Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Παναγιώτα Μιχαήλ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 2671/2020, 8/9/2023

Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Παναγιώτα Μιχαήλ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 2671/2020, 8/9/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2023:B95 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Α. Λουκά Ε.Δ Αρ. Υπόθεσης: 2671/2020 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν.

1. Παναγιώτα Μιχαήλ
2. Μαρίνα Παπαγεωργίου Νίρου
3. Φοίβη Παπαγεωργίου Αρέστη
4. Παρασκευή Παπαγεωργίου
5. Γεωργία Παπαγεωργίου Ρουσή Κατηγορούμενων Ημερομηνία: 8/9/2023 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Κατηγορούσα Αρχή : κα. Γιάλλουρου Για Κατηγορούμενες: κ. Καρράς με κα. Δανιήλ ΑΠΟΦΑΣΗ
6. Εισαγωγή Οι Κατηγορούμενες αντιμετωπίζουν κατηγορίες βίαιης εισόδου (Κατηγορία 1) και εισόδου σε ξένη περιουσία με σκοπό την όχληση (Κατηγορία 2). Είναι μεταξύ τους αδελφές. Τους καταλογίζεται ότι την 4/2/2020 εισήλθαν βίαια σε ακίνητο, για να αποκτήσουν την κατοχή του από τη Μαριάννα Αντωνιάδου και είχαν σκοπό την όχληση της. Είναι παραδεκτό ότι οι Κατηγορούμενες βρέθηκαν μέσα στο επίδικο ακίνητο, ένα εστιατόριο. Εκείνο που εντόνως αμφισβητείται και αποτελεί το κύριο επίδικο εν προκειμένω ζήτημα είναι το ποιος είχε την κατοχή του ακινήτου τον επίδικο χρόνο. Προς τούτο κατατέθηκε σειρά τεκμηρίων, αλλά και μαρτυρίας η οποία αφού παρατεθεί, θα αναλυθεί και αξιολογηθεί.
7. Η μαρτυρία Κατέθεσαν συνολικά 4 μάρτυρες, 2 από κάθε πλευρά. Σημαντική κρίνεται η μαρτυρία παραπονούμενης και Κατηγορούμενης 1, αλλά ουσιαστικής σημασίας είναι και οι άλλοι 2 μάρτυρες. Αξίζει να αναφερθεί ότι σε πολλά αμφισβητούμενα την απάντηση δίδουν τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, αλλά τούτο θα ξεκαθαριστεί κατά την ανάλυση και αξιολόγηση της μαρτυρίας. Η Μαριάννα Αντωνιάδου (ΜΚ 1), της οποία το όνομα αναφέρεται ως η παραπονούμενη στην Κατηγορία 2, στην κατάθεση της Τεκμήριο 2 προβαίνει ουσιαστικά σε καταγγελία. Εκεί αναφέρει ότι διαχειρίζεται το εστιατόριο επί του επίδικου ακινήτου. Το εστιατόριο είναι ιδιοκτησία της εταιρεία ΜΑ Sierenetta Restaurant Ltd. Κατέγραψε τις άδειες και άλλες υποχρεώσεις σε σχέση με το εστιατόριο, που πληρώνονται από τους ίδιους για τη λειτουργία του. Υποστηρίζει ότι η κατοχή του επίδικου ακινήτου τους δόθηκε από τον πατέρα των Κατηγορούμενων την 15/5/2007, με σύμβαση που είχε γίνει με τον αποβιώσαντα σύζυγο της. Ο πατέρας των Κατηγορούμενων αποβίωσε την 15/2/2013 και το ενοίκιο που του κατέβαλλαν πληρωνόταν στον δικηγόρο της διαχείρισης του μέχρι το τέλος του
8. Έγινε αίτηση έξωσης τους από την διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα, Κατηγορούμενη 1, αποσύρθηκε και στη συνέχεια καταχωρήθηκε σχετική αγωγή. Καίριας σημασίας είναι μια σειρά ισχυρισμών της ως προς το καθεστώς κατοχής του ακινήτου. Υποστηρίζει η ΜΚ 1 ότι σύμβαση του αποθανόντα πατέρα των Κατηγορούμενων με τον Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, από το 1987, του επέτρεπε να παραχωρήσει κατοχή του επίδικου ακινήτου, με την συγκατάθεση του Δήμου Λάρνακας. Η σύμβαση αυτή έληξε με τον θάνατο του, ή έστω την 31/12/2019, που εξέπνευσε ο χρόνος ισχύς της. Είχε λάβει προφορικά συγκατάθεση του Δήμου Λάρνακας ο αποβιώσαντας σύζυγος της ΜΚ
9. Ως προς τα επίδικα γεγονότα, τα περιέγραψε ως εξής: Την επίδικη περίοδο εργάζονταν τεχνίτες στο εστιατόριο, οι οποίοι επιδιόρθωναν το υδατοστεγές της οροφής. Η Κατηγορούμενη 1 είχε δημιουργήσει ένταση ως προς τούτο, αφού ζήτησε από τους τεχνίτες να εγκαταλείψουν τον χώρο, ως η ιδιοκτήτρια του επίδικου ακινήτου, όπως τους είπε. Την 4/2/2020 η ΜΚ 1 διαπίστωσε παραβίαση της πόρτας της κουζίνας, τοποθετήθηκε σπόντα στην πόρτα για να παραμείνει κλειστή και ήταν κλειστές οι κουρτίνες του εστιατορίου, στο επίδικο ακίνητο. Ειδοποίησε την Αστυνομία, κάποια άτομα που βρίσκονταν μέσα στο ακίνητο εξήλθαν και υποστήριξαν ότι είναι ιδιοκτήτες του. Ανάμεσα τους ήταν και οι Κατηγορούμενες, συνοδεία του δικηγόρου τους. Παρέμεναν μέσα στο υποστατικό περί τα 20 άτομα, χωρίς να τους αφήνουν να μπουν σε αυτό. Όπως πρόσθεσε στην κυρίως της εξέταση μπήκαν μέσα μόνο μετά από έκδοση διατάγματος Δικαστηρίου την 28/2/
10. Όταν αποβίωσε ο σύζυγος της, είπε, δημιούργησε εταιρεία για να λειτουργεί το εστιατόριο επί του επίδικου ακινήτου. Παρουσιάζει όμως ως διαχειριστή και κάτοχο του εστιατορίου τον εαυτό της, μετά τον θάνατο του συζύγου της. Η ΜΚ 1 ανέφερε ότι ακόμα δεν έχει εκδοθεί απόφαση στην αγωγή, όπου επιχειρείται η έξωση της από το επίδικο ακίνητο. Κατέθεσε το Κλητήριο Ένταλμα της αγωγής που εκκρεμεί μεταξύ της ίδιας, ως διαχειρίστριας της περιουσίας του αποβιώσαντα συζύγου της και της Κατηγορούμενης 1 ως διαχειρίστριας της περιουσίας του αποβιώσαντα πατέρα της. Η τελευταία είναι Ενάγουσα εκεί, ενώ η πρώτη Εναγόμενη (Τεκμήρια 3 και 3 Α). Κατέθεσε υγειονομικό πιστοποιητικό, για το εστιατόριο, στο όνομα του συζύγου της και στη συνέχεια στο όνομα της ίδιας (Τεκμήριο 4). Έκθεση Υπάρχουσας Κατάστασης Ηλεκτρικής Εγκατάστασης, ημερομηνίας 24/1/2020, που παρουσιάζει τον σύζυγο της ως κάτοχο του ακινήτου, κατατέθηκε ως Τεκμήριο
11. Άδεια πώλησης οινοπνευματοδών ποτών στο όνομα της κατατέθηκε ως Τεκμήριο
12. Τεκμήρια 7 και 8 είναι Δελτίο Επιθεώρησης του ΚΟΤ και απόδειξη του Δήμου Λάρνακας αντίστοιχα, αμφότερα στο όνομα της Εταιρείας ΜΑ Sierenetta Restaurant Ltd. Κατατέθηκαν επίσης, η σύμβαση μισθώσεως γης μεταξύ του Δήμου Λάρνακας και του αποβιώσαντα πατέρα των Κατηγορούμενων, ημ. 23/3/1987 (Τεκμήριο 9) και η συμφωνία διαχείρισης μεταξύ των αποβιωσάντων πατέρα των Κατηγορούμενων, ως επιχειρηματία και συζύγου της ΜΚ 1, ως διαχειριστή, ημερομηνίας 24/5/2007 (Τεκμήριο 10). Αντεξεταζόμενη παραδέχθηκε ότι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του επίδικου ακινήτου, είναι κάποιος τρίτος, τουρκοκύπριος. Η ίδια είπε ότι είναι η διαχειρίστρια. Ούτε η ίδια, ούτε η ΜΑ Sierenetta Restaurant Ltd, έχουν άδεια από τον Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Υπηρεσιών να εισέρχονται ή να κατέχουν το ακίνητο. Συμφώνησε ότι υπάρχει διαμέρισμα πάνω από επίδικο ακίνητο, το οποίο συνδέεται εσωτερικά με το εστιατόριο. Της υποδείχθηκε και αναγνώρισε επιστολή ημερομηνίας 11/1/2017, από τους δικηγόρους του Δήμου Λάρνακας, με την οποία ο αποβιώσαντας σύζυγος της καλείται να παραδώσει την κατοχή του επίδικου ακινήτου. Τον Δεκέμβριο του 2019 ο αποβιώσαντας σύζυγος της ΜΚ 1 είχε αναφέρει στις Κατηγορούμενες τους λόγους που δεν θα τις πληρώνει τα όσα προέβλεπε το Τεκμήριο
13. Ως κύρια θέση της υπεράσπισης ήταν ότι η ΜΚ 1 παράνομα κατείχε το επίδικο ακίνητο. Ο Λοχίας 3823 Π. Κουμή (ΜΚ 2), είναι το πρόσωπο που μετέβη στο μέρος όταν κλήθηκε η Αστυνομία. Διέγνωσε ότι εντός του επίδικου υποστατικού υπήρχαν 18 άτομα, τα οποία καταγράφει, μεταξύ αυτών και οι Κατηγορούμενες. Του είπαν ότι δεν θα φύγουν γιατί η ΜΚ 1 δεν έχει συμβόλαιο, δεν τους πληρώνει και βρίσκεται παράνομα στην περιουσία τους. Προσπάθησε μάλιστα να κάνει μετατροπές, χωρίς άδεια, στην περιουσία τους. Κατηγόρησε γραπτώς τις Κατηγορούμενες (Τεκμήριο 1). Αντεξεταζόμενος είπε ότι θυμόταν να υπάρχει διαμέρισμα στον όροφο του επίδικου ακινήτου, αλλά δεν θυμόταν αν υπήρχε εσωτερική σκάλα που να το ενώνει με το εστιατόριο. H Κατηγορούμενη 1, ήταν η μόνη εκ των Κατηγορουμένων που κατέθεσε, ουσιαστικά εκφράζοντας και τις θέσεις των υπολοίπων. Η κατάθεση της είχε από κοινού κατατεθεί ως Τεκμήριο
14. Εκεί αναφέρει ότι είχε παραχωρηθεί στον πατέρα της από το 1977 το ακίνητο, εκεί έκτισαν το επίδικο ακίνητο, ενώ το 1987 υπέγραψαν νέα σύμβαση με τον Δήμο Λάρνακας (Τεκμήριο 9). Το λειτουργούσαν ως οικογενειακή επιχείρηση, μέχρι που ο πατέρας της αποφάσισε να προβεί σε συμφωνία διαχείρισης του εστιατορίου και του εξοπλισμού του με τον σύζυγο της ΜΚ 1 (Τεκμήριο 10). Μετά τον θάνατο του πατέρα της ο σύζυγος της ΜΚ 1 αρνείτο να τους καταβάλλει το ποσό της συμφωνίας διαχείρισης. Η Κατηγορούμενη 1 αναγνωρίστηκε από τον ΚΟΤ ως επιχειρηματίας του εστιατορίου. Παρέδωσε σχετικές άδειες και άλλα έγγραφα που δεικνύουν ποσά που πλήρωσε για το εστιατόριο. Όταν η ΜΚ 1 ξεκίνησε να προβαίνει σε έργα και να γκρεμίζει την πρόσοψη του επίδικου ακινήτου, σε προσπάθεια καταστροφής της περιουσίας τους, η Κατηγορούμενη 1 της πρότεινε να προβούν σε συμφωνία διαχείρισης μαζί της και η ΜΚ 1 ζήτησε μισό εκατομμύριο ευρώ για να τους το παραχωρήσει. Όταν οι εργασίες συνεχίζονταν στο εστιατόρια η Κατηγορούμενη 1 ειδοποίησε τις αδερφές της και εισήλθαν σε αυτό. Ως μέρος της κυρίως της εξέτασης, παρέδωσε Γραπτή Δήλωση, Έγγραφο Α. Εκεί καταγράφει με περισσότερη λεπτομέρεια το ιστορικό της κατοχής και διαχείρισης του επίδικου ακινήτου από τον πατέρα και την οικογένεια της. Σχετικά με το επίδικο περιστατικό υποστηρίζει ότι δεν ειδοποιήθηκαν για τις αλλαγές που γίνονταν στο υποστατικό, φοβήθηκα ότι θα καταστρεφόταν η επιχείρηση τους και μαζί με τις αδερφές της και τους συζύγους τους αποφάσισαν να δράσουν για να τερματιστούν τα έργα. Έτσι μπήκαν και παρέμειναν στο υποστατικό. Κύρια θέση της είναι ότι η ΜΚ 1 και η ΜΑ Sierenetta Restaurant Ltd, δεν έχουν κανένα δικαίωμα επί του ακινήτου αφού δεν συμβλήθηκαν με τον Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, τον Δήμο Λάρνακας ή μαζί τους. Σημαντικά κρίνονται έγγραφα που κατέθεσε, όπως η αρχική άδεια για τουρκοκυπριακή γη επί της οποίας ανεγέρθηκαν παράνομα υποστατικά και δίδεται από την Κεντρική Επιτροπή Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών στον πατέρα της Κατηγορούμενης το 1977 (Τεκμήριο 16). Ακόμα στην κατάθεση της (Τεκμήριο 14) επισυνάπτεται άδεια λειτουργίας κέντρου που εκδόθηκε από τον ΚΟΤ τον Οκτώβριο του 2014, πληρωμή λογαριασμών νερού για το εστιατόριο το 2020, αλλά και επιστολές εκ μέρους του συζύγου της ΜΚ 1 (βλ. και Τεκμήριο 22). Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι βρήκαν πόρτα ανοικτή και μπήκαν στο επίδικο ακίνητο, χωρίς να προβούν στην όποια παραβίαση. Παραδέχθηκε ότι παρέμειναν στον χώρο πολλά πρόσωπα, η ίδια, οι αδερφές της, οι σύζυγοι τους και ενίοτε τα τέκνα τους. Ειρηνικά μπήκαν και αποχώρησαν όμως. Ασφάλεια και άδεια από τον ΚΟΤ έλαβε ως διαχειρίστρια της περιουσίας του πατέρα της. Ο ΚΟΤ την κάλεσε για να λάβει την άδεια επιχειρηματία, δεν πήγε με ιδίαν πρωτοβουλία. Ο Αντώνης Θρασυβούλου (ΜΥ), μόνος μάρτυρας υπεράσπισης που παρουσιάστηκε, εργάζεται στην Υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών. Έχει γίνει εμπεριστατωμένη έρευνα, αναφέρει στην κατάθεση του Τεκμήριο 25, σε σχέση με το επίδικο ακίνητο. Ουδεμία σύμβαση βρισκόταν τον επίδικο χρόνο σε ισχύ. Κανείς δεν καταβάλλει μίσθωμα στην Υπηρεσία του από την 1/1/2017, ενώ η όποια σύμβαση μίσθωσης έγινε είναι παράνομη. Αντεξεταζόμενος διευκρίνισε ότι για μια περίοδο είχε δοθεί η ευχέρεια να προβαίνουν οι Δήμοι στις σχετικές συμβάσεις (βλ. και Τεκμήριο 9). Τερμάτισε αυτή τη διαδικασία η Υπηρεσία του και ανέλαβε εκ νέου την διαχείριση από 1/1/
16. Ανάλυση και αξιολόγηση της μαρτυρίας. Η μαρτυρία ΜΚ 1 και Κατηγορούμενης 1, πέραν της σειράς αμφισβητούμενων που γέννησε, καταλήγει σε ένα και μόνο επίδικο. Στην ύπαρξη ή όχι κατοχής του ακινήτου από την ΜΚ
17. Η κατάθεση σειράς Τεκμηρίων εκατέρωθεν, στόχευε να καταδείξει κατοχή. Τα Τεκμήρια και ιδιαίτερα οι συμβάσεις που κατατέθηκαν και η σχετική συμπεριφορά των εμπλεκόμενων αποτελούν κριτήριο για την αξιοπιστία των μαρτύρων, αλλά και τείνουν να επιλύσουν το επίδικο ζήτημα. Η κατοχή, λοιπόν, του επίδικου ακινήτου θα αποτελέσει τον κύριο άξονα γύρω από τον οποίο θα περιστραφεί η αξιολόγηση της μαρτυρίας που θα ακολουθήσει. Είναι, δε, παραδεκτό το μεγαλύτερο μέρος των όσων επεσυνέβησαν τον επίδικο χρόνο. Οι Κατηγορούμενες με τις οικογένειες τους εισήλθαν και παρέμεινα στον χώρο του εστιατορίου, μέχρι να εκδοθεί διάταγμα του Δικαστηρίου που να τις διατάζει να το εγκαταλείψουν. Αρχικά αξίζει να αναφερθεί ότι οι ΜΚ 2 και ΜΥ δεν αμφισβητήθηκαν ουσιαστικά ως προς τα όσα κατέθεσαν, είπαν όσα γνώριζαν και προς τούτο η μαρτυρία τους γίνεται αποδεκτή. Η μαρτυρία της ΜΚ 1 και οι σχετικοί της ισχυρισμοί, κυρίως ως προς το επίδικο ζήτημα, δεν συνάδουν με τα Τεκμήρια που κατατέθηκαν. Αρχικά δεν κατατέθηκε κανένα Τεκμήριο που να δεικνύει την ιδιοκτησία του εστιατορίου από την Εταιρεία ΜΑ Sierenetta Restaurant Ltd. Αντιθέτως, από τα πρώιμα στάδια της αντεξέτασης της παραδέχτηκε ότι νόμιμος ιδιοκτήτης του ακινήτου είναι τουρκοκύπριος, την συμφωνία διαχείρισης του εστιατορίου Τεκμήριο 10 υπέγραψε ο σύζυγος της και δεν προκύπτει από πουθενά αυτή η Εταιρεία να έχει το όποιο δικαίωμα στο ακίνητο ή το εστιατόριο. Ο κύριος ισχυρισμός της ότι η κατοχή του εστιατορίου δόθηκε στον αποβιώσαντα σύζυγο της με την σύμβαση Τεκμήριο 10, αντιφάσκει με το λεκτικό του ίδιου του Τεκμηρίου
18. Εκεί ρητώς αναφέρεται στο τέλος της πρώτης και την αρχή της δεύτερης σελίδας ότι: «με κανένα τρόπο ή/και κανένα λόγο θα ερμηνεύεται (η Συμφωνία) σαν ενοικίαση του εστιατορίου ή/και εκχώρηση δικαιωμάτων του Επιχειρηματία από τη συμφωνία με την οποία νόμιμα κατέχει το ακίνητο ή/και εκχώρηση χρήσης του κτιρίου ή/και της γης επί της οποίας είναι κτισμένο το εστιατόριο». Και συνεχίζει ως εξής: «ο Επιχειρηματίας και ο Διαχειριστής δηλώνουν ότι την φυσική κατοχή του Εστιατορίου θα εξακολουθήσει να την έχει ο Επιχειρηματίας και η παρουσία του Διαχειριστή στο Εστιατόριο δεν θα λογίζεται και ερμηνεύεται σαν παραχώρηση της φυσικής κατοχής τούτου». Αυτές οι αναφορές γίνονται στο προϊμιο της συμφωνίας, ενώ είναι δεσμευτικές όπως αναφέρεται στην παράγραφο 1 της Συμφωνίας. Η Συμφωνία, δε, δεσμεύει και τους κληρονόμους των μερών, ως η παράγραφος 19 αναφέρει. Είναι σαφές δηλαδή ότι ουδέποτε ο πατέρας των Κατηγορούμενων δεν παραχώρησε φυσική κατοχή στον σύζυγο της ΜΚ 1, και αυτό δεικνύει η εκπεφρασμένη βούληση αμφότερων στο Τεκμήριο
19. Ακόμα δημιουργείται σύγχυση με τις άδειες που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Ενώ ο σύζυγος της ΜΚ 1 αποβίωσε το 2018 στο Τεκμήριο 5, ημερομηνίας 24/1/2020 ο ΚΟΤ αναφέρεται σε αυτόν ως τον κάτοχο της εγκατάστασης. Ο Δήμος Λάρνακας στην άδεια για πώληση οινοπνευματωδών ποτών Τεκμήριο 6 καταγράφει την ΜΚ 1 ως υπεύθυνη του εστιατορίου, ο ΚΟΤ πάλι, στο Τεκμήριο 7 αναφέρεται στην ΜΑ Sierenetta Restaurant Ltd ως επιχειρηματία του εστιατορίου. Δηλαδή ακόμη και η πλευρά των παραπονούμενων, δεν έχει ξεκάθαρη θέση ως προς το ποιος διατηρεί την κατοχή του επίδικου ακινήτου. Ακόμα και κατά την κυρίως εξέταση της η ΜΚ 1 παρουσίασε τον εαυτό της ως τον διαχειριστή και κάτοχο του εστιατορίου, παρά το ότι κατέστησε την Εταιρεία τέτοια στο Τεκμήριο
20. Τέτοιο δικαίωμα φυσικής κατοχής πάντως, ουδέποτε τους δόθηκε, όπως το Τεκμήριο 10, το οποίο σημειωτέων κατέθεσε η ΜΚ 1, ρητώς το αναφέρει. Η έκδοση των αδειών, όπως η ΜΚ 1 τις παρουσιάζει ως απόδειξη κατοχής, δε, πάλι αποτελεί συμβατικό όρο του Τεκμηρίου 10, όπου καθορίζεται ως υποχρέωση της πλευράς τους, του Διαχειριστή η έκδοση των αδειών (βλ. παράγραφο 7 Τεκμήριο 10). Ακόμα όμως και να τους διδόταν τέτοια κατοχή ο ίδιος ο Δήμος Λάρνακας με επιστολή του (Τεκμήριο 11) τους καλούσε να την παραδώσουν ενώ ο ΜΥ βεβαίωσε ότι ο νόμιμος διαχειριστής του ακινήτου, δεν είχε σύμβαση που να το παραχωρεί σε κανένα τον επίδικο χρόνο. Η ΜΚ 1 όμως υπέπεσε και σε σειρά άλλων αντιφάσεων. Εν πρώτοις ανέφερε ότι δημιούργησε η ίδια την Εταιρεία, γιατί δεν μπορούσε να λειτουργεί μόνη της το εστιατόριο, για να παραδεχτεί τελικώς στην αντεξέταση ότι δεν είναι καν αξιωματούχος σε αυτήν. Αρχικά αρνήθηκε ότι ο Δήμος Λάρνακας καλούσε τον σύζυγο της να παραδώσει κατοχή, αλλά μετά αναγνώρισε το Τεκμήριο 11, που αυτό ακριβώς αναφέρει. Είπε στην κατάθεση της ότι ο σύζυγος της έλαβε προφορική συγκατάθεση από τον Δήμο Λάρνακας για την κατοχή του υποστατικού, όπως και εμμέσως γραπτώς δια την έκδοση υποστατικων. Τούτο όμως αντιφάσκει με το Τεκμήριο 12 που επίσης αναγνώρισε, όπου ο ίδιος ο Δήμος αναφέρει ότι δεν έδωσε τέτοια έγκριση. Κύρια όμως παραδοξότητα της μαρτυρίας της ΜΚ 1 είναι η εξής: Η ίδια κατέθεσε και παραδέχεται ότι το όποιο τους δικαίωμα πηγάζει από το Τεκμήριο
21. Εκεί σαφώς αναφέρεται ότι δεν παρέχετο στον σύζυγο της φυσική κατοχή του ακινήτου, ούτε η όποια μορφή κατοχής. Παρά τούτη τη σαφή αναφορά η ΜΚ 1 επέμενε ότι αυτή η Συμφωνία τους παρείχε δικαίωμα κατοχής του ακινήτου. Η μαρτυρία της ΜΚ 1 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Η Κατηγορούμενη από την άλλη ήταν ειλικρινής. Παραδέχτηκε ότι θορυβήθηκε από τις αλλαγές στην περιουσία της και θέλοντας να την προστατεύσει μπήκε εντός του επίδικου ακινήτου, μαζί με τις αδερφές της και τους συζύγους τους. Παραδέχτηκε δηλαδή ότι ουσιαστικά τους καταλογίζεται, αλλά δεν συμφωνεί ως προς την κατοχή του ακινήτου. Και ως προς την κατοχή φρόντισε να παρουσιάσει εκτενές ιστορικό, από την λήψη του ακινήτου το 1977 (Τεκμήριο 16), την ανέγερση του από την οικογένεια της (Τεκμήρια 15 και 17) και την διατήρηση τους ως επιχειρηματίες του εστιατορίου και μετά τον θάνατο του πατέρα τους (Τεκμήριο 21). Δεν ισχύει το επιχείρημα της Κατηγορούσας Αρχής, ότι η Κατηγορούμενη 1 επί σκοπού προέβη στην έκδοση αδειών στο όνομα της. Τούτο είχε γίνει από το 2013 (βλ. σχετική επιστολή ημ. 5/11/2013 μέρος του Τεκμηρίου 14), πολύ δηλαδή πριν τον επίδικο χρόνο. Ως Επιχειρηματία άλλωστε έχριζε τον πατέρα της το Τεκμήριο 10, που διατηρούσε σε αυτόν και τις ίδιες τις Κατηγορούμενες ως κληρονόμους του το δικαίωμα κατοχής. Ακόμα προσέφερε μαρτυρία για να καταδείξει μέσω της αρμόδιας υπηρεσίας, της Υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, ότι σήμερα σε κανένα δεν παρέχεται δικαίωμα κατοχής από αυτούς.
22. Νομική βάση Αρχικά θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι στην παρούσα, ποινική υπόθεση που καταχωρείται από την Αστυνομία, δεν τίθεται ζήτημα νομιμοποίησης, ως το έθεσε η υπεράσπιση. Είναι γι' αυτό άλλωστε που όλες οι αναφορές τους σε νομολογία αφορούσαν ιδιωτικές ποινικές υποθέσεις, όπου θα πρέπει να αποδειχθεί έννομο συμφέρον του εκεί κατήγορου (Ttofinis v. Theocharides and Another