ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΝΙΚΟΣ ΤΤΟΛΛΟΥ, Αρ. Υπ. 3966/2020, 12/4/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2023:B40 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Λ. ΧΑΒΙΑΡΑ, Προσ. Ε.Δ. Αρ. Υπ. 3966/2020 Μεταξύ: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Κατηγορούσα Αρχή -και- ΝΙΚΟΣ ΤΤΟΛΛΟΥ Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 12.4.2023 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα. Στ. Πίπη Για τον Κατηγορούμενο: κ. Ν. Δαμιανού ΑΠΟΦΑΣΗ Το Κατηγορητήριο Ο Κατηγορούμενος, αντιμετωπίζει την κατηγορία της αμελούς οδήγησης, συγκεκριμένα ότι στις 17.12.2019 στην Λεωφ. Ελευθερίας στη Δρομολαξιά, της Επαρχίας Λάρνακας, οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής {.} χωρίς να καταβάλλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Σύμφωνα με την εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, το ατύχημα επεσυνέβη σε διασταύρωση φώτων. Η Μαρτυρία Για να αποδείξει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε τρεις μάρτυρες. Την Αστ. 1768 (ΜΚ1), τον Μηνά Τσιαττέ (ΜΚ2) και τον Αστ. 86 (ΜΚ3). Ο Κατηγορούμενος μετά που κρίθηκε εκ πρώτης όψεως ένοχος τήρησε τη σιωπή και δεν κάλεσε οποιοδήποτε μάρτυρα υπεράσπισης. Η ΜΚ1 υιοθέτησε την κατάθεση της (Τεκμήριο 1). Κατάθεσε περαιτέρω ως τεκμήρια, πρόχειρο σχεδιαγράφημα (Τεκμήριο 2), τελικό σχεδιαγράφημα (Τεκμήριο 3), την κατάθεση του Κατηγορούμενου (Τεκμήριο 4) και την γραπτή κατηγορία εναντίον του Κατηγορούμενου (Τεκμήριο 5). Διευκρίνισε επιπρόσθετα ότι τα Τεκμήρια 2 και 3 καταρτίστηκαν με την βοήθεια του ΜΚ3 εσόφον, ως ανάφερε στην αντεξέταση της, δεν είναι ειδική και δεν έχει ιδέα από σχέδια. Συμφώνησε με τις θέσεις του συνήγορου του Κατηγορούμενου σε σχέση με την λειτουργεία των φώτων τροχαίας. Σε ό,τι αφορά τις μετρήσεις επί των Τεκμηρίων 2 και 3, η μάρτυρας επικαλείτο συνεχώς ότι τις μετρήσεις τις έκανε ο ΜΚ
- Υιοθέτησε όμως το ευρετήσιο επί των εν λόγω τεκμηρίων. Δεν θυμόταν αν είχε συνοδηγό ο ΜΚ2 ή αν της ανάφερε ότι είχε συνοδηγό. Από ότι νομίζει δεν υπάρχει πινακίδα ορίου ταχύτητας. Ο ΜΚ2 ήταν ο άλλος εμπλεκόμενος οδηγός, ο παραπονούμενος, ο οποίος υιοθέτησε την κατάθεση του (Τεκμήριο 7). Είδε την μοτοσυκλέτα που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος πολύ λίγο πριν τα φώτα και παρά την προσπάθεια του να την αποφύγει δεν τα κατάφερε. Ήταν λίγο κοντινή η απόσταση, δεν θυμάται περίπου γιατί είχε πάθει σοκ. Αντεξεταζόμενος ανάφερε ότι δεν διάβασε την κατάθεση του αλλά του την έγραψε και του την διάβασε ένας Αστυνομικός. Ξέρει καλά τα συγκεκριμένα φώτα στην Λεωφ. Ελευθερίας στην Δρομολαξιά γιατί περνά πάντα από εκεί. Προτού περάσει την γραμμή των φώτων είδε το απέναντι φανάρι και ήταν πράσινο και ο δρόμος ήταν καθαρός. Έπειτα είπε ότι είχε οχήματα τα οποία απλώς περνούσαν από Μενεού προς Δρομολαξιά. Ο ίδιος είπε κινείτο το πολύ 50-55 ΧΑΩ και προσπάθησε να αποφύγει την μοτοσυκλέτα του Κατηγορούμενου. Πρέπει να έστριψε λίγο ως είπε. Δεν θυμάται πολλά όμως συμφώνησε έπειτα ότι έκανε κίνηση προς αριστερά για να αποφύγει την σύγκρουση. Όταν ρωτήθηκε που ήταν η μοτοσυκλέτα του Κατηγορούμενου όταν την είδε πρώτη φορά απάντησε ότι την είδε να έρχεται κατά πάνω του και έγινε ότι έγινε. Έπειτα είπε ότι αν δεν κάνει λάθος, νομίζει να την είδε ακριβώς μπροστά του την ώρα που έγινε το ατύχημα. Δεν την είδε προηγουμένως είπε. Ακολούθως ρωτήθηκε πόση απόσταση υπήρχε μεταξύ αυτού και του Κατηγορούμενου είπε ότι ήταν κλάσματα δευτερολέπτου, μπορεί δυο λεπτά. Όταν του διευκρινίστηκε από τον συνήγορο του Κατηγορούμενου ότι η ερώτηση αφορά σε μέτρα απάντησε ένα μέτρο το πολύ. Έπειτα είπε ότι δεν γνωρίζει πόσο είναι ένα μέτρο και ότι δεν έχει κανένα παράπονο από τον Κατηγορούμενο. Προχωρούσε κανονικά με πράσινο φως για πορεία προς Δρομολαξιά και είδε μια μοτοσυκλέτα να έρχεται για να στρίψει δεξιά προς το αεροδρόμιο και μόλις την είδε έστριψε λίγο για να την αποφύγει όμως δεν τα κατάφερε. Το αυτοκίνητο του ήταν σχεδόν μέσα στη μέση του δρόμου, είχε περάσει τα φώτα. Συμφώνησε ότι μετά που κτύπησε, το αυτοκίνητο του σταμάτησε πάνω στην νησίδα. Ερωτήθηκε ακολούθως αν είχε συνοδηγό και είπε ότι είχε ένα φίλο του. Πρέπει να του διέφυγε και δεν το ανάφερε στην Αστυνομία τότε. Έκανε λάθος ως είπε που δεν το είπε. Έπειτα συμφώνησε ότι τα μόνα φώτα που είδε πριν προχωρήσει ήταν τα φώτα της δικής του πορείας και ότι αυτά είχαν ήδη αλλάξει και δεν ήταν πλέον πράσινο. Συμφώνησε, σε υποβολή πως όταν έβγαινε από τη διασταύρωση των φώτων η μοτοσυκλέτα του Κατηγορούμενου ήταν ήδη στην διαδικασία στριψίματος προς το αεροδρόμιο. Τέλος, συμφώνησε σε υποβολή ότι το ατύχημα έγινε γιατί εισήλθε ο ίδιος στη διασταύρωση ενώ τα φώτα τροχαίας είχαν ήδη αλλάξει και ενώ ήταν ήδη εκεί η μοτοσυκλέτα του Κατηγορούμενου με στροφή δεξιά προς το αεροδρόμιο. Ο ΜΚ3 ανάφερε ότι την επίδικη ημέρα κλήθηκε από τον Αστυνομικό Σταθμό Κιτίου όπως μεταβεί στην σκηνή και βοηθήσει την ΜΚ1 στην λήψη μέτρων. Έλαβαν μαζί τα μέτρα ως είπε ο μάρτυρας και υιοθέτησε τα Τεκμήρια 2 και
- Αντεξεταζόμενος, συμφώνησε ότι ένας οδηγός που κινείται με ταχύτητα 50ΧΑΩ καλύπτει 13,66 μέτρα το δευτερόλεπτο. Η μέτρηση 7,70 μέτρων στο Β1 επί του Τεκμηρίου 3, φαίνεται να είναι λάθος ως είπε. Δεν υπήρχαν γυαλιά ή συντρίμια στο σημείο Χ (σημείο σύγκρουσης επί Τεκμηρίου 3). Του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 6 (φωτογραφία της σκηνής του ατυχήματος) και είπε ότι προσδιορίζει την ζημιά στο αυτοκίνητο του ΜΚ2 στο μέσο του καπό και προς αριστερά πάνω από την πινακίδα εγγραφής. Δεν μπορεί να πει με ακρίβεια ότι για να είναι εκεί η ζημιά σημαίνει ότι το όχημα του ΜΚ2 είχε στρίψει. Όμως αν ήθελε να στρίψει δεν θα ήταν εκεί το σημείο σύγκρουσης. Ένας μέσος οδηγός μπορεί όταν υπάρχει κίνδυνος να παρεκκλίνει της πορείας του. Ρωτήθηκε για την λειτουργεία των φώτων και απάντησε ότι τούτο αφορά στις εξετάσεις του εξεταστή της υπόθεσης. Εκείνος απλώς βοήθησε στις μετρήσεις. Νομική Πτυχή Με την άρνηση των Κατηγοριών η Κατηγορούσα Αρχή έχει υποχρέωση να αποδείξει κάθε συστατικό στοιχείο των αδικημάτων, με αποδεκτή μαρτυρία, και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Σπύρος Σπύρου
(2002)2 ΑΑΔ 71, Λοϊζου ν Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και Σωτηριάδης V Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482). Ο κατηγορούμενος δεν υποχρεούται να αποδείξει ότι οι ισχυρισμοί του είναι αληθινοί ή βάσιμοι αλλά αρκεί η δημιουργία λογικής αμφιβολίας. Διαφορετική προσέγγιση θα παραβίαζε το τεκμήριο της αθωότητας το οποίο κατοχυρώνεται από το Άρθρο 12
(4)του Συντάγματος (Ιακώβου ν. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 211, σελίδα 218). Το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 έχει τύχει εξαντλητικής εξέτασης από τα Δικαστήρια μας και η Νομολογία επί του θέματος είναι πλούσια. Η αμέλεια εξαρτάται από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο καθώς και με άλλες συνθήκες που επικρατούν τον δεδομένο χρόνο (βλ. Nicolaides v Economides
(1963)2 CLR 78). Το κριτήριο είναι αντικειμενικό με την έννοια ότι το επίπεδο της οδήγησης που απαιτείται από ένα οδηγό κρίνεται αντικειμενικά και απρόσωπα. Στην Alevtyna Koptyakova v. Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού, Ποινική Έφεση 86/2017 ημερομηνίας 13.3.2018, επικροτήθηκε η αρχή ότι το κριτήριο εξέτασης της οδικής συμπεριφοράς ενός οδηγού, με βάση το άρθρο 8 του Ν.86/72, είναι αντικειμενικό και όχι υποκειμενικό. Το καθήκον του οδηγού εξετάζεται υπό το πρίσμα των γεγονότων και το μέτρο είναι ο σώφρονας, ικανός και λογικός οδηγός και όχι ο τέλειος οδηγός (βλ. Charalambous v Police
(1982)2 CLR 134, Πορτοκαλίδης ν Αστυνομίας
(1987)2 CLR 86, Σωκράτους ν Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 1 και Παύλου ν Αστυνομίας
(1998)2 ΑΑΔ 68).Το καθήκον οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού (βλ. Σωκράτους ανωτέρω). Η αμέλεια που χρειάζεται για να στοιχειοθετήσει το πιο πάνω αδίκημα δεν είναι ψηλότερη από αυτή που χρειάζεται για να αποδειχθεί στις πολιτικές υποθέσεις (βλ. Κωμιάτη ν Πόλιτσου
(2001)1 ΑΑΔ 226, Ζαχαρία ν Καραολή
(2004)1Α ΑΑΔ 72). Είναι δεδομένο το καθήκον ενός οδηγού για τη τήρηση της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις (βλ. Constantinou v Katsouris
(1975)1 C.L.R. 188). Η μη αποφυγή της σύγκρουσης επίσης δεν συνεπάγεται από μόνη της αμέλεια (βλ. Παπά ν Ναθαναήλ κ.α.
(2000)1(Α) ΑΑΔ 275). Παράλληλη αμέλεια από την πλευρά άλλου εμπλεκόμενου δεν επηρεάζει το ζήτημα της ενοχής αμελούς οδηγού, αν αυτός αποδειχθεί ότι ήταν αμελής (βλ. Triftarides v Police
(1968)2 CLR 140 και Νικολάου ν Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 748). Αξιολόγηση και Ευρήματα Παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας τους, έχοντας εξετάσει και το περιεχόμενο των εγγράφων που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια, έλαβα υπόψη την εικόνα τους στο Δικαστήριο αλλά εξέτασα επίσης την μαρτυρία τους και υπό το φως της ανθρώπινης πείρας και συμπεριφοράς, στοιχείο αποφασιστικής σημασίας για να καταλήξει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία τους (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους
(1996)1 Α.Α.Δ 447, Χριστοφή ν Ζαχαριάδη
(2002)1 Α.Α.Δ 401, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ 173, Κυπριανού ν Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ 816). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή ελαχίστου σημασίας ανακρίβειες δεν καταστρέφουν την όλη αξιοπιστία του μάρτυρα, την οποία το Δικαστήριο δεν εξετάζει αποσπασματικά (βλ. Κουδουνάρης ν Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ 320). Η πραγματική μαρτυρία σε αυτού του είδους υποθέσεις είναι βαρύνουσας σημασίας. Παρέχει αντικειμενικό οδηγό για τη διαπίστωση της πορείας των γεγονότων για την κρίση τόσο της αξιοπιστίας και της αξιολόγησης αντικρουόμενων εκδοχών, όσο και της ακρίβειας της μαρτυρίας για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προέκυψε το ατύχημα και αποτελεί οδηγό για την αξιολόγηση και έλεγχο της μαρτυρίας ως προς λεπτομέρειες σε θέματα και γεγονότα στα οποία οι άμεσα εμπλεκόμενοι οδηγοί ή άλλα άμεσα εμπλεκόμενα πρόσωπα μπορεί να κάνουν κάποιο λάθος (βλ. Conway v. Ηλία
(2003)1 Α ΑΑΔ 540 και Ιωαννίδου ν. Γιαννή
(1990)1 Β ΑΑΔ 213). Σε περιπτώσεις ατυχημάτων, τα γεγονότα εξελίσσονται σε ελάχιστο χρόνο, ενώ τα οχήματα βρίσκονται σε κίνηση και δεν είναι αναμενόμενο και λογικό να μπορεί κάποιος να υπολογίζει με ακρίβεια τις αποστάσεις ή το χρόνο. Σε ζητήματα που αφορούν στον προσδιορισμό μιας κατάστασης πρέπει το Δικαστήριο να καθοδηγείται από την κοινή λογική χωρίς να περιπλέκεται σε αχρείαστες λεπτομέρειες (βλ. Vakanas v Thomas
(1982)1 CLR 530). Αντλώντας καθοδήγηση από την σχετική Νομολογία προχωρώ στην καταγραφή των όσων αποκόμισα από την μαρτυρία των ΜΚ1, ΜΚ2, ΜΚ
- Η ΜΚ1 ήταν η εξεταστής της υπόθεσης. Η μαρτυρία της καταγράφεται ανωτέρω και δεν προτίθεμαι να την επαναλάβω. Ήταν τυπική η παρουσία της στο Δικαστήριο εφόσον δεν μπόρεσε να διαφωτήσει σε σχέση με το σχεδιαγράφημα της σκηνής του ατυχήματος. Περιορίστηκε στην ουσία στο να συμφωνήσει με τον συνήγορο υπεράσπισης στην λειτουργεία των φώτων της συγκεκριμένης διασταύρωσης. Αποδέχομαι την μαρτυρία της ως προς το ότι μετάβηκε στην σκηνή του ατυχήματος και έλαβε κατάθεση του Κατηγορούμενου. Δεν αποδέχομαι την θέση της ότι είναι ο ΜΚ3 που έκανε τις μετρήσεις διότι ο ΜΚ3 ανάφερε ότι έκαναν τις μετρήσεις μαζί με την ΜΚ1 και μαζί τις μετάφεραν στον ηλεκτρονικό υπολογιστή για την ετοιμασία του Τεκμήριου
- Ο ΜΚ2 κάθε άλλο παρά στήριξε τις θέσεις της Κατηγορούσας Αρχής. Δεν απαντούσε με την απαιτούμενη σαφήνεια, δημιούργησε σύγχυση ως προς τις συνθήκες του δυστυχήματος ενώ η μαρτυρία του περιείχε αρκετές αντιφάσεις. Το γεγονός ότι αποδέχθηκε όλες τις υποβολές της Υπεράσπισης ακόμη και αυτή του ότι ο ίδιος ευθύνεται για το δυστύχημα, η αδυναμία του να τοποθετήσει το όχημα του Κατηγορούμενου σε συγκεκριμένο σημείο και απόσταση αποτελούν, κατά την κρίση μου, στοιχεία απουσίας άμεσης αντίληψης των γεγονότων που εκτυλίχθηκαν εκείνη την ημέρα από πλευράς του μάρτυρα. Περαιτέρω, απόκρυψε ή δεν ανάφερε στην Αστυνομία ότι είχε συνεπιβάτη στο όχημα του. Υπό τις περιστάσεις δεν μπορώ να στηριχθώ στην μαρτυρία του. Ο ΜΚ3 άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Κρίνω ότι προσήλθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια. Δεν δίστασε να παραδεχθεί το λάθος στο Τεκμήριο 3, σε σχέση με τις μετρήσεις στις οποίες προβήκαν με την ΜΚ
- Επίσης, διάψευσε την ΜΚ1 ότι μόνο αυτός έκανε μετρήσεις. Αποδέχομαι την μαρτυρία του στο σύνολο της. Έχοντας κατά νου την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, την αξιολόγηση της και την πραγματική μαρτυρία (Τεκμήριο 3 και 6), κρίνω ότι ένα ατύχημα έλαβε χώρα, όμως δεν θα μπορούσα να προβώ σε ασφαλή συμπεράσματα ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προέκυψε το ατύχημα. Επιπρόσθετα, δεν τέθηκε μαρτυρία σε σχέση με την παράλειψη του Κατηγορουμένου να εκπληρώσει κάποιο καθήκον ή ότι η πιθανότητα κινδύνου ήταν εύλογα αντιληπτή και παρέλειψε ο Κατηγορούμενος να λάβει μέτρα προφύλαξης. Η απόρριψη της μαρτυρίας του ΜΚ2 τροχοιοδρομεί και την εξέλιξη της υπόθεσης. Το γεγονός ότι δεν αποφεύχθηκε η σύγκρουση, δεν συνεπάγεται από μόνο του αμέλεια (βλ. Παπά ανωτέρω) Κατάληξη Στην βάση όλων των ανωτέρω, ο Κατηγορούμενος αθωώνεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.)..................................... Λ. Χαβιαράς, Προσ Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο