ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. A. B., Υπόθεση Αρ.: 20360/2022, 2/10/2023

(2001)1 ΑΑΔ 88 και Al Watani κ.ά. ν. Παπαδόπουλου

(2001)1Γ ΑΑΔ 1924). Τυχόν αποσπάσματα που αναφέρονται στην απόφαση μεταφέρθηκαν αυτούσια από τα πρακτικά, τα τεκμήρια και τις γραπτές αγορεύσεις. Συνοψίζουμε τη μαρτυρία των μαρτύρων. Η αστυφύλακας 4001 Μαριλένα Μωυσή, ΜΚ1, ήταν η ανακρίτρια της υπόθεσης η οποία παρέθεσε και εξήγησε τις ενέργειες της σε σχέση με τη διερεύνηση της υπόθεσης καταθέτοντας και την κατάθεση της τεκμήριο

1. Κατέθεσε επίσης και το τεκμήριο 2 που είναι η κατάθεση του κατηγορούμενου, ως επίσης και τα τεκμήρια 3-
2. Η Έλια Πετρίδου, ΜΚ2, ιατρός ακτινολόγος, κατέθεσε σε σχέση με την έκθεση CT, τεκμήριο 4, και προέβηκε σε αναφορές και διευκρινίσεις που έχουν σχέση με την ειδικότητα της και το περιεχόμενο του τεκμηρίου
3. Η αστυφύλακας 4552 Ευρούλα Φράγκου, ΜΚ3, υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης της, τεκμήριο 11, στην οποία αναφέρει τις δικές της ενέργειες σε σχέση με τη διερεύνηση της υπόθεσης και ήταν το πρόσωπο που είδε την παραπονούμενη στα γραφεία του κλιμακίου Βίας στην Οικογένεια του ΤΑΕ Λεμεσού στις 26/7/
4. Έλαβε από αυτήν την κατάθεση, τεκμήριο 5 και για σκοπούς διερεύνησης της υπόθεσης, της παραδόθηκε και κατάθεση της παραπονούμενης, τεκμήριο
5. Η Μαρία Χαραλάμπους, ΜΚ4, ήταν η παραπονούμενη στην υπό κρίση υπόθεση. Παρέθεσε τη δική της εκδοχή σε σχέση με το τι ακριβώς συνέβηκε και πως διαδραματίστηκαν τα γεγονότα. Αναγνώρισε τις καταθέσεις που έδωσε στην Αστυνομία, τεκμήρια 5, 6, 12, 14 και 15 των οποίων το περιεχόμενο υιοθέτησε. Ο αστυφύλακας 4096 Παναγιώτης Παναγιώτου, ΜΚ5, υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης του, τεκμήριο
6. Έλαβε κατάθεση από τον κατηγορούμενο, τεκμήριο 19 και αναφέρθηκε στις ενέργειες που ο ίδιος προέβηκε για διερεύνηση της υπόθεσης. Επισκέφθηκε την οικία της παραπονούμενης μετά τον εμπρησμό. Ο κατηγορούμενος παρέθεσε και αυτός με τη σειρά του την εκδοχή του σε σχέση με την υπόθεση και που αφορούν τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζει. Οι αγορεύσεις των δύο πλευρών περιστράφηκαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους με τον κατηγορούμενο να προβάλλει την μη εμπλοκή του στα υπό κρίση αδικήματα και με την κατηγορούσα αρχή να υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο εισηγούμενη ότι ο κατηγορούμενος έχει διαπράξει τα αδικήματα που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο και αυτό έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Είχαμε την ευκαιρία μέσα στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης κάτι που θέτει το Δικαστήριο σε πλεονεκτική θέση στο να βλέπει, να ακούει και να αξιολογεί τους μάρτυρες (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Μελή ν. Κωνσταντίνου κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. 2/13, ημερομηνίας 13/3/19), να παρακολουθήσουμε και να ακούσουμε με προσοχή και υπομονή τους μάρτυρες που κατέθεσαν. Θέσαμε ως δείκτη ανάμεσα σε άλλα το στάδιο από το οποίο ανέκυψε η μαρτυρία, την πηγή και το κύρος της γνώσης των μαρτύρων, το όποιο προσωπικό συμφέρον ή προκατάληψη τους, τις ευκαιρίες που είχαν για να αντιληφθούν τα διαδραματιζόμενα, τη μνήμη τους και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή για να πιστεύουν σε αυτά στα οποία κατέθεσαν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους και τις όποιες υπερβολές, ανακολουθίες ή αντιφάσεις τους σε αντιπαραβολή με τις μικροαντιφάσεις, τη φιλαλήθεια τους και τον τρόπο αφήγησης των γεγονότων. Ήμασταν προσεκτικοί να μην προσδώσουμε υπέρμετρο βάρος στα εξωτερικά γνωρίσματα της μαρτυριακής τους συμπεριφοράς αφού κάτι τέτοιο εμπεριέχει επικινδυνότητα δεδομένου ότι δεν είναι σπάνιο κάποιοι μάρτυρες να είναι ιδιαίτερα ικανοί στο να παρουσιάζουν μία εντελώς διαφορετική εικόνα από εκείνη που πραγματικά τους χαρακτηρίζει αλλά και διότι κάποιες συμπεριφορές στο εδώλιο του μάρτυρα μπορεί να εδράζονται σε μεγάλο αριθμό αιτών και όχι κατ΄ ανάγκη από διάθεση να πουν ψέματα ή να παραπλανήσουν. Αποτιμώντας τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μας δεν περιοριστήκαμε στην ατομική εκτίμηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, αλλά τη συσχετίσαμε και την αντιπαραβάλαμε με το σύνολο της υπόλοιπης μαρτυρίας. Τη μαρτυρία των αστυνομικών την προσεγγίσαμε με ιδιαίτερη προσοχή έτσι ώστε να διακριβώσουμε αν τα όσα ανέφεραν εξέφραζαν πιστά και ορθά την πραγματικότητα (βλέπε, Volettos v. The Republic

(1960)CLR 169). Έχει σημασία, ως ζήτημα αρχής, να υπογραμμιστεί πως το γεγονός ότι κάποιοι μάρτυρες γίνονται δεκτοί ως αξιόπιστοι, δεν εξυπακούει αδηρίτως πως τα όσα είπαν υπέχουν και ανάλογης αποδεικτικής βαρύτητας, μια και η γενικότερη αξιοπιστία των μαρτύρων δεν εναρμονίζεται πάντοτε με την αποδεικτική δύναμη της μαρτυρίας τους (βλ. κατ' αναλογίαν, Κίμωνος ως Εκκαθαριστή της Blue Seal Shoes Ltd v. Χρ. Ιωάννου & Υιοί (Υποδήματα) Λτδ, Πολ.Έφεση 66/13, ημ. 4/11/19, Ευσταθίου ν. Μιχαήλ και Άλλης, Πολ.Έφεση 269/12, ημ. 23/7/19, Θεοχαρίδης ν. Ιωάννου κ.ά

(2012)1Β ΑΑΔ 1311, 1319-1322). Η αστυφύλακας 4001 Μαριλένα Μωυσή, ΜΚ1, δημιούργησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Ήταν άμεση και σαφής στις απαντήσεις της χωρίς υπεκφυγές και δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις ικανές να κλονίσουν την αξιοπιστία της. Αν και ανακρίτρια της υπόθεσης κάποιες από τις ενέργειες της βασίστηκαν σε ενέργειες και καταθέσεις που άλλοι συνάδελφοι της διενέργησαν και έλαβαν δεδομένου ότι πλην της κατάθεσης του κατηγορούμενου τεκμήριο 2 που η ίδια έλαβε και του ημερολογίου ενεργείας, τεκμήριο 10, που η ίδια συνέταξε, τα υπόλοιπα τεκμήρια που κατέθεσε της παραδόθηκαν από συναδέλφους της. Κατέθεσε τον ψηφιακό δίσκο τεκμήριο 3 όπου απεικονίζεται η ακτινολογική εξέταση της παραπονούμενης χωρίς όμως να λάβει κατάθεση από την ιατρό ακτινολόγο. Η αντεξέταση της μάρτυρος επικεντρώθηκε περισσότερο σε διερεύνηση ή και σε ενέργειες, που κατά τη θέση της υπεράσπισης, ως ανακρίτρια θα έπρεπε να προβεί, όπως παραδείγματος χάριν αν η παραπονούμενη ήταν υπό ψυχιατρική παρακολούθηση ή και για εντοπισμό του οδηγού του λεωφορείου που κάνει τη διαδρομή από Λεμεσό προς το χωριό Μελίνη. Η ΜΚ1 βέβαια παρέπεμψε σε άλλους συναδέλφους της οι οποίοι είχαν και αυτοί εμπλοκή στην διερεύνηση της υπόθεσης αλλά ακόμα και αν κριθούν ως παραλείψεις της δεν επηρεάζουν την αξιοπιστία της μάρτυρος ούτε και επηρεάζουν την υπόθεση έχοντας υπόψιν την παραδοχή του κατηγορούμενου σε κάποιες κατηγορίες και αναστολής της ποινικής δίωξης σε κάποιες άλλες. Εξήγησε η μάρτυρας ότι σε σχέση με το αδίκημα της βαριάς σωματικής βλάβης προωθήθηκε με βάση τα ευρήματα των γιατρών. Ανέφερε περαιτέρω ότι δεν είχε σχέση με τη διερεύνηση του αδικήματος του εμπρησμού. Η μαρτυρία της ΜΚ1 γίνεται δεκτή. Η ιατρός ακτινολόγος Έλια Πετρίδου, ΜΚ2, κρίνεται ως αντικειμενική μάρτυρας που παρέθεσε τα ευρήματα της όπως αυτά καταγράφονται στη γνωμάτευση της τεκμήριο

1. Η γνωμάτευση της προέρχεται ως η ίδια εξήγησε από την αξονική τομογραφία που έγινε στην παραπονούμενη. Εξήγησε, αναφερόμενη στο πιθανό κάταγμα του πρόσθιου τοιχώματος δεξιού έξω ακουστικού πόρου, ότι μπορεί να υπήρχε τέτοιο κάταγμα μπορεί και όχι με την ίδια να πιθανολογεί ότι υπήρχε όντως κάταγμα. Προχώρησε στη συνέχεια και εξήγησε σε σχέση με το κάταγμα στο ρινικό οστούν. Είπε ότι αφορούσε στο αριστερό μέρος της μύτης και η ήπια μετατόπιση σημαίνει ότι η συνέχεια του οστού, εκεί όπου ήταν το κάταγμα, μετατοπίστηκε σε σχέση με το ένα μέρος του οστού με το άλλο εκεί που ήταν το τραύμα. Αναγνώρισε στη συνέχεια το περιεχόμενο του ψηφιακού δίσκου, τεκμήριο 3, και ότι όντως αναφέρεται στην παραπονούμενη. Κατά την αντεξέταση της υπέδειξε που ακριβώς ήταν το κάταγμα στη μύτη και επεξήγησε με λεπτομέρεια και την μετατόπιση που επήλθε. Ανέφερε επίσης ότι την παραπονούμενη δεν την είχε δει, όμως στις 7/5/2022 που είχε προβεί και πάλι σε εξέταση της παραπονούμενης, το υπό αναφορά κάταγμα στο ρινικό οστούν δεν υπήρχε. Είπε επίσης ότι οποιοδήποτε κάταγμα είναι επώδυνο χωρίς όμως να γνωρίζει πόσο πονούσε η ασθενής εφόσον δεν την είχε δει. Είπε επίσης ότι αν στραβώσει η μύτη και κλείνει το ρουθούνι η ασθενής να μην μπορεί να αναπνεύσει. Αναφορικά με το κάταγμα του πρόσθιου τοιχώματος δεξιού ακουστικού πόρου επανέλαβε και πάλι ότι το κάταγμα είναι πιθανό. Πρόσθεσε ότι ένας ωριλάς θα πρέπει να την εξετάσει για να δει τις συνέπειες αλλά και να εξεταστεί κλινικά η ασθενής για να επιβεβαιωθεί αν όντως υπάρχει κάταγμα ή όχι. Ερωτώμενη και πάλι σε σχέση με το κάταγμα στο ρινικό οστούν είπε ότι πρόκειται για κάκωση η οποία μπορεί να προέλθει από ξυλοδαρμό από αυτοκινητιστικό δυστύχημα και όταν κάποιος πέσει και κτυπήσει το κεφάλι του. Το συγκεκριμένο τραύμα δηλώνει ότι κτυπήθηκε απευθείας στο συγκεκριμένο σημείο. Αποδεχόμαστε τη μαρτυρία της ΜΚ
2. Η αστυφύλακας 4552 Ευρούλα Φράγκου, ΜΚ3, υπηρετεί στο Κλιμάκιο Βίας στην Οικογένεια του ΤΑΕ Λεμεσού. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης της, τεκμήριο 11, όπου αναφέρει ότι στις 26/7/2022 πήγε στο Τμήμα η παραπονούμενη και της ανέφερε ότι μεταξύ των ημερομηνιών 24 με 25/7/2022 είχε δεχθεί επίθεση από τον κατηγορούμενο. Δεν έχουμε οποιαδήποτε αμφιβολία ότι η ΜΚ3 ήταν μάρτυρας της αλήθειας και παρέθεσε με ακρίβεια τις δικές της ενέργειες σε σχέση με την εμπλοκή της στη διερεύνηση της υπόθεσης. Έλαβε κατάθεση από την παραπονούμενη ως αυτή καταγράφεται στο τεκμήριο
3. Είπε επίσης ότι της δόθηκε και η κατάθεση της παραπονούμενης, τεκμήριο 12, για σκοπούς διερεύνησης υπόθεσης για γραπτές απειλές για φόνο για τις οποίες όμως δεν έχει δώσει κατάθεση αφού δεν είχε εμπλακεί στο ανακριτικό κομμάτι. Οι ενέργειες της περιορίστηκαν στη συμπλήρωση του φακέλου. Ως η ίδια εξήγησε, έπρεπε να βεβαιωθεί ότι ο φάκελος περιλάμβανε ότι χρειαζόταν για να προωθηθεί για την ποινική δίωξη. Ανέφερε ότι η παραπονούμενη έφερε εμφανείς μώλωπες στα χέρια της κάτω από το λαιμό, στη μύτη και στην κάτω γνάθο χωρίς όμως να μπορεί να πει λεπτομέρειες σε σχέση με τους μώλωπες διότι δεν μπορούσε να θυμηθεί. Η μαρτυρία της ΜΚ3 γίνεται δεκτή από το Δικαστήριο. Η Μ. Χ., ΜΚ4, ήταν το θύμα των κατ΄ ισχυρισμό πράξεων του κατηγορούμενου που αποτελούν και το αντικείμενο των υπό κρίση κατηγοριών. Η εν λόγω μάρτυρας έδωσε στην Αστυνομία συνολικά πέντε καταθέσεις, τεκμήρια 5, 6, 12, 14 και 15 και στις οποίες περιγράφει το τι ακριβώς βίωσε και το πως διαδραματίστηκαν τα γεγονότα. Οι καταθέσεις της δόθηκαν σε διαφορετικές ημερομηνίες δεδομένου ότι και οι κατηγορίες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο και στις οποίες ο κατηγορούμενος δήλωσε μη παραδοχή έλαβαν χώρα σε διαφορετικές ημερομηνίες με το τελευταίο συμβάν να είναι αυτό του εμπρησμού που επεσυνέβηκε στις 4/10/2022 και που αποτελεί το αδίκημα της κατηγορίας
4. Αξιολογώντας την ΜΚ4 στο εδώλιο του μάρτυρα η εντύπωση που αποκομίσαμε ήταν αυτή της ειλικρινούς μάρτυρος η οποία παρέθεσε τα διαδραματισθέντα με ευθύτητα και με φυσικότητα. Παρά το γεγονός ότι υπήρχαν πολύ περιορισμένα σημεία τα οποία δημιουργείτο κάποια σύγχυση ως προς τα γεγονότα εφόσον αυτά είχαν διάρκεια από τον Ιούλιο του 2022 μέχρι και τον Οκτώβριο του 2022, εντούτοις η μάρτυρας τα έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου χωρίς να προκύπτει έστω και από αυτήν τη σύγχυση αντίφαση στα λεχθέντα της. Παρέμεινε σταθερή στις θέσεις της με την αξιοπιστία της να παραμένει αναλλοίωτη. Κρίση μας είναι ότι τα όσα μετέφερε στο Δικαστήριο ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και είναι όντως αυτά που η μάρτυρας βίωσε. Θα επικεντρωθούμε στα σημεία της μαρτυρίας της παραπονούμενης που έχουν σχέση με τα αδικήματα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, της απαγωγής και του εμπρησμού αφού ως έχουμε προαναφέρει κάποιες από τις κατηγορίες έχουν διακοπεί ενώ σε κάποιες άλλες ο κατηγορούμενος δήλωσε παραδοχή, μετά όμως που η ΜΚ4 κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου. Αναφέρει στην κατάθεση της τεκμήριο 5 ότι στις 24/7/2022 και ενώ βρίσκονταν στο σπίτι του κατηγορούμενου στη Μελίνη ο τελευταίος της επιτέθηκε με τα χέρια του και την κτύπησε σε όλο της το σώμα και στο κεφάλι. Από τα κτυπήματα αυτά πονούσε πολύ στη μύτη, στο στόμα και στο δεξί της αυτί. Πρόσθεσε στην κυρίως εξέταση της ότι πονούσε από τις «μπουνιές» που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο και η μύτη της ήταν κόκκινη και δεν ανέπνεε καλά. Να πούμε εδώ ότι κατά την αντεξέταση της η μάρτυρας επικεντρώθηκε σε πόνους στην κάτω γνάθο και δόντια τα οποία απώλεσε από την επίθεση, πλην όμως η μαρτυρία της επί του ότι τραυματίστηκε και στη μύτη παρέμεινε απρόσβλητη αφού ουσιαστικά δεν τέθηκε υπό αμφισβήτηση κατά την αντεξέταση της. Σε κάθε περίπτωση η μαρτυρία της συνάδει και με τη μαρτυρία της ΜΚ2 αλλά και με το περιεχόμενο του τεκμηρίου 4 και παρά το γεγονός ότι για τα άλλα τραύματα δεν έχει τεθεί ιατρική μαρτυρία που να τα επιβεβαιώνει. Αυτό που έχει τεθεί είναι το τεκμήριο 13 όπου από την κλινική εικόνα διαπιστώνεται εκχύμωση στην κάτω γνάθο. Η μη περαιτέρω εξέταση της όμως για σαφή διάγνωση είτε για τη γνάθο είτε για τραύμα στο χέρι της δεν προσδίδει αναξιοπιστία στην μάρτυρα, ως ήταν η εισήγηση της υπεράσπισης, με το δεδομένο του τραυματισμού στην μύτη να παραμένει αδιαμφισβήτητο. Την επόμενη των πιο πάνω συμβάντων, δηλαδή στις 25/7/2022, η ΜΚ4 θα έπρεπε να επιστρέψει στη Λεμεσό και ο κατηγορούμενος αποφάσισε να την συνοδεύσει. Ενώ βρίσκονταν εντός του λεωφορείου ο κατηγορούμενος την χαστούκισε τρεις φορές. Φθάνοντας στη Λεμεσό ζήτησε η ίδια από τον οδηγό του λεωφορείου να σταματήσει για να κατεβεί, όπως και έγινε. Περιγράφει στη συνέχεια η μάρτυρας το τι ακολούθησε και το τι έπραξε έτσι ώστε να φύγει μακριά από τον κατηγορούμενο εισερχόμενη σε διάφορα υποστατικά στη Λεμεσό. Στην κατάθεση της ημερομηνίας 28/7/2023, τεκμήριο 6, περιγράφει το τι συνέβηκε στις 22/7/2022 όταν έπρεπε να μεταβεί στον ψυχίατρο της για επίσκεψη αλλά ο κατηγορούμενος επέμενε να μην πάει. Ήταν τότε που έπιασε στα χέρια του το κινητό της τηλέφωνο, το κλειδί του σπιτιού της και την τσάντα της λέγοντας της ότι δεν θα της τα δώσει πίσω αν δεν πάει μαζί του. Ενόψει τούτων η παραπονούμενη αναγκάστηκε να τον ακολουθήσει. Περιέγραψε στη συνέχεια, κάτι όμως που αποτελεί δική της θέση και άποψη, τον τρόπο με τον οποίο ο κατηγορούμενος έθεσε στις 4/10/2022 φωτιά στην οικία της στη Λεμεσό. Ήταν απόλυτα σίγουρη ότι ο δράστης ήταν ο κατηγορούμενος αφού από προηγουμένως είχε εκφράσει την πρόθεση του υπό μορφή απειλών ότι θα έβαζε φωτιά στην οικία της παραπονούμενης, κάτι που επιβεβαιώθηκε με το αποτέλεσμα που ήταν εμπρησμός αλλά και με μηνύματα που την ημέρα του εμπρησμού έστελνε ο κατηγορούμενος στην ΜΚ
5. Θα πρέπει εδώ βέβαια να λεχθεί ότι η μάρτυρας στην κατάθεση της τεκμήριο 14 αναφέρει ότι υποψιάζεται τον κατηγορούμενο για τον εμπρησμό. Καταθέτοντας ενόρκως όμως εξέφρασε σιγουριά ότι ήταν ο κατηγορούμενος που έθεσε τη φωτιά στην οικία της. Η διαφοροποίηση αυτή επουδενί επηρεάζει την πολύ καλή εικόνα που το Δικαστήριο αποκόμισε από την μάρτυρα εφόσον ακόμη και αυτή η σιγουριά της δημιουργήθηκε και βασίζεται επί των ίδιων στοιχείων που βάσισε τις υποψίες της χωρίς να υπάρχει αλλοίωση τους έτσι ώστε να πείσει περί της πεποίθησης της. Η μαρτυρία της ΜΚ4 γίνεται δεκτή από το Δικαστήριο ως αξιόπιστη. Τελευταίος μάρτυρας για την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής ήταν ο αστυφύλακας 4096 Παναγιώτης Παναγιώτου, ΜΚ
6. Υπηρετεί στο ΤΑΕ Λεμεσού από τον Μάιο του 2018 και ήταν ανακριτής σε σχέση με το αδίκημα του εμπρησμού με ύποπτο τον κατηγορούμενο. Ο εν λόγω μάρτυρας κρίνεται ως αξιόπιστος μάρτυρας ο οποίος παρέθεσε την εμπλοκή του στη διερεύνηση της υπόθεσης χωρίς προσπάθεια απόκρυψης ή και αναφοράς σε γεγονότα τα οποία δεν θυμόταν και τα οποία θα ήταν υποβοηθητικά για την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής. Ανέφερε ακριβώς τις ενέργειες τις οποίες έχει προβεί χωρίς να πει με ευθύτητα και τις ενέργειες τις οποίες δεν έχει κάνει ή που θα έπρεπε να έχει κάνει. Είχε μεταβεί στις 4/10/2022 στην οδό [ ] στη Λεμεσό μετά από πληροφορία ότι υπήρχε φωτιά σε οικία. Διαπίστωσε ότι η φωτιά εκδηλώθηκε στην οικία 29 στην οποία διέμενε η ΜΚ4 η οποία απουσίαζε. Στις 14/10/2022 έλαβε κατάθεση από τον κατηγορούμενο, τεκμήριο
7. Η διαπίστωση του ήταν ότι δεν υπήρχε παραβίαση μπροστά στην είσοδο ούτε στο υπνοδωμάτιο αφού σύμφωνα με την Πυροσβεστική ήταν από το υπνοδωμάτιο που ξεκίνησε η φωτιά. Δεν θυμόταν να πει από ποιο σημείο του υπνοδωματίου είχε αρχίσει όμως η φωτιά. Πιθανολόγησε, με βάση την πυροσβεστική, ότι εφόσον υπήρχαν ρούχα, στρώμα και σεντόνια η φωτιά ξεκίνησε από εκεί. Αποδεχόμαστε τη μαρτυρία του ΜΚ
8. Αξιολογώντας τώρα την παρουσία του κατηγορούμενου στο εδώλιο του μάρτυρα αυτή δεν μπορεί να κριθεί παρά ως κακή. Τα όσα ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου όχι μόνο είναι αναληθή αλλά δεν μπορούν να αντέξουν και τη βάσανο της λογικής. Δεν μπορεί λόγου χάριν να γίνει δεκτή η θέση του ότι κτύπησε την παραπονούμενη «που αγάπη» ή και ότι την απειλούσε και πάλι από αγάπη. Πέραν της ανυπαρξίας λογικής, η θέση του αυτή έρχεται και σε αντίφαση με την προβολή του ότι γνώρισε την παραπονούμενη για να την προσέχει και να την προστατεύσει από κάποιον Ανδρέα που την απειλούσε. Την προστάτευε δηλαδή συμπεριφερόμενος με τον ίδιο τρόπο με το πρόσωπο από το οποίο η παραπονούμενη προσπαθούσε να ξεφύγει. Θα πρέπει εδώ βέβαια να λεχθεί ότι σε σχέση με τον αναφερόμενο Ανδρέα, τον οποίο κατά τα λεχθέντα του κατηγορούμενου έβλεπε η παραπονούμενη, έχουν τεθεί και άλλες θέσεις οι οποίες όμως δεν τέθηκαν στην τελευταία για να τοποθετηθεί. Μία εξ αυτών έχει να κάνει όχι μόνο με επιθέσεις εναντίον της αλλά και με το αδίκημα του εμπρησμού και ότι η παραπονούμενη ενοχοποίησε τον κατηγορούμενο για τα αδικήματα που αντιμετωπίζει. Ανέφερε συγκεκριμένα: «Α. Συνέχεια, εγώ καταλάβαινα ότι κάτι συμβαίνει, ότι έχει και κάποιον άλλο. Έρχετουν σπίτι μου χτυπημένη και την ρωτούσα "ποιος σε χτύπησε;". Μου έλεγε "ο Ανδρέας". Καλάν λέω της αφού έχεις Δικαστήριο μαζί του γιατί πάεις και τον βρίσκεις; Έβρισκε τον, σκοτώνουνταν και ερχόταν εκεί πάνω και μετά έγινε ο εμπρησμός και μου τα έβγαλαν εμένα κύριε Αντωνίου.». Συμπλήρωσε στη συνέχεια και τα ακόλουθα ο μάρτυρας: «Α. Πριν τον εμπρησμό εμείνισκε μαζί μου, μετά που εγινήκαν τούτα ούλλα δεν μου κόντευκε. Λαλεί μου "έκαμες τον εμπρησμό και λες μου είναι ο Ανδρέας, θα τα βγάλω όλα πάνω σου και θα τον αθωώσω εκείνον, αγαπώ τον", έτσι φάση και λαλώ της "κάμε ότι θέλεις".». Οι πιο πάνω θέσεις του κατηγορούμενοι δεν έχουν τεθεί στην παραπονούμενη κατά την αντεξέταση της έτσι ώστε να δώσει την δική της εκδοχή και δεν μπορούν παρά να κριθούν εκ των υστέρων σκέψεις του για απέκδυση των ευθυνών που δυνατόν να του καταλογιστούν. Έθεσε και άλλους ισχυρισμούς ο κατηγορούμενος κατά το στάδιο της αντεξέτασης του που και πάλι κρίνουμε ότι κινούνται εκτός πραγματικότητας. Ανέφερε ότι η θεία της παραπονούμενης δεν τον ήθελε και έφεραν τέσσερεις ανθρώπους να τον «δέρουν». Του έσπασαν ακόμα και το κινητό για να μην το παρουσιάσει. Πρόσθεσε ότι τον κυνηγούσαν με μαχαίρι και του έκλεψαν το κινητό τηλέφωνο του, συμβάντα που δήλωσε στην αστυνομία. Τίποτα από αυτά βέβαια υποβλήθηκαν στους μάρτυρες κατηγορίας αλλά αναφέρθηκαν από τον κατηγορούμενο κατά την αντεξέταση του και πάλι στην προσπάθεια του για αποποίηση τυχόν ευθυνών του και παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως θύμα. Σε σχέση με την φωτιά στην οικία της ΜΚ4 είπε ότι τη συγκεκριμένη νύχτα ήταν στον καφενέ και έβλεπε ποδόσφαιρο και του τηλεφώνησε ο αδελφός του ότι καίγεται το σπίτι. Ανέφερε περαιτέρω και είχε και αστυνομία εκεί με πολιτικά και τον παρακολουθούσαν για να τον συλλάβουν και είχαν δώσει και λεφτά κάποιου για να τον «στήσει τζιαμέ». Υπήρχε μάλιστα και ένας υπαστυνόμος. Έμαθε τις πληροφορίες αυτές και ότι έδωσαν 200 ευρώ σε κάποιον για να δώσει τον κατηγορούμενο, από κάποιον Άκη του ΟΠΕ Λεμεσού. Πέραν της απουσίας μαρτυριακής υποστήριξης των εν λόγω θέσεων δεν τέθηκαν ούτε στους αστυνομικούς ΜΚ, τη στιγμή που ενέπλεκε άτομα που κατά τη θέση του υπηρετούσαν στην αστυνομία. Απορρίπτουμε τη μαρτυρία του κατηγορούμενου ως παντελώς αναξιόπιστη. Έχοντας υπόψιν το σύνολο της μαρτυρίας, δεδομένης και της αξιολόγησης της καταλήγουμε στα κάτωθι ευρήματα: Η Μ. Χ. ΜΚ4 η οποία διαμένει στη Λεμεσό διατηρούσε δεσμό με τον κατηγορούμενο Χ. Ν. που διαμένει στο χωριό Μελίνη. Κάποιες μέρες ο κατηγορούμενος διέμενε στην οικία της ΜΚ4 στη Λεμεσό και κάποιες μέρες η ΜΚ4 στην οικία του κατηγορούμενου στη Μελίνη. Στις 22/7/2022 η ΜΚ4 συνάντησε τον κατηγορούμενο στη Λεμεσό και μετέβηκαν στην οικία της όπου και πέρασαν το βράδυ. Το πρωί η ΜΚ4 ανέφερε στον κατηγορούμενο ότι θα έπρεπε να επισκεφθεί τον ψυχίατρο της με το τελευταίο να επιμένει να μην πάει αλλά να πάνε μαζί στη Μελίνη. Στην άρνηση της ΜΚ4 ο κατηγορούμενος άρχισε να φωνάζει και να την απειλεί και στη συνέχεια έπιασε στα χέρια του το κινητό τηλέφωνο της, το κλειδί του σπιτιού της και την τσάντα της λέγοντας της ότι δεν θα της τα έδινε πίσω αν δεν πήγαινε μαζί του. Η ΜΚ4 φοβούμενη τις απειλές του πήγε μαζί του. Περπατώντας προς τη στάση του λεωφορείου ο κατηγορούμενος δεν την έχανε από τα μάτια του λέγοντας της συνέχεια να περπατά δίπλα του και της κρατούσε το χέρι. Στις 24/7/2022 και ενώ βρίσκονταν στην οικία στην Μελίνη ο κατηγορούμενος χτύπησε με τα χέρια του την ΜΚ4 στο σώμα και στο κεφάλι. Από τα κτυπήματα πονούσε την μύτη, το στόμα και το δεξί αυτί της. Την επόμενη μέρα επισκέφθηκε το νοσοκομείο όπου η κλινική εικόνα της παρουσίαζε εκχύμωση κάτω γνάθου αριστερά με οίδημα και άλγος ρινός. Μετά από ακτινολογική εξέταση διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί κάταγμα του ρινικού οστού αριστερά με ήπια μετατόπιση. Στις 4/10/2022 στην οικία 29 στην οδό [ ] στη Λεμεσό όπου διέμενε η ΜΚ4, τέθηκε φωτιά με αποτέλεσμα να προκληθούν ζημιές. Μετά την αξιολόγηση της ενώπιον του Δικαστηρίου τεθείσας μαρτυρίας και στην κατάληξη μας στα πιο πάνω ευρήματα θα προχωρήσουμε να εξετάσουμε κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου στις κατηγορίες στις οποίες έχει δηλώσει μη παραδοχή. Η δεύτερη κατηγορία αφορά το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
9. στην έκθεση αδικήματος περιλαμβάνεται και ο Περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119(Ι)/2000 αφού σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι στις 24/7/2022 επιτέθηκε στην πρώην συμβία του Μ. Χ. προκαλώντας σε αυτήν βαριά σωματική βλάβη. Το άρθρο 3

(1)του Νόμου 119(Ι)/2000 καθορίζει τι αποτελεί βία από ένα μέλος οικογένειας σε άλλο μέλος ως έξής: «3.—

(1)Βία, για τους σκοπούς του Νόµου αυτού, σηµαίνει οποιαδήποτε πράξη, παράλειψη ή συµπεριφορά µε την οποία προκαλείται σωµατική, σεξουαλική ή ψυχική βλάβη σε οποιοδήποτε µέλος της οικογένειας από άλλο µέλος της οικογένειας και περιλαµβάνει και τη βία που ασκείται µε σκοπό την επίτευξη σεξουαλικής επαφής χωρίς τη συγκατάθεση του θύµατος, καθώς επίσης και τον περιορισµό της ελευθερίας του.». Σύμφωνα τώρα με το άρθρο 2 του πιο πάνω Νόμου: «"µέλος της οικογένειας" σηµαίνει— (α) άντρα και γυναίκα που— (

1. i)έχουν συνάψει νόµιµο γάµο ανεξάρτητα αν ο γάµος υφίσταται ή όχι, ή (
2. ii)συζούν ή συζούσαν ως αντρόγυνο· (β) γονείς των προσώπων που αναφέρονται στην παράγραφο (α)· (γ) τέκνα των προσώπων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) ανεξάρτητα αν αυτά είναι φυσικά ή υιοθετηµένα τέκνα του ενός ή και των δύο εν λόγω προσώπων καθώς και τα εγγόνια των προσώπων που αναφέρονται στην παράγραφο (α)· 2(β)(
3. ii)(δ) κάθε πρόσωπο το οποίο διαµένει µε οποιοδήποτε από τα πιο πάνω πρόσωπα·» Από το λεκτικό του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα προκύπτει ότι για στοιχειοθέτηση του αδικήματος θα πρέπει η κατηγορούσα αρχή να αποδείξει το παράνομο της ενέργειας και ότι αποτέλεσμα της παράνομης ενέργειας ήταν η πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Η λέξη «παράνομα» αποδίδει πράξη η οποία γίνεται χωρίς έρεισμα στο Νόμο. Αυτό σημαίνει ότι δεν εισάγει τίποτα περισσότερο από το ότι αυτοάμυνα ή προστασία τρίτων προσώπων και περιουσίας ή με σκοπό την αποτροπή διάπραξης εγκλήματος, μπορούν να αποτελέσουν πιθανές υπερασπίσεις (Βλ. Archbold, 2015 παρ. 19-261). Περαιτέρω όπως τέθηκε και στην υπόθεση Αχτάρ ν. Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 397, σε σχέση με το αδίκημα της βαριάς σωματικής βλάβης η πρόθεση εμπεριέχεται ως συστατικό στοιχείο του αδικήματος χωρίς να χρειάζεται η απόδειξη οποιασδήποτε ειδικής πρόθεσης. Αρκεί ο κατηγορούμενος να διενήργησε συνειδητά την παράνομη πράξη και που είχε σαν αποτέλεσμα την πρόκληση της βλάβης. Είναι αρκετό δηλαδή να αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος παράνομα και θεληματικά επιτέθηκε στο θύμα και του προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη. Όσον αφορά τώρα το τί αποτελεί βαριά σωματική βλάβη αυτό ερμηνεύεται από τον ίδιο τον Ποινικό Κώδικα στο άρθρο 4 ως εξής: «βαριά σωματική βλάβη» σημαίνει σωματική βλάβη που ισοδυναμεί με ακρωτηριασμό ή επικίνδυνη σωματική βλάβη ή που επιφέρει ή που πρόκειται να επιφέρει σοβαρή ή μόνιμη βλάβη στην υγεία ή την άνεση ή που εκτείνεται μέχρι τη μόνιμη παραμόρφωση ή τη νόμιμη ή σοβαρή βλάβη εξωτερικού ή εσωτερικού σωματικού οργάνου, μεμβράνης ή αίσθησης». Στην υπόθεση Αχτάρ (ανωτέρω) τέθηκε ότι: «Στην έννοια της βαριάς σωματικής βλάβης αποδίδεται η συνήθης γραμματική έννοια. Σύμφωνα με την απόφαση D.P.P. v. Smith [1960] 44 Cr. App. R. 261 και το σύγγραμμα του Archbold - πιο πάνω - σελ. 1858, παρ. 19-206, δεν είναι αναγκαίο, κατά τη σύγχρονη νομολογία, η βαριά σωματική βλάβη να είναι είτε μόνιμη, είτε επικίνδυνη.» Στο σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice 2016 παρ.Β2.60 περιγράφεται η ερμηνεία της βαριάς σωματικής βλάβης ως ακολούθως: «Grievous bodily harm means no more and no less than really serious harm (DPP v. Smith [1961] AC 290; Cunnigham [1982] AC 566). It may be physical or psychiatric (Ireland [1998] AC 147) but not merely psychological (Dhaliwal [2006] 2 Cr App R 348). It may also result from infection, but need not be permanent or dangerous (Ashman

(1858)1F & F 88) and in determining its seriousness account must be taken of its effect on the individual victim (Golding [2014] EWCA Crim 889);» Εξετάζοντας την υπό κρίση περίπτωση θα πρέπει καταρχάς να πούμε ότι αυτή εμπίπτει στα πλαίσια του Νόμου 119(Ι)/2000 αφού τόσο η παραπονούμενη όσο και ο κατηγορούμενος συζούσαν σαν αντρόγυνο. Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι διατηρούσαν σχέση για σχεδόν ένα χρόνο κατά τη διάρκεια του οποίου διέμεναν μαζί είτε στην οικία του κατηγορούμενου στη Μελίνη είτε στην οικία της παραπονούμενης στην Λεμεσό. Δεν έχει σε κάθε περίπτωση αμφισβητηθεί ότι συζούσαν ως αντρόγυνο. Ο ίδιος ο κατηγορούμενος στη μαρτυρία του ανέφερε ότι έμεναν με την παραπονούμενη στη Μελίνη. Αναφορικά τώρα με το συμβάν επί του οποίου στηρίζεται το αδίκημα της δεύτερης κατηγορίας αυτό έλαβε χώρα στις 24/7/2022 στην οικία του κατηγορούμενου στο χωριό Μελίνη. Η ΜΚ4 ήταν ξεκάθαρη περί τούτου όταν αναφέρθηκε στα τραύματα τα οποία υπέστη και τα οποία ανάφερε και στην αστυνομία κατά το χρόνο λήψης της κατάθεσης της τεκμήριο

1. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι ενώ στις 24/7/2022 βρίσκονταν στο σπίτι του κατηγορούμενου στη Μελίνη αυτός άρχισε να της φωνάζει κατηγορώντας την ότι είχε σχέση με άλλο και στη συνέχεια της επιτέθηκε και την κτύπησε με τα χέρια του στο σώμα και το κεφάλι της και από τα χτυπήματα πονούσε τη μύτη της, το στόμα και στο δεξί της αυτί. Η μάρτυρας βέβαια κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία της αναφέρθηκε και σε μώλωπες, για κτυπήματα στη σιαγόνα και απώλεια δύο δοντιών και για τραύματα στα χέρια. Μετέβηκε στο νοσοκομείο την επόμενη ημέρα ήτοι 25/7/2022, όπου μετά από ακτινολογική εξέταση της παρατηρήθηκε κάταγμα του ρινικού οστού αριστερά με ήπια μετατόπιση. Δόθηκε επίσης η εντύπωση πιθανού κατάγματος του πρόσθιου τοιχώματος του δεξιού έξω ακουστικού τοιχώματος (βλ. τεκμήριο 13). Επί των συγκεκριμένων τραυμάτων μαρτυρία δόθηκε από τη ιατρό ΜΚ2 η οποία ανέφερε ότι για να διαπιστωθεί κατά πόσο υπήρχε κάταγμα στο ακουστικό τοίχωμα θα έπρεπε να εξεταστεί από γιατρό ωριλά. Τέτοια εξέταση δεν έγινε. Συνεπώς και αναφορικά με αυτό τον τραυματισμό η μαρτυρία κρίνεται ανεπαρκής. Σε κάθε περίπτωση και η πλευρά της κατηγορούσας αρχής δεν επέμενε επί του εν λόγω τραύματος για απόδειξη της υπό κρίση κατηγορίας. Επικεντρώθηκε στο κάταγμα στο ρινικό οστούν. Η θέση τώρα που προβάλλεται από την υπεράσπιση σε σχέση με το εν λόγω τραύμα είναι από τη μια ότι δεν προσδιορίζεται το χρονικό σημείο που επήλθε το τραύμα και από την άλλη ότι στο τεκμήριο 13 αυτό που καταγράφεται ως διαπίστωση είναι άλγος ρινός και όχι κάταγμα. Δεν συμμεριζόμαστε τις θέσεις της υπεράσπισης. Η ΜΚ4 αναφέρθηκε στην επίθεση που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο και ότι είχε πόνο στην μύτη. Επισκέφθηκε το νοσοκομείο και η ακτινολογική εξέταση κατέδειξε κάταγμα ρινικού οστού αριστερά με ήπια μετατόπιση. Πέραν του ότι η ΜΚ2 είπε ότι σε προηγούμενη εξέταση στις 7/5/2022, δεν υπήρχε τέτοιο κάταγμα δεν υποβλήθηκε στην παραπονούμενη αλλά ούτε και τέθηκε μαρτυρία ότι ο τραυματισμός της στη μύτη ήταν αποτέλεσμα άλλης αιτίας από την επίθεση που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο στις 24/7/
2. Το ότι στη σελίδα 5 του τεκμηρίου 13 αναφέρεται άλγος ρινός δεν αναιρεί ούτε και μεταβάλλει την διαπίστωση της ακτινολογικής εξέτασης για ύπαρξη κατάγματος, ως εξηγήθηκε από την αποδεκτή μαρτυρία της ΜΚ
3. Σε κάθε περίπτωση η αναφορά σε άλγος ρινός αποτελεί μέρος του ιστορικού και της κλινικής εικόνας που παρουσίαζε η ΜΚ
4. Δεν μπορεί τέλος το κάταγμα ρινικού οστού να μην κριθεί ως σοβαρή βλάβη στην υγεία. Πέραν της αναφοράς της ΜΚ2 ότι ένα τέτοιο τραύμα ως κάταγμα είναι επώδυνο και ενόψει της μετατόπισης εμπόδιζε την αναπνοή, η ίδια η ΜΚ4 ανέφερε ότι είχε πόνο και λάμβανε φαρμακευτική αγωγή για ένα μήνα αλλά μέχρι και σήμερα έχει πρόβλημα και δεν αναπνέει καλά. Σε κάθε περίπτωση και μόνο από αντικειμενική προσέγγιση αλλά και γραμματική ερμηνεία το κάταγμα στη μύτη αποτελεί βαριά σωματική βλάβη (βλ. Archbold 2015 παρ.19-258). Αναφορικά τώρα με το παράνομο της επίθεσης ο λόγος που τέθηκε από την παραπονούμενη ότι δηλαδή, κατά τον κατηγορούμενο, είχε σχέση με άλλον, δεν μπορεί να δικαιολογήσει αλλά ούτε και αποτελεί νόμιμη αιτία για την επίθεση που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο. Δεν έχουμε συνεπώς οποιανδήποτε αμφιβολία ότι ο κατηγορούμενος στις 24/5/2022 στο χωριό Μελίνη παράνομα επιτέθηκε στην ΜΚ4 χτυπώντας την με τα χέρια του στο κεφάλι με αποτέλεσμα να της προκαλέσει κάταγμα στο ρινικό οστούν αριστερά με ήπια μετατόπιση. Το αδίκημα της απαγωγής προσώπου με σκοπό κρυφό και άδικο περιορισμό του, ως καταγράφεται στην κατηγορία 5, εδράζεται στα άρθρα 247 και 250 του Ποινικού Κώδικα με το πρώτο να θέτει τον ορισμό της απαγωγής. Για απόδειξη του αδικήματος που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει θα πρέπει, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 250, να αποδειχθεί ότι παράνομα στέρησε την ελευθερία στην ΜΚ4 με σκοπό να προκαλέσει τον άδικο και κρυφό περιορισμό της. Η μαρτυρία επί της οποίας βασίζει η κατηγορούσα αρχή για στοιχειοθέτηση της διάπραξης του αδικήματος τέθηκε από την ΜΚ4 και αφορά τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις 22/7/2022 στην οικία της μάρτυρος στη Λεμεσό. Η σχετική μαρτυρία παρέμεινε χωρίς αμφισβήτηση και καταγράφεται στην κατάθεση της τεκμήριο 6, που η ΜΚ4 έδωσε στην αστυνομία. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι όταν ανέφερε στον κατηγορούμενο ότι έπρεπε να πάει επίσκεψη στον ψυχίατρο της αυτός επέμενε να μην πάει αφού ήθελε να πάνε μαζί στη Μελίνη. Στην άρνηση της άρχισε να φωνάζει και να την απειλεί ότι θα της κάψει το σπίτι αν δεν πήγαινε μαζί του. Λέγοντας της αυτά άρπαξε το τηλέφωνο της, το κλειδί του σπιτιού της και τη τσάντα της λέγοντας της ότι δεν θα της τα έδινε πίσω αν δεν πήγαινε μαζί του. Υπό το βάρος των απειλών αναγκάστηκε να τον ακολουθήσει. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν με τα πιο πάνω έστω και αδιαμφισβήτητα γεγονότα έχει αποδειχθεί το αδίκημα της κατηγορίας
5. Καταρχάς να τεθεί ότι η ΜΚ4 κατά την συγκεκριμένη χρονική στιγμή βρισκόταν στην οικία της στη Λεμεσό. Δεν αναφέρθηκε από την ίδια ότι υπήρξε στέρηση της ελευθερίας της υπό την έννοια ότι δεν μπορούσε να εξέλθει της οικίας της έστω και αν ο κατηγορούμενος είχε στην κατοχή του το κλειδί της οικίας της και το κινητό της τηλέφωνο. Ούτε και είναι δυνατόν να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι σκοπός του κατηγορούμενου με το ότι έπιασε τα πιο πάνω αντικείμενα της ΜΚ4 είχε σκοπό τον κρυφό περιορισμό της. Θεωρούμε, και αποδίδοντας γραμματική ερμηνεία στον όρο «κρυφός περιορισμός», ότι απαιτείται ο πραγματικός περιορισμός προσώπου, έτσι ώστε να μην μπορεί να μετακινηθεί όπως ο ίδιος επιθυμεί όπως λόγου χάριν σε κάποιο κλειστό χώρο και χωρίς να είναι ο περιορισμός αυτός γνωστός. Στην υπό εξέταση περίπτωση δεν έχει τεθεί μαρτυρία που να αποδεικνύει το στοιχείο αυτό. Να τονίσουμε εδώ ότι απαιτείται, με βάση το λεκτικό του άρθρου 250 και η απόδειξη της ύπαρξης σκοπού εκ μέρους του κατηγορούμενου για κρυφό και άδικο περιορισμό της ΜΚ
6. Αυτό που έχει τεθεί είναι μεν το παράνομο της συμπεριφοράς του κατηγορούμενου που ήταν το αποτέλεσμα της λήψης των αντικειμένων που σκοπό είχαν όμως όχι τον κρυφό περιορισμό της αλλά για να την υποχρεώσει να τον ακολουθήσει στη Μελίνη κάτι που αποτελεί το αντικείμενο της κατηγορίας 6 στην οποία ο κατηγορούμενος δήλωσε παραδοχή. Δεν μπορεί να εξαχθεί με την απαραίτητη ασφάλεια ότι υπήρξε στέρηση της ελευθερίας της ΜΚ4 με σκοπό τον κρυφό και άδικό περιορισμό της. Η τεθείσα μαρτυρία δεν συνηγορεί προς αυτό το αποτέλεσμα. Παραμένει προς εξέταση η κατηγορία 10 για το αδίκημα του εμπρησμού κατά παράβαση του άρθρου 315(α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
7. Για την στοιχειοθέτηση του αδικήματος του εμπρησμού δυνάμει του ρηθέντος άρθρου απαιτείται η απόδειξη ότι κάποιο πρόσωπο εσκεμμένα και παράνομα έθεσε φωτιά σε κτίριο ή οικοδομή ανεξαρτήτως αν είναι αποπερατωμένο ή όχι. Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι στις 4/10/2022 στην οικία 29 της οδού [ ] στη Λεμεσό υπήρξε πυρκαγιά που είχε σαν αποτέλεσμα την πρόκληση εκτεταμένων ζημιών. Δεν υπήρξε αμφισβήτηση επί του δεδομένου αυτού. Το ζήτημα επί του οποίου επικεντρώθηκαν τόσο η κατηγορούσα αρχή όσο και η υπεράσπιση ήταν το πρόσωπο που είχε εμπλοκή στον επίδικο εμπρησμό, αφού δεν υπήρχε άμεση μαρτυρία ως προς την ταυτότητα του, με την πλευρά του κατηγορούμενου να θέτει περαιτέρω ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ότι πρόκειται για εμπρησμό. Η θέση που ο κ. Αντωνίου προώθησε ήταν ότι από όλα τα στοιχεία και μαρτυρία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου δεν μπορούν παρά να οδηγήσουν στον κατηγορούμενο, ως το πρόσωπο που είχε εμπλοκή στον εμπρησμό είτε ως αυτουργός είτε ακόμα και ως συναυτουργός αφού, κατά τη θέση του, δεν χρειάζεται να αποδειχθεί ότι ο ίδιος προσωπικά έθεσε τη φωτιά. Αρκεί να αποδειχθεί ότι συμμετείχε είτε ως αυτουργός είτε ως συναυτουργός. Ανάλογο εύρημα μπορεί να οδηγήσει σε καταδίκη του ακόμα και σε περίπτωση που δεν είναι βέβαιο ποιος ακριβώς ήταν ο τρόπος συμμετοχής του, φτάνει να είναι βέβαιο ότι είχε λάβει μέρος είτε με τον ένα τρόπο είτε με τον άλλο. Αντίθετη βέβαια ήταν η θέση που ο κ. Χριστοφόρου πρόβαλε. Έθεσε αρχικά ότι με την θέση που η κατηγορούσα αρχή υπέβαλε, ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος ακόμα και αν δεν είναι ο ίδιος που έθεσε τη φωτιά, έβαλε άλλο άτομο να το κάνει, θέτει εν αμφιβόλω ότι ήταν ο κατηγορούμενος ο φυσικός αυτουργός. Πρόβαλε επίσης ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι όντως η πυρκαγιά τέθηκε κακόβουλα αλλά και έτσι να είναι η περιστατική μαρτυρία επί της οποίας στηρίζεται η κατηγορούσα αρχή δεν είναι τέτοιας υφής που θα ήταν ικανή να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Αποτελεί κοινά αποδεκτό έδαφος ότι η απόδειξη του αδικήματος του εμπρησμού βασίζεται σε περιστατική μαρτυρία αφού δεν υπάρχει άμεση μαρτυρία που να συνδέει τον κατηγορούμενο με τη διάπραξη του. Στην υπόθεση Χριστάκης Φιλίππου ν. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 102, τίθενται οι αρχές, ως επαναλήφθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις (βλ. Πατσαλίδης ν. Δημοκρατίας Ποιν. Έφεση 76/22 ημερ.19/1/2023, ECLI:CY:AD:2023:B13, Dejan v. Δημοκρατίας Ποιν. Έφεση 205/17 ημερ. 11/5/2022) που διέπουν την αξιολόγηση και την ισχύ της περιστατικής μαρτυρίας ως εξής: «Όπως έχει επανειλημμένα διακηρυχθεί η περιστατική μαρτυρία δεν αποτελεί υποδεέστερη μορφή ή κατηγορία μαρτυρίας της άμεσης μαρτυρίας, δηλαδή μαρτυρίας η οποία αφεαυτής τείνει να αποδείξει το έγκλημα (όπως μαρτυρία αυτόπτων μαρτύρων). Όχι μόνον δεν υπάρχει προκατάληψη, και αυτό είναι η δεύτερη διαπίστωση που θέλουμε να κάμουμε, εναντίον της περιστατικής μαρτυρίας αλλά τουναντίον όταν είναι συμπερασματική τείνει να αφανίσει την πιθανότητα του ανθρώπινου λάθους. Όμως η περιστατική μαρτυρία δεν πρέπει να συγχύζεται με τις περιστάσεις της υπόθεσης γενικά. Τα γεγονότα τα οποία την συνιστούν πρέπει να αποδεικνύονται όπως και κάθε άλλο πρωτογενές γεγονός. Η ενοχή του κατηγορουμένου πρέπει να προκύπτει από την σύνθεση της περιστατικής μαρτυρίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το σωρευτικό αποτέλεσμα της περιστατικής μαρτυρίας πρέπει για να δικαιολογεί την καταδίκη του κατηγορουμένου να συνάδει συμπερασματικά με την ενοχή του κατηγορουμένου. Η αιτιώδης σχέση μεταξύ της περιστατικής μαρτυρίας και της ενοχής του κατηγορουμένου πρέπει να είναι άμεση αφενός και να μην μπορεί να συμβιβαστεί αφετέρου με άλλη λογική ερμηνεία της περιστατικής μαρτυρίας. (Βλ. μεταξύ άλλων Fournides v. Republic

(1986)2 C.L.R., 73 p. 79 και Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ.172). Η περιστατική μαρτυρία μπορεί να αποτελέσει βάση για την καταδίκη του κατηγορουμένου μόνον όταν τεκμηριώνει ως θέμα λογικής συνέπειας μέσα στα πλαίσια της ανθρώπινης εμπειρίας την ενοχή του.» Έχοντας κατά νουν τις πιο πάνω αρχές αυτό που θα πρέπει να τεθεί εξ αρχής είναι ότι αν και προωθήθηκε η θέση ότι η πυρκαγιά που τέθηκε στην οικία που διέμενε η ΜΚ4 ήταν εμπρησμός και η σκηνή εξετάστηκε από την πυροσβεστική υπηρεσία αφού μετέβηκε εκεί και για την κατάσβεση της, εν τούτοις δεν προσκομίστηκε μαρτυρία από την εν λόγω υπηρεσία έτσι ώστε να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τα ευρήματα της όπως αν όντως επρόκειτο για κακόβουλη ενέργεια, ποιο ήταν το μέσο που χρησιμοποιήθηκε από τον δράστη για να θέσει τη φωτιά αλλά και από ποιο σημείο της οικίας ξεκίνησε η φωτιά. Η μαρτυρία ότι πρόκειται για εμπρησμό προήλθε από τον αστυφύλακα ΜΚ5, που μετέβηκε στη σκηνή σε κατοπινό στάδιο αναφέροντας ότι σύμφωνα με την πυροσβεστική η πυρκαγιά ξεκίνησε από το υπνοδωμάτιο της οικίας χωρίς όμως να θυμάται από ποιο σημείο του υπνοδωματίου. Πιθανολόγησε ότι ξεκίνησε από ρούχα, στρώμα και σεντόνια που υπήρχαν στο υπνοδωμάτιο. Αναφέρθηκε σε έκθεση που ετοιμάστηκε χωρίς όμως η έκθεση αυτή να κατατεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν έλαβε καταθέσεις από οποιοδήποτε μέλος της πυροσβεστικής υπηρεσίας. Πρέπει επίσης να τονισθεί ότι, σύμφωνα με τον μάρτυρα, τα αίτια της πυρκαγιάς ήταν άγνωστα. Τα πιο πάνω αποτέλεσαν σημεία αντεξέτασης του μάρτυρα από τον συνήγορο υπεράσπισης. Ο ΜΚ5 όμως δεν είναι το αρμόδιο πρόσωπο να αποφανθεί ή ακόμα και να εξηγήσει ούτε ως προς τα αίτια της φωτιάς αλλά ούτε και ως προς το σημείο που ξεκίνησε η φωτιά. Αρμοδιότητα του μάρτυρα που προκύπτει από τα καθήκοντα του ως μέλος του ΤΑΕ Λεμεσού, ήταν η διερεύνηση σε σχέση με την εμπλοκή ή όχι κάποιου προσώπου στον αναφερόμενο εμπρησμό και αν το αποτέλεσμα των εξετάσεων της πυροσβεστικής υπηρεσίας ήταν ότι επρόκειτο για εμπρησμό. Τα αίτια της πυρκαγιάς και το σημείο που αυτή ξεκίνησε θεωρούμε ότι έχουν να κάνουν και με το αν τέθηκε κακόβουλα ή όχι. Εξήγησε βέβαια ο μάρτυρας ότι ακόμα και αν η πυροσβεστική αποφανθεί ότι τα αίτια της πυρκαγιάς είναι άγνωστα και η αστυνομία έχει μία κατεύθυνση και ύποπτο τότε δεν θα καταχωρίσει την υπόθεση ως ανεξιχνίαστη. Η εξήγηση που ο μάρτυρας έδωσε δεν συμπληρώνει το συμπέρασμα για το άγνωστο της αιτίας της. Είναι σαφές από τα πιο πάνω ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρη εικόνα ως προς τα αίτια της πυρκαγιάς, το πώς ξεκίνησε αλλά και από ποιο σημείο του υπνοδωματίου ξεκίνησε. Το πιο πάνω συμπέρασμα μας οδηγεί αβίαστα στο επόμενο συμπέρασμα ότι η αστυνομία θεώρησε ως ύποπτο τον κατηγορούμενο στη βάση των υποψιών της ΜΚ4 που δημιουργήθηκαν σε αυτήν με βάση τα μηνύματα που ο κατηγορούμενος της απέστειλε στο κινητό της αλλά και της γνώσης του ότι υπήρχε τρόπος εισόδου εντός της οικίας από το παράθυρο της κουζίνας που συνδεόταν με φωταγωγό. Συνεπώς το ερώτημα που αναδύεται είναι αν αυτά τα στοιχεία είναι ικανά για να καταλήξουμε σε ενοχή του κατηγορούμενου. Η απάντηση θα πρέπει να είναι αρνητική. Θα πρέπει αρχικά να επισημανθεί ότι ο κατηγορούμενος κατά το χρόνο που τέθηκε η πυρκαγιά δεν θεάθηκε στον χώρο ή στην περιοχή που βρίσκεται η οικία. Ο ίδιος τοποθετεί τον εαυτό του σε καφενείο όπου παρακολουθούσε ποδόσφαιρο. Το ότι κρίθηκε ως αναξιόπιστος μάρτυρας δεν διαφοροποιεί το πιο πάνω δεδομένο της μη θέασης του. Περαιτέρω δεν βρέθηκε και οτιδήποτε στην κατοχή του που να τον συνδέει με την πυρκαγιά. Έγινε όμως πολύς λόγος για το σημείο και τον τρόπο του δράστη για να εισέλθει εντός της οικίας της ΜΚ

1. Η θέση η οποία εκφράστηκε από την ίδια, ως καταγράφεται στην κατάθεση της τεκμήριο 15, ήταν ότι ο κατηγορούμενος μπήκε από το παράθυρο της κουζίνας που ήταν σπασμένο, αφού πρώτα ανέβηκε στην ταράτσα από τη σκάλα που βρίσκεται μπροστά στη βεράντα, και μετά κατέβηκε από το φωταγωγό με μια ανεμόσκαλα. Πρόσθεσε ότι η γυψοσανίδα που τοποθετήθηκε στην ταράτσα για να εμποδίζει την είσοδο στον φωταγωγό ήταν σπασμένη ενώ είχε αφαιρεθεί και η μία πόρτα του παραθύρου της κουζίνας. Στην δε κατάθεση της τεκμήριο 14 αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε το σπίτι, όταν έμενε μαζί της, και ότι αν σκαρφάλωνε στην ταράτσα μπορούσε να κατέβει στον φωταγωγό και να μπει μέσα από το παράθυρο της κουζίνας. Είναι επί αυτών που, ως η ΜΚ4 αναφέρει στο τεκμήριο 14, υποψιάζεται ότι είναι αυτός που έβαλε φωτιά στο σπίτι της. Σε κάθε περίπτωση τα όσα η μάρτυρας ανέφερε στο Δικαστήριο δεν μπορούν παρά να κριθούν ως υποψίες σε σχέση με την εμπλοκή του κατηγορούμενου στο υπό εξέταση αδίκημα. Ακόμα και το σημείο και ο τρόπος που κατά τη θέση της εισήλθε ο δράστης στην οικία παρέμειναν στο επίπεδο της πιθανολόγησης. Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι όντως το σημείο εισόδου ήταν από την ταράτσα στον φωταγωγό και στη συνέχεια από το παράθυρο της κουζίνας. Η μαρτυρία του ΜΚ5 δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση για εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων αφού και αυτός βασίστηκε στα όσα η ΜΚ4 του ανέφερε και όταν αντεξετάστηκε επί τούτου απλώς επιβεβαίωσε ότι ήταν δυνατή η κάθοδος από τον φωταγωγό και είσοδος στην οικία από το παράθυρο της κουζίνας. Συνεπώς το Δικαστήριο δεν μπορεί καν να καταλήξει ούτε ως προς αυτό το στοιχείο. Αποτέλεσε περαιτέρω για την κατηγορούσα αρχή ως βασικό στοιχείο της περιστατικής μαρτυρίας οι επανειλημμένες απειλές που ο κατηγορούμενος είτε εκστόμιζε εναντίον της ΜΚ4 είτε απέστελλε με τηλεφωνικά μηνύματα ότι θα της έκαιγε το σπίτι, με αποκορύφωμα το μήνυμα που της έστειλε το βράδυ της φωτιάς με το εξής περιεχόμενο «Voura Voura k kati mirizi». Το ρηθέν μήνυμα αποστάληκε η ώρα 00:47 και η αστυνομία επιβεβαίωσε την ύπαρξη πυρκαγιάς η ώρα 01:
2. Από μόνες τους οι απειλές αλλά και το ως άνω αποσταλέν μήνυμα δεν είναι δυνατόν, υπό τις συνθήκες της παρούσας υπόθεσης στη βάση της τεθείσας μαρτυρίας να αποτελέσουν στοιχείο για κατάληξη ενοχής του κατηγορούμενου. Αποτελεί στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στο σύνολο της υπόλοιπης περιστατικής μαρτυρίας που θα οδηγούσε σε συμπέρασμα ενοχής. Από μόνο του όμως και χωρίς την ύπαρξη ουσιαστικά οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που να εμπλέκει τον κατηγορούμενο δεν μπορεί να έχει κατάληξη την καταδίκη του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ως έχει τεθεί και πιο πάνω η αιτιώδης σχέση της περιστατικής μαρτυρίας και της ενοχής του κατηγορούμενου πρέπει να είναι άμεση και θα πρέπει το σωρευτικό αποτέλεσμα της να συνάδει συμπερασματικά με την ενοχή του. Πριν όμως την κατάληξη μας θεωρούμε ότι θα πρέπει να εξετάσουμε και τη θέση της κατηγορούσας αρχής ότι δεν χρειάζεται να αποδειχθεί ότι ήταν ο κατηγορούμενος προσωπικά που έθεσε τη φωτιά. Αρκεί να αποδειχθεί ότι συμμετείχε είτε ως αυτουργός είτε ως συναυτουργός. Να πούμε ότι το αδίκημα, ως αυτό περιλαμβάνεται στο κατηγορητήριο, στρέφεται εναντίον του κατηγορούμενου ως αυτουργού χωρίς να περιλαμβάνεται στην έκθεση αδικήματος το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα που προνοεί για συμμετοχή σε αδίκημα. Δεν θεωρούμε σκόπιμο να υπεισέλθουμε στην εξέταση της δυνατότητας του Δικαστηρίου να εξετάσει ή όχι περίπτωση καταδίκης κατηγορούμενου όταν στην έκθεση του αδικήματος δεν περιλαμβάνεται το πιο πάνω άρθρο του Ποινικού Κώδικα αλλά ούτε και στις λεπτομέρειες του κατηγορείται ως συναυτουργός. Αυτό θα είχε ακαδημαϊκό και μόνο ενδιαφέρον δεδομένου ότι η μαρτυρία που προσφέρθηκε από πλευράς κατηγορούσας αρχής δεν υποστηρίζει ούτε κατά το ελάχιστο ότι ο κατηγορούμενος έβαλε άλλο πρόσωπο να θέσει τη φωτιά στην οικία της ΜΚ
3. Τέτοια θέση υποβλήθηκε κατά την αντεξέταση του κατηγορούμενου. Στην υπόθεση Πατσαλίδης (ανωτέρω) με παραπομπή στην Σταυρινού ν. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 706 τέθηκε ότι: «.Ένα Δικαστήριο οφείλει να εξετάζει τη μαρτυρία στην ολότητα της και να την αξιολογεί με λογική προσέγγιση και στα πλαίσια της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας. Δεν είναι υποχρεωμένο να εξετάζει, πόσον μάλλον να αξιολογεί, διαζευκτικές εκδοχές, πιθανότητες ή θεωρίες που όχι μόνο δεν στοιχειοθετούνται, αλλά που ούτε καν μπορούν να αναδυθούν σε μια ενδεχόμενη κατάσταση πραγμάτων, στην απουσία μαρτυρικού υλικού, ως αναγκαίου βεβαίως υπαρκτού υπόβαθρου, πάνω στο οποίο να κτίζεται η διαφορετική αυτή συλλογιστική. Προς τούτο συνηγορούν οι υποθέσεις Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 41 και Φανιέρος ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ.

1. .»». Έχοντας λοιπόν υπόψιν τα όσα αναφέραμε πιο πάνω, κρίνουμε ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας στο αδίκημα του εμπρησμού. Καταληκτικά ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία 2 ενώ αθωώνεται και απαλλάσσεται στις κατηγορίες 5 και
2. (Υπ.) ........... Λ. Μουγής, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο