ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. X. X., Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 4524/23, 23/10/2023

(3)[2] και συγκεκριμένα συμμετείχε σε σεξουαλική πράξη με ένα παιδί ηλικίας 4 ετών και 8 μηνών, του οποίου στις 26/01/2023 «.κατέβασε το παντελόνι της. και έτριβε με το χέρι του τα γεννητικά της όργανα.» και στις 18/04/2023 «.έτριβε.(σ)τα γεννητικά όργανα (της) πάνω από τα ρούχα», και με ένα παιδί ηλικίας 6 ½ ετών περίπου του οποίου στις 22/02/2023 «. έτριβε.(σ)τα γεννητικά όργανα και (σ)τον πρωκτό πάνω από τα ρούχα» (Κατηγορίες 1, 5 και 8). Β. Προκάλεσε κατά τα περιστατικά των 26/01/2023 και 18/04/2023 τον 4 ετών και 4 μηνών αδελφό του ανήλικου παιδιού που κακοποιείτο κατά τα εν λόγω περιστατικά να γίνει μάρτυρας των περιστατικών αυτών κατά παράβαση του αρ.6

(2)[3], ενώ κατά το πρώτο περιστατικό εξανάγκασε τον εν λόγω ανήλικο αδελφό να συμμετάσχει στην κακοποίηση της αδελφής του με το «να τρίβει τα γεννητικά όργανα της» κατά παράβαση του αρ. 6

(6)[4] (Κατηγορίες 2, 3 και 6). Γ. Προκάλεσε κατά το περιστατικό της 22/02/23 δυο άλλα παιδιά, ηλικίας 4 ετών και 5 μηνών και 7 ετών και 4 μηνών αντίστοιχα, τα οποία συνδέονταν με το ανήλικο παιδί που κακοποιείτο κατά το συγκεκριμένο περιστατικό, να γίνουν μάρτυρες της κακοποίησης αυτής κατά παράβαση του αρ.6

(2)(Κατηγορία 9). Δ. Παρήγαγε καθ' όλα τα προαναφερόμενα τρία περιστατικά υλικό παιδικής πορνογραφίας κατά παράβαση του αρ. 8

(5)[5], δηλαδή βιντεοσκοπούσε τις ανωτέρω πράξεις του μέσω του κινητού τηλεφώνου του (Κατηγορίες 4, 7 και 10 κατηγορία). Επισημαίνεται εδώ ότι επειδή τα ανήλικα θύματα του κατηγορούμενου ήταν ηλικίας κάτω των 13 ετών, όλες οι πιο πάνω κατηγορίες έχουν ενταχθεί στις περιπτώσεις αυξημένης σοβαρότητας που ρητά καθορίζει ο Νόμος με τα αρ. 6

(7)και 8

(6), δηλαδή στις περιπτώσεις όπου η προβλεπόμενη μέγιστη ποινή, τόσο σε σχέση με τα αδικήματα των αρ. 6

(2)(15 έτη), αρ.6

(3)(20 έτη) και αρ. 6

(6)(25 έτη), όσο και σε σχέση με το αδίκημα του αρ. 8

(5)(20 έτη), αυξάνεται σε δια βίου φυλάκιση[6]. Σημειώνεται επίσης ότι ένεκα της ηλικίας που είχε ο κατηγορούμενος κατά το χρόνο διάπραξης των πιο πάνω αδικημάτων αλλά και κατά το χρόνο καταχώρισης της παρούσας υπόθεσης, εφαρμόστηκαν υποχρεωτικά οι πρόνοιες του περί Παιδιών σε Σύγκρουση με το Νόμο Ν. 55(I)/2021, σύμφωνα με τις οποίες ο κατηγορούμενος θεωρείται «παιδί» το οποίο πρέπει να τύχει μεταχείρισης αποκλειστικά σύμφωνα με τις διατάξεις του συγκεκριμένου Νόμου και από το εκεί προβλεπόμενο Δικαστήριο Παιδιών[7]. Ως εκ τούτου, η υπόθεση, λόγω και της σοβαρότητας της, τέθηκε στη δικαιοδοσία του παρόντος τριμελούς Δικαστηρίου δυνάμει του αρ.64

(1)(α) του Νόμου. Αναφέρουμε τέλος ότι καθ' όλη τη διάρκεια της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας, ο κατηγορούμενος, ο οποίος σήμερα είναι 18 ετών και 3 μηνών, ήταν ελεύθερος υπό όρους, εκπροσωπείτο από δικηγόρο της επιλογής του και κατά τις εμφανίσεις του στο Δικαστήριο ήταν πάντοτε μαζί του τουλάχιστον ένας εκ των δυο γονιών του. Όσον αφορά τώρα τα γεγονότα που περιβάλλουν τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι διέπραξε, αυτά εκτέθηκαν γραπτώς στο Δικαστήριο από τον ευπαίδευτο συνήγορο της κατηγορούσας αρχής και έτυχαν της ρητής και πλήρους αποδοχής και συμφωνίας του κατηγορούμενου και του δικηγόρου του. Τα παραθέτουμε αυτούσια: «Στις 26/04/2023 συμμαθητές του κατηγορούμενου στην (αναφέρεται σχολείο στην επαρχία Λάρνακας), ανάφεραν σε καθηγητή τους ότι ο κατηγορούμενος είχε στείλει αρχείο βίντεο μέσω εφαρμογής στο κινητό τηλέφωνο. Σε αυτό φαινόταν το χέρι του κατηγορούμενου, ως αναγνωρίστηκε από βραχιόλι που φορούσε, να χαϊδεύει ανήλικο κορίτσι στο σημείο των γεννητικών οργάνων. Ο καθηγητής ενημέρωσε τον διευθυντή του σχολείου και μέσω του ενημερώθηκε το αρμόδιο τμήμα της αστυνομίας. Στα πλαίσια διερεύνησης της καταγγελίας ερευνήθηκε η κατοικία του κατηγορούμενου και παραλήφθηκε το κινητό του τηλέφωνο. Στο κινητό τηλέφωνο του κατηγορούμενου εντοπίστηκαν 5 αρχεία βίντεο τα οποία περιγράφονται με λεπτομέρεια στο συνημμένο Παράρτημα «Α». Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε δυνάμει δικαστικού εντάλματος την 1/5/

1. Την ίδια μέρα ανακρινόμενος προέβηκε σε κατάθεση όπου περιέγραφε τα τρία περιστατικά τα οποία αναφέρονται στο κατηγορητήριο. Ανάφερε ότι σε κάθε περίπτωση είχε μεταβεί στην οικία των θυμάτων με τον πατέρα του, ο οποίος είναι τεχνικός ηλεκτρικών συσκευών και είχε κληθεί προκειμένου να προβεί σε επιδιορθώσεις. Εξήγησε πώς προέβηκε στις επίδικες πράξεις όταν έμεινε μόνος του με τα παιδιά, ότι του άρεσε αυτό που έκανε και ότι ήθελε να το βιντεογραφήσει αλλά δεν είχε πρόθεση να κοινοποιήσει τα βίντεο σε άλλους. Επίσης ανάφερε ότι όταν ήταν 7 ετών είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά και ο ίδιος. Σε συνέντευξη του σε ψυχολόγο, στα πλαίσια ψυχολογικής αξιολόγησης, ανάφερε ότι αυτή η κακοποίηση συνίστατο σε προβολή ταινίας σεξουαλικού περιεχομένου και αγγίγματα (θωπείες) στα γεννητικά όργανα. Μέσα από την υπάρχουσα μαρτυρία τα παιδιά που αναφέρονται στο κατηγορητήριο ταυτίστηκαν με τα παιδιά που καταγράφονται στα πιο πάνω αρχεία βίντεο και είχαν κακοποιηθεί ως αναφέρεται στις αντίστοιχες κατηγορίες. O κατηγορούμενος παρέμεινε υπό κράτηση δυνάμει δικαστικού διατάγματος μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης τους παρόντος, κατηγορητηρίου (8 ημέρες). Ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου». Στο σημείο αυτό αναφέρουμε ότι όσον αφορά το Παράρτημα Α που αναφέρεται ανωτέρω ότι αποτελεί μέρος των κοινώς αποδεκτών γεγονότων, αυτό συνιστά μια γραπτή περιγραφή του περιεχομένου των πέντε αρχείων βίντεο που εντοπίστηκαν στο κινητό τηλέφωνο του κατηγορούμενου και τα οποία αποτελούν τη βάση των εναντίον του κατηγοριών. Τα πρώτα τρία βίντεο, τα οποία καταγράφονται στο Παράρτημα Α ως βίντεο υπ. αρ. .1255, .2151 και .3240 αφορούν στο περιστατικό της 26/01/2023, το τέταρτο βίντεο υπ. αρ. .3012 αφορά στο περιστατικό της 22/02/2023 και το πέμπτο βίντεο υπ. αρ. .0232 αφορά στο περιστατικό της 18/04/
2. Πέραν όμως της γραπτής περιγραφής των επίδικων βίντεο, το Δικαστήριο, προκειμένου να έχει ιδίαν αντίληψη περί του περιεχομένου τους και να μπορεί να διαμορφώσει τη δική του άποψη επί αυτού, ζήτησε και κατατέθηκαν με τη σύμφωνο γνώμη της υπεράσπισης αυτούσια τα συγκεκριμένα πέντε βίντεο (Τεκ. 1), τα οποία και προβλήθηκαν στο Δικαστήριο στην παρουσία και του κατηγορούμενου αλλά και του δικηγόρου του (βλ. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. JASON NILAND, Ποινική Εφεση Αρ. 18/2017, 14/2/2018, ECLI:CY:AD:2018:B79). Έχοντας συνεπώς παρακολουθήσει τα βίντεο στην παρουσία του κατηγορούμενου και του δικηγόρου του και έχοντας τα αντιπαραβάλει με την περιγραφή που τους γίνεται στο Παράρτημα Α των κοινώς αποδεκτών γεγονότων, διαπιστώσαμε ότι τα όσα καταγράφονται στο Παράρτημα Α υπό τύπο γεγονότων αντικατοπτρίζουν επαρκώς το περιεχόμενο των βίντεο. Παραθέτουμε λοιπόν αυτούσια τη συγκεκριμένη περιγραφή, εξαιρουμένων μόνο εκείνων των αναφορών που γίνονται εκεί σε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα και τα οποία δεν έχουν κάποια σημασία για σκοπούς της υπόθεσης ώστε να πρέπει να αναφερθούν στην παρούσα απόφαση. Πρώτο Βίντεο - 26/1/2023 - 12:20π.μ. - Διάρκεια 7 λεπτά & 23 δευτερόλεπτα «Τόπος: άγνωστος στεγασμένος χώρος στάθμευσης οικίας, σταθμευμένο όχημα με αρ. εγγραφής (.) "Υποπτος: φαίνεται μόνο το χέρι του, φοράει άσπρο μακρυμάνικο ρουχισμό, 2 βραχιόλια δερμάτινα με ασημή κούμπωμα (τεκμήρια) Αγόρι: ηλικίας 4 ετών, δεν φαίνεται το πρόσωπο του, τα πιο πάνω γίνονται στην παρουσία του ενώ παίζει με τα παιχνίδια του. Το αγόρι ρωτάει τον ύποπτο τι κάνουν(2 φορές) και ο ύποπτος απαντάει ότι κάνουν βιντεάκί, Κορίτσι: (αναφέρεται υποκοριστικό ονόματος) ηλικίας 3 ετών, φοράει σετ φόρμες χρώματος ροζ, εσωτερική φανέλα χρώματος γκρίζου με σχέδια στο μπροστινό μέρος, εσώρουχο χρώματος άσπρου με διακριτικά σχέδια στο πλάι, κοτσιδάκι χρώματος πορτοκαλί στα μαλλιά της με πλεξούδα, σκουλαρίκια χρυσά (μικροί κρίκοι), αθλητικά παπούτσια χρώματος μαύρου με λίγο μωβ. Ο ύποπτος: την χαϊδεύει στα γεννητικά όργανα (πάνω από τα ρούχα) και της δίνει οδηγίες για την στάση του σώματος της -της κατεβάζει το παντελόνι, την αγγίζει και την χαϊδεύει στα γεννητικά όργανα και στον πωπό -βάζει το χέρι του μέσα από το εσώρουχο, την αγγίζει και την χαϊδεύει στα γεννητικά όργανα -την χαϊδεύει στα γεννητικά όργανα. Δεύτερο Βίντεο - 26/1/2023 - 12:31π.μ. - Διάρκεια 7 λεπτά & 4 δευτερόλεπτα «Τόπος και εμπλεκόμενο κορίτσι τα ίδια. Αγόρι: φαίνεται το πρόσωπο του, φοράει σετ μαύρες φόρμες και στο μπροστινό μέρος αναγράφει ΚΙΝΟ με άσπρα γράμματα, παπούτσια χρώματος μπλε με κόκκινο Ύποπτος: τα ίδια με το αρχείο με Α/Α 1: λέει ότι φοράει μπουφάν. Ο ύποπτος: - δίνει οδηγίες στο αγόρι να χαϊδέψει και να τρίψει με το χέρι του τα γεννητικά όργανα του κοριτσιού πάνω από τα ρούχα - της δίνει οδηγίες για την στάση του σώματος της -χαϊδεύει και το αγόρι και ο ύποπτος τα γεννητικά όργανα του κοριτσιού (το αγόρι βρίσκεται πίσω της). - χαϊδεύει και το αγόρι και ο ύποπτος τα γεννητικά όργανα και τον πωπό του κοριτσιού (το αγόρι βρίσκεται μπροστά της) -σταματάει το αγόρι -o ύποπτος βάζει το χέρι του μέσα από τα ρούχα στα γεννητικά όργανα του κοριτσιού -ενώ το χέρι του είναι μέσα από τα ρούχα του κοριτσιού και χαϊδεύει τα γεννητικά της όργανα της ζητάει να κάνει πιπί και το κορίτσι αρνείται --το κορίτσι λέει ότι πονάει τα πόδια της και ο ύποπτος συνεχίζει να την χαϊδεύει μέσα από ρούχα -ο ύποπτος της ζητάει να πεί ότι είναι «πολλά καυλωμένη» και την ρωτάει αν της αρέσει, ενώ το χέρι του είναι μέσα από τα ρούχα της και χαϊδεύει τα γεννητικά όργανα της - έρχεται κάποιος με το όνομα (αναφέρεται κάποιο όνομα), o ύποπτος τον χαιρετά και σταματά (δεν δείχνει το πρόσωπο του).» Τρίτο Βίντεο - 26/1/2023 - 12:43π.μ. - Διάρκεια 2 λεπτά & 44 δευτερόλεπτα «Τόπος και εμπλεκόμενο κορίτσι τα ίδια. Κορίτσι: . την δείχνει να είναι σε απόσταση από τον ύποπτο, σε όρθια Θέση με ανοιχτά τα πόδια να χαϊδεύει η ίδια τα γεννητικά της όργανα πάνω από τα ρούχα O ύποπτος: -την ενθαρρύνει και της δίνει οδηγίες για το πώς να χαϊδεύει και να συνεχίσει να χαϊδεύει τα γεννητικά της όργανα -της ζητάει να σηκώσει την φανέλα της πάνω -της ζητάει να πάει κοντά του και βάζει το χέρι του στα γεννητικά όργανα του κοριτσιού πάνω από τα ρούχα Το κορίτσι κατευθύνεται σε κούνια που υπάρχει στον χώρο, κάθεται εκεί, φοράει ένα ζευγάρι μάλλινα γάντια χρώματος κίτρινου και την βοηθά ο ύποπτος. Ακολούθως ο ύποπτος, ενώ το κορίτσι ξαπλώνει στην κούνια, αυτός: -της χαϊδεύει τα γεννητικά όργανα πάνω από τα ρούχα. Το κορίτσι κατεβαίνει από την κούνια και παίζει με παιχνίδια. Ακούγεται φωνή ενήλικα - διακοπή.» Τέταρτο Βίντεο - 22/2/2023 - 17:35μ.μ. - Διάρκεια 1 λεπτό «Τόπος: άγνωστος, με κεραμικό χρώματος μπεζ στο πάτωμα. Κορίτσι: φοράει παντελόνι χρώματος κόκκινου με αστέρια και φούτερ άσπρο με σχέδια χρώματος μαύρου και πάρα πολλά βραχιόλια-κομποσκοίνια διαφόρων χρωμάτων στο δεξί της χέρι, αθλητικό παπούτσι χρώματος γκρί με ρόζ. Ύποπτος: τα ίδια με το αρχείο με Α/Α
3. Το κορίτσι κάθεται δίπλα από τον ύποπτο σε κάθισμα άσπρο. Ακούγονται ομιλίες ενήλικων. Παρών είναι ακόμα ένα αγόρι με πράσινο χρώμα φούτερ που κρατάει παιδικό όπλο, το οποίο σε κάποια στιγμή τον ρωτάει τι κάνει. Επίσης διακρίνεται ακόμη ένα αγόρι. O ύποπτος: -ζητάει από το κορίτσι να ανοίξει τα πόδια της - προσπαθεί να βάλει το χέρι του μέσα από το παντελόνι του κοριτσιού -της ζητάει να κατεβάσει το παντελόνι της -το κορίτσι τοποθετεί τα χέρια της ανάμεσα στα πόδια της και ο ύποπτος της ζητάει να τα φύγει -βάζει το χέρι του στα γεννητικά όργανα του κοριτσιού πάνω από τα ρούχα - το χέρι του είναι στο κάθισμα με τρόπο που το κορίτσι κάθεται πάνω του -της ζητάει να σηκωθεί και της λέει να ξανακαθίσει. Μπαίνει στον χώρο μια γυναίκα που τoυ λέει να πάνε «ποτζιει» που έχει σόμπα γιατί είναι κρύο. Τόπος: διαφορετικός χώρος. Φαίνεται τραπέζι με σταντ φρουτιέρας στο βάθος χρώματος πορτοκαλί Κορίτσι: ηλικίας περίπου ό ετών, τα ρούχα τα ίδια με πιο πάνω, η οποία κάθεται σε καρέκλα. Δίπλα της το αγόρι που ήταν παρών στην προηγούμενη σκηνή. Πάνω στο κορίτσι κάθεται αγόρι ηλικίας 4 ετών περίπου με φανέλα κόκκινη, παντελόνι χρώματος μπλε το οποίο επίσης ήταν παρών στην προηγούμενη σκηνή. Ακούγεται ανδρική φωνή που λέει στο αγόρι «κατέβα που τζιαμέ» και το αγόρι αρνείται.» Πέμπτο Βίντεο - 18/4/2023 - 3:07μ.μ. - Διάρκεια 3 λεπτά & 22 δευτερόλεπτα «Τόπος: άγνωστος, κλειστός χώρος, διακρίνεται καναπές χρώματος πράσινου, παιδικά παιχνίδια και χαλί με μοτίβα στο πάτωμα. Κορίτσι: ηλικίας περίπου 3 — 5 ετών, φοράει ρούχα με λεοπαρδαλέ μοτίβο, δηλαδή μπεζ και μαύρου χρώματος. Ύποπτος: φαίνεται μόνο το χέρι του, στον καρπό του διαφαίνονται μαύρα βραχιόλια δερμάτινα με ασημί χαρακτηριστικά (τεκμήρια) Ο ύποπτος: - αγγίζει με τα δάκτυλα του το γεννητικό όργανο του κοριτσιού, το οποίο κάθεται στον καναπέ και ταυτόχρονα την ρωτάει να του πει τι φορά από μέσα - το κορίτσι του απαντά ότι φορεί «βρακούι» και της ζητά να του το δείξει. Ταυτόχρονα ακούγεται παιδική φωνή αγοριού το οποίο λέει «όι αντροπή κόρη (αναφέρεται το υποκοριστικό που αναφέρθηκε στο 1ο βίντεο)». Ο ύποπτος λέει «εν εντάξει» και ακούγεται η φωνή του αγοριού να λέει «όι πρέπει να ρωτήσουμε τη μάμα». - ζητά από το κορίτσι να σταθεί μπροστά του, πράγμα το οποίο το ανήλικο κορίτσι κάνει και στη συνέχεια της ζητά να ανοίξει τα πόδια της και την αγγίζει με τα δάκτυλα του στο γεννητικό της όργανο πάνω από τα ρούχα της. - της ζητά να γυρίσει πίσω, δηλαδή να του γυρίσει πλάτη και την αγγίζει με τα δάκτυλα του πάνω στο γεννητικό της όργανο πάνω από τα ρούχα της ενώ ταυτόχρονα της ζητά να πει «είναι ωραίος ο πούττος μου». Το μόνο που έχουμε να προσθέσουμε στα πιο πάνω είναι ότι σε όλα τα βίντεο ο κατηγορούμενος παρουσιάζεται να είναι ψύχραιμος, να έχει καθαρότητα σκέψης και πλήρη αντίληψη του τι πράττει και τι λέει, ενώ όπως αναφέρεται και στην ανωτέρω περιγραφή, αυτός παρουσιάζεται να δίνει συνεχώς ρητές οδηγίες στα εμπλεκόμενα παιδιά για το τι να πράξουν και τι να πουν. Σε κάποια δε σημεία των βίντεο, ο ίδιος ο κατηγορούμενος χαρακτηρίζει το τι συμβαίνει ως «γύρισμα σκηνών» (βλ. 2ο βίντεο). Επιπρόσθετα τώρα των πιο πάνω, το Δικαστήριο ζήτησε, ως άλλωστε επιβάλλει και η σχετική νομολογία αλλά και οι πρόνοιες του Ν.55(Ι)/21, όπως σε σχέση με τον κατηγορούμενο ετοιμαστεί και κοινωνικοοικονομική έκθεση αλλά και έκθεση ψυχολογικής αξιολόγησης από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες, το περιεχόμενο των οποίων παραθέτουμε πιο κάτω. Κοινωνικοοικονομική Έκθεση «Οι γονείς του κατηγορούμενου κατάγονται από την (κοινότητα στην επαρχία Λ/κας). Ο πατέρας εργαζόταν αυτοεργοδοτούμενος ως τεχνίτης οικιακών συσκευών, μέχρι πρόσφατα που άρχισε να λαμβάνει σύνταξη. Η μητέρα δεν εργάζεται είναι οικοκυρά. Είναι μέλος σε Εθελοντικές Οργανώσεις της Κοινότητας. Δραστήρια με πρωτοβουλία, θέληση και αγάπη προς το συνάνθρωπο της. Το ζεύγος τέλεσε το γάμο του το
4. Δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδιά, παρά τις συνεχείς προσπάθειες που κατέβαλαν. Το 2008 αποφάσισαν και υιοθέτησαν σε ηλικία τριών χρονών τον (κατηγορούμενο). Σύμφωνα με τη μητέρα η οικογένεια του συζύγου της δεν αποδέχτηκαν το παιδί με αποτέλεσμα να νιώθει την απόρριψη και να δέχεται συνεχώς εκφοβισμό από το σχολείο. Οι γονείς λειτουργούσαν υπερπροστατευτικά προς τον (κατηγορούμενο) (.με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αναλάβει ευθύνες και να ωριμάσει.). Κατέβαλαν προσπάθειες οριοθέτησής του χωρίς αποτέλεσμα. Ο (κατηγορούμενος) είναι απόφοιτος της Β' τάξης της Τεχνικής Σχολής. στο κλάδο των Ψυκτικών. Σύμφωνα με τους υπεύθυνους του σχολείου ήταν ήσυχο παιδί χωρίς να εμπλέκεται σε παραβατική συμπεριφορά. Έχει έντονη ενασχόληση με ηλεκτρονικά παιγνίδια και χρήση διαδικτύου. Δεν έχει φίλους και εμπιστεύεται εύκολα τους ανθρώπους γύρω του. Στόχος του είναι να ολοκληρώσει τη φοίτηση του στο σχολείο, θέλει να κάνει φίλους της ηλικίας του, να υπηρετήσει κανονικά στην Εθνική Φρουρά και στη συνέχεια να εργαστεί στο επάγγελμα του πατέρα του. Αναφέρω ότι στο τέλος της σχολικής χρονιάς ο Καθηγητικός Σύλλογος που φοιτά ο (κατηγορούμενος) αποφάσισε να τον αφήσει στάσιμο και του πρότεινε, να συνεχίσει τη φοίτηση του στα εσπερινά μαθήματα για να αποφύγουν διάφορες συγκρούσεις που πιθανόν να εξελιχθούν με τη νέα σχολική χρονιά από συμμαθητές ή μαθητές του, γεγονός που δεν βρίσκει σύμφωνους τους γονείς.Η οικογένεια διαμένει σε ιδιόκτητη κατοικία στην Κοινότητα ..Οικονομικά η οικογένεια συντηρείται από τη σύνταξη που λαμβάνει ο πατέρας του (κατηγορούμενου).» Έκθεση Ψυχολογικής Αξιολόγησης «.Ο εξεταζόμενος γεννήθηκε στην ΧΧΧΧΧ (στην αλλοδαπή), από άστεγη μητέρα και άγνωστο πατέρα. H μητέρα του απεβίωσε κατά τη διαδικασία της του τοκετού η οποία πραγματοποιήθηκε πρόωρα (7 μήνη κύηση) εκτός νοσοκομείου και ως εκ τούτου ο εξεταζόμενος παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα σε θερμοκοιτίδα και ακολούθως μεταφέρθηκε σε ορφανοτροφείο. Όταν βρισκόταν στα δυόμιση περίπου έτη της ζωής του υιοθετήθηκε από ζεύγος Κυπρίων και έκτοτε ζει μαζί τους στην Κύπρο. Ως προς το αναπτυξιακό ιστορικό, οι γονείς του εξεταζόμενού ανέφεραν ότι παρουσίασε σημαντική καθυστέρηση στην ανάπτυξή του λόγου με αποτέλεσμα να επαναλάβει την προδημοτική και να αξιολογηθεί από αναπτυξιολόγο ο οποίος διέγνωσε Καθολική Αναπτυξιακή Καθυστέρηση. Ο εξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι στην ηλικία των έξι ετών, υπήρξε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από δεκαεξάχρονο οικογενειακό τους φίλο. Σύμφωνα με τις αναφορές του, εκτέθηκε σε θέαση πορνογραφικών ταινιών και σε θωπείες των γεννητικών ταυ οργάνων. Ο ίδιος έκανε αναφορά στους γονείς του για τα εν λόγω περιστατικά όταν βρισκόταν στο δέκατο έκτο έτος της ηλικίας του χωρίς όμως να προβούν σε καταγγελία. Κατά τη σχολική χρονιά 2012-2013, λόγω διάσπασης προσοχής, έντονης κινητικότητας και επιθετικότητας προς τους συμμαθητές του ο εξεταζόμενος αξιολογήθηκε από Εκπαιδευτική Ψυχολόγο όπου αξιολογήθηκε και το επίπεδο της νοητικής του λειτουργίας, το οποία διαπιστώθηκε ότι ενέπιπτε στο χαμηλό φυσιολογικό. Ως εκ τούτου, εντάχθηκε στο πρόγραμμα της ειδικής εκπαίδευσης και ακολούθως, κατά τη φοίτηση του στη μέση εκπαίδευση, εντάχθηκε στη στήριξη. Τόσο ο εξεταζόμενος όσο και οι γονείς του περιέγραψαν περιστατικά σχολικού εκφοβισμού κατά τη φοίτηση του σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και περιστατικά απόρριψης του ιδίου αλλά και όλης της οικογένειας από μέλη της πατρικής οικογένειας. Τα εν λόγω βιώματα σύμφωνα με τους ιδίους επηρέασαν αρνητικά τη συναισθηματική κατάστασή του εξεταζόμενου (αισθήματα μειονεξίας, λύπη κ.ά.). Το 2018, πραγματοποιήθηκε παραπομπή εκ μέρους της εκπαιδευτικής υπηρεσίας προς τη ΔΥΨΥ και τις ΥΚΕ καθότι ο εξεταζόμενος έκανε αναφορές για φανταστικούς φίλούς οι οποίοι προέβαιναν σε βίαιες πράξεις. H συνεργασία του με παιδοψυχίατρο της ΔΥΨΥ ήταν σύντομη καθότι δεν έλαβε τη διάγνωση οποιασδήποτε ψυχικής διαταραχής και οι γονείς του έκριναν ότι δεν υπήρχε η ανάγκη για συνέχιση. V. Τρέχουσα Κατάσταση Ψυχικής Υγείας Ο εξεταζόμενος είχε επιμελημένη εμφάνιση, πλήρη προσανατολισμό σε χώρο, χρόνο και εαυτό και καλή προσοχή. Είχε καλή απόδοση στην άμεση και πρόσφατη μνήμη, καλό ρυθμό ομιλίας και το περιεχόμενο των σκέψεων του ήταν απαλλαγμένο από παραληρητικές ιδέες. Δεν παρουσίασε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές ή σκέψεις, είχε καλή αντίληψη απαλλαγμένη από ψευδαισθητικά ή παραισθητικά ενοχλήματα και θετική στάση απέναντι στην εξέταση. Ως προς την υπό διερεύνηση καταγγελία, ο εξεταζόμενος παραδέχθηκε τις κατηγορίες. Μέσα από τις περιγραφές του, διαφάνηκε ότι είχε καθημερινές σκέψεις (μη ιδεοληπτικές) με σεξουαλικό περιεχόμενο, τις οποίες, σύμφωνα με τον ίδιο, αδυνατούσε να ελέγξει με αποτέλεσμα να προβεί στις εν λόγω πράξεις. O ίδιος αρνήθηκε παραφιλικές και ομοφυλικές σεξουαλικές διεγέρσεις και υποστήριξε ότι επέλεξε τον συγκεκριμένο πληθυσμό (ανήλικα παιδιά) λόγω της ευαλωτότητάς τους (ανώριμα γνωστικά για να αντιληφθούν το παράνομο των πράξεων και ως εκ τούτου της αδυναμίας τους να προβούν σε καταγγελία). Υποστήριξε ότι δεν επιθυμούσε ούτε στόχευε σε σεξουαλική συνεύρεση με τα θύματα. Κατά τις περιγραφές του διατηρούσε επίπεδο συναίσθημα. Έκρινε ότι δεν έβλαψε συναισθηματικά τα θύματα καθότι, φέροντας στη μνήμη του και τα δικά του συναισθήματα κατά τη φάση της σεξουαλικής κακοποίησης που βίωσε στην παιδική τον ηλικία, οι εν λόγω πράξεις δεν προκαλούσαν αρνητικά συναισθήματα. Επαναλάμβανε, σχεδόν στερεοτυπικά, λόγια μετάνοιας και δήλωνε ότι η στέρηση της ελευθερίας του κατά την οκταήμερη κράτησή του ήταν αρκετή για να παρεμποδιστεί η επανάληψη των πράξεων του. O εξεταζόμενος δεν ήταν ενταγμένος σε δραστηριότητες αναψυχής. είχε μειωμένες κοινωνικές δεξιότητες, δεν διατηρούσε σταθερές φιλικές σχέσεις με συνομήλικούς του και δεν ανήκε σε κανένα κοινωνικό σύνολο. Επιπλέον, διαπιστώθηκε συγχωνευμένη σχέση μητέρας και υιού, υπερπροστατευτικότητα και υπέρμετρη υποστήριξη του από τη μητέρα, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την ελλειμματική αίσθησή της ταυτότητας και της εικόνας του εαυτού. Έδινε ιδιαίτερη έμφαση στην εμφάνισή του και συγκεκριμένα στον σωματότυπο του και επεξήγησε ότι είχε ως στόχο τη μυϊκή ενδυνάμωση του καθότι θεωρούσε ότι με αυτή την εικόνα εαυτού θα λάμβανε περισσότερο σεβασμό και εκτίμηση από τους άλλους. VI. Διαγνωστική εκτίμηση Δεν εντοπίστηκε συμπτωματολογία που να ικανοποιούσε τα κριτήρια οποιασδήποτε ψυχικής διαταραχής, σύμφωνα με τα καθιερωμένα συστήματα ταξινόμησης ψυχικών διαταραχών, δηλαδή DSM και ICD. Εντούτοις, διαπιστώθηκαν αναπτυξιακοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες (αποστέρηση πρώιμου ασφαλούς συναισθηματικού δεσμού, στερητικό περιβάλλον, αναφορές για σεξουαλική και ψυχολογική κακοποίηση στην παιδική και εφηβική ηλικία, δυσλειτουργία οικογενειακού πλαισίου, έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων, δυσκολία διαχείρισης παρορμήσεων κ.ά.), οι οποίοι φάνηκε να επηρεάζουν την ομαλή ψυχοσυναισθηματική του ανάπτυξη. VΙΙ. Συμπεράσματα και Εισηγήσεις .Κάτω από αυτά τα δεδομένα, κρίνονται απαραίτητα:
5. Η παροχή τακτικής ψυχολογικής στήριξης του εξεταζόμενου από κλινικό ψυχολόγο με σκοπό την επεξεργασία των συναισθημάτων του σχετικά με τα βιώματα της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας και προαγωγή της ομαλής ψυχοκοινωνικής του εξέλιξης.
6. H παροχή στον εξεταζόμενο εργοθεραπευτικής παρέμβασης με σκοπό την εκμάθηση κοινωνικών δεξιοτήτων, την ένταξη του σε κοινωνικές δραστηριότητες και σε κοινωνικά σύνολα που θα του παρέχουν τη δυνατότητα συναναστροφής και συνδιαλλαγής με άλλους συνομήλικούς του.
7. H επανέναρξη της συνεργασίας της οικογένειας με τις ΥΚΕ με σκοπό την εξασφάλιση της ομαλής οικογενειακής λειτουργίας και παροχή συμβουλευτικής καθοδήγησης στους γονείς του εξεταζόμενου.» Αγορεύοντας για σκοπούς μετριασμού, ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου έδωσε κατά την εμπεριστατωμένη του αγόρευση έμφαση στο λευκό ποινικό μητρώο του πελάτη του, στην άμεση παραδοχή, απολογία και μετάνοια του, στο νεαρό της ηλικίας του και στις ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα του ως αυτές αναδύονται από τις σχετικές εκθέσεις και τέλος στην ανάγκη για βοήθεια του κατηγορούμενου παρά για τιμωρία του. Παραθέτουμε αυτούσια κάποια σημεία της αγόρευσης του. «.είναι η θέση μας, ότι ο Νόμος αυτός (Ν.55(Ι)/21) έχει επικεντρωθεί στο παιδί και τα δικαιώματά του, ενώ είναι άξιο αναφοράς ότι παραβάσεις των παιδιών μέχρι και τα 21 τυγχάνουν μεταχείρισης από ένα σύστημα ήδη σχεδιασμένο για ενήλικες και αυτό διαφέρει από την ποινή και μέτρα που δύναται να επιβάλει το σεβαστό Δικαστήριο, αφού εκτός από φυλάκιση που αναφέρεται ως εσχάτη ποινή, μέτρο που προνοεί ο Νόμος στο Άρθρο 88... αναφέρονται όλες οι ποινές οι οποίες μπορούν να επιβληθούν, νομίζω δεν χρειάζεται να τις αναφέρω. Ως φαίνεται και από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και από την ψυχολογική αξιολόγηση και ψυχιατρική του Κατηγορούμενου, φαίνεται ότι είναι ένας ανήλικος με πολύ ιδιαίτερες συνθήκες, ο οποίος χρήζει σίγουρα βοηθείας. Είναι θέση μας ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο προσανατολίζεται σε ποινή στερητική της ελευθερίας με κάθε σεβασμό προς το Δικαστήριο, δεν θα τον βοηθήσει, αλλά θα τον σπρώξει στον πάτο. Και εγώ σαν δικηγόρος του, αλλά και η οικογένειά του είμαστε έτοιμοι στις οποιεσδήποτε αποφάσεις του σεβαστού Δικαστηρίου, για να βοηθήσουμε τον Κατηγορούμενο να σταματήσει τις παραβάσεις, παρόλο που τονίζω ότι είναι λευκού ποινικού μητρώου δεν έχει απασχολήσει ποτέ την Αστυνομία, ως φαίνεται και από την έκθεση που έχουμε μπροστά μας είναι ένα παιδί το οποίο πέρασε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια, από τη μέρα που γεννήθηκε μέχρι και σήμερα βασανίζεται. Δυστυχώς το χαμηλό νοητικό επίπεδο, αλλά και το χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης των γονιών του δεν τον έχουν βοηθήσει σήμερα. Η υπερπροστατευτικότητα της μητέρας του δυστυχώς τον έχει φέρει σε ένα σημείο να βρίσκεται σήμερα Κατηγορούμενος για τόσο σοβαρά αδικήματα. Έχει καταλάβει και τι αντιμετωπίζει και τι έπραξε, να αναφέρω ότι μετά το συμβάν αναγκαστικά έχει σταματήσει το σχολείο, έχει ξεκινήσει τώρα το νυχτερινό σχολείο μετά από προτροπές των ψυχολόγων, γιατί είναι και του ιδίου όνειρο να τελειώσει το σχολείο. τώρα είναι στο νυχτερινό σχολείο. στο οποίο πάει 2 μέρες και 2 μέρες στο Λύκειο.. Κύριε Πρόεδρε, θέλω να σας αναφέρω και θα επαναλάβω ότι είναι η θέση μας ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο προσανατολίζεται σε άμεση ποινή στέρησης της ελευθερίας, καλούμε το Δικαστήριο να λάβει υπόψιν του πολύ σοβαρά τόσο την έκθεση του γραφείου, αλλά κυρίως την ψυχολογική και ψυχιατρική του έκθεση, τις οικογενειακές του περιστάσεις, το πολύ νεαρό της ηλικίας του. Είναι διατεθειμένος να πράξει οτιδήποτε χρειάζεται για να επιστρέψει στον δρόμο τον σωστό.» Επιπρόσθετα των όσων ανέφερε ο συνήγορος του, ο κατηγορούμενος ζήτησε και έλαβε την άδεια του Δικαστηρίου για να αναφέρει και ο ίδιος κάποια πράγματα που ήθελε να έχει υπόψη του το Δικαστήριο. Παραθέτουμε αυτούσια τη δήλωση του: «Θα ήθελα παρακαλώ να ζητήσω πολύ συγγνώμη, γι' αυτό που διάπραξα και έχω πραγματικά μετανιώσει και έχω ορκιστεί ότι δεν πρόκειται να πατήσω το πόδι μου σε έτσι λάθος και ζητώ πραγματικά συγγνώμη και δεν θα ξαναδιαπραχθεί τέτοια παρανομία σε άτομα ανήλικης ηλικίας και δεν θα γίνει ξανά ποτέ αυτό το λάθος. Ζητώ συγγνώμη.» Εξετάσαμε με πολύ προσοχή όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μας και θα πρέπει να αναφέρουμε ότι από την έρευνα μας αλλά και από την έρευνα που διενήργησαν οι εμπλεκόμενοι συνήγοροι δεν εντοπίστηκε να έχει εκδοθεί οποιαδήποτε κυπριακή απόφαση επί παρόμοιας φύσης δεδομένων μετά τη θέσπιση του Ν.55(Ι)/
8. Οι μόνες σχετικές αποφάσεις που εντοπίσαμε και στις οποίες κάμνουμε αναφορά πιο κάτω, είναι αποφάσεις που είχαν εκδοθεί πριν από τη θέσπιση του Ν.55(Ι)/21, όταν και δεν υπήρχε ο σημερινός θέσμιος διαχωρισμός μεταξύ «ενηλίκων» και «παιδιών» παραβατών. Σημειώνουμε λοιπόν τα εξής. Τα αδικήματα που παραδέχθηκε ότι διέπραξε ο κατηγορούμενος στην παρούσα υπόθεση είναι από τα σοβαρότερα αδικήματα σεξουαλικής φύσης που υπάρχουν στην κυπριακή έννομη τάξη και αυτό προκύπτει πρωτίστως από το γεγονός ότι τα αδικήματα αυτά τιμωρούνται, σύμφωνα με το Ν. 91(I)/2014, με μέγιστη ποινή αυτή της δια βίου φυλάκισης, η οποία ποινή υπενθυμίζουμε δεν αντανακλά μόνο τη σοβαρότητα των διαπραχθέντων αδικημάτων αλλά συνιστά και τη «.βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή» (βλ. Λεβέντης v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 63). Τούτου λεχθέντος επισημαίνουμε ότι δεν έχουμε παραγνωρίσει τις πρόνοιες του αρ.119

(3)του Ν.55(Ι)/21 οι οποίες εφαρμόζονται υποχρεωτικά στην περίπτωση του εδώ κατηγορούμενου «παιδιού» - «.Η ποινή κράτησης παιδιού δεν δύναται να υπερβαίνει το ήμισυ της ποινής που προβλέπεται για το αδίκημα για το οποίο καταδικάστηκε το παιδί και, σε περίπτωση που η ποινή που προβλέπεται είναι η ισόβια κάθειρξη, δεν υπερβαίνει τα δέκα

(10)έτη» - όμως αυτή η «νομοθετική μείωση» της προβλεπόμενης ποινής δεν έχει να κάμει με τη σοβαρότητα του αδικήματος αλλά με τον τρόπο μεταχείρισης του συγκεκριμένου δράστη, και σίγουρα, ακόμη και αυτή η «μειωμένη» ποινή των 10 χρόνων φυλάκισης δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη ποινή. Σε κάθε περίπτωση όμως, η κυπριακή κοινωνία έχει τουλάχιστο από τη δεκαετία του 1960 υποδείξει μέσω των Δικαστηρίων με εμφαντικό τρόπο τη μηδενική ανοχή που επιδεικνύει στα σεξουαλικά αδικήματα που διαπράττονται σε βάρος ανηλίκων προσώπων ακόμη και όταν ο/η θύτης είναι ο/η ίδιος/ίδια ανήλικο πρόσωπο. Στην υπόθεση MICHALAKIS A XIRISHIS ν. THE REPUBLIC

(1969)2 CLR 125, ο εκεί κατηγορούμενος, ηλικίας τότε 17 ετών, είχε καταδικαστεί από το Κακουργιοδικείο κατόπιν παραδοχής του σε ποινή άμεσης φυλάκισης 2 ετών για τη διάπραξη ενός σοβαρού σεξουαλικού αδικήματος σε βάρος παιδιού κάτω των 13 ετών. Το συγκεκριμένο αδίκημα, όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε το Ανώτατο Δικαστήριο, «.τιμωρείτο με φυλάκιση 14 ετών και με μαστίγωμα μέχρι που (το μαστίγωμα) καταργήθηκε, (γεγονός) που δείχνει την στάση του νομοθέτη αυτής της χώρας σε σχέση με αδικήματα αυτής της φύσης.». Ο κατηγορούμενος εφεσίβαλε την ποινή που του επιβλήθηκε πρωτόδικα και το Ανώτατο Δικαστήριο, με πλειοψηφία 2 προς 1, απέρριψε την έφεση και επικύρωσε την πρωτόδικη ποινή. Αμφότερες όμως οι αποφάσεις που εκδόθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο, πλειοψηφίας και μειοψηφίας, ήταν εξ' ίσου «δυνατές» ως προς το λόγο και τη σημασία τους και ως εκ τούτου κρίνουμε σκόπιμο να τις παραθέσουμε σε κάποια έκταση αυτούσιες και σε ελεύθερη μετάφραση στα ελληνικά. Η απόφαση της πλειοψηφίας είχε εκδοθεί από τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου, μ. Βασιλειάδη Δ., ο οποίος ανέφερε τα εξής: «. σε αυτή την χώρα το γενικότερο κοινό νιώθει ακόμη πολύ έντονα εναντίον αυτού του είδους της συμπεριφοράς. Τείνει να υπομονεύσει το χαρακτήρα των εμπλεκόμενων προσώπων. Είναι ένας λεκές στο όνομα τους. Επενεργεί συχνά εναντίον του θεσμού του γάμου που είναι το βασικό θεμέλιο για την οικογενειακή ζωή στην κοινωνία μας και έχει καταστροφικές συνέπειες για την ζωή των ατόμων που είχαν την σοβαρή ατυχία να πέσουν, όταν ήταν ακόμη νεαρά παιδιά, στα χέρια ασυνείδητων και εγωιστών ατόμων με διεστραμμένες σεξουαλικές κλίσεις. Δεν είναι απαραίτητο να ασχοληθούμε εδώ με την κοινωνική πτυχή του θέματος περισσότερο από ό,τι απαιτείται για τον σκοπό της εφαρμογής του νόμου στην υπόθεση που έχουμε ενώπιον μας. Αλλά σε σχέση με αυτό, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το τραύμα που προκαλούν τέτοιες συνήθειες σε άλλες κοινότητες. Ούτε μπορούμε να ξεχάσουμε τη σοβαρότητα της ποινής που προέβλεψε ο νομοθέτης για τέτοιες συμπεριφορές, υποδεικνύοντας ξεκάθαρα το δημόσιο αίσθημα περί του θέματος. Το Κακουργιοδικείο, αφού επέβαλε ποινή φυλάκισης δύο ετών στον εφεσείοντα, προχώρησε να διατάξει, σύμφωνα με το άρθρο 65 του περί Παιδιών Νόμου (Κεφ. 352), όπως προσαχθεί το αγόρι (θύμα) ενώπιον του Δικαστηρίου Ανηλίκων για να εξεταστεί σύμφωνα με το άρθρο 64 για την προστασία του. Αυτό δείχνει ότι κατά την άποψη του Δικαστηρίου το αγόρι χρειαζόταν προστασία, καθώς μία από τις συνέπειες της συμπεριφοράς του εφεσείοντα ήταν να εκτεθεί το αγόρι σε ηθικό κίνδυνο και περιφρόνηση στην κοινότητα του χωριού του. Στην πραγματικότητα, η ζωή του αγοριού, όχι μόνο εντός της κοινότητάς του αλλά και σε σημαντική απόσταση στη γύρω περιοχή, έχει επηρεαστεί σοβαρά από τη συμπεριφορά του εφεσείοντα. Τόσο πολύ που καθώς το αγόρι μεγαλώνει, πιθανότατα θα ανακαλύψει ότι μόνο μεταναστεύοντας σε άλλη χώρα θα μπορέσει να απαλλαγεί από το στίγμα στο όνομα και στο χαρακτήρα του. Έχοντας όλα αυτά κατά νου, η πλειοψηφία αυτού του Δικαστηρίου θεωρεί ότι η ποινή του Κακουργιοδικείου.ήταν όσο επιεικής θα μπορούσε να είναι. Κατά την κρίση μου αυτή η έφεση είναι εντελώς άνευ ουσίας και πρέπει να απορριφθεί.» Η απόφαση της μειοψηφίας δόθηκε από το μ.Χατζηαναστασίου Δ., ο οποίος ανέφερε τα ακόλουθα: «.οι γονείς του εφεσείοντα δεν προσπάθησαν με κανέναν τρόπο να βοηθήσουν τον κατηγορούμενο στην ανατροφή του στην κοινότητα και απέτυχαν τελείως να δείξουν οποιοδήποτε είδος συνεργασίας με τις σχολικές αρχές ή με τον εργοδότη του γιου τους. Θεωρώ ότι, επειδή ο κατηγορούμενος ήταν πολύ νεαρής ηλικίας, το πρωτόδικο Δικαστήριο, εξετάζοντας ποια θα ήταν η ενδεδειγμένη ποινή σε αυτή την υπόθεση, πρέπει να ένιωθε, όπως και εγώ καθ' όλη τη διάρκεια της, ότι μια ποινή φυλάκισης για νεαρά άτομα αυτής της ηλικία δεν θα ήταν, και όντως δεν πρέπει να είναι, η κατάλληλη τιμωρία. Ιδιαίτερα επειδή τα τελευταία χρόνια, η αναμορφωτική πτυχή της τιμωρίας, η οποία εξετάζεται σε σχέση τόσο με την ποινική μεταχείριση όσο και με την αποφυγή της πιθανότητας ένας νέος δράστης να γίνει επίμονος δράστης, έχει λάβει αυξανόμενη προσοχή σε όλο τον κόσμο, όσον αφορά τους νεαρούς παραβάτες. Δεν θα ήταν πλεονασμός να προσθέσουμε ότι στην πραγματικότητα ο δικαστής δεν αναλαμβάνει πλέον την ευθύνη να επιβάλει ποινή φυλάκισης εκτός εάν έχει ενώπιον του μια πλήρη έκθεση από ένα λειτουργό των υπηρεσιών κοινωνικής μέριμνας, καθώς και μια πλήρη έκθεση είτε από γιατρό ή ψυχολόγο. Όπως και να έχει, το δικαστήριο προφανώς επέλεξε να ακολουθήσει τη δεύτερη σχολή σκέψης όσον αφορά τη μεταχείριση νεαρών παραβατών και υιοθέτησε ότι η φυλάκιση αυτού του νεαρού άνδρα θα οδηγούσε στην πρόληψη εγκλημάτων στο μέλλον και θα απέτρεπε άλλα (επίδοξα) μέλη της κοινότητας (από του) διαπράξουν παρόμοια αδικήματα. Έχοντας ακούσει πολύ προσεκτικά και με έντονο ενδιαφέρον τα δυνατά λόγια που χρησιμοποίησε ο ευπαίδευτος Πρόεδρος στην απόφαση της πλειοψηφίας, συμμερίζομαι πλήρως και κατανοώ την αγωνία του. Ωστόσο, όσον αφορά αυτού του είδους τα αδικήματα, και έχοντας πλήρη επίγνωση ότι αυτά τα αδικήματα είναι αποτρόπαια εγκλήματα κατά της κοινωνίας, - ιδιαίτερα σε μικρές κοινότητες- ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τη σύγχρονη τάση προσέγγισης όσον αφορά τη μεταχείριση των νεαρών παραβατών, νιώθω ότι έπρεπε να αντιμετωπίσω αυτό το πρόβλημα όχι με τις ίδιες σκέψεις και συλλογισμούς που θα είχα στην περίπτωση ενός ενήλικου ατόμου, αλλά να συνεχίσω να καθοδηγούμαι από τις καλά καθιερωμένες αρχές σε σχέση με τη μεταχείριση νεαρών παραβατών. Ως εκ τούτου, έχω λάβει υπόψη τη φύση του αδικήματος, τις συνθήκες υπό τις οποίες διαπράχθηκε, τον προηγούμενο βίο του κρατούμενου μέχρι τη στιγμή της ποινής, την ηλικία και τον χαρακτήρα του, καθώς και το γεγονός ότι είναι το πρώτο αδίκημα που διαπράττει, και έχοντας υπόψη όλα αυτά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η φυλάκιση δεν θα ήταν η κατάλληλη τιμωρία, ιδίως ελλείψει ιατρικών αποδείξεων και κατάλληλων ιδρυμάτων. Θα ήθελα να επαναλάβω ότι η φυλάκιση για αυτόν τον νεαρό δράστη θα αύξανε τις πιθανότητες ενόσω είναι στη φυλακή, αντί να αναμορφωθεί να γίνει ένας επίμονος δράστης. Πιστεύω ειλικρινά, ότι ελλείψει ιδρυμάτων (τύπου) Borstal[8] για να διδάξουν ή να εκπαιδεύσουν αυτόν τον νεαρό δράστη, η ζωή στη φυλακή - ακόμα και αν τοποθετηθεί σε μια ειδική πτέρυγα των φυλακών - δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να βοηθήσει στη αναμόρφωση ή να ωφελήσει έναν νεαρό κρατούμενο, ιδιαίτερα στην περίπτωση εκείνων, όπως ο εδώ κατηγορούμενος, που χρήζουν ειδικής μεταχείρισης και φροντίδας σχετικά με αυτή τη σεξουαλική ασθένεια (γίνεται παραπομπή στην Charalambos Tryfona alias Aloupos v. The Republic, 1961 C.L.R. 246 at p. 252). Δράττομαι επίσης αυτής της ευκαιρίας για να προσθέσω τις δικές μου ελπίδες ότι οι αρμόδιες αρχές της χώρας μας θα αποφασίσουν να καθιερώσουν το μακροχρόνιο σύστημα Borstal χωρίς άλλη καθυστέρηση. Η παρούσα υπόθεση δείχνει πολύ ξεκάθαρα ότι οποιαδήποτε καθυστέρηση θα επιφέρει περαιτέρω περιττά και δυσάρεστα αποτελέσματα όσον αφορά τη μεταχείριση νεαρών παραβατών. Πράγματι, θα έδειχνε στους νεαρούς παραβάτες και στο ευρύτερο κοινό, ότι η κοινότητα θα ήταν πρόθυμη να τους δώσει την ευκαιρία να αναμορφωθούν και όχι απλώς να τους ρίξει στη φυλακή όπου θα αναμιχθούν με σκληρούς εγκληματίες.» Σήμερα, δηλαδή μισό και πλέον αιώνα μετά την Xirishis, ο λόγος του μ. Βασιλειάδη, Δ. ως προς το ότι η κυπριακή κοινωνία επιδεικνύει μηδενική ανοχή σε αδικήματα αυτής της φύσης ακόμη και όταν αυτά διαπράττονται από ανήλικο πρόσωπο διαπιστώνεται να είναι ακόμη ισχυρός. Τρανή ένδειξη περί τούτου δεν είναι μόνο οι ψηλές ποινές που προνοεί ο ειδικός Νόμος Ν.91(I)/2014 αλλά και τα όσα αναφέρονται μέχρι και σήμερα στη σχετική νομολογία από την οποία και παραθέτουμε αυτούσια κάποια αποσπάσματα. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΡΑΣΙΑΣ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 278/2022, 7/4/2023, ECLI:CY:AD:2023:B133 «.Η πιο πάνω προσέγγιση του Κακουργιοδικείου είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για αδικήματα αυτού του είδους με θύματα παιδιά. Στην υπόθεση Λευκαρίτης κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 135/2014 (σχ. με 138/2014), ημερ. 22/11/2016, τονίσθηκε η σοβαρότητα των σεξουαλικών αδικημάτων που στρέφονται κατά νεαρών προσώπων ακριβώς γιατί αυτά τα πρόσωπα «δεν έχουν ακόμη ολοκληρωμένη και ορθή αντίληψη για τη σεξουαλική πτυχή της ζωής ούτε σταθερές δυνάμεις αντίστασης». Στην υπόθεση M.C.T. v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 222/2020, ημερ. 14/10/2022, ECLI:CY:AD:2022:B386, υποδείχθηκε ότι ο Νόμος 91(Ι)/2014 «έχει στο επίκεντρο του την προστασία των παιδιών, τα οποία δεν έχουν την ωριμότητα να αποφασίζουν κατά πόσο θα έχουν ερωτικούς συντρόφους και κατ΄ επέκταση τα πρόσωπα με τα οποία θα αναπτύξουν σεξουαλικές δραστηριότητες»..Το Ανώτατο Δικαστήριο είχε κατ' επανάληψη την ευκαιρία να καταγράψει τη σοβαρότητα των αδικημάτων αυτής της μορφής. Όπως τονίσθηκε στην υπόθεση Λευκαρίτης (ανωτέρω): «Σεξουαλικής φύσης αδικήματα τιμωρούνται από τα δικαστήρια με αποτρεπτικές ποινές, σε μια προσπάθεια καταστολής τους, τόσο επειδή στρέφονται και προσβάλλουν τα ήθη γενικά, όσο και επειδή προσβάλλουν και συνθλίβουν την προσωπικότητα των θυμάτων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου

(2008)2 Α.Α.Δ. 562). Ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, η ποινή μπορεί να είναι ιδιαίτερα αυστηρή. Όταν στρέφονται κατά νεαρών προσώπων, τα οποία δεν έχουν ακόμη ολοκληρωμένη και ορθή αντίληψη για τη σεξουαλική πτυχή της ζωής ούτε σταθερές δυνάμεις αντίστασης, τα αδικήματα αυτά καθίστανται ιδιαίτερα σοβαρά. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι, παρόλον που ένα νεαρό θύμα μπορεί, φαινομενικά, να είχε συναινέσει, η συμπεριφορά αυτή μπορεί να του προκαλέσει βλάβη, γι' αυτό ακριβώς ο νομοθέτης προνόησε για το συγκεκριμένο αδίκημα (R. v. Perry [2010] 2 Cr. App. R (S) 98). Βέβαια, και σε αυτές τις περιπτώσεις η εξατομίκευση έχει τη θέση της, αλλά δεν μπορεί να οδηγεί στην εξουδετέρωση της ποινής και του αποτρεπτικού χαρακτήρα της.» Πιο πρόσφατα στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Σ. Σ., Ποινική Έφεση Αρ. 202/2021, ημερ. 17/3/2022, ECLI:CY:AD:2022:D116, επαναλήφθηκαν τα ακόλουθα: «Η σοβαρότητα του αδικήματος διαφαίνεται τόσο από την προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή, όσο και από την μεγάλη κοινωνική απαξία που χαρακτηρίζει αυτής της φύσεως τα αδικήματα, ιδιαίτερα όταν τα θύματα είναι ανήλικα άτομα. Τέτοια αδικήματα έχουν δυστυχώς καταστεί δεσπόζοντα, με αποτέλεσμα να καθίσταται έτι περαιτέρω αναγκαία η επιβολή αυστηρών ποινών για σκοπούς αποτροπής. Όπως επαναλήφθηκε πρόσφατα στην ΣΛ ν. Δημοκρατίας, Ποιν. ΄Εφ. Αρ. 155/19, 25.2.2021, ECLI:CY:AD:2021:B57, ECLI:CY:AD:2021:B57, οι ανήλικοι βρίσκονται σε μια κρίσιμη διαδικασία διαμόρφωσης της προσωπικότητας τους και ο περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης, της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμος 91(Ι)/2014, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, ακριβώς σκοπό έχει την προστασία τους. Στην υπόθεση Ειρηναίος Χριστοφόρου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 69/16, 23.3.2017, τονίστηκε ότι τα δικαστήρια είναι επιβεβλημένο να προστατεύουν το αγαθό που ο νομοθέτης ευλόγως θέλησε να προστατεύσει, δηλαδή τα παιδιά, παραπέμποντας στην προνοούμενη υπό του Νόμου ποινή.» Το Κακουργιοδικείο ορθώς σημείωσε ότι τα επίδικα αδικήματα παρουσιάζουν αυξανόμενη συχνότητα στη διάπραξή τους. Στις περιπτώσεις σοβαρών εγκλημάτων, όπως αυτά για τα οποία καταδικάστηκε ο Εφεσείων προέχει η στιβαρή αντιμετώπιση του εγκλήματος και η προσπάθεια καταστολής τους μέσω αποτρεπτικών ποινών (Ρ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 253/2017, ημερ. 28/2/2019, ECLI:CY:AD:2019:B66 και Σ.Γ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 109/2020, ημερ. 10/3/2021), ECLI:CY:AD:2021:D83. Ειδικότερα, σε ό,τι αφορά τον παράγοντα που αφορά στις προσωπικές περιστάσεις του αδικοπραγούντα, επαναλαμβάνουμε, για να τονίσουμε, τα όσα σχετικά ειπώθηκαν στην υπόθεση Γ.Α. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 178/2017, ημερ. 24/10/2018, ECLI:CY:AD:2018:B457: «. η μεγάλη κοινωνική απαξία που τα αδικήματα αυτής της φύσης ενέχουν, η ανάγκη αποτροπής που πηγάζει από την απαράδεκτη συχνότητα με την οποία παρουσιάζονται και η μεγάλη σημασία που έχει το αγαθό που ο Νόμος θέλει να προστατεύσει, δηλαδή το παιδί, είναι παράγοντες που καθιστούν τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις δευτερεύουσας σημασίας.» Επιβαλλόταν, συνεπώς, η ποινή, χωρίς να αγνοεί τις περιστάσεις του Εφεσείοντα, να αντανακλά ακριβώς στην ανάγκη προστασίας των ανηλίκων από επίδοξους παραβάτες (Ειρηναίος Χριστοφόρου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 59/2016, ημερ. 23/3/2017). Όπως τονίστηκε, συναφώς, στην υπόθεση Σ.Λ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 155/2019, ημερ. 25/2/2021, ECLI:CY:AD:2021:B57, τα Δικαστήρια έχουν ευθύνη, με τις ποινές που επιβάλλουν για τέτοια αδικήματα, στο πλαίσιο πάντα και των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης, να συμβάλλουν στην προστασία των παιδιών από τέτοιες απαράδεκτες και ειδεχθείς συμπεριφορές. Η επιβολή επιεικών ποινών για τέτοια αδικήματα και με τέτοιες περιστάσεις διάπραξης, θα έστελνε, λανθασμένα μηνύματα τόσο προς την κοινωνία αλλά και σε κάθε επίδοξο παραβάτη. YIXIAN LIU v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 109/22, 4/4/2023, ECLI:CY:AD:2023:B170 «.η κατάσταση συνεχίζει και χειροτερεύει. Πολύ πρόσφατα στην Robert Cionel Carson v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 38/22, ημερ. 27.10.2022, ECLI:CY:AD:2022:B411, ECLI:CY:AD:2022:B411, επαναλήφθηκε ότι: «Οι υποθέσεις αυτής της φύσεως και γενικά οι υποθέσεις σεξουαλικών αδικημάτων και μάλιστα με θύματα παιδιά δεν βρίσκονται μόνο σε έξαρση, δεν αποτελούν απλώς αδικήματα που δεσπόζουν στο εγκληματικό στερέωμα της Κύπρου, αλλά έχουν πλέον εξελιχθεί σε πρωτοφανή μάστιγα. Η κατάσταση αυτή δημιουργεί υποχρέωση στα δικαστήρια για επιβολή ιδιαίτερα αποτρεπτικών και συνεπώς αυστηρών ποινών, με αποτέλεσμα οι προσωπικές περιστάσεις να είναι δευτερεύουσας και η εξατομίκευση της ποινής, όσο επιβεβλημένη κι αν είναι, να μην έχει αποφασιστικό ρόλο. Ό,τι έχει σημαίνουσα σημασία είναι η προστασία των παιδιών και των θεμελιακών τους δικαιωμάτων από εγκλήματα αυτής της φύσης, τα οποία συνθλίβουν τον ψυχικό τους κόσμο και εξευτελίζουν την προσωπικότητα τους. [.] Καθοριστική είναι η έντονη ανάγκη αποτροπής και ο τονισμός της αυστηρότητας που απαιτείται σε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το έγκλημα αυτής της φύσης. Έγκλημα εναντίον του παιδιού, της κοινωνίας και του πολιτισμού.»» Η ουσία του πράγματος σε υποθέσεις όπως η κρινόμενη, είναι ότι η επιβαλλόμενη ποινή θα πρέπει σφαιρικά να είναι δίκαιη και ανάλογη. Αυτή είναι και η οδηγούσα αρχή του Sentencing Guidelines Council: Definitive Guideline του 2012 (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Θωμά, Ποινική Έφεση Αρ. 132/2017 (σχ. με 136/2017, ημερ. 26/6/2019)). Αντικρίζοντας, δε, την εγκληματική συμπεριφορά του Εφεσίβλητου ως σύνολο, το καίριο και καθοριστικό ερώτημα που εγείρεται στην παρούσα Έφεση είναι κατά πόσο οι επιβληθείσες συντρέχουσες ποινές καθιστούν, όπως ήταν η εισήγηση της ευπαιδεύτου συνηγόρου για το Γενικό Εισαγγελέα, την ποινική του μεταχείριση έκδηλα ανεπαρκή. Πολύ σχετική με τα εδώ επίδικα θέματα είναι και η ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ v. Κ.Ρ.Α., Ποινική Έφεση Αρ. 122/2022, 1/12/2022, ECLI:CY:AD:2022:B472, στην οποία είχε επικυρωθεί κατ' έφεση η ποινή των 2 χρόνων άμεσης φυλάκισης που επιβλήθηκε πρωτόδικα σε κατηγορούμενο ο οποίος ήταν άνω των 21 ετών και ο οποίος είχε προβεί μεταξύ άλλων σε σεξουαλικές επιθέσεις εναντίον ανήλικων προσώπων κατά το χρόνο που ήταν και αυτός ανήλικος. Μάλιστα δε, αν και λήφθηκε σοβαρά υπόψη ως ελαφρυντικό στοιχείο το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος ήταν ανήλικος κατά τον ουσιώδη χρόνο - «.Το στοιχείο που διακρίνει την παρούσα υπόθεση από άλλες του είδους, είναι η ηλικία του Εφεσίβλητου κατά το χρόνο διάπραξης των αδικημάτων...» - το στοιχείο αυτό κρίθηκε να μην έχει τέτοια βαρύτητα και δυναμική ώστε να δικαιολογεί παρέκκλιση από την πάγια νομολογιακή αρχή ότι: «.τα αδικήματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών, όχι μόνο στρέφονται κατά των ηθών, αλλά προσβάλλουν και ενίοτε συνθλίβουν την προσωπικότητα και το ψυχισμό του θύματος. (και). πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυστηρότητα.(και επειδή) τα τελευταία χρόνια αυτής της φύσης τα αδικήματα παρουσιάζουν ανησυχητικές αυξητικές διαστάσεις.έχουν πολλαπλασιαστεί επικίνδυνα και έχουν καταντήσει κοινωνική μάστιγα.το στοιχείο της αποτροπής κατά την επιλογή της ποινής (καθίσταται) εντονότερο.(και).ο παράγοντας της εξατομίκευσης της ποινής δεν πρέπει να υπεισέρχεται σε τέτοια έκταση ώστε να εξουδετερώνει τον παράγοντα της αποτροπής, που έτσι μειώνεται ανάλογα ως δυνατότητα, χωρίς ωστόσο να καταργείται ως επιδίωξη.» Υπενθυμίζουμε βεβαίως ότι αντίθετα με την περίπτωση του εδώ κατηγορούμενου, οι πρόνοιες του Ν.55(Ι)/21 δεν τύγχαναν εφαρμογής στην Κ.Ρ.Α και αυτό διότι κατά την καταχώρηση εκείνης της υπόθεσης ο κατηγορούμενος είχε συμπληρώσει το 21ο έτος της ηλικίας του και δεν θεωρείτο «παιδί» εν τη εννοία του συγκεκριμένου Νόμου. Των πιο πάνω λεχθέντων όμως, στην παρούσα υπόθεση δεν είναι μόνο η φύση των διαπραχθέντων αδικημάτων που καθιστά την περίπτωση άκρως σοβαρή αλλά και τα δεδομένα που την περιβάλλουν. Εξηγούμε: Κατά πρώτο, οι αξιόποινες και αποτρόπαιες πράξεις του κατηγορούμενου δεν αφορούσαν σ' ένα μόνο περιστατικό ή σ' ένα μόνο θύμα αλλά συνίσταντο σε μία επαναλαμβανόμενη εγκληματική δράση, η οποία περιλάμβανε διάφορες μορφές σεξουαλικής κακοποίησης και αριθμό ανήλικων θυμάτων και δη θυμάτων που συνδέονταν μεταξύ τους. Στη μία μάλιστα περίπτωση ο κατηγορούμενος είχε βάλει τον αδελφό του θύματος να κακοποιά μαζί του σεξουαλικά την αδελφή του. Όπως λοιπόν υπέδειξε το Ανώτατο Δικαστήριο στην ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ v. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΥΡΡΗ, Ποινική Έφεση Αρ. 70/2022, 7/2/2023: «.η επιβολή συντρεχουσών ποινών φυλάκισης δεν επαρκούσε για να στιγματίσει την ολική εγκληματική συμπεριφορά του, ούτε εναρμονίζετο με τη σοβαρότητα των επιμέρους Κατηγοριών. Εν ολίγοις, η κατ' επανάληψη στηλίτευση από το Κακουργιοδικείο των πράξεων του Εφεσίβλητου, δεδομένης της σοβαρότητας, όπως ορθώς το ίδιο διαπίστωσε, των αδικημάτων που αυτός διέπραξε, των περιστάσεων τους και της έκτασης τους καθώς και της γενικότερης αποτίμησης της παράνομης συμπεριφοράς του Εφεσίβλητου, σαφώς και δεν αντανακλάται στην Απόφαση του, όχι τόσο λόγω του ύψους των ποινών αφ' εαυτού, αλλά ένεκα της επιβολής συντρεχουσών ποινών. Όπως υπεδείχθη στην υπόθεση Κατσιαρή ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 163/2019, ημερ. 20/12/2019: «Όταν αδικήματα του ίδιου ή παρόμοιου χαρακτήρα στρέφονται εναντίον διαφορετικών προσώπων και μάλιστα κατά τρόπο επανειλημμένο, η επιβολή συντρεχουσών ποινών είναι δυνατό να μην αντανακλά τη συνολική εγκληματικότητα της συμπεριφοράς. (Ευσταθίου ν. Δημοκρατίας

(2014)2 ΑΑΔ 541, ECLI:CY:AD:2014:B496, R. v. Jamienson & Jamienson [2008] EWCA Crim 2761, Sentencing Council, Offences Taken into Consideration and Totality, Definitive Guideline, 2012, Ορφανίδη ν. xxx Χατζηχριστοδούλου Λτδ κ.α., Ποιν. Εφ. Αρ. 19/18, ημερ. 25.1.2019). Κατά γενική δε αρχή, το σύνολο των διαδοχικών ποινών θα πρέπει να βρίσκεται σε αναλογία προς τη σοβαρότητα των επιμέρους κατηγοριών (Δημητρίου, Παπαγεωργίου (ανωτέρω)).» Εν κατακλείδι, η ποινική μεταχείριση του Εφεσίβλητου μέσω της επιβολής συντρεχουσών ποινών αναμφίβολα οδήγησε, εν προκειμένω, στην έκδηλη ανεπάρκεια της ποινής και, ως εκ τούτου, δικαιολογείται η επέμβαση του Εφετείου.» Κατά δεύτερο, ο κατηγορούμενος, ωσάν και να μην ήταν αρκετά τα όσα αποτρόπαια έπραξε εναντίον των ανήλικων θυμάτων του κατά τις επίδικες ημερομηνίες, συνειδητά και ηθελημένα απαθανάτισε τις αξιόποινες πράξεις του σε βίντεο τα οποία δημοσίευσε στη συνέχεια σε τρίτους προκαλώντας έτσι τον παντοτινό ίσως εξευτελισμό των θυμάτων του. Η ενέργεια αυτή του κατηγορούμενου, και να μη συνιστούσε το ξεχωριστό αδίκημα των κατηγοριών 4, 7 και 10, δεν θα μπορούσε παρά να θεωρηθεί ως μια «περαιτέρω εγκληματική συμπεριφορά» και δη ως μια επανάληψη ουσιαστικά των ήδη ποινικά κολάσιμων πράξεων του (βλ. κατ' αναλογία KAM v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 127/21, 4/11/2022), ECLI:CY:AD:2022:B419. Και μπορεί σήμερα τα θύματα του κατηγορούμενου να μην έχουν την ηλικία και την ωριμότητα για ν' αντιληφθούν πλήρως το τι είναι που τους συνέβη ώστε να νιώσουν άμεσα τον εξευτελισμό αυτό, όμως τα θύματα αυτά κάποτε θα μεγαλώσουν και η κοινότητα στην οποία ζουν δεν είναι τόσο μεγάλη και απρόσωπη ώστε το θέμα να μπορέσει ως τότε να ξεχαστεί. Ούτε όμως και μπορούμε να φανταστούμε την έκταση της τραγωδίας που θα επέλθει στα δύο αδέλφια - θύματα του κατηγορούμενου όταν αυτά θα μάθουν κάποτε το τι είναι που ο τελευταίος τα έβαλε να πράξουν και το αναφέρουμε αυτό υπενθυμίζοντας ότι σε ένα από τα επίδικα περιστατικά, ο κατηγορούμενος είχε βάλει τον αδελφό του θύματος να κακοποιά μαζί του σεξουαλικά την αδελφή του. Κατά τρίτο, είτε παρακολουθήσει κάποιος τα βίντεο του κατηγορούμενου είτε αναγνώσει απλά τη γραπτή περιγραφή τους, θα καταλήξει αβίαστα στο συμπέρασμα ότι κατά τα επίδικα περιστατικά ο τελευταίος ουσιαστικά «γύριζε» ενσυνείδητα ταινίες ερωτικού περιεχομένου με παιδιά, στις οποίες αυτός είχε και το ρόλο του σκηνοθέτη αλλά και του συμπρωταγωνιστή των παιδιών. Μάλιστα δε, όπως αναφέραμε και πιο πάνω, σε ένα από τα βίντεο ακούγεται ο ίδιος ο κατηγορούμενος να λέει στα θύματα του πού και πώς να γυρίσουν την επόμενη «σκηνή» και υπενθυμίζουμε εδώ ότι καθ' όλη τη διάρκεια των βίντεο ο κατηγορούμενος παρουσιάζεται να είναι ψύχραιμος, να έχει καθαρότητα σκέψης και πλήρη αντίληψη του τι πράττει και του τι λέει. Κοντολογίς, δεν είναι μόνο από την αποτρόπαια φύση τους που προκύπτει η σοβαρότητα των αδικημάτων που έχει παραδεχτεί ότι έχει διαπράξει ο κατηγορούμενος στην προκειμένη περίπτωση αλλά και από τις άκρως επιβαρυντικές συνθήκες κάτω από τις οποίες τ' αδικήματα αυτά διαπράχθηκαν. Προς όφελος βεβαίως του κατηγορούμενου λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας το λευκό του ποινικό μητρώο και την άμεση παραδοχή του, η οποία υπενθυμίζουμε λαμβάνει ιδιαίτερη σημασία σε τέτοιες υποθέσεις ακριβώς διότι «.(το) γεγονός ότι (ο κατηγορούμενος) παραδέχθηκε, εξαρχής, τις παράνομες πράξεις του. αποτελεί σοβαρή ένδειξη της μεταμέλειάς του. Περαιτέρω, η παραδοχή του είχε ως συνέπεια τη μη διεξαγωγή δίκης, η οποία θα έθετε (το ανάλογο θύμα) στη δεινή θέση να βιώσει ξανά τις περιστάσεις διάπραξης των υπό αναφορά αδικημάτων, με ενδεχόμενο τον περαιτέρω ψυχολογικό τραυματισμό (του) .. Εμφανώς, δίδεται το μήνυμα ότι η παραδοχή ανταμείβεται ανάλογα..» (βλ. μεταξύ άλλων FILIP v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική ΄Εφεση Αρ. 112/2019, 3/12/2020), ECLI:CY:AD:2020:D412 Επιπλέον, προς όφελος του κατηγορούμενου θα λάβουμε υπόψη και το ότι ο τελευταίος έχει εκφράσει και εμπράκτως, αλλά και ειλικρινά θεωρούμε, την απολογία και τη μεταμέλεια του, τόσο με την άμεση παραδοχή του όσο και με τις ενέργειες που δηλώνει πρόθυμος να κάμει προκειμένου να λάβει τη βοήθεια που χρειάζεται, ενώ τη δέουσα βαρύτητα θα δώσουμε και στις κοινωνικοοικονομικές και προσωπικές του συνθήκες ως αυτές αναδύονται από τις σχετικές εκθέσεις, μη παραγνωρίζοντας ούτε το πώς έχει εξελιχτεί μέχρι σήμερα η ζωή του αλλά ούτε και το πώς η ζωή αυτή δυνατό να επηρεαστεί συνεπεία της εδώ καταδίκης του. Υπενθυμίζουμε βεβαίως τα όσα έχουν αναφερθεί στις αποφάσεις που παραπέμψαμε ανωτέρω ως προς το ότι ναι μεν στα πλαίσια της επιδίωξης για εξατομίκευση της ποινής που θα επιβληθεί σ' ένα κατηγορούμενο το Δικαστήριο καθηκόντως λαμβάνει υπόψη του τις προσωπικές περιστάσεις του τελευταίου, όμως αυτό δεν σημαίνει και ότι θα πρέπει να δοθεί στον παράγοντα της εξατομίκευσης τέτοια βαρύτητα που στο τέλος να εξουδετερώνει την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών εκεί όπου πρέπει να επιβάλλονται αποτρεπτικές ποινές (βλ. επίσης Σωκράτους ν. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 132 και Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 14) Καθοδηγούμενοι συνεπώς από όλες τις πιο πάνω αρχές και λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη όλα τα πιο πάνω δεδομένα της παρούσας υπόθεσης, κρίνουμε ότι η παρούσα πρόκειται για περίπτωση όπου η ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής δεν μπορεί να υποβαθμιστεί από τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και τα ελαφρυντικά στοιχεία που αυτός έχει προς όφελος του. Άλλωστε, αποτρεπτικές ποινές θα πρέπει να επιβάλλονται εκεί όπου πρέπει να επιβάλλονται και από τη στιγμή που διαπιστώνεται η με τέτοιους ρυθμούς αύξηση των εγκλημάτων αυτής της φύσεως αλλά και η σοβαρότητα με την οποία αυτά εμφανίζονται, διότι εδώ πρόκειται περί πολύ σοβαρής υπόθεσης, οι ποινές που πρέπει να επιβάλλονται θα πρέπει να είναι τέτοιες ώστε να αντιμετωπίσουν και να αναχαιτίσουν κατά το μέγιστο δυνατό το συγκεκριμένο φαινόμενο. Αν λοιπόν ο ενώπιον μας κατηγορούμενος δεν θεωρείτο δια Νόμου ως «παιδί» οπόταν και θα έπρεπε να εφαρμοστούν οι πρόνοιες του Ν.55(Ι)/21 για τη μεταχείριση του, το θέμα της επιμέτρησης της ποινής θα τελείωνε ουσιαστικά εδώ, εφόσον στη βάση των προαναφερόμενων αρχών και των συγκεκριμένων δεδομένων της υπόθεσης, η μόνη αρμόζουσα ποινή υπό τις περιστάσεις θα ήταν αυτή της ποινής της φυλάκισης και μάλιστα πολυετής στο σύνολο της. Αυτό διότι οποιαδήποτε άλλη ποινή δεν θα εξυπηρετούσε το σκοπό του Ν.91(Ι)/14, θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη, ανεπαρκής και θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα τόσο στον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και σε επίδοξους μιμητές ανάλογης εγκληματικής συμπεριφοράς. Ο συγκεκριμένος όμως κατηγορούμενος που έχουμε ενώπιον μας, ο οποίος διέπραξε τα υπό κρίση αδικήματα όταν ήταν κάτω των 18 ετών, δεν έχει συμπληρώσει ακόμη το 21ο έτος της ηλικίας του και ως εκ τούτου, έστω και αν είναι σήμερα ενήλικας, θεωρείται δυνάμει του Ν.55(Ι)/21 ως «παιδί» που πρέπει υποχρεωτικά να τύχει μεταχείρισης σύμφωνα με το Ν.55(Ι)/21[9]. Είμαστε λοιπόν υποχρεωμένοι δια Νόμου να τον θεωρήσουμε ως τέτοιο «παιδί» και να τον μεταχειριστούμε αποκλειστικά με τον τρόπο που ο εν λόγω Νόμος προνοεί. Διεξήλθαμε επομένως με προσοχή το συγκεκριμένο νομοθέτημα και αν και δεν έχουμε πρόθεση να ενδιατρίψουμε στις πρόνοιες του εντούτοις κρίνουμε σκόπιμο να αναφέρουμε τα εξής. Από το περιεχόμενο του συγκεκριμένου Νόμου φαίνεται ότι η κοινωνία, αν και διατήρησε δυνατό το λόγο της πλειοψηφίας στην Xirishis σε σχέση με τα σεξουαλικά αδικήματα εντούτοις δεν αγνόησε τους σοβαρούς - και εύστοχους μπορούμε να πούμε - προβληματισμούς και ενδοιασμούς της μειοψηφίας του μ.Χατζηαναστασίου Δ., και έστω και με καθυστέρηση 55 σχεδόν χρόνων θέσπισε επιτέλους στις 20/04/21 το θεσμικό πλαίσιο που διέπει πλέον τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να τυγχάνουν μεταχείρισης οι παραβάτες που εμπίπτουν στον όρο «παιδί», ως είναι και ο εδώ κατηγορούμενος. Οι διατάξεις του Ν.55(Ι)/21 που ενδιαφέρουν για σκοπούς της παρούσας υπόθεσης είναι οι πρόνοιες του αρ.88 που αφορούν στις συγκεκριμένες εξουσίες ποινής που έχει αυτό το Δικαστήριο Παιδιών καθώς και οι πρόνοιες του αρ.119 που αφορούν στην εξουσία επιβολής ποινής φυλάκισης, η οποία για σκοπούς του Νόμου αναφέρεται ως ποινή κράτησης. Τις παραθέτουμε αυτούσιες: «88. Ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε άλλες διατάξεις ή ποινές καθορίζονται σε οποιονδήποτε άλλο Nόμο αναφορικά με τη διάπραξη αδικημάτων, σε περίπτωση που το Δικαστήριο Παιδιών κρίνει ένοχο το παιδί σε σύγκρουση με τον νόμο, δύναται να επιβάλει τα ακόλουθα μέτρα ή ποινές: (α) Επίπληξη του παιδιού (β) επιβολή προστίμου· (γ) επιβολή καταβολής των εξόδων ή/και ειδικές αποζημιώσεις στο θύμα από το παιδί· (δ) διάταγμα που υποχρεώνει τους ασκώντες τη γονική μέριμνα αυτού να καταβάλει αποζημίωση στο θύμα (ε) διάταγμα γονικής επιτήρησης (στ) διάταγμα κοινοτικής επιτήρησης (ζ) διάταγμα κράτησης σε χώρο κράτησης παιδιών (η) αναστολή ποινής κράτησης (θ) διάταγμα παρακολούθησης με ηλεκτρονικό βραχιόλι∙ (ι) διάταγμα υποχρεωτικής συνεργασίας του παιδιού με οποιαδήποτε δημόσια αρχή∙ (ια) διάταγμα θεραπείας σε κέντρο θεραπείας ουσιοεξάρτησης αδειοδοτημένο από την Αρχή Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων Κύπρου, σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Θεραπείας Κατηγορούμενων Χρηστών ή Ουσιοεξαρτημένων Νόμου.» «119.-

(1)Το Δικαστήριο Παιδιών δύναται να διατάξει την κράτηση παιδιού που έχει κριθεί ένοχο διάπραξης αδικήματος σε χώρο κράτησης παιδιών ως έσχατο μέτρο.

(2)Σε κάθε περίπτωση η κράτηση παιδιού σε σύγκρουση με τον νόμο- (α) επιβάλλεται μόνο σε σχέση με παιδί που έχει συμπληρώσει το δέκατο έκτο (16ο) έτος της ηλικίας του κατά την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης του Δικαστηρίου Παιδιών· (β) επιβάλλεται μόνο ώς έσχατο μέτρο και έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια, λαμβανομένων υπόψη της ηλικίας, της ατομικής κατάστασης του παιδιού και τις ιδιαίτερες περιστάσεις της υπόθεσης και αφού εξεταστεί η δυνατότητα να επιβληθούν, αντί της κράτησης, άλλες ποινές σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου, ή αφού επιβλήθηκαν άλλες ποινές και δεν ήταν αποτελεσματικές·» (γ) δεν επιβάλλεται από το Δικαστήριο Παιδιών, σε περίπτωση που για οποιονδήποτε λόγο το παιδί δεν έχει εκπροσωπηθεί ή λάβει τη συνδρομή δικηγόρου κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιον Δικαστηρίου.

(3)Η ποινή κράτησης παιδιού δεν δύναται να υπερβαίνει το ήμισυ της ποινής που προβλέπεται για το αδίκημα για το οποίο καταδικάστηκε το παιδί και, σε περίπτωση που η ποινή που προβλέπεται είναι η ισόβια κάθειρξη, δεν υπερβαίνει τα δέκα

(10)έτη.

(4)Το Δικαστήριο Παιδιών δύναται να επιβάλει ποινή κράτησης σε παιδί, μόνο σε περίπτωση που η κατηγορούσα αρχή δηλώσει ενώπιόν του, ότι το παιδί θα κρατείται σε χώρο κράτησης παιδιών: Νοείται ότι, για τους σκοπούς του παρόντος εδαφίου και για περίοδο ενός

(1)έτους από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Νόμου, θα αποτελεί ικανοποιητική δήλωση ενώπιον του Δικαστηρίου ότι το παιδί θα κρατείται σε ειδικό χώρο κράτησης εντός των φυλακών: Νοείται περαιτέρω ότι, παιδί δεν κρατείται μαζί με οποιοδήποτε ενήλικο πρόσωπο που έχει συμπληρώσει το εικοστό πρώτο (21ο) έτος της ηλικίας του.

(5)Το προσωπικό και οποιοσδήποτε άλλος επαγγελματίας βρίσκεται σε χώρο κράτησης παιδιών, τυγχάνει εκπαίδευσης σε σχέση με τη μεταχείριση παιδιών σε σύγκρουση με τον νόμο, τα δικαιώματα των παιδιών, καθώς και την εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος Νόμου.» Με γνώμονα λοιπόν τις ανωτέρω πρόνοιες αλλά και τα όσα αναφέραμε πιο πάνω σε σχέση με τα όσα περιβάλλουν την υπό κρίση υπόθεση, περιλαμβανομένων δηλαδή και των όσων αναφέρονται στις εκθέσεις που ετοιμάστηκαν αναφορικά με τον κατηγορούμενο, και έχοντας σταθμίσει όλους τους σχετικούς παράγοντες, από τη μια τη σοβαρότητα του αδικήματος και την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής και από την άλλη την αρχή της εξατομίκευσης, κρίνουμε ότι για τους λόγους που έχουμε ήδη αναφέρει, η μόνη αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή για το συγκεκριμένο κατηγορούμενο και για τα συγκεκριμένα αδικήματα που αυτός διέπραξε είναι αυτή της κράτησης. Κατά την κρίση μας καμία άλλη ποινή δεν θα ήταν υπό τις περιστάσεις η κατάλληλη ποινή. Παρά ταύτα, έστω και αν θεωρούμε το συγκεκριμένο είδος ποινής ως τη μόνη αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή, η εξουσία που έχουμε να επιβάλουμε μια τέτοια ποινή τελεί υπό τη ρητή προϋπόθεση του αρ.119

(4)του Ν.55(Ι)/21, ήτοι ότι θα δηλωθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ότι οι αρμόδιες αρχές της χώρας έχουν δημιουργήσει ειδικό χώρο κράτησης παιδιών στον οποίο θα κρατείται ο κατηγορούμενος και δη ειδικό χώρο εκτός των Κεντρικών Φυλακών εφόσον έχει ήδη παρέλθει ο ένας χρόνος από τις 20/04/21 που τέθηκε σε εφαρμογή ο Ν.55(Ι)/21. Καθηκόντως λοιπόν, και εφόσον δεν εντοπίσαμε να έχει εκδοθεί οποιοδήποτε σχετικό διάταγμα από το αρμόδιο Υπουργείο ως το αρ. 127

(3)(α) προνοεί[10], ζητήσαμε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της κατηγορούσας αρχής να τοποθετηθεί επί του συγκεκριμένου θέματος. Προς έκπληξη μας όμως, η δήλωση που λάβαμε από τον εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής ήταν ότι παρά το γεγονός ότι έχουν ήδη παρέλθει δυο και πλέον χρόνια από τη θέσπιση του Ν.55(Ι)/21 εντούτοις δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί και εγκριθεί ο ειδικός χώρος κράτησης που προνοεί ο Νόμος προκειμένου να μπορεί το Δικαστήριο Παιδιών να επιβάλει ποινή στερητική της ελευθερίας εκεί όπου κρίνει ότι θα πρέπει να επιβάλει μια τέτοια ποινή και σημειώνουμε εδώ ότι σε παρόμοια διαπίστωση προέβη και το Τριμελές Δικαστήριο Παιδιών Λευκωσίας όταν επέβαλλε ποινή στην υπόθεση 7269/21 στις 29/06/

1. Εφόσον λοιπόν διαπιστώνεται ότι δεν έχουν γίνει από πλευράς των αρμόδιων αρχών εκείνες οι απαραίτητες ενέργειες που θα έπρεπε να γίνουν ώστε να δικαιούται το Δικαστήριο Παιδιών να επιβάλει ποινή κράτησης σε κατηγορούμενο παιδί, καμία εξουσία δεν έχουμε προς το παρόν για να επιβάλουμε τέτοια ποινή στον εδώ κατηγορούμενο, έστω και αν θεωρούμε ότι αυτή είναι η ενδεδειγμένη υπό τις περιστάσεις ποινή. Άνευ ουσιαστικού σκοπού λοιπόν καθίσταται και η οποιαδήποτε ενασχόληση με τις κατευθυντήριες γραμμές επιβολής ποινής που ισχύουν στην Αγγλία (Sentencing Guidelines, Sexual Offences Definitive Guideline, Blackstone's Criminal Practice 2019, Rules and Guidelines) ή με τα σχετικά συγγράμματα αφού τα όσα καθοδηγητικά εκεί αναφέρονται έχουν να κάμουν με τον τρόπο με τον οποίο το Δικαστήριο ενεργεί κατά την «επιλογή» μεταξύ της στερητικής της ελευθερίας ποινής και των εναλλακτικών ποινών καθώς και με τη διάρκεια της κράτησης αν αποφασίσει να την επιβάλει. Με άλλα λόγια, παρά το ότι σαν Δικαστήριο Παιδιών κρίνουμε ότι στον κατηγορούμενο θα πρέπει να επιβληθεί ποινή στερητική της ελευθερίας εντούτοις ο Νόμος που έχει θεσπίσει η πολιτεία, μας εμποδίζει, συνεπεία των σημερινών δεδομένων, από του να επιβάλουμε μια τέτοια ποινή. Συνεπεία των πιο πάνω λοιπόν, θα πρέπει, υποχρεωτικά πλέον, να εξετάσουμε το ενδεχόμενο επιβολής ποινής άλλης από αυτήν της στερητική της ελευθερίας του κατηγορουμένου και σημειώνουμε από τώρα ότι ενόψει της φύσης των διαπραχθέντων αδικημάτων αλλά και των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορούμενου και της οικογένειας του δεν τίθεται θέμα να επιβληθεί οποιαδήποτε χρηματική ποινή στον ίδιο ή στους γονείς του. Αυτό αν μη τι άλλο διότι ο μεν κατηγορούμενος έχει μόλις συμπληρώσει την ηλικία των 18 ετών, είναι άνεργος και προσπαθεί ακόμη να ολοκληρώσει το σχολείο, οι δε γονείς του είναι άνεργοι και η οικογένεια τους συντηρείται από τη σύνταξη του πατέρα. Υπό από αυτά τα δεδομένα συνεπώς, η επιβολή οποιασδήποτε χρηματικής ποινής δεν θα εξυπηρετούσε κανένα ουσιαστικό σκοπό και ούτε και ενδείκνυται. Αδύνατη όμως καθίσταται και η έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος με το οποίο να «διατάσσεται η παρουσία του παιδιού σε σύγκρουση με τον νόμο σε συγκεκριμένες ώρες, είτε καθημερινά είτε εβδομαδιαίως, σε ένα ή περισσότερα Κέντρα Ημέρας, με σκοπό τη συμμετοχή του σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα ή την απασχόληση ή δραστηριότητα, ή τη λήψη οδηγιών αναφορικά με δραστηριότητες»[11], ή που να διατάσσεται η επιτήρηση του κατηγορούμενου «από επιτηρητή δοκιμασίας»[12] ή μέσω «προγράμματος εκπαίδευσης ή δραστηριοτήτων»[13] ή «σε εντατική εποπτεία»[14], αφού η έκδοση τέτοιων διαταγμάτων προϋποθέτει, σύμφωνα με το Ν.55(Ι)/21, ότι το Υπουργικό Συμβούλιο έχει εκδώσει σχετικούς Κανονισμούς και ο αρμόδιος Υπουργός έχει εκδώσει Διάταγμα με το οποίο ενεργοποιείται ουσιαστικά ο τρόπος εκτέλεσης τέτοιων ποινών[15]. Τέτοιοι Κανονισμοί και Υπουργικά Διατάγματα όμως δεν έχουν μέχρι σήμερα εκδοθεί. Η μόνη επομένως ποινή που μπορεί υπό τις περιστάσεις να επιβληθεί στον κατηγορούμενο με βάση το Ν.55(Ι)/21 είναι το διάταγμα κοινοτικής επιτήρησης υπό συγκεκριμένους όρους, ενώ μπορούν επίσης να του επιβληθούν ως ποινή και τα διάφορα μέτρα που προνοούνται στο αρ.14 του Ν.91(Ι)/2014 επί των οποίων εδράζονται οι υπό κρίση κατηγορίες και τα οποία μέτρα επιτρέπονται να επιβληθούν δυνάμει του αρ.88 του Ν.55(Ι)/
2. (Στον κατηγορούμενο εξηγούνται οι λόγοι και οι προτιθέμενοι όροι του διατάγματος κοινοτικής επιτήρησης καθώς επίσης και ο ρόλος των γονέων του αλλά και το ότι υπάρχει η δυνατότητα τροποποίησης ή ακύρωσης του διατάγματος δυνάμει του αρ.
3. Εξηγείται επίσης ότι σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι δεν συμμορφώνεται με το πιο πάνω διάταγμα κοινοτικής επιτήρησης ή σε περίπτωση που το διάταγμα κοινοτικής επιτήρησης κριθεί ότι θα πρέπει να ακυρωθεί για λόγους για τους οποίους ευθύνεται αυτός, το Δικαστήριο δύναται να του επιβάλλει οποιοδήποτε άλλο μέτρο ή ποινή που προβλέπει το Μέρος V του Ν.55(Ι)/21 συμπεριλαμβανομένης και της κράτησης σε χώρο κράτησης παιδιών αν τέτοιος χώρος υφίσταται) Έχοντας λοιπόν συνεκτιμήσει όλους τους πιο πάνω παράγοντες και περιορισμούς και έχοντας κατά νου την αρχή της συνολικότητας και της αναλογικότητας της ποινής αλλά και τα όσα αναφέρονται στις εκθέσεις που ετοιμάστηκαν σε σχέση με τον κατηγορούμενο, εκδίδουμε, ως ποινή που επιβάλλουμε στον τελευταίο, τα εξής διατάγματα: Α. Με βάση τις πρόνοιες του Ν.55(Ι)/21 εκδίδεται Διάταγμα Κοινοτικής Επιτήρησης του Κατηγορούμενου το οποίο θα ισχύει για περίοδο 3 ετών από σήμερα. Κατά την καθοριζομένη αυτή περίοδο, ο κατηγορούμενος διατάσσεται όπως:

(1)Τελεί υπό την επιτήρηση αρμοδίου για τον σκοπό αυτό Κηδεμονευτικού Λειτουργού.

(2)Διαμένει μόνιμα στη διεύθυνση που έχει δηλώσει, ήτοι στην οδό ΧΧΧΧΧΧ ΧΧΧΧΧΧ, Λάρνακα. Σε περίπτωση αλλαγής διεύθυνσης ο Κατηγορούμενος να ειδοποιεί 15 τουλάχιστον ημέρες προηγουμένως τον Κηδεμονευτικό Λειτουργό κάτω από την επιτήρηση του οποίου τίθεται.

(3)Παρουσιάζεται και/ή επικοινωνεί με τον Κηδεμονευτικό Λειτουργό σύμφωνα με τις οδηγίες που θα δίδονται από τον Κηδεμονευτικό Λειτουργό.

(4)Συμμορφώνεται και συνεργάζεται καθ' όλη την διάρκεια της περιόδου επιτήρησης με τις υποδείξεις και απαιτήσεις του Κηδεμονευτικού Λειτουργού τις οποίες ο τελευταίος θα θεωρεί αναγκαίες για την διασφάλιση της καλής διαγωγής του κατηγορούμενου και της αποτροπής επανάληψης ή διάπραξης οποιουδήποτε αδικήματος.

(5)Συνεχίσει και ολοκληρώσει την φοίτηση του σε ΧΧΧΧΧ ΧΧΧΧΧ ΧΧΧΧ και/ή σε ΧΧΧΧ αναλόγως και της άποψης του Κηδεμονευτικού Λειτουργού

(6)Λαμβάνει υπηρεσίες ψυχολογικής στήριξης από κλινικό ψυχολόγο, που θα διορίσουν οι Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας σε συνεννόηση με τον αρμόδιο κηδεμονευτικό λειτουργό, σε εβδομαδιαία βάση και σε ημέρες και ώρες που θα ορίσει ο αρμόδιος κηδεμονευτικός λειτουργός, με σκοπό την επεξεργασία των συναισθημάτων του κατηγορούμενου σχετικά με τα βιώματα της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας και την προαγωγή της ομαλής ψυχοκοινωνικής του εξέλιξης,

(7)Ενταχθεί σε οποιοδήποτε πρόγραμμα επιτήρησης και αναλάβει και ολοκληρώσει οποιοδήποτε πρόγραμμα εκπαίδευσης ή/και κοινωνικών δραστηριοτήτων ή/και εργοθεραπευτικής παρέμβασης που θα του προτείνει ο κηδεμονευτικός λειτουργός σε συνεργασία με τις Υπηρεσίες Ψυχικές Υγείας με σκοπό την πρόληψη διάπραξης περαιτέρω αδικημάτων, την εκμάθηση κοινωνικών δεξιοτήτων και την συναναστροφή και συνδιαλλαγή του με πρόσωπα της ηλικίας του.

(8)Μην συναναστρέφεται ή και έρχεται σε επαφή με πρόσωπα ηλικίας κάτω των 13 ετών εκτός στην παρουσία των γονέων του ή του κηδεμονευτικού λειτουργού ή των γονέων των ανηλίκων ,

(9)Μην μεταβαίνει ή και παρευρίσκεται σε χώρους όπου συχνάζουν ανήλικα παιδιά κάτω των 13 ετών, όπως σχολεία, πάρκα, παιδότοπους και άλλους χώρους εκπαίδευσης ανηλίκων, εκτός των χώρων που είναι αναγκαίοι για συμμόρφωση του με τις πρόνοιες του παρόντος διατάγματος και νοουμένου ότι έχει λάβει προς τούτο την προηγούμενη ρητή έγκριση και/ή την άδεια του κηδεμονευτικού λειτουργού. Σε περίπτωση δε που βρεθεί σε τέτοιο χώρο χωρίς να το αντιληφθεί ή χωρίς να το γνωρίζει, ο κατηγορούμενος θα ενημερώνει αμέσως τον κηδεμονευτικό λειτουργό και αν ο τελευταίος αδυνατεί να του δώσει έγκριση και/ή οδηγίες για το τι θα πράξει, αυτός θα εγκαταλείπει αμέσως το συγκεκριμένο χώρο.

(10)Παρουσιαστεί εντός 7 ημερών από σήμερα στο γραφείο των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας Λάρνακας με σκοπό την επεξήγηση και υλοποίηση του παρόντος διατάγματος.

(11)Υπεύθυνος για την υλοποίηση του προγράμματος επιτήρησης και τήρηση του παρόντος διατάγματος διορίζεται ο εκάστοτε κηδεμονευτικός λειτουργός, ο οποίος θα επισκέπτεται και θα λαμβάνει αναφορά από τον κατηγορούμενο κάθε μήνα και θα υποβάλλει στο Δικαστήριο Έκθεση προόδου αναφορικά με την τήρηση και εφαρμογή του διατάγματος κάθε έξι

(6)μήνες. Η πρώτη έκθεση του Λειτουργού να υποβληθεί στο Δικαστήριο εντός 45 ημερών.

(12)Σε περίπτωση που ο Κατηγορούμενος δεν συμμορφώνεται με τις πρόνοιες του Διατάγματος ή δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις του Κηδεμονευτικού Λειτουργού, το Δικαστήριο να ενημερωθεί αμέσως με σχετική έκθεση του Κηδεμονευτικού Λειτουργού. Β. Επιπλέον και κατ' εφαρμογή του αρ.14 του Ν. 91(Ι)/2014, 1. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η παραπομπή του κατηγορούμενου στην Αρχή Εποπτείας Καταδικασθέντων για Αδικήματα Σεξουαλικής Φύσης κατά Ανηλίκων που έχει εγκαθιδρυθεί με το άρθρο 47 του Ν.91(Ι)/2014 για χρονικό διάστημα τριών

(3)χρόνων από σήμερα. 2. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στον κατηγορούμενο για περίοδο τριών

(3)ετών από σήμερα να εισέρχεται ή να διαμένει για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα στο χώρο διαμονής των θυμάτων του ή σε χώρο ο οποίος γειτνιάζει με τον τόπο διαμονής των θυμάτων του ή σε οποιουσδήποτε οργανωμένους χώρους όπου βρίσκονται ή συχνάζουν παιδιά κάτω των 13 ετών, όπως σχολεία, πάρκα, παιδότοπους και άλλους χώρους εκπαίδευσης ανηλίκων, εκτός των χώρων που είναι αναγκαίοι για συμμόρφωση του με τις πρόνοιες του διατάγματος κοινοτικής επιτήρησης και νοουμένου ότι έχει λάβει προς τούτο την προηγούμενη ρητή έγκριση και/ή την άδεια του κηδεμονευτικού λειτουργού. Σε περίπτωση δε που βρεθεί σε τέτοιο χώρο χωρίς να το αντιληφθεί ή χωρίς να το γνωρίζει, ο κατηγορούμενος θα ενημερώνει αμέσως τον κηδεμονευτικό λειτουργό και αν ο τελευταίος αδυνατεί να του δώσει έγκριση και/ή οδηγίες για το τι θα πράξει, αυτός θα εγκαταλείπει αμέσως το συγκεκριμένο χώρο. (Εξηγείται στον κατηγορούμενο ότι αν και το συγκεκριμένο διάταγμα υπ. αρ.Β2 που εκδίδεται με βάση το αρ.14 του Ν.91(Ι)/14, περιέχει παρόμοιους όρους με τους όρους που του επιβλήθηκαν στα πλαίσια του διατάγματος κοινοτικής επιτήρησης που εκδίδεται δυνάμει του Ν.55(Ι)/21, εντούτοις παράβαση των όρων αυτών δεν θα συνιστά μόνο παράβαση του διατάγματος επιτήρησης που συνεπάγεται τις συνέπειες που έχουν ήδη εξηγηθεί, αλλά θα συνιστά και ξεχωριστό ποινικό αδίκημα, το οποίο με βάση το αρ.14

(3)του Ν.91(Ι)/14 «τιμωρείται με ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα πέντε

(5)έτη ή με χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εκατόν εβδομήντα χιλιάδες ευρώ (€170.000) ή και με τις δύο αυτές ποινές.») Τέλος και προτού εγκαταλείψουμε την απόφαση μας κρίνουμε σκόπιμο να αναφέρουμε τα εξής. Η παρούσα περίπτωση αλλά και τα δεδομένα που αναφέραμε πιο πάνω ότι την περιβάλλουν, καταδεικνύουν δυστυχώς ότι αν και η προσπάθεια που ξεκίνησε να γίνει με την θέσπιση του Ν.55(Ι)/21 αφορούσε στην «.εγκαθίδρυση συστήματος δικαιοσύνης φιλικού προς τα παιδιά σε σύγκρουση με τον νόμο, η ρύθμιση των θεμάτων που αφορούν στην σύγκρουση παιδιών με τον νόμο, και ειδικότερα στην πρόληψη, αντιμετώπιση και καταστολή της, στην εγκαθίδρυση των απαραίτητων δομών και μηχανισμών πρόληψης και αντιμετώπισης της σύγκρουσης παιδιών με τον νόμο, καθώς και η ρύθμιση της μεταχείρισης παιδιών στο σύστημα ποινικής δικαιοσύνης σύμφωνα με τις αρχές και διατάξεις της Σύμβασης και άλλων διεθνών προτύπων κανόνων αναφορικά με τη μεταχείριση παιδιών στο σύστημα ποινικής δικαιοσύνης», στο τέλος ο Νόμος αυτός παρέμεινε, λόγω των παραλείψεων της πολιτείας, να συνιστά απλά ένα «κομμάτι χαρτί», το οποίο όμως επειδή έχει νομοθετική ισχύ, αντί να βοηθά στην ορθή απονομή της δικαιοσύνης ουσιαστικά την εκτροχιάζει και την καταστρατηγεί. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει σοβαρά όλους τους αρμόδιους φορείς και το μόνο που μπορούμε εμείς να πράξουμε ως Δικαστήριο Παιδιών είναι να καλέσουμε την πολιτεία να ανταποκριθεί το συντομότερο στις επί του προκειμένου υποχρεώσεις της. Αντίγραφο των διαταγμάτων που εκδίδονται ανωτέρω να σταλούν από τον Πρωτοκολλητή στο Επαρχιακό Γραφείο Ευημερίας Λάρνακας. Όσον αφορά τα τεκμήρια που έχουν κατασχεθεί, αυτά να κρατηθούν μέχρι να παρέλθει η προθεσμία καταχώρισης έφεσης και σε περίπτωση που ασκηθεί έφεση να κρατηθούν μέχρι την αποπεράτωση της ή άλλης σχετικής διαταγής του Εφετείου και ή του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Σε περίπτωση που δεν καταχωρηθεί έφεση, αυτά να καταστραφούν. (Υπ.). ............. Χ. Φιλίππου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............. Λ. Πασχαλίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ............. Μ. Μαρκουλλής, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. αρ.2 [2] 6.

(3)Με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 12, όποιος συμμετέχει σε σεξουαλική πράξη με παιδί το οποίο δεν έχει φτάσει στην ηλικία συναίνεσης είναι ένοχος κακουργήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα είκοσι

(20)έτη. [3]6.

(2)Όποιος προκαλεί ώστε παιδί το οποίο δεν έχει φτάσει στην ηλικία συναίνεσης γίνει μάρτυρας σεξουαλικής κακοποίησης ή απεικόνισης σεξουαλικής κακοποίησης, ακόμα και αν το εν λόγω παιδί δεν συμμετέχει σε αυτή, είναι ένοχος κακουργήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα δεκαπέντε

(15)έτη. [4] 6

(6)Όποιος εξαναγκάζει ή εξωθεί παιδί να συμμετάσχει σε σεξουαλική πράξη με τρίτο πρόσωπο είναι ένοχος κακουργήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα είκοσι πέντε

(25)έτη. [5] 8.

(5)Με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 12, όποιος παράγει υλικό παιδικής πορνογραφίας είναι ένοχος κακουργήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα είκοσι

(20)έτη. [6] 6

(7)Όποιος διαπράττει οποιοδήποτε από τα αδικήματα του παρόντος άρθρου και το θύμα είναι παιδί το οποίο, κατά την διάπραξη του αδικήματος, ήταν ηλικίας κάτω των δεκατριών

(13)ετών υπόκειται σε ποινή φυλάκισης διά βίου. 8

(6)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις των εδαφίων

(1)έως

(5), όποιος διαπράττει οποιοδήποτε από τα αδικήματα του παρόντος άρθρου όπου το παιδί το οποίο απεικονίζεται στο υλικό παιδικής πορνογραφίας είναι ηλικίας κάτω των δεκατριών

(13)ετών υπόκειται σε ποινή φυλάκισης διά βίου. [7] Βλ. αρ.63 και 65 [8] Κέντρα κράτησης ανηλίκων [9] βλ. άρθρο 2 και 63 - 68 του Νόμου [10] 127

(3)«Ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως, με διάταγμά του που δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας καθορίζει- (α) τους χώρους κράτησης παιδιών.» [11] Βλ. αρ.108 [12] Βλ. αρ.109 [13] Βλ. αρ.110 [14] Βλ. αρ.111 [15] Βλ. αρ.126 και 17 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο