Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Παναγιώτης Χρυσάνθου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 7127/18, 24/2/2023

(1)/2004 (κατηγορία 1 και 2) και στην κατηγορία της σύλληψης θηράματος κατά παράβαση των άρθρων 2 και 48

(5)του Περί Προστασίας και Διαχείρισης άγριων πτηνών και θηραμάτων Νόμου 152

(1)/2003 (κατηγορία 5) . Ο Κατηγορούμενος 3 βρέθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής στις κατηγορίες στην κατηγορία της σύλληψης θηράματος κατά παράβαση των άρθρων 2 και 48

(5)του Περί Προστασίας και Διαχείρισης άγριων πτηνών και θηραμάτων Νόμου 152

(1)/2003 (κατηγορία 5) και στην κατηγορία της παράλειψης συμμόρφωσης σε διαταγή θηροφύλακα κατά παράβαση των άρθρων 77

(3)(β), 88 και 100 του Περί Προστασίας και Διαχείρισης άγριων πτηνών και θηραμάτων Νόμος 152

(1)/2003 (κατηγορία 7). Όσο αφορά την κατηγορία 6, αυτή διακόπηκε από την Κατηγορούσα Αρχή και ο Κατηγορούμενος 3 απαλλάχθηκε. Όσον αφορά τον κατηγορούμενο 2, και τις κατηγορίες 3 και 4 τις οποίες αντιμετώπιζε, έχουν επιβληθεί ποινές σε προγενέστερο στάδιο μετά από δική του παραδοχή. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής, τα γεγονότα είναι ως αναφέρονται στις λεπτομέρειες των κατηγοριών. Όσον αφορά τον Κατηγορούμενο 1 και τις κατηγορίες 1 και 2, ο κατηγορούμενος 1 την 17/12/2017 στην περιοχή «Τοξεύτρα» έδαφος Πέγειας της Επαρχίας Πάφου, είχε στην κατοχή του και μετέφερε το κυνηγετικό όπλο με αριθμό εγγραφής Ν13993 και αριθμό κατασκευής 67195, χωρίς άδεια κατοχής. Επίσης σε σχέση με την κατηγορία 5, προκύπτει ότι οι Κατηγορούμενοι 1 και 3, την 17/12/2017 συνέλαβαν θήραμα από τη Δύση μέχρι την χαραυγή του ήλιου, δηλαδή ένα λαγό. Περαιτέρω ο συγκεκριμένος λαγός έχει αφεθεί ελεύθερος στη φύση, μετά από κάποια θεραπεία που δέχτηκε. Τέλος οι Κατηγορούμενοι 1 και 3 είναι λευκού ποινικού μητρώου. Στην αγόρευση του για μετριασμό της ποινής ο ευπαίδευτος συνήγορος των Κατηγορουμένων 1 και 3, κάλεσε το Δικαστήριο να εκλάβει τα πιο κάτω ως ελαφρυντικούς παράγοντες:

(1)Την παραδοχή τους ενώπιον του Δικαστηρίου πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας

(2)Το ότι κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων, είχαν τις σχετικές άδειες κυνηγίου (Τεκμήριο Α και Β)

(3)Το ότι είναι κυνηγοί για περίοδο πέραν των 40 χρόνων και ουδέποτε απασχόλησαν τις Δικαστικές Αρχές για οποιοδήποτε αδίκημα σχετικό με τις κατηγορίες που έχουν παραδεχθεί.

(4)Γενικά το λευκό ποινικό μητρώο των πελατών του, προφανώς σε συνάρτηση με την ηλικία τους αφού ο Κατηγορούμενος 1 είναι σήμερα 71 ετών και ο Κατηγορούμενος 3, 67 ετών.

(5)Το γεγονός ότι ο λαγός αφέθηκε και επέστρεψε ελεύθερος στη φύση και ότι ουσιαστικά δεν προκλήθηκε τελικώς η οποιαδήποτε ζημιά στην πανίδα.

(6)Τον χρόνο που έχει παρέλθει από τη διάπραξη των αδικημάτων.

(7)Το ότι το Δικαστήριο δεν δεσμεύεται από το εξώδικο πρόστιμο των €25.000=.

(8)Οι κατηγορούμενοι 1 και 3 είναι συνταξιούχοι με μηνιαίες συντάξεις των €400 και €600 αντίστοιχα.

(9)Ο κατηγορούμενος 3 αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας όπως διαβήτη και καρκίνο και θα υποβληθεί σε σχετική θεραπεία.

(10)Το χρόνο που διέρρευσε από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος μέχρι σήμερα που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή.

(11)Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές συνθήκες των κατηγορουμένων 1 και 2, όπως αυτές εκτέθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης. Αναμφίβολα τα αδικήματα που οι κατηγορούμενοι διέπραξαν είναι σοβαρά. Η σοβαρότητα των εν λόγω αδικημάτων αντανακλάται, κατ' αρχήν, μέσα από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή. Το ύψος της ποινής που προβλέπεται στο νόμο ως η μέγιστη ποινή για κάθε αδίκημα αποτελεί ένδειξη της σοβαρότητας του και παράγοντα που το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής (Βραχίμης v. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 527, Λεβέντης v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632 και Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας v. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 Α.Α.Δ. 575). Αναφορικά με τις κατηγορίες 1 και 2 που αντιμετωπίζει μόνο ο κατηγορούμενος 1, ήτοι της μεταφοράς και κατοχής, αντίστοιχα πυροβόλου όπλου κατηγορίας Δ χωρίς άδεια κατοχής, ο κατηγορούμενος υπόκειται σε περίπτωση καταδίκης του σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα 15 έτη ή σε πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις σαράντα δύο χιλιάδες επτακόσια δέκα πέντε ευρώ (€42,715). Σε σχέση τώρα με την κατηγορία 5 που αντιμετωπίζουν αμφότεροι οι κατηγορούμενοι 1 και 3, ήτοι της σύλληψης θηράματος κατά παράβαση του Περί Προστασίας και διαχείρισης άγριων πτηνών και θηραμάτων Νόμου, οι κατηγορούμενοι 1 και 3, υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα τέσσερα χρόνια ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πενήντα χιλιάδες ευρώ (€50.000) ή και στις δύο αυτές ποινές. Τέλος σε σχέση με την 7η κατηγορία που αντιμετωπίζει μόνο ο κατηγορούμενος 3, που αφορά την κατηγορία της παράλειψης συμμόρφωσης σε διαταγή θηροφύλακα κατά παράβαση του Περί Προστασίας και διαχείρισης άγριων πτηνών και θηραμάτων Νόμου, υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει το τρία χρόνια ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες ευρώ (€20.000) ή και στις δύο αυτές ποινές. Από τον καθορισμό του ύψους των πιο πάνω ποινών μέσω της θέσπισης των προαναφερόμενων νομοθεσιών καταδεικνύεται η σοβαρότητα που ο νομοθέτης αποδίδει στη διάπραξη των αδικημάτων που οι κατηγορούμενοι 1 και 3 κρίθηκαν ένοχοί ότι διέπραξαν. Ειδικότερα σε σχέση με την 5η κατηγορία, η σοβαρότητα του αδικήματος αυτού υφίσταται επειδή η διάπραξη του επηρεάζει την πανίδα της Κύπρου και παράλληλα ενέχει κίνδυνο πρόκλησης ζημιάς στο φυσικό περιβάλλον του νησιού. Την ίδια στιγμή η διάπραξη του εν λόγω αδικήματος αντιστρατεύεται τους σκοπούς για τους οποίους ο Ν.152(Ι)/2003 θεσπίστηκε. Με την ψήφιση του πιο πάνω Νόμου ο νομοθέτης επιδίωξε την εισαγωγή μηχανισμού ελέγχου και προστασίας του περιβάλλοντος, γι' αυτό η αυστηρή προσήλωση στους Νόμους και Κανονισμούς και γενικότερα η προσεκτική επιχείρηση κυνηγίου θηράματος στα επιτρεπόμενα, στις επιτρεπόμενες μόνο περιοχές και βεβαίως τα χρονικά διαστήματα που υποδεικνύονται από την αρμόδια αρχή είναι κάτι το επιβεβλημένο. Όπως το άρθρο 3 ρητά επισημαίνει, σκοπός της κείμενης νομοθεσίας είναι: (α) Η προστασία, διατήρηση διαχείριση και εκμετάλλευση όλων των ειδών αγρίων πτηνών, (β) η προστασία, η διατήρηση ή προσαρμογή του πληθυσμού όλων των ειδών άγριων πτηνών σε ένα επίπεδο που να ανταποκρίνεται στις οικολογικές, επιστημονικές και μορφωτικές απαιτήσεις, λαμβάνοντας ωστόσο υπόψη τις οικονομικές και ψυχαγωγικές απαιτήσεις, (γ) η προστασία της άγριας πανίδας, (δ) η διασφάλιση της διατήρησης ή αποκατάστασης σε ικανοποιητική κατάσταση διατήρησης των ειδών κοινοτικού ενδιαφέροντος, (ε) η προστασία της βιοποικιλότητας και η ανάσχεση της απώλειας της βιοποικιλότητας, των οικοσυστημάτων, της άγριας χλωρίδας και πανίδας της Κύπρου, καθώς και η πρόληψη μετάδοσης ασθενειών στην άγρια πανίδα. Το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Παναγιώτου v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 354, όπου το Ανώτατο επικρότησε την προσέγγιση του πρωτόδικου δικαστηρίου, πραγματεύεται κατά τρόπο χαρακτηριστικό το στοιχείο της σοβαρότητας που τέτοια αδικήματα ενέχουν καθώς και τη συχνότητα διάπραξης τους αλλά και την αυστηρότητα με την οποία αυτά πρέπει να αντιμετωπίζονται: "Ο σκοπός του νόμου αυτού είναι η προστασία της πανίδας της Κυπριακής Δημοκρατίας και ειδικά στη συγκεκριμένη περίπτωση των αγρίων πτηνών που είναι προστατευόμενα. Πράξεις όπως των κατηγορουμένων πλήττουν καίρια και ουσιαστικά τους σκοπούς του νόμου εφόσον δια της χρήσεως δικτύων όπως ήταν η προκειμένη περίπτωση, γίνεται μαζική αφαίρεση άγριων πτηνών από την άγρια ζωή της Κυπριακής Δημοκρατίας στην οποία ανήκουν. Η συχνότητα δε διάπραξης τέτοιων αδικημάτων, για το οποίο γεγονός μπορώ να λάβω δικαστική γνώση ως εκ της ιδιότητας μου, ενισχύει την νομολογιακή σημασία ότι τα πρωτόδικα δικαστήρια θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα αυστηρά στην προσέγγιση τέτοιου είδους αδικημάτων με σκοπό την αποτρεπτικότητα (βλ. Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224). Σε διάφορες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σε σχέση με υποθέσεις παρόμοιων αδικημάτων, έχει τονισθεί η αυστηρή προσέγγιση των πρωτόδικων δικαστηρίων σε συνάρτηση με την ανάγκη προστασίας της άγριας ζωής του νησιού η οποία, όπως διαπιστώθηκε, κινδυνεύει με αφανισμό (βλ. Αρχιμήδης Αντρέα ν. Αστυνομίας

(1966)2 Α.Α.Δ. 71, Prakki v. The Police

(1985)2 C.L.R. 142 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοφύτου

(1991)2 Α.Α.Δ. 5)." Στην ίδια υπόθεση το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε τα εξής: "Η άγρια ζωή αποτελεί κοινό εθνικό πλούτο. Πρέπει να τύχει προστασίας με όλα τα μέσα που διαθέτει ο Νόμος. Επιεικής αντιμετώπιση των παραβατών θα δώσει λανθασμένα μηνύματα. Πρόσθετα η συχνότητα διάπραξης του επίδικου αδικήματος, για την οποία ορθά το πρωτόδικο δικαστήριο είχε δικαστική γνώση, υπαγορεύει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών (βλ. Παλάοντας ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ." Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω, η απευθείας υπονόμευση των σκοπών του σχετικού νόμου καθώς και η ανησυχητική έξαρση στη διάπραξη τέτοιων αδικημάτων, πράγμα για το οποίο λαμβάνω δικαστική γνώση από τις ενώπιον μου υποθέσεις, είναι παράγοντες που, ανάμεσα σ' άλλα, καθιστούν τα αδικήματα σοβαρά, τα οποία χρήζουν αναχαίτισης με την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Στην πιο πάνω υπόθεση ποινή φυλάκισης 45 ημερών που το πρωτόδικο δικαστήριο επέβαλε σε άτομο που διέπραξε τα αδικήματα της καταδίωξης άγριων πτηνών μέσα σε απαγορευμένη για το κυνήγι περιοχή και της σύλληψης 60 σγαρτιλιών που είναι προστατευόμενα άγρια πτηνά και λήφθηκαν υπόψη άλλες 4 ποινικές υποθέσεις, επικυρώθηκε κατ' έφεση. Εξίσου αυστηρή είναι η αντιμετώπιση της νομολογίας και για τα αδικήματα που σχετίζονται με την κατοχή πυροβόλων όπλων χωρίς άδεια. Αδικήματα αυτής της μορφής υπονομεύουν την έννομη τάξη και θέτουν σε κίνδυνο το αίσθημα ασφάλειας που δικαιούνται να απολαμβάνουν οι πολίτες ενός ευνομούμενου κράτους. Στη Μπενάκης ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση αρ.79/16 ημερ. 13.03.18 ειπώθηκαν χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: «Τα αδικήματα για τα οποία καταδικάστηκε ο εφεσείων είναι ιδιαίτερα σοβαρά. Όπως αναφέρεται στην Ποιν. Έφ. 159/2014, Παναγή ν. Δημοκρατίας, ημερ. 16 Δεκεμβρίου 2016: « . η νομολογία θεωρεί την κατοχή και τη μεταφορά πυροβόλων όπλων άνευ αδείας ως εμπίπτουσες στα ιδιαιτέρως σοβαρά αδικήματα. Διαχρονική είναι επίσης η θέση της νομολογίας ότι η παράνομη κατοχή και χρήση πυροβόλων όπλων υπονομεύουν την έννομη τάξη, ανοίγουν το δρόμο για την αναρχία, θέτουν σε κίνδυνο ανυποψίαστους κυρίως πολίτες και εκθέτουν ολόκληρη την κοινωνία στο αίσθημα ανασφάλειας. Το Κακουργιοδικείο σημείωσε επίσης τη δικαστική του γνώση ότι το φαινόμενο της παράνομης οπλοκατοχής και οπλοχρησίας δεν έχει υποχωρήσει με αποτέλεσμα να υπάρχει έξαρση στη διάπραξη παρομοίων αδικημάτων, με αντίστοιχη την υποχρέωση των Δικαστηρίων να επιβάλλουν αυστηρές και ταυτόχρονα αποτρεπτικές ποινές». Όπως έχει καθιερωθεί από τη νομολογία, οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου είναι παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής. Σε σοβαρά, όμως, αδικήματα, όπου η συχνότητα διάπραξης τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής και αυστηρής ποινής, οι παράγοντες αυτοί είναι ήσσονος σημασίας. Προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας.(Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 540, 544 και Dorianin Vero κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 168/2013 και 169/2013, ημερ. 14 Μαΐου 2015).» Με αυτό το πνεύμα, είναι αυταπόδεικτη η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια αδικημάτων που σχετίζονται με την παράνομη κατοχή και μεταφορά όπλων . Όσον αφορά την παράνομη κατοχή πυροβόλων όπλων, η ανάγκη αποτρεπτικών ποινών έχει επανειλημμένα τονισθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο. Σχετικές είναι οι αποφάσεις στις υποθέσεις Gasteratos v. The Republic

(1986)2 C.L.R. 170, Θεοδούλου ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 206, Παπαγεωργίου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 646, Γιώργος Στεφάνου Προδρόμου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 169. Στις εν λόγω υποθέσεις, όμως, τα γεγονότα ήταν πολύ πιο σοβαρά από αυτά της παρούσας. Οι ενέργειες του Κατηγορουμένου 1 στην παρούσα υπόθεση δεν παραπέμπουν σε επικίνδυνο ή σκληρό εγκληματία ή πρόσωπο το οποίο αποτελεί κίνδυνο για την κοινωνία. Σχετική είναι η υπόθεση Μαυραντωνίου ν Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 333 όπου αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, ότι οι ευρύτερες παράμετροι της μεταφοράς πυροβόλου όπλου και της παράνομης κατοχής εκρηκτικών υλών λαμβάνονται υπόψη και η κατοχή τους χωρίς ιδιαίτερο κίνητρο για εγκληματική ενέργεια αποτελεί στοιχείο μετριαστικό της παράνομης πράξης. Εν πάση περιπτώσει, σύμφωνα με τη νομολογία, κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της πραγματικά περιστατικά ενώ κατά την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται εξατομίκευση της κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος μέσα στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση σε συνδυασμό με τα ελαφρυντικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την υπεράσπιση καθώς και εκείνων που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης αλλά και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Το ότι το υπό εκδίκαση αδίκημα είναι σοβαρό δεν ατονεί το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής, χωρίς όμως η εξατομίκευση αυτή να συνεπάγεται εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος και του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής (Θεοχάρους v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575). Από την άλλη, προς όφελος των κατηγορουμένων 1 και 3 για σκοπούς μετριασμού της ποινής τους στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνω υπόψη μου τα εξής: (α) Το λευκό τους ποινικό μητρώο του σε συνάρτηση με την ηλικία τους. (β) Την απολογία τους όπως αυτή εκφράστηκε από το συνήγορο υπεράσπισης. (γ) Το γεγονός ότι τελικώς δεν προκλήθηκε η οποιαδήποτε ζημιά στην πανίδα, αφού ο λαγός που περιγράφεται στην κατηγορία 5 αφέθηκε τελικώς ελεύθερος στη φύση. (γ) Το ότι δεν απέκτησαν οποιοδήποτε είδους όφελος μέσα από την αξιόποινη συμπεριφορά τους. (δ) Ο χρόνος των πέραν των πέντε ετών που διέρρευσε από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων μέχρι σήμερα που το δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή είναι ένας παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοηθεί αλλά αντίθετα συνυπολογίζεται μαζί με όλες τις άλλες παραμέτρους(Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδης

(1993)2 Α.Α.Δ. 358 και Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 84). (ε) Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις των κατηγορουμένων 1 και 3 όπως αυτές εκτέθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης και ειδικότερα το ότι είναι χαμηλοσυνταξιούχοι. (ζ) Τα προβλήματα υγείας τα οποία ο Κατηγορούμενος 3 αντιμετωπίζει. (η) Το ότι για 40 χρόνια ασχολούνται με το κυνήγι και δεν έχουν ξανά απασχολήσει τις αρχές με παρόμοιας φύσης αδικήματα, όπως επίσης και το γεγονός ότι κατέχουν άδεια κυνηγίου. Πρώτού προχωρήσω στην επιβολή ποινής, θα πρέπει να σχολιάσω το γεγονός ότι πριν τη δίωξη των κατηγορουμένων σε σχέση τις κατηγορίες που εμπίπτουν στον περί Προστασίας και Διαχείρισης Άγριων Πτηνών και Θηραμάτων Νόμος του 2003 (152(I)/2003), προηγήθηκε σύμφωνα με τα όσα έχουν αναφερθεί η έκδοση εξώδικου προστίμου €25.

1. Προφανώς το εν λόγω εξώδικο δεν πληρώθηκε και ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης. Σύμφωνα με την πολύ πρόσφατη απόφαση στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. ΧΧΧ Γεωργίου, Ποινική Έφεση 86/2021, ημερομηνίας 15/02/2022, που αφορούσε παραδοχή σε πέντε κατηγορίες για αδικήματα κατά παράβαση του περί Προστασίας και Διαχείρισης Άγριων Πτηνών και Θηραμάτων Νόμος του 2003 (152(I)/2003), λέχθηκαν σε σχέση με το εξώδικο πρόστιμο τα πιο κάτω: «Ό,τι θα πρέπει εδώ να παρεμβάλουμε είναι ότι της δίωξης προηγήθηκε η έκδοση προς στον Εφεσίβλητο εξώδικου προστίμου €5.
2. Δεν επέλεξε να το πληρώσει, οπόταν ακολούθησε η καταχώρηση της ποινικής υπόθεσης εναντίον του. Επισημαίνουμε ότι το ύψος του εξώδικου προστίμου, που καθορίστηκε στη βάση του Άρθρου 80 του Ν.152(Ι)/2003, δεν συνιστά καθοδήγηση ως προς την ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί, η οποία επιμετράται στη βάση των γενικών αρχών που διέπουν την επιβολή της (Βραχίμης ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 527, 532).» «Επανερχόμενοι στην προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή, παραμένουμε στην Βραχίμης και στην αναφορά (σελ.532-3) ότι: «Έχει νομολογηθεί ότι η σοβαρότητα που προσδίδεται στο αδίκημα από το νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής συνιστά ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν την σοβαρότητα του αδικήματος. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (Βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου κ.α.

(1990)2 Α.Α.Δ. 264, 270 - Βλ. και Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου

(1993)2 Α.Α.Δ. 9 και Λαζάρου ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 129). Όπως τέθηκε στην Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632, "το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή".» Συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω περιλαμβανομένων των δεδομένων που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλουν την παρούσα υπόθεση, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τα αδικήματα διαπράχθηκαν , όπως επίσης και το γεγονός ότι τελικώς δεν υπήρξε ευτυχώς η οποιαδήποτε ζημιά στην πανίδα σύμφωνα με τα όσα αναφέρθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, χωρίς παράλληλα να παραγνωρίζονται οι προαναφερόμενοι ελαφρυντικοί παράγοντες, κρίνω ότι η επιβολή ποινής στερητικής της ελευθερίας στους Κατηγορούμενους καθίσταται ανεπιθύμητη. Σημειώνω όμως ταυτόχρονα ότι πρέπει να περάσει στην κοινωνία και το μήνυμα ότι η κατάσταση σήμερα είναι απελπιστική αναφορικά με την ύπαρξη θηράματος. Γίνονται επίπονες προσπάθειες από οργανωμένα σύνολα για τον εμπλουτισμό του θηράματος και των αγρίων πτηνών και λαμβάνονται πρόσθετα μέτρα προστασίας τους, καμία όμως προσπάθεια δεν θα μπορέσει να επιτύχει εάν δεν παταχθεί η παρανομία στον τομέα αυτό. Καταληκτικά επιβάλλονται στον Κατηγορούμενο 1 οι εξής ποινές: 1η κατηγορία - χρηματική ποινή ύψους €250= 2η κατηγορία - καμία ποινή 5η κατηγορία - χρηματική ποινή €900= Επίσης στον Κατηγορούμενο 3, επιβάλλονται οι εξής ποινές: 5η κατηγορία - χρηματική ποινή €900= 7η κατηγορία - χρηματική ποινή €250= Οι πιο πάνω χρηματικές ποινές που έχουν επιβληθεί στους κατηγορούμενους 1 και 2 να πληρωθούν με μηνιαίες δόσεις των Ευρώ 50,00 σεντ . Η πρώτη δόση των Ευρώ 50,00 σεντ θα είναι πληρωτέα μέχρι την 1.3.23 και οι υπόλοιπες μέχρι την 1η ημέρα κάθε επόμενου μήνα μέχρι εξόφλησης. (Υπ.) ................................. Χρ. Μ. Παπαλλάς, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο