ΕΠΑΡΧΟΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΠΩΛΑ ΜΑΡΙΑ ΜΠΕΛΛ - ΑΡΚΑΔΙΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 5394/2019, 10/4/2023

(12)συνολικά κατηγορίες, οι οποίες αφορούσαν παραβιάσεις προνοιών του Περί Ρυθμίσεως και Οικοδομών Νόμου Κεφ.

1. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας από πλευράς κατηγορούσας αρχής καταχωρήθηκε γραπτή αναστολή ποινικής δίωξης εκ μέρους του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα αναφορικά με τις κατηγορίες αρ.1, αρ.2, αρ.4, αρ.5, αρ7, αρ.8 αρ.10 και αρ.
2. Παρέμειναν ουσιαστικά οι κατηγορίες που αφορούν το αδίκημα της παράνομης κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Στην μεν 3η κατηγορία όπως εξειδικεύεται στις λεπτομέρειες αδικήματος αποδίδεται στην κατηγορούμενη ότι κατά ή περί το Μάιο του 2016 και/ή προηγούμενα κατείχε και χρησιμοποιούσε οικοδομή κατά παράβαση των εγκριθέντων σχεδίων της άδειας οικοδομής, ήτοι προκατασκευασμένη οικοδομή αντί οικοδομή με οπλισμένο σκυρόδεμα εντός του τεμαχίου [ ], Φ/Σχ. 35/24 που βρίσκεται στο χωριό Κρήτου Τέρρα της Πάφου, τοποθεσία Διόπετρες της Πάφου. Στην 6η κατηγορία αποδίδεται στην κατηγορούμενη ότι κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο, κατείχε και χρησιμοποιούσε οικοδομή με κεκλιμένη πλάκα οροφής με κεραμίδια αντί επίπεδη με μπετόν, στην 9η κατηγορία ότι κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο κατείχε και χρησιμοποιούσε οικοδομή μεγαλύτερου εμβαδού από το εγκεκριμένο και στη 12η κατηγορία ότι κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο κατείχε και χρησιμοποιούσε οικοδομή στην οποία οι όψεις δεν συνάδουν με τα εγκριθέντα σχέδια. Η κα Σιαηλή εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να καλέσει σε απολογία την κατηγορούμενη επί τω ότι ουσιαστικά δεν έχει αποδειχθεί ένα εκ των συστατικών στοιχείων του αδικήματος που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη. Πιο συγκεκριμένα ως εισηγήθηκε η ευπαίδευτη συνήγορος της κατηγορούμενης δεν έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε μαρτυρία από πλευράς κατηγορούσας αρχής ως προς το χρόνο ανέγερσης του επίδικου υποστατικού και συνεπώς δεν έχει εκ πρώτης όψεως αποδειχθεί κατά πόσο η επίδικη οικοδομή συγκαταλέγεται σε εκείνες για τις οποίες απαιτείται να εξασφαλιστεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Παρέπεμψε το Δικαστήριο σε σχετική νομολογία η οποία είναι υπόψιν μου. Εισηγήθηκε ότι κλήση της κατηγορούμενης θα ισοδυναμεί με παροχή ευκαιρίας στην κατηγορούσα αρχή να καλύψει το κενό αυτό. Στον αντίποδα η κα Κωνσταντινίδου η οποία καταχώρησε γραπτό κείμενο αγόρευσης, με αναφορά σε επιμέρους αποσπάσματα της ενώπιον του δικαστηρίου μαρτυρίας και επισημαίνοντας ότι ουδέποτε υποβλήθηκε η θέση ότι η επίδικη οικοδομή δεν αποτελεί τέτοια ως ορίζει το άρθρο 2 του Κεφ.96 και δεν έτυχε αμφισβήτησης το μέρος της μαρτυρίας που αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς του υπό αναφορά τεμαχίου, εισηγείται ότι θα πρέπει να κληθεί σε απολογία η κατηγορούμενη. Επισημαίνει επιπλέον ότι δόθηκε μαρτυρία αναφορικά με τα υλικά κατασκευής του επίδικου κατασκευάσματος και συνεπώς ικανοποιείται το κριτήριο της έννοιας της οικοδομής. Ουσιαστικά, ως θα διαφανεί και από την πιο κάτω, συνοπτική παράθεση της μαρτυρίας, το αδίκημα που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη στις κατηγορίες που παρέμειναν, αφορά την ίδια οικοδομή, στο υπό αναφορά τεμάχιο Μαρτυρία: Πρώτος μάρτυρας για την Κατηγορούσα αρχή ήταν ο Μωυσής Πεγειώτης. Κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση δυνάμει των προνοιών του άρθρου 25 του Κεφ. 9 αφού προηγουμένως υιοθέτησε το περιεχόμενο της. Αναφέρει σε αυτή ότι εργάζεται στον κατήγορο από το 2007 και μέρος των καθηκόντων του είναι η μελέτη και ο έλεγχος αιτήσεων για έκδοση αδειών οικοδομής καθώς και ο έλεγχος κατά πόσο μια οικοδομή που ανεγείρεται καλύπτεται από άδεια οικοδομής. Στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων του ανήκε μέχρι το 2021 και το χωριό Κρήτου Τέρρα. Σε επιτόπιο έλεγχο που διεξήγαγε προσωπικά κατά το Μάϊο του 2016, στην παρουσία του τεχνικού Μηχανικού Μιχάλη Παναγιώτου, διαπίστωσαν ότι στο τεμάχιο με αρ. εγγραφής [ ] του Φ/Σχ. 35/34 ευρισκόμενο στο χωριό Κρήτου Τέρρα, ως δηλαδή αυτό περιγράφεται στις λεπτομέρειες αδικήματος (εφεξής το υπό αναφορά ακίνητο), η κατηγορούμενη ανήγειρε οικοδομή η οποία δεν ήταν σύμφωνη με τα εγκριθέντα σχέδια της άδειας οικοδομής. Κατέθεσε σχετικά σημείωμα του τεχνικού μηχανικού με αριθμό 13 του Φακέλου Β946/
3. Επίσης ως διαπίστωσε από έρευνα η εν λόγω οικοδομή δεν καλυπτόταν από άδεια ή πιστοποιητικό. Κατέθεσε επίσης ως τεκμήριο 2 αντίγραφο της άδιεα οικοδομής και των εγκριθέντων σχεδίων που είχαν εκδοθεί για ανέγερση οικοδομής εν σχέση προς το ακίνητο. Η παράβαση συνίσταται στο ότι η ανεγειρόμενη οικοδομή αποτελεί προκατασκευασμένη οικοδομή αντί οικοδομή με οπλισμένο σκυρόδεμα σύμφωνα με τους όρους της άδειας οικοδομής. Περαιτέρω έγινε κεκλιμένη πλάκα της οροφής με κεραμίδια αντί επίπεδη με μπετόν και επίσης αυτή καταλάμβανε μεγαλύτερο εμβαδόν από ότι το εγκεκριμένο. Ιδιοκτήτης του υπό αναφορά τεμαχίου, κατά το 2016, ήταν η κατηγορούμενη στο όνομα της οποίας μεταβιβάστηκε από το
4. Κατέθεσε σχετικά πιστοποιητικό έρευνας του Κτηματολογίου ως Τεκμήριο
5. Πληροφορήθηκε ότι η οικοδομή ανεγέρθηκε από την κατηγορούμενη από τον κοινοτάρχη του χωριού καθώς και ότι μέχρι σήμερα αυτή κατέχεται και χρησιμοποιείται από την ίδια. Το υπό αναφορά τεμάχιο βρίσκεται στα εδαφικά όρια της επαρχίας Πάφου όπου ασκεί τις αρμοδιότητες του ο Έπαρχος Πάφου. Μέχρι σήμερα δεν έχει εκδοθεί οποιαδήποτε καλυπτική άδεια ούτε πιστοποιητικό τελικής έγκρισης για τις επίδικες οικοδομές. Στάλθηκαν σχετικές επιστολές στην κατηγορούμενη ημερομηνίας 21.10.2016 και 03.10.2018 (τεκμήρια 6 και 7). Επικοινώνησε και ο ίδιος τηλεφωνικά με την κατηγορούμενη η οποία τον παρέπεμψε στο σύζυγο της. Ο τελευταίος του ανέφερε να μην τον ενδιαφέρει τι κάνουν στην περιουσία τους. Το χώρο επισκέφθηκε προ ολίγων ημερών (της κατάθεσης του) κάποιος συνάδελφος του ο οποίος του ανέφερε ότι η κατάσταση παραμένει η ίδια. Στη περαιτέρω κυρίως του εξέταση ανέφερε ότι ο αριθμός τεμαχίου που αναγράφεται στην άδεια οικοδομής (τεκμήριο 3) καίτοι διαφορετικός από αυτόν που αναγράφεται στον αριθμό τεμαχίου επί του κατηγορητηρίου, αμφότεροι αφορούν το ίδιο τεμάχιο. Έγινε αλλαγή του αριθμού από το κτηματολόγιο, το οποίο διαπίστωσε κατόπιν έρευνας. Η επίδικη κατοικία έχει ανεγερθεί σε μπετόν. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν είχε επισκεφθεί το υπό αναφορά τεμάχιο πριν το 2016 και δεν θυμόταν αν εισήλθε εντός των ορίων του τεμαχίου που επισκέφθηκε ή αν το επιθεώρησε από το δρόμο. Μετρήσεις έκανε καθ' υπολογισμό και με το μάτι, από απόσταση που μπορούσε να το πράξει. Δεν γνώριζε αν κατά το χρόνο που τοποθετήθηκε η επίδικη οικοδομή στο τεμάχιο η κατηγορούμενη ήταν ιδιοκτήτρια αυτού, ενώ ως προς το πότε τοποθετήθηκε ανέφερε ότι το πληροφορήθηκε από τον κοινοτάρχη. Στην υποβολή ότι η εν λόγω οικοδομή κατασκευάστηκε και τοποθετήθηκε στο υπό αναφορά τεμάχιο όταν αυτό ήταν ιδιοκτησία του πατέρα της ανέφερε ότι δεν το γνώριζε. Ο ίδιος δεν είδε προσωπικά την κατηγορούμενη να κατασκευάζει την οικοδομή, ούτε γνωρίζει αν επέτρεψε σε οποιοδήποτε άλλο είτε πριν είτε μετά το 2016 να προβεί σε οικοδομικές εργασίες. Κληθείς να περιγράψει την επίδικη κατασκευή, ανέφερε ότι υπάρχει (στο υπό αναφορά τεμάχιο) προκατασκευασμένη οικοδομή ο οποία είναι τοποθετημένη σε βάση από μπετόν, σκυρόδεμα και αυτό το είδε το 2016 όταν πήγε. Τελευταία φορά που επισκέφθηκε την οικοδομή ήταν περί τον Οκτώβριο του 2022 και ήταν η ίδια κατάσταση. Η οικοδομή ήταν κλειστή και δεν γνωρίζει αν ήταν σε χρησιμοποιήσιμη κατάσταση. Δεν θυμόταν αν υπήρχε παροχή ρεύματος. Στην υποβολή ότι η κατασκευή είναι σε βάση από χώμα πέτρα και τσιμεντόπετρα (και όχι μπετόν) διαφώνησε. Ανέφερε επίσης ότι υπάρχει βεράντα μπροστά και πίσω και σκαλιά που ανεβαίνεις στην οικοδομή. Είχε στην κατοχή του φωτογραφίες της επίδικης κατασκευής τις οποίες του ζητήθηκε να κατατεθούν (Τεκμήρια 8Α έως και 8Ε). Το εμβαδόν της κατοικίας για την οποία υπήρχε άδεια οικοδομής ήταν 40τ.μ. Το εμβαδόν της επίδικης κατασκευής υπολογίστηκε από τον τεχνικό μηχανικό που ήταν μαζί του και ήταν μεγαλύτερο, σύμφωνα και με το σχετικό του σημείωμα. Δεν είδε τον τεχνικό μηχανικό να την μετρά, και ούτε άλλωστε προσδιορίζει κάτι τέτοιο στο σημείωμα του. Δεν γνωρίζει αν ήταν στον ίδιο τόπο που αναφέρεται στην άδεια. Δεν είχε στην κατοχή του οποιοδήποτε σημείωμα αναφορικά με την ύπαρξη ή διαπίστωση παρανομίας εντός του υπό αναφορά τεμαχίου. Στο μάρτυρα υποδείχθηκαν δυο άλλες έγχρωμες φωτογραφίες για τις οποίες δεν ήταν σίγουρος αν απεικόνιζαν την επίδικη κατασκευή και οι οποίες κατατέθηκαν ως Τεκμήρια προς Αναγνώριση Α και Β. Στη συνέχεια ανέφερε ότι δεν έγινε οποιαδήποτε τοπογραφική εργασία, όμως η επίδικη κατασκευή ήταν εντός του υπό αναφορά τεμαχίου. Βάσισε αυτή του τη θέση στην πείρα που είχε, στην επιτόπια επίσκεψη που διενέργησε και στα τοπογραφικά και χωρομετρικά σχέδια που είχε μαζί του. Αρνήθηκε ότι είχε οποιεσδήποτε προσωπικές διαφορές με το σύζυγο της κατηγορούμενης. Δέχθηκε ότι υπήρχαν κάποιες επιστολές στις οποίες αναφέρει το όνομα του, και καταγγέλλει διάφορα πράγματα όμως για θέματα υπηρεσιακά. Ανέφερε στη συνέχεια ότι ήταν δεκάδες αν όχι εκατοντάδες οι επιστολές που έστειλε ο σύζυγος της κατηγορούμενης, αλλά δεν θυμάται σε πόσες από αυτές αναφέρεται το όνομα του. Δεν ετοίμασε οποιαδήποτε έκθεση για την υπόθεση. Ερωτώμενος αν γνωρίζει ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ του κοινοτάρχη και του συζύγου της κατηγορούμενης απάντησε ότι γνώριζε για την ύπαρξη αγωγών που αφορούν το κοινοτικό συμβούλιο και όχι προσωπικά τον κοινοτάρχη. Επανεξεταζόμενος ανέφερε ότι η απόσταση από την οποία βρισκόταν κατά την πρώτη του επίσκεψη, από την επίδικη οικοδομή ήταν γύρω στα 5 με 6 μέτρα. ΜΚ.2 Επόμενη μάρτυρας ήταν η κα Λάμπρου Ευγενία. Εργάζεται στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου από το 1993 και σήμερα είναι υπεύθυνη του κλάδου Αιτήσεων. Κατέθεσε πιστοποιητικό έρευνας σε σχέση με το υπό αναφορά τεμάχιο ως τεκμήριο 9, σύμφωνα με το οποίο από την 31.10.2011 και μέχρι σήμερα ιδιοκτήτης του είναι η κατηγορούμενη. Πριν την κατηγορούμενη συνιδιοκτήτες ήταν ο John Trevor Bell και η κα Maria Jacqueline Bell από ½ μερίδιο, γονείς της κατηγορούμενης και πιο παλιά κάποιος Χρίστος Κωμοδρόμου. Η κατηγορούμενη κατέστη ιδιοκτήτρια κατόπιν δωρεάς από τους γονείς της. Κληθείσα να εξηγήσει την αναγραφή δυο αριθμών, ήτοι «[ ]» και «[ ]» επί του τεκμηρίου, κάτω από τη λέξη «τεμάχιο» ανέφερε ότι ο τελευταίος αποτελούσε τον προγενέστερο αριθμό, ενώ ο «[ ]» είναι ο αριθμός που το τεμάχιο έλαβε κατόπιν αναγκαστικής απαλλοτρίωσης για δημόσιο δρόμο. Στη συνέχεια κατέθεσε ως Τεκμήριο 10, επίσημο κτηματικό σχέδιο του χωριού Κρήτου Τέρρα. Σε αυτό φαίνεται με κίτρινο χρώμα το υπό αναφορά τεμάχιο. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι η έκταση του υπό αναφορά τεμαχίου πριν την απαλλοτρίωση ήταν 409τ.μ και μετά μειώθηκε σε 349τ.μ. Δεν γνώριζε οτιδήποτε για την επιτόπια κατάσταση του. MK.3 Ο μάρτυρας ανέφερε ότι εργάζεται στην επαρχιακή διοίκηση Πάφου ως τεχνικός μηχανικός, από το
6. Ετοίμασε γραπτή δήλωση το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε και κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο
7. Σε αυτή αναφέρει ότι προέβηκε σε επιτόπιο έλεγχο του ακινήτου που αναφέρεται στις λεπτομέρειες κατηγορίας μαζί με τον ΜΚ.1 κατά τον Μάιο του 2016 και διαπίστωσαν ότι η οικοδομή που ανήγειρε δεν ήταν σύμφωνη με τα σχέδια της άδειας οικοδομής που είχε εξασφαλιστεί από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη κάποιο Χριστάκη Σάββα. Διαπίστωσε επίσης από μελέτη του φακέλου ότι η ανέγερση της οικοδομής δεν καλύπτεται από άδεια ή πιστοποιητικό τελική έγκρισης. Η παράβαση της ανεγερθείσας οικοδομής συνίσταται στο ότι αυτή είναι προκατασκευασμένη αντί με οπλισμένο σκυρόδεμα, η πλάκα της οροφής έγινε κεκλιμένη με κεραμίδια αντί επίπεδη με μπετόν και τέλος είναι μεγαλύτερου εμβαδού από το εγκεκριμένο. Τέλος οι όψεις της οικοδομής δεν συνάδουν με τα εγκριθέντα σχέδια. Από πληροφορίες που έλαβε από τον κοινοτάρχη η οικοδομή ανεγέρθηκε από την κατηγορούμενη και κατέχεται από την ίδια και την οικογένεια της μέχρι σήμερα, ενώ όλοι οι κοινοτικοί φόροι πληρώνονται από αυτή. Το ακίνητο εντός του οποίου υφίσταται η οικοδομή είναι στο χωριό Κρήτου Τέρρα της επαρχίας Πάφου και συνεπώς εντός των αρμοδιοτήτων του κατήγορου. Είχε επισκεφθεί το ακίνητο την προηγούμενη μέρα της κατάθεσης του και διαπίστωσε ότι η κατάσταση παραμένει η ίδια, εκτός από τα κεραμίδια που έχουν αφαιρεθεί. Η δήλωση του αναγνώστηκε στο Δικαστήριο. Στη συνέχεια κατέθεσε αντίγραφο σημειώματος στο οποίο αναγράφεται ο αριθμός 13 και που υπογράφεται από τον ίδιο ως τεκμήριο 12, καθώς επίσης και φωτοαντίγραφα αποδείξεων είσπραξης που αφορούν την κατηγορούμενη ως τεκμήριο
8. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι μπορούσε να εντοπίσει σε ποιο σημείο του τεκμηρίου 13 αναγραφόταν ο αριθμός τεμαχίου που αυτές αφορούσαν, ούτε και γνώριζε τι ακριβώς αφορούσαν. Κληθείς να αναφέρει κατά πόσο είναι σε θέση να διασυνδέσει την επίδικη κατασκευή με την εκδοθείσα άδεια οικοδομής (τεκμήριο 3) ανέφερε ότι η οικοδομή που βρίσκεται στο υπο αναφορά τεμάχιο δεν συνάδει με τα εγκριθέντα σχέδια. Ήταν σίγουρος ότι αυτή βρισκόταν εντός τεμαχίου που αναφέρεται στις λεπτομέρειες των αδικημάτων. Δεν έχει δει την κατηγορούμενη να την κτίζει, και δεν γνώριζε αν επέτρεψε σε άλλο να την κτίσει ή τοποθετήσει, ούτε πότε τοποθετήθηκε εκεί. Ήταν η θέση του ότι ανήκει στην κατηγορούμενη λόγω του ότι το τεμάχιο της ανήκει. Αρνήθηκε τη θέση της υπεράσπισης ότι ήταν ο πατέρας της κατηγορούμενης που το έφερε εκεί. Ο ίδιος είχε εισέλθει στο υπό αναφορά τεμάχιο το 2016 σε αντίθεση με τον ΜΚ.1 με τον οποίο είχαν μεταβεί μαζί, και η κατασκευή που φαίνεται στη φωτογραφία τεκμήριο 14 που αναγνώρισε προηγουμένως ως κοντέϊνερ ήταν εκεί. Δεν γνώριζε να αναφέρει αν κατοικούσε κάποιος μέσα. Το τεμάχιο το είχε επισκεφθεί περί την 25.01.23 ή 26.01.
9. Συμφώνησε ότι όταν καταχωρήθηκε η υπό κρίση υπόθεση η άδεια οικοδομής είχε λήξει, και ο λόγος που είχαν μεταβεί επιτόπου ήταν ακριβώς επειδή δεν έγινε αίτηση για έκδοση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Νομικές Πτυχές α) Αναφορικά με το εκ πρώτης όψεως Οι αρχές οι οποίες οριοθετούν το έργο του Δικαστηρίου σε αυτό το στάδιο έχουν ανακεφαλαιωθεί στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Ι.Π.Κ. ΗΧΟΚΙΝΗΣΗ ΛΤΔ ν. ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ (ΤΑΚΗΣ) ΣΙΕΓΓΕΡΗΣ κ.α, Ποινική Έφεση Αρ. 121/2014, 16/12/2016 , όπου λεχθήκαν τα ακόλουθα: «Η διαχρονική θέση της νομολογίας αναφορικά με την εκ πρώτης όψεως κρίση είναι η ακόλουθη: Όπως ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» υποδηλώνει η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Χρήσιμη ανάλυση του όρου «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» γίνεται στην απόφαση της ολομέλειας In Re Kakos

(1985)1 C.L.R.250. Το δικαστήριο δεν προβαίνει κατά κανόνα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορίας στο ενδιάμεσο στάδιο της δίκης. Άλλωστε, τέτοια αξιολόγηση θα οδηγούσε, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία προκατάληψης εναντίον του κατηγορούμενου οποτεδήποτε κρινόταν ότι η μαρτυρία της Κατηγορίας είναι αξιόπιστη. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962 που υιοθετήθηκε στην απόφαση της ολομέλειας Azinas and Another v. Police,

(1981)2 C.L.R. 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται για να διαπιστωθεί αν η Κατηγορία έχει τεκμηριώσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η πρώτη όψη του πράγματος είναι εκείνη η οποία χαρακτηρίζεται από τα εξωτερικά του γνωρίσματα. Είναι με αυτή την έννοια που ο όρος χρησιμοποιείται στην Πρακτική του 1962. Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου δικαστηρίου αλλά εκείνες ενός νοητικού λογικού δικαστηρίου...» Περαιτέρω, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Κουννίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 82, σελ. 86-87, αναφέρθηκε πως: «Το ορθό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή ενός κατηγορουμένου εις το στάδιο που κλείει η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά κατά πόσο σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση, το Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο της κατηγορίας». Ο κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο σε περίπτωση που η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορουμένου μια πραγματική δυνατότητα, αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπίσει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει της ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία που δόθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή. Η λογική υποψία δεν είναι αρκετή για να δημιουργήσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση (βλ. Shaaban bin Hussien v. Chong Fook Kam [1970] 2 W.L.R. 441). Το δε βάρος απόδειξης που πρέπει να αποσείσει η κατηγορούσα αρχή στο στάδιο αυτό δεν είναι το ίδιο όπως στο τέλος της δίκης αλλά η μαρτυρία πρέπει να είναι τέτοια ώστε, από μια προκαταρτική εκτίμηση, να μπορεί να στηρίξει καταδίκη (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Ευστάθιος Θεοδώρου, Ποινική Έφεση 7107/2013, ημερομηνίας 13.2.2002) Θεωρώ χρήσιμο να επισημάνω ότι το στάδιο αυτό της διαδικασίας έχει χαρακτηριστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο ως «θεμελιώδες». Όπως αναφέρθηκε στην Γενικός Εισαγγελέας ν Ανδρέα Δράκου κ.α., Ποινικές Εφέσεις 5/2012 κ.α., ημερομηνίας 11.12.2012: «Το «εκ πρώτης όψεως» στάδιο αποτελεί θεμελιώδες στάδιο της ποινικής δίκης προστατεύοντας τον Κατηγορούμενο από τη συνέχιση της δίκης ασκόπως ή για λόγους που δεν άπτονται ή δεν αφορούν την καθαυτή και καλώς νοούμενη απονομή της δικαιοσύνης. Στο «εκ πρώτοις όψεως» στάδιο τη Κατηγορούσα Αρχή έχει ήδη ολοκληρώσει την υπόθεση της. Έχει παραθέσει όλη τη μαρτυρία που έχει στη διάθεση της εναντίον του κατηγορούμενου. Αν η μαρτυρία αυτή εκτιμώμενη στο απόγειο της δεν στοιχειοθετεί ένα ή περισσότερα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή είναι αντινομική και εγγενώς συγκρουόμενη μεταξύ της, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα άφηνε την υπόθεση να προχωρήσει τότε ο κατηγορούμενος δικαιούται απαλλαγής από το στάδιο αυτό. [Η] κατηγορούσα Αρχή δεν μπορεί να είναι βεβαίως σε καλύτερη μοίρα από απόψεως στοιχειοθέτησης της υπόθεσης ή αποτίμησης της μαρτυρίας εάν ο κατηγορούμενος καταθέσει προς υπεράσπιση του και παρουσιάσει μαρτυρία. Άλλωστε το «εκ πρώτης όψεως» βάρος που έχει να υπερπηδήσει η κατηγορούσα Αρχή μετατρέπεται στο αποδεικτικό βάρος απόδειξης της υπόθεσης της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Και συμβαίνει ενίοτε, κληθείς ο κατηγορούμενος να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να αθωωθεί και να απαλλαγεί χωρίς καν να προσφέρει οποιαδήποτε μαρτυρία με μόνη την εναπόθεση αυτού του μεγαλύτερου βάρους απόδειξης στην κατηγορούσα Αρχή με την ολοκλήρωση της υπόθεσης. Δεν υπάρχει λοιπόν εγγενώς οποιοδήποτε νομικό πρόβλημα ή εμπόδιο για ένα Δικαστήριο να απαλλάξει τον Κατηγορούμενο από το «εκ πρώτης όψεως» στάδιο εφόσον καθοδηγείται ορθά από τις νομολογιακές παραμέτρους. Αντίθετα επιβάλλεται όταν οι συνθήκες της υπόθεσης το απαιτούν.» Ως προς τον βαθμό απόδειξης που πρέπει να καταδειχθεί στο στάδιο αυτό, λέχθηκε ότι δεν είναι το ίδιο με αυτό που η κατηγορούσα αρχή επιφορτίζεται στο τέλος. Ό,τι απαιτείται στο στάδιο αυτό είναι η προσκόμιση αξιόπιστης μαρτυρίας από την οποία να δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευστάθιου Θεοδώρου

(2002)2 ΑΑΔ 9, 16). Τέλος όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Μακρυγιάννης ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 41, η ύπαρξη αντίφασης στις μαρτυρίες της κατηγορούσας αρχής, από μόνη της, δεν συνεπάγεται αυτόματα εξουδετέρωση ή αποδυνάμωση της υπόλοιπης μαρτυρίας, στην περίπτωση που αυτή ικανοποιεί το κριτήριο της εκ πρώτης όψεως υπόθεση. β) Αναφορικά με τις υπό εξέταση κατηγορίες Σε σχέση με το αδίκημα της κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της Αρμόδιας Αρχής, στο Άρθρο 10

(1)του Κεφ.96 προνοούνται τα εξής: 10.-

(1)Ουδέν πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής, μέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή σε σχέση με την εν λόγω οικοδομή ή τμήματος αυτής, ανεξάρτητα αν χορηγήθηκε άδεια για την οικοδομή ή τμήμα της, με βάση το άρθρο 3 του παρόντος Νόμου. Από το λεκτικό του Άρθρου 10 συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κατοχής και χρήσης οικοδομής, χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή, είναι τα ακόλουθα:

1. Η οικοδομή να είναι οικοδομή σύμφωνα με το Νόμο.
2. Ο Κατηγορούμενος να κατέχει ή να χρησιμοποιεί, ή να ενεργεί ώστεάλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί την οικοδομή που αναφέρεται στο κατηγορητήριο κατά τον ουσιώδη χρόνο.
3. Να μην έχει εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης που να καλύπτει την οικοδομή.
4. Ο Κατήγορος να είναι η αρμόδια αρχή.
5. Η οικοδομή να συγκαταλέγεται στην κατηγορία οικοδομών για τις οποίες απαιτείται άδεια δυνάμει των προνοιών του εν λόγω νόμου και πιστοποιητικό έγκρισης. Είναι σε αυτό το τελευταίο (υπ' αριθμό 5) συστατικό στοιχείο που εδράζεται η εισήγηση της κας Σιαηλή για απόρριψη της υπόθεσης από το στάδιο αυτό. Πρόκειται δε για συνεχιζόμενης φύσης αδίκημα και ο χρόνος δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του (βλ. Garaca κ.α. ν. Θεόδωρου(Δώρου) Γ. Τάκκα

(2007)2 Α.Α.Δ 167). Αν και η καλύτερη πρακτική είναι όπως τα συνεχιζόμενα αδικήματα περιλαμβάνονται σε μια κατηγορία, χωρίς να τίθεται θέμα πολλαπλότητας, δεν υπάρχει οτιδήποτε μεμπτό, όπως στην παρούσα περίπτωση, να περιλαμβάνονται σε ξεχωριστές κατηγορίες. Σχετική προς τούτο είναι η Πολ. Αίτηση 90/03 Αναφορικά με την Αίτηση του Άγγελου Μαυρομμάτη

(2003)1Β ΑΑΔ 1313. Στην υπόθεση Παναγιώτου ν. Έπαρχου Λεμεσού

(1997)2 ΑΑΔ 152, στην οποία γίνεται αναφορά στις υποθέσεις Trimikliniotis v. The District Officer of Limassol

(1975)2 C.L.R. 105 και Mouskos v. The District Officer of Larnaca

(1976)2 C.L.R. 132, λέχθηκε ότι στις περιπτώσεις που μια οικοδομή ανεγέρθηκε πριν την εφαρμογή του Κεφ.96, ήτοι την 01.09.1946, η εξασφάλιση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης δεν ήταν απαραίτητη εφόσον δεν απαιτείτο η εξασφάλιση άδειας οικοδομής. Με άλλα λόγια δεν μπορούσε να τύχει εφαρμογής το άρθρο 10

(1)του Κεφ.96, το οποίο κάλυπτε μόνο όσες οικοδομές ανεγέρθηκαν μετά την τροποποίηση του εν λόγω άρθρου από το άρθρο 7 του τροποποιητικού νόμου 24/1978, ανεξάρτητα του αν έχει εξασφαλιστεί άδεια οικοδομής. Κρίθηκε επιπλέον ότι δεν είχε αναδρομική εφαρμογή ο νόμος. Εκτίμηση Δικαστηρίου Προκειμένου να διαφανεί κατά πόσο τυγχάνει εφαρμογής το Κεφ.96 θα έπρεπε να προσφερθεί μαρτυρία από πλευράς κατηγορούσας αρχής ως προς το πότε έχει ανεγερθεί η επίδικη οικοδομή άσχετα του από πότε αυτή κατέχεται και χρησιμοποιείται. Από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου προκύπτει ότι υπάρχει μαρτυρία ότι για το επίδικο τεμάχιο εκδόθηκε άδειας οικοδομής την 01.06.2009 η ισχύς της οποίας έληξε την 13.11.2009 ήτοι πέντε περίπου μήνες μετά, και φαίνεται να είχε εξασφαλιστεί από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη κάποιο Χριστάκη Σάββα. Υπάρχει μαρτυρία ότι έγινε για πρώτη φορά επιτόπιος έλεγχος του υπό αναφορά τεμαχίου κατά το Μάϊο του 2016, οπόταν και διαπιστώθηκαν τα υπό κρίση αδικήματα. Δεν έχει αναφερθεί οτιδήποτε για την επιτόπια κατάσταση προ της έκδοσης άδειας οικοδομής και κανένας εκ των μαρτύρων κατηγορίας δεν ήταν σε θέση να αναφέρει, από προσωπική γνώση, ούτε ποιος μα ούτε και πότε ανεγέρθηκε ή τοποθετήθηκε η επίδικη οικοδομή επί του υπό αναφορά τεμαχίου. Από την άλλη, αποτέλεσε θέση της πλευράς της Υπεράσπισης, δια υποβολής στον ΜΚ.1, ότι η επίδικη οικοδομή κατασκευάστηκε και τοποθετήθηκε στο εν λόγω τεμάχιο από τον πατέρα της κατηγορούμενης όταν ήταν στην ιδιοκτησία του. Ως προκύπτει από το τεκμήριο 9 (πιστοποιητικό έρευνας ημερ. 28.12.2022), πάντα για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, φαίνεται ότι ο πατέρας της κατηγορούμενης ήταν συνιδιοκτήτης με τη μητέρα της κατά ½ μερίδιο έκαστος, από την 18.09.2007 μέχρι και την 31.10.2011 που της το μεταβίβασαν δια δωρεάς. Στο εν λόγω τεκμήριο γίνεται αναφορά στη σχέση των τότε συνιδιοκτητών με την κατηγορούμενη ως «κόρη». Πέραν των πιο πάνω, υπάρχει εξ' ακοής μαρτυρία, προερχόμενη από τον κοινοτάρχη του χωριού Κρήτου Τέρρα, για το ότι η επίδικη οικοδομή ανεγέρθηκε από την κατηγορούμενη και μέχρι σήμερα αυτή κατοικείται από την ίδια και την οικογένεια της ενώ επίσης κατατέθηκαν και σχετικές αποδείξεις πληρωμής λογαριασμών από την κατηγορούμενη. Είναι βέβαια γεγονός ότι δεν προσήλθε να καταθέσει ο κοινοτάρχης. Τούτο όμως το κενό μαρτυρίας αφ' εαυτού δεν σημαίνει ότι οι σχετικές κατηγορίες είναι έκθετες σε απόρριψη στο στάδιο αυτό, αφού το Δικαστήριο οφείλει να αξιολογήσει σε κατοπινό στάδιο της δίκης εις βάθος τη δοθείσα εξ ακοής μαρτυρία για να κρίνει τη βαρύτητα και αποδεικτική αξία της, συμφώνως των όσων διαλαμβάνονται στο άρθρο 26 του Κεφ.9. Εκ πρώτης όψεως, είναι μαρτυρία που τείνει ν' αποδείξει τις λεπτομέρειες των αδικημάτων που παρέμειναν στο κατηγορητήριο και τούτο είναι αρκετό στο παρόν στάδιο της δίκης. Η δε ύπαρξη άδειας οικοδομής αντικειμενικά θεωρούμενη υπό το φως της διαθέσιμης μαρτυρίας, φαίνεται να συμβαδίζει με την εκδοχή πως πρόκειται για οικοδομή που χρήζει σχετικής άδειας. Είναι άλλωστε για το λόγο αυτό, ως προκύπτει από την ενώπιον μου μαρτυρία, που διενεργήθηκε επιτόπια εξέταση του ακινήτου, δηλαδή για να διαπιστωθεί κατά πόσο υπήρξε συμμόρφωση με τους όρους και τα εγκεκριμένα σχέδια της εκδοθείσας άδειας οικοδομής. Και αυτά τα δεδομένα θα πρέπει να τύχουν της δέουσας αξιολόγησης κατά το τελικό στάδιο Περαιτέρω, έστω και αν δεν υπήρξε σχετική εισήγηση, για σκοπούς πληρότητας της παρούσας απόφασης, αναφέρω ότι υπάρχει επαρκής μαρτυρία και για τα υπόλοιπα συστατικά στοιχεία του υπό κρίση αδικήματος, ήτοι για το ότι η επίδικη οικοδομή αποτελεί τέτοια εν τη εννοία του νόμου εφόσον δόθηκε μαρτυρία αναφορικά με τα υλικά που είναι κατασκευασμένη, για το ότι ο κατήγορος είναι η αρμόδια αρχή εφόσον υπάρχει μαρτυρία για την τοποθεσία του ακινήτου και της οικοδομής που βρίσκεται εντός αυτού, για το ότι αυτή κατέχεται και χρησιμοποιείται από την κατηγορούμενη και την οικογένεια της καθώς επίσης υπάρχει μαρτυρία για το ότι δεν έχει εκδοθεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Θεωρώ πως με βάση το περιεχόμενο της πιο πάνω μαρτυρίας, αντικειμενικά ιδωμένη στο σύνολο της, λαμβανομένης αυτής υπόψιν στο απόγειο της[1] και χωρίς να υπεισέρχομαι σε κρίση επί της αξιοπιστίας αυτής ή και να καταλήγω σε οποιαδήποτε ευρήματα και συμπεράσματα, παρατηρώ ότι στοιχειοθετούνται εξ' αντικειμένου όλα τα συστατικά στοιχεία του κατ' ισχυρισμό αδικήματος της παράνομης κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Συμπληρωματικά αναφέρω ότι δεν έχω διαπιστώσει ότι η ενώπιον μου μαρτυρία στερείται πειστικότητας ή είναι εμφανώς αναξιόπιστη σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασισθεί σε αυτή. Κατάληξη Εν κατακλείδι, το Δικαστήριο, στη βάση των πιο πάνω, κρίνει ότι από τη μέχρι τώρα δοθείσα μαρτυρία έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση για τις κατηγορίες που πλέον η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει, ήτοι τις κατηγορίες αρ.3, αρ.6, αρ.9 και αρ.12 και ως εκ τούτου την καλεί σε απολογία. [Επεξηγούνται στην Κατηγορούμενη τα δικαιώματά της.] (Υπ.)....................................... Μ. Μυτίδης , Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] Βλ. R. v. Galbraith [1981] 2 ALL ER 1060, 1062 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο