ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, Αρ. Υπ. 10712/2019, 7/7/2023

(1996)1 Α.Α.Δ 447, Χριστοφή ν Ζαχαριάδη

(2002)1 Α.Α.Δ 401, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ 173, Κυπριανού ν Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ 816). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή ελαχίστου σημασίας ανακρίβειες δεν καταστρέφουν την όλη αξιοπιστία του μάρτυρα, την οποία το Δικαστήριο δεν εξετάζει αποσπασματικά (βλ. Κουδουνάρης ν Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ 320). O MK1 επιφορτίστηκε το καθήκον να διερευνήσει την καταγγελία του ΜΚ3. Αποδέχομαι την μαρτυρία του ως προς τις ενέργειες που έκανε σε σχέση με την διερεύνηση της υπόθεσης και το μαρτυρικό υλικό που συνέλεξε και παρουσίασε στο Δικαστήριο. Όμως η διερεύνηση παρουσιάζει ελλείψεις οι οποίες είναι κατά την κρίση μου σημαντικές για την εξέλιξη της παρούσας υπόθεσης και στις οποίες θα γίνει αναφορά σε κατοπινό στάδιο. Ο ΜΚ2 δεν μου άφησε θετική εντύπωση. Είμαι της γνώμης ότι δεν βρίσκει έρεισμα στην λογική ο ισχυρισμός του ότι τηλεφώνησε σε υπάλληλο του Τμήματος Οδικών Μεταφορών και αποφάσισε να πιστοποιήσει υπογραφές σε επίσημα έγγραφα, χωρίς να γνωρίζει ποιο ήταν το πρόσωπο στην άλλη πλευρά της τηλεφωνικής γραμμής. Ο ΜΚ2 μάλλον προσπάθησε να καλύψει τις οποιεσδήποτε πιθανές δικές του ευθύνες, παρά να βοηθήσει το Δικαστήριο στην εξαγωγή συμπερασμάτων. Η θέση του ότι δεν είναι εκείνος που υπόγραψε δεν μπορεί να αξιολογηθεί εφόσον σύμφωνα με την γραφολογική έκθεση (Τεκμήριο 10) δεν μπορεί να εξακριβωθεί σε ποιον ανήκουν οι υπογραφές στα επίδικα έγγραφα. Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι ενώ ο ΜΚ1 ανάφερε στην αντεξέταση του ότι ο ΜΚ2 κατηγορήθηκε για παραβάσεις της σχετικής νομοθεσίας αναφορικά με πιστοποιών υπαλλήλους, ο ΜΚ2 επέμεινε ότι ουδέποτε παρουσιάστηκε ενώπιον Δικαστηρίου για αυτό το περιστατικό. Από την μαρτυρία του ΜΚ2 αποδέχομαι μόνο ότι πιστοποίησε τις υπογραφές. Ο ΜΚ3 άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Άλλωστε η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε ουσιαστικά από την υπεράσπιση και την αποδέχομαι στο σύνολο της. Ο Κατηγορούμενος ως αναφέρω ανωτέρω προέβη σε ανωμοτί δήλωση, η οποία κατατέθηκε ως Έγγραφο Α στη διαδικασία. Το Ανώτατο Δικαστήριο υπέδειξε στην Α.Δ. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 91/2014, ημερομηνίας 22.6.2016 τα εξής: «Όπως προκύπτει από την κυπριακή και ξένη νομολογία, τα πάντα εξαρτώνται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και τι ακριβώς προβάλλει ο κατηγορούμενος, π.χ. κατά πόσο προβάλλει απλώς την αθωότητά του ή προβάλλει κάποιο άλλοθι ή προσπαθεί να αντικρούσει ένορκη μαρτυρία ή απλώς να εξηγήσει τη νοητική του κατάσταση, εξήγηση η οποία όμως δεν έρχεται σε αντίθεση με δοθείσα μαρτυρία ή εγείρει θέμα αυτοάμυνας. Η κάθε περίπτωση χρήζει διαφορετικής προσέγγισης (βλ. DPP v. Walker [1974] 1 WLR 1090, 1090Ε). » Δεν υπάρχει μαγική φόρμουλα ως προς το πως θα προσεγγίσει το Δικαστήριο μια τέτοια δήλωση. Η αποδεικτική αξία μιας ανωμοτί δήλωσης είναι μάλλον πειστική παρά αποδεικτική και το Δικαστήριο θα πρέπει να έχει υπόψη το σύνολο των γεγονότων για να καταλήξει ποια βαρύτητα θα αποδώσει στην ανωμοτί δήλωση ενός κατηγορούμενου και για να αποφασίσει αν θα της αποδώσει βαρύτητα αφού την εξετάσει να έχει υπόψη και τα σημεία των γεγονότων τα οποία δε αμφισβητήθηκαν ή παράμειναν αναντίλεκτα και η εξέταση της να μην γίνει αποσπασματικά (βλ. Εφραιμίδου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 134/13, ημερ. 2.5.2014, Ιωάννου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195, Γεωργίου ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 354, Ονησίφορος Κόλιας ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 106/2015, 126/2015 και 127/2015, ημερομηνίας 17.5.2018). Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές, αν πρέπει να σχολιαστεί κάτι είναι ότι ο ΜΚ1 δέχθηκε ότι παρουσίασε στον Κατηγορούμενο τα Τεκμήρια 2, 3, 4 και 5 μετά που του είχε λάβει αρχικά κατάθεση. Επιπρόσθετα, η θέση ότι ενδεχομένως να έχει γίνει κάποιο λάθος ήταν θέση η οποία προωθήθηκε ευθύς εξ' αρχής από την υπεράσπιση. Σε κάθε περίπτωση, εφόσον οι καταθέσεις του Κατηγορούμενου (Τεκμήρια 7 και 8) κατατέθηκαν από μάρτυρα κατηγορίας, δύναται να αξιολογηθούν από το Δικαστήριο ως μέρος του συνόλου της μαρτυρίας. Στο Τεκμήριο 7, ο Κατηγορούμενος αναφέρει ότι είναι κατά λάθος που είχε γίνει εγγραφή στο όνομα του. Εξήγησε σχετικά ότι είχε υποστεί δυστύχημα το οποίο του άφησε κατάλοιπα αναφορικά με την ψυχική του υγεία και εγκεφαλικό πρόβλημα και παρακολουθείται από ιατρό. Ανάφερε ότι πίστευε πραγματικά ότι το όχημα ήταν δικό του και κάποιος τον ξεγέλασε για αυτό συμπλήρωσε έγγραφο μεταβίβασης και το υπόγραψε. Στο Τεκμήριο 8 που είναι η ανακριτική του κατάθεση, ο Κατηγορούμενος αναφέρει ότι υπόγραψε στην θέση του αγοραστή και αιτητή. Τις υπόλοιπες υπογραφές πήγε στον μουχτάρη της Αραδίππου και τις συμπλήρωσε εκείνος. Τα υπόλοιπα τα συμπλήρωσε κάποιο άτομο στην Αρχή Αδειών. Πρέπει να αναφερθεί ότι το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος σύμφωνα με το Τεκμήριο 11, παρουσιάζει σοβαρές αγχοκαταθλιπτικές διαταραχές και κάτω από ψυχοφθόρες και ψυχοπιεστικές συνθήκες παρουσιάζει συχνά υποτροπή της κλινικής του εικόνας. Το γεγονός αυτό έγινε αποδεκτό από τον ΜΚ1, εξεταστή της υπόθεσης, ο οποίος παραδέχθηκε ότι κατά την διαδικασία λήψης των καταθέσεων από τον Κατηγορούμενος υπήρχε σύγχυση. Νομική Πτυχή Με την άρνηση των Κατηγοριών η Κατηγορούσα Αρχή έχει υποχρέωση να αποδείξει κάθε συστατικό στοιχείο των αδικημάτων. Το άρθρο 16 του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 ως τροποποιήθηκε προνοεί τα εξής: «Πας όστις, μετά δολίας προθέσεως- (α) πλαστογραφεί, παραποιεί ή αλλοιοί οιανδήποτε άδειαν, πιστοποιητικόν ή έτερον έγγραφον, εκδοθέν δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου ή οιωνδήποτε δυνάμει τούτου γενομένων Κανονισμών ή (β) χρησιμοποιεί ή επιτρέπει να χρησιμοποιηθή παρ' οιουδήποτε ετέρου προσώπου, άδεια, πιστοποιητικόν ή έτερον έγγραφον ούτω πλαστογραφηθέν, παραποιηθέν ή αλλοιωθέν ή (γ) παραχωρεί προς έτερον ή λαμβάνει παρ' ετέρου άδειαν, πιστοποιητικόν ή έτερον έγγραφον ούτω πλαστογραφηθέν, παραποιηθέν ή αλλοιωθέν ή (δ) κατασκευάζει ή έχει εν τη κατοχή αυτού οιονδήποτε έγγραφον τοσούτον προσομοιάζον προς άδειαν, πιστοποιητικόν ή έγγραφον εκδοθέν δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει τούτου γενομένων Κανονισμών, ώστε να δύναται να εξαπατήση περί της αληθούς αυτού φύσεως ή (ε) εκδίδει οιανδήποτε άδειαν, πιστοποιητικόν ή έτερον έγγραφον κατά νόμον εκδιδόμενον δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει τούτου γενομένων Κανονισμών, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν διά διάστημα μη υπερβαίνον τα τρία έτη ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας ,1500 ή εις αμφοτέρας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης.» Το άρθρο 15 του ίδιου νόμου προνοεί ότι: «Πας όστις προβαίνει εις δήλωσιν, γραπτήν ή προφορικήν, ήτις είναι ψευδής ή παραπλανητική ή αποκρύπτει ουσιώδη στοιχεία, επί τω τέλει όπως επιτύχη την έκδοσιν αδείας ή πιστοποιητικού δυνάμει του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει τούτου γενομένων Κανονισμών, εκτός εάν αποδειχθή επί Δικαστηρίω ότι ενήργησεν άνευ δολίας προθέσεως, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν διά διάστημα μη υπερβαίνον τα τρία έτη ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας ,1500 ή εις αμφοτέρας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης.» Σε ό,τι αφορά τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, καθίσταται πρόδηλο από το λεκτικό των άρθρων 15 και 16 ανωτέρω ότι χρειάζεται να αποδειχθεί ότι ο Κατηγορούμενος πλαστογράφησε έγγραφο το οποίο ενόσω είχε στην κατοχή του, το χρησιμοποίησε ή το χρησιμοποίησε ενώ ήταν εις γνώση του ότι ήταν πλαστό. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να αποδειχθεί ότι παρόλο που γνώριζε ο Κατηγορούμενος ότι το έγγραφο ήταν πλαστό, προέβη σε δήλωση ότι δεν είναι ή απέκρυψε στοιχεία και πέτυχε να εκδώσει πιστοποιητικό εγγραφής του οχήματος στο όνομα του. Περαιτέρω, ο Κατηγορούμενος σε σχέση με τις κατηγορίες 1-7 πρέπει να αποδειχθεί από πλευράς κατηγορούσας αρχής ότι ενήργησε με δόλια πρόθεση ενώ για τις κατηγορίες 8 και 9 το βάρος απόδειξης αντιστρέφεται και εναπόκειται στον Κατηγορούμενο να αποδείξει ότι δεν ενήργησε με δόλια πρόθεση, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Ένα έγγραφο είναι πλαστό όταν δεν λέει την αλήθεια για το περιεχόμενο του. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Georghiou v. The Republic

(1984)2 CLR 65: «No forgery is committed unless the document tells a lie about itself. This proposition is generally sound in law and is reflected in the definition of "forgery" in R. v. Ritson [1869] L.R. 1 C.L.R. 200, defining the crime as the fraudulent making of an instrument which purports to be that which it is not». Ως αναφέρω ανωτέρω, η ανάγκη για απόδειξη δόλιας πρόθεσης καθιστά πρόδηλο ότι χρειάζεται να αποδειχθεί πρόθεση του Κατηγορούμενου. Το στοιχείο της δόλιας πρόθεσης συνδέεται άμεσα με τη γνώση του κατηγορουμένου περί ότι το έγγραφο είναι πλαστογραφημένο ή ψευδές ως προς το περιεχόμενο του. Η γνώση και ο δόλος δεν είναι απαραίτητο να αποδειχθούν με άμεση μαρτυρία. Μπορεί να εξαχθούν ως συμπέρασμα από τα περιστατικά της υπόθεσης (βλέπε Ιακώβου v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 211, Ιωάννου v. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 301 και Φανιέρος v. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 104). Δηλαδή, στην περίπτωση, που δεν υπάρχει άμεση μαρτυρία για να αποδείξει ότι η χρησιμοποίηση ενός πλαστού εγγράφου συνδέεται με συγκεκριμένη δόλια πρόθεση, η εξακρίβωση της, μπορεί να επέλθει έπειτα από την αξιολόγηση όλων των περιστατικών που σχετίζονται με τη συμπεριφορά του Κατηγορούμενου, άρα είναι δυνατόν να αποδειχθούν με περιστατική μαρτυρία. Στο σύγγραμμα Archbold, 35η έκδοση, σελ. 775, γίνεται παραπομπή στην ερμηνεία που έχει δοθεί στην πρόθεση καταδολίευσης στα πλαίσια του αγγλικού Forgery Act 1913 στην υπόθεση Welham v. D.P.P. [1960] 44 Cr. App.R. 12: «intend to defraud means an intend to practice a fraud on someone and would therefore include an intend to deprive another person of a right, or to cause him to act in any way to his detriment or prejudice, or contrary to what would otherwise be his duty, notwithstanding that there was no intention to cause pecuniary or economic loss. » Αν από τα περιστατικά της υπόθεσης συνάγεται ότι υπήρχε πρόθεση του κατηγορούμενου να καταδολιεύσει δεν απαιτείται να αποδειχθεί ότι εξαπατήθηκε ή ότι υπήρχε πρόθεση εξαπάτησης κάποιου συγκεκριμένου προσώπου. Περαιτέρω, δεν περιορίζεται στην πρόκληση οικονομικής ζημιάς αλλά καλύπτει και οποιαδήποτε άλλη βλάβη στο θύμα πέραν της οικονομικής ή πιθανότητα βλάβης. Ακόμη και η πιθανότητα βλάβης δηλ. να ενεργήσει κάποιος εναντίον του συμφέροντος του είναι αρκετή (βλ. Archbold 37η έκδοση σελ. 670 και Georghiou (ανωτέρω). Ευρήματα Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης, αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου ότι, ο Κατηγορούμενος είχε στην κατοχή του τα Τεκμήρια 2, 3, 4 και 5, και ότι στα πιο πάνω τεκμήρια πιστοποιήθηκαν υπογραφές από τον ΜΚ2 χωρίς να είναι το εταίρο συμβαλλόμενο παρόν και παρουσιάστηκαν στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών. Για να εξακριβωθεί κατά πόσο ένα έγγραφο είναι προϊόν πλαστογραφίας πρέπει να παρουσιάζει κάτι το οποίο δεν είναι αληθές (βλ. Georghiou ανωτέρω). Τα Τεκμήρια 2, 3, 4 και 5 παρουσιάζουν αγοραστή και πωλητή με πιστοποιημένες υπογραφές οι οποίες δεν είναι ξεκάθαρο σε ποιον ανήκουν. Ακόμη κι αν δεν προσήλθε ενώπιον του Δικαστηρίου ο γραφολόγος που κατάρτησε το Τεκμήριο 10, το συμπέρασμα που καταγράφει είναι ξεκάθαρο και δεν επιδέχεται, κατά την κρίση μου, άλλης ερμηνείας. Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι, ο Κατηγορούμενος στην κατάθεση του (Τεκμήριο 8) παραδέχεται πως υπόγραψε στα επίμαχα έγγραφα ως πωλητής και αιτητής. Ακόμη κι αν η γραφολογική έκθεση, παρά την παραχώρηση δειγμάτων υπογραφής από τον Κατηγορούμενο δεν επέφερε αποτέλεσμα, δεν είναι δυνατό κατά την κρίση μου ένα έγγραφο να είναι μερικώς πλαστογραφημένο. Άλλωστε, ο Κατηγορούμενος κατηγορείται ότι υπέγραψε και σαν πωλητής. Τα πιο πάνω έγγραφα, χρησιμοποιήθηκαν εφόσον τόσο πριν όσο και μετά που πιστοποίησε τις υπογραφές επ' αυτών ο ΜΚ2, είχαν παρουσιαστεί στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών από τον Κατηγορούμενο. Τα εν λόγω έγγραφα δεν τα είδε ποτέ ο ΜΚ3 ως προκύπτει από την μαρτυρία. Ο ΜΚ3 επίσης όταν είχε συνομιλήσει με τον Κατηγορούμενο δεν ήταν βέβαιος αν είχε πωληθεί στον Κατηγορούμενο το επίδικο όχημα ως προκύπτει από την αναντίλεκτη μαρτυρία του. Υπάρχει όμως κατά την κρίση μου ρήξη στην αλυσίδα των γεγονότων εφόσον δεν έχει αποδειχθεί ότι τα Τεκμήρια 2, 3, 4 και 5 είναι προϊόν πλαστογραφίας, κάτι το οποίο δεν καθιστά την χρήση τους από πλευράς Κατηγορούμενου παράνομη. Επιπρόσθετα, η ψυχική κατάσταση του Κατηγορούμενου τόσο κατά την κρίσιμη στιγμή που είχε διαμορφώσει την εικόνα στο μυαλό του ότι το όχημα ήταν το δικό του, καθώς και η ψυχική κατάσταση του όταν έδιδε καταθέσεις (Τεκμήριο 7 και 8) στον ΜΚ1 φαινόταν διαταραγμένη, γεγονός το οποίο δέχθηκε ο ΜΚ1, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί αμφιβολίες στο μυαλό του Δικαστηρίου σε σχέση με την πρόθεση του Κατηγορούμενου να διαπράξει τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται, η οποία θα πρέπει να αποδειχθεί από την Κατηγορούσα Αρχή ότι ήταν δόλια. Παραμένει ερωτηματικό γύρω από το γιατί να εμπλακεί σε τέτοια διαδικασία ο Κατηγορούμενος για ένα όχημα εντελώς κατεστραμμένο, γεγονός το οποίο ενισχύει το επιχείρημα της υπεράσπισης ότι, ειλικρινώς ο Κατηγορούμενος πίστευε ότι το όχημα ήταν δικό του. Επιπρόσθετα, πλανάται αναπάντητο και το ερώτημα γιατί να εμπλακεί στην διαδικασία αυτή ο Κατηγορούμενος για ένα όχημα το οποίο ήδη του ανήκε. Ακόμη, αποτελεί ρήγμα στην υπόθεση και το γεγονός ότι υπάρχει κενό στην μαρτυρία όχι μόνο ως προς την πατρότητα των υπογραφών επί των Τεκμηρίων 2, 3, 4 και 5 αλλά και στο τι έλαβε χώρα από πριν από την παρουσίαση των εν λόγω εγγράφων στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών αναφορικά με την συμπλήρωση τους και κατά την παρουσίαση τους ενώπιον του ΜΚ2 ο οποίος δεν μπορούσε να θυμηθεί με ποιο άτομο μίλησε από το Τμήμα Οδικών Μεταφορών. Σε κάθε περίπτωση μπορούσε με εύλογες προσπάθειες να εντοπιστεί από τον ΜΚ1. Επίσης, δεν φαίνεται να διερευνήθηκε ο ισχυρισμός του Κατηγορούμενου ότι συμπλήρωσαν τα έγγραφα κάποιος εκεί στον μουχτάρη της Αραδίππου (προφανώς ο Κατηγορούμενος εννοούσε κάποιο άτομο στο Δημαρχείο) και κάποιο άτομο από την Αρχή Αδειών. Ποια ήταν αυτά τα άτομα και ποια ήταν η σχέση τους με τον Κατηγορούμενου ή τον ΜΚ2 ή τον ΜΚ3 παραμένει άγνωστο στοιχείο για την υπόθεση. Υπενθυμίζω, ότι ο Κατηγορούμενος κατηγορήθηκε προτού συνταχθεί η γραφολογική έκθεση (Τεκμήριο 10). Στην βάση των πιο πάνω δεν είναι δυνατόν για το Δικαστήριο να εξάξει εκ του ασφαλούς συμπεράσματα ως προς την πρόθεση αλλά και το κίνητρο του Κατηγορούμενου να διαπράξει τα αδικήματα των κατηγοριών 1, 3 και 5. Συνεπώς, θα πρέπει να αθωωθεί στις κατηγορίες αυτές. Η μη απόδειξη των πιο πάνω κατηγοριών συμπαρασύρει τις κατηγορίες 2, 4 και 6 όχι γιατί δεν χρησιμοποίησε ο Κατηγορούμενος τα επίμαχα έγγραφα αλλά για τον λόγο ακριβώς ότι δεν μπορεί να εξαχθεί ασφαλές εύρημα ως προς την νοητική στάση του Κατηγορούμενου. Σε σχέση με την κατηγορία 7, έχει αποδειχθεί ότι ο Κατηγορούμενος είχε στην κατοχή του σχετικό πιστοποιητικό το οποίο όμως δεν έχω ικανοποιηθεί ότι προέκυψε από δήλωση του ψευδή ή παραπλανητική ή ότι ο Κατηγορούμενος εις γνώση του απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα, για να αντιστραφεί το βάρος απόδειξης. Συνεπώς, θα πρέπει να αθωωθεί και στην κατηγορία 7. Την ίδια κατάληξη θεωρώ πρέπει να έχει και η κατηγορία 8, εφόσον δεν έχει καταδειχθεί ότι ήταν εις γνώση του Κατηγορούμενου όταν υπόγραφε σαν αγοραστής ότι το όχημα δεν του ανήκε. Σε σχέση με την κατηγορία 9, δεν έχει αποδειχθεί ότι η υπογραφή στην θέση του πωλητή ανήκει στον Κατηγορούμενο επομένως θα πρέπει να αθωωθεί στην κατηγορία αυτή. Κατάληξη Εν όψει όλων των πιο πάνω και για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, ο Κατηγορούμενος αθωώνεται σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Ο φάκελος της παρούσας, παραπέμπεται στον Γενικό Εισαγγελέα για τον, κατά της δικής του κρίσης, περαιτέρω χειρισμό. (Υπ.) ..................................... Λ. Χαβιαράς, Προσ Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο