ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΕΛΕΝΑΣ ΧΑΡΗ, Αρ. Υπ. 7680/2021, 15/5/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2023:B55 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Λ. ΧΑΒΙΑΡΑ, Προσ. Ε.Δ. Αρ. Υπ. 7680/2021 Μεταξύ: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Κατηγορούσα Αρχή -και- ΕΛΕΝΑΣ ΧΑΡΗ Κατηγορούμενη Ημερομηνία: 15.5.2023 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα. Στ. Πίπη Για την Κατηγορούμενη: κ. Χρ. Ραουνάς ΑΠΟΦΑΣΗ Το Κατηγορητήριο Η Κατηγορούμενη αντιμετωπίζει την κατηγορία της αμελούς οδήγησης. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος η Κατηγορούμενη στις 26.3.2021 και ώρα 13:30 στην οδό Κάμπου στην Ορόκλινη, της Επαρχίας Λάρνακας οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής {.} μη καταβάλλουσα την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή και προκάλεσε σωματική βλάβη στην Γ.Ζ. από την Ορόκλινη. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε ως μάρτυρες τον αστυφύλακα που εξέτασε την παρούσα υπόθεση (ΜΚ1) και την Γ.Ζ. η οποία είναι η παραπονούμενη (ΜΚ2). Η Κατηγορούμενη αφότου κλήθηκε σε απολογία, κατάθεσε ενόρκως και δεν κάλεσε οποιοδήποτε μάρτυρα υπεράσπισης. Η Μαρτυρία Ο ΜΚ1 κατάθεσε αναφορικά με τις ενέργειες που έκανε ως εξεταστής της υπόθεσης. Υιοθέτησε την κατάθεση του (Τεκμήριο 1) και κατάθεσε περαιτέρω πρόχειρο σχεδιαγράφημα (Τεκμήριο 2) και τελικό σχεδιαγράφημα (Τεκμήριο 3) της σκηνής του δυστυχήματος. Σύμφωνα με τον ΜΚ1 το σημείο σύγκρουσης επί του Τεκμήριου 3 σημειώθηκε καθ' υπόδειξη του Γ.Τ. ο οποίος είναι ο υιός της παραπονούμενης και ήταν παρών στο δυστύχημα. Ο ΜΚ1 μετάβηκε στην σκηνή του δυστυχήματος στις 21:10 μ.μ. και δεν εντόπισε οτιδήποτε το βοηθητικό στην σκηνή. Η αστυνομία είπε κλήθηκε σε μεταγενέστερο στάδιο, μετά που διαγνώστηκε κάταγμα στο πόδι της παραπονούμενης. Συμφώνησε ότι όσα σημείωσε στο Τεκμήριο 3 είναι σύμφωνα με τις υποδείξεις του υιού της παραπονούμενης και δεν αποκλείεται να μην είναι ορθές. Εκεί που διασταύρωσε η πεζή δεν υπάρχει διάβαση πεζών. Συμφώνησε επίσης ότι διασταύρωσε τον δρόμο η παραπονούμενη, βγαίνοντας από παρακείμενο εστιατόριο για να πάει απέναντι προς το Κοινοτικό Συμβούλιο Ορόκλινης. Σε υποβολή του συνηγόρου της Κατηγορούμενης ότι ο υιός της παραπονούμενης δεν βρισκόταν σε κίνηση αλλά περίμενε στο πεζοδρόμιο για να δημιουργήσει σκηνή για σκοπούς εξασφάλισης χρημάτων από την ασφαλιστική της Κατηγορούμενης, ο ΜΚ1 απάντησε ότι συμφωνεί. Η ΜΚ2 υιοθέτησε επίσης την κατάθεση της (Τεκμήριο 6). Συμφώνησε με το πρόχειρο σχεδιαγράφημα (Τεκμήριο 2) και ανάφερε ότι σήκωσε το χέρι της και η Κατηγορούμενη κοίταξε πίσω. Την έριξε κάτω και μετά βγήκε από το αυτοκίνητο και της απολογήθηκε επειδή δεν την είδε. Ο υιός της ήταν στην στροφή για να πάρει ψωμί και πήγαν γρήγορα στο Νοσοκομείο. Σύμφωνα με την παραπονούμενη, ο υιός της «τα είχε χάσει» για αυτό δεν κάλεσε ασθενοφόρο, αλλά επέμενε να ζητά το τηλέφωνο της Κατηγορούμενης η οποία δεν έδειξε καθόλου ενδιαφέρον. Την σήκωσε ο υιός της και την έβαλε σιγά σιγά στο αυτοκίνητο τους και ακολούθησαν την Κατηγορούμενη για να σημειώσουν τον αριθμό των πινακίδων του αυτοκινήτου της. Σύμφωνα με την ΜΚ2, τραυματίστηκε, έπαθε κάταγμα και της τοποθέτησαν 8 βίδες και μεταλλική πλάκα στο πόδι. Κατάθεσε ιατρική βεβαίωση (Τεκμήριο 7) την οποία εξασφάλισε από το Νοσοκομείο και ιατρικό πιστοποιητικό (Τεκμήριο 8). Στην αντεξέταση της είπε ότι στο σημείο εκεί έχει «stop» και η Κατηγορούμενη δεν σταμάτησε και αυτή σήκωσε το χέρι της και η Κατηγορούμενη κοίταζε πίσω, είχε ένα μωρό, και την έριξε κάτω με φόρα. Ρωτήθηκε αν κρατούσε μπαστούνι εκείνη την ημέρα και είπε ότι κρατούσε γιατί είχε πρόβλημα στην μέση της. Δεν το κρατούσε παλιά, δεν είχε τίποτα. Μόνο εκείνη την ημέρα το πήρε για να πάει να πάρει φαγητό. Δεν κατέβηκε ο υιός της στο εστιατόριο γιατί εκείνος πήγε σε αρτοποιείο να πάρει ψωμί. Δεν είχε κάνει ούτε 10 λεπτά στο εστιατόριο και γύρισε ο υιός της. Ακολούθως επανέλαβε την θέση της ότι, ο υιός της συγχύστηκε πολύ για αυτό δεν κάλεσαν ασθενοφόρο. Η ίδια δεν ήξερε που βρισκόταν. Ήταν «σε αφασία στον άλλο κόσμο». Πονούσε πάρα πολύ το πόδι της το οποίο ως είπε πρήστηκε και έγινε τριπλό. Ο υιός της, ανάφερε, είπε στην Κατηγορούμενη να μην φύγει και να τους ακολουθήσει στο Νοσοκομείο όμως εκείνη μετακίνησε το όχημα της. Ο υιός της της φώναξε να μην φύγει και να του δώσει τον αριθμό του τηλεφώνου της. Νομίζει ότι τον έδωσε αλλά δεν θυμάται καλά γιατί η Κατηγορούμενη έφυγε. Την ακολούθησαν 500 μέτρα για 10 λεπτά και μετά που είδε τις πινακίδες του οχήματος της πήγαν στον Νοσοκομείο. Έπειτα είπε ότι ήταν 5 λεπτά που ακολουθούσαν την Κατηγορούμενη, και ότι ο υιός της ήταν με την εντύπωση ότι θα πήγαινε μαζί τους η Κατηγορούμενη στο Νοσοκομείο. Διαφώνησε σε υποβολή ότι τα ιατρικά προβλήματα της προϋπήρχαν. Την χτύπησε είπε η Κατηγορούμενη με φόρα. Έπειτα ρωτήθηκε κατά πόσο υπήρχε διάβαση πεζών από εκεί που επιχείρησε να διασταυρώσει και είπε ότι είχε «stop». Σύμφωνα με την ΜΚ2, κατέβηκε από το εστιατόριο και κοίταξε ότι δεν υπήρχε αυτοκίνητο αλλά η Κατηγορούμενη πήρε ανοικτά την στροφή χωρίς να σταματήσει. Της υποβλήθηκε ότι δεν υπήρχε διάβαση και απάντησε ότι δεν κοίταζε την ταμπέλα αν είχε, κοιτούσε δεξιά και αριστερά και δεν υπήρχε κάτι. Δεν συμφώνησε σε υποβολή ότι δεν πέρασε από διάβαση πεζών. Σε ερώτηση του Δικαστηρίου κατά πόσο γνωρίζει τι είναι η διάβαση πεζών απάντησε ότι δεν γνωρίζει καλά. Ρωτήθηκε ακολούθως γιατί απομακρύνθηκε από το εστιατόριο αφού είπε ότι θα ερχόταν ο υιός της από εκεί να την παραλάβει και συμφώνησε ότι τον περίμενε. Ακολούθως, είπε ότι ήθελε να περάσει στην απέναντι πλευρά του δρόμου για να έρθει από δεξιά να την παραλάβει. Ερωτώμενη πως γνώριζε ότι θα έρθει από δεξιά απάντησε ότι έτσι είναι ο δρόμος και ότι την είχε αφήσει στη στάση του λεωφορείου. Επέμεινε ότι δεν απομακρύνθηκε καθόλου πεζή και δεν περπάτησε να πάει αλλού. Παράτησε και το φαγητό στο έδαφος. Η Κατηγορούμενη κατάθεσε στο Δικαστήριο γραπτή δήλωση (Τεκμήριο 9) με την οποία υιοθετεί την κατάθεση της (Τεκμήριο 4). Αναφέρει περαιτέρω ότι την επίδικη ημέρα οδηγούσε το όχημα της στην οδό Κάμπου στην Ορόκλινη. Στα δεξιά της βρισκόταν το Κοινοτικό Συμβούλιο και στα αριστερά της το εστιατόριο που ανάφερε η ΜΚ2, με σκοπό να φθάσει στο αλτ της οδού Κάμπου με την Λεωφ. Μακαρίου για να εισέλθει στην εν λόγω λεωφόρο. Υπήρχε πυκνή τροχαία κίνηση. Υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα δεξιά και αριστερά του δρόμου, επίσης εισέρχονταν συνεχώς οχήματα από την λεωφόρο. Δεν μπορούσε να προχωρήσει και έμεινε σταματημένη λίγο πριν από το αλτ μέχρι να βρει ευκαιρία να εισέλθει στην Λεωφ. Μακαρίου. Ήταν εντελώς ακινητοποιημένη. Ενώ ανάμενε, παρατήρησε στην αριστερή της πλευρά που βρίσκεται το εστιατόριο δυο πεζούς. Μια γυναίκα να κρατά μπαστούνι και να κατεβαίνει από το πεζοδρόμιο για να διασταυρώσει και ένας νεαρός άνδρας ο οποίος παράμεινε στο πεζοδρόμιο. Αργότερα έμαθε ότι πρόκειται για την ΜΚ2 την οποία βλέπει να «ζητιανεύει» μπροστά από ένα αρτοποιείο και τον υιό της. Ξαφνικά, ενώ η ΜΚ2 διασταύρωνε μπροστά από το όχημα της Κατηγορούμενης, από μέρος όπου δεν υπάρχει διάβαση πεζών, αντιλήφθηκε ότι έπεσε μόνη της στο έδαφος. Βγήκε από το όχημα της και την ρώτησε εάν είναι καλά και την είδε να είναι γονατιστή και άρχισαν να φωνάζουν η ΜΚ2 και ο υιός της ότι η Κατηγορούμενη την έριξε κάτω. Ήταν η θέση της Κατηγορούμενης ότι, η ΜΚ2 σκόνταψε στην άσφαλτο και ο μόνος λόγος για τον οποίο την ρώτησε εάν είναι καλά είναι γιατί ενήργησε σαν λογικός και ευσυνείδητος άνθρωπος. Από τις φωνές της ΜΚ2 και του υιού της, περαστικοί και πελάτες του εστιατορίου αντιλήφθηκαν το περιστατικό και άρχισαν να προβαίνουν σε παρατηρήσεις στην ΜΚ2 και στον υιό της να σταματήσουν να κάνουν θέατρο διαφορετικά θα καλούσαν την αστυνομία. Εκείνοι γνώριζαν ότι η ΜΚ2 και υιός της στο παρελθόν προσπάθησαν να πάρουν αποζημίωση από Ασφάλεια. Τότε η Κατηγορούμενη συμφώνησε να κληθεί η αστυνομία διότι είχε αντιληφθεί ότι το περιστατικό ήταν σκηνοθετημένο. Ήταν ανένδοτη όμως τόσο η ΜΚ2 όσο και ο υιός της να κληθεί η αστυνομία και ασθενοφόρο και εγκατάλειψαν την σκηνή χωρίς να αναφέρουν ότι έχουν πρόθεση να προβούν σε καταγγελία και η ΜΚ2 απομακρυνόταν περπατώντας φυσιολογικά. Η ίδια θεώρησε λήξαν το περιστατικό για αυτό δεν πήρε τα στοιχεία των παρευρισκόμενων στο χώρο. Τότε αποχώρησε και η Κατηγορούμενη. Όταν εισήλθε στην Λεωφ. Μακαρίου και στάθμευσε περίπου μετά από 80 μέτρα, περίπου, στην αριστερή πλευρά ως η πορεία της και είδε την ΜΚ2 και τον υιό της να περπατούν κανονικά και να εισέρχονται στο όχημα του υιού της ΜΚ2. Το βράδυ της ίδιας ημέρας της τηλεφώνησε ο υιός της ΜΚ2 και της ζήτησε να συναντηθούν στις 23:00 μ.μ. ισχυριζόμενος ότι η ΜΚ2 επισκέφθηκε το Νοσοκομείο και χρειάζεται να εγχειριστεί. Αυτή αρνήθηκε γιατί δεν της χτύπησε. Δυο εβδομάδες μετά το συμβάν, είδε τον υιό της ΜΚ2 να πλανοδιοπωλεί στον δρόμο. Την προσέγγισε και της είπε να αλλάξει την κατάθεση της και να παραδεχθεί ότι χτύπησε την ΜΚ2. Ο υιός της Κατηγορούμενης φοβήθηκε και άρχισε να κλαίει. Τότε, ο υιός της ΜΚ2 του είπε «σκάσε μυξιάρικο». Αφού του έκανε παρατήρηση αυτός άλλαξε ύφος και της είπε ξανά να αλλάξει την κατάθεση και πως από τα λεφτά της ασφάλειας θα κέρδιζε και αυτή κάτι όμως αυτή αρνήθηκε. Ανάφερε όλα τα πιο πάνω στην ασφαλιστική της συμπληρώνοντας σχετικό έντυπο (Τεκμήριο 10). Στην αντεξέταση, της υποβλήθηκε ότι βρισκόταν σε κίνηση και ενώ ανάμενε η ΜΚ2 να σταματήσει, η Κατηγορούμενη δεν σταμάτησε με αποτέλεσμα να την κτυπήσει, θέση την οποία αρνήθηκε. Νομική Πτυχή Με την άρνηση των Κατηγοριών η Κατηγορούσα Αρχή έχει υποχρέωση να αποδείξει κάθε συστατικό στοιχείο των αδικημάτων, με αποδεκτή μαρτυρία, και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Σπύρος Σπύρου
(2002)2 ΑΑΔ 71, Λοϊζου ν Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και Σωτηριάδης V Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482). Ο κατηγορούμενος δεν υποχρεούται να αποδείξει ότι οι ισχυρισμοί του είναι αληθινοί ή βάσιμοι αλλά αρκεί η δημιουργία λογικής αμφιβολίας. Διαφορετική προσέγγιση θα παραβίαζε το τεκμήριο της αθωότητας το οποίο κατοχυρώνεται από το Άρθρο 12
(4)του Συντάγματος (Ιακώβου ν. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 211, σελίδα 218). Σύμφωνα με το άρθρο 8
(1)(γ) του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 : «Οποιοσδήποτε οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα σε οποιανδήποτε οδό χωρίς να καταβάλλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή ή χωρίς να επιδεικνύει εύλογη μέριμνα για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν την οδό, και προκαλεί σωματική βλάβη είναι ένοχος αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα δύο
(2)έτη ή/και σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις έξι χιλιάδες ευρώ (€6.000).» Το πιο πάνω άρθρο έχει τύχει εξαντλητικής εξέτασης από τα Δικαστήρια μας και η Νομολογία επί του θέματος είναι πλούσια. Η αμέλεια εξαρτάται από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο καθώς και με άλλες συνθήκες που επικρατούν τον δεδομένο χρόνο (βλ. Nicolaides v Economides
(1963)2 CLR 78). Το κριτήριο είναι αντικειμενικό με την έννοια ότι το επίπεδο της οδήγησης που απαιτείται από ένα οδηγό κρίνεται αντικειμενικά και απρόσωπα. Το καθήκον του οδηγού εξετάζεται υπό το πρίσμα των γεγονότων και το μέτρο είναι ο σώφρονας, ικανός και λογικός οδηγός και όχι ο τέλειος οδηγός (βλ. Charalambous v Police
(1982)2 CLR 134, Πορτοκαλίδης ν Αστυνομίας
(1987)2 CLR 86, Σωκράτους ν Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 1 και Παύλου ν Αστυνομίας
(1998)2 ΑΑΔ 68) και οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού (βλ. Σωκράτους ανωτέρω). Ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις (βλ. Κωνσταντίνου ν Κατσούρη
(1975)1 CLR 188). Η αμέλεια που χρειάζεται για να στοιχειοθετήσει το πιο πάνω αδίκημα δεν είναι ψηλότερη από αυτή που χρειάζεται για να αποδειχθεί στις πολιτικές υποθέσεις (βλ. Κωμιάτη ν Πόλιτσου
(2001)1 ΑΑΔ 226, Ζαχαρία ν Καραολή
(2004)1Α ΑΑΔ 72). Η μη αποφυγή της σύγκρουσης δεν συνεπάγεται από μόνη της αμέλεια (βλ. Παπά ν Ναθαναήλ κ.α.
(2000)1(Α) ΑΑΔ 275). Η παρουσία ενήλικου πεζού στον δρόμο δεν υποδηλώνει αφ' εαυτής την ύπαρξη κινδύνου, για τον οποίο πρέπει να ληφθούν προφυλακτικά μέτρα. Κίνδυνος μπορεί να προκύψει αφότου ο πεζός αποπειράται να διασταυρώσει τον δρόμο. (βλ. Murrel v. Aστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 217). Στην Alevtyna Koptyakova v. Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού, Ποινική Έφεση 86/2017 ημερομηνίας 13.3.2018, επικροτήθηκε η αρχή ότι το κριτήριο εξέτασης της οδικής συμπεριφοράς ενός οδηγού, με βάση το άρθρο 8 του Ν.86/72, είναι αντικειμενικό και όχι υποκειμενικό. Η παράλειψη λήψης μέτρων προφύλαξης, έναντι ευλόγως προβλεπτού κινδύνου από ένα συνετό οδηγό, είναι το μέτρο (βλ. Αργυρού ν Αστυνομίας
(2002)2 ΑΑΔ 378). Αξιολόγηση Μαρτυρίας Παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες. Αξιολόγησα τη μαρτυρία τους σύμφωνα με τις αρχές της νομολογίας, έχοντας εξετάσει επίσης το περιεχόμενο των εγγράφων που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια και έλαβα υπόψη την εικόνα τους στο Δικαστήριο (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους
(1996)1 Α.Α.Δ 447, Χριστοφή ν Ζαχαριάδη
(2002)1 Α.Α.Δ 401, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ 173, Κυπριανού ν Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ 816). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή ελαχίστου σημασίας ανακρίβειες δεν καταστρέφουν την όλη αξιοπιστία του μάρτυρα, την οποία το Δικαστήριο δεν εξετάζει αποσπασματικά (βλ. Κουδουνάρης ν Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ 320). Ο ΜΚ1 κρίνω ότι δεν ήταν ιδιαίτερα, βοηθητικός για το Δικαστήριο ως προς τις ουσιαστικές πτυχές του δυστυχήματος, όμως προσήλθε στο Δικαστήριο για να πει όλα όσα γνώριζε, ανάφερε τις ενέργειες στις οποίες προέβη και ήταν ειλικρινής μεν, η παρουσία του εν τέλει ήταν τυπικής διαδικασίας, δε. Αποτύπωσε στο πρόχειρο σχεδιαγράφημα (Τεκμήριο 2) όσα του μετάφερε ο υιός της ΜΚ
- Σημειώνω ότι μετάβηκε στην σκηνή μετά από πολλές ώρες και αυτό διότι δεν κλήθηκε αρχικά η Αστυνομία να μεταβεί στην σκηνή, χωρίς να εντοπίσει οτιδήποτε βοηθητικό επί της σκηνής.. Από την μαρτυρία του ΜΚ1 γίνεται αποδεκτό ότι μετάβηκε στην σκηνή στις 21:10 μ.μ., οι διαπιστώσεις του επί της σκηνής και ότι ο ίδιος δεν εντόπισε οτιδήποτε. Γίνεται επίσης αποδεκτή η θέση του ότι μετάφερε στο Τεκμήριο 2 όσα του ανάφερε αποκλειστικά ο υιός της ΜΚ
- Η ΜΚ2 δεν άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Δεν ήταν σαφής στις απαντήσεις της ούτε απαντούσε ευθέως στις πλείστες των ερωτήσεων. Δεν ήταν κατατοπιστική ως προς τις κινήσεις της δικές της και του υιού της. Η θέση της ότι ακολουθούσαν την Κατηγορούμενη για να πάρουν τους αριθμούς εγγραφής του οχήματος της αντί να κατευθυνθούν στο Νοσοκομείο, δεν βρίσκει έρεισμα στη λογική. Εκτός του ότι το περιστατικό φαίνεται να ήταν αρκετής χρονικής διάρκειας και θα μπορούσαν να καταγράψουν τις πινακίδες εγγραφής, θα αναμενόταν να κινηθούν προς το Νοσοκομείο εφόσον η ΜΚ2 ήταν σε πόνο αντί να ακολουθούν την Κατηγορούμενη. Επιπρόσθετα, το γεγονός ότι η ΜΚ2 διέκρινε ότι μέσα στο όχημα της Κατηγορούμενης υπήρχε παιδί σημαίνει ότι είχε παρατηρήσει έστω για κάποια ώρα το όχημα της Κατηγορούμενης. Οι ισχυρισμοί της ότι ο υιός της φώναζε «την σκότωσες την μάνα μου», ότι η ίδια βρισκόταν σε αφασία, ότι ο υιός της τα έχασε για αυτό δεν κλήθηκε ασθενοφόρο, ότι ο υιός την άφησε στην στάση για να διασταυρώσει, ότι ο υιός της πήγε σε αρτοποιείο και θα ερχόταν να την πάρει δεν αναφέρονται στην κατάθεση της ΜΚ2 (Τεκμήριο 6). Αναφέρθηκαν πρώτη φορά στο Δικαστήριο. Επιπλέον, αλλοιώνουν την εικόνα του δυστυχήματος ως την περίγραψε στην κατάθεση της, συνεπώς δεν γίνονται αποδεκτές. Δεν γίνεται επιπρόσθετα αποδεκτός ο ισχυρισμός της ότι ανάμενε τον υιό της να έρθει να την πάρει εφόσον εκ των πραγμάτων είχε ξεκινήσει να πάει προς το σημείο που είχε αρχικά διασταυρώσει και δεν είχε αναφέρει στην κατάθεση της ότι είναι ο υιός της που την άφησε εκεί. Ακόμη, θα συμφωνήσω με τον συνήγορο υπεράσπισης, ότι η ΜΚ2 τοποθέτησε εαυτόν σε διαφορετικό σημείο από το σημείο «Χ» επί του Τεκμηρίου 2, το οποίο υπόδειξε άτομο το οποίο ουδέποτε κατάθεσε ως μάρτυρας στο Δικαστήριο. Από το Τεκμήριο 2 προκύπτει επίσης ότι η πορεία της ΜΚ2 ήταν διαγώνια. Κινήθηκε από το πεζοδρόμιο προς στο δρόμο προς την πορεία της Κατηγορούμενης και όχι από το πεζοδρόμιο προς απέναντι ως είπε στην μαρτυρία της. Αφού είπε ότι ήθελε να πάει απέναντι, η πορεία της έπρεπε να ήταν κάθετη στο σχεδιάγραμμα. Ούτε η θέση της ότι η Κατηγορούμενη πήρε απότομα την στροφή γίνεται αποδεκτή διότι ως φαίνεται στο σχεδιαγράφημα (Τεκμήριο 2) το σημείο σύγκρουσης είναι πριν την στροφή. Κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις δεν μπορώ να στηριχθώ στην μαρτυρία της ΜΚ
- Η Κατηγορούμενη επίσης δεν άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Η θέση της ότι αργότερα έμαθε ότι πρόκειται για την ΜΚ2 την οποία βλέπει να «ζητιανεύει» μπροστά από ένα αρτοποιείο και τον υιό της δεν υποβλήθηκε στην ΜΚ2 για να τοποθετηθεί επομένως δεν γίνεται αποδεκτή. Ούτε η θέση της ότι μαζεύτηκαν περαστικοί και πελάτες οι οποίοι παρατήρησαν στην ΜΚ2 και στον υιό της να σταματήσουν να κάνουν θέατρο διαφορετικά θα καλούσαν την αστυνομία υποβλήθηκε στην ΜΚ
- Επίσης δεν αναφέρεται ούτε στην κατάθεση της Κατηγορούμενης (Τεκμήριο 4). Επιπρόσθετα, ότι εκείνα τα άτομα γνώριζαν ότι η ΜΚ2 και υιός της στο παρελθόν προσπάθησαν να πάρουν αποζημίωση από Ασφάλεια είναι θέση η οποία δεν αναφέρεται στην κατάθεση της Κατηγορούμενης (Τεκμήριο 4) ούτε υποβλήθηκε στην ΜΚ2 για να τοποθετηθεί. Εκείνο που υποβλήθηκε στην ΜΚ2 είναι ότι σκηνοθέτησε το δυστύχημα για να πάρει χρήματα από την ασφάλεια, όχι ότι άλλα άτομα γνώριζαν ότι το έπραξε στο παρελθόν ξανά. Επιπρόσθετα, η Κατηγορούμενη στην κατάθεση της αναφέρει ότι μόνο ένα άτομο ήταν παρόν. Το ότι ήταν ανένδοτη η ΜΚ2 και ο υιός της να κληθεί η αστυνομία και ασθενοφόρο και εγκατάλειψαν την σκηνή χωρίς να αναφέρουν ότι έχουν πρόθεση να προβούν σε καταγγελία και η ΜΚ2 απομακρυνόταν περπατώντας φυσιολογικά, είναι θέση η οποία και πάλι δεν υποβλήθηκε στην ΜΚ
- Οι σχετικές ερωτήσεις του συνηγόρου της Κατηγορούμενης ήταν ότι θα ήταν καλύτερα να κληθεί ασθενοφόρο. Ούτε ότι η Κατηγορούμενη θεώρησε λήξαν το περιστατικό για αυτό δεν πήρε τα στοιχεία των παρευρισκόμενων στο χώρο είναι θέση η οποία υποβλήθηκε σε κάποιο μάρτυρα. Όπως ήταν και η θέση της Κατηγορούμενης ότι είδε την ΜΚ2 και τον υιό της να περπατούν κανονικά και να εισέρχονται στο όχημα του υιού της ΜΚ2, αργότερα στην Λεωφ. Μακαρίου και η θέση της ότι το βράδυ της ίδιας ημέρας της τηλεφώνησε ο υιός της ΜΚ2 και η θέση της ότι δυο εβδομάδες μετά το συμβάν, είδε τον υιό της ΜΚ2 να πλανοδιοπωλεί στον δρόμο και της είπε να αλλάξει την κατάθεση της και να παραδεχθεί ότι χτύπησε την ΜΚ2 και πως από τα λεφτά της ασφάλειας θα κέρδιζε και αυτή. Η εκ των υστέρων υποβολή τέτοιων θέσεων ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και μη εξ' υπαρχής προώθηση τέτοιων ουσιωδών ισχυρισμών πλήττει ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία και την γενικότερη εκδοχή της υπεράσπισης. Προβληματισμό προκαλεί και το γεγονός ότι η Κατηγορούμενη επέλεξε να συμπληρώσει έντυπο απαίτησης (Τεκμήριο 10) για να ενημερώσει την ασφαλιστική της εταιρεία για το περιστατικό και αυτό γιατί πρώτα απ' όλα δεν υπήρχε κατά την Κατηγορούμενη δυστύχημα για να προβεί σε απαίτηση, δεύτερο θα μπορούσε να ενημερώσει με επιστολή, τρίτο οι εκεί ισχυρισμοί της είναι πανομοιότυποι με αυτούς που εκ των υστέρων πρόβαλε στο Δικαστήριο και δεν ανάφερε στην κατάθεση της. Η Κατηγορούμενη είπε, επίσης, ότι δεν υπήρχε τίποτα μπροστά της, όμως στην γραπτή δήλωση της αναφέρθηκε σε πυκνή τροχαία κίνηση. Εν όψει των πιο πάνω, δεν μπορώ να στηριχθώ ούτε στην μαρτυρία της Κατηγορούμενης. Ευρήματα - Κατάληξη Σε ζητήματα που αφορούν στον προσδιορισμό μιας κατάστασης πρέπει το Δικαστήριο να καθοδηγείται από την κοινή λογική χωρίς να περιπλέκεται σε αχρείαστες λεπτομέρειες (βλ. Vakanas v Thomas
(1982)1 CLR 530). Έτσι στην προκείμενη περίπτωση, δεν υπήρχε οποιαδήποτε περίπλοκη κατάσταση τροχαίας, η μαρτυρία επιβεβαιώνει ότι η Κατηγορούμενη εντόπισε την ΜΚ2 στον δρόμο και η ΜΚ2 την Κατηγορούμενη. Υπήρχε εντός του δρόμου ένα προβλεπτός κίνδυνος, ο οποίος συνίστατο στο ότι η ΜΚ2 ήταν σε κίνηση για να διασταυρώσει, έναντι του οποίου η Κατηγορούμενη όφειλε να λάβει προφυλάξεις. Είναι αδιάφορο για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης, το κατά πόσον η ίδια η πεζή ήταν αμελής επειδή διασταύρωσε από σημείο που δεν υπήρχε διάβαση πεζών. Παράλληλη αμέλεια από την πλευρά άλλου εμπλεκόμενου δεν επηρεάζει το ζήτημα της ενοχής αμελούς οδηγού, αν αυτός αποδειχθεί ότι ήταν αμελής (βλ. Triftarides v Police
(1968)2 CLR 140 και Νικολάου ν Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 748). Η υποχρέωση της Κατηγορουμένης έναντι της πεζής ήταν δεδομένη. Η αξιολόγηση όμως, της συμπεριφοράς της Κατηγορούμενης προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη θετικής μαρτυρίας όσον αφορά την πορεία του θύματος (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Σάζου
(2001)2 Α.Α.Δ. 18) και η πορεία της ΜΚ2 όπως η ίδια την καθόρισε, δεν συνάδει με την πορεία στο σχεδιαγράφημα (Τεκμήριο 3), παρά του ότι η ΜΚ2 είχε συμφωνήσει με αυτό. Ούτε προκύπτει από το σχεδιαγράφημα (Τεκμήριο 3) να είχε στρίψει η Κατηγορούμενη εφόσον, οι υποδείξεις του υιού της ΜΚ2 προς τον ΜΚ1, τοποθετούν την Κατηγορούμενη σε ευθεία πορεία. Επιπρόσθετα, στην βάση της πιο πάνω αξιολόγησης των μαρτύρων, έχουν δημιουργηθεί σοβαρές αμφιβολίες ως προς το κατά πόσο τα γεγονότα διαδραματίστηκαν ως τα ανάφεραν οι ΜΚ2 και η Κατηγορούμενη. Πέραν της απόρριψης της μαρτυρίας των δυο άμεσα εμπλεκόμενων μερών, δεν προσκομίστηκε στο Δικαστήριο η μαρτυρία του υιού της ΜΚ2. Ήταν εκείνος ο οποίος προέβη σε υποδείξεις προς τον ΜΚ1 για να ετοιμάσει το σχεδιαγράφημα της σκηνής. Η πραγματική μαρτυρία σε αυτού του είδους υποθέσεις είναι βαρύνουσας σημασίας. Παρέχει αντικειμενικό οδηγό για τη διαπίστωση της πορείας των γεγονότων για την κρίση τόσο της αξιοπιστίας και της αξιολόγησης αντικρουόμενων εκδοχών, όσο και της ακρίβειας της μαρτυρίας για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προέκυψε το ατύχημα και αποτελεί οδηγό για την αξιολόγηση και έλεγχο της μαρτυρίας ως προς λεπτομέρειες σε θέματα και γεγονότα στα οποία οι άμεσα εμπλεκόμενοι οδηγοί ή άλλα άμεσα εμπλεκόμενα πρόσωπα μπορεί να κάνουν κάποιο λάθος (βλ. Conway v. Ηλία
(2003)1 Α ΑΑΔ 540 και Ιωαννίδου ν. Γιαννή
(1990)1 Β ΑΑΔ 213). Ως εκ των πιο πάνω, κρίνω ότι δεν μπορώ να προβώ σε ασφαλή ευρήματα όχι μόνο ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προέκυψε το δυστύχημα αλλά και κατά πόσο όντως προέκυψε δυστύχημα. Αν και η πορεία της υπόθεσης έχει ήδη προδιαγραφεί, δεν διέλαθε της προσοχής μου ότι η ΜΚ2 νοσηλεύτηκε. Το γεγονός ότι εισάχθηκε στο Νοσοκομείο μετά από αναφορά ότι παρασύρθηκε από όχημα δεν έχει αμφισβητηθεί. Εν όψει όμως της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας, με την οποία δεν έχω αποδεχθεί την μαρτυρία της ΜΚ2, δεν δύναται να συνδεθεί αιτιωδώς το Τεκμήριο 6 με το υπό εξέταση αδίκημα. Δεν διέλαθε της προσοχής μου επίσης ότι ο ΜΚ1, σε υποβολή ότι το περιστατικό ήταν σκηνοθετημένο, συμφώνησε. Κατά την διάρκεια της μαρτυρίας του ΜΚ1 όταν απάντησε στην σχετική υποβολή, δεν διέκρινα να μην την είχε αντιληφθεί προτού απαντήσει. Μάλιστα είχε κάνει μια παύση γεγονός το οποίο δεικνύει ότι επεξεργάστηκε την απάντηση του. Παρεμβάλω στο σημείο αυτό ότι η κατάθεση της ΜΚ2 (Τεκμήριο 6) είναι ανακριτικής φύσης. Όλα τα πιο πάνω, θα πρέπει να επενεργήσουν προς όφελος της Κατηγορούμενης, εφόσον το καθήκον απόδειξης της υπόθεσης με αποδεκτή μαρτυρία (βλ. Σπύρου ανωτέρω) είναι στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής. Αναπόδραστα, η Κατηγορούμενη αθωώνεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.)......... Λ. ΧΑΒΙΑΡΑΣ, Προσ. Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο