ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΓΑΛΑΝΗ, Υπόθεση Αρ.: 4058/2022, 22/2/2023

(1)μία κατηγορία συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση του άρθρου 371 του Ποινικού Κώδικα, ΚΕΦ. 154 και των άρθρων 2, 3, 6

(3), 30 και 30Α του Ν.29/77 (κατηγορία 1)∙ και

(2)μία κατηγορία παράνομης εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4

(1)(α), του Πρώτου Πίνακα, Μέρος ΙΙ, και του Τρίτου Πίνακα του Ν.29/77 (κατηγορία 2) Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των κατηγοριών, ο κατηγορούμενος, σε άγνωστη ημερομηνία μέχρι την 1.4.2022, συνωμότησε με άλλο πρόσωπο να κατέχει στη Δημοκρατία 6 κιλά κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο (Κατηγορία 1) και ότι μεταξύ της 11.4.2022 και της 12.4.2022, μαζί με άλλο πρόσωπο παράνομα εισήγαγε στη Δημοκρατία μέσω ταχυδρομείου την εν λόγω ποσότητα κάνναβης (Κατηγορία 2). Η κατηγορία 3, παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, ανεστάλη και ο κατηγορούμενος απαλλάχτηκε σε σχέση με αυτή. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως εκτέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή και με τα οποία συμφώνησε ο συνήγορος του κατηγορουμένου, είναι τα ακόλουθα: «Στις 11/04/2022 αφίχθηκε στο Επαρχιακό Ταχυδρομείο Λάρνακας από την Αθήνα δέμα με αποστολέα το όνομα «ΓΑΒΑΛΑΣ ΜΑΡΚΟΣ, [ ] 11 [ ] ΠΕΙΡΑΙΑΣ Τηλ. +[ ]» με παραλήπτη τον «ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ [ ] 6 [ ] ΛΑΡΝΑΚΑ ΚΥΠΡΟΣ +[ ]» με χώρα προέλευσης την Ελλάδα. Ο ταχυδρομικός υπάλληλος κατά την διαδικασία παράδοσης δεμάτων κάλεσε στον τηλεφωνικό αριθμό [ ] που αναγραφόταν στο δέμα και απάντησε ένας άνδρας ο οποίος από την φωνή φαίνεται να ήταν Έλληνας. Του εξήγησε ποιος είναι και γιατί του τηλεφωνούσε και τον ρώτησε εάν ήθελε να του παραδώσει το δέμα ή αν προτιμούσε να μεταβεί στο ταχυδρομείο για να το παραλάβει. Ο άνδρας του απάντησε ότι θα πήγαινε στο ταχυδρομείο να το παραλάβει την επόμενη μέρα δηλαδή στις 12/04/

1. Στις 12/04/2022 και ώρα 08:40 μετέβηκε στο Ταχυδρομείο Λάρνακας ο κατηγορούμενος και ζήτησε να παραλάβει το συγκεκριμένο δέμα. Ο ταχυδρομικός υπάλληλος είπε στον κατηγορούμενο να του υποδείξει την ταυτότητα του όμως αυτός ανέφερε ότι δεν την είχε μαζί του, ότι θα πήγαινε να την φέρει και αποχώρησε. Επειδή δημιουργήθηκαν υποψίες σχετικά με το δέμα διενεργήθηκε σε αυτό φυσικός έλεγχος. Κατά τον φυσικό έλεγχο διαπιστώθηκε ότι περιείχε συσκευασίες με κάνναβη και ενημερώθηκε η Υ.ΚΑ.Ν. Λάρνακας. Επρόκειτο για 6 συσκευασίες με 1 κιλό κάνναβης η καθεμιά περίπου, σφραγισμένη σε διαφανές νάιλον. Αφού μετέβηκαν στο μέρος μέλη της Υ.ΚΑ.Ν Λάρνακας πληροφορήθηκαν τι ακριβώς συνέβη. Ελέγχθηκε το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης όπου είχε καταγραφεί ο κατηγορούμενος, ενημερωθήκαν και άλλα μέλη της Υ.ΚΑ.Ν. και ξεκίνησε η αναζήτηση του στην πόλη της Λάρνακας. Την ίδια ημέρα και ώρα 14:15 μέλος της Υ.ΚΑ.Ν. τον εντόπισε στην λεωφόρο Αθηνών. Από τον κατηγορούμενο ζητήθηκε να παρουσιαστεί στα γραφεία της Υ.ΚΑ.Ν. Λάρνακας για ανάκριση και συμφώνησε να μεταβεί άμεσα εκεί. Ο κατηγορούμενος ανακρινόμενος ανάφερε ότι σκοπός του ταξιδιού του στην Κύπρο ήταν για να παραλάβει το συγκεκριμένο δέμα το οποίο γνώριζε ότι περίεχε κάτι παράνομο και το οποίο είχε ταχυδρομήσει φίλος του από την Αθήνα. Η αμοιβή του θα ήταν χρηματικό ποσό χιλίων ευρώ. Η περιεκτικότητα της κάνναβης σε δραστική ουσία (ΤΗΘ) είναι 18% και επομένως πρόκειται για κάνναβη μέσης δραστικότητας.» Ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου, προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου, ετοίμασε γραπτή αγόρευση για μετριασμό της ποινής. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της κοινωνικοοικονομικής έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας που ετοιμάστηκε για τον κατηγορούμενο και επεκτάθηκε σε περαιτέρω λεπτομέρειες αναφορικά με τις προσωπικές του περιστάσεις αλλά και τις περιστάσεις διάπραξης του αδικήματος τις οποίες παραθέτουμε πιο κάτω. Αναφέρθηκε επίσης και στην νομολογία επί του θέματος. Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 63 ετών και κατάγεται από την Ελλάδα. Οι γονείς του πήραν διαζύγιο όταν ήταν ηλικίας 6 ετών. Αρχικά έζησε για ένα χρόνο στη Γερμανία με τη μητέρα του. Ακολούθως από το 1966 - 1971, φιλοξενείτο στην «Παιδούπολη Ρόδου», που ήταν χώρος φιλοξενίας παιδιών χωρισμένων γονιών, και στη συνέχεια μέχρι την ενηλικίωση του σε οικοτροφείο στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του εργαζόταν ως γεωργός. Παρουσίαζε νοητική στέρηση και δεν μπορούσε να τον φροντίζει. Απεβίωσε σε ηλικία 71 ετών. Η μητέρα του κατηγορούμενου όταν επέστρεψε από την Ελλάδα τέλεσε νέο γάμο και απέκτησε μια θυγατέρα, σήμερα ηλικίας 52 ετών. Ο κατηγορούμενος δεν είχε, ούτε έχει, στενές σχέσεις με την αδελφή του. Ο κατηγορούμενος διέκοψε τη φοίτηση του σε Τεχνικό Λύκειο στη Θεσσαλονίκη, ώστε να εργαστεί. Εργάστηκε ως ναύτης και αργότερα ως λοστρόμος σε εμπορικά πλοία. Το 1981 υπηρέτησε και 36 μήνες θητεία το Πολεμικό Ναυτικό. Εξαιτίας της πανδημίας του Κορονοϊού σταμάτησε να εργάζεται και ακολούθως ανέλαβε ευκαιριακή απασχόληση ως εργάτης στο ναύσταθμο του Πειραιά. Ο κατηγορούμενος το 1987 νυμφεύθηκε. Με τη σύζυγο του απέκτησαν ένα υιό, οποίος σήμερα είναι ηλικίας 33 ετών και ζει και εργάζεται στη Λιθουανία. Διαμένει εκεί με τη σύζυγο και το παιδί του ηλικίας 10 ετών. Με τον υιό του διατηρούσε μέχρι τη σύλληψη του τακτική τηλεφωνική επικοινωνία. Ο κατηγορούμενος χώρισε με τη σύζυγό του το
2. Ο κατηγορούμενος δεν διαθέτει ακίνητη περιουσία, διέμενε σε ενοικιαζόμενο υποστατικό και πριν τη σύλληψη του λάμβανε περί τα €1.200 μηνιαίως. Ανέφερε ότι έχει χρέη ύψους €25.000 στην Εφορία. Φορολογικά χρέη φαίνεται να είναι και ο λόγος έκτισης ποινής φυλάκισης, σύμφωνα με τον ίδιο, την περίοδο 1992 - 1994 στην Ελλάδα. Στην Κύπρο ήρθε με σκοπό αναζήτησης καλύτερων συνθηκών εργασίας και διαβίωσης. Ο κατηγορούμενος δεν έχει οποιαδήποτε προβλήματα υγείας, ούτε είναι χρήστης ουσιών. Πέραν των προσωπικών του περιστάσεων και της παραδοχής του, η συνήγορος του τόνισε ότι θα πρέπει να ληφθούν υπόψη τα ακόλουθα: «- Ο ρόλος του κατηγορουμένου ήταν μειωμένος. - Η εμπλοκή του περιοριζόταν στο να εισαχθούν οι ναρκωτικές ουσίες στην Κύπρο. - Ο κατηγορούμενος δεν ήταν ο ιθύνων νους της παράνομης επιχείρησης αλλά ούτε οργάνωσε την εν λόγω επιχείρηση. - Ο κατηγορούμενος δεν ήταν ο ιδιοκτήτης και/ή ο κάτοχος των υπό κρίση ναρκωτικών. - Ο κατηγορούμενος πληροφορήθηκε για την παράνομη επιχείρηση αφότου η επιχείρηση είχε ήδη οργανωθεί και εν μέρη υλοποιηθεί από τον εγκέφαλο της και άλλους εμπλεκομένους. - Ο κατηγορούμενος δεν είχε οποιαδήποτε εμπλοκή στη διάθεση των ναρκωτικών στην αγορά. - Ο ρόλος του περιορίζεται στην εκτέλεση οδηγιών, τις οποίες λάμβανε από τρίτο πρόσωπο. - Δεν είχε γνώση για την ποσότητα της επίδικης ναρκωτικής ουσίας. Δεν γνώριζε λεπτομέρειες της οργάνωσης. - Μετά την εισαγωγή των επίδικων ναρκωτικών, ο κατηγορούμενος δεν είχε καμία ανάμειξη με τα ναρκωτικά και/ή με την επιχείρηση στο σύνολο της.» Ανέφερε, τέλος, ότι ως μετριαστικός παράγων θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η μη δίωξη του συναυτουργού. Η σοβαρότητα των αδικημάτων τα οποία διέπραξε ο κατηγορούμενος αντικατοπτρίζονται, κατ' αρχήν, από τις προβλεπόμενες ποινές. Για το αδίκημα της παράνομης εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β προβλέπεται ποινή φυλάκισης δια βίου και για το αδίκημα της συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος, ποινή φυλάκισης επτά χρόνων. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο αδίκημα και κατ' επέκταση τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Souilmi ν Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, 250). Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 ΑΑΔ 575, 580). Στην υπό κρίση περίπτωση, ο νομοθέτης διά της προβλεπόμενης μέγιστης ποινής της ισόβιας φυλάκισης προσδίδει μια όλως ιδιαίτερη σοβαρότητα στα αδικήματα αυτά αφού το έννομο αγαθό που προστατεύεται είναι η ίδια η κοινωνία (βλ. Saliba v Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 388, 391). Η επιβολή της ποινής αποτελεί έργο λεπτό και δύσκολο. Απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, που επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Τα ναρκωτικά έχουν δυστυχώς εξαπλωθεί παντού. Ουδείς μπορεί να παραμένει αδιάφορος μπροστά σε αυτό το φαινόμενο. Τα ναρκωτικά αποτελούν τον σύγχρονο εφιάλτη κάθε γονέα και απειλούν το κάθε παιδί με τον όλεθρο και την καταστροφή. Μέχρι στιγμής οι προσπάθειες για αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας δεν έχουν αποδώσει. Τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά δεν παρουσιάζουν κάμψη. Αντιθέτως, βρίσκονται σε έξαρση και για αυτό καθίσταται αναγκαίο να επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές. Η χρήση ναρκωτικών έχει χαρακτηρισθεί και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Τα ναρκωτικά αποτελούν κίνδυνο, τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του ανθρώπου. Ο αγώνας ενάντια στα ναρκωτικά διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα (βλ. Kablawi & Others v Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 494, 498 και Jokarbozorgi v Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 726, 728). Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που κατά κανόνα καθιστά την φυλάκιση αναπόφευκτη. Η τιμωρία δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά μέτρο άμυνας έναντι παραβιάσεων του δικαίου και υπονόμευσης των αρχών του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Ιωάννου

(1999)2 ΑΑΔ 603, 612). Στην υπόθεση Παγιαβλάς ν Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 240, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου παρατήρησε τα εξής (στη σελ. 246): «Η χρήση ναρκωτικών έχει όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις γεγονός που επιβάλλει κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, 15.7.1992». Σε ό,τι αφορά τους διακινητές ναρκωτικών είτε αυτοί είναι κυρίως μεταφορείς είτε βαποράκια, η νομολογία υπογραμμίζει ότι ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο ρόλο τους, προέχει πάντοτε η αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου για το κοινό καλό. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 577, 582, (υιοθετώντας την Gholi ν Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 30) λέχθηκαν συναφώς τα εξής σε σχέση κυρίως με τα «βαποράκια»: «. Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου». (βλ. σχετικά και τις Marius v Δημοκρατίας

(2015)2Α ΑΑΔ 397 και Μιχαήλ ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 165/2015, 22.1.2018). Στην υπόθεση Ναζίπ v Αστυνομίας

(2014)2B ΑΑΔ 808, 817, το Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών. Η ενασχόληση με ναρκωτικά είτε για ιδία χρήση, είτε κατά μείζονα λόγο, για εμπορία με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των τεραστίων προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση από τις ουσίες αυτές. Τα Δικαστήρια συνδράμουν έστω κατασταλτικά, στον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών με την επιβολή αυστηρών και συνάμα αποτρεπτικών ποινών. Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων (βλ. Πισκόπου v Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342, 351). Η εξατομίκευση δεν ατονεί, αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορεί να εξασθενήσει ή εξουδετερώσει την ανάγκη για προστασία του κοινωνικού συνόλου εκεί όπου εντοπίζεται σοβαρό πρόβλημα. Η στάθμιση, η οποία χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, περιγράφεται με πληρότητα στις υποθέσεις, Antoniades v Police

(1986)2 CLR 21, Κωνσταντίνου v Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224, Φιλίππου ν Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245, Gholi ν Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 30, Γενικός Εισαγγελέας v Ευαγόρου

(2001)2 ΑΑΔ 285, Jovanovic v Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 635, Θεοχάρους v Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 575 και Θεολόγου ν Αστυνομίας

(2014)2Β ΑΑΔ 800. Ειδικότερα, σε υποθέσεις ναρκωτικών τονίστηκε ιδιαίτερα ότι οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων και άλλοι μετριαστικοί παράγοντες δεν αποτελούν παρά μόνο «περιθωριακούς παράγοντες με πολύ μικρή βαρύτητα» στην επιμέτρηση της ποινής (βλ. Landau v Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 178, 181 όπως και τις υποθέσεις Sultan v Δημοκρατίας

(1983)2 CLR 121 και Marco v Δημοκρατίας

(1987)2 ΑΑΔ 188). Στην υπόθεση Landau, ανωτέρω, στη σελ. 189, υπογραμμίστηκε ότι «Ο καλός χαρακτήρας του μεταφορέα είναι πολύ μικρής σημασίας στις περιπτώσεις εμπορίας ναρκωτικών. Οι έμποροι ναρκωτικών, συνήθως αναζητούν μεταφορείς καλού χαρακτήρα και πρόσωπα τα οποία δυνατόν, λόγω φύλου, ηλικίας ή ασθένειας, να προκαλούν τη συμπάθεια του Δικαστηρίου. Χωρίς τους μεταφορείς αυτούς το εμπόριο των ναρκωτικών δεν θα βρισκόταν στην έξαρση που είναι σήμερα.» Σε σχέση με τις οικογενειακές περιστάσεις μεταφορέων κάθε είδους, υποδείχθηκε «.ότι ανεξάρτητα από τα αισθήματα συμπάθειας τα οποία το δικαστήριο μπορεί να έχει για τη δυσχερή θέση στην οποία θα βρεθεί η οικογένεια ενός κατηγορουμένου, τα αθώα θύματα της δικής του εγκληματικής διαγωγής, . αναπόφευκτα πληρώνουν το τίμημα για τα εγκλήματα που διαπράττονται από εκείνους που κανονικά έπρεπε να ήταν οι υποστηρικτές τους» (σε ελεύθερη μετάφραση) (βλ. Chanine v The Republic

(1987)2 CLR 183, 187). Επομένως, όσο σοβαρές κι αν είναι οι επιπτώσεις σε κατηγορούμενους και στις οικογένειες τους, υπερισχύει η αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου. Προέχει η καταστολή τέτοιων αδικημάτων ώστε να παραμένει αλώβητη η παρεχόμενη προστασία της κοινωνίας. Κατά την επιμέτρηση της ποινής το Δικαστήριο πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τα ακόλουθα στοιχεία ως επιβαρυντικά ή ως ελαφρυντικά σύμφωνα με το άρθρο 30

(4)του Ν. 29/77: «(α) Ως καθιστώντα το αδίκημα ιδιαίτερα σοβαρό- (

1. i)Την ανάμειξη στη διάπραξη του αδικήματος οργανωμένης ομάδας εγκληματιών στην οποία ο κατηγορούμενος ανήκει˙ (
2. ii)την ανάμειξη του κατηγορουμένου σε διεθνείς οργανωμένες εγκληματικές δραστηριότητες˙ (iii) την ανάμειξη του κατηγορουμένου σε άλλες παράνομες δραστηριότητες οι οποίες διευκολύνονται με τη διάπραξη του αδικήματος˙ (
3. iv)τη χρήση βίας, πυροβόλων όπλων ή επιθετικών όπλων ή αντικειμένων κατά τη διάπραξη του αδικήματος˙ (
4. v)το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κατέχει δημόσιο αξίωμα ή θέση και το αδίκημα το οποίο διαπράχθηκε σχετίζεται με το εν λόγω αξίωμα ή θέση˙ (
5. vi)τη θυματοποίηση ή εκμετάλλευση ανηλίκων ή διανοητικώς ή λόγω ψυχικής νόσου πασχόντων˙ (vii) το γεγονός ότι το αδίκημα διαπράχθηκε στις φυλακές ή σε κρατητήριο της Αστυνομίας ή στέγη ή ίδρυμα υπό τον έλεγχο, επίβλεψη ή φροντίδα του Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ή πλησίον τέτοιων στεγών ή ιδρυμάτων ή σε άλλους χώρους όπου συχνάζουν μαθητές ή φοιτητές για εκπαιδευτικές, αθλητικές, κοινωνικές ή άλλες δραστηριότητες˙ (viii) το γεγονός ότι το αδίκημα διαπράχθηκε σε χώρο εντός εκπαιδευτικού ιδρύματος ή σε χώρους εκδηλώσεων για ανηλίκους, συμπεριλαμβανομένων παιδότοπων και άλλων οργανωμένων χώρων συνάθροισης παιδιών ή σε αθλητικούς χώρους ή σε απόσταση που δεν υπερβαίνει τα πεντακόσια

(500)μέτρα από την είσοδο ή την έξοδο ή την περίφραξή τους. (β) Ως καθιστώντα το αδίκημα λιγότερο σοβαρό- (

1. i)Η ηλικία του κατηγορουμένου˙ (
2. ii)το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα παρασυρόμενος από πρόσωπα δυνάμενα να ασκήσουν επιρροή σ' αυτόν˙ (iii) ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε οποιαδήποτε ανάμειξη σε εμπορία ή διακίνηση ναρκωτικών και ότι το παράπτωμα του σχετίζεται αποκλειστικά με χρήση ναρκωτικών˙ (
3. iv)το βαθμό της εξάρτησης του κατηγορουμένου από ναρκωτικά˙ (
4. v)την αποδεδειγμένη μεταμέλεια του κατηγορουμένου η οποία μεταξύ άλλων μαρτυρείται από τη συνεργασία του με τις αρχές για τη δίωξη των προμηθευτών και την προθυμία του να υποβληθεί σε θεραπεία για απεξάρτηση˙ (
5. vi)το είδος και την ποσότητα των απαγορευμένων ουσιών που βρέθηκαν στην κατοχή του˙ (vii) το γεγονός ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε από τα περιστατικά που αναφέρονται στο (α)(i)-(
6. vi)πιο πάνω. Στην προκειμένη περίπτωση απουσιάζουν οι επιβαρυντικοί παράγοντες που προβλέπονται στο άρθρο 30

(4)(α) του Ν. 29/

1. Επίσης, με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης, ο κατηγορούμενος δεν είναι μέλος εγκληματικής οργάνωσης ή οργανωμένου δικτύου εμπορίας ναρκωτικών ουσιών. Ούτε ήταν ο ιθύνων νους. Ο κατηγορούμενος, σύμφωνα με τα λεχθέντα της συνηγόρου του, τα οποία δεν έχουν αμφισβητηθεί, διέπραξε το αδίκημα δεχόμενος επηρεασμό λόγω των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε. Δεν γνώριζε επίσης την ακριβή ποσότητα της ουσίας παρά μόνο ότι αυτή αφορούσε ναρκωτικές ουσίες. Από την άλλη, θα λάμβανε οικονομικό όφελος ύψους €1.
2. Ο λόγος που δεν έλαβε όφελος ήταν γιατί συνελήφθη. Η μεταμέλεια του επιδείχθηκε έμπρακτα μέσω της συνεργασίας του με την αστυνομία και με την παραδοχή του (βλ. ανάμεσα σε άλλες τις υποθέσεις Μarco v The Republic

(1987)2 CLR 188, Gani v Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 242, Κυριάκου v Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 746, Φραγκίσκου v Δημοκρατίας

(2015)2Β ΑΑΔ 833 και Kema v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 284/18, 19.7.2019), όμως ήταν περιορισμένη αφού δεν κατονόμασε τον ιθύνοντα νου. Όπως αναφέρθηκε στην Φραγκίσκου v Δημοκρατίας

(2015)2Β ΑΑΔ 833, 843, το γεγονός αυτό (και ο κίνδυνος που αναλαμβάνει κατηγορούμενος) πρέπει να συνεκτιμάται με τους υπόλοιπους παράγοντες και να αντανακλάται το ύψος της επιβληθείσας ποινής (βλ. επίσης Kema, ανωτέρω). Εν προκειμένω απουσιάζει τέτοια ανάληψη κινδύνου, οπότε μειώνεται το περιθώριο επιείκειας. Το επιχείρημα επίσης της ευπαίδευτης συνηγόρου ότι θα πρέπει να θεωρηθεί ως μετριαστικός παράγων η μη δίωξη άλλων προσώπων, είναι αβάσιμο, αφού η δίωξη τους προϋπέθετε γνώση ως προς το ποιοι ήταν αυτοί. Σε κάθε περίπτωση όμως, η παραδοχή, με βάση πάγια νομολογία, ακόμα και όταν η σύλληψη διενεργείται επ' αυτοφώρω (βλ. Ghafari v Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 442, 453 και Κατσαπάου v Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 318, 326), όπως στην προκειμένη περίπτωση, πρέπει να αμείβεται «με σχετική έκπτωση στην ποινή», διότι αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης (βλ. Χαρτούπαλλος ν Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28, 36 και Θεοδώρου v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 208/18, 27.11.2019). Όπως υποδείχθηκε στην Χαραλάμπους κ.ά. ν Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 127/2019 και 130/2019, 10.3.2021, όπου υποδείχθηκε ότι «. η παραδοχή ενός κατηγορουμένου, ακόμη και σε περιπτώσεις αυτόφωρου αδικήματος, είναι πάντα καλοδεχούμενη και προσμετρά ως απτό στοιχείο μεταμέλειας.». Θεωρούμε χρήσιμο να παραπέμψουμε, ενδεικτικά, σε κάποιες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με ποινές που επιβλήθηκαν. Όπως αναφέρθηκε στη Selmani v Δημοκρατίας

(2016)2Β ΑΑΔ 854, 862, η «παραπομπή πρωτοδίκως σε δικαστικό προηγούμενο, ιδίως στις περιπτώσεις που επιβάλλεται ποινή στερητική της ελευθερίας και μάλιστα μακροχρόνια, θωρακίζει τη δικαστική κρίση με την απαραίτητη πειστικότητα και εξαλείφει την οποιαδήποτε υπόνοια για αυθαιρεσία ή τυχόν αίσθημα αδικίας του καταδικασθέντα.». Η μεγαλύτερη χρησιμότητα του δικαστικού προηγούμενου έγκειται στον εντοπισμό των περιστάσεων που θεωρήθηκαν ως ελαφρυντικές ή επιβαρυντικές (βλ. Μιχαήλ v Δημοκρατίας

(2003)2 AAΔ 123). Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αυτός δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους κ.ά. ν Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 127/2019 και 130/2019, 10.3.2021, με μνεία στη Χαραλάμπους ν Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 1). Στην Redjep v Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 217, κατόπιν παραδοχής των τριών κατηγορουμένων για κατοχή και για κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης βάρους 1358,10 γραμμαρίων, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 3 ½ ετών στον εφεσείοντα που ήταν ο ιθύνων νους. Στους άλλους δύο κατηγορούμενους, οι οποίοι δεν καταχώρησαν έφεση, επιβλήθηκαν μικρότερες ποινές, αφού θεωρήθηκε ότι αυτοί επιστρατεύτηκαν από τον εφεσείοντα, προφανώς ως άτομα ευάλωτα προερχόμενα από περιθωριακή και ασθενέστερη τάξη ανθρώπων. Συγκεκριμένα στον κατηγορούμενο 2 επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών και στον κατηγορούμενο 3 ποινή φυλάκισης 3 ετών. Στην Ahmed κ.ά. ν Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 801, στην οποία οι εφεσείοντες δεν ήταν οι ιθύνοντες νόες αλλά χωρίς τη συνδρομή τους δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί η εγκληματική ενέργεια, κατόπιν παραδοχής για κατοχή ποσότητας κάνναβης βάρους 947 γραμμαρίων περίπου με σκοπό την προμήθεια, επικυρώθηκε επιβληθείσα ποινή φυλάκισης 6 ετών. Στην Κυριάκου ν Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 746, κατόπιν παραδοχής για το ίδιο ως άνω αδίκημα, όπου η κάνναβης ήταν βάρους σχεδόν 700 γραμμαρίων η ποινή μειώθηκε από 6 σε 5 έτη. Στην Ευριπίδου ν Δημοκρατίας

(2014)2Α ΑΑΔ 392, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 5 ετών, κατόπιν παραδοχής, για το αδίκημα της κατοχής 2 κιλών και 818.77 γραμμαρίων φυτού κάνναβης, από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη με σκοπό την προμήθεια. Στην Ανδρέου ν Δημοκρατίας

(2016)2B ΑΑΔ 719, για το αδίκημα της κατοχής 996.8 γραμμαρίων κάνναβης με σκοπό την προμήθεια, η ποινή των 4½ ετών που επιβλήθηκε πρωτόδικα, κατόπιν παραδοχής, μειώθηκε σε 3½ έτη λόγω της σοβαρότατης ασθένειας από την οποία υπέφερε ο κατηγορούμενος, η οποία τον οδήγησε και στη χρήση των ναρκωτικών για τη μείωση των φρικτών πόνων που είχε, καθώς και λόγω της ευάλωτης ψυχοσύνθεσης του. Στην Αντωνίου ν Δημοκρατίας

(2016)2Β ΑΑΔ 805, για κατοχή κάνναβης 993,4 γραμμαρίων, κατόπιν παραδοχής, με μία προηγούμενη καταδίκη επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 3½ ετών. Στην Κλεομένης ν Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 350, επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ποινή φυλάκισης 7 ετών, μετά από ακρόαση, η οποία επιβλήθηκε στον εφεσείοντα για εισαγωγή ελεγχομένου φαρμάκου Τάξεως Β, συγκεκριμένα ρητίνης κάνναβης, βάρους 2.307,5256 γραμμαρίων. Κρίθηκε πως δεν επρόκειτο περί έκδηλα υπερβολικής ποινής. Στην Προεστού ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 17/2016, 22.5.2017, επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ποινή φυλάκισης 4 ετών, μετά από παραδοχή, στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια, 2 κιλών και 7,5 γραμμαρίων φυτού κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. Το Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε πως «προέχει ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της ποινής ώστε να μην εξουδετερώνεται ή να αποδυναμώνεται η ανάγκη προστασίας της κοινωνίας από την μάστιγα των ναρκωτικών». Εξετάσαμε με ιδιαίτερη προσοχή όλα όσα συνθέτουν την παρούσα υπόθεση, συμπεριλαμβανομένων και των εισηγήσεων του συνηγόρου του κατηγορουμένου σε σχέση με μετριασμό της ποινής. Έχουμε υπόψη το είδος και την ποσότητα των ναρκωτικών, όπως και τον σκοπό για τον οποίο αυτά προορίζονταν. Πρόκειται για σημαντική ποσότητα ναρκωτικών Τάξεως Β΄, προορισμός της οποίας ήταν να διατεθεί στο κοινό. Όλα αυτά αποβαίνουν καθοριστικά στο είδος και το ύψος της ποινής (βλ. Sikaf v Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 467, 469). Όπως επισημάνθηκε στην Γενικός Εισαγγελέας v Sak

(2005)2 ΑΑΔ 377, το είδος και η ποσότητα των ναρκωτικών καθώς επίσης και ο σκοπός για τον οποίο αυτά κατέχονται, συγκαταλέγονται ανάμεσα στους παράγοντες οι οποίοι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Στις περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται από πρόθεση εμπορίας τότε η ποινή αναπόφευκτα καθίσταται πιο αυστηρή. Σε ό,τι αφορά τις περιστάσεις που οδήγησαν τον κατηγορούμενο στη διάπραξη του αδικήματος, σημειώνουμε ότι αυτός ενήργησε ως μεταφορέας/ εισαγωγέας. Πάντως, όπως και να χαρακτηρίσει κανείς το ρόλο του, στην ουσία συνέβαλε κατά τρόπο κρίσιμο στη διακίνηση των ναρκωτικών ως μέρος της αλυσίδας γεγονότων με τα οποία θα επιτυγχανόταν ο τελικός στόχος που ήταν η προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Επομένως, υποχωρεί σε σημαντικό βαθμό η σημασία του ότι ήταν μεταφορέας, όπως άλλωστε σαφώς προκύπτει από την υπόθεση Μιχαήλ, ανωτέρω. Η συνήγορος του αναφέρθηκε στα οικονομικά προβλήματα και άλλες προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις. Έχει επανειλημμένα λεχθεί, μέσα από τη νομολογία, ότι δεν πρέπει να δίδεται υπέρμετρη βαρύτητα σε οικονομικές ή άλλες δυσκολίες οι οποίες ενδεχομένως να συνέτειναν στο να διαπράξει κατηγορούμενος αδίκημα. Λάβαμε υπόψη και τις επιπτώσεις που θα έχει μια πολύχρονη ποινή φυλάκισης στον ίδιο. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ξυδάς ν Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 817, 826 - 827, μια πολυετής φυλάκιση δεν ευνοεί την ομαλή επανένταξη του καταδικασθέντος και καθίσταται επώδυνη για την οικογένεια του. Ειδικά στην παρούσα περίπτωση όπου ο κατηγορούμενος είναι σε σχετικά προχωρημένη ηλικία. Ωστόσο, σε μια σοβαρή υπόθεση όπως είναι η παρούσα με πρόδηλη την αναγκαιότητα αποτροπής δεν μπορεί να αποφευχθεί η επιβολή πολυετούς ποινής φυλάκισης, όσο και να λάβει υπόψη κανείς τα όσα τέθηκαν ενώπιον μας σχετικά με τις προσωπικές, οικογενειακές, οικονομικές και άλλες περιστάσεις του κατηγορουμένου (βλ. Chanine και Landau, ανωτέρω). Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους σχετικούς παράγοντες με την επιμέτρηση της ποινής, εξαντλώντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές: Στην Κατηγορία 1, ποινή φυλάκισης 2 ετών. Στην Κατηγορία 2, ποινή φυλάκισης 6 ετών. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Σύμφωνα με το άρθρο 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, ΚΕΦ. 155, η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος βρίσκεται σε προφυλάκιση. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο