ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. PEDRO ASYSHA A OSILIO, Αρ. Υπόθεσης: 23766/22, 22/12/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟΥ: Λ. Μουγής, Π.Ε.Δ. Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ. Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 23766/22 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ v. PEDRO ASYSHA A OSILIO Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 22 Δεκεμβρίου
- Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Ο κ. M. Κουτσόφτας. Για τον Κατηγορούμενο: Η κα Μ. Μικελλίδου. Κατηγορούμενος: παρών. ΠΟΙΝΗ Ο κατηγορούμενος έχει βρεθεί ένοχος μετά από ακρόαση στις κατηγορίες της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης (κατηγορία 2) και του τραυματισμού (κατηγορίες 3 και 4) κατά παράβαση των άρθρων 231 και 234(α) αντίστοιχα του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Τα γεγονότα που συνθέτουν τη διάπραξη των αδικημάτων αναφέρονται στην αιτιολογημένη απόφαση του Δικαστηρίου που δόθηκε στις 30/11/2023 και δεν θεωρούμε σκόπιμο να τα επαναλάβουμε. Θα προβούμε όμως σε συνοπτική παράθεση τους για σκοπούς της παρούσας. Ο κατηγορούμενος μαζί με τους Emmanuel Bola Iyeki ΜΚ2, Boseco Elonga Claude και άλλο τρίτο πρόσωπο ενοικίασαν το διαμέρισμα 501 στην πολυκατοικία Σεργίου Κωρτ στην Λεωφόρο Σπύρου Κυπριανού στη Λάρνακα. Στις 10/12/2022 ο Emmanuel Bola Iyeki επέστρεψε στο εν λόγω διαμέρισμα και πήγε στο δωμάτιο του για να ξεκουραστεί. Σε κάποια στιγμή άκουσε φωνές και πήγε στο σαλόνι οπόταν και είδε τους κατηγορούμενο και Boseco Elonga Claude να κτυπιούνται. Μπήκε στη μέση τους και τους χώρισε. Ο ΜΚ2 απομάκρυνε τον κατηγορούμενο συνοδεύοντας τον σε διαμέρισμα του έκτου ορόφου όπου διέμεναν ομοεθνείς τους. Σε κάποια στιγμή και ενώ βρίσκονταν στο ρηθέν διαμέρισμα, ο κατηγορούμενος ζήτησε να πάει στην τουαλέτα όπως και έγινε. Επειδή ο κατηγορούμενος άργησε να βγει από την τουαλέτα ο ΜΚ2 άνοιξε την πόρτα και διαπίστωσε ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν εκεί. Ευρισκόμενος ακόμα στο διαμέρισμα άκουσε φωνές και ξεκίνησε να κατεβαίνει τις σκάλες οπόταν και είδε τους δύο να κυλιούνται στις σκάλες του τέταρτου ορόφου προς τον τρίτο όροφο. Ο κατηγορούμενος κρατούσε ένα μεγάλο μαχαίρι κουζίνας και μαχαίρωνε τον Boseco. Ο ΜΚ2 προσπάθησε να πάρει το μαχαίρι από το χέρι του κατηγορούμενου με τον τελευταίο να τον κτυπά στο δεξί χέρι του. Ο ΜΚ2 άρπαξε το χέρι του κατηγορούμενου και του το γύρισε και τότε το μαχαίρι έσπασε. Μόλις έσπασε το μαχαίρι ο κατηγορούμενος εγκατέλειψε το μέρος. Το ίδιο έπραξε και ο Boseco ο οποίος περπάτησε μέχρι πρακτορείο στοιχημάτων στην οδό Ατλαντίδος στη Λάρνακα. Ειδοποιήθηκε ασθενοφόρο το οποίο τον παρέλαβε και τον μετέφερε στο ΤΑΕΠ του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας όπου διαπιστώθηκε ότι έφερε τοιχωματικό τραυματισμό και αιμάτωμα μασχαλιαίας αρτηρίας αριστερά, θλαστικά τραύματα στο ημιθωράκιο αριστερά και πλάγιας κοιλιακής χώρας αριστερού βραχίονα, αριστερής ωμοπλατιαίας χώρας και πρόσθιας τραχηλικής χώρας. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και νοσηλεύτηκε στην ΜΕΘ του πιο πάνω νοσοκομείου. Στις 11/12/2022 εκδόθηκε εναντίον του κατηγορούμενου Ένταλμα Σύλληψης και συνελήφθηκε. Τέθηκε τέλος από πλευράς κατηγορούσας αρχής ότι ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Η συνήγορος υπεράσπισης για σκοπούς μετριασμού της ποινής υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας και προέβηκε και σε παράθεση των μετριαστικών παραγόντων που κατά τη θέση της θα πρέπει να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο κατά την επιμέτρηση και επιβολή ποινής. Πριν όμως προχωρήσουμε στο τι ανέφερε η κα Μικελλίδου σε σχέση με τους μετριαστικούς παράγοντες, θα πρέπει να πούμε ότι προέβηκε και σε αναφορές οι οποίες αφορούν γεγονότα που έχουν σχέση με τη διάπραξη των αδικημάτων όπως αυτά έχουν εξεταστεί από το Δικαστήριο μετά την αξιολόγηση της μαρτυρίας και κατάληξης μας σε ανάλογα ευρήματα. Αναφέρεται η κα Μικελλίδου σε σωματική βλάβη η οποία δεν περιλαμβάνεται στην ιατροδικαστική έκθεση που κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα για μαχαιριά στο στήθος, ως επίσης και για το τραύμα που ο ΜΚ2 είχε υποστεί και αποτελεί το αντικείμενο της 4ης κατηγορίας, κάτι που θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ως μετριαστικός παράγοντας αφού υπάρχει αμφιβολία ως προς τον τρόπο που τραυματίστηκαν οι παραπονούμενοι. Προβάλλει περαιτέρω ότι ο «β παραπονούμενος», κατά την ένορκη μαρτυρία του, αναίρεσε τη μαχαιριά στο στήθος του «α παραπονούμενου». Θέτει επίσης ότι «λόγω αμφιβολιών να αναφέρω ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν σε άμυνα και όπως κατρακυλιόντουσαν τότε να κτυπήθηκαν μεταξύ τους». Πέραν του ότι η κα Μικελλίδου καλεί ουσιαστικά το Δικαστήριο να προβεί εκ νέου σε αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΚ2, είναι και εισήγηση της, κάτι το οποίο θέτει ξεκάθαρα για μετριασμό της ποινής, ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν σε άμυνα και δεν υπάρχει μαρτυρία που να ανατρέπει τη θέση αυτή. Δεν έχουμε παρά να αναφέρουμε ότι το πως διαπράχθηκαν τα αδικήματα και πως επήλθε ο τραυματισμός των δύο προσώπων από τον κατηγορούμενο, καταγράφονται στην απόφαση του Δικαστηρίου που δόθηκε στις 30/11/2023 και δεν χρειάζεται να λεχθεί οτιδήποτε περαιτέρω. Τα όσα αναφέρει η κα Μικελλίδου θα έπρεπε να τεθούν κατά την ακροαματική διαδικασία και δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο εξέτασης στο στάδιο της αγόρευσης για μετριασμό της ποινής. Να υπενθυμίσουμε ότι η εκδοχή που προβλήθηκε από τον κατηγορούμενο κατά την ακρόαση, είναι ότι ο ένας από τους παραπονούμενους θα πρέπει να τραυματίστηκε ενώ κυλιόντουσαν στο πάτωμα από τον τέταρτο προς τον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας όπου διέμεναν. Το Δικαστήριο αξιολόγησε την ενώπιον του τεθείσα μαρτυρία και κατέληξε στα ευρήματα, ως αυτά παρατίθενται στην απόφαση μας. Το πεδίο δράσης του δικηγόρου αλλά και του Δικαστηρίου στο πλαίσιο επιβολής ποινής μετά από ακρόαση, είναι περιορισμένο αφού υπάρχει δέσμευση από τα ευρήματα που διατυπώθηκαν στην απόφαση για ενοχή (βλ. Το Δίκαιο της Απόδειξης, Ηλιάδη & Σάντη σελ.1029). Επανερχόμενοι στους προβαλλόμενους μετριαστικούς παράγοντες, η συνήγορος υπεράσπισης κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψιν του το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου, τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές συνθήκες του, τη συνεργασία του με τις αστυνομικές αρχές, το γεγονός ότι οι γονείς του έχουν αποβιώσει με αποτέλεσμα ο ίδιος να έχει αναλάβει την οικονομική υποστήριξη των δύο αδελφών του η μία εκ των οποίων αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, το μεμονωμένο του περιστατικού, τη μεταμέλεια και απολογία του, ως επίσης και το χρόνο που έχει παρέλθει από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος μέχρι την καταχώριση της υπόθεσης, αλλά και σε συνάρτηση με το χρόνο επιβολής της ποινής. Κάλεσε τέλος το Δικαστήριο ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο επιβάλει ποινή στερητική της ελευθερίας συντρέχουν οι προϋποθέσεις για αναστολή εκτέλεσης της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αδικήματα στα οποία ο κατηγορούμενος έχει κριθεί ένοχος είναι ιδιαίτερα σοβαρά με το πιο σοβαρό να είναι αυτό της δεύτερης κατηγορίας για την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης που σύμφωνα με το άρθρο 231 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154 τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 7 χρονών ή χρηματική ποινή ή και στις δύο αυτές ποινές. Για τα δε αδικήματα των κατηγοριών 3 και 4, η ποινή η οποία προβλέπεται είναι αυτή της φυλάκισης των 3 χρόνων. Η ανώτατη προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή συνιστά τη βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο το έργο επιμέτρησης της ποινής (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Αριστοτέλους
(2004)2 Α.Α.Δ. 166, Καφάρης ν. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 632) Περαιτέρω, η σοβαρότητα των αδικημάτων αυτών έγκειται στο γεγονός ότι ενέχουν πράξεις που προκαλούν βία και πόνο στο θύμα και ταυτόχρονα δημιουργούν αίσθημα φόβου και ανασφάλειας σ' αυτό, καταρρακώνουν την προσωπικότητα και αξιοπρέπεια του, πλήττουν το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας και γενικότερα διασαλεύουν την ειρηνική διαβίωση πολιτών. Τα Δικαστήρια αντιμετωπίζουν τέτοια περιστατικά με τη δέουσα σοβαρότητα και αυστηρότητα σε μια προσπάθεια να διαβιβάσουν το μήνυμα στους παραβάτες ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν είναι ανεκτές και δεν έχουν χώρο στην Κυπριακή κοινωνία. Σίγουρα οι παλληκαρισμοί και η επίδειξη ισχύος δεν εξυπηρετούν κανένα λογικό σκοπό και ο νόμος οπωσδήποτε δεν τους αποδέχεται. Ουδείς έχει το δικαίωμα, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, να παίρνει το νόμο στα χέρια του και να επιτίθεται σε άλλο συνάνθρωπο του αλλά να επιδεικνύει αυτοσυγκράτηση και να εφαρμόζει μηχανισμό αυτοελέγχου έστω και αν προκαλείται ή εξωθείται για κάτι τέτοιο. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Τόκαλλου
(2001)2 ΑΑΔ 95, αναφέρθηκε ότι: «Η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας· πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το ΄Αρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπειά του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσω τιμωρίας, δεν έχει καμία θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωση της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για την γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς.» Στην υπόθεση Mehmet Urgan v. Αστυνομίας
(2011)2 ΑΑΔ 189 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Τα φαινόμενα βίας που συχνά παρατηρούνται τον τελευταίο καιρό σε διάφορες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, μας προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία. Η βία στα γήπεδα, στους δρόμους, στην οικογένεια, ακόμα και στα σχολεία, είναι πλέον θέματα της καθημερινότητας. Προτού αυτά τα φαινόμενα προσλάβουν μεγαλύτερες διαστάσεις και με ολέθριες συνέπειες κάποιοι πρέπει να προβληματιστούν ώστε εγκαίρως και με τα κατάλληλα μέτρα να αντιμετωπιστεί όσο μπορεί πιο αποτελεσματικά η κατάσταση. Τα Δικαστήρια από τη δική τους πλευρά οφείλουν να μεριμνούν ώστε υποθέσεις αυτού του είδους να εκδικάζονται χωρίς καθυστέρηση και να επιβάλλονται στους δράστες αποτρεπτικές ποινές στέλνοντας ένα μήνυμα μηδενικής ανοχής». Στην παρούσα περίπτωση αναμφίβολα η συμπεριφορά του κατηγορούμενου δεν μπορεί να δικαιολογηθεί καθ΄ οιονδήποτε τρόπο. Οι ενέργειες του είχαν σαν αποτέλεσμα τον τραυματισμό δύο άλλων προσώπων με το ένα να νοσηλεύεται μάλιστα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, λόγω της σοβαρότητας των τραυμάτων του και να υποβάλλεται σε χειρουργική επέμβαση. Τα τραύματα που ο ένας εκ των παραπονουμένων (Boseco Elonga Claude) έφερε, ήταν ανάμεσα σε άλλα αιμάτωμα μασχαλιαίας αρτηρίας, θλαστικά τραύματα στο ημιθωράκιο και κοιλιακή χώρα, ως επίσης στην τραχηλική χώρα. Το συμβάν που είχε με τον παραπονούμενο οδήγησε στο αποτέλεσμα αυτό. Η νοσηλεία του Boseco στη ΜΕΘ καταδεικνύει από μόνη της τη σοβαρότητα των τραυμάτων του και τον κίνδυνο που ενδεχομένως να δημιουργήθηκε κίνδυνος ακόμα και για τη ζωή του. Ο κατηγορούμενος όφειλε να επιδείξει αυτοσυγκράτηση έτσι ώστε να αποφευχθεί το συμβάν αλλά και το να βρίσκεται σήμερα ενώπιον του Δικαστηρίου και να αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο επιβολής ποινής φυλάκισης. Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου για το πως ξεκίνησε το συμβάν, ουδέν είναι ικανό να δικαιολογήσει τις πράξεις του και το αποτέλεσμα που αυτές επέφεραν. Παρά τα πιο πάνω όμως το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής δεν μειώνεται αλλά ούτε και ατονεί αφού οφείλει να προσεγγίζει την κάθε περίπτωση στη βάση των δικών της γεγονότων και τον κάθε κατηγορούμενο, ανάλογα με τις προσωπικές και άλλες περιστάσεις του (βλ. Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 478). Από την άλλη όμως η διεργασία εξατομίκευσης δεν σημαίνει ότι θα πρέπει ταυτόχρονα να υπερακοντίζει και το άλλο Δικαστικό καθήκον για την επιβολή της αρμόζουσας για τον συγκεκριμένο παραβάτη ποινής. Προς όφελος του κατηγορούμενου λαμβάνουμε υπόψιν μας την ηλικία του, το λευκό ποινικό μητρώο του, τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις και ιδιαίτερα το γεγονός ότι στηρίζει οικονομικά τις δύο αδελφές του, η μία εκ των οποίων αντιμετωπίζει και προβλήματα υγείας, τη συνεργασία του με τις αστυνομικές αρχές, ως επίσης και τη μεταμέλεια και απολογία του ενώπιον του Δικαστηρίου. Συνεκτιμούμε επίσης ότι πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό αφού από το 2020, που βρίσκεται στη Δημοκρατία, δεν απασχόλησε τη δικαιοσύνη με οποιοδήποτε αδίκημα. Θεωρούμε εδώ ορθό να αναφερθούμε στην εισήγηση της υπεράσπισης ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψιν του το χρόνο που έχει παρέλθει από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος με την καταχώριση της υπόθεσης όσο και την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος μέχρι την επιβολή της ποινής. Είναι η θέση του κατηγορούμενου ότι από την ημερομηνία καταχώρισης της υπόθεσης έχει παρέλθει ένας χρόνος. Σε αυτό το διάστημα, σύμφωνα πάντα με την υπεράσπιση, η προσωπικότητα, το περιβάλλον και η ωριμότητα του κατηγορούμενου έχουν μεταβληθεί διότι παρά του ότι ήταν ένας νομοταγής πολίτης έχει υποστεί εκτός των σωματικών βλαβών και ψυχολογικά τραύματα αναπολώντας την όλη περίσταση. Έχασε επίσης την ελευθερία του και βρέθηκε αντιμέτωπος με κακοποιά στοιχεία. Είναι νομολογημένο ότι η καθυστέρηση στην εκδίκαση μιας υπόθεσης αποτελεί ελαφρυντικό παράγοντα αφού μειώνει τον αποτρεπτικό χαρακτήρα της ποινής και δεν επιτυγχάνεται ο αναμορφωτικός σκοπός τον οποίο έχει (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη
(1993)2 ΑΑΔ 355). Η νομολογία δίδει επίσης ιδιαίτερη σημασία στο χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει εάν εν τω μεταξύ οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορουμένου έχουν αλλάξει. Σχετική είναι η υπόθεση Σωτήρης Αβραάμ ν. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ.
- Στην παρούσα περίπτωση, πραγματικά, δεν είναι αντιληπτό επί ποιας βάσης και επί ποιων δεδομένων τίθεται η εισήγηση της κ. Μικελλίδου. Το ζήτημα της καθυστέρησης εκδίκασης υπόθεσης αποτελεί μετριαστικό παράγοντα αν από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος μέχρι και την εκδίκαση της, ο χρόνος που έχει παρέλθει είναι τόσης έκτασης που δεν επιτυγχάνεται ούτε ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της ποινής αλλά χάνεται και ο αναμορφωτικός σκοπός της. Στη δε περίπτωση που οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου μεταβληθούν τότε αυτό αποτελεί ένα ιδιαίτερο και σημαντικό στοιχείο που λαμβάνεται υπόψιν κατά την επιμέτρηση και την επιβολή της ποινής. Τα αδικήματα στα οποία ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, διαπράχθηκαν στις 10/12/2022 και η υπόθεση καταχωρίστηκε στις 6/2/2023 με την εκδίκαση της να αρχίζει στις 10/10/
- Το Δικαστήριο καλείται σήμερα να επιβάλει ποινή δηλαδή μετά παρέλευση 21/2 περίπου μηνών από την έναρξη της ακρόασης και 10 μηνών από την καταχώριση της υπόθεσης. Κρίση μας είναι ότι δεν υπάρχει καθυστέρηση στην εκδίκαση της. Ο κατηγορούμενος βέβαια όλο αυτό το διάστημα παραμένει υπό κράτηση έτσι ώστε να διασφαλιστεί η παρουσία του στο Δικαστήριο και να δικαστεί για τα αδικήματα τα οποία του καταλογίστηκαν. Δεν διακρίνουμε με ποιο τρόπο έχουν μεταβληθεί οι προσωπικές του περιστάσεις έτσι ώστε να αποτελούν μετριαστικό παράγοντα ο οποίος είναι δυνατόν να ληφθεί υπόψιν από το Δικαστήριο στα πλαίσια επιβολής της ποινής. Η δυσχέρεια που του προκαλείται από την κράτηση του στις Κεντρικές Φυλακές δεν αποτελεί μεταβολή στις προσωπικές του περιστάσεις, στο πλαίσιο που τίθεται από την νομολογία και που συνεκτιμάται στην επιμέτρηση της ποινής. Σε σχέση τώρα προς την ποινολογική μεταχείριση κατηγορούμενων σε παρόμοιας φύσης υποθέσεις και προβαίνοντας πάντοτε στις ανάλογες και επιβαλλόμενες αναπροσαρμογές στη βάση τού τι ισχύει εδώ ως ζήτημα γεγονότων (παραδείγματος χάριν σε σχέση προς την ύπαρξη ή όχι παραδοχής, την έκταση της βίας που ο δράστης επέδειξε και την έκταση της βλάβης με την οποία με τη συμπεριφορά του επέφερε) και έχοντας συγχρόνως κατά νουν πως «Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν, όμως, το δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη.» (βλ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 1), αναδεικνύουμε ως καθοδηγητικές και ενδεικτικές και τις ακόλουθες αποφάσεις. Στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Evans
(2005)2 ΑΑΔ 639, για το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης δυνάμει του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα, η ποινή φυλάκισης των 14 μηνών που επιβλήθηκε πρωτόδικα, κρίθηκε ως έκδηλα ανεπαρκής και αυξήθηκε στα 2 έτη. O κατηγορούμενος επέφερε πολλαπλά κτυπήματα στον παραπονούμενο, με τη συμπεριφορά του να χαρακτηρίζεται ως «κτηνώδης αντίδραση», έστω και αν τούτος τελούσε υπό την επήρεια οινοπνεύματος. Στην υπόθεση Constantin Loja ν. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ 624, η επιβληθείσα ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών μειώθηκε κατ΄ έφεση σε ποινή φυλάκισης 12 μηνών για αδίκημα πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης ενόψει της ισχυρότατης πρόκλησης την οποία δέχθηκε ο εφεσείων. Στην υπόθεση Σακαρίδης ν. Αστυνομίας κ.ά.
(2011)2 ΑΑΔ 272 οι εφεσείοντες παραδέχθηκαν πέντε κατηγορίες που αυτοί αντιμετώπιζαν από κοινού και τους επιβλήθηκαν πρωτόδικα συντρέχουσες ποινές φυλάκισης με μεγαλύτερη εκείνη των 2 ½ ετών για το αδίκημα της βαριάς σωματικής βλάβης ως επίσης επιβλήθηκαν σ΄ αυτούς και άλλες ποινές για άλλα αδικήματα. Η ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στους εφεσείοντες μειώθηκε σε 18 μήνες καθότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν συνεκτίμησε ότι υπήρξε σχετική πρόκληση. Στην υπόθεση Αχτάρ ν. Αστυνομίας
(2010)2 ΑΑΔ 397, οι εφεσείοντες μεταξύ άλλων αντιμετώπιζαν το αδίκημα των πράξεων που σκοπεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) και την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Οι τέσσερεις αστυνομικοί τραυματίστηκαν με ένα από αυτούς να έχει υποστεί τους σοβαρότερους τραυματισμούς με σοβαρής μορφής αστάθεια του αριστερού αγκώνα, με πλήρη ρήξη των έσω πλαγίων συνδέσμων και της έσω πλευράς του θύλακα αριστερού αγκώνα. Χρειαζόταν χειρουργική επέμβαση για σταθεροποίηση του αγκώνα. Οι ποινές φυλάκισης μειώθηκαν για μεν τον εφεσείοντα στην Ποινική Έφεση αρ. 207/08 σε ποινές φυλάκισης 18 μηνών και 1 χρόνου, για τον εφεσείοντα στην Ποινική Έφεση 208/08 μειώθηκε σε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών και 3 ετών και για τον εφεσείοντα στην Ποινική Έφεση με αρ. 209/08 μειώθηκε σε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Να τονίσουμε εδώ ότι οι πιο πάνω αποφάσεις εκδόθηκαν χρόνια πριν και παρά ταύτα αδικήματα βίας που στρέφονται κατά του προσώπου και της σωματικής ακεραιότητας του, όχι μόνο δεν δείχνουν να μειώνονται αλλά τουναντίον αυξάνονται με πολύ ανησυχητικούς ρυθμούς, γεγονός που καθιστά ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη επιβολής αυστηρότερων ποινών με σκοπό την αποτροπή. Στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Λαζαρή Ποιν.Έφεση 25/21 ημερ. 8/3/22 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Να σημειώσουμε ακόμη ότι οι πιο πάνω υποθέσεις κρίθηκαν χρόνια πριν. Δυστυχώς, χρόνια μετά, αδικήματα που στρέφονται εναντίον της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου, όχι μόνον δεν παρουσιάζουν κάμψη αλλά συνεχίζουν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας, κάτι που δικαιολογεί την επιβολή ακόμη πιο αυστηρών ποινών (Μιχαήλ ν. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ, 577, Abunazha v. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ, 551 και Hamisi Selmani κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 235/13 και 236/13, απόφαση ημερ. 5.10.2016).» Λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω και συνεκτιμώντας τους μετριαστικούς παράγοντες που έχουν τεθεί ενώπιον μας και τη σοβαρότητα των αδικημάτων ως αυτή προδιαγράφεται από το νόμο αλλά και των τραυμάτων που οι παραπονούμενοι είχαν υποστεί με ιδιαίτερη αναφορά στον Boseco Elonga Claude, κρίση μας είναι ότι η ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί δεν είναι άλλη από αυτή της φυλάκισης. Ως εκ τούτου επιβάλλονται στον κατηγορούμενο οι κάτωθι ποινές: Στην 2η κατηγορία ποινή φυλάκισης 3 1/2 ετών. Στην 4η κατηγορία ποινή φυλάκισης 12 μηνών. Στην τρίτη κατηγορία δεν επιβάλλεται οποιαδήποτε ποινή δεδομένου ότι επιβλήθηκε ποινή στην δεύτερη κατηγορία για το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης επί του ίδιου θύματος και στην οποία περιλαμβάνονται τα στοιχεία του αδικήματος του τραυματισμού με ηπιότερη προβλεπόμενη ποινή. Μας έχει προβληματίσει το κατά πόσο οι ποινές που επιβλήθηκαν θα είναι συντρέχουσες ή θα πρέπει να είναι διαδοχικές εφόσον τα αδικήματα στρέφονται εναντίον δύο διαφορετικών θυμάτων. Στην υπόθεση Σάκκος ν. Δημοκρατίας Ποιν. Έφ. 196/20 ημερ. 20/9/22 επαναλήφθηκαν οι αρχές που έχουν καθιερωθεί και διέπουν το εν λόγω ζήτημα ως ακολούθως: «Οι αρχές που εφαρμόζονται ως προς τις συντρέχουσες ή τις διαδοχικές ποινές είναι γνωστές. Βασική αρχή αποτελεί ότι δεν ενδείκνυται να επιβάλλονται διαδοχικές ποινές για αδικήματα που είναι όμοια ή που σχετίζονται μεταξύ τους ως μέρος μιας ενιαίας ενέργειας ή συμπεριφοράς (Γενικός Εισαγγελέας ν. Πέτρου
(2006)2 Α.Α.Δ. 183, Δημητρίου ν. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 21, Γενικός Εισαγγελέας ν. Παπαγεωργίου
(2007)2 Α.Α.Δ. 514, Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου
(2008)2 Α.Α.Δ. 562, Κερκής ν. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 433 και Κατσιαρή ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 163/2019, ημερ. 20/12/2019). Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Θωμά, Ποινική Έφεση Αρ. 132/2017, σχ. με 136/2017, ημερ. 26/6/2019: «Συντρέχουσες ποινές επιβάλλονται κατά κανόνα όταν τα αδικήματα απορρέουν από μια ενιαία έκνομη συμπεριφορά, τέτοια που χρονικά και τοπικά να συνδέονται. (Thomas: Principles of Sentencing σελ. 47 κ. επ.). Η ομοιότητα των παρανόμων πράξεων, η σύνδεση και συνάφεια των γεγονότων και η συσχέτιση τους αποτελούν οδηγό για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (Achilleos v. P.
(1989)2 C.L.R. 331, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 123, Ευσταθίου ν. Δημοκρατίας
(2014)2 Α.Α.Δ. 541 και Γ. Μ. Πική: Sentencing in Cyprus, 2η Έκδ. σελ. 19 κ.ε.).» Από την άλλη, η διαδοχικότητα των ποινών είναι δυνατή όπου τα αδικήματα είναι μεταξύ τους ασύνδετα σε τόπο και χρόνο, ή υποδηλώνουν συμπεριφορά που να δικαιολογεί τη διαδοχικότητα τους και οι συντρέχουσες ποινές δεν επαρκούν για να στιγματίσουν την ολική εγκληματική συμπεριφορά, υπό την αίρεση, ωστόσο, ότι η αθροιστική ποινή δεν θα καταντούσε υπερβολική με βάση την αρχή της αναλογικότητας της τιμωρίας προς το έγκλημα και της συνολικότητας της ποινής η οποία έχει ως επίκεντρο την αποφυγή υπέρμετρης ή δυσανάλογης ποινής ως προς τη συνολική ποινική ευθύνη ενός κατηγορούμενου (Χριστοφόρου v. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 443, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Κυριάκου
(2008)2 Α.Α.Δ. 562 και Manga Ekole ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 108/2021, ημερ. 15/2/2022).». Θεωρούμε ότι τα αδικήματα αν και αφορούν δύο παραπονούμενους εν τούτοις είναι αποτέλεσμα μίας ενιαίας πράξης αφού και ο τραυματισμός του θύματος της τέταρτης κατηγορίας προκλήθηκε κατά τον ίδιο χρόνο που προκλήθηκε η βάρια σωματική βλάβη στο θύμα της δεύτερης κατηγορίας. Ως εκ τούτου κρίση μας είναι ότι ορθότερο οι ποινές να είναι συντρέχουσες. Συνεπώς οι ποινές θα συντρέχουν. Ο χρόνος που ο κατηγορούμενος τέλεσε σε προφυλάκιση στην παρούσα υπόθεση (από 11/12/2022), να συνυπολογιστεί κατά το άρθρο 117
(1)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155. Τα έξοδα που ανέρχονται σε €185 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) ........... Λ. Μουγής, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο