ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. ΒΑΓΙΑ ΚΑΡΑΚΑΙΣΗ κ.α., Υπόθεση Αρ.: 1651/2023, 23/5/2023

(1)(α) και 30, του Πρώτου Πίνακα, Μέρος ΙΙ, και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών νόμου, Ν.29/77, και των άρθρων 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα ΚΕΦ 154, ότι δηλαδή, στις 31.1.2023, εισήγαγε παράνομα στη Δημοκρατία, 4 κιλά και 965,5 γραμμάρια κάνναβης. Η κατηγορούμενη 2 παραδέχθηκε τις κατηγορίες 1 μέχρι 5. Συγκεκριμένα παραδέχθηκε: (α) Την κατηγορία 1, η οποία αφορά παράνομη εισαγωγή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4

(1)(α) και 30, του Πρώτου Πίνακα, Μέρος ΙΙ, και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών νόμου, Ν.29/77, και των άρθρων 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα ΚΕΦ 154, ότι δηλαδή, στις 31.1.2023, εισήγαγε παράνομα στη Δημοκρατία, 12 κιλά και 844,7 γραμμάρια κάνναβης. (β) Την κατηγορία 2, η οποία αφορά παράνομη εισαγωγή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(3)και 30, του Πρώτου Πίνακα, Μέρος ΙΙ, και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών νόμου, Ν.29/77, ότι δηλαδή, στις 31.1.2023, κατείχε 4,97 γραμμάρια κοκαΐνης, με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο. (γ) Την κατηγορία 3, η οποία αφορά απόπειρα διάπραξης κακουργήματος, κατά παράβαση του άρθρου 367 του Ποινικού Κώδικα ΚΕΦ. 154, και των άρθρων 4

(1)(α) και 30 και του Πρώτου Πίνακα Μέρους ΙΙ του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, ότι δηλαδή στις 22.12.2022 αποπειράθηκε να εισαγάγει στη Δημοκρατία ελεγχόμενο φάρμακο Τάξης Β, δηλαδή εισήγαγε στη Δημοκρατία δέμα το οποίο πίστευε ότι περιείχε περί τα 5 κιλά κάνναβης. (δ) Την κατηγορία 4, η οποία αφορά απόπειρα διάπραξης κακουργήματος, κατά παράβαση του άρθρου 367 του Ποινικού Κώδικα ΚΕΦ. 154, και των άρθρων 4

(1)(α) και 30 και του Πρώτου Πίνακα Μέρους ΙΙ του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, ότι δηλαδή στις αρχές Ιανουαρίου 2023, αποπειράθηκε να εισαγάγει στη Δημοκρατία ελεγχόμενο φάρμακο Τάξης Β, δηλαδή εισήγαγε στη Δημοκρατία δέμα το οποίο πίστευε ότι περιείχε περί τα 5 κιλά κάνναβης. (ε) Την κατηγορία 5, η οποία αφορά απόπειρα διάπραξης κακουργήματος, κατά παράβαση του άρθρου 367 του Ποινικού Κώδικα ΚΕΦ. 154, και των άρθρων 4

(1)(α) και 30 και του Πρώτου Πίνακα Μέρους ΙΙ του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, ότι δηλαδή στις αρχές Ιανουαρίου 2023, σε άλλη περίπτωση από αυτή της κατηγορίας 4, αποπειράθηκε να εισαγάγει στη Δημοκρατία ελεγχόμενο φάρμακο Τάξης Β, δηλαδή εισήγαγε στη Δημοκρατία δέμα το οποίο πίστευε ότι περιείχε περί τα 5 κιλά κάνναβης. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως εκτέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή και με τα οποία συμφώνησε ο συνήγορος των κατηγορουμένων, είναι τα ακόλουθα: «Στις 30/01/2023 εντοπίστηκαν στο Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος στην Αθήνα τρία συνολικά ταχυδρομικά δέματα με προορισμό την Δημοκρατία τα οποία περιείχαν συσκευασίες με κάνναβη. Τα δύο δέματα περιείχαν από τέσσερεις συσκευασίες με συνολική ποσότητα κάνναβης 7 κιλών και 879,2 γραμμαρίων. Ως παραλήπτης αναγραφόταν η «KESIDOU PARTHENA». Το τρίτο δέμα περιείχε πέντε συσκευασίες με κάνναβη συνολικού βάρους 4 κιλών και 965,5 γραμμαρίων. Ως παραλήπτης αναγραφόταν η «KARAKASH BAYIA». Τα αναφερόμενα δέματα αφίχθηκαν στο αεροδρόμιο Λάρνακας την ίδια μέρα, όπου, αφού τέθηκε σε εφαρμογή διαδικασία «ελεγχόμενης παράδοσης», το περιεχόμενο τους αντικαταστάθηκε με ομοιώματα. Στις 31/01/2023 τα δέματα μεταφέρθηκαν σε γραφείο της εταιρείας μεταφορών Γενική Μεταφορική και οι κατηγορούμενες ενημερώθηκαν μέσω αριθμού τηλεφώνου που αναγραφόταν σε κάθε δέμα. Την ίδια μέρα παρουσιάστηκαν οι δύο κατηγορούμενες και παρέλαβαν η μεν 1η κατηγορούμενη το δέμα με τις πέντε συσκευασίες κάνναβης και η 2η κατηγορούμενη τα άλλα δύο δέματα. Και οι δύο συνελήφθηκαν για αυτόφωρα αδικήματα και μεταφέρθηκαν στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λάρνακας. Η 2η κατηγορούμενη όταν πληροφορήθηκε ότι θα υποβαλλόταν σε σωματική έρευνα παρέδωσε νάιλον συσκευασία με κοκαΐνη βάρους 4,97 γραμμαρίων. Από τις δύο κατηγορούμενες λήφθηκαν καταθέσεις στις οποίες παραδέχτηκαν την διάπραξη των αδικημάτων. Η 1η κατηγορούμενη, μεταξύ άλλων, ανάφερε ότι είναι κουμπάρες με την 2η κατηγορούμενη, η οποία της είχε εκμυστηρευτεί ότι είχε εμπλοκή σε εισαγωγή ναρκωτικών στην Κύπρο. Τον Ιανουάριο της πρότεινε να μεταβούν μαζί στην Κύπρο για να παραλάβουν δύο δέματα με ναρκωτικά και να τα παραδώσουν σε άλλα πρόσωπα, με αντάλλαγμα χρηματικό ποσό 1000 ευρώ. Η 1η κατηγορούμενη αποδέχτηκε και έδωσε τα στοιχεία της προκειμένου να γίνουν οι διευθετήσεις για το ταξίδι. Η 2η κατηγορούμενη έδωσε τα στοιχεία της 1ης κατηγορούμενης στον εντολέα της προκειμένου να τα αναγράψει στο ένα δέμα. Η 2η κατηγορούμενη, μεταξύ άλλων ανάφερε ότι αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και τον Οκτώβριο του 2022 γνώρισε κάποιο μέσω διαδικτύου ο οποίος της πρότεινε να ταξιδεύει στην Κύπρο για να παραλαμβάνει πακέτα με ναρκωτικά και να τα παραδίδει σε άλλο πρόσωπο, έναντι αμοιβής 1000 ευρώ. Αναφέρθηκε σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, ως φαίνεται στις κατηγορίες 3, 4 και 5 κατά τις οποίες παρέλαβε δέματα από εταιρεία ταχυμεταφορών στην Λάρνακα και τις παρέδωσε σε άγνωστο πρόσωπο θεωρώντας ότι περιείχαν κάνναβη βάρους 5 κιλών σε κάθε περίπτωση. Σε δεύτερη της κατάθεση η 2η κατηγορούμενη διευκρίνισε ότι τα δύο τελευταία δέματα (τα οποία, ως έχει διευκρινιστεί από τον κ. Αντωνίου, αφορούν την ποσότητα των 7 κιλών και 879,2 γραμμαρίων) τα είχε αφήσει κάποιος στις σκάλες του σπιτιού της και τα απέστειλε η ίδια στην Κύπρο μέσω της ιδιωτικής εταιρείας ταχυμεταφορών. Σε σχέση με τον παραλήπτη τον ναρκωτικών έδωσε κάποια περιγραφή του η οποία όμως δεν ήταν επαρκής για να οδηγήσει στον εντοπισμό του. Σε σχέση με τον εντολέα της επίσης έδωσε κάποια περιγραφή, τον αριθμό τηλεφώνου με τον οποίο επικοινωνούσε και ανάφερε ότι τον γνώριζε ως «Μίμη». Τα στοιχεία αυτά δεν ήταν επαρκή για να οδηγήσουν στον εντοπισμό του. Οι κατηγορούμενες συνεργάστηκαν για τη διεξαγωγή ελεγχόμενης παράδοσης στον παραλήπτη των ναρκωτικών χωρίς όμως αποτέλεσμα αφού ο παραλήπτης δεν παρουσιάστηκε. Οι κατηγορούμενες παρέμειναν υπό αστυνομική κράτηση για 8 μέρες στην βάση σχετικού διατάγματος και η υπόθεση καταχωρήθηκε στις 28/02/2023 και από τότε παραμένουν σε προφυλάκιση. Μετά από εργαστηριακή εξέταση διαπιστώθηκε ότι η κάνναβη στα δύο πρώτα δέματα είχε περιεκτικότητα τετραυδροκανναβινόλης (THC) 11,86% και 13,84 % και η κάνναβη στο τρίτο δέμα 15,7%, επομένως μπορεί να χαρακτηριστεί ως μέσης δραστικότητας.» Τέλος δηλώθηκε ότι οι κατηγορούμενες δεν βαρύνονται με προηγούμενες καταδίκες. Πριν το στάδιο της επιβολής ποινής, τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, αναφορικά με την κοινωνικό - οικονομική κατάσταση εκάστης εκ των κατηγορουμένων. Καταγράφονται συνοπτικά τα ακόλουθα: Η κατηγορούμενη 1, κατάγεται από την Ελλάδα, είναι ηλικίας 42 ετών και προέρχεται από πολυμέλη οικογένεια, αφού έχει άλλα έξι αδέλφια. Αποφοίτησε από επαγγελματικό Λύκειο και ακολούθως εργάστηκε σε διάφορα επαγγέλματα. Τα τελευταία τέσσερα έτη εργάζεται ως μόνιμη υπάλληλος στον Δήμο Αιγάλεω. Το 2004 τέλεσε γάμο από τον οποίο απέκτησε 4 παιδιά, ηλικίας σήμερα 18, 16, 13 και 5½ ετών. Ο πατέρας της είναι συνταξιούχος και η μητέρα της οικοκυρά. Η κατηγορούμενη 2, κατάγεται επίσης από την Ελλάδα, είναι ηλικίας 33 ετών και έχει ακόμα 3 αδελφές. Οι γονείς της χώρισαν το 2017. Ο πατέρας της εργάζεται ως μηχανικός αυτοκινήτων και η μητέρα της είναι άνεργη. Με την αποφοίτησή της από το Γυμνάσιο άρχισε να εργάζεται με σκοπό να βοηθήσει την οικογένειά της οικονομικά. Τους τελευταίους έξι μήνες είναι άνεργη. Σε ηλικία 17½ ετών απέκτησε το πρώτο της παιδί, το οποίο είναι σήμερα 15 ετών. Σε ηλικία 23 ετών απέκτησε το δεύτερο της παιδί, το οποίο σήμερα είναι ηλικίας 10 ετών. Το 2008 τέλεσε γάμο με τον πατέρα των παιδιών της. Από το 2015 και εντεύθεν τελεί σε διάσταση με τον σύζυγό της. Ο τελευταίος δεν μπορεί να στηρίξει την οικογένεια του οικονομικά. Η κατηγορούμενη 2 και τα παιδιά της φιλοξενούνται στην οικία του πατέρα της. Παρουσιάζει κατάθλιψη και στο παρελθόν είχε νοσηλευτεί 3 φορές μετά από αντίστοιχες απόπειρες αυτοκτονίας. Προς μετριασμό της ποινής των κατηγορουμένων, αγόρευσε ο ευπαίδευτος συνήγορος αυτών. Ο κ. Σατολίας, υιοθέτησε το περιεχόμενο των εκθέσεων του Γραφείου Ευημερίας ως προς τις προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων. Περαιτέρω, έδωσε έμφαση στις οικονομικές τους περιστάσεις, εισηγούμενος ότι η δεινή τους οικονομική κατάσταση ήταν η αιτία για την τέλεση των επίδικων αδικημάτων. Επιπλέον, αναφέρθηκε στην άμεση τους παραδοχή, στη μεταμέλεια τους, στο λευκό τους ποινικό μητρώο και την ειλικρινή τους απολογία. Επιπροσθέτως, αναφέρθηκε στη συνεργασία τους με τις αρχές, την οποία χαρακτήρισε αυθόρμητη. Ιδιαίτερα τόνισε ότι οι κατηγορούμενες, παρά τον κίνδυνο που πιθανόν να έθεταν τον εαυτό τους, συνεργάστηκαν με τις ανακριτικές αρχές. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο αδίκημα και κατ' επέκταση τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Souilmi ν Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, 250). Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 ΑΑΔ 575, 580). Στην υπό κρίση περίπτωση, ο νομοθέτης διά της προβλεπόμενης μέγιστης ποινής της δια βίου φυλάκισης στις κατηγορίες της εισαγωγής και της κατοχής με σκοπό την προμήθεια, προσδίδει μια όλως ιδιαίτερη σοβαρότητα στα αδικήματα αυτά αφού το έννομο αγαθό που προστατεύεται είναι η ίδια η κοινωνία (βλ. Saliba v Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 388, 391). Η επιβολή της ποινής αποτελεί έργο λεπτό και δύσκολο. Απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, που επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Τα ναρκωτικά έχουν δυστυχώς εξαπλωθεί παντού. Ουδείς μπορεί να παραμένει αδιάφορος μπροστά σε αυτό το φαινόμενο. Τα ναρκωτικά αποτελούν τον σύγχρονο εφιάλτη κάθε γονέα και απειλούν το κάθε παιδί με τον όλεθρο και την καταστροφή. Μέχρι στιγμής οι προσπάθειες για αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας δεν έχουν αποδώσει. Τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά δεν παρουσιάζουν κάμψη. Αντιθέτως, βρίσκονται σε έξαρση και για αυτό καθίσταται αναγκαίο να επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές. Η χρήση ναρκωτικών έχει χαρακτηρισθεί και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Τα ναρκωτικά αποτελούν κίνδυνο, τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του ανθρώπου. Ο αγώνας ενάντια στα ναρκωτικά διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα (βλ. Kablawi & Others v Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 494, 498 και Jokarbozorgi v Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 726, 728). Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που κατά κανόνα καθιστά την φυλάκιση αναπόφευκτη. Η τιμωρία δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά μέτρο άμυνας έναντι παραβιάσεων του δικαίου και υπονόμευσης των αρχών του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Ιωάννου

(1999)2 ΑΑΔ 603, 612). Στην υπόθεση Παγιαβλάς ν Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 240, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου παρατήρησε τα εξής (στη σελ. 246): «Η χρήση ναρκωτικών έχει όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις γεγονός που επιβάλλει κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, 15.7.1992». Σε ό,τι αφορά τους διακινητές ναρκωτικών, είτε αυτοί είναι κυρίως μεταφορείς είτε βαποράκια, η νομολογία υπογραμμίζει ότι ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο ρόλο τους, προέχει πάντοτε η αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου για το κοινό καλό. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 577, 582, (υιοθετώντας την Gholi ν Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 30) λέχθηκαν συναφώς τα εξής σε σχέση κυρίως με τα «βαποράκια»: «. Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου». (βλ. σχετικά και τις Marius v Δημοκρατίας

(2015)2Α ΑΑΔ 397 και Μιχαήλ ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 165/2015, 22.1.2018). Στην υπόθεση Ναζίπ v Αστυνομίας

(2014)2B ΑΑΔ 808, 817, το Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών. Η ενασχόληση με ναρκωτικά είτε για ιδία χρήση, είτε κατά μείζονα λόγο, για εμπορία με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των τεραστίων προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση από τις ουσίες αυτές. Τα Δικαστήρια συνδράμουν έστω κατασταλτικά, στον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών με την επιβολή αυστηρών και συνάμα αποτρεπτικών ποινών. Όπως έχει τονισθεί στην υπόθεση Bora v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 79/2017, 13.3.2018: «Μπορεί να αποτυπωθεί, ως απαύγασμα της εν λόγω νομολογίας, η ανάγκη για επιβολή αυστηρών ποινών, αποτρεπτικού χαρακτήρα, ακριβώς λόγω των ολέθριων αποτελεσμάτων που ενέχει η εγκληματική αυτή συμπεριφορά. Η αυστηρή μεταχείριση των παραβατών προβάλλει ως επιτακτική, δεδομένης της συχνότητας των υποθέσεων αυτής της μορφής που τίθενται ενώπιον των Δικαστηρίων και της ραγδαίας επιδείνωσης του φαινομένου της κατοχής και διακίνησης ναρκωτικών ουσιών. Η εξαθλίωση των θυμάτων, αλλά και η απώλεια ζωών, κυρίως νέων ανθρώπων, επιβάλλει τη δραστική παρέμβαση και συμμετοχή της δικαιοσύνης στην καθολική προσπάθεια αναχαίτισης της σύγχρονης μάστιγας των ναρκωτικών». Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Κλεομένης v Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 350 στις σελ. 379 - 380: «Αν και πιστεύουμε ότι επαναλαμβάνουμε εαυτούς και τα τετριμμένα, κρίνουμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε την κατ' επανάληψη επισήμανση της νομολογίας μας «πως τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, πληγές οι οποίες δυστυχώς, όπως διαπιστώνουμε από τη συχνότητα των υποθέσεων που έρχονται ενώπιον των δικαστηρίων, όχι μόνο δεν φαίνεται να υποχωρούν, αλλά επιδεινώνονται ραγδαία. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι παραβάτες είναι πρόσωπα νεαρής ηλικίας. Είναι πραγματικά λυπηρό, οδυνηρό και τραγικό να διαπιστώνουμε πως η απώλεια ζωών, νέων κυρίως ανθρώπων, έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας και πως η λίστα των νέων που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά την αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική». Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Θεμελιακή, επί του προκειμένου είναι η απόφαση Πισκόπου v Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342, 351. Προκύπτει, συνεπώς, ότι σύμφωνα με τη νομολογία σε υποθέσεις ναρκωτικών υφίσταται η ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Παρά τη διαπίστωση της ανάγκης για επιβολή αποτρεπτικής ποινής, η ανάγκη για εξατομίκευση της ποινής δεν ατονεί. Παράλληλα, όμως, η ανάγκη για εξατομίκευση της ποινής, δεν μπορεί να εξασθενήσει ή να εξουδετερώσει την ανάγκη για προστασία του κοινωνικού συνόλου εκεί όπου εντοπίζεται σοβαρό πρόβλημα. Η στάθμιση, η οποία χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, περιγράφεται με πληρότητα στις υποθέσεις Antoniades v Police

(1986)2 CLR 21, Κωνσταντίνου v Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224, Φιλίππου ν Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245, Gholi v Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 30, Γενικός Εισαγγελέας v Ευαγόρου

(2001)2 ΑΑΔ 285, Jovanovic v Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 635, Θεοχάρους v Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 575 και Θεολόγου v Αστυνομίας

(2014)2Β ΑΑΔ 800. Περαιτέρω, σε υποθέσεις ναρκωτικών, κατά την επιμέτρηση της ποινής, το Δικαστήριο πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τα ακόλουθα στοιχεία ως επιβαρυντικά ή ως ελαφρυντικά σύμφωνα με το άρθρο 30

(4)του Ν. 29/77: «(α) Ως καθιστώντα το αδίκημα ιδιαίτερα σοβαρό- (

1. i)Την ανάμειξη στη διάπραξη του αδικήματος οργανωμένης ομάδας εγκληματιών στην οποία ο κατηγορούμενος ανήκει˙ (
2. ii)την ανάμειξη του κατηγορουμένου σε διεθνείς οργανωμένες εγκληματικές δραστηριότητες˙ (iii) την ανάμειξη του κατηγορουμένου σε άλλες παράνομες δραστηριότητες οι οποίες διευκολύνονται με τη διάπραξη του αδικήματος˙ (
3. iv)τη χρήση βίας, πυροβόλων όπλων ή επιθετικών όπλων ή αντικειμένων κατά τη διάπραξη του αδικήματος˙ (
4. v)το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κατέχει δημόσιο αξίωμα ή θέση και το αδίκημα το οποίο διαπράχθηκε σχετίζεται με το εν λόγω αξίωμα ή θέση˙ (
5. vi)τη θυματοποίηση ή εκμετάλλευση ανηλίκων ή διανοητικώς ή λόγω ψυχικής νόσου πασχόντων˙ (vii) το γεγονός ότι το αδίκημα διαπράχθηκε στις φυλακές ή σε κρατητήριο της Αστυνομίας ή στέγη ή ίδρυμα υπό τον έλεγχο, επίβλεψη ή φροντίδα του Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ή πλησίον τέτοιων στεγών ή ιδρυμάτων ή σε άλλους χώρους όπου συχνάζουν μαθητές ή φοιτητές για εκπαιδευτικές, αθλητικές, κοινωνικές ή άλλες δραστηριότητες˙ (viii) το γεγονός ότι το αδίκημα διαπράχθηκε σε χώρο εντός εκπαιδευτικού ιδρύματος ή σε χώρους εκδηλώσεων για ανηλίκους, συμπεριλαμβανομένων παιδότοπων και άλλων οργανωμένων χώρων συνάθροισης παιδιών ή σε αθλητικούς χώρους ή σε απόσταση που δεν υπερβαίνει τα πεντακόσια

(500)μέτρα από την είσοδο ή την έξοδο ή την περίφραξή τους. (β) Ως καθιστώντα το αδίκημα λιγότερο σοβαρό- (

1. i)Η ηλικία του κατηγορουμένου˙ (
2. ii)το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα παρασυρόμενος από πρόσωπα δυνάμενα να ασκήσουν επιρροή σ' αυτόν˙ (iii) ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε οποιαδήποτε ανάμειξη σε εμπορία ή διακίνηση ναρκωτικών και ότι το παράπτωμα του σχετίζεται αποκλειστικά με χρήση ναρκωτικών˙ (
3. iv)το βαθμό της εξάρτησης του κατηγορουμένου από ναρκωτικά˙ (
4. v)την αποδεδειγμένη μεταμέλεια του κατηγορουμένου η οποία μεταξύ άλλων μαρτυρείται από τη συνεργασία του με τις αρχές για τη δίωξη των προμηθευτών και την προθυμία του να υποβληθεί σε θεραπεία για απεξάρτηση˙ (
5. vi)το είδος και την ποσότητα των απαγορευμένων ουσιών που βρέθηκαν στην κατοχή του˙ (vii) το γεγονός ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε από τα περιστατικά που αναφέρονται στο (α)(i)-(
6. vi)πιο πάνω. Επιπλέον έχουμε υπόψη μας την αρχή, ότι για αδικήματα που σχετίζονται με την κατοχή ναρκωτικών, το είδος και η ποσότητα των ναρκωτικών καθώς επίσης και ο σκοπός για τον οποίο αυτά κατέχονται, συγκαταλέγονται ανάμεσα στους παράγοντες οι οποίοι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Στις περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται από πρόθεση εμπορίας τότε η ποινή αναπόφευκτα καθίσταται πιο αυστηρή. Θεμελιακή επί του προκειμένου είναι η απόφαση Γενικός Εισαγγελέας v Sak

(2005)2 ΑΑΔ 377. Σχετική, επίσης, είναι και η απόφαση Τρύφωνος v Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 197. Προκύπτει, συνεπώς, ότι τόσο σύμφωνα με τον Νόμο όσο και σύμφωνα με τη Νομολογία, το είδος και η ποσότητα του ελεγχόμενου φαρμάκου, καθώς επίσης και ο σκοπός για τον οποίο αυτό κατέχεται, λαμβάνονται υπόψη στο στάδιο της επιμέτρησης της ποινής. Θεωρούμε χρήσιμο να παραπέμψουμε, ενδεικτικά, σε κάποιες υποθέσεις οι οποίες αφορούν μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών. Έχουμε βέβαια υπόψη ότι, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. v Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 127/2019 και 130/2019, 10.3.2021, με μνεία στη Χαραλάμπους v Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 1: «Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αυτός δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη.» (βλ. επίσης, μεταξύ άλλων, τις υποθέσεις, Πόλεος v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση. 141/2016, 2.6.2017, L.C.A. Domiki Ltd v R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.ά.

(2015)2Α ΑΑΔ 18, Μιχαήλ ν Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 123 και Μιχαήλ v Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 577). Με γνώμονα τα πιο πάνω, θα προβούμε σε παραπομπή σε νομολογία σε σχέση με τα αδικήματα που αφορά η υπόθεση, τόσο ως προς του παράγοντες που μπορεί να θεωρηθούν ως επιβαρυντικοί ή ελαφρυντικοί όσο και σε προηγούμενες αποφάσεις, ως καθοδήγηση ως προς το γενικότερο πλαίσιο ποινών. Στη Λαζάρου κ.ά. ν Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 633, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 13 ετών για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι 9 κιλών και 803,9 γραμμαρίων ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης, με σκοπό την προμήθεια στον εφεσείοντα Λαζάρου (κατόπιν ακρόασης), ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως ο ιθύνων νους της παράνομης επιχείρησης. Η ποινή της συγκατηγορούμενής του, η οποία μετέφερε τα ναρκωτικά από το εξωτερικό έναντι χρηματικής αμοιβής ύψους €3.500, μειώθηκε από 13 σε 9 έτη για κάθε ένα από τα πιο πάνω αδικήματα. Το Εφετείο έκρινε ότι δικαιολογείτο μείωση λόγω του περιορισμένου ρόλου της και των προσωπικών της περιστάσεων. Αναφορικά με τις προσωπικές περιστάσεις της εφεσείουσας προσμέτρησαν η προβληματική υγεία της, ως αποτέλεσμα της οποίας λάμβανε φαρμακευτική αγωγή για 20 χρόνια, το γεγονός ότι μεγάλωσε σε κρατικό ίδρυμα στο οποίο τοποθετήθηκε όταν ήταν έξι περίπου χρόνων, καθώς επίσης και το γεγονός ότι ήταν μητέρα δύο παιδιών. Στη Χρυσάνθου v Δημοκρατίας

(2011)2 ΑΑΔ 221, επικυρώθηκε, κατ' έφεση, ποινή φυλάκισης 12 ετών για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 11 κιλών και 538,61 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης), σε κατηγορούμενο ηλικίας 22 ετών, με λευκό ποινικό μητρώο. Στη Βασιλείου v Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 254, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 12 ετών για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 11 κιλών και 501,7 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης). Στην Παύλου v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 44/16, 4.4.2019, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 9 ετών για αδίκημα κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 11 κιλών και 454,9473 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια, που επιβλήθηκε (κατόπιν παραδοχής) σε κατηγορούμενο 23 ετών, ο οποίος δεν ήταν ο ιθύνων νους της επιχείρησης και οι ενέργειες του συνίσταντο σε μόνο μεταφορά των ναρκωτικών. Το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε ότι λόγω των περιστάσεων σύλληψης για αυτόφωρο αδίκημα, η σημασία της παραδοχής του κατηγορουμένου ήταν περιορισμένη. Στην Πολυδώρου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 141/17, 31.5.2019, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 14 ετών (κατόπιν ακρόασης), για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι 12 κιλών και 944 γραμμαρίων ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης, με σκοπό την προμήθεια. Στην πρόσφατη απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν Ευθύμιου Σωκράτους Ποινική Έφεση 67/2021, ημερομηνίας 17.3.2023, επιβλήθηκαν πρωτοδίκως στον κατηγορούμενο, ηλικίας 21 ετών, κατόπιν παραδοχής, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 7 ετών στην κατηγορία της κατοχής 10.159,7 γραμμαρίων ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης και 6 ετών στην κατηγορία της κατοχής 476,34 γραμμαρίων κοκαΐνης με σκοπό την προμήθεια της σε άλλα άτομα. Οι πιο πάνω ποινές αντικαταστάθηκαν κατ' έφεση με συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 ετών σε κάθε κατηγορία. Κατά την επιμέτρηση της ποινής λήφθηκε ιδιαίτερα υπόψη, από το Εφετείο, μεταξύ άλλων, το γεγονός ο εφεσίβλητος/ κατηγορούμενος, επιδόθηκε από πολύ νωρίς στη διακίνηση σκληρών ναρκωτικών και το ότι ενήργησε με σχέδιο και οργάνωση, αφού είχε ενοικιάσει διαμέρισμα στο οποίο επιμελώς αποθήκευε και απέκρυπτε μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, προχωρούμε να εξετάσουμε τα όσα συνθέτουν την υπό κρίση υπόθεση, συμπεριλαμβανομένων των εισηγήσεων του ευπαίδευτου συνηγόρου των κατηγορουμένων. Έχοντας υπόψη το είδος και την ποσότητα των ναρκωτικών, όπως και τον σκοπό για τον οποίο αυτά προορίζονταν, διαπιστώνουμε ότι η παρούσα περίπτωση πρόδηλα κατατάσσεται ανάμεσα στις πιο σοβαρές Εν προκειμένω, λαμβάνουμε υπόψη το γεγονός ότι η κατηγορούμενη 1 εισήγαγε σχετικά μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών Τάξεως Β, ήτοι 4 κιλά και 965,5 γραμμάρια κάνναβης, ενώ η κατηγορουμένη 2 εισήγαγε πολύ μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών Τάξεως Β, ήτοι 12 κιλά και 844,7 γραμμάρια κάνναβης και ταυτόχρονα κατείχε και ποσότητα ναρκωτικών Τάξεως Α, ήτοι 4,97 γραμμάρια κοκαΐνης. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις οι ποσότητες που κατείχαν οι κατηγορούμενες προορίζονταν να διατεθούν στο κοινό. Όλα αυτά αποβαίνουν καθοριστικά στο είδος και το ύψος της ποινής {βλ. Sikaf v Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 467, 469, Γενικός Εισαγγελέας v Sak (ανωτέρω) και Τρύφωνος v Αστυνομίας (ανωτέρω)}. Ταυτόχρονα δεν παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι οι κατηγορούμενες λειτουργούσαν ως μεταφορείς. Όμως, όπως και να χαρακτηρίσει κανείς τον ρόλο των κατηγορουμένων, στην ουσία, συνέβαλαν κατά τρόπο κρίσιμο στη διακίνηση των ναρκωτικών ως μέρος της αλυσίδας διακίνησης με την οποία θα επιτυγχανόταν ο τελικός στόχος που ήταν η προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Επομένως, υποχωρεί σε σημαντικό βαθμό η σημασία του ότι ήταν μεταφορείς, όπως άλλωστε σαφώς προκύπτει από την υπόθεση Μιχαήλ, (ανωτέρω). Λαμβάνουμε υπόψη μας τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων, ως αυτές φαίνονται μέσα από τις σχετικές εκθέσεις του Γραφείου Ευημερίας και αναπτύχθηκαν με ενάργεια από τον συνήγορό τους. Επίσης, λαμβάνουμε υπόψη και τις επιπτώσεις που τυχόν θα έχει μια πολυετής ποινή φυλάκισης στις κατηγορούμενες και στις οικογένειες τους. Έχουμε δε υπόψη την νομολογιακή αρχή, ότι μια πολυετής φυλάκιση δεν ευνοεί την ομαλή επανένταξη του καταδικασθέντος και καθίσταται επώδυνη για την οικογένεια του. Σχετικά παραπέμπουμε στην απόφαση Ξυδάς v Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 817, 826 - 827. Όμως, ως έχει τονιστεί επανειλημμένα, σε υποθέσεις ναρκωτικών, οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων δεν αποτελούν παρά μόνο «περιθωριακούς παράγοντες με πολύ μικρή βαρύτητα» στην επιμέτρηση της ποινής (βλ. Landau v Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 178, 181 όπως και τις υποθέσεις Sultan v Δημοκρατίας

(1983)2 CLR 121 και Marco v Δημοκρατίας

(1987)2 ΑΑΔ 188). Ιδιαιτέρα, στην υπόθεση Landau, ανωτέρω, στη σελ. 189, υπογραμμίστηκε ότι «Ο καλός χαρακτήρας του μεταφορέα είναι πολύ μικρής σημασίας στις περιπτώσεις εμπορίας ναρκωτικών. Οι έμποροι ναρκωτικών, συνήθως αναζητούν μεταφορείς καλού χαρακτήρα και πρόσωπα τα οποία δυνατόν, λόγω φύλου, ηλικίας ή ασθένειας, να προκαλούν τη συμπάθεια του Δικαστηρίου. Χωρίς τους μεταφορείς αυτούς το εμπόριο των ναρκωτικών δεν θα βρισκόταν στην έξαρση που είναι σήμερα.» Περαιτέρω, ως έχει τεθεί στην υπόθεση Chanine v The Republic

(1987)2 CLR 183, 187, (ελεύθερη μετάφραση): «.ανεξάρτητα από τα αισθήματα συμπάθειας τα οποία το δικαστήριο μπορεί να έχει για τη δυσχερή θέση στην οποία θα βρεθεί η οικογένεια ενός κατηγορουμένου, τα αθώα θύματα της δικής του εγκληματικής διαγωγής, . αναπόφευκτα πληρώνουν το τίμημα για τα εγκλήματα που διαπράττονται από εκείνους που κανονικά έπρεπε να ήταν οι υποστηρικτές τους.» Επομένως, σε μια σοβαρή υπόθεση, όπως είναι η παρούσα, οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων, καθώς και οι ενδεχόμενες συνέπειες μια πολυετούς ποινής φυλάκισης στις ίδιες και στις οικογένειες τους, δεν μπορούν να μεταβάλουν το είδος της ποινής, αλλά ούτε και να μεταβάλουν την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Υπό το φως των πιο πάνω, το σύνολο των προσωπικών και οικογενειακών τους περιστάσεων λαμβάνεται μεν υπόψη, αλλά αποτελεί παράγοντα ήσσονος σημασίας στην επιμέτρηση της ποινής. Λαμβάνουμε υπόψη μας προς όφελος των κατηγορουμένων ότι απουσιάζουν οι επιβαρυντικοί παράγοντες που προβλέπονται στο άρθρο 30

(4)(α) του Ν. 29/77. Με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης, οι κατηγορούμενες δεν συνδέονται με εγκληματική οργάνωση ή οργανωμένο δίκτυο εμπορίας ναρκωτικών ουσιών. Επιπλέον, αναφορικά με την κατηγορούμενη 2, σύμφωνα με τα λεχθέντα του συνηγόρου της, τα οποία δεν έχουν αμφισβητηθεί, διέπραξε τα υπό εξέταση αδικήματα δεχόμενη πίεση. Λαμβάνοντας υπόψη το πιο πάνω γεγονός και συναρτώντας το με το σύνολο των προσωπικών και οικογενειακών της περιστάσεων, δεχόμαστε ότι η κατηγορούμενη 2 έδρασε παρασυρόμενη από πρόσωπο που μπορούσε να ασκήσει επιρροή σ' αυτήν. Περαιτέρω, λαμβάνουμε υπόψη μας, προς όφελος των κατηγορουμένων την παραδοχή τους, η οποία με βάση πάγια νομολογία, πρέπει να αμείβεται «με σχετική έκπτωση στην ποινή». Με βάση πάγια νομολογία, ακόμα και όταν η σύλληψη διενεργείται επ' αυτοφώρω (βλ. Ghafari v Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 442, 453 και Κατσαπάου v Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 318, 326), όπως στην προκειμένη περίπτωση, η παραδοχή πρέπει να αμείβεται «με σχετική έκπτωση στην ποινή», διότι αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης (βλ. Χαρτούπαλλος v Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28, 36 και Θεοδώρου v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 208/18, 27.11.2019). Όπως υποδείχθηκε στην Χαραλάμπους κ.ά. v Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 127/2019 και 130/2019, 10.3.2021, όπου υποδείχθηκε ότι «. η παραδοχή ενός κατηγορουμένου, ακόμη και σε περιπτώσεις αυτόφωρου αδικήματος, είναι πάντα καλοδεχούμενη και προσμετρά ως απτό στοιχείο μεταμέλειας.». Επιπροσθέτως, λαμβάνουμε υπόψη μας τη μεταμέλεια που επιδείχθηκε έμπρακτα τόσο μέσω της συνεργασίας των κατηγορουμένων με την αστυνομία, όσο και μέσω της παραδοχής τους (βλ. ανάμεσα σε άλλες τις υποθέσεις Μarco v The Republic

(1987)2 CLR 188, Gani v Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 242, Κυριάκου v Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 746, Φραγκίσκου v Δημοκρατίας

(2015)2Β ΑΑΔ 833 και Kema v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 284/2018, 19.7.2019). Όπως αναφέρθηκε στην Φραγκίσκου v Δημοκρατίας (ανωτέρω), στη σελ. 843: «Ο κίνδυνος που αναλαμβάνουν ως αποτέλεσμα της απόφασής τους να συνεργαστούν με την Αστυνομία, σε συνάρτηση με το βαθμό συνεργασίας και την έκταση και φύση των πληροφοριών που παρέχουν, θα πρέπει να συνεκτιμούνται από τα Δικαστήρια κατά το στάδιο της επιβολής ποινής στα πρόσωπα αυτά. Όσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος και όσο πολυτιμότερη είναι η συνδρομή τόσο περισσότερο θα πρέπει αυτό να αντανακλάται στο ύψος της ποινής που επιβάλλεται.» Στην υπό κρίση υπόθεση αμφότερες οι κατηγορούμενες συνεργάστηκαν για τη διεξαγωγή ελεγχόμενης παράδοσης. Επίσης, από τα ενώπιόν μας γεγονότα, προκύπτει ότι η κατηγορούμενη 2 έδωσε όσα στοιχεία γνώριζε αναφορικά με τον εντολέα της και το πρόσωπο που θα παραλάμβανε τα ναρκωτικά, συμπεριλαμβανομένων του αριθμού τηλεφώνου με το οποίο επικοινωνούσε ο εντολέας της και του ονόματος που γνώριζε. Περαιτέρω, ως έχει τεθεί από τον συνήγορο της, χωρίς να αμφισβητηθεί, στον χώρο των ναρκωτικών υφίστανται συνεχείς εκφοβισμούς από τους εμπόρους. Στη βάση των ανωτέρω, δεχόμαστε ότι η κατηγορούμενη 2 συνεργάστηκε πλήρως δίδοντας στην Αστυνομία όλες τις πληροφορίες που γνώριζε. Ανέλαβε επομένως και τον σχετικό κίνδυνο που προκύπτει από τη συνεργασία της με την Αστυνομία. Επιπροσθέτως, ως προς την κατηγορουμένη 2, η έμπρακτη της μεταμέλεια εμφαίνεται και από το γεγονός ότι η ίδια αυθόρμητα αποκάλυψε τη διάπραξη των αδικημάτων των κατηγοριών 3, 4 και 5. Από την άλλη όμως, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε το ότι η κατηγορούμενη 2, σύμφωνα με τη δική της ομολογία, σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις και μέσα στο διάστημα των δύο τελευταίων μηνών περίπου πριν τη σύλληψη της, είχε παραλάβει με τον ίδιο τρόπο δέματα που η ίδια πίστευε ότι περιείχαν κάνναβη βάρους 5 περίπου κιλών κάθε φορά, τα οποία και παρέδιδε σε άγνωστο της πρόσωπο. Το αμέσως πιο πάνω γεγονός είναι ενδεικτικό, κατά την άποψη μας, του ότι, αν η κατηγορούμενη 2 δεν ανακόπτετο από την Αστυνομία, πιθανόν να συνέχιζε τη δράση της με τον ίδιο τρόπο. Υπό αυτές τις περιστάσεις δεν θα μπορούσαμε να αποδεχθούμε τη θέση του κ. Σατολιά, όσον αφορά την κατηγορούμενη 2, ότι επρόκειτο για μεμονωμένο περιστατικό. Τέλος, προς όφελος των κατηγορουμένων λαμβάνουμε υπόψη μας το λευκό τους ποινικό μητρώο και την απολογία τους, ως αυτή εκφράστηκε μέσω του συνηγόρου τους. Συνυπολογίζοντας και σταθμίζοντας όλους τους σχετικούς παράγοντες με την επιμέτρηση της ποινής και εξαντλώντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλουμε τις ακόλουθες ποινές: Στην Κατηγορούμενη 1: Στην Κατηγορία 6, ποινή φυλάκισης 5 ετών. Στην Κατηγορούμενη 2: Στην Κατηγορία 1, ποινή φυλάκισης 12 ετών Στην Κατηγορία 2: ποινή φυλάκισης 6 μηνών Στην Κατηγορία 3: ποινή φυλάκισης 6 μηνών Στην Κατηγορία 4: ποινή φυλάκισης 6 μηνών Στην Κατηγορία 5: ποινή φυλάκισης 6 μηνών Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στην κατηγορούμενη 2 να συντρέχουν. Σύμφωνα με το άρθρο 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, οι ποινές φυλάκισης των κατηγορουμένων 1 και 2 μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που αυτές βρίσκονται σε προφυλάκιση. (Υπ.) .......... Θ.Θωμά, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Ν.Α.Π Γεωργιάδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο