ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. HASSAN FARHAT κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 847/22, 31/3/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2023:B47 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 847/22 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. 1.HASSAN FARHAT 2.OUDAY SABBAH 3.ΝΕΤΑΛ ΚΑΜΠΙΣΙΟ 4.NEZAR ALHALOUSH Κατηγορούμενοι Ημερομηνία: 31 Μαρτίου 2023 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Ε.Μανώλη Για τους Κατηγορούμενους 1 - 3: κα Κ.Σοφοκλέους, Ι.Ιωάννου Κατηγορούμενο 1 - 3: παρόντες ----------------------------------- ΠΟΙΝΗ Οι κατηγορούμενοι (Κ.στο εξής) αντιμετωπίζουν στο παρόν κατηγορητήριο μεταξύ άλλων κατηγορίες Συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος (κατηγορία 1), παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄, Β΄ και Γ (κατηγορίες 2 - 6, 9 - 11 και 19), παράνομης κατοχής με σκοπό την προμήθεια ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄ και Β΄ (κατηγορία 7, 8, 12 αντίστοιχα) κατά παράβαση του Περί Ναρκωτικών και Φαρμάκων Ουσιών Νόμου 29/77, ως τροποποιήθηκε (Ν. στο εξής) και του Κεφ.154, παράνομης κατοχής περιουσίας (κατηγορία 14, 17, 18), κατοχής αρχαιοτήτων (κατηγορία 15), συνωμοσίας προς διάπραξη πλημμελήματος (κατηγορία 13,16), αδικήματα τα οποία διαπράχθηκαν μεταξύ άγνωστης ημερομηνίας και 11 Φεβρουαρίου 2022 στην Πάφο. Κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας οι κατηγορούμενοι έχουν κριθεί ένοχοι στις πιο κάτω κατηγορίες: Στην κατηγορία 1: οι Κ. 1, 2 και 3 Στην κατηγορία 2: οι Κ. 1 και 3 Στην κατηγορία 3: οι Κ. 1 και 3 Στην κατηγορία 4: οι Κ. 1 και 3 Στην κατηγορία 5: οι Κ. 1 και 3 Στην κατηγορία 6: οι Κ. 1 και 3 Στην κατηγορία 7: οι Κ. 1 και 3 Στην κατηγορία 8: οι Κ. 1 και 3 Στην κατηγορία 9: οι Κ. 1 και 3 Στην κατηγορία 11: οι Κ1 και 3 Στην κατηγορία 12: οι Κ1 και 3 Στην κατηγορία 13: οι Κ1, 2 και 3 (μόνο για το αρχαίο αντικείμενο (κατηγορίας 15)). Στην κατηγορία 15: οι Κ1 και 3 Στην κατηγορία 19: οι Κ1 και 3 Δέον να αναφέρω ότι ο Κ2 παραδέκτηκε ενοχή σε όλες τις κατηγορίες πλην των κατηγοριών των συνωμοσιών (κατηγ.1 και 16) και σε προχωρημένο στάδιο (13.1.23) δεν παραδέκτηκε ούτε και την κατηγορία
- Ο Κ.3 δεν παραδέκτηκε όλες τις κατηγορίες και σε προχωρημένο στάδιο της ακρόασης παραδέκτηκε τις κατηγορίες 14 και 17 (παράνομη κατοχή περιουσίας). Ο Κ1 δεν παραδέκτηκε καμία κατηγορία. Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν αναφερθεί εκτενώς στην τελική απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.3.
- Η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε ενώπιον του δικαστηρίου γεγονότα αναφορικά με τις λοιπές πιο πάνω αναφερθείσες κατηγορίες στις οποίες παραδέκτηκαν ενοχή οι κατηγορούμενοι (τεκμ.1 Α). Συνοπτικά να αναφέρω ότι ο Αστ. 3819 Α.Κακουλλής ΜΚ5 την 11/02/22 και μεταξύ των ωρών 20:30-22:30 με την βοήθεια και άλλων 10 συναδέλφων του, της Υ.ΚΑ.Ν Πάφου, κατόπιν πληροφοριών για διακίνηση ναρκωτικών, δυνάμει δικαστικού εντάλματος διενήργησαν έρευνα στο Δ.2( )2 στον 2ο όροφο που βρίσκεται στην οδό [ ], ΑΚΙΝΗΤΑ [ ] στην Πάφο. Ο Κ1 ο οποίος ήταν ο ενοικιαστής του Διαμερίσματος 2( )2 (Δ. στο εξής) άνοιξε την πόρτα και εντός αυτού ευρίσκονταν οι 3 κατηγορούμενοι αλλά και ο 4ος ο οποίος εμφαίνεται στο κατηγορητήριο και αθωώθηκε. Οι Κ2 και 3 κάθονταν γύρω από ένα τραπεζάκι στο σαλόνι και ο 4ος καθόταν στο έδαφος και έτρωγε. Στα πόδια του Κ3 βρίσκονταν άδεια σακουλάκια τα οποία χρησιμοποιούσαν για τις συσκευασίες των ναρκωτικών. Οι κατηγορούμενοι ενημερώθηκαν για τον λόγο της παρουσίας της αστυνομίας εκεί και διενεργήθηκε έρευνα κατά την διάρκεια της οποίας οποίας ο ΜΚ5 αφού βγήκε στο μπαλκόνι του σαλονιού του Δ. του οποίου η πόρτα ήταν ανοικτή εντόπισε η ώρα 20:40 κρυμμένα σε κάλαθο αχρήστων τα τεκμήρια δικαστηρίου 7 - 34, δηλαδή μεταξύ άλλων ένα μαύρο τσαντάκι πάνω στο οποίο αναγράφεται «JPL» (τεκμ.7) και μέσα υπήρχε μια νάιλον τσάντα χρώματος κόκκινου που μέσα υπήρχε νάιλον διαφανές σακούλι, ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης, δώδεκα τεμάχια νάιλον διαφανή σακουλάκια κλειστά δια καψίματος εντός των οποίων υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης, 2 ζυγαριές ακριβείας, μεταλλική τσιμπίδα, διάφορα δισκία, άσπρη σκόνη ομοιάζουσα με κοκαϊνη εντός διάφορων νάυλον σακουλιών και συσκευασιών, ως επίσης και άλλα δύο τσαντάκια (τεκμ.13 και 32) με μεθαμφεταμίνη με 25 τεμάχια νάιλον διαφανή σακουλάκια αλλά και τεμάχια από πλαστικά καλαμάκια εντός των οποίων υπήρχε κρυσταλλική ουσία, κλειστά διά καψίματος. Ακολούθως η ώρα 20.45 συνέλαβε τους κατηγορούμενους για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', ήτοι κάνναβης και ρητίνης κάνναβης και αφού τους επέστησε την προσοχή τους στο νόμο, αυτοί δεν απάντησαν οτιδήποτε. Ακολούθως τους ενημέρωσε προφορικά για τα δικαιώματα τους και έθεσε τα πιο πάνω ανευρεθέντα υπό την ασφαλή του φύλαξη. Ο Αστ.1105 Ν.Ιωάννου εντόπισε εντός του διαμερίσματος διάφορα κοσμήματα σε βάζο, 7 Η/Υπολογιστές στο σαλόνι και μία μαύρη δερμάτινη τσάντα η οποία περιείχε διάφορα κοσμήματα στο μπαλκόνι του σαλονιού του διαμερίσματος. Επίσης εκεί ανευρέθηκε και ένα πήλινο αγγείο τύπου αμφορέα το οποίο πιστεύετο ότι αποτελεί αρχαιότητα. Στο μπαλκόνι του δωματίου του κατηγορούμενου 1 ανευρέθηκε μία θήκη με διάφορα κοσμήματα για τα οποία αυτός είπε ότι είναι ψεύτικα. Οι κατηγορούμενοι δεν έδωσαν καμία απάντηση ή εξήγηση ως προς το νόμιμο της κατοχής της περιουσίας και επανασυνελήφθηκαν για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας. Επίσης το ίδιο βράδυ η αστυνομία ερεύνησε και το Δ.1( )7 (ΜΚ4,8) στην παρουσία του Κ2 με την γραπτή του συγκατάθεση (τεκμ.89), ο οποίος ισχυρίστηκε ότι το ενοικίαζε, και εκεί ανευρέθηκε μεγάλος αριθμός ηλεκτρονικών συσκευών και το χρηματικό ποσό των €1200 σε ερμάρι (τεκμ.5). Το ανευρεθέν ποσό στο Δ.1( )7 είναι ήδη εύρημα του δικαστηρίου ότι ήταν προϊόν παράνομης δραστηριότητας του από την πώληση ναρκωτικών, αφού και ο ίδιος παραδέχεται ότι πωλούσε ναρκωτικά. Μετά το τέλος της έρευνας όλα τα ανευρεθέντα τεκμήρια και οι κατηγορούμενοι οδηγήθηκαν στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου για τα περαιτέρω. Οι κατηγορούμενοι εκεί (ώρα 2305 - 23.20) με την βοήθεια της διερμηνέας Ζ.Ατζαμί ενημερώθηκαν γραπτώς για τα δικαιώματα τους ως κρατούμενοι τα οποία κατανόησαν και τα υπέγραψαν όλοι πλην του Κ2, χωρίς να τα ασκήσουν. Στην συνέχεια την 12/02/22 και μεταξύ των ωρών 0005 - 0100 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου στην παρουσία των Κ. ο Αστ.3819 συσκεύασε και σφράγισε κατάλληλα όλα τα πιο πάνω τεκμήρια, αφού προηγουμένως με την βοήθεια της διερμηνέως τους επεξήγησε την διαδικασία συσκευασίας και σφράγισης τεκμηρίων. Αμέσως μετά την σφράγιση αυτοί αρνήθηκαν να υπογράψουν τις σχετικές σφραγίσεις και τις υπόγραψε μόνο ο Αστ.
- Από τους κατηγορούμενους λήφθηκαν ανακριτικές καταθέσεις στην μητρική τους γλώσσα, ως επίσης και τα παρειακά τους επιχρίσματα με τις γραπτές τους συγκαταθέσεις για να σταλούν για επιστημονικές εξετάσεις. Οι ανευρεθείσες ουσίες στο Δ.202 στάληκαν για επιστημονικές εξετάσεις τόσο στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου - ΙΝΓΚ όσο και στο Γενικό Χημείο του Κράτους - ΓΧΚ. Η Μ.Αυξεντίου εμπειρογνώμονας στο ΓΧΚ τις εξέτασε και αυτά αποτελούν ελεγχόμενα φάρμακα τάξεως Α, Β και Γ, ήτοι μεθαμφεταμίνη συνολικού βάρους 94,18γρ., κοκαϊνη συνολικού βάρους 2,19γρ., 44 δισκία αμφεταμίνης, 49γρ. κάνναβης και 10 δισκία τραμαδόλης. Επίσης κατά την επιστημονική εξέταση της ζυγαριάς ακριβείας μάρκας PLAYER τεκμ.31 - ανιχνεύθηκαν ίχνη μεθαμφεταμίνης και κοκαϊνης (κατηγ.5) και της ζυγαριάς ακριβείας μάρκας PLAYER - τεκμ.12 ανιχνεύθηκαν ίχνη μεθαμφεταμίνης και κάνναβης (κατηγ.11). Ακόμη στο κουταλάκι τεκμ.29 ανιχνεύθηκαν ίχνη μεθαμφεταμίνης (κατηγ.6). Κατά την επιστημονική εξέταση των τεκμηρίων από το ΙΝΓΚ διαπιστώθηκε από τον Μ.Καριόλου ότι το γενετικό προφίλ των κατηγορουμένων 1 - 3 εντοπίστηκε σε κάποια από τα ανευρεθέντα, τα οποία αναλύθηκαν εκτενώς στην τελική απόφαση του δικαστηρίου. Η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε κατάλογο προηγούμενων καταδικών των κατηγορουμένων 1 και 3 (τεκμ.2 και 3 αντίστοιχα), ενώ ανέφερε ότι ο Κ2 είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ακόμη η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε για τα τεκμήρια τα σχετιζόμενα με τα ναρκωτικά την κατάσχεση τους και την επιστροφή των λοιπών που αφορούν την παράνομη κατοχή περιουσίας (τεκμ. Α - Γ πίνακες). Η συνήγορος υπεράσπισης παρουσίασε γραπτή αγόρευση για τους κατηγορούμενους 1 -
- Αυτή δεν αμφισβήτησε τη σοβαρότητα των αδικημάτων. Επίσης υϊοθέτησε την έκθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας τεκμήρια 4 - 6 στις οποίες αναφέρονται οι προσωπικές και οικογενειακές τους συνθήκες και ανέφερε ότι το δικαστήριο θα πρέπει να τις λάβει υπόψη του κατά την επιμέτρηση της ποινής. Η αγόρευση της συνηγόρου έχει μελετηθεί από το δικαστήριο και δεν χρήζει επανάληψης. Κατά την επιμέτρηση της ποινής, το Δικαστήριο αρχίζει από το μέγιστο της προβλεπόμενης στο Νόμο ποινής και ακολούθως ελέγχει τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων στην ενώπιον του υπόθεση για να προσαρμόσει την ποινή στα δεδομένα της υπόθεσης αφότου διακρίνει αν υφίστανται επιβαρυντικοί ή μετριαστικοί παράγοντες. Στη συνέχεια προχωρεί στην εξατομίκευση της ποινής ώστε αυτή να μην αντανακλά μόνο στη σοβαρότητα του αδικήματος και τις συνθήκες διάπραξής του, αλλά και στις πραγματικές προσωπικές συνθήκες του παραβάτη, με σκοπό η ποινή να τον αναμορφώσει και να τον αποτρέψει από το να εκδηλώσει στο μέλλον όμοια εγκληματική συμπεριφορά. Τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι είναι σοβαρά. Αυτό διαφαίνεται και από τη σοβαρότητα που προσδίδεται σε αυτά από το νομοθέτη όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής που προβλέπεται από τον Νόμο. Αναφορικά με το κατηγορητήριο οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι για τα αδικήματα της κατηγορίας 1 για συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος, ως επίσης για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄που προνοείται ποινή φυλάκισης μέχρι και 12 έτη και πρόστιμο ή και οι 2 ποινές (κατηγ. 2 - 6, 11) και ο 2ος και για την κατηγορία 10, για τα τάξεως Β προβλέπεται ποινή φυλάκισης 8 χρόνων ή χρηματική ποινή ή και οι δύο ποινές, για κατοχή ελ.φαρμάκου τάξεως Γ μέχρι και 4 χρόνια ποινή φυλάκισης ή πρόστιμο ή και οι 2 ποινές, κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα (κατηγορίες 7, 12 και ο 2ος και στην 8η) για τα οποία προβλέπεται για τα τάξεως Α΄ και Β΄ ποινή φυλάκισης διά βίου ή χρηματική ποινή ή και οι δύο ποινές. Για το αδίκημα της συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος (κατηγ. 1) με βάση το άρθρο 371 του Ποινικού Κώδικα προβλέπεται ποινή φυλάκισης 7 ετών, για το αδίκημα της συνωμοσίας προς διάπραξη πλημμελήματος (κατηγ.13, 16) με βάση το άρθρο 372 προβλέπεται ποινή φυλάκισης 2 ετών. Για το αδίκημα της παράνομης κατοχής αρχαιοτήτων (κατηγ.15) ποινή φυλάκισης μέχρι 3 χρόνια ή χρηματική ποινή ή και τις 2 αυτές ποινές. Για το αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας (κατηγ.14, 17, 18) προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι 6 μηνών, βάση του άρθρου 309 του Κεφ.
- Ωστόσο, με δεδομένο ότι η παρούσα εκδικάζεται συνοπτικά από Επαρχιακό Δικαστήριο, η μέγιστη ποινή φυλάκισης που το παρόν Επαρχιακό Δικαστήριο δύναται να επιβάλει ανέρχεται στα 5 χρόνια. Όπως έχει νομολογηθεί, το ανώτατο όριο της προβλεπόμενης ποινής αντανακλά την αγωνία της κοινωνίας για τη διαρκώς αυξανόμενη συχνότητα διάπραξης αδικημάτων που σχετίζονται με τα ναρκωτικά, τα οποία αποτελούν επικίνδυνη πληγή στο σώμα ολόκληρης της κοινωνίας και επηρεάζουν όχι μόνο το πρόσωπο που τα διαπράττει αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο κινείται, ιδιαίτερα βέβαια το οικογενειακό του περιβάλλον (βλ.Σίμκαση ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 22 και Χατζημάρκου ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 482). Στην υπόθεση Σάμπη ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 100,109, λέχθηκαν, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα: «Τα ναρκωτικά αποτελούν τη μάστιγα μιας σύγχρονης κοινωνίας, ιδιαιτέρως σε μια χώρα όπως την Κύπρο η οποία έχει ιδιαίτερα προβλήματα τα οποία ανάγονται στην κατοχή μέρους της χώρας μας από τα τουρκικά στρατεύματα και της αναγκαιότητας στήριξης της νεολαίας. Τα ναρκωτικά, ως επί το πλείστον, έχουν στόχο νεαρά πρόσωπα. Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της μορφής, αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, που για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προνοείται ποινή φυλάκισης 8 χρονών, και για το αδίκημα της κατοχής ιδίας φύσεως, με σκοπό την προμήθεια προς τρίτα πρόσωπα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση δια βίου. Αυτό καταδεικνύει την αγωνία της κοινωνίας και την αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου για αδικήματα αυτής της μορφής. Θα ήταν αδιανόητο να μην υπάρχει και η ενεργός συμμετοχή της δικαιοσύνης στον καθημερινό αγώνα που γίνεται για την καταπολέμηση της μάστιγας αυτής των ναρκωτικών. Βλ. Hadavand v. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 359.» Το είδος, η ποσότητα και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται τα ναρκωτικά είναι παράγοντες που λαμβάνονται συνήθως υπόψη από το Δικαστήριο στον καθορισμό της αρμόζουσας ποινής (βλ. Mallouk ν. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 711). Το άρθρο 30
(4)του Νόμου 29/77 θεσμοθετεί κατά τρόπο πιο ολοκληρωμένο τους παράγοντες που το Δικαστήριο πρέπει να λαμβάνει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής, ως καθιστώντες το αδίκημα ιδιαίτερα σοβαρό ή λιγότερο σοβαρό. Θεώρηση της νομολογίας επισημαίνει ότι για τα αδικήματα που σχετίζονται με την κατοχή, εμπορία και διακίνηση ναρκωτικών, όπως είναι η παρούσα υπόθεση, η συνήθης ποινή που επιβάλλεται είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Είναι και νομολογιακά θεμελιωμένη η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν στην καλλιέργεια ή κατοχή ναρκωτικών για σκοπούς προμήθειας σε τρίτους από εκείνα που αφορούν σε καλλιέργεια ή κατοχή ναρκωτικών για προσωπική χρήση (βλ. Chaer ν. Δημοκρατίας
(1991)2 ΑΑΔ 585, η οποία υιοθετήθηκε στη Mortimer v. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 22). Στην υπόθεση Afroughi v. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 174 και παραπέμπω στη σελ. 177: «Και για τους χρήστες ναρκωτικών, οι οποίοι δηλητηριάζουν την ύπαρξή τους και διανοίγουν το δρόμο για τους εμπόρους ναρκωτικών, αρμόζουν αποτρεπτικές ποινές, όχι, όμως της ίδιας έντασης με αυτές που επιβάλλονται στους εμπόρους, εκείνους που καθιστούν επάγγελμά τους τη διασπορά του θανάτου. Για τους εμπόρους, είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα μετριασμού.Για τους χρήστες υπάρχει κάποιο περιθώριο, που, ομολογουμένως, με το χρόνο στενεύει· το περιθώριο εκείνο που σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου». Στην Δημοκρατία v Νικολάου, Ποινική Έφεση 59/20, ημερ.16.2.22 το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε τις αρχές για την επιβολή αυστηρών ποινών σε αυτής της φύσεως τις υποθέσεις και ειδικότερα για τα αδικήματα της κατοχής ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Παρομοίως, στην Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 240, υπογραμμίστηκε η διάκριση μεταξύ της σοβαρότητας των εγκλημάτων κατοχής και χρήσης ναρκωτικών, από τη μία, και εμπορίας ναρκωτικών, από την άλλη, χωρίς βέβαια να παραγνωρίζεται ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία. Στην Ποινική Έφεση 177/15, 21.4.16, Νικόλας Γιαννακάκη ν Αστυνομίας, υιοθετήθηκε ο λόγος της απόφασης ημερ. 21.11.2014, στην Ποινική Έφεση 6/2014, Ελ Χαπίρ Ναζίπ ν. Αστυνομίας, όπου είχε λεχθεί ότι, η ενασχόληση με τα ναρκωτικά είτε για ιδία χρήση ή κατά μείζονα λόγο με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτους, αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση. Η αντιμετώπιση κατά αυστηρό τρόπο των αδικοπραγούντων αποτελεί και τη συνδρομή των Δικαστηρίων, έστω κατασταλτικά, στον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών. Βλέπε επίσης την Τρύφωνος v. Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ 197 όπου λέχθηκαν τα εξής: «Η χρήση ναρκωτικών ξαπλώνεται στη χώρα μας με γοργό ρυθμό επηρεάζοντας άμεσα και πολλές φορές καταλυτικά, όχι μόνο τη ζωή του χρήστη, της οικογένειας του αλλά ταυτοχρόνως φθείρει και τον ιστό της κοινωνίας. [...] Κάτω από αυτά τα δεδομένα, τα Δικαστήρια είναι επιφορτισμένα με την υποχρέωση επιβολής αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών, συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στην χαλιναγώγηση του παρατηρούμενου φαινομένου της διάβρωσης της κοινωνίας και των νέων ανθρώπων, ειδικότερα». Το παρόν Δικαστήριο έχει δικαστική γνώση για την τεράστια εξάπλωση των ναρκωτικών ουσιών, η οποία αντλείται μέσα από την καταχώρηση σωρείας υποθέσεων αυτού του είδους στο Δικαστήριο. Λόγω, λοιπόν, της συχνότητας της διάπραξης των αδικημάτων που αφορούν στην κατοχή και εμπορία ναρκωτικών, και της αναγκαιότητας επιβολής αποτρεπτικών ποινών, οι συνήθεις μετριαστικοί παράγοντες, οι οποίοι εγείρονται έξω από το πλαίσιο των διαλαμβανομένων στο άρθρο 30
(4)του Νόμου 29/77, είναι περιορισμένης σημασίας κατά την επιμέτρηση της ποινής. Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Στέλιος Ζωμενή ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 400, όπου τονίστηκε ότι σε υποθέσεις αυτής της φύσης: «Οι συνήθεις μετριαστικοί παράγοντες έχουν μόνο οριακή σημασία. Αυτό εν όψει των σοβαρότατων συνεπειών που προκύπτουν από την κατοχή και εμπορία των ναρκωτικών οι οποίες είναι πλέον ορατές». Στην Gholi v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 30 λέχθηκε ότι: ''Οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων σε αυτού του είδους των υποθέσεων λαμβάνονται βέβαια σε κάποιο βαθμό υπόψη. Και η εξατομίκευση έχει τη θέση της. Αλλά δεν μπορεί να εξουδετερώσει ή να αποδυναμώσει τη μέριμνα για προστασία της κοινωνίας. Βλ. Παυλίδης και Άλλος ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 220. Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου». Επίσης έχει νομολογηθεί ότι το ύψος της ποινής πρέπει να καθορίζεται, αφού συνυπολογισθούν, πραγματικά οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου, ούτως ώστε η ποινή να μην είναι άδικη. Παραπέμπω στην Victor Abe v. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 211, όπου λέχθηκαν τα εξής꞉ «Κρίνεται όμως ότι η ποινή που επεβλήθη εδώ θα μπορούσε να ήταν χαμηλότερη διότι δεν πρέπει να δίνεται η εντύπωση ότι οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορούμενου δεν λαμβάνονται ουσιαστικά καθόλου υπόψη, παρά το γεγονός ότι μνημονεύονται στην απόφαση». Στην Στυλιανού v Δημοκρατίας, κ.α Ποινική Έφεση αρ.268/15, 13.12.18 αναφέρθηκαν τα εξής: «Η σοβαρότητα των αδικημάτων της καλλιέργειας, κατοχής και εμπορίας ναρκωτικών ουσιών δεν μπορεί να υποβαθμιστεί ή να αμφισβητηθεί. Οι προβλεπόμενες από το Νόμο ποινές και η νομολογία μας δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο. Ούτε και η εξατομίκευση της ποινής θα πρέπει να υποβαθμίζει την σοβαρότητα των αδικημάτων που διαπράχθηκαν από τον Εφεσείοντα αλλά ούτε και την ανάγκη πρόσδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην τιμωρία αδικημάτων της φύσης υπό εξέταση. Οι ανησυχητικές διαστάσεις που έχουν προσλάβει τα συγκεκριμένα αδικήματα, τα οποία προκαλούν την καταστροφή στους συνανθρώπους για εύκολο κέρδος, χρήζουν και την ανάλογη αντιμετώπιση για την αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου πάντοτε στο ορθό πλαίσιο και συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Η αποτροπή είναι το κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό και την έκταση της ποινής. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να υπενθυμίσω τη γνωστή νομολογιακή αρχή πως οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας για παρόμοιας φύσης αδικήματα, όμως δεν αποτελούν ένα σταθερό δείκτη καθορισμού ποινής καθότι η ποινή σε κάθε υπόθεση εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της και του παραβάτη. (Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 1). Τα Δικαστήρια δεν παραγνωρίζουν ότι οι συνέπειες της ποινής δεν είναι ομοιόμορφες για όλους τους εγκληματίες, όπως ούτε η πιθανότητα για αναμόρφωση τους (βλ. Τσιάκκα κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 282), καθώς και ότι είναι κοινωνικά επιζήμια η διαγραφή ή υποτίμηση της προσδοκίας για αναμόρφωση των παραβατών, γι' αυτό και η ποινή δεν πρέπει να αρμόζει μόνο στο έγκλημα αλλά και στον παραβάτη, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Νικολάου ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ.
- Στην πρόσφατη Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v Σ.Πέτρου, Ποινική Έφεση 71/22, ημερ. 1.12.22 για αδικήματα κατοχής κοκαϊνης 0,15γρ επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 ετών κατόπιν παραδοχής, και η ποινή φυλάκισης 3 ½ ετών για κατηγορία κατοχής κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σχεδόν διπλασιάστηκε από 3 ½ σε 7 χρόνια. Στην Ευαγγέλου και Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 138/20, ημερ. 27.4.21 λέχθηκε από το Εφετείο ότι «είναι η κρίση μας ότι η ποινή της φυλάκισης για 4 χρόνια για το αδίκημα της κατοχής της συγκεκριμένης ποσότητας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια (53γρ. κοκαϊνη), δεν μπορεί, κάτω από τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, με κανένα τρόπο να θεωρηθεί ως υπερβολική, ούτε καν αυστηρή. Βρισκόταν εντός του μέτρου και στα πλαίσια τα οποία καθορίζονται από τη νομολογία. Ιδιαίτερα,λαμβανομένου υπόψη ότι ο Εφεσείων βαρύνετο με προηγούμενη καταδίκη για αδικήματα σε σχέση με ναρκωτικά, παρά το ότι αυτή θα παραγραφόταν την επομένη και ότι άλλες τρείς υποθέσεις, δύο παρόμοιας φύσης, είχαν ληφθεί υπόψη. Είναι δε βέβαιο ότι για να καταλήξει σε αυτή την ποινή, για αδίκημα για το οποίο προβλέπεται η δια βίου φυλάκιση, το Κακουργιοδικείο έλαβε κατά τρόπο ουσιαστικό υπόψη όλους του μετριαστικούς παράγοντες που αναφέρθηκαν. Ο πρώτος λόγος έφεσης απορρίπτεται». Δέον να αναφέρω ότι στην Ευαγγέλου αντιμετώπιζαν και κατηγορία κατοχής ναρκωτικών τάξεως Β (100γρ) και καταδικάστηκαν σε 2 χρόνια άμεση φυλάκιση στις οποίες παραδέκτηκαν ενοχή. Τα γεγονότα της παρούσας προσομοιάζουν με της Ευαγγέλου όπου τα αδικήματα διαπιστώθηκαν κατόπιν πληροφορίας και δυνάμει δικαστικού εντάλματος έρευνας, η Αστυνομία το 2019 ερεύνησε διαμέρισμα το οποίο χρησιμοποιούσαν ο Εφεσείων και ο πρώην συγκατηγορούμενος του, όπου και ανευρέθηκαν τα ναρκωτικά που αναφέρονται στις κατηγορίες, χωρισμένα σε διάφορες συσκευασίες. Εντοπίστηκε και μια ζυγαριά ακριβείας, όπως και ίχνη ναρκωτικών ουσιών σε διάφορα σκεύη. Ο Εφεσείων και ο πρώην συγκατηγορούμενος του ήταν παρόντες κατά την έρευνα. Η συμπεριφορά τους ήταν η ίδια όπως και των Κ1 -
- Δεν έδιναν καμιά απάντηση όταν γινόταν επίστηση της προσοχή τους στο νόμο. Εκεί ανακρινόμενοι στη συνέχεια ανέφεραν πως ό,τι είχαν να πουν, θα το έλεγαν στο Δικαστήριο. Διαφοροποιείται με την παρούσα ως προς την κρίση του Δικαστηρίου ότι αυτοί προέβαλαν στη συνέχεια ότι διέπραξαν τα αδικήματα των κατηγοριών προσπαθώντας ως χρήστες να εξασφαλίσουν τη δόση τους, ώστε να θεωρηθούν διακινητές και όχι ιδιοκτήτες των ναρκωτικών. Στην Πολυδώρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 492 επικυρώθηκε η επιβολή ποινής φυλάκισης 8 ετών στον εφεσείοντα για κατοχή 733 γρ. κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο πρόσωπο. Στην Ελενόδωρου Κυριάκου v Δημοκρατίας, Ποινική Έφ.68/20, 11.5.22 επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών που επιβλήθηκε κατόπιν παραδοχής στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια 810, 44γρ. κάνναβης. Ο εφεσείων βαρύνετο με δύο προηγούμενες καταδίκες για ιδίας φύσεως αδικήματα. Στην υπόθεση Βάσος Γλυκερίου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 171/2020, ημερ. 8/7/2022, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών που επιβλήθηκε κατόπιν παραδοχής στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια 996,8 γρ. κάνναβης. Και σε αυτή την υπόθεση ο εφεσείων βαρύνετο με δύο προηγούμενες καταδίκες για ιδίας φύσεως αδικήματα. Στην υπόθεση Beyki ν. Αστυνομίας,
(2008)2ΑΑΔ,60 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι θεμελιωμένο ότι τα ναρκωτικά αποτελούν σοβαρότατο κίνδυνο για τον άνθρωπο, ο οποίος κίνδυνος πρέπει να καταπολεμηθεί. Οι αυστηρές ποινές που επιβάλλονται για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά είναι το μέσο που έχουν τα δικαστήρια για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Γι' αυτό και οι ποινές που συνήθως επιβάλλονται για τέτοια αδικήματα ενέχουν και το στοιχείο της αποτροπής. Όμως, θεμελιωμένη είναι και η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν σε εμπορία ναρκωτικών και εκείνων που αφορούν σε κατοχή και χρήση». Στον εφεσείοντα ο οποίος ήταν 41 ετών, λευκού ποινικού μητρώου, νυμφευμένος και πατέρας ενός ανήλικου παιδιού 6 ½ ετών, χρήστης ναρκωτικών με ψυχιατρική και ψυχολογική υποστήριξη, μετά από παραδοχή καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 3 ετών σε κατηγορία παράνομης κατοχής ελεγχομένου φαρμάκου τάξεως Α δηλαδή 12,1311γραμμ. οπίου και ποινή φυλάκισης 9 μηνών στην 2η κατηγορία της παράνομης κατοχής ελ.φαρμάκου τάξεως Β δηλ.2.0659 γρ. ρητίνης κάνναβης. Η ποινή του μειώθηκε από 3 στα 2 χρόνια λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω ελαφρυντικών του. Στην Bora v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 79/2017, ημερ.13.3.2018, ECLI:CY:AD:2018:B110, μνημονεύοντας το απόσπασμα που ακολουθεί: «Κατευθυντήριες αρχές αναφορικά με την επιβολή ποινών σε υποθέσεις κατοχής ναρκωτικών ουσιών και ιδιαίτερα σε περιπτώσεις κατοχής τέτοιων ουσιών με σκοπό την προμήθειά τους σε άλλα πρόσωπα, τέθηκαν από τη νομολογία μας μέσα από μια σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Μπορεί να αποτυπωθεί, ως απαύγασμα της εν λόγω νομολογίας, η ανάγκη για επιβολή αυστηρών ποινών, αποτρεπτικού χαρακτήρα, ακριβώς λόγω των ολέθριων αποτελεσμάτων που ενέχει η εγκληματική αυτή συμπεριφορά. Η αυστηρή μεταχείριση των παραβατών προβάλλει ως επιτακτική, δεδομένης της συχνότητας των υποθέσεων αυτής της μορφής που τίθενται ενώπιον των Δικαστηρίων και της ραγδαίας επιδείνωσης του φαινομένου της κατοχής και διακίνησης ναρκωτικών ουσιών. Η εξαθλίωση των θυμάτων, αλλά και η απώλεια ζωών, κυρίως νέων ανθρώπων, επιβάλλει τη δραστική παρέμβαση και συμμετοχή της δικαιοσύνης στην καθολική προσπάθεια αναχαίτισης της σύγχρονης μάστιγας των ναρκωτικών. Δεν είναι χωρίς σημασία να τονιστεί ότι το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι βασική παράμετρος που προσμετρά το Δικαστήριο στην πορεία για επιμέτρηση της ποινής. Πέραν τούτου, λαμβάνονται βεβαίως υπόψη οι συνθήκες διάπραξης ενός αδικήματος αλλά και οι προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορουμένου, στα πλαίσια εξατομίκευσης της κάθε ποινής. Προεξάρχουσας όμως σημασίας είναι η αποτροπή προς τον σκοπό προστασίας του κοινωνικού συνόλου, στοιχείο που υπαγορεύει παροχή περιορισμένης σημασίας στις προσωπικές συνθήκες και περιστάσεις ενός κατηγορούμενου. Είναι επίσης πάγια νομολογιακή αρχή, ότι όπου παρατηρείται έξαρση και επιμονή στη διάπραξη παρόμοιας φύσης αδικημάτων παρά τις επιβληθείσες από τα δικαστήρια αυστηρές ποινές, δικαιολογείται η επιβολή ακόμα αυστηρότερων (Selmani κα ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 235/13 κ.ά, ημερ.5.10.2016)». Στην υπόθεση Hijazi v. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 99, ο εφεσείων, ηλικίας 33 ετών παντρεμένος με τέσσερα παιδιά, βρέθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής σε κατηγορία που αφορούσε σε κατοχή σκευασμάτων βάρους 9,9 γραμμαρίων που περιείχαν 98% κοκαΐνη με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλο πρόσωπο το οποίο θα του εξασφάλιζε βίζα για να μεταφέρει το παιδί του για σκοπούς θεραπείας στη Σουηδία. Το Κακουργιοδικείο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι οποιοσδήποτε και αν είναι ο σκοπός της εμπορίας ναρκωτικών, ο σκοπός αυτός δεν αγιάζει τα μέσα και οποιοσδήποτε ανθρωπιστικός λόγος δε δικαιολογεί την εμπορία ναρκωτικών. Στην παρούσα υπόθεση για προσδιορισμό και εξατομίκευση της ποινής λαμβάνω λοιπόν υπόψη μου τη σοβαρότητα των αδικημάτων. Ειδικότερα ως αυτή διαφαίνεται και από τις περιστάσεις που περιβάλλουν τη διάπραξη τους καθώς και την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, ενόψει και της ανησυχητικής έξαρσης, η οποία παρατηρείται αλλά και των συνεπειών τέτοιας φύσης αδικημάτων στην κοινωνία. Ειδικότερα, σοβαρότερα εναντίον και των 3 κατηγορουμένων είναι τα αδικήματα των κατηγοριών της κατοχής ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια (κατηγ. 7 και 12) ήτοι μεθαμφεταμίνης 94.18 γρ. και κάνναβης 49 γραμμαρίων. Βεβαίως σοβαρά είναι και τα αδικήματα της κατοχής των ελεγχομένων φαρμάκων τάξεως Α, Β και Γ - διαφόρων ειδών ήτοι μεθαμφεταμίνης, κοκαϊνης (βάρους 2,19γρ), 44 δισκίων αμφεταμίνης, κάνναβης και 10 δισκίων τραμαδόλης. Η μεθαμφεταμίνη, η κοκαϊνη και η αμφεταμίνη θεωρούνται σκληρά ναρκωτικά. Επίσης κατά την επιστημονική εξέταση της ζυγαριάς ακριβείας μάρκας PLAYER τεκμ.31 - ανιχνεύθηκαν ίχνη μεθαμφεταμίνης και κοκαϊνης (κατηγ.5) και της ζυγαριάς ακριβείας μάρκας PLAYER - τεκμ.12 ανιχνεύθηκαν ίχνη μεθαμφεταμίνης και κάνναβης (κατηγ.11). Ακόμη κατά την επιστημονική εξέταση στο κουταλάκι τεκμ.29 ανιχνεύθηκαν ίχνη μεθαμφεταμίνης (κατηγ.6). Να αναφέρω ότι σύμφωνα με την νομολογία το γεγονός της κατοχής ναρκωτικών μικρής ποσότητας, λαμβάνεται υπόψη, αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι αποφασιστικής σημασίας. Περαιτέρω θεωρώ ότι οι ανευρεθείσες ποσότητες οι οποίες δεν ήταν τεράστιες, δεν είναι όμως αμελητέες, αν διοχετεύονταν σε τρίτα πρόσωπα θα προκαλούσαν βλάβη «σε πλειάδα χρηστών αλλά και στην κοινωνία γενικότερα». Επίσης ιδιαίτερα λαμβάνω υπόψη μου την κατάσταση στην οποία ευρέθηκαν οι πιο πάνω ουσίες, κρυμμένες σε κάλαθο και διαχωρισμένες σε αρκετές συσκευασίες μέσα σε τσαντάκια, σε νάιλον σακουλάκια, σε καλαμάκια, κάποια κλειστά διά καψίματος, έτοιμα προς πώληση. Σύμφωνα με το τεκμ. 2 ο Κ1 έχει 4 προηγούμενες καταδίκες δηλαδή (α) την 4932/21 για παράνομη κατοχή ελεγχομένου φαρμάκου τάξεως Β΄ και χρήση, με ημερ. καταδίκης την 20.4.22, καταδικάστηκε σε €200 πρόστιμο και σε εγγύηση €300 για ένα έτος αντίστοιχα (λήγει την 20.4.23), (β) την ποινική υπόθεση με αρ.2293/18, με ημερ.καταδίκης στις 9.6.22 για αδικήματα κατοχής εκρηκτικών υλών, παράνομης κατοχής ελεγχομένου φαρμάκου τάξεως Α και Β΄, κατοχής με σκοπό την προμήθεια και παράνομης κατοχής περιουσίας καταδικάστηκε σε 18 μήνες άμεση φυλάκιση, (γ) την 3058/20, με ημερ.καταδίκης την 13.7.20 για αδίκημα παράνομης κατοχής περιουσίας καταδικάστηκε σε 2 μήνες ποινή άμεσης φυλάκισης, (δ) την 5542/21 αδίκημα κατά παράβαση του Περί Λοιμοκάθαρσης Νόμου, με ημερ.καταδίκης την 23.5.22, καταδικάστηκε σε εγγύηση €300 για 6 μήνες. Δηλαδή προκύπτει από τα πιο πάνω ότι ο Κ1 αντιμετωπίζει 4 ποινικές προηγούμενες καταδίκες και οι 3 είναι ομοειδείς με τις κατηγορίες της παρούσας υπόθεσης. Σύμφωνα με το τεκμ.3 ο Κ3 έχει 3 προηγούμενες καταδίκες δηλαδή (α) την 1954/21 για αδικήματα παράνομης χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄ και Β΄, παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄ και Β΄, παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄ με σκοπό την προμήθεια, με ημερ.καταδίκης την 29.6.22 καταδικάστηκε σε 2 μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή (λήγει την 29.6.25), (β) την 7797/19 για αδικήματα περί Βίας στην οικογένεια, ημερ. καταδίκης την 9.7.20 καταδικάστηκε σε 4 μήνες άμεση φυλάκιση, (γ) 4898/17 για αδικήματα παράνομης εργοδότησης αλλοδαπού και παράνομης παραμονής στη Δημοκρατία, με ημερ. καταδίκης την 30.1.20, καταδικάστηκε σε 2 μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή. Δηλαδή συνάγεται από τα πιο πάνω ότι ο Κ3 αντιμετωπίζει 4 ποινικές προηγούμενες καταδίκες και η μία είναι ομοειδής με τις κατηγορίες της παρούσας υπόθεσης. Οι παράνομες δραστηριότητες των Κ1 και Κ3 στην Κυπριακή Δημοκρατία η οποία τους φιλοξενεί εκτυλίσσονται από το 2017. Όσο αφορά τις προηγούμενες καταδίκες των Κ1 και 3 θα πρέπει να λεχθεί ότι αυτοί δεν θα τιμωρηθούν εκ νέου για εκείνα τα αδικήματα για τα οποία ήδη καταδικάστηκαν και σε κάποιες έχουν εκτίσει την ποινή τους. Η σημασία των προηγούμενων καταδικών είναι ότι στην ουσία μειώνει την επιείκεια που μπορεί να τους επιδειχθεί από το Δικαστήριο. (βλ.Γενικός Εισαγγελέας v Ματθαίου
(1994)2 ΑΑΔ, 1 και Γενικός Εισαγγελέας v Αεροπόρου
(1997)2 ΑΑΔ, 17. Η προαναφερόμενη συστηματική προσφυγή τους στο έγκλημα δείχνει δυστυχώς ότι η στάση τους στην τήρηση των νόμων είναι περιφρονητική και ότι οι ποινές φυλάκισης που τους επιβλήθηκαν, δεν έχουν πετύχει τον σκοπό της αποτροπής τους. Επίσης καταδεικνύεται η συστηματική σοβαρή εγκληματική συμπεριφορά από πλευράς των κατηγορουμένων, εις βάρος της κοινωνίας, η οποία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται δεόντως για σκοπούς αποτροπής. Στην Mohsen Jokarbozorgi ν. Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 726, όπου αφορούσε πάλι κατηγορία κατοχής με σκοπό την προμήθεια ελεγχόμενου φάρμακου τάξεως Α, η ποσότητα ήταν 12,266 γρ. ηρωϊνης, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 4 χρόνων, παρόλο που κρίθηκε αυστηρή, δεν ανατράπηκε. Ο εφεσείων κατάγεται από το Ιράν. Ήλθε στην Κύπρο ως επισκέπτης, με προοπτική να παραμείνει στη χώρα. Πίσω του άφησε στη φροντίδα των γονιών του τα τρία απορφανισθέντα από τη μητέρα τους ανήλικα παιδιά του. Όπως υποδείχθηκε στην Afroughi ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 174 για τους εμπόρους ναρκωτικών είναι δύσκολο να εντοπιστούν ερείσματα μετριασμού της ποινής. Λέχθηκε ότι παρά τις δεινές οικογενειακές συνθήκες του εφεσείοντος, το γεγονός παραμένει ότι άφησε την οικογένειά του, για να έρθει στην Κύπρο και να διασπείρει τον όλεθρο. Η καταπολέμηση των ναρκωτικών αποτελεί κοινό αγώνα των λαών της γης, για τη διάσωση του ανθρώπου από τη φθορά, που οι παράνομες ουσίες προκαλούν στην ύπαρξή του. Στην υπόθεση Θάνος Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 231, επιβλήθηκαν κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας ποινές φυλάκισης 9 ετών για τα αδικήματα της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α ήτοι 389,36 γραμμαρίων κοκαΐνης και της κατοχής των πιο πάνω ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε τρίτους. Ο εφεσείων ήταν λευκού ποινικού μητρώου και πατέρας δύο ανηλίκων παιδιών. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση κατά της ποινής σημείωσε ότι η κοκαΐνη είναι σκληρό ναρκωτικό, για να καταλήξει ως ακολούθως: «Η έξαρση των αδικημάτων, εισαγωγής ναρκωτικών στη χώρα μας, αποτελεί στοιχείο αρκούντως επιβαρυντικό, που καθιστά, άμεση και επιτακτική την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών. Όπως επαναλήφθηκε σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι προσωπικές συνθήκες του καταδικασθέντα για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά, υποχωρούν έναντι της ευρύτερης αναγκαιότητας προστασίας του κοινωνικού συνόλου και της εκδήλωσης απαρέσκειας της κοινωνίας για την εγκληματική συμπεριφορά, αυτού του είδους. Τούτου δοθέντος, της προβλεπόμενης ποινής, όπου βάσει του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 1977 (Ν.29/77)όπως τροποποιήθηκε, τα αδικήματα της εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο, τιμωρούνται με μέγιστη ποινή, δια βίου φυλάκιση, η οποία αντικατοπτρίζει τη σοβαρότητα, που ήθελε να προσδώσει στο αδίκημα, ο νομοθέτης, (βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 248), δεν διαπιστώνουμε σφάλμα αρχής ούτε θεωρούμε την ποινή που επιβλήθηκε ως έκδηλα υπερβολική. Η έφεση κατά της ποινής απορρίπτεται.» Στην Graig Wheeton v Αστυνομίας
(2013)2 ΑΑΔ, 96 ο εφεσείων ο οποίος είχε καταδικαστεί από το Πρωτόδικο δικαστήριο για αδικήματα κατοχής ναρκωτικών και κατοχής αυτών με σκοπό την προμήθεια, ήτοι 3 ½ γραμμαρίων κάνναβης καταδικάστηκε σε 12 και 18 μήνες αντίστοιχα, σε άμεση φυλάκιση, ποινή η οποία επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Αναφέρθηκαν τα εξής: «Σημαντικότατο προς τούτο είναι το γεγονός ότι, δεν έχουμε ενώπιόν μας υπόθεση η οποία αφορά την χρήση ναρκωτικών στην περίπτωση ενός χρήστη, αλλά υπόθεση η οποία αφορά στην κατοχή με σκοπό την προμήθεια και, μάλιστα, μέσω της υποκίνησης άλλου προσώπου. Τούτο καθιστά την υπόθεση ιδιαίτερα σοβαρή, όχι μόνο διότι οι κατηγορίες που αφορούν την κατοχή με σκοπό την προμήθεια είναι εκ της φύσεως τους σοβαρές και διαφοροποιούνται από τις κατηγορίες που αφορούν την απλή κατοχή και χρήση, αλλά και διότι ο εφεσείων, για να προωθήσει την προμήθεια των ναρκωτικών τα οποία κατείχε, ενέπλεξε άλλο πρόσωπο το οποίο υποκίνησε προς τούτο, ώστε να το χρησιμοποιήσει για τους δικούς του σκοπούς οι οποίοι και πραγματώθησαν με τις κατηγορίες οι οποίες έχουν αναφερθεί. Η περαιτέρω πτυχή της υπόθεσης, η οποία περιόριζε και περιορίζει τα περιθώρια επιείκειας του Δικαστηρίου, έγκειται στο ότι ο εφεσείων είχε μια προηγούμενη καταδίκη η οποία, μάλιστα, αφορούσε τα ίδια αδικήματα και η οποία ήταν χρονικά τοποθετημένη πολύ πλησίον της υπόθεσης αυτής. Μόλις στις 21.11.11 ο εφεσείων είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση οκτώ μηνών και αποφυλακίστηκε την 1.3.2012. Τρεις μήνες αργότερα προέβη στη διάπραξη των αδικημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα. Η έλλειψη παντελούς μεταμέλειας η οποία προκύπτει είναι εμφανής και περιόριζε ουσιαστικότατα τα περιθώρια επιείκειας τα οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο θα μπορούσε να έχει. Έδειχνε δε ότι όχι μόνο ο εφεσείων δεν έδωσε στον εαυτό του το όφελος το οποίο μπορούσε να έχει πάρει από την αποφυλάκισή του και την επιεική ποινή η οποία του είχε επιβληθεί, αλλά προχώρησε βαθύτερα στη δραστηριότητά του αυτή. Εάν δεν υπήρχε αυτό το προηγούμενο, ασφαλώς τα περιθώρια επιείκειας του πρωτόδικου Δικαστηρίου θα μπορούσαν να ήσαν μεγαλύτερα και η ποινή να ήταν, αν όχι της τάξης που εισηγείται ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον εφεσείοντα, τουλάχιστον χαμηλότερη εκείνης η οποία έχει επιβληθεί. Υπό τις συνθήκες όμως οι οποίες έχουν εξηγηθεί, η ποινή η οποία επεβλήθη, όχι μόνο δεν ήταν εκδήλως υπερβολική αλλά ήταν και επιεικής, ούτως ώστε να αφήνει ερώτημα κατά πόσο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν θα έπρεπε να ασκείται και έφεση εναντίον της ποινής ως εκδήλως ανεπαρκούς». Όπως εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί από την καθοδήγηση που παρέχει η νομολογία ως προς το ύψος της ποινής σε κατηγορίες αυτής της μορφής και, ιδίως, με αναφορά σε ναρκωτικές ουσίες Τάξεως Α΄, κατά κανόνα επιβάλλονται μακροχρόνιες ποινές φυλάκισης, σε μια προσπάθεια περιορισμού ή εξάλειψης παρόμοιων αδικημάτων και προστασίας του κοινού. Παρά τα πιο πάνω δεν εξαλείφεται η ανάγκη που υπάρχει παράλληλα για εξατομίκευση της ποινής ούτως ώστε αυτή να μη συνιστά απλώς τιμωρία αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη. Από την άλλη όμως η διαδικασία αυτή δεν πρέπει να συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής, όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλ. Ιωάννου κ.α ν. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 171 και Αστυνομία ν. Toorac Fashion Ltd
(1993)2 Α.Α.Δ. 17, Χαραλάμπους v Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ, σελ. 1,6). Τα ναρκωτικά είτε προωθούνται με σκοπό το άμεσο χρηματικό κέρδος είτε για οποιοδήποτε άμεσο ή έμμεσο όφελος η κατάληξη είναι πάντα η ίδια που δεν είναι άλλη από την διάδοση των ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα και την διασπορά του θανάτου. Για τον Κ2 συντρέχουν 2 παράγοντες οι οποίοι θεωρώ ότι επιβάλλουν διαφοροποίηση της ποινής του σε σχέση με τους Κ1 και 3, ήτοι ότι αυτός είναι λευκού ποινικού μητρώου, 25 ετών, και ότι πλείστες εκ των κατηγοριών πλην της 1, 13 και 16 τις είχε παραδεκτεί, χωρίς όμως να αποφευχθεί η διεξαγωγή της ακροαματικής διαδικασίας. Αντίθετα οι Κ1 και Κ3 δεν παραδέκτηκαν όλες τις κατηγορίες για τις οποίες διεξήχθηκε ακροαματική διαδικασία και ο Κ3 σε προχωρημένο στάδιο παραδέκτηκε μόνο τις κατηγορίες 14 και 17 για τα αδικήματα της παράνομης κατοχής περιουσίας. Η νομολογία έχει βέβαια αναγνωρίσει ότι η παραδοχή ενοχής και η μεταμέλεια αποτελούν ελαφρυντικούς παράγοντες. Ωστόσο ο κανόνας αυτός δεν είναι απόλυτος. Πρέπει να εξετάζεται υπό το φως των περιστάσεων της συγκεκριμένης υπόθεσης. Στην Ghafari v. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 442 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, επέβαλε, μετά από παραδοχή και λευκό ποινικό μητρώο, στον εφεσείοντα στις κατηγορίες της εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια 141,71 γραμμαρίων ηρωίνης, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 4 και 4 ½ ετών αντίστοιχα. Τα ναρκωτικά βρέθηκαν στην κατοχή του εφεσείοντα μετά από σωματική έρευνα. Το Εφετείο επικύρωσε τις ποινές τονίζοντας την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών σε τέτοιου είδους υποθέσεις. Αν και το στοιχείο της παραδοχής δεν πρέπει να υπερτιμάται σε υποθέσεις ναρκωτικών (βλ. Firat ν. Δημοκρατίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 402),εντούτοις η παραδοχή εμπεριέχει το απτό στοιχείο της μεταμέλειας, (Δημήτρης Βασιλείου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ 110/14, ημ. 15.6.15), και πρέπει να αμοίβεται με έκπτωση στην ποινή (Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 28), διότι αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μην σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Στην προκειμένη έχω κατά νου όσα η συνήγορος των Κ1-3 ανέφερε στο δικαστήριο αλλά και την γραπτή της αγόρευση ως επίσης και όλες τις προσωπικές και οικογενειακές τους συνθήκες, ως εμφαίνονται στην ´Εκθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας Τεκμήρια 4 -
- Ειδικότερα: για τον Κ1 λαμβάνω υπόψη μου το περιεχόμενο του τεκμ.4 δηλαδή ότι είναι 46 ετών, κατάγεται από την Συρία στην οποία ευρίσκονται τα 4 ανήλικα παιδιά του. Αυτός ήρθε στην Κύπρο το
- Η δεύτερη σύζυγος του είναι ασθενής και υποβάλλεται σε χημειοθεραπείες. για τον Κ2 λαμβάνω υπόψη μου το περιεχόμενο του τεκμ.5 δηλαδή ότι είναι 25 ετών, κατάγεται από την Συρία στην οποία ευρίσκεται η οικογένεια του. Αυτός ήρθε στην Κύπρο το 2018 για να αποφύγει την θητεία του στην εθνική φρουρά. Παραδέχεται την χρήση ουσιών. Εργαζόταν ως πελεκάνος πριν την σύλληψη του. Είναι πατέρας ενός ανήλικου παιδιού. για τον Κ3 λαμβάνω υπόψη μου το περιεχόμενο του τεκμ.6 δηλαδή ότι είναι 43 ετών, κατάγεται από την Συρία. Αυτός ήρθε στην Κύπρο το 2000 αναζητώντας πολιτικό άσυλο και έχει πάρει κυπριακή υπηκοότητα. Είναι διαζευγμένος και πατέρας 3 ανήλικων παιδιών. Όλοι οι πιο πάνω ελαφρυντικοί παράγοντες λαμβάνονται μεν υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής δεν είναι όμως τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος όχι όμως και το είδος της ποινής. Συνεκτιμώντας λοιπόν όλα τα δεδομένα που αφορούν την παρούσα, ως έχουν λεπτομερώς αναφερθεί ανωτέρω, και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, ενόψει της έξαρσης που παρατηρείται στην διάπραξη τους, κρίνω ότι οι μόνες αρμόζουσες ποινές είναι οι ποινές φυλάκισης. Και τούτο έχοντας πάντα κατά νου ότι τέτοιες επιβάλλονται μόνο εκεί όπου οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου v. Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 98). Οποιεσδήποτε άλλες ποινές δεν θα εξυπηρετούσαν κατά την κρίση μου τους σκοπούς του νόμου και θα έστελναν λανθασμένα μηνύματα σε επίδοξους νέους παραβάτες. Συνακόλουθα, επιβάλλω στους κατηγορούμενους τις ακόλουθες ποινές: Στην κατηγορία 1: οι Κ. 1, 2 και 3 ένα χρόνο φυλάκιση έκαστος Στην κατηγορία 2: οι Κ. 1, 2 και 3 : ουδεμία ποινή Στην κατηγορία 3: οι Κ. 1 και 3: 18 μήνες φυλάκιση έκαστος και ο Κ2 : 15 μήνες φυλάκιση Στην κατηγορία 4: οι Κ. 1 και 3: 3 χρόνια φυλάκιση έκαστος και ο Κ2 : δύο χρόνια φυλάκιση Στην κατηγορία 5: οι Κ. 1 και 3: 18 μήνες φυλάκιση έκαστος και ο Κ2 : 15 μήνες φυλάκιση Στην κατηγορία 6: οι Κ. 1 και 3 : 18 μήνες φυλάκιση έκαστος και ο Κ2 : 15 μήνες φυλάκιση Στην κατηγορία 7: οι Κ.1 και 3: 4 χρόνια φυλάκιση έκαστος και ο Κ2: τριάμιση χρόνια φυλάκιση Στην κατηγορία 8: οι Κ. 1, 2 και 3 : ουδεμία ποινή Στην κατηγορία 9: οι Κ. 1, 2 και 3: ουδεμία ποινή Στην κατηγορία 10: Κ2 oυδεμία ποινή Στην κατηγορία 11: οι Κ1 και 3: 18 μήνες φυλάκιση έκαστος και ο Κ2 : 15 μήνες φυλάκιση Στην κατηγορία 12: οι Κ1 και 3: τριάμιση χρόνια φυλάκιση έκαστος και ο Κ2: δυόμιση χρόνια φυλάκιση Στην κατηγορία 13: οι Κ1, 2 και 3: 8 μήνες φυλάκιση έκαστος Στην κατηγορία 14: ο Κ2, Κ3 : ουδεμία ποινή Στην κατηγορία 15: οι Κ1, 2 και 3: 2 μήνες φυλάκιση έκαστος Στην κατηγορία 17: ο Κ2 και Κ3: ουδεμία ποινή Στην κατηγορία 18: ο Κ2: 2 μήνες φυλάκιση Στην κατηγορία 19: οι Κ1 και 3: 18 μήνες φυλάκιση έκαστος και Κ2: 15 μήνες φυλάκιση. Οι πιο πάνω ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω το ενδεχόμενο αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στoυς κατηγορούμενους. Το άρθρο 3
(2)του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε με τον Νόμο 186(Ι)/03, προβλέπει ότι το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου. Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας ή ως εναλλακτικό μέτρο τιμωρίας του παραβάτη και η επιλογή της ποινής φυλάκισης δεν πρέπει να συσχετίζεται με τη δυνατότητα αναστολής της. Το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Περατικού
(1997)2 Α.Α.Δ. 373, Λιασίδης ν. Αστυνομίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 94). Μεταξύ των παραγόντων που επιμετρούν ως προς το επιθυμητό ή όχι της αναστολής της ποινής φυλάκισης είναι η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο για τη διάπραξη του αδικήματος, το μητρώο του Κατηγορουμένου ως δείκτης για την ανάγκη αποτροπής και η διαγωγή του Κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος και ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση ημερ. 17.10.2016 στην Ποινική Έφεση 11/2016, Παρασκευά Παπαντελή ν. Δημοκρατίας, το οποίο αποτυπώνει την πλέον πρόσφατη προσέγγιση του Εφετείου για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας των δικαστηρίων περί αναστολής ή μη της ποινής꞉ «Ο περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμος του 1972, Ν.95/72, θεσπίστηκε έτσι ώστε να προσφέρεται η δυνατότητα διεύρυνσης του περιθωρίου επιείκειας προς ένα πρόσωπο, με απόφαση για αναστολή της επιβληθείσας ποινής φυλάκισης. Ο εν λόγω Νόμος τροποποιήθηκε με το Ν. 41
(1)/97, ο οποίος περιόρισε, σε μεγάλο βαθμό, τη δυνατότητα του Δικαστηρίου να διατάξει αναστολή της εκτέλεσης μιας ποινής φυλάκισης, καθιστώντας τις προϋποθέσεις ανελαστικές. Συναρτάτο δηλαδή με την ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, είτε στο πρόσωπο ενός κατηγορουμένου, είτε στις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος». Με την περαιτέρω τροποποίηση που επήλθε με το Ν.186(Ι)/2003, η εν λόγω διακριτική ευχέρεια διευρύνθηκε και το Δικαστήριο εξετάζει το ενδεχόμενο αναστολής, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης και τις προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορούμενου. Το θέμα έκτοτε απασχόλησε σε έκταση τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και αναφορά μπορεί να γίνει μεταξύ άλλων, στις υποθέσεις Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 583, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 22, και Κύπρος Κυπριανού ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση αρ. 28/2014, ημερ. 24.2.
- Έχω εξετάσει με προσοχή και έχω λάβει υπόψη μου τόσο τα γεγονότα της υπόθεσης όσο και τις προσωπικές περιστάσεις των 3 κατηγορουμένων καθώς και κάθε άλλο σχετικό παράγοντα. Από την φύση των επίδικων αδικημάτων, τα γεγονότα που περιβάλλουν την διάπραξη τους και τις συνέπειες αυτών, προκύπτει ότι πρόκειται για ιδιαίτερα σοβαρά αδικήματα. Πρόκειται για σοβαρής μορφής και με σοβαρές συνέπειες έκνομη συμπεριφορά για τους 3 κατηγορούμενους, για δε του Κ1 και 3 είναι επαναλαμβανόμενη, σχετιζόμενη με την διάπραξη ομοειδών αλλά και άλλων ποινικών αδικημάτων και συναφώς προέχει κατά την κρίση μου, η ανάγκη για αποτροπή για άλλους επίδοξους παραβάτες αλλά και για τους ίδιους τους κατηγορούμενους. Όλα δε τα στοιχεία και δεδομένα που τέθηκαν ενώπιον μου, λήφθηκαν σοβαρά υπόψη ως μετριαστικοί παράγοντες, προσμέτρησαν δεόντως στην απόφαση για το ύψος των ποινών και δεν μεταβάλλουν τα δεδομένα στα πλαίσια εξέτασης θέματος αναστολής. Ως εκ των άνω κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η έκδοση διαταγής για αναστολή εκτέλεσης των ποινών φυλάκισης η οποία και θα είναι άμεση. To τελευταίο ζήτημα που θα απασχολήσει το Δικαστήριο είναι ο χρόνος έναρξης έκτισης των ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον Κατηγορούμενο 1 αφού αυτός εκτίει ήδη ποινή φυλάκισης που του έχει επιβληθεί σε άλλη ποινική υπόθεση (2293/18) στην οποία έχει καταδικαστεί από άλλο Δικαστήριο στις 9.6.
- Επίσης στις 29.6.22 επιβλήθηκε στον Κ3 ποινή φυλάκισης 2 μηνών με τριετή αναστολή η οποία λήγει το
- Το άρθρο 117
(2)του Κεφ. 155 προβλέπει ότι η ποινή φυλάκισης προσώπου, το οποίο έχει ήδη καταδικαστεί σε φυλάκιση, αρχίζει μετά την έκτιση προηγούμενης ποινής φυλάκισης, εκτός εάν το Δικαστήριο διατάξει άλλως πως. Σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Pefkos &Others v. Republic
(1961)C.L.R. 340, Mikis Frixou alias Paraschos v. The Police
(1963)1 C.L.R. 83, Mirachis v. The Police
(1965)2 C.L.R. 28, Karaviotis & Others v. The Police
(1967)2 C.L.R. 286, Katsaronas & Others v. Αστυνομίας
(1975)11JSC 1644, Αχιλλέως ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 335, Χριστοφόρου ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 443, Κουφού και άλλος ν. Αστυνομίας (άνω), Φράγκου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 19/10 ημερ.25/1/11, Θεοδώρου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 72/10 ημερ.19/9/11, Παναγή ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 87/12, ημερ.20/9/12 και Ν.Ν. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 45/12 ημερ.19/11/12), επιβάλλουν ότι προκειμένου το Δικαστήριο να εκδώσει διαφορετική διαταγή πρέπει να υπάρχουν ειδικές ή και εξαιρετικές συνθήκες όταν η φύση, ο χαρακτήρας και τα περιστατικά της υπόθεσης είναι διαφορετικά από τα νέα αδικήματα οπότε δικαιολογείται η έκδοση διαφορετικής διαταγής από τη γενική πρόνοια (Δημητρίου ν. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ.21, Παπαχρίστου ν. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 62, Γεωργίου ν. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 158, Ηρακλέους ν. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 327, και Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 628, Παραρέ v. Αστυνομίας Ποινική Έφεση Αρ. 46/2013, απόφαση ημερομηνίας 20/03/2013, Albert Xhaferi v Δημοκρατίας, Ποινική Εφεση 207/21, ημερ.16.11.22. Η αρχή της συνολικότητας της ποινής επεκτείνεται, πέραν των περιπτώσεων της ταυτόχρονης επιβολής ποινής από το ίδιο δικαστήριο διαδοχικών ποινών, καλύπτοντας και περιπτώσεις επιβληθεισών ποινών από διαφορετικά δικαστήρια σε διαφορετικό χρόνο και σε διαφορετικές περιπτώσεις. Η αρχή της συνολικότητας, επιβάλλει όπως το σύνολο των επιβληθεισών ποινών δεν ξεπερνά το κανονικό φάσμα των ποινών, ή στην ουσία αποτελεί συντριπτική, για ένα εφεσείοντα, ποινή. Η εφαρμογή των προνοιών του άρθρου 117
(2)ως προς τη διαδοχικότητα της ποινής δεν πρέπει να είναι άκαμπτη και ούτε να παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας και της συνολικότητας της ποινής (the proportionality and totality principle). Εν προκειμένω, διαπιστώνω ότι τα αδικήματα της παρούσας διαπράχθηκαν από τον Κ1 πριν να του επιβληθεί η ποινή στην πιο πάνω υπόθεση για αδικήματα κατοχής ναρκωτικών και κατοχής με σκοπό την προμήθεια κ.α. Έχοντας κατά νου την πιο πάνω αναφερθείσα νομολογία και τις αρχές της συνολικότητας και της αναλογικότας των ποινών εξασκώ την διακριτική μου ευχέρεια κρίνοντας ότι η έκτισης των πιο πάνω επιβληθεισών ποινών φυλάκισης τόσο για τον Κ1 όσο και για τον 2 και 3 θα αρχίζει από την ημερομηνία που αυτοί τελούν υποκράτηση, ήτοι την 18.2.
- Επίσης δεν θα ενεργοποιήσω την ποινή φυλάκισης η οποία επιβλήθηκε στον Κ
- Τα τεκμήρια της υπόθεσης με αρ. 7 - 38 να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Το αρχαίο αντικείμενο πρόχους να επιστραφεί στον νόμιμο δικαιούχο του εφόσον παρουσιάσει την άδεια κατοχής του. Η περιουσία που αναφέρεται στις κατηγορίες 14, 17 και 18 (πίνακες Α, Β και Γ) να επιστραφεί στους νόμιμους δικαιούχους εφόσον αναζητηθεί, διαφορετικά θα κατασχεθεί από την αστυνομία και να δοθεί σε ευαγές ίδρυμα, ως θα αποφασίσει η αστυνομία. Επίσης το χρηματικό ποσό των €1200 να δοθεί στο Θεραπευτικό Κέντρο «Τόλμη». Έξοδα €525 να καταβληθούν από την Δημοκρατία. [Υπ.] ........................................... Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο