Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. DUMITRU MARINIUC, Αρ. Υπόθεσης: 6697/22, 27/4/2023

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, ο κατηγορούμενος επέλεξε να ασκήσει το δικαίωμα της σιωπής, χωρίς να καλέσει οποιοδήποτε μάρτυρα υπεράσπισης. Επιπλέον, κατά την εκδίκαση της υπόθεσης κατατέθηκαν 30 τεκμήρια. Από αυτά τα πιο κάτω τεκμήρια, κατόπιν έγκρισης του Δικαστηρίου, κατατέθηκαν από κοινού, το περιεχόμενο των οποίων ουσιαστικά τα μέρη αποδέχονται ως αληθές:

(1)Τεκμήριο 1 - Πέντε

(5)φωτογραφίες που απεικονίζουν τα αντικείμενα που βρέθηκαν στην κατοχή του Κατηγορούμενου.

(2)Τεκμήριο 22 - Γραπτή κατάθεση του Αστυφύλακα 2588 Ανδρέα Παπακλεοβούλου στην οποία μεταξύ άλλων, αναφέρεται στις δακτυλοσκοπικές και δειγματολογικές εξετάσεις στην σκηνή και τα τεκμήρια που παρέλαβε από την σκηνή.

(3)Τεκμήριο 23 - Φωτογραφίες στις οποίες απεικονίζεται το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου.

(4)Τεκμήριο 24 - Γραπτή κατάθεση αστυφύλακα 3894 Α. Γερμανού του ΤΑΕ Πάφου στην οποία αναφέρεται ότι την 22/09/22 φωτογράφησε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής [ ], σχετικά με υπόθεση διάρρηξης κατοικίας και κλοπής και παράνομης κατοχής περιουσίας. Οι σχετικές φωτογραφίες είναι αυτές που κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 23.

(5)Τεκμήριο 29 - Γραπτή κατάθεση αστυφύλακα 3402 Π. Πολυδώρου του ΤΑΕ Πάφου στην οποία αναφέρεται ότι στις 22/09/2022, στην παρουσία του Κατηγορούμενου και με την βοήθεια συναδέλφων του, ερεύνησε το όχημα του κατόπιν γραπτής του συγκατάθεσης. Κατά τη διάρκεια της έρευνας ο Αστ 2814, παρέλαβε αριθμό τεκμηρίων. Μετά το τέλος της έρευνας ο Αστ. 2814 του παρέδωσε τα αντικείμενα που παρέλαβε κατά τη διάρκεια της έρευνας από το όχημα του Κατηγορουμένου. Έλαβε επίσης από τον κατηγορούμενο γραπτή ανακριτική κατάθεση, όπως και τα παρειακά του επιχρίσματα κατόπιν γραπτής του συγκατάθεσης.

(6)Τεκμήριο 30 - Γραπτή κατάθεση του Σάββα Τσιακολή ο οποίος ασχολείται με την εγκατάσταση συστημάτων συναγερμού και κλειστών κυκλωμάτων παρακολούθησης. Σε αυτή αναφέρεται ότι κλήθηκε από το ΤΑΕ Πάφου, να ετοιμάσει σχετικό αντίγραφο από κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης, το οποίο εγκατέστησε η εταιρεία του σε κατοικία στην οδό [ ], στην Κ. Πάφο, πράγμα και το οποίο έκανε. Τις καταγραφές από τις κάμερες τις μετέφερε και τις αποθήκευσε σε USB memory stick το οποίο και παρέδωσε στον Αστ. 739, ΜΚ

1. Ο ΜΚ1 εργαζόταν κατά τον ουσιώδη χρόνο του κατηγορητηρίου στο κλιμάκιο διαρρήξεων του ΤΑΕ Πάφου. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης του κατάθεσε την γραπτή του κατάθεση ημερομηνίας 29/09/2022 την οποία έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου σαν Τεκμήριο
2. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 2, στις 17/09/2022, καταγγέλθηκε από την Anna De Grossi Freitas Lima, από την Βραζιλία, ότι την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 1300 - 1500, διαρρήχθηκε η κατοικία της στην Λεωφόρο Μελίνας Μερκούρη στην Κάτω Πάφο, και κλάπηκαν από αυτήν ένα δακτυλίδι λευκό χρυσό με διαμάντι και διάφορα Faux -Bijoux συνολικής αξίας 20000 ευρώ, ως επίσης και το χρηματικό ποσό των 1000 ευρώ όλα σε χαρτονομίσματα των 50 ευρώ. Αμέσως επισκέφθηκε το μέρος και από εξετάσεις που διενήργησε διαπίστωσε ότι η είσοδος στην κατοικία επιτεύχθηκε κατόπιν παραβίασης αλουμινένιου συρόμενου παραθύρου το οποίο ήταν κλειστό αλλά απασφάλιστο και ανοίχθηκε με φυσική βία. Την 23/09/22 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο ο οποίος είχε στο μεταξύ συλληφθεί , όπου μεταξύ άλλων αρνήθηκε κάθε ανάμειξη στη διάρρηξη και κλοπή. Την 21/09/22 παρέλαβε από τον ΜΚ2 ένα USB με πλάνα που καταγράφουν τον κατηγορούμενο. Την 22/09/22 παρέλαβε από τον Αστ.3402, τα παρειακά επιχρίσματα του κατηγορούμενου καθώς και τα ανευρεθέντα τεκμήρια από την έρευνα στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου. Την 22/09/22 στην παρουσία του και στην παρουσία του Αστ. 3281, οι παραπονούμενοι αναγνώρισαν και του υπέδειξαν μέρος της κλαπείσας περιουσίας. Ο πρώτος παραπονούμενος αναγνώρισε μια γκρίζα κοντομάνικη φανέλα με το έμβλημα της ποδοσφαιρικής ομάδας του ακρίτα Χλώρακας και η 2η παραπονούμενη αναγνώρισε ένα χάρτινο κουτί που περιέχει δυο ζεύγη σκουλαρίκια χρώματος χρυσού και τρία βραχιόλια χρώματος χρυσού. Σε σχέση με τον πρώτο παραπονούμενο ανέφερε ότι αυτός είναι ποδοσφαιριστής στην ομάδα του Ακρίτα Χλώρακας. Στα πλαίσια της δια ζώσης μαρτυρίας του, κατέθεσε ως Τεκμήριο 3 έγγραφο το οποίο είχε στην κατοχή του, με τον τίτλο «Έκθεση Πραγματογνωμοσύνης» όπως επίσης και το τεκμήριο 4, το οποίο πρόκειται για ένα USB το οποίο περιείχε πλάνα από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης κατοικίας στην οδό [ ] στην Κάτω Πάφο. Το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 4, προβλήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Στα βίντεο που προβλήθηκαν, σύμφωνα με τον μάρτυρα, φαίνεται ο Κατηγορούμενος ο οποίος διακρίνεται να ανοίγει κάγκελο και να περνά από το δρομάκι ανάμεσα σε οικίες του συγκροτήματος και ο οποίος διακρίνεται να βλέπει μέσα στο σπίτι της Παραπονούμενης. Αναγνώρισε το πρόσωπο που φαίνεται στα βίντεο που προβλήθηκαν ως το πρόσωπο του Κατηγορούμενου. Στη συνέχεια αναγνωρίζει τα πρόσωπα των δυο παραπονούμενων οι οποίοι κατευθύνθηκαν προς την κατοικία τους την οποία έγινε η διάρρηξη. Όπως εξήγησε, το δρομάκι στο οποίο εντοπίζεται κατά τον ίδιο ο κατηγορούμενος, είναι ιδιωτικό , βρίσκεται στο Complex Limnaria Gardens και οδηγεί στην πισίνα του συγκροτήματος, την οποία χρησιμοποιούν μόνο οι κάτοικοι των διαμερισμάτων. Σε σχέση με την φανέλα που βρέθηκε στην κατοχή του κατηγορούμενου και σύμφωνα με τον παραπονούμενο, αυτή του ανήκει, ο κατηγορούμενος τη φορούσε την ώρα της σύλληψης και η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
3. Επίσης ως Τεκμήριο 6 κατατέθηκε ένα κουτί το οποίο περιείχε δυο ζεύγη σκουλαρίκια χρώματος χρυσού και τρία βραχιόλια χρώματος χρυσού, τα οποία αναγνωρίστηκαν από τους παραπονούμενους. Σε σχέση με τη φανέλα (τεκμήριο 5) εξήγησε ότι ο παραπονούμενος την αναγνώρισε από ένα σημάδι το οποίο αυτή είχε και ότι κατηγορούμενος του ανέφερε ότι την αγόρασε από παζαράκι πριν ένα χρόνο στην τιμή των 2 ευρώ. Εξήγησε όμως ότι από έρευνες τις οποίες είχε κάνει και αφού μίλησε με τον τεχνικό διευθυντή της ομάδας Ακρίτας Χλώρακας, αυτή η φανέλα δεν βρίσκεται στην αγορά, αφού κυκλοφόρησε πρώτη φορά τον Ιούλη του 2022 και μόνο οι ποδοσφαιριστές την έχουν στην κατοχή τους. Ο μάρτυρας κατέθεσε επίσης τις δυο

(2)καταθέσεις που λήφθηκαν από τον κατηγορούμενο μαζί με πιστές μεταφράσεις αυτών, ως τεκμήρια 10,11,12 και

1. Ως τεκμήριο 14 και 15 κατέθεσε γραπτές συγκαταθέσεις του Κατηγορούμενου για έρευνα στο αυτοκίνητο του, όπως επίσης και ως τεκμήριο 16, το ένταλμα σύλληψης του Κατηγορουμένου ημερομηνίας 19/09/2022 το οποίο εκτελέστηκε την 21/09/2022 και ώρα 22:
2. Επίσης κατέθεσε ως τεκμήριο 17 ημερολόγιο ενεργείας στο οποίο αναφέρεται η εκτίμηση που έγινε σε τεκμήρια της υπόθεσης σε σχέση με την αξία των αντικειμένων αυτών. Ως Τεκμήριο 18 κατέθεσε επίσης ημερολόγια ενεργείας, τα οποία αναφέρονται σε έρευνες τις οποίες έκανε ο μάρτυρας σε σχέση με διερεύνηση των ισχυρισμών που προέβαλε ο κατηγορούμενος. Ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι κάποια από τα πράγματα που εντοπίστηκαν στην κατοχή του, ανήκουν σε συγκεκριμένο πρόσωπο. Έγινε προσπάθεια εντοπισμού του μέσω τηλεφώνου που δόθηκε στην αστυνομία όμως κανείς δεν ανταποκρίθηκε στις κλήσεις ούτε έγινε κατορθωτός ο εντοπισμός του κατόχου του συγκεκριμένου τηλεφώνου. Κατέθεσε επίσης ως Τεκμήριο 19, ημερολόγιο το οποίο ετοιμάστηκε από τον Αστ. 739, Θεόδωρο στο οποίο αναφέρεται ότι ο συγκεκριμένος αστυφύλακας, μετέβη σε συγκεκριμένη οδό όπου βρίσκεται συγκεκριμένο κατάστημα και στην παρουσία της υπεύθυνης του καταστήματος, επιθεώρησε πλάνα από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης από το χώρο στάθμευσης του καταστήματος για την ημερομηνία 17/09/22 μεταξύ των ωρών 1300 -1500, όπου διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε σταθμευμένο οποιοδήποτε μπλε Mercedes με αριθμούς εγγραφής [ ], ούτε τέτοιο όχημα εισήλθε ή εξήλθε του συγκεκριμένου χώρου, αφού ο κατηγορούμενος στην κατάθεση του ανέφερε ότι την ώρα της διάρρηξης βρισκόταν με το αυτοκίνητο του στο χώρο στάθμευσης του συγκεκριμένου καταστήματος στην Πάφο. Εξήγησε ότι ο κατηγορούμενος αναγνωρίστηκε από τον συνάδελφο του ΜΚ2 αφού ο κατηγορούμενος είναι γνωστός στην Αστυνομία και τον γνώριζε ο ΜΚ2 από άλλες περιπτώσεις. Μετά που είχε συλληφθεί τον αναγνώρισε και ο ίδιος ο ΜΚ
3. Σε ερώτηση εάν τον γνώριζε και αυτός από προηγουμένως, εξήγησε ότι τον είδε και αυτός κάποιες φορές αλλά δεν το είχε καταλάβει στην αρχή. Υποστήριξε επίσης ότι από την στιγμή που είδαν τα πλάνα στην σκηνή και βρέθηκε μέρος της κλοπιμαίας περιουσίας στην κατοχή του και από το γεγονός ότι φορούσε την κλοπιμαία φανέλα του παραπονούμενου κατέληξαν ουσιαστικά στο συμπέρασμα ότι αυτός διέπραξε το αδίκημα. Κατέθεσε τέλος ως Τεκμήρια 20 και 21 τα δικαιώματα που δόθηκαν στον κατηγορούμενο στην ελληνική και ρουμανική γλώσσα. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ1 δήλωσε ότι έχουν γίνει επιστημονικές εξετάσεις και δεν έχει συνδεθεί ο κατηγορούμενος με την σκηνή και τον χώρο της κατοικίας. Συμφώνησε ότι το δρομάκι το οποίο φαίνεται στα πλάνα των βίντεο που προβλήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, οδηγεί στην πισίνα του συγκροτήματος διαμερισμάτων και ότι το κάγκελο δεν έχει κλειδωνιά και χρησιμοποιείται από τους ενοίκους των διαμερισμάτων, χωρίς να γνωρίζει όπως ανέφερε αν μπαίνει οποιοσδήποτε άλλος μέσα. Συμφώνησε ότι το συγκεκριμένο δρομάκι μπορεί να το χρησιμοποιήσουν τόσο οι ένοικοι όσοι και οι φιλοξενούμενοι τους, επιμένοντας όμως ότι το συγκεκριμένο δρομάκι είναι ιδιωτικό. Ανέφερε ότι δεν γνωρίζει κατά πόσο υπάρχει οποιαδήποτε πινακίδα στην είσοδο του δρόμου που να αναφέρει ότι ο δρόμος αυτός είναι ιδιωτικός. Πρόκειται γενικά όπως ανέφερε για μεγάλο συγκρότημα και ότι δεν πρόσεξε στο συγκεκριμένο δρομάκι να υπάρχει οτιδήποτε σχετικά με το να το χαρακτηρίζει ως ιδιωτικό. Υποδείχθηκε στο μάρτυρα ότι όταν έλαβε την κατάθεση από τον κατηγορούμενο, (τεκμήρια 10 και 11) του υπέβαλε ότι ουσιαστικά κατέχει βίντεο που τον δείχνει να εισέρχεται στη συγκεκριμένη κατοικία που έγινε η διάρρηξη. Σε περαιτέρω ερώτηση έτσι ώστε να υποδείξει ουσιαστικά που φαίνεται αυτό που ισχυρίστηκε, ότι δηλαδή δείχνει τον κατηγορούμενο το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης να εισέρχεται στην οικία, συμφώνησε ότι δεν τον βλέπει να εισέρχεται. Ανέφερε ότι η υποβολή αφορούσε ότι εισήλθε στην αυλή της οικίας. Απέρριψε τη θέση ότι προσπάθησε να παγιδεύσει τον κατηγορούμενο. Επανέλαβε ότι τα βίντεο τον δείχνουν να κινείται έξω από το σπίτι που έγινε η διάρρηξη και να το ελέγχει. Εξήγησε ότι όπως φαίνονται τα πλάνα στο βίντεο, έξω από το κάγκελο του κοινόχρηστου χώρου δεξιά υπάρχει δρόμος του συγκροτήματος που πάει τόσο δεξιά όσο και αριστερά και υπάρχουν πάρα πολλά σπίτια. Βγαίνοντας έξω όπως ανέφερε από το κοινόχρηστο δρομάκι είναι δρόμος ανοικτός του συγκροτήματος. Εξήγησε ότι η αυλή της κατοικίας που διαρρήχθηκε (βγαίνοντας έξω από το κοινόχρηστο δρομάκι δεξιά) οριοθετείται με τα δέντρα που φαίνονται μπροστά μαζί με τέλι. Σε ερώτηση για το που τον βλέπει να εισέρχεται στην αυλή του σπιτιού, αφού έτσι ουσιαστικά υπέβαλε στην 5η ερώτηση στην κατάθεση που λήφθηκε από τον κατηγορούμενο, εξήγησε ότι όταν βγαίνει κανείς από το κάγκελο του κοινόχρηστου χώρου προς τον δρόμο και πάει δεξιά μπροστά από την κατοικία, εκεί είναι η είσοδος που εισήλθε μέσα στο σπίτι, μέσα στην αυλή και παραβιάστηκε το παράθυρο. Σε υπόδειξη ότι στο βίντεο φαίνεται μόνο ένα πρόσωπο το οποίο απλά στρίβει δεξιά μέσα στον δρόμο και βλέπουμε την περίφραξη με τα δέντρα που οριοθετούν την αυλή της κατοικίας που διαρρήχθηκε, συμφώνησε. Σε υπόδειξη ότι δεν υπάρχει κάποιο βίντεο άλλο που να δείχνει τον κατηγορούμενο ή άλλο πρόσωπο να εισέρχεται από την περίφραξη που περιέγραψε ο ίδιος προηγουμένως και να μπαίνει στην αυλή, συμφώνησε ότι δεν υπάρχει κάποιο άλλο βίντεο. Σε σχέση με την αναγνώριση του Κατηγορουμένου , ανέφερε ότι αυτός φαίνεται ξεκάθαρα στο βίντεο, αφού φαίνεται ξεκάθαρα το πρόσωπο του σε αυτό, διακρίνεται ο σωματότυπος του και είναι λεπτός και ψηλός και είναι βέβαιος για αυτό. Σε υπόδειξη ότι δεν φαίνονται καθαρά τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, ανέφερε ότι «αυτός που τον γνωρίζει, τον αναγνωρίζει». Συμφώνησε όμως ότι δεν μπορεί στο βίντεο να διακρίνει το χρώμα των ματιών του. Ανέφερε επίσης ότι όλα τα στοιχεία οδηγούν στον κατηγορούμενο. Αναγνωρίστηκε τόσο από τον ίδιο όσο και από τον συνάδελφο του, ο κατηγορούμενος ήταν έξω από το συγκεκριμένο σπίτι, φαίνεται να ελέγχει τον χώρο, κινείται πάνω - κάτω, βρέθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά που συνελήφθηκε μέρος της κλοπιμαίας περιουσίας στην κατοχή του, τα όσα ανέφερε στην κατέθεση του ελέχθηκαν και δεν επιβεβαιώθηκαν, καταλήγοντας ότι όλα τα πιο πάνω οδηγούν στο συμπέρασμά ότι αυτός διέρρηξε το σπίτι. Ανέφερε επίσης ότι δεν είναι σίγουρος εάν πράγματι η παραπονούμενη είχε τα πράγματα τα οποία κατήγγειλε ότι κλάπηκαν, ούτε η παραπονούμενη είχε κάποια απόδειξη ως προς τον ισχυρισμό της ότι της κλάπηκε ένα δακτυλίδι αξίας 20.000 ευρώ. Σε σχέση με την έρευνα που έκανε η αστυνομία, στο χώρο στάθμευσης συγκεκριμένου καταστήματος, όπου ήταν ισχυρισμός του κατηγορούμενου σύμφωνα με την κατάθεση του ότι βρισκόταν εκεί, ανέφερε ότι ο αστυφύλακας 739 ΜΚ2 προέβη σε έλεγχο ως προς τις ώρες που έλειπαν οι παραπονούμενοι όπου και έγινε η διάρρηξη. Σε υπόδειξη ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν εκεί στο συγκεκριμένο χώρο στάθμευσης, ανέφερε ότι καλύτερα να καταθέσει ο Αστ. 739 για το θέμα που είδε το συγκεκριμένο βίντεο, καθώς ο ίδιος δεν το είδε. Επανεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος δεν του είχε αναφέρει οτιδήποτε ότι είχε κάποιον γνωστό στο συγκεκριμένο συγκρότημα και πήγε εκεί. Ο ΜΚ2 επίσης εργαζόταν κατά τον ουσιώδη χρόνο του κατηγορητηρίου στο κλιμάκιο διαρρήξεων του ΤΑΕ Πάφου. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης του κατάθεσε την γραπτή του κατάθεση την οποία έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου ως Τεκμήριο
4. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 25, στις 17/09/22, καταγγέλθηκε στο ΤΑΕ Πάφου από την Anna Paula Grossi Freitas Lima, ότι την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 1300 - 1500 διαρρήχθηκε η κατοικία της και κλάπηκαν από αυτή ένα δακτυλίδι λευκό χρυσό με διαμάντι και διάφορα Faux - Bijoux συνολικής αξίας 20000 ευρώ, ως επίσης και το χρηματικό ποσό των 100 ευρώ. Η είσοδος στην κατοικία μετά από εξετάσεις που έγιναν διαπιστώθηκε ότι επιτεύχθηκε κατόπιν παραβίασης αλουμινένιου συρόμενου παραθύρου. Στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης, μετάβηκε σε διπλανή κατοικία και επιθεώρησε κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης, όπου διαπιστώθηκε ότι ένας άνδρας καταγράφηκε να περνά στον δρόμο μπροστά από την οικία της παραπονούμενης και ακολούθως να επιστρέφει και να περνά ξανά από το σπίτι της παραπονούμενης. Ακολούθως το ίδιο πρόσωπο καταγράφηκε να ανοίγει κάγκελο και να μπαίνει σε κοινόχρηστο δρομάκι παράλληλο με την οικία της παραπονούμενης, να κατευθύνεται προς την πισίνα (κοινόχρηστη πισίνα του συγκροτήματος) και να παρατηρεί το σπίτι της πατραπονούμενης. Ακολούθως επέστρεψε, βγήκε από το ξύλινο και κοντοστάθηκε βλέποντας και πάλι προς το σπίτι της παραπονούμενης και το σημείο ακριβώς που επιτεύχθηκε η είσοδος. Ο άνδρας αυτός κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα τριγύρω του και ακολούθως κατευθύνθηκε προς το σημείο όπου επιτεύχθηκε η είσοδος στην κατοικία. Το σημείο εισόδου δεν καλύπτεται από κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης καθώς υπάρχει δέντρο το οποίο εμποδίζει την ορατότητα. Αφού επιθεώρησε όπως αναφέρει τα πλάνα από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης αναγνώρισε τον άνδρα αυτό ως τον κατηγορούμενο, ο οποίος απασχόλησε την Αστυνομία στο παρελθόν με παρόμοιας φύσης αδικήματα. Ανέφερε επίσης ότι από τα βίντεο τα οποία είδε, φαίνεται να πέρασε έξω από το σπίτι των παραπονουμένων, μόνο ο κατηγορούμενος και οι παραπονούμενοι. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ2 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, ότι δεν γνωρίζει προσωπικά εάν τα αντικείμενα που κλάπηκαν τα είχαν στο σπίτι τους πράγματι οι παραπονούμενοι, σημειώνοντας όμως ότι κάποια από τα αντικείμενα αυτά, εντοπίστηκαν στην κατοχή του κατηγορουμένου μετά την σύλληψη του. Συμφώνησε ότι τα πλάνα των βίντεο που είδαμε στο Δικαστήριο δεν δείχνουν την πλευρά του σπιτιού που επιτεύχθηκε η είσοδος. Μπορεί να δει κάποιος εξήγησε την πορεία του προσώπου αυτού που κινείται προς αυτό το σημείο που επιτεύχθηκε η είσοδος. Δήλωσε επίσης ότι από τα όσα γνωρίζει, , συμπεραίνεται ότι είναι ο κατηγορούμενος που εισήλθε στην εν λόγω οικία, συμφωνώντας παράλληλα ότι δεν έχει οποιανδήποτε μαρτυρία που να δείχνει τον κατηγορούμενο να εισέρχεται στο σπίτι των παραπονουμένων. Η σύλληψη του κατηγορούμενου έγινε όπως εξήγησε μετά την αναγνώριση του που έγινε από τον ίδιου και αφού εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης. Σε σχέση με το πώς αναγνώρισε τον κατηγορούμενο στα σχετικά βίντεο, δήλωσε ότι μεταξύ άλλων τον αναγνώρισε από το χρώμα των μαλλιών του, από το πρόσωπο του το οποίο φαίνεται καθαρά στα βίντεο, τον σωματότυπο του και από τον τρόπο που περπατούσε. Τόνισε ότι ο κατηγορούμενος πρέπει να είναι το πρόσωπο που μπήκε στην κατοικία, διότι εντοπίστηκε και στην κατοχή του περιουσία η οποία κλάπηκε από την κατοικία και φαίνεται να ήταν στο μέρος την ώρα που έγινε η διάρρηξη και κατά την διάρκεια που απουσίαζαν οι Παραπονούμενοι από την κατοικία. Σε υποβολή ότι τα πράγματα που βρέθηκαν στην κατοχή του κατηγορουμένου, βρέθηκαν πάνω του μετά από πέντε ημέρες, ανέφερε ότι δεν γνωρίζει, ενώ στη συνέχεια συμφώνησε ότι αυτά εντοπίστηκαν μετά που συνελήφθηκε και του έγινε έρευνα. Επανεξεταζόμενος, διευκρίνισε ότι μπροστά από το σπίτι βρίσκεται ένας θάμνος μπροστά από το παράθυρο το οποίο επιτεύχθηκε η είσοδος στο σπίτι που δεν φαίνεται στα βίντεο και δεν μπορεί κάποιος να δει ποιος μπαίνει από το παράθυρο. Βλέπεις μόνο ποιος κατευθύνεται προς το σημείο αυτό. Ο ΜΚ3 ως μέρος της κυρίως εξέτασης του κατάθεσε την γραπτή του κατάθεση την οποία έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου ως Τεκμήριο 26 όπως και ως Τεκμήριο 27 την πιστή μετάφραση αυτής. Σύμφωνα με αυτήν, κατάγεται από την Βραζιλία και διαμένει στην Κύπρο. Είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στην ομάδα του Ακρίτα Χλώρακας. Διαμένει μαζί με τη συμβία του Anna Paula De Grossi Freitas Lima. Την 17/09/2022, έφυγε μαζί με τη συμβία του από το σπίτι τους γύρω στις 1300 το μεσημέρι. Πριν φύγουν έκλεισαν όλες τις πόρτες και τα παράθυρα του σπιτιού. Επέστρεψαν πίσω στο σπίτι μετά από δυο ώρες, γύρω στις
5. Όταν μπήκαν στο σπίτι συνειδητοποίησαν ότι κάποιος διέρρηξε το σπίτι και έκλεψε αρκετά πράγματα. Έκλεψαν ένα λευκόχρυσο δακτυλίδι με διαμάντι αξίας 20000 δολαρίων, το ποσό των 1000 ευρώ , μια μπλούζα και ένα παντελονάκι της ομάδας που εργάζεται και διάφορα κοσμήματα faux bijoux της συμβίας του. Εντόπισαν ένα παράθυρο ανοικτό στο καθιστικό στο ισόγειο και πιστεύουν ότι μπήκαν στο σπίτι από εκεί. Στις 22/09/22 κλήθηκαν από την Αστυνομία, όπου είδαν κάποια πράγματα που ανευρέθηκαν μεταξύ άλλων, και είδε και αναγνώρισε την μπλούζα του του Ακρίτα Χλώρακας η οποία είναι στο μέγεθος του, και στην πίσω πλευρά της μπλούζας στο κάτω μέρος υπάρχει μια κηλίδα η οποία είναι από σοκολάτα και λερώθηκε σύμφωνα με τον μάρτυρα, όταν βρίσκονταν σε ξενοδοχείο στη Βουλγαρία τον Ιούλιο. Επίσης είδαν το χάρτινο κουτί μαύρου και άσπρου χρώματος το οποίο αναγράφει Gucci και περιέχει δυο ζευγάρια σκουλαρίκια και τρία βραχιόλια τα οποία είχαν κλαπεί από το σπίτι και ανήκουν στη συμβία του. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ3 δήλωσε, ότι τα αντικείμενα τα οποία αναγνώρισε και τα οποία βρίσκονταν μέσα στο κουτί είναι Faux Bijoux . Ταυτόχρονα όμως όπως ανέφερε μέσα σε αυτό το συγκεκριμένο κουτί υπήρχε κι ένα διαμαντένιο δακτυλίδι το οποίο όμως δεν έχει δει. Το συγκεκριμένο δακτυλίδι όπως εξήγησε ήταν λευκόχρυσο και ήταν οικογενειακό κειμήλιο της συμβίας του το οποίο της έδωσε η μητέρα της και πολύ ακριβό. Όσον αφορά την αξία του που ανέφερε στην κατάθεση του, αυτή του την ανέφερε η συμβία του της οποίας ήταν δικό της. Απέρριψε τη θέση της υπεράσπισης ότι δεν υπήρχε δακτυλίδι αυτής της αξίας. Το κουτάκι με τα κοσμήματα όπως εξήγησε βρισκόταν στο μπάνιο ενώ ανέφερε ότι έκλεψαν και μπλούζες , σακίδια πλάτης και χρηματικό ποσό περίπου 1000 ευρώ. Σε σχέση με την αναφορά του ότι κλάπηκε σακίδιο πλάτης συγκεκριμένης μάρκας , εξήγησε ότι δεν το αναφέρει αυτό στην κατάθεση του λόγω του ότι προσπάθησε να αναφέρει τα πιο ακριβά αντικείμενα που είχαν κλαπεί. Υπολογίζει όπως εξήγησε ότι η είσοδος αυτού που μπήκε στο σπίτι τους, έγινε από το παράθυρο του υπνοδωματίου που ήταν ξεκλείδωτο. O ΜΚ4, ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, παρουσίασε σαν Τεκμήριο 28 γραπτή κατάθεση που στις 22/09/22 έδωσε στην αστυνομία. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της, αναφέρει ότι κατάγεται από την Βραζιλία και διαμένει στην Κύπρο από τον Μάϊο του
6. Εργάζεται στην ποδοσφαιρική ομάδα του Ακρίτα Χλώρακας. Αναφέρει επίσης σε αυτή ότι οι στολές της ομάδας τους είναι μοναδικές λόγω του εμπορικού ονόματος και του σήματος της ομάδας και ότι πρέπει κάποιος να είναι ποδοσφαιριστής ή υπάλληλος για να έχει αυτή την μπλούζα. Μπορείς να την παραγγείλεις διαδικτυακά από την Δανία όμως δεν θα έχει το λογότυπο της ομάδας επειδή αυτό το τυπώνουν οι ίδιοι. Πήγε όπως ανέφερε στην Αστυνομία με τον ποδοσφαιριστή της ομάδας Davi Araujo ( MK3) και τη φιλενάδα του Αnna για να μεταφράσει σε αυτούς για μια υπόθεση διάρρηξης και κλοπής από το σπίτι τους και να βοηθήσει την αστυνομία να λάβει από αυτούς κατάθεση. Στη δια ζώσης μαρτυρία της κυρίως εξέτασης του εν λόγω μάρτυρα, αναφέρει ότι είναι ο αθλητικός διευθυντής της ομάδας του Ακρίτα Χλώρακας από τις αρχές Μάιου
7. Αναγνώρισε το Τεκμήριο 5, ως μια μπλούζα του Ακρίτα Χλώρακας η οποία όπως εξήγησε κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του
8. Οι προηγούμενες μπλούζες όπως εξήγησε που κυκλοφορούσαν, δεν είχαν πάνω τους συγκεκριμένο σήμα. Συμφώνησε επίσης ότι πριν τον Ιούλιο του 2022, δεν μπορούσε κανένας πολίτης να πάει να αγοράσει από οποιοδήποτε κατάστημα τη συγκεκριμένη φανέλα. Σε σχέση με το σημάδι που το Τεκμήριο 5 έχει, εξήγησε ότι τις συγκεκριμένες φανέλες τις φορούσαν οι παίκτες καθημερινά στην Βουλγαρία. Τον ελεύθερο τους χρόνο οι παίκτες έτρωγαν σοκολάτες και έτσι γνωρίζει ότι ο ΜΚ3 λέρωσε την μπλούζα του με σοκολάτα. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ4 σε σχέση με το σημάδι που υπάρχει στο τεκμήριο 5, ήτοι ότι αυτό προέρχεται από σοκολάτα, εξήγησε ότι στο ταξίδι προφανώς της ομάδας στη Βουλγαρία, δεν είχαν μαζί τους πολλές φανέλες , οπότε έπρεπε αυτές που είχαν να ήταν καθαρές. Εξήγησε ότι είδε τον παραπονούμενο ΜΚ3 που έτρωγε σοκολάτα και να λερώνει την μπλούζα του. Στο ξενοδοχείο που έμεναν δεν υπήρχε δυνατότητα καθαρισμού του συγκεκριμένου λεκέ από τη συγκεκριμένη φανέλα και ως εκ τούτου φορούσε καθ' όλη τη διάρκεια της προπόνησης τη φανέλα με τον λεκέ, αφού δεν μπορούσε να φύγει. Η προπόνηση όπως εξήγησε διήρκησε στη Βουλγαρία για περίοδο 20 ημερών. Επέστρεψαν στην Κύπρο τέλη Ιουλίου με αρχές του Αυγούστου. Σε περαιτέρω ερώτηση κατά πόσο ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής φορούσε αυτή την φανέλα με τον λεκέ για 20 ημέρες, διευκρίνισε ότι η συγκεκριμένη φανέλα δεν χρησιμοποιείτο στην προπόνηση αλλά στους χώρους όπου μαζευόταν η ομάδα για δείπνο, αφού όταν οι παίκτες ήταν στους κοινούς χώρους του ξενοδοχείου θα έπρεπε να φορούν την μπλούζα. Απέκλεισε περαιτέρω ουσιαστικά ότι οι φανέλες αυτές είναι προς πώληση και η ομάδα δεν πουλάει αυτές τις φανέλες, εξηγώντας παράλληλα ότι στη βάση συμβολαίου δεν μπορεί ένας παίκτης να δώσει πουθενά την φανέλα αυτή, αφού αυτή χρησιμοποιείται στο χώρο εργασίας τους. Ο ρόλος του όπως εξήγησε ήταν να βοηθήσει τον παραπονούμενο να βρει όπως χαρακτηριστικά ανέφερε μια άκρη με το ότι συνέβηκε, επικοινωνώντας με την αστυνομία αφού μιλά και ο ίδιος πορτογαλικά. Σε σχέση με τις συγκεκριμένες φανέλες εξήγησε ότι είναι ο ίδιος που βάζει τα σήματα σε αυτές. Και υπάρχουν περίπου 35 τέτοιες φανέλες που πήραν μαζί τους στη Βουλγαρία αλλά δεν είναι όλες το ίδιο νούμερο. Επανεξεταζόμενος, απέκλεισε ότι μπορεί ένα χρόνο πριν τον Ιούλιο του 2022 ή έξι μήνες προηγουμένως να χαρίσει κάποιος παίκτης ή να χαρίσει τη συγκεκριμένη φανέλα σε οποιονδήποτε. Σε σχέση με τη δεύτερη παραπονούμενη Ana Paula De Grossi Freitas Lima, αναφέρθηκε από τον εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής, ότι επιδόθηκε σχετική κλήση και αυτή δεν έχει ουσιαστικά ανταποκριθεί για να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο για να δώσει μαρτυρία. Ο Κατηγορούμενος μετά που κλήθηκε σε απολογία στις κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει, επέλεξε να ασκήσει, το δικαίωμα της σιωπής. Από την επιλογή αυτή του Κατηγορούμενου δεν πρέπει να εξαχθούν οιαδήποτε συμπεράσματα ενοχής (βλ. Themistocleous v. Police

(1981)2 C.L.R. 200). Είναι δικαίωμα του και αυτό δεν μπορεί να επενεργήσει σε βάρος του (βλ. Ντίνος Δημητρίου Χριστοφόρου v. Tης Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 250). Πέραν τούτου όμως, ενώπιον του Δικαστηρίου έχουν κατατεθεί και δυο

(2)καταθέσεις που λήφθηκαν από τον Κατηγορούμενο στις 23/09/22 και 22/09/22 (βλ. τεκμήρια 10 και 12 αντίστοιχα). Αναφορικά με τις αρχές που διέπουν την αξιολόγηση γραπτών καταθέσεων παραπέμπω στις Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 109, Findlay Duncan 73 Crim. App. R. 359 και Φίλιππος Κωνσταντινίδης v. Της Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 190. Έχοντας υπόψη μου τον τρόπο που οι καταθέσεις ενός κατηγορουμένου αντιμετωπίζονται σε τέτοιους είδους υποθέσεις (βλ. Archbold 2009, para. 2195 και R v. Ηulbert, 69 Cr. App. R 243) και την ανωτέρω νομολογία σε σχέση γενικά με το πώς αξιολογείται μια κατάθεση ενός κατηγορούμενου θα προχωρήσω να εξετάσω το περιεχόμενο τους. Όσον αφορά την εκδοχή του σε σχέση με τη φανέλα γκρίζου χρώματος της ομάδας ποδοσφαίρου του Ακρίτα Χλώρακας την οποία φορούσε και κατά τη σύλληψη του, ο κατηγορούμενος στην κατάθεση του αναφέρει ότι τη συγκεκριμένη φανέλα την αγόρασε από την λαϊκή αγορά στην Τίμη για το ποσό των €2= ένα χρόνο προηγουμένως. Η πιο πάνω εκδοχή που προβάλλει σε σχέση με τον τρόπο απόκτησης της συγκεκριμένης φανέλας δεν υποστηρίζεται από την υπόλοιπη μαρτυρία αλλά αντιθέτως καταρρίπτεται, όπως φαίνεται από τα όσα ο ΜΚ4 ανέφερε ότι οι φανέλες αυτές είναι μοναδικές και έχουν ετοιμαστεί τον Ιούλιο του 2022 και δεν υπήρχαν κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι την απέκτησε ήτοι πριν ένα χρόνο από το συγκεκριμένο παζαράκι αφού ούτε αυτές βρίσκονται στην αγορά. Επομένως οι πιο πάνω αναφορές του για τον τρόπο απόκτησης της συγκεκριμένης φανέλας η οποία αποτελεί προϊόν κλοπής από την οικία που έγινε η διάρρηξη στις 17/09/22 δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές και απορρίπτονται. Τα ίδια ισχύουν και σε σχέση με τις αναφορές του, ότι κατά τον χρόνο της διάρρηξης βρισκόταν μόνος τους σε χώρο στάθμευσης πίσω από συγκεκριμένο κατάστημα, πράγμα που συγκρούεται με την πιο κάτω αποδεκτή μαρτυρία, ότι δηλαδή αναγνωρίστηκε να κινείται έξω από το σπίτι που έγινε η διάρρηξη κατά τον χρόνο που ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν στο συγκεκριμένο σημείο. Τα πιο πάνω αποτελούν ψέμα του κατηγορουμένου και δεν μπορεί να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Το γεγονός αυτό θα αξιολογηθεί κατωτέρω μαζί με την υπόλοιπη μαρτυρία. Τελικές Αγορεύσεις: Αμφότερες οι πλευρές στις αγορεύσεις τους προσπάθησαν με επιχειρηματολογία αλλά και με σχολιασμό μέρους της προσκομισθείσας μαρτυρίας να πείσουν για την ορθότητα των θέσεων και εισηγήσεων τους. Τα όσα έχουν αμφότεροι οι συνήγοροι αναφέρει, έχουν μελετηθεί και ληφθεί υπόψη ομοίως μετά της νομολογίας εις την οποία με παρέπεμψαν και δεν κρίνω απαραίτητο να παραθέσω αυτούσιες τις θέσεις τους πλην όπου κατωτέρω κριθεί απαραίτητο. Αναφέρω στο στάδιο αυτό ότι η Κατηγορούσα Αρχή φέρει το βάρος να αποδείξει σε βαθμό πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας έκαστο εκ των συστατικών στοιχείων των αδικημάτων που ένας κατηγορούμενος αντιμετωπίζει. Θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο έχει η Κατηγορούσα Αρχή αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό την υπόθεση της. Προς τούτο θα πρέπει να γίνει παραπομπή στην προσκομισθείσα μαρτυρία με σκοπό αυτή να αξιολογηθεί συμφώνως των αρχών που η νομολογία καθιέρωσε. Έχω παρακολουθήσει με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Πελεκάνου v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ., Αυξεντίου v. Διγκλη

(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002), 1A A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173). Επίσης, διατηρώ κατά νου την πάγια αρχή της νομολογίας ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί τη μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στο σύνολο της είτε εν μέρει, αφού προηγουμένως αιτιολογήσει την προσέγγιση του αυτή και εφόσον ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός κριθεί αξιόπιστος (βλ. Παντελής Λαζάρου v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 633, Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 και Κώστας Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 219/2012, Ημερ. 29/11/2013). Ο ΜΚ1 ήταν ο αστυνομικός που είχε την κύρια ευθύνη της διερεύνησης της υπόθεσης και ουσιαστικά ο εξεταστής της υπόθεσης. O μάρτυρας σε γενικές γραμμές μου έκανε αρκετά θετική εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας και αποδέχομαι την μαρτυρία του εκτός στα σημεία που θα αναφέρω κατωτέρω και για τους λόγους που θα εξηγήσω. Η μαρτυρία του εστιάζεται μεταξύ άλλων στις διάφορες ενέργειες στις οποίες προέβηκε για την εξέταση της υπόθεσης αυτής. Αποδέχομαι ότι καταγγέλθηκε σε αυτόν από κάποια Anna De Gross Freitos Lima , από την Βραζιλία, η οποία όμως σημειώνω δεν κατέθεσε τελικώς ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι στις 17/09/2022, διαρρήχθηκε το σπίτι της μεταξύ των ωρών 1300 - 1500 στην Κάτω Πάφο. Αποδέχομαι ότι διενήργησε εξετάσεις , επισκεπτόμενος το μέρος , όπου διαπίστωσε ότι η παραβίαση την συγκεκριμένης οικίας έγινε από απασφάλιστο παράθυρο. Οι ενέργειες του αυτές ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκαν ότι έγιναν από την υπεράσπιση και τις οποίες επεξήγησε και τις αποδέχομαι ως αληθείς. Αποδέχομαι επίσης τα όσα ανέφερε ως προς το πότε συνελήφθηκε ο Κατηγορούμενος, πράγμα που συνάδει και από τα όσα προκύπτουν από το ένταλμα σύλληψης το οποίο καταχωρήθηκε ως Τεκμήριο 16, ήτοι στις 21/09/22, ήτοι πέντε ημέρες από τη διάρρηξη της κατοικίας της παραπονούμενης. Σε σχέση με την αναγνώριση του Κατηγορούμενου από τον ΜΚ1, μέσω του κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης, ο οποίος τοποθετείται έξω από το σπίτι της παραπονούμενης κατά τον χρόνο της διάρρηξης , σημειώνω ότι όπως προκύπτει από την κατάθεση του Σάββα Τσιακολή, τεκμήριο 30, η οποία αποτελεί παραδεκτό γεγονός, αυτός μετέφερε σε USB τις καταγραφές από τη γειτονική κατοικία και οι οποίες παραδόθηκαν στον ΜΚ2, ο οποίος σύμφωνα με την κατάθεση του τις παρέδωσε στον ΜΚ1. Ο ΜΚ1 κατέθεσε ότι αναγνώρισε τον κατηγορούμενο από τα πλάνα του Τεκμηρίου 4 αφού τον είδε και προηγουμένως κάποιες φορές. Δείγμα της ειλικρίνειας του αποτελεί και η αναφορά του ότι αρχικά δεν τον αναγνώρισε. Για να ελεγχθεί η ακρίβεια των συμπερασμάτων του εφαρμόζονται οι κατευθυντήριες γραμμές που έθεσε το Αγγλικό Court of Appeal στην κλασική υπόθεση R. v. Turnbull [1976] 3 All E.R. 599 τα οποία εφαρμόζονται ακόμη τόσο στην Αγγλία όσο και στην Κύπρο. Οι δε αρχές της Turnbull εφαρμόζονται όχι μόνο σε περιπτώσεις απευθείας οπτικής επαφής, αλλά και σε παρακολουθήσεις μέσω βίντεο Taylor v. Chief Constable of Cheshire 84 Cr. App. R. 91

(1987). Όπως αναφέρθηκε σε μια από τις πιο πρόσφατες αποφάσεις (Νεοφύτου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 127/2011, ημερομηνίας 12.3.2013): «Σύμφωνα με την Turnbull το Δικαστήριο πρέπει να προειδοποιήσει τους ενόρκους, και στην περίπτωση των Κυπριακών Δικαστηρίων τον εαυτό του, για τους κινδύνους που υπάρχουν όταν αμφισβητείται η αναγνώριση του Κατηγορουμένου ως του προσώπου που διέπραξε το αδίκημα. Σύμφωνα με την Turnbull θα πρέπει να λαμβάνονται επίσης υπ΄ όψιν το χρονικό διάστημα που ο μάρτυρας παρατήρησε τον Κατηγορούμενο, την απόσταση, τις συνθήκες φωτισμού και άλλα στοιχεία, τα οποία καθορίζουν την ποιότητα της αναγνώρισης. Αν η ποιότητα της αναγνώρισης είναι φτωχή το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσον υπάρχει περαιτέρω ενισχυτική μαρτυρία προτού καταδικάσει τον Κατηγορούμενο.» Η υπόθεση Νεοφύτου

(2013), πιο πάνω, επανέλαβε την όλη επί του θέματος νομολογία, τόσο Αγγλική όσο και Κυπριακή. Επιπρόσθετα, έχει νομολογηθεί στην Αγγλική υπόθεση R. v. Clare [1995] 2 Cr. App. R. 333, ότι αστυφύλακας ο οποίος δεν είχε εξειδικευμένες γνώσεις θα μπορούσε να δώσει μαρτυρία γνώμης σε θέματα αναγνώρισης μέσω βίντεο εάν είχε προβεί σε επί μακρόν και προσεκτική μελέτη των εν λόγω βίντεο. Δεν θα ήταν πρακτικό να αφιερώνουν αντίστοιχο χρόνο οι ένορκοι (στην Κύπρο το Δικαστήριο) την στιγμή που ο αστυφύλακας θα μπορούσε να καταθέσει τη μαρτυρία αυτή. Οι ένορκοι (Δικαστήριο) μπορούν να αποδεχθούν ή απορρίψουν την σχετική μαρτυρία αφού λάβουν υπ΄ όψιν και την αντεξέταση την οποία υπέστη ο μάρτυρας. Βλέπε επίσης Re Attorney Generals' Reference (No2 of 2002) [2002] EWCA Crim. 2373. Στην παρούσα υπόθεση, ο μάρτυρας ξεκάθαρα ως εξεταστής αναφέρει ότι είδε τα βίντεο και αναγνώρισε ευθέως τον κατηγορούμενο μετά που αυτός συνελήφθηκε. Άλλωστε η γνώση του και η μελέτη του επί των βίντεο φάνηκε και κατά τη μαρτυρία που έδωσε ενώπιον του Δικαστηρίου, αφού ο τρόπος που απαντούσε για τα πλάνα του βίντεο, φανερώνει επί μακρόν και προσεκτική μελέτη των εν λόγω βίντεο. Επίσης και με αναφορές στο Τεκμήριο 3, το οποίο σε κάθε περίπτωση, δεν αμφισβητήθηκε ότι αποτελεί ουσιαστικά αποτύπωση μέρους των όσων προβλήθηκαν επί του τεκμηρίου 4, ξεκάθαρα αναφέρει ότι αναγνωρίζει το πρόσωπο του κατηγορουμένου και το σωματότυπο του. Παρά το ότι δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσει το χρώμα των ματιών του, κρίνω ότι αυτό δεν είναι στοιχείο το οποίο μπορεί να κλονίσει την ποιότητα της αναγνώρισης, αντίθετα είναι ζήτημα το οποίο ενισχύει τη θέση ότι πρόκειται περί ενός μάρτυρα ο οποίος με ειλικρίνεια ήρθε ενώπιον του Δικαστηρίου για να καταθέσει την αλήθεια. Σημειώνω ότι η αναγνώριση του Κατηγορούμενου στα βίντεο ενισχύεται και από την αναγνώριση στην οποία προβαίνει και ο ΜΚ2 και για τους λόγους που θα εξηγήσω στην αξιολόγηση του ΜΚ2, αποδέχομαι. Θεωρώ ότι τα στοιχεία που υπάρχουν στην εξεταζόμενη περίπτωση καθιστούν την αναγνώριση καλής ποιότητας που πρέπει να γίνει αποδεκτή. Και αυτό αφού έγινε η σχετική προειδοποίηση του Δικαστηρίου προς τον εαυτό του για τους κινδύνους που εμπεριέχει η αποδοχή της αναγνώρισης αυτής. Στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της αποδοχής της αναγνώρισης ως τέτοιας είναι τα όσα ανέφερε ο ΜΚ1 ήτοι ότι αναγνωρίζει τον κατηγορούμενο από τα συγκεκριμένα βίντεο, αφού τον είχε δει ξανά και άλλες φορές αλλά και το ότι αυτός ήταν γνωστός στην Αστυνομία. Στην Ιωσήφ v. Δημοκρατία, Ποινική Έφεση Αρ. 14/19, ημερ. 21/7/2020, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση του Κακουργιοδικείου όπου οι μάρτυρες (αστυνομικοί), γνώριζαν τον Κατηγορούμενο από προηγουμένως λόγω της υπηρεσίας τους και από προηγούμενες παρακολουθήσεις. Αφού κρίθηκε αξιόπιστη η μαρτυρία αστυνομικών που αναγνώρισαν τον Κατηγορούμενο, στη συνέχεια εξετάστηκε το ασφαλές της αναγνώρισης υπό το φως της υπόθεσης R. v. Turnbull and others

(1976)3 All ER

1. Τώρα σε σχέση με τα όσα του ανέφερε η Παραπονούμενη Anna Paula De Grossi Freitas, ως προς το σύνολο των αντικειμένων που είχαν κλαπεί από την κατοικία της και προφανώς ανήκουν στην ίδια, κρίνω ειδικά όσο αφορά το ισχυριζόμενο διαμαντένιο δακτυλίδι και την αξία αυτού, αλλά και την κλοπή του ποσού των 10000 ευρώ, ότι δεν μπορώ να προσδώσω οποιαδήποτε βαρύτητα στις αναφορές αυτές ενόψει του ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο, ως ιδιοκτήτρια και παραπονούμενη και αφού κλητεύθηκε να παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου, ουδέποτε εμφανίστηκε για να δώσει μαρτυρία, χωρίς να δοθεί η οποιαδήποτε εξήγηση για αυτό. Αποδέχομαι τα όσα ανέφερε ο ΜΚ1 σχετικά με τις κινήσεις του κατηγορούμενου έξω από την επίδικη κατοικία, και τα οποία και το ίδιο το Δικαστήριο μπορεί να διακρίνει από την ίδια την προβολή του βίντεο, ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος διακρίνεται να εισέρχεται σε δρομάκι ανάμεσα σε κατοικίες, μια εκ των οποίων είναι η κατοικία των παραπονουμένων και στο οποίο διακρίνεται να κοιτάζει σε κάποια φάση και εντός του σπιτιού αυτών. Σε κάθε περίπτωση όμως το συγκεκριμένο βίντεο δεν δείχνει τον κατηγορούμενο ούτε να εισέρχεται εντός της κατοικίας ούτε εντός της αυλής της συγκεκριμένης κατοικίας. Επίσης σημειώνω ότι στα πλάνα ενός εκ των βίντεο που δείχνουν τον κατηγορούμενο να κινείται στο συγκεκριμένο δρομάκι, το οποίο είναι κοινόχρηστο ως ο μάρτυρας ανέφερε, εκτός από τον κατηγορούμενο, φαίνεται να κινήθηκε και δεύτερο πρόσωπο και συγκεκριμένα μια γυναίκα της οποίας ο κατηγορούμενος φαίνεται να ανοίγει το κάγκελο που οδηγεί στο συγκεκριμένο κοινόχρηστο δρομάκι. Σημειώνω εδώ το συγκεκριμένο γεγονός με το δεύτερο πρόσωπο, πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με τα όσα ο ΜΚ2 ανέφερε και θα σχολιάσω στην μαρτυρία του, ως προς το ότι μόνο ο κατηγορούμενος θεάθηκε να κινείται στο συγκεκριμένο δρομάκι το οποίο οδηγεί προς την πισίνα του συγκροτήματος διαμερισμάτων. Επίσης σημειώνω ότι προσεκτική μελέτη του περιεχομένου του Τεκμηρίου 4, στα πλάνα τα οποία δείχνουν αρχικά τον κατηγορούμενο να κινείται προς στο σπίτι της παραπονούμενης, δεν διακρίνεται μόνο αυτός να κινείται στον συγκεκριμένο δρόμο, αντίθετα κινούνται και αρκετά άλλα άτομα. Επίσης στον χώρο της πισίνας του συγκροτήματος, παρατηρώντας τα βίντεο του Τεκμηρίου 4 φαίνεται να υπάρχει πάρα πολύς κόσμος. Σε σχέση με τα όσα ανέφερε ο μάρτυρας αναφορικά με τη φανέλα του παραπονούμενου, ήτοι το τεκμήριο 5, αποδέχομαι τα όσα ανέφερε σχετικά με το πότε αυτή κυκλοφόρησε, ήτοι τον Ιούλιο του 2022 και ότι μόνο οι ποδοσφαιριστές του Ακρίτα Χλώρακας κατέχουν τέτοιες φανέλες, πράγμα που επιβεβαιώνεται και από τον ΜΚ4 ο οποίος κατέθεσε ως υπεύθυνος της συγκεκριμένης ομάδας σχετικά με το πότε αυτές κυκλοφόρησαν. Συνεπώς στη βάση των ανωτέρω, αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΚ1 με τις πιο πάνω επιφυλάξεις. Ο ΜΚ2 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Αποδέχομαι τις ενέργειες στις οποίες προέβη στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης και ειδικότερα τα όσα ανέφερε ως προς το ότι επιθεώρησε κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης από τη διπλανή κατοικία από το σπίτι των παραπονουμένων και τις κινήσεις του προσώπου το οποίο καταγράφεται σε αυτό, κινήσεις τις οποίες και το Δικαστήριο είναι σε θέση να διαπιστώσει από την προβολή του Τεκμηρίου 4 ενώπιον του. Σε σχέση με την αναφορά του ότι αναγνώρισε τον κατηγορούμενο, ως το πρόσωπο που κινείτο έξω από την κατοικία των παραπονουμένων, κρίνω ότι στη βάση των πιο πάνω αρχών οι οποίες αναφέρθηκαν και κατά την αξιολόγηση του ΜΚ1 ότι, ο μάρτυρας με τα όσα ανέφερε έχει πείσει το Δικαστήριο ως προς την ποιότητα της αναγνώρισης αφού αναφέρει στην κατάθεση του άμεσα και ξεκάθαρα ότι αναγνώρισε το πρόσωπο του Κατηγορουμένου ο οποίος απασχόλησε και στο παρελθόν την αστυνομία με παρόμοιας φύσης αδικήματα. Κρίνω ότι ο μάρτυρας ενόψει και της παρατήρησης στην οποία προέβη από τα συγκεκριμένα βίντεο που περιλαμβάνονται στο τεκμήριο 4, αλλά και της γνώσης του προφανώς για το συγκεκριμένο πρόσωπο εφόσον ήταν γνωστός στην αστυνομία, είναι σε θέση να τον αναγνωρίσει. Η αναγνώριση περαιτέρω έγινε από τον ίδιο χωρίς την υπόδειξη του οποιουδήποτε μέσω των βίντεο που είδε αυθόρμητα (spontaneous). Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η εν λόγω αναγνώριση είναι γνήσια και ορθή. Επίσης ο ίδιος τεκμηριώνοντας την θέση του ενώπιον του Δικαστηρίου εξήγησε ότι αναγνώρισε τον κατηγορούμενο από το χρώμα των μαλλιών του και από το πρόσωπο του το οποίο φαίνεται καθαρά στα βίντεο, από το σωματότυπο του αλλά και από τον τρόπο που περπατούσε. Από τα όσα όμως έχει αναφέρει, δεν αποδέχομαι την αναφορά του ότι έξω από το σπίτι κατά τον επίδικο χρόνο πέρασε μόνο ο κατηγορούμενος και οι παραπονούμενοι. Αντίθετα παρατηρώντας στο σύνολο τους τα βίντεο που περιλαμβάνονται στο Τεκμήριο 4, όπως έχω εξηγήσει και ανωτέρω στα πλαίσια της αξιολόγησης του ΜΚ1, φαίνεται ότι στο δρομάκι μεταξύ των κατοικιών φαίνεται μαζί με τον κατηγορούμενο να εισέρχεται και δεύτερο πρόσωπο. Επίσης στα υπόλοιπα πλάνα που δείχνουν το μπροστινό δρόμο με κατεύθυνση προς το σπίτι των παραπονουμένων, φαίνεται να κινούνταν και άλλα πρόσωπα εκτός από τον κατηγορούμενο. Συνεπώς η εν λόγω θέση του ότι δηλαδή μόνο ο κατηγορούμενος και οι παραπονούμενοι είχαν περάσει από το σημείο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Αποδέχομαι επίσης τα όσα ανέφερε σε σχέση με το ότι δεν φαίνεται να υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία να δείχνει τον κατηγορούμενο να εισέρχεται στο σπίτι των παραπονουμένων, συμπέρασμα άλλωστε που και το ίδιο το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει από τα βίντεο του Τεκμηρίου 4 τα οποία δεν δείχνουν μια τέτοια ενέργεια εκ μέρους του κατηγορούμενου. Σημειώνω ότι δεν αποδέχομαι τα συμπεράσματα του μάρτυρα σχετικά με τη θέση του ότι ο κατηγορούμενος είναι το πρόσωπο το οποίο εισήλθε εντός της κατοικίας των παραπονουμένων, ένεκα του ότι εντοπίστηκε στην κατοχή του μέρος της περιουσίας που έχει κλαπεί και ένεκα του ότι αυτός βρισκόταν πέριξ της κατοικίας την ώρα της διάρρηξης καθώς τα θέματα αυτά άπτονται των τελικών συμπερασμάτων στα οποία το Δικαστήριο καλείται να καταλήξει μετά την αξιολόγηση της μαρτυρίας που έχει ενώπιον του. Αποδέχομαι τα όσα εξήγησε σχετικά με το σημείο στο οποίο ο δράστης ή οι δράστες της διάρρηξης εισήλθαν εντός της κατοικίας και ότι μπροστά από το συγκεκριμένο παράθυρο υπάρχει ένας θάμνος ο οποίος εμποδίζει τις κάμερες να καταγράψουν εκεί την όποια κίνηση, εκτός από το ποθος κατευθύνεται προς το σημείο αυτό, πράγμα το οποίο επίσης το Δικαστήριο μπορεί να διακρίνει από τα βίντεο του Τεκμηρίου
2. Συνεπώς αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΚ2 ως αληθή και αξιόπιστη, με τις πιο πάνω επιφυλάξεις στις επιμέρους αναφορές του. Ο ΜΚ3 , είναι ο συμβίος της παραπονούμενης Anna Paula De Grossi Freitas, ο οποίος μου έκανε επίσης θετική εντύπωση ως μάρτυρας. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του και όσα ανέφερε στο Δικαστήριο, εκτός κάποιων επιφυλάξεων τις οποίες θα αναφέρω στην συνέχεια. Αποδέχομαι το ότι αναγνώρισε τη φανέλα του τεκμήριο 5 η οποία βρέθηκε στην κατοχή του κατηγορούμενου κατά τη σύλληψη του στις 21/09/
3. Οι εξηγήσεις που δόθηκαν ως προς την ταυτοποίηση αυτής, ενισχύονται και από τον ΜΚ4, ο οποίος έδωσε επίσης πειστικές εξηγήσεις για την μοναδικότητα των συγκεκριμένων φανελών. Επίσης αποδέχομαι ως αληθή τα όσα ανέφερε σχετικά με το συγκεκριμένο σημάδι σοκολάτας που υπήρχε στη συγκεκριμένη φανέλα, πράγμα που τον οδήγησε μεταξύ άλλων στην αναγνώριση της. Σε σχέση με το τεκμήριο 6 το οποίο περιέχει μέσα δυο ζεύγη σκουλαρίκια και τρία βραχιόλια αποδέχομαι ότι αυτός τα αναγνώρισε και ότι αυτά ανήκουν στην Anna Paula De Grossi Freitas. Ειδικότερα αποδέχομαι την αναφορά του ότι αναγνώρισε ότι το ένα ζευγάρι σκουλαρίκια της το αγόρασε αυτός. Σε σχέση με το ισχυριζόμενο διαμαντένιο δακτυλίδι της συμβίας του, δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι αυτό υπήρχε ενόψει και της αμφισβήτησης του θέματος αυτού από την υπεράσπιση και ιδιαίτερα ως προς την αξία αυτού αφού ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν είναι ειδικός σε αυτά τα θέματα. Θα ανέμενα όπως πιο πάνω εξήγησα ότι η παραπονούμενη Anna Paula De Grossi Freitas θα κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου για το ζήτημα αυτό, πράγμα που δεν έγινε παρά την κλήτευση της από την Κατηγορούσα Αρχή. Ο μάρτυρας ούτε της αγόρασε, ούτε ήταν παρών όταν η παραπονούμενη το απέκτησε ως οικογενειακό κειμήλιο. Τα όσα ανέφερε ως προς την αξία του, όπως και ίδιος παραδέχεται τα γνωρίζει μόνο από αναφορές της πιο πάνω παραπονούμενης. Τα πιο πάνω αποτελούν εξ ακοής μαρτυρία η οποία φυσικά δεν αποκλείεται. Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση η παραπονούμενη η ίδια δεν κατέθεσε για να τεκμηριώσει τόσο την ύπαρξη του εν λόγω αντικειμένου ούτε και να υποστηρίξει με οποιοδήποτε τρόπο την αξία αυτού. Συνεπώς δεν μπορώ να αποδεχθώ το μέρος αυτό της μαρτυρίας του. Συνεπώς αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΚ3, με τις πιο πάνω επιφυλάξεις. O MK4 επίσης μου έκανε θετική εντύπωση. Αποδέχομαι πλήρως την μαρτυρία του και ιδιαίτερα τις διευκρινήσεις που έδωσε σε σχέση με το Τεκμήριο 5 και το ότι οι συγκεκριμένες φανέλες κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά τον Ιούλιο του
4. Αποδέχομαι επίσης τα όσα ανέφερε ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε το σημάδι από σοκολάτα στη φανέλα του ΜΚ3 αφού με ειλικρίνεια ανέφερε τα όσα συνέβησαν στο ταξίδι της ομάδας στη Βουλγαρία. Κατά την αντεξέταση του έμεινε σταθερός στις θέσεις του και έδινε πειστικές απαντήσεις χωρίς να διακρίνω οποιαδήποτε προσπάθεια παραποίησης των όσων γνώριζε. Ένεκα της θετικής εντύπωσης που αποκόμισα από την παρουσία του ενώπιον του Δικαστηρίου, αποδέχομαι τη μαρτυρία του στην ολότητα της. Ευρήματα: Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει τη μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου, τα τεκμήρια που κατατέθηκαν κατά την εκδίκαση της ποινικής υπόθεσης αυτής και λαμβάνοντας υπόψη μου τα παραδεκτά γεγονότα καθώς και τα γεγονότα που τελικά δεν αμφισβητήθηκαν, όπως αυτά προκύπτουν μέσα από την προσκομισθείσα μαρτυρία, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα που αφορούν τα πραγματικά και αληθή ουσιώδη γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο: Στις 17/09/22 καταγγέλθηκε από κάποια Anna Paula De Grossi Freitas, ότι την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 1300 - 1500 διαρρήχθηκε η κατοικία της στην Κάτω Πάφο. Η συγκεκριμένη παραπονούμενη δεν κατέθεσε ποτέ ενώπιον του Δικαστηρίου παρά το ότι κλητεύθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή για να υποστηρίξει την ύπαρξη και την αξία του κατ' ισχυρισμό κλοπιμαίου δακτυλιδιού και των μετρητών, την ύπαρξη των οποίων αμφισβητεί η πλευρά της υπεράσπισης. Από έρευνες τις οποίες έγιναν από την Αστυνομία, διαπιστώθηκε ότι η είσοδος στην κατοικία επιτεύχθηκε κατόπιν παραβίασης αλουμινένιου συρόμενου παραθύρου. Εναντίον του κατηγορούμενου εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης ο οποίος συνελήφθη την 21/09/22 και ώρα 2230 αφού ουσιαστικά αναγνωρίστηκε ως το πρόσωπο που κινήθηκε πέριξ της κατοικίας που έγινε η διάρρηξη κατά τον επίδικο χρόνο που έγινε αυτή και απουσίαζαν οι παραπονούμενοι. Η αναγνώριση έγινε μέσω κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης το οποίο λήφθηκε από γειτονική κατοικία και δείχνει τον κατηγορούμενο, μεταξύ άλλων προσώπων να κινείται πέριξ της κατοικίας της επίδικη ημερομηνία και ώρα. Στην κατοχή του κατηγορούμενου στις 21/09/22 (πέντε ημέρες μετά την διάπραξη των αδικημάτων) εντοπίστηκαν διάφορα αντικείμενα, μεταξύ των οποίων και το τεκμήριο 5 και 6, τα οποία σύμφωνα με την αποδεκτή μαρτυρία, αποτελούν αντικείμενα τα οποία, αναγνωρίστηκαν από τον ΜΚ3 ως αντικείμενα τα οποία κλάπηκαν την επίδικη ημερομηνία από την συγκριμένη κατοικία. Ειδικότερα η φανέλα τεκμήριο 5, αποτελούσε φανέλα της ποδοσφαιρικής ομάδας Ακρίτα Χλώρακα η οποία κυκλοφόρησε περί τον Ιούλιο του
5. Ο κατηγορούμενος έδωσε δυο καταθέσεις στις οποίες ουσιαστικά αρνείται τις κατηγορίες. Αναφέρει όμως σε αυτές συγκεκριμένα ψέματα, ως προς τον τρόπο απόκτησης του Τεκμηρίου 5 αλλά και ως προς την παρουσία του πέριξ της κατοικίας, τα οποία καταρρίπτονται από άλλη αποδεκτή μαρτυρία ως εξηγείται κατωτέρω. Η έρευνα στο αυτοκίνητο του έγινε κατόπιν γραπτής συγκατάθεσης του. Δεν εντοπίστηκε στην κατοικία και στα τεκμήρια γενετικό υλικό που να συνδέει άμεσα τον κατηγορούμενο με το χώρο. Ο κατηγορούμενος αναγνωρίστηκε από τον ΜΚ2 όσο και από τον ΜΚ1 από τα βίντεο του Τεκμηρίου 4, ότι κινήθηκε πέριξ της κατοικίας που έγινε η διάρρηξη τον επίδικο χρόνο. Κανένα όμως από τα βίντεο του Τεκμηρίου 4 δεν τον δείχνει να εισέρχεται εντός της κατοικίας. Το Τεκμήριο 5 ανήκει στον ΜΚ3 και το Τεκμήριο 6 στη συμβία του, μέρος του περιεχομένου του εν λόγω τεκμηρίου της το αγόρασε ο ΜΚ
6. Οι εξηγήσεις που δίνει ο κατηγορούμενος στις καταθέσεις του τόσο για την κατοχή του τεκμηρίου 5 όσο και για την παρουσία του στη σκηνή απορρίπτονται ως κατωτέρω εξηγείται. Μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου αποτελούν και όλα αυτά που θα προσδιοριστούν πιο κάτω κατά την εξαγωγή συμπερασμάτων από το Δικαστήριο όσο και τα πιο πάνω από κοινού κατατεθέντα τεκμήρια. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα: Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: "Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής." Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας διέπεται από το άρθρο 292(α) του Κεφ.154, οι διατάξεις του οποίου προνοούν ρητά τα εξής: "

1. Όποιος— (α) διαρρήχνει και εισέρχεται σε κτίριο, αντίσκηνο ή σκάφος το οποίο χρησιμοποιείται ως κατοικία ανθρώπων ή σε κτίριο που χρησιμοποιείται ως χώρος λατρείας, με σκοπό διάπραξης κακουργήματος σε αυτό· ή είναι ένοχος του κακουργήματος της διάρρηξης..." Μελέτη των πιο πάνω καθιστούν αντιληπτό ότι τα συστατικά στοιχεία του εν λόγω αδικήματος είναι: (α) Ο κατηγορούμενος διαρρήχνει και εισέρχεται σε κατοικία, (β) με σκοπό διάπραξης κακουργήματος. Ο ορισμός της διάρρηξης παρέχεται στο άρθρο 291 του Κεφ.154 και περιλαμβάνει άνοιγμα με ξεκλείδωμα, έλξη, ώθηση, ανύψωση ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο θύρα, παράθυρο, παραθυρόφυλλο, πόρτα υπογείου ή άλλο πράγμα προορισμένο για το κλείσιμο ή για την κάλυψη ανοίγματος σε κάποιο κτίριο ή άνοιγμα που επιτρέπει τη δίοδο από ένα μέρος του κτιρίου σε άλλο. Στο ίδιο άρθρο δίδεται και ο ορισμός της εισόδου που είναι όταν οποιοδήποτε μέρος του σώματός ενός ατόμου ή οποιοδήποτε μέρος οργάνου που χρησιμοποιείται από αυτό, βρίσκεται εντός του κτιρίου. Το δε αδίκημα της κλοπής εδράζεται στο άρθρο 255 του Κεφ.
2. Το εν λόγω άρθρο αναφέρει τα εξής: "

(1)Όποιος κλέβει, χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη, που γίνεται με δόλιο τρόπο και χωρίς αξίωση δικαιώματος με καλή πίστη, αποκτά κατοχή και αποκομίζει οτιδήποτε που μπορεί να καταστεί αντικείμενο κλοπής με σκοπό, κατά το χρόνο της απόκτησης, να αποστερήσει τον ιδιοκτήτη μόνιμα από αυτό: Νοείται ότι πρόσωπο δύναται να είναι ένοχο κλοπής οποιουδήποτε τέτοιου πράγματος, ανεξάρτητα του ότι κατέχει αυτό νόμιμα, αν είναι θεματοφύλακας ή συνιδιοκτήτης του, με δόλιο τρόπο σφετερίζεται αυτό για χρήση από τον ίδιο ή από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο παρά του ιδιοκτήτη.

(2)(α) Ο όρος "αποκτά κατοχή" περιλαμβάνει και το να αποκτά κατοχή— (

1. i)με τέχνασμα· (
2. ii)με εκφοβισμό· (iii) με συνέπεια πλάνης του ιδιοκτήτη που είναι σε γνώση του αποκτώντα ότι κατοχή του αποκτώμενου αποκτήθηκε με τέτοιο τρόπο· (
3. iv)με ανεύρεση, εφόσον κατά το χρόνο της ανεύρεσης αυτός που το βρήκε πιστεύει ότι ο ιδιοκτήτης μπορεί να ανακαλυφθεί με εύλογα διαβήματα· (β) ο όρος "αποκομίζει" περιλαμβάνει κάθε μετακίνηση οποιουδήποτε πράγματος από το χώρο τον οποίο αυτό κατέχει, προκειμένου όμως για πράγμα προσαρτημένο, μόνο αν αυτό αποσπάστηκε εντελώς· (γ) ο όρος "ιδιοκτήτης" περιλαμβάνει και τον ιδιοκτήτη μέρους ή αυτόν που έχει κατοχή ή έλεγχο ή ειδική ιδιοκτησία πράγματος το οποίο δύναται να καταστεί αντικείμενο κλοπής.

(3)Δύναται να είναι αντικείμενο κλοπής κάθε πράγμα που έχει αξία και που ανήκει σε οποιοδήποτε πρόσωπο, προκειμένου όμως για πράγμα προσκολλημένο σε ακίνητο μετά το διαχωρισμό του από τέτοιο ακίνητο." Συνδυασμένη μελέτη των άρθρων 255 και 262 του Κεφ.154 καθιστά αντιληπτό ότι τα συστατικά στοιχεία του υπό εκδίκαση αδικήματος είναι τα πιο κάτω: (α) ο κατηγορούμενος απέκτησε κατοχή και αποκόμισε περιουσία του παραπονούμενου και (β) η περιουσία είναι τέτοια που μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής και (γ) ότι αυτό έγινε χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη και (δ) ότι ο κατηγορούμενος ενέργησε με δόλιο τρόπο ή (ε) αν ο κατηγορούμενος κατέχει την περιουσία της παραπονούμενης νόμιμα με δόλιο τρόπο σφετερίζεται τη χρήση της για λογαριασμό του ιδίου ή άλλου προσώπου εκτός από την παραπονούμενη και (στ) ότι κατά τον χρόνο απόκτησης κατοχής ο κατηγορούμενος είχε σκοπό να αποστερήσει μόνιμα την περιουσία από την παραπονούμενη. Η 'απόκτηση κατοχής περιουσίας' με βάση το άρθρο 255

(2)του Κεφ.154 περιλαμβάνει τις ακόλουθες περιπτώσεις: (

1. i)με τέχνασμα, (
2. ii)με εκφοβισμό, (iii) με συνέπεια πλάνης του ιδιοκτήτη που είναι σε γνώση του αποκτώντα ότι κατοχή του αποκτώμενου αποκτήθηκε με τέτοιο τρόπο· (
3. iv)με ανεύρεση, εφόσον κατά το χρόνο της ανεύρεσης αυτός που το βρήκε πιστεύει ότι ο ιδιοκτήτης μπορεί να ανακαλυφθεί με εύλογα διαβήματα· Ο όρος "αποκομίζει" περιλαμβάνει κάθε μετακίνηση οποιουδήποτε πράγματος από το χώρο τον οποίο αυτό κατέχει, προκειμένου όμως για πράγμα προσαρτημένο, μόνο αν αυτό αποσπάστηκε εντελώς. Ο δε όρος "ιδιοκτήτης" περιλαμβάνει και τον ιδιοκτήτη μέρους ή αυτόν που έχει κατοχή ή έλεγχο ή ειδική ιδιοκτησία πράγματος το οποίο δύναται να καταστεί αντικείμενο κλοπής. Αντικείμενο δε κλοπής μπορεί να αποτελέσει οτιδήποτε έχει αξία και ανήκει σε κάποιο πρόσωπο όπως για παράδειγμα στον παραπονούμενο [άρθρο 255

(3)Κεφ.154]. Με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου ως παραθέτονται ανωτέρω, την 17/09/2022 έγινε διάρρηξη στην κατοικία που διαμένει τόσο ο ΜΚ3 όσο και η Anna Paula De Grossi Freitas. Από την αποδεκτή μαρτυρία που έχω ενώπιον μου, η είσοδος στη συγκεκριμένη κατοικία επιτεύχθηκε από το παράθυρο του υπνοδωματίου, και κλάπηκαν από αυτό μια φανέλα ιδιοκτησίας του ΜΚ3 της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ακρίτα Χλώρακας και ένα κουτί με faux Bijoux . Συνεπώς, υπάρχει μαρτυρία που με οδηγεί με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι υπήρχε διάρρηξη και είσοδος στην οικία από όπου κλάπηκαν τα πιο πάνω αντικείμενα. Η αποκόμιση των πιο πάνω αντικειμένων από την κατοικία που διέμενε ο ΜΚ3 με την συμβία του Anna Paula De Grossi Freitas αποδεικνύει ότι η διάρρηξη και είσοδος σ' αυτή συνοδεύτηκε από σκοπό διάπραξης κακουργήματος που ήταν η διάπραξη του αδικήματος της κλοπής. Η υπάρχουσα μαρτυρία ακόμη τεκμηριώνει ότι ο δράστης ενέργησε με δόλιο τρόπο και αποκομίζοντας παράνομα τα προαναφερόμενα αντικείμενα, τα οποία χωρίς δεύτερη σκέψη εμπίπτουν στον ορισμό και έννοια της περιουσίας που το άρθρο 255

(3)του Κεφ.154 αποδίδει, απέκτησε κατοχή αυτής με σκοπό να αποστερήσει μόνιμα την περιουσία από το πρόσωπο το οποίο του ανήκουν δικαιωματικά. Το καίριο ερώτημα που χρήζει απάντησης στη βάση της προσκομισθείσας μαρτυρίας είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος είναι ο δράστης που διέπραξε τα αδικήματα της διάρρηξης της κατοικίας παραπονούμενου ΜΚ3 και της Anna Paula De Grossi Freitas και κλοπής της πιο πάνω περιουσίας από αυτή. Η μαρτυρία που σχετίζεται με τον κατηγορούμενο είναι μέσω της αναγνώρισης που αυτός έτυχε από τους αστυνομικούς οι οποίοι επιθεώρησαν το Τεκμήριο 4, ότι δηλαδή κατά τον χρόνο της διάρρηξης της επίδικης κατοικίας, αυτός κινήθηκε στο χώρο περιμετρικά της εν λόγω κατοικίας, χωρίς όμως τα σχετικά βίντεο που παρουσιάστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου να τον δείχνουν να εισέρχεται είτε στην αυλή είτε στην συγκεκριμένη κατοικία. Η μαρτυρία που επίσης σχετίζεται με τον κατηγορούμενο αφορά μεταξύ άλλων την κατοχή από τον Κατηγορούμενο, των τεκμηρίων 5 και 6 που αφορούν αντικείμενα τα οποία ανευρέθηκαν στην κατοχή του πέντε ημέρες μετά τη διάπραξη των αδικημάτων και σχετίζονται με μέρος των κλοπιμαίων αντικειμένων που κλάπηκαν από την συγκεκριμένη οικία. Σημειώνω ότι ταυτόχρονα στην κατοχή του βρέθηκαν και τα αντικείμενα που αναφέρονται και περιγράφονται στην τρίτη κατηγορία, την οποία βεβαίως ο Κατηγορούμενος έχει παραδεχθεί σε χρόνο πριν την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας. Σχετικές επί της αποδοχής και αξιολόγησης τέτοιας μαρτυρίας, ως περιστατικής μαρτυρίας, παρέχουν οι υποθέσεις Fournides v. Republic

(1986)2 C.L.R. 73, Μιχαηλίδης v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 172, Αθηνής v. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 41, Παφίτης και άλλος v. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 102 και Πέτρου v. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 331. Χρήσιμη αναφορά μπορεί να αντληθεί από την πρόσφατη υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Παναγιώτη Νικολάου, Ποινική Έφεση Αρ. 212/2009, ημερομηνίας 10.11.10, απόσπασμα της οποίας παρατίθεται πιο κάτω: "Έχει κατ' επανάληψη νομολογηθεί ότι η περιστατική μαρτυρία δεν είναι υποδεέστερη της άμεσης τοιαύτης, όταν δε είναι '... συμπερασματική τείνει να αφανίσει την πιθανότητα του ανθρώπινου λάθους ... (δέστε Παφίτης και άλλος v. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 102 σελ. 119-120 και Αντωνίου v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 746)... " Όπως έχει περαιτέρω εξηγηθεί στην υπόθεση Αθηνής v. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 41: "Η βασική αρχή είναι ότι, σε ποινικές υποθέσεις στις οποίες η υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου στηρίζεται καθ' ολοκληρία ή ουσιαστικά πάνω σε περιστατική μαρτυρία, μετά που τα γεγονότα που κατατέθηκαν ενόρκως αποδειχθούν, το Δικαστήριο πρέπει σαν θέμα νόμου να αποφασίσει όχι μόνο κατά πόσο τα γεγονότα αυτά συμβιβάζονται με την ενοχή του κατηγορουμένου αλλά επίσης ότι δεν συμβιβάζονται με οποιοδήποτε άλλο λογικό συμπέρασμα από εκείνο ότι ο κατηγορούμενος διάπραξε το αδίκημα." Επίσης, χρήσιμη αναφορά γίνεται στην υπόθεση Παφίτης και άλλος v. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 102, απόσπασμα της οποίας εκτίθεται ακολούθως: " Όπως έχει επανειλημμένα διακηρυχθεί η περιστατική μαρτυρία δεν αποτελεί υποδεέστερη μορφή ή κατηγορία μαρτυρίας της άμεσης μαρτυρίας, δηλαδή μαρτυρίας η οποία αφεαυτής τείνει να αποδείξει το έγκλημα (όπως μαρτυρία αυτόπτων μαρτύρων). Όχι μόνον δεν υπάρχει προκατάληψη, και αυτό είναι η δεύτερη διαπίστωση που θέλουμε να κάμουμε, εναντίον της περιστατικής μαρτυρίας αλλά τουναντίον όταν είναι συμπερασματική τείνει να αφανίσει την πιθανότητα του ανθρώπινου λάθους. Όμως η περιστατική μαρτυρία δεν πρέπει να συγχύζεται με τις περιστάσεις της υπόθεσης γενικά. Τα γεγονότα τα οποία την συνιστούν π ρέπει να αποδεικνύονται όπως και κάθε άλλο πρωτογενές γεγονός. Η ενοχή του κατηγορουμένου πρέπει να προκύπτει από την σύνθεση της περιστατικής μαρτυρίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το σωρευτικό αποτέλεσμα της περιστατικής μαρτυρίας πρέπει για να δικαιολογεί την καταδίκη του κατηγορουμένου να συνάδει συμπερασματικά με την ενοχή του κατηγορουμένου. Η αιτιώδης σχέση μεταξύ της περιστατικής μαρτυρίας και της ενοχής του κατηγορουμένου πρέπει να είναι άμεση αφενός και να μην μπορεί να συμβιβαστεί αφετέρου με άλλη λογική ερμηνεία της περιστατικής μαρτυρίας. (Βλ. μεταξύ άλλων Fournides v. Republic

(1986)2 C.L.R., 73 p. 79 και Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ.172). Η περιστατική μαρτυρία μπορεί να αποτελέσει βάση για την καταδίκη του κατηγορουμένου μόνον όταν τεκμηριώνει ως θέμα λογικής συνέπειας μέσα στα πλαίσια της ανθρώπινης εμπειρίας την ενοχή του." Στα πλαίσια αξιολόγησης της περιστατικής μαρτυρίας το Δικαστήριο δεν ασχολείται με απομακρυσμένες πιθανότητες αλλά ούτε με σενάρια που ευφάνταστα μπορεί να προωθήσει η υπεράσπιση. Όπως λέχθηκε επίσης στην υπόθεση Αθηνής v. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 41: "Οι δε διαζευκτικές πιθανότητες πρέπει να είναι τέτοιες που να εξάγονται εύλογα από την ολότητα της μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου, άλλως πως τα Δικαστήρια θα καλούνται να εξετάζουν πιθανότητες ή θεωρίες, ως προς συμβάντα τα οποία δεν μπορούν εύλογα να εξαχθούν από το υλικό ενώπιον τους και αυτό δεν είναι το έργο του Δικαστηρίου." Σχετική ακόμη επί του προκειμένου είναι και η απόφαση στην Ανδρέας Σταυρινού v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 706 όπου, μεταξύ άλλων, τονίστηκαν τα εξής: " Ένα Δικαστήριο οφείλει να εξετάζει τη μαρτυρία στην ολότητα της και να την αξιολογεί με λογική προσέγγιση και στα πλαίσια της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας. Δεν είναι υποχρεωμένο να εξετάζει, πόσον μάλλον να αξιολογεί, διαζευκτικές εκδοχές, πιθανότητες ή θεωρίες που όχι μόνο δεν στοιχειοθετούνται, αλλά που ούτε καν μπορούν να αναδυθούν σε μια ενδεχόμενη κατάσταση πραγμάτων, στην απουσία μαρτυρικού υλικού, ως αναγκαίου βεβαίως υπαρκτού υπόβαθρου, πάνω στο οποίο να κτίζεται η διαφορετική αυτή συλλογιστική. Προς τούτο συνηγορούν οι υποθέσεις Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 41 και Φανιέρος ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 104." Επανερχόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος βρέθηκε σε χώρο περιμετρικά της οικίας που έγινε η διάρρηξη, χωρίς τα συγκεκριμένα βίντεο να τον δείχνουν να εισέρχεται εντός της επίδικης κατοικίας, δεν παρέχει περιστατική μαρτυρία τέτοιας δυναμικής που να οδηγεί τα γεγονότα στο να συμβιβάζονται με την ενοχή του κατηγορουμένου , με αποτέλεσμα έτσι να μην αποκλείεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας κάθε άλλη εύλογη δυνατότητα ή πιθανότητα. Ειδικότερα, προσεκτική μελέτη των βίντεο που περιλαμβάνονται στο Τεκμήριο 4, δεν δείχνουν μόνο τον κατηγορούμενο να κινείτο στο χώρο πέριξ της κατοικίας, αντίθετα, φαίνεται ότι τόσο στο δρομάκι που οδηγεί στην πισίνα όσο και στον κύριο δρόμο μπροστά με κατεύθυνση προς το σπίτι που έγινε η διάρρηξη κινούνται και άλλα πρόσωπα κατά τον επίδικο χρόνο. Τα συγκεκριμένα βίντεο του Τεκμηρίου 4, το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να τα παρακολουθήσει τόσο κατά την ακροαματική διαδικασία, όσο και το ίδιο αφού βρίσκονται καταχωρημένα μέσω USB (Τεκμήριο 4) στο φάκελο του Δικαστηρίου. Επίσης τα πλάνα που δείχνουν την πισίνα του συγκροτήματος κατοικιών, δείχνουν ότι στο χώρο της πισίνας, ο οποίος προφανώς βρίσκεται κοντά στη συγκεκριμένη κατοικία, υπάρχει πάρα πολύς κόσμος. Τα πιο πάνω, δημιουργούν αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου, κατά πόσον δηλαδή, μπορεί να αποκλειστεί οποιοδήποτε άλλο λογικό σενάριο, ότι δηλαδή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο εισήλθε εντός της κατοικίας και διέπραξε τα επίδικα αδικήματα αφού από το σύνολο των όσων το Τεκμήριο 4 περιλαμβάνει, δεν φαίνεται μόνο ο Κατηγορούμενος να βρίσκεται στην περιοχή γύρω από το σπίτι των παραπονουμένων. Το ενδεχόμενο να είναι ο κατηγορούμενος, δεν είναι το μοναδικό αλλά υπάρχει και η πιθανότητα να είναι άλλο τρίτο πρόσωπο το οποίο εισήλθε εντός της συγκεκριμένης κατοικίας και να διέπραξε τα αδικήματα που περιγράφονται στο κατηγορητήριο, ένεκα τόσο του γεγονότος ότι ο κατηγορούμενος δεν φαίνεται να εισέρχεται ο ίδιος εντός της αυλής ή και της ίδιας της κατοικίας αλλά και από το γεγονός ότι τελικώς δεν ήταν το μοναδικό άτομο που κινήθηκε πέριξ της συγκεκριμένης κατοικίας κατά τον επίδικο χρόνο της διάρρηξης. Επίσης παρά το γεγονός ότι δεν αποτελεί απαραίτητο στοιχείο για στοιχειοθέτηση των αδικημάτων, ο εντοπισμός γενετικού υλικού, σημειώνω ότι δεν εντοπίστηκε εντός της κατοικίας ή επί των τεκμηρίων γενετικό υλικό που να συνδέεται με τον κατηγορούμενο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι υπάρχουν πέραν τους ενός πιθανά σενάρια. Περαιτέρω σε σχέση με την ανεύρεση στην κατοχή του κατηγορούμενου των τεκμηρίων 5 και 6 τα οποία αποτελούν αντικείμενα τα οποία κλάπηκαν από τη συγκεκριμένη κατοικία, κρίνω ότι και πάλι η παρέλευση πέντε

(5)ημερών από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων όπου και βρέθηκαν στην κατοχή του κατηγορουμένου τα συγκεκριμένα αντικείμενα, δημιουργούν αμφιβολία ως προς την προέλευση αυτών, ένεκα ταυτόχρονα και του εντοπισμού άλλων αντικειμένων στην κατοχή του τα οποία δεν φαίνεται να αποτελούν προϊόν κλοπής από τη συγκεκριμένη κατοικία. Ως αναφέρεται στο σύγγραμμα Archbold 2006 (παρ. 21-125) το δόγμα της πρόσφατης κατοχής («doctrine of recent possession») δεν αποτελεί δόγµα αλλά κανόνα αφού δεν αφορά τίποτε άλλο παρά εφαρμογή κανόνων κοινής λογικής. Στην ίδια παράγραφο και µε αναφορά στις υποθέσεις R. v. Loughlin 35 Cr. App.R. 69 και R. v. Seymour 38 Cr. App. R.68, ο κανόνας διατυπώνεται ως εξής: «. where it is proved that premises have been entered and property stolen therefrom and that soon after the entry the defendant was found in possession of the property, it is open to the jury to convict him of burglary, and the jury should be so directed ..». Το ζήτηµα απασχόλησε στην Kyprianou v. The Police

(1976)2 C.L.R.75 στην οποία παρατίθεται το εξής απόσπασµα από την D.P.P. V. Nieser

(1959)1 Q.B. 254: «The so-called «doctrine of recent possession» is not limited to cases of receiving nor to inferences as to the accused's knowledge or state of mind. The right inference from recent possession may be that the accused himself has stolen the property, as where he is found in the street near the scene of the house-breaking in possession of the property which has been taken from the house which has been entered. On the other hand, where property has been stolen and there is nothing in the circumstances to point to the accused's having himself committed the crime of stealing, the proper inference from its being found in his possession may be that he received the property knowing, not merely that it had been unlawfully obtained but knowing that it had been stolen.» Είναι γεγονός ότι στο σύγγραμμα Archbold, Criminal Pleading, Evidence & Practice, §21-126, εκφράζεται η θέση (submission) ότι όταν η πρόσφατη κατοχή αποτελεί τη μόνη μαρτυρία, είναι αδύνατο να αποκλειστεί η πιθανότητα ότι ο κατηγορούμενος ήταν απλά κλεπταποδόχος, οπότε και κατηγορία για διάρρηξη δεν θα πρέπει να αφήνεται να αποφασιστεί από τους ενόρκους. Το ακριβές λεκτικό είναι το ακόλουθο: 'Every case depends on its own facts. There is no magic in any given length of time. However, it is submitted that in many cases where the only evidence is that of recent possession, it will be impossible to exclude the possibility that the defendant was merely a receiver of the stolen property: in such cases, a count of burglary ought not to be left to the jury.' Διαφοροποιημένη θέση εκφράστηκε στην απόφαση (πλειοψηφίας) του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Καναδά στην R. v. Kowlyk [1988] 2 R.C.S. 59. Στην υπόθεση εκείνη ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε κατηγορία διάρρηξης και κλοπής και όχι κλεπταποδοχής. Το ερώτημα ήταν αν πρόσφατη κατοχή μπορεί από μόνη της, να οδηγήσει σε καταδίκη. Αφού συνοψίστηκε όλη η Αγγλική Νομολογία, από την οποία πηγάζει το δόγμα, η πλειοψηφία κατέληξε ως ακολούθως (σελ. 69, McIntyre J.): 'While in R. v. Newton, supra, the Court was not called upon to decide the issue of whether recent possession by itself, in the absence of other circumstances which would connect an accused to the theft, could justify a finding of guilt, the words of Ritchie J. above would surely decide the present appeal in favour of the Crown. This is particularly true when it is considered that no other case in Canadian or English law suggests that some other evidence must be present to connect an accused to the crime before an inference of guilt becomes permissible. In my view, the authorities deny that any additional evidence, apart from that of unexplained recent possession of stolen goods, is necessary to permit an inference of guilt.' Στη σελ. 72: 'The question which arises here is whether the unexplained recent possession of stolen goods, standing alone, will also warrant an inference of guilt of breaking and entering and theft of the goods under s. 306

(1)(b) of the Criminal Code. It is my view that this question must be answered in favour of the Crown.' Και ακολούθως στις σελ. 74 - 75: 'In summary, then, it is my view, based on the cases, both English and Canadian, which I have referred to, that what has been called the doctrine of recent possession may be succinctly stated in the following terms. Upon proof of the unexplained possession of recently stolen property, the trier of fact may - but not must - draw an inference of guilt of theft or of offences incidental thereto. Where the circumstances are such that a question could arise as to whether the accused was a thief or merely a possessor, it will be for the trier of fact upon a consideration of all the circumstances to decide which, if either, inference should be drawn. In all recent possession cases the inference of guilt is permissive, not mandatory, and when an explanation is offered which might reasonably be true, even though the trier of fact is not satisfied of its truth, the doctrine will not apply.' Στην Κυπριακή Απόφαση, Kyprianou v. The Police

(1976)2 CLR 75, αν και συζητήθηκε το δόγμα της πρόσφατης κατοχής με αναφορά μεταξύ άλλων, στις R. v. Langmead, 9 Cox C.C. 464 και Schama and Abramovitch, 11 Cr. App. R. 45, δεν υιοθετήθηκε προσέγγιση που να είναι αντίθετη από αυτή που υιοθετήθηκε στον Καναδά. Αυτό που επιβάλλεται στο Δικαστήριο είναι να εξετάσει το σύνολο των περιστάσεων προτού καταλήξει σε καταδίκη. Πιστεύω ότι η ορθή καθοδήγηση είναι η ακόλουθη:

(1)Εφόσον αποδειχθεί ότι η περιουσία έχει κλαπεί και ότι αυτή έχει βρεθεί στην κατοχή του κατηγορουμένου, σε χρόνο πρόσφατο μετά την κλοπή, στην απουσία οποιασδήποτε εξήγησης από τον κατηγορούμενο, το Δικαστήριο, ακόμη και στην απουσία άλλης μαρτυρίας, λαμβάνοντας όμως υπόψη όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης, δύναται - χωρίς όμως να υποχρεούται - να προβεί σε συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος είναι ο κλεπταποδόχος ή ο κλέφτης (βλ. Kowlyk, ανωτέρω και την αναφερόμενη σ' αυτή νομολογία).

(2)Το αν η κατοχή είναι πρόσφατη ή όχι είναι ζήτημα γεγονότων (βλ. Kyprianou, ανωτέρω σελ. 89 με αναφορά στο σύγγραμμα Kenny's Outlines of Criminal Law, 19th ed., 461, para. 500).

(3)Το βάρος απόδειξης δεν αντιστρέφεται. Το φέρει πάντα η Κατηγορούσα Αρχή. Αν παρασχεθεί εξήγηση η οποία ενδέχεται να είναι αληθινή - όχι κατ' ανάγκη αποδεδειγμένα αληθινή - τότε ο κατηγορούμενος δικαιούται να απαλλαγεί της κατηγορίας, επειδή η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποσείσει το βάρος απόδειξης, ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος είναι ένοχος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Kyprianou, ανωτέρω, σελ. 90, Schama and Abramovitch, ανωτέρω, σελ. 49 και Kowlyk, ανωτέρω, σελ. 65).

(4)Όπου ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορία κλοπής χωρίς διαζευκτική κατηγορία κλεπταποδοχής το Δικαστήριο πρέπει να είναι σίγουρο ότι είναι ο κλέφτης. Ιδιαίτερα χρήσιμη είναι η κατευθυντήρια οδηγία προς τους ενόρκους όπως αυτή εντοπίζεται στο Criminal Trials Benchbook, Judicial Commission of New South Wales (Australia) § 4-060, όταν ο κατηγορούμενος δεν αντιμετωπίζει ταυτόχρονα με την κατηγορία κλοπής, κατηγορία κλεπταποδοχής (σε δική μου μετάφραση): «Όπως σας ανέφερα, εάν έχετε ικανοποιηθεί ότι [ο κατηγορούμενος] είχε την κατοχή της επίδικης περιουσίας όταν αυτή είχε πρόσφατα κλαπεί, τότε δικαιούστε να κάνετε εύρημα ότι [αυτός/αυτή] ήταν είτε ο κλέφτης ή ο κλεπταποδόχος της. Στην προκειμένη περίπτωση, [ο κατηγορούμενος] δεν έχει κατηγορηθεί ως κλεπταποδόχος και επομένως μπορείτε να [τον/την] βρείτε ''ένοχο'' μόνο εάν ικανοποιηθείτε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι [αυτός/αυτή] ήταν ο πραγματικός κλέφτης. Εάν είναι λογικά πιθανό ότι κάποιος άλλος την έκλεψε πριν [ο κατηγορούμενος] βρεθεί με αυτή στην κατοχή [του/της], τότε [αυτός/αυτή] πρέπει να βρεθεί ''μη ένοχος''.» Ο κατηγορούμενος στην παρούσα περίπτωση εντοπίστηκε πέντε

(5)ημέρες μετά την διάπραξη των αδικημάτων της διάρρηξης και της κλοπής αφού πρώτα αναγνωρίστηκε να κινείται πέριξ της συγκεκριμένης κατοικίας κατά τον επίδικο χρόνο που έγινε η διάρρηξη χωρίς όμως να φαίνεται να εισέρχεται σε αυτή. Εκδόθηκε σχετικό ένταλμα σύλληψης και αφού συνελήφθηκε εντοπίστηκε στην κατοχή του μέρος των κλοπιμαίων από τη συγκεκριμένη κατοικία, ήτοι το τεκμήριο 5 και 6 και ταυτόχρονα άλλη περιουσία για την οποία πριν την ολοκλήρωση της ακρόασης παραδέχθηκε την κατηγορία της παράνομης κατοχής. Η διάρρηξη της κατοικίας των παραπονουμένων, έγινε την 17/09/2022 μεταξύ των ωρών 13:00 - 15:00. Τα αντικείμενα όμως που βρέθηκαν στην κατοχή του κατηγορούμενου μέρος των οποίων ήταν και κάποια εκ των κλοπιμαίων και όχι όλα, βρέθηκαν στην κατοχή του πέντε ημέρες μετά. Καταλήγω με ασφάλεια ότι η κατοχή των κλοπιμαίων από τον κατηγορούμενο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «πρόσφατη», εν τη εννοία της προαναφερθείσας νομολογίας. Έθεσα στον εαυτό μου το ερώτημα αν με αυτά τα δεδομένα μπορώ να προβώ σε εύρημα ενοχής του κατηγορουμένου για την κατηγορία διάρρηξης και κλοπής. Στην R. v. Exall

(1866)4 F. & F. 922, 176 E.R. 850 ο Pollock CB (απόσπασμα παρμένο από την απόφαση Kowlyk, ανωτέρω, σελ. 64 - 65) ανέφερε: 'The law is, that if, recently after the commission of the crime, a person is found in possession of the stolen goods, that person is called up to account for the possession, that is, to give an explanation of it, which is not unreasonable or improbable. The strength of the presumption, which arises from such possession, is in proportion to the shortness of the interval which has elapsed. If the interval has been only an hour or two, not half a day, the presumption is so strong, that it almost amounts to proof; because the reasonable inference is, that the person must have stolen the property. In the ordinary affairs of life, it is not probable that the person could have got possession of the property in any other way. And juries can only judge of matters, with reference to their knowledge and experience of the ordinary affairs of life.' Έλαβα υπόψη μου:

(1)Τη μεγάλη χρονική διάρκεια που διαχώριζε τη διάπραξη της διάρρηξης και τον εντοπισμό μέρους των κλοπιμαίων σε όχημα που οδηγούσε ο κατηγορούμενος, αφού μεσολάβησαν πέντε

(5)ολόκληρες ημέρες.

(2)Το γεγονός ότι εντός του οχήματος του Κατηγορούμενου βρέθηκαν και άλλα αντικείμενα για τα οποία παραδέχθηκε την κατηγορία της παράνομης κατοχής περιουσίας. Πέραν των πιο πάνω ο κατηγορούμενος ειδικά ως προς την κατοχή του Τεκμηρίου 5 αλλά και ως προς την παρουσία του πέριξ της κατοικίας των Παραπονουμένων, προέβαλε κάποιους ισχυρισμούς στις καταθέσεις του οι οποίοι ως ανωτέρω εξηγήθηκε δεν υποστηρίζονται από την υπόλοιπη μαρτυρία αλλά αντιθέτως καταρρίπτονται. Σε κάθε περίπτωση, η συμπεριφορά του κατηγορουμένου μπορεί να προσλάβει ιδιαίτερη σημασία. Ψέμα του κατηγορουμένου σε σχέση με την κλοπιμαία περιουσία μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα γνώσης. Το ψεύδος ή η ψευδή δήλωση όμως, θα πρέπει να τείνει να καταδείξει και οδηγήσει σε ενοχοποιητικά συμπεράσματα. Σύμφωνα με τη νομολογία θα πρέπει να ικανοποιούνται τέσσερα κριτήρια έτσι ώστε κάποιο ψέμα εκτός Δικαστηρίου να συνιστά ενοχοποιητική περιστατική μαρτυρία ως ακολούθως: α) Το ψέμα πρέπει να είναι ηθελημένο. β) Πρέπει να αναφέρεται σε ουσιώδες ζήτημα. γ) Το κίνητρο για το ψέμα πρέπει να είναι η επίγνωση της ενοχής και ο φόβος της αλήθειας. Το δικαστήριο πρέπει να έχει κατά νου ότι είναι ενδεχόμενο κάποιος να λέει ψέματα στην προσπάθεια του, για παράδειγμα, να προβάλει μια δίκαιη υπόθεση ή από ντροπή ή από πανικό. δ) Το ψέμα πρέπει να αποδεικνύεται με ανεξάρτητη μαρτυρία είτε με παραδοχή, είτε με μαρτυρία από ανεξάρτητο μάρτυρα. (βλ. Αλ Χαματ κ.α. v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 117, Παφίτης v Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 449. Ο κατηγορούμενος στην παρούσα περίπτωση, στην προσπάθεια του να εξηγήσει πως περιήλθε στην κατοχή του το Τεκμήριο 5 αλλά και το ότι βρέθηκε κατά τον επίδικο χρόνο πέριξ της κατοικίας, κατέφυγε στο ψέμα. Πρόκειται για ψέμα που έλαβε χώρα εκτός Δικαστηρίου και πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο πληρεί τις πιο πάνω προϋποθέσεις που τάσσει η νομολογία έτσι ώστε να κατατείνει σε ενοχοποιητικά συμπεράσματα. Οι αναφορές του αυτές στις καταθέσεις προκύπτει να έγιναν ηθελημένα και να αφορούν ουσιώδες ζήτημα της υπόθεσης. Επίσης, το γεγονός αυτό αποδείχθηκε με ανεξάρτητη μαρτυρία. Εκείνο το οποίο απομένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο το κίνητρο του στις αναφορές αυτές ήταν η επίγνωση ενοχής και ο φόβος της αλήθειας για τα αδικήματα της διάρρηξη και της κλοπής. Αυτό θα πρέπει να εξαχθεί από όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης και την υπόλοιπη μαρτυρία που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο Κατηγορούμενος εκείνο το οποίο αναζητείται ήταν κατά πόσο το κίνητρο του στο να πει ψέματα ήταν ότι πράγματι διέρρηξε αυτός και έκλεψε τη συγκεκριμένη κατοικία, ή ήταν γνώστης ότι είχε στην κατοχή του περιουσία παράνομα, χωρίς όμως να έχει αυτός διαρρήξει και κλέψει τη συγκεκριμένη κατοικία ή ότι για παράδειγμα ήταν κλεπταποδόχος. Σίγουρα ο κατηγορούμενος δεν είπε το πιο πάνω ψέμα από πανικό ή φόβο ή με σκοπό να παρουσιάσει μια δίκαιη υπόθεση γι αυτό. Το ερώτημα είναι κατά πόσο το είπε με σκοπό να αποκρύψει τη γνώση του για το γεγονός ότι ήταν κλοπιμαία ή ενδεχομένως για να καλύψει οποιαδήποτε άλλη παράνομη συμπεριφορά του όπως για παράδειγμα η παραδοχή του που τελικώς έκανε ενώπιον του Δικαστηρίου στην κατηγορία της παράνομης κατοχής περιουσίας (Κατηγορία 3). Το τελευταίο αυτό ενδεχόμενο, κρίνω ότι, εν όψει και της υπόλοιπης μαρτυρίας, δεν μπορεί να αποκλειστεί. Στην Χριστάκης Π. Χαρλάμπους v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 259 στην οποία ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε κατηγορία απόπειρας φόνου λέχθηκε ότι τα ψεύδη του κατηγορούμενου σε σχέση με τις κινήσεις του τη δεδομένη στιγμή, δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να τα είπε με σκοπό να απομακρύνει τον εαυτό του από άλλο επεισόδιο στο οποίο εμπλεκόταν και όχι από αυτό για το οποίο κατηγορείτο. Επομένως, θεωρώ ότι τα ψέματα του κατηγορούμενου στην παρούσα δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να ήθελε να αποκρύψει τον τρόπο που αυτή ήρθε στην κατοχή του και κάτω από συνθήκες ύποπτες που ήγειραν υπόνοιες ότι ήταν κλοπιμαία ή κάτω από άλλες συνθήκες δεν μπορεί να αποκλειστεί. Εν όψει τούτου, θεωρώ ότι τα ψέματα αυτά δεν πληρούν την πιο πάνω προϋπόθεση έτσι ώστε να μπορούν να ληφθούν υπόψη και να κατατείνουν σε ενοχοποιητικά στοιχεία για την θετική στοιχειοθέτηση ειδικά των κατηγοριών της διάρρηξης και της κλοπής. Δεν προκύπτει μαρτυρία η οποία να οδηγεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο Κατηγορούμενος εισήλθε εντός της συγκεκριμένης κατοικίας, ο εντοπισμός μόνο μέρους από τα κλοπιμαία εντοπίστηκε στην κατοχή του Κατηγορουμένου πέντε

(5)ολόκληρες μέρες μετά τη διάπραξη των αδικημάτων μαζί μάλιστα με άλλα αντικείμενα τα οποία παραδέχθηκε ότι έχει στην κατοχή του ως παράνομη κατοχή περιουσίας, ενώ τα ψέματα του δεν αποκλείεται να λέχθηκαν έτσι ώστε να αποκρύψει τον τρόπο που αυτή ήρθε στην κατοχή του και κάτω από συνθήκες ύποπτες που ήγειραν υπόνοιες ότι ήταν κλοπιμαία ή κάτω από άλλες συνθήκες που δεν μπορεί να αποκλειστεί οποιοδήποτε άλλο λογικό σενάριο ότι για παράδειγμα τα έλαβε από τρίτο πρόσωπο. Επομένως και ελλείψει και οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας, κρίνω ότι με την υπάρχουσα μαρτυρία δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι έχουν αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας οι κατηγορίες της διάρρηξης και της κλοπής. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω που είναι και η κατάληξη μου, ακόμη και να δεχόμουν ότι τα ψέματα του κατηγορουμένου πληρούσαν τις προϋποθέσεις της νομολογίας, πάλι δεν θεωρώ ότι θα ήταν ικανά από μόνα τους να οδηγήσουν σε απόδειξη ότι ο κατηγορούμενος ήταν αυτός που διέρρηξε την επίδικη κατοικία πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και σε καταδίκη του κατηγορουμένου. Το ψέμα του κατηγορουμένου γενικά ενισχύει άλλη αποδεκτή μαρτυρία ενοχοποιητική για ένα κατηγορούμενο και την επιβεβαιώνει (βλ. Το Δίκαιο της Απόδειξης, Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, σελ. 504-507) . Στην Ιερόθεος Χριστοδούλου άλλως Ρόπας και άλλοι v. Δημοκρατίας (Αρ. 2)

(2000)2 ΑΑΔ 628 τονίζεται ότι: «Καταφυγή στο ψεύδος προς το σκοπό απόκρυψης κρίσιμων γεγονότων, κατατείνει σε ενοχοποιητικά συμπεράσματα - (Mawaz Khan v. Reginam [1967] 1 All E.R. 80· George O. Philotas v. The Republic

(1967)2 C.L.R. 13). Καθώς εξηγήσαμε στην Αλ-Χάματ και άλλων ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 117, προσφυγή στο ψεύδος δε στοιχειοθετεί (θετικά) τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος· παρέχει, όμως, μαρτυρία «η οποία επεξηγεί και ρίπτει φως στη συμπεριφορά του κατηγορουμένου και δίδει εγκληματικό χαρακτήρα σε πράξεις για τις οποίες χωρεί και αθώα εξήγηση», (σελ. 137) - (βλ., επίσης, Παφίτης ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 444)». Η απουσία οποιασδήποτε αποδεκτής από το Δικαστήριο εξήγησης από τον Κατηγορούμενο για τον τρόπο απόκτησης του Τεκμηρίου 5 και μόνο, δεν θεωρώ ότι υπό τις παρούσες συνθήκες θα μπορούσε να οδηγήσει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι αυτός διέρρηξε τη συγκεκριμένη κατοικία, με μόνο το γεγονός ότι βρέθηκε κατά τον επίδικο χρόνο έξω από την επίδικη κατοικία, χωρίς να φαίνεται ότι εισέρχεται, ούτε ο εντοπισμός μετά από πέντε ημέρες των αντικειμένων στην κατοχή του, θεωρώ ότι μπορεί να θεωρηθεί πρόσφατη κατοχή. Με αυτά τα δεδομένα κρίνω ότι αυτό που υπάρχει είναι μόνο υποψία για την ενοχή του κατηγορουμένου στη διάπραξη των αδικημάτων της διάρρηξης και κλοπής από την κατοικία των παραπονουμένων. Εφόσον η κατηγορούσα αρχή φέρει το βάρος απόδειξης της υπόθεσης της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, καταλήγω ότι αυτή απέτυχε να το πράξει. Το κενό που παρατηρείται στα γεγονότα δεν μπορεί να συμπληρωθεί μέσω εικασιών και υποθέσεων όσο εύλογες και αν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Στις υποθέσεις Τούμπας ν. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R.110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος ν. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 υποδείχθηκε πως εάν στο τέλος της εκδίκασης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου τότε αυτό θα πρέπει να αποφασιστεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας που αντιμετωπίζει. Στην προκειμένη περίπτωση η μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής είναι ελλιπής και ισχνή τέτοιου βαθμού που να μην μπορεί να τεκμηριώσει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας σύνδεση του κατηγορουμένου με την αξιόποινη συμπεριφορά που του αποδίδεται στις κατηγορίες 1 και 2. Υπό το φως των πιο πάνω, η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας εναντίον του κατηγορουμένου, ο οποίος απαλλάσσεται και αθωώνεται στις κατηγορίας 1 και 2 που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ................................. Χρ. Μ. Παπαλλάς, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο