Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου ν. Π. Γ., Αρ. Υπόθεσης: 2386/23, 27/6/2023

(1), 4

(2)(ιβ) και 23 του Νόμου που προνοεί για την πρόληψη της βίας στην οικογένεια και την προστασία των Θυμάτων 119(Ι)/2000 όπως έχει τροποποιηθεί και άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες κατηγορίας ο κατηγορούμενος στις 02 Μαρτίου του 2023 στην Πάφο, επιτέθηκε εναντίον του πατέρα του Α.Γ. 2η Κατηγορία: Το αδίκημα της απειλής κατά παράβαση του άρθρου 91Α του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
2. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας ο κατηγορούμενος κατά τον τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, προκάλεσε τρόπο ή ανησυχία στον πατέρα του Α.Γ., απειλώντας τον με βία ή άλλη παράνομη πράξη, δηλαδή του είπε <<θα σου τα σπάσω και τα δύο>>. 3η Κατηγορία: Το αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
3. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες κατηγορίας ο κατηγορούμενος κατά τον χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, εξύβρισε τον πατέρα του Α.Γ με την λέξη <<μπάσταρτε>> σε μη δημόσιο χώρο, ήτοι μέσα στο σπίτι τους, κατά τον τρόπο που να ήταν δυνατόν να ακουστεί από οποιονδήποτε πρόσωπο που βρισκόταν σε δημόσιο χώρο και να τον προκαλέσει να διαπράξει επίθεση. Προς απόδειξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής μαρτυρία παρουσιάστηκε από τον Aστ. 4207 Μ. Θεοχάρους (ΜΚ1), τον Β.Χ (ΜΚ2) και τον Α.Γ (ΜΚ3). Σημειώνεται συμπληρωματικά ότι στις 12.05.2023 κατατέθηκαν εξ συμφώνου τα Τεκμήρια 7 & 8 (αφορούν την εκτέλεση του εντάλματος σύλληψης που είχε εκδοθεί εναντίον του Κατηγορούμενου) ενώ έγιναν και δηλώσεις με αποδοχή της αλήθειας του περιεχομένου τόσο του Τεκμηρίου 4 ήτοι του Ιατρικού Πιστοποιητικού του Δρ. Α.Κ. ημερ. 22.03.2023 όσο και της Ιατρικής Βεβαίωσης του Δρ. Κ.Σ ημερ. 12.03.2023 που αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 5 και αφορούν τον Κατηγορούμενο. Οι Αγορεύσεις: Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων με τις προφορικές τους εισηγήσεις υποστήριξαν ο καθένας τις θέσεις του διαδίκου έκαστος εξ αυτών εκπροσωπεί. Έχω μελετήσει επισταμένως τις θέσεις αυτές, τις έχω υπόψη μου και θα αναφερθώ σε αυτές όπου κρίνω ότι είναι αναγκαίο. Να υπενθυμιστεί στο στάδιο αυτό ότι το Δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση σχολιασμού κάθε απόφασης που παρουσιάζεται από διάδικο εκτός και αν αυτή είναι καθοριστική για τα επίδικα ζητήματα. Ακόμη, δεν έχει υποχρέωση να απαντά σε κάθε επιχείρημα που προβάλλεται, το οποίο κρίνεται ότι δεν είναι ουσιώδες ή νομικά αποδεκτό (Βλ. Ανδρονίκου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 486.)[1] H μαρτυρία: Πρώτος Μάρτυρας Κατηγορίας (ΜΚ1) παρουσιάστηκε ο Αστυφύλακας 4207 Μ. Θεοχάρους ο οποίος υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέταση του την γραπτή του κατάθεση (Τεκμήριο 1). Στις 10.03.2023 και περί ώρα 1700 ενώ βρισκόταν καθήκον στο ΤΑΕ Πάφου τον επισκέφθηκε ο Α.Γ. και του κατάγγειλε ότι στις 02.03.2023 ο γιός του Π.Γ. του επιτέθηκε, τον εξύβρισε και τον απείλησε με διάφορες φράσεις, ενώ σε άγνωστες ημερομηνίες προκάλεσε κακόβουλη ζημιά. Από το συγκεκριμένο πρόσωπα έλαβε γραπτή κατάθεση ενώ στις 22.03.2023 στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο (Τεκμήριο 2). Αντεξεταζόμενος επιβεβαίωσε ότι ο Κατηγορούμενος συνελήφθηκε στις 22.03.2023 από άλλο Αστυφύλακα κατά την μέρα αποδέσμευσης του από το Ψυχιατρείο Αθαλάσσας όπου και νοσηλευόταν από τις 12.03.2023. Ο μάρτυρας δεν γνώριζε λεπτομέρειες ούτε είχε στην κατοχή του τα έγγραφα που αφορούσαν την διαδικασία που έλαβε χώρα για την έκδοση διατάγματος υποχρεωτικής εξέτασης του κατηγορούμενου ούτε του διατάγματος για την παραπομπή του στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας δυνάμει διατάγματος προσωρινής νοσηλείας. Ούτε διερεύνησε ποια ήταν η κατάσταση της ψυχικής υγείας του κατηγορούμενου κατά τους χρόνους διάπραξης των καταλογιζομένων αδικημάτων ή και μέχρι τον χρόνο εισαγωγής του στο Ψυχιατρείο ούτε και είχε υπόψη του ποια ήταν η γνωμάτευση του Ψυχιάτρου που τον είχε εξετάσει πριν αυτός εισαχθεί στο Ψυχιατρείο Αθαλάσσας. Το μόνο που έλαβε ήταν η ιατρική βεβαίωση ημερ. 22.03.2023 (Τεκμήριο 4) με το οποίο αναφερόταν πως ο Κατηγορούμενος μπορούσε να παρακολουθήσει την δικαστική διαδικασία. Ερωτούμενος σε σχέση με την κατηγορία της δημόσιας εξύβρισης και κατά πόσον μπορούσε να ακουστεί εκτός της κατοικίας που ο Κατηγορούμενος και ο πατέρας του βρίσκονταν ο μάρτυρας ανέφερε πώς τις φράσεις ο Κατηγορούμενος τις φώναζε και ότι θα μπορούσαν να ακουστούν και εκτός κατοικίας. Φυσικά διευκρίνισε πώς ο ίδιος δεν μετέβηκε στην κατοικία για να γνωρίζει πως αυτή είναι ούτε και έχει οποιαδήποτε μαρτυρία για τις αποστάσεις που υπήρχαν έτσι ώστε να μπορούσε να ακουστεί από το σπίτι. Για την υπόθεση αυτή δεν υπάρχει ως επισήμανε άλλη μαρτυρία εκτός από αυτή του παραπονούμενου και του κατηγορούμενου ενώ για την μη άμεση υποβολή της καταγγελίας από τον πατέρα ανέφερε πώς κάτι τέτοιο από την εμπειρία του είναι συχνό φαινόμενο ένεκα της στενής σχέσης που υπάρχει μεταξύ των εμπλεκομένων. Ο μάρτυρας δεν προβληματίστηκε ως ανέφερε για το λόγο που ο παραπονούμενος φιλοξενούσε τον κατηγορούμενο στην κατοικία του πρώτου ενώ είχε εξασφαλιστεί σχετικό διάταγμα στα πλαίσια άλλης υπόθεσης με παραπονούμενο και πάλι τον πατέρα του με το οποίο απαγορευόταν στον κατηγορούμενο να διαμένει στην κατοικία του πατέρα του ενώ καταληκτικά επιβεβαίωσε πώς η δική τους διερεύνηση αφορούσε χρονικά μετά την έξοδο του Κατηγορούμενου από το Νοσοκομείο Αθαλάσσας και ότι μπορούσε ο Κατηγορούμενος να παρακολουθήσει την οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία ενώ δεν τους προβλημάτισε το γεγονός πώς ο παραπονούμενος τους είχε αναφέρει πως ο γιός του έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών και έχει φθάσει στο σημείο να βλέπει πράγματα και να είναι παρανοϊκός που σε συνδυασμό με το διάταγμα υποχρεωτικής νοσηλείας δεν τους προβλημάτισε και πάλι να διερευνήσουν το ζήτημα. Δεύτερος Μάρτυρας Κατηγορίας (ΜΚ2) κλήθηκε και κατάθεσε Λειτουργός του Ποινικού Πρωτοκολλητείου του Ε.Δ. Πάφου ο οποίος παρουσίασε το Τεκμήριο 5 στην διαδικασία. Πρόκειται ουσιαστικά για αντίγραφα του Πρώτου και Δεύτερου Μέρους της υπόθεσης (αίτησης) 47/23 διαδικασία που αφορά τον Περί Ψυχιατρικής Νοσηλείας Νόμο αναφορικά με τον Κατηγορούμενο Π.Γ. Ως ο μάρτυρας ανέφερε στις 10.03.2023 κατατέθηκε αίτηση από Λειτουργό του Γραφείου Ευημερίας για την υποχρεωτική εξέταση του Κατηγορούμενου ενώ στις 12.03.23 κατατέθηκε αίτηση στη βάση Ψυχιατρικής Γνωμάτευσης που εξασφαλίστηκε από τον Δρ. Κ.Σ ημερ. 12.03.2023 με την οποία κρίθηκε δικαιολογημένη η παραπομπή του Κατηγορούμενου για προσωρινή νοσηλεία στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας. Ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε. Τρίτος Μάρτυρας Κατηγορίας (ΜΚ3) κλήθηκε και κατάθεσε ο παραπονούμενος Α.Γ. Παρουσίασε στην διαδικασία ως Τεκμήριο 6 την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία στην οποία αναφέρει ότι ο Κατηγορούμενος είναι γιός του και χρήστης ναρκωτικών ουσιών. Εξαιτίας αυτών των ουσιών είναι πολύ επιθετικός μαζί του και είχε προβεί και στο παρελθόν σε καταγγελία στην Αστυνομία και οδηγήθηκε στην φυλακή. Στις 20.01.2023 ο γιός του βγήκε από την φυλακή και έκτοτε τον φιλοξενεί στην κατοικία του ενώ συνεχίζει να κάνει χρήση ουσιών και έχει φθάσει στο σημείο να βλέπει πράγματα και να είναι παρανοϊκός. Στις 02.03.2023 και περί ώρα 2030 και ενώ βρίσκονταν στο σπίτι τους, ο γιός του ζήτησε χρήματα για να αγοράσει ναρκωτικά και του απάντησε πώς δεν είχε να του δώσει. Τότε άρχισε να του φωνάζει και να τον κλωτσάει και να τον πατά στα πόδια απειλώντας τον με την φράση <<θα σου τα σπάσω και τα δύο>> ενώ τον εξύβρισε και με την λέξη <<μπάσταρτε>>. Σημειώνει επιπρόσθετα πως σε διάφορες ημερομηνίες που δεν θυμάται ο γιός του έσπασε τα ποτήρια που είχε στο σπίτι αξίας 10 ευρώ και μια καρέκλα ξύλινη αξίας 50 ευρώ και τα οποία έχει πετάξει. Ανέφερε πως από την όλη συμπεριφορά του γιού του έχει υποστεί αναστάτωση, αγωνία, ανησυχία και φόβο ενώ σε σχέση με την καθυστέρηση να μεταβεί στην Αστυνομία είναι διότι έχει αναπηρία στα άκρα και δεν οδηγεί ενώ έχει επίσης διαγνωστεί στα αρχικά στάδια καρκίνου και κάνει θεραπείες. Δεν επιθυμούσε να επισκεφθεί γιατρό ούτε να μείνει σε ειδικό ασφαλές μέρος. Αντεξεταζόμενος επιβεβαίωσε πως συνεχίζει να έχει σήμερα παράπονο αλλά επιθυμεί όπως ο γιός του βοηθηθεί δηλαδή να βρεθεί ένας τρόπος να κάμει μια θεραπεία αφού η περίοδος των 9 μηνών που έμεινε στην φυλακή δεν ωφέλησε αφού πάλι βγήκε και συνεχίζει τα ίδια. Παρά το γεγονός ότι ουδέποτε ο ίδιος είδε τον Κατηγορούμενο να κάνει χρήση ναρκωτικών το γεγονός πως του ζητά συνέχεια χρήματα κατά την διάρκεια που αυτός μένει μαζί του και παίρνει ασημόκολλα και καλαμάκι και πάει στο δωμάτιο του θεωρεί πώς είναι για χρήση ναρκωτικών. Ο γιός του σημείωσε πως δεν παραδέχεται και μάλιστα αρνείται ότι είναι χρήστης ναρκωτικών. Συμφώνησε πως τα συμπτώματα τα οποία εντόπισε ο Δρ. Σ. κατά την εξέταση του Κατηγορούμενου τα είχε και στο σπίτι κατά την διάρκεια του συμβάν και γενικά όταν τον φιλοξενούσε στην κατοικία του μετά την αποφυλάκιση του τα οποία και ο ίδιος περιέγραψε αντεξεταζόμενος. Εξέφρασε επίσης την θέση πως συζητήσεις ή φωνές που λαμβάνουν χώρα στο δικό του σπίτι μπορούν να ακουστούν στο διπλανό όχι όμως έξω στο δρόμο. Τέλος ερωτούμενος για το σπάσιμο των ποτηριών και της καρέκλας ο μάρτυρας ανέφερε πως αυτό έγινε στα πλαίσια της ίδιας κατάστασης που βρισκόταν ο γιός του με κάποιες απότομες κινήσεις του χεριού του ενώ αυτά βρίσκονταν πάνω στο τραπέζι και ενώ αυτός σηκωνόταν απότομά από την καρέκλα με αποτέλεσμα αυτή όταν έπεσε στο έδαφος να σπάσει. Aξιολόγηση Μαρτυρίας: Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τα λεγόμενά τους και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Προβαίνω σε αυτή την αξιολόγηση με γνώμονα, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος καθενός στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν να γνωρίζουν ή να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, τη γενική συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζερβού v. Χαραλάμπους,

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους,

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Αντιπαρέβαλα επίσης τις θέσεις κάθε μάρτυρα με τη λοιπή μαρτυρία που κατατέθηκε στην υπόθεση, γραπτή και προφορική και τη συνοχή και συνέπεια της εκδοχής καθενός, με το σύνολο και τη λογική της υπάρχουσας μαρτυρίας. Στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. σελ. 506, υποδεικνύεται ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας κάθε μάρτυρα, δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του ξεχωριστά, αλλά πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα και πειστικότητα της και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Είναι επιθυμητό η μαρτυρία να συσχετίζεται, να αντιπαραβάλλεται και να διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων, προσέγγιση η οποία επαυξάνει το κύρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου και ενισχύει την πίστη του κοινού στη δικαστική αποστολή (βλ. Στυλιανίδης v. Χ¨Πιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056 και Mustafa v. Κακουρή κ.ά.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. σελ. 162). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Οι μάρτυρες κατηγορίας ΜΚ1 και ΜΚ2 μου έκαναν καλή εντύπωση συνεπώς δεν έχω λόγο να μην αποδεχθώ την μαρτυρία τους η οποία ουσιαστικά δεν έχει αμφισβητηθεί ως προς τις ενέργειες που έγιναν σε σχέση με τον ΜΚ1 ενώ ο ΜΚ2 ήταν τυπικός μάρτυρας ο οποίος παρουσιάστηκε για να καταθέσει συγκεκριμένα έγγραφα που αφορούσαν τον Κατηγορούμενο. Στρεφόμενος προς την μαρτυρία του ΜΚ3 δεν έχω λόγω να μην αποδεχθώ την μαρτυρία του αφού πρόκειται για μάρτυρα της αλήθειας. Φυσικά διευκρινίζω πως σε σχέση με τις θέσεις που εξέφρασε για το κατά πόσον μπορούσε οποιαδήποτε συνομιλία να ακουστεί έξω από την κατοικία του οι απαντήσεις του ήταν συγκεχυμένες, γενικές και αόριστες συνεπώς το κομμάτι αυτό της μαρτυρίας του δεν θα το αποδεχθώ υπενθυμίζοντας βεβαίως πως κάτι τέτοιο δεν είναι επιλήψιμο. Ευρήματα: Έχοντας υπόψη μου τα παραδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα & έγγραφα αλλά και την τεθείσα ενώπιον μου αποδεκτή έγγραφη και δια ζώσης μαρτυρία καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα που αφορούν την υπό εξέταση υπόθεση: Ο Κατηγορούμενος στις 20.01.2023 αποφυλακίστηκε από τις Κεντρικές Φυλακές όπου βρισκόταν εκτίοντας ποινή φυλάκισης και φιλοξενείτο στην κατοικία του πατέρα του παραπονούμενου στην υπό εξέταση υπόθεση. Πρόκειται για πρόσωπο χρήστη ναρκωτικών ουσιών. Στις 02.03.2023 και περί ώρα 20:30 ενώ βρίσκονταν τόσο ο Κατηγορούμενος όσο και ο Παραπονούμενος εντός της κατοικίας του τελευταίου ο Κατηγορούμενος ζήτησε χρήματα για να αγοράσει ναρκωτικές ουσίες με τον πατέρα του να του αναφέρει ότι δεν είχε για να του δώσει. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ο Κατηγορούμενος να αρχίσει να κλωτσάει και να πατάει στα πόδια τον Παραπονούμενο και να του εκστομίζει την φράση <<θα σου τα σπάσω και τα δύο>>. Επιπρόσθετα του εκστόμισε και την λέξη <<μπάσπαρτε>>. Νομική Πτυχή: (α) Η Πρώτη Κατηγορία στηρίζεται στα άρθρα 2, 3

(1), 4

(2)(ιβ) και 23 του Νόμου που προνοεί για την πρόληψη της βίας στην οικογένεια και την προστασία των Θυμάτων 119(Ι)/2000 όπως έχει τροποποιηθεί και άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Κοινή επίθεση
2. Όποιος επιτίθεται εναντίον άλλου παράνομα, είναι ένοχος πλημμελήματος, αν όμως η επίθεση δεν διαπράχτηκε κάτω από περιστάσεις για τις οποίες σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό προνοείται βαρύτερη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές. Το αδίκημα της κοινής επίθεσης κατά το άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα στοιχειοθετείται εφόσον αποδειχθεί ότι κάποιο πρόσωπο ασκεί βία εναντίον κάποιου άλλου, είτε με πρόθεση είτε απερίσκεπτα. Στην υπόθεση R. v. Vienna

(1975)3 All E.R. 788 τέθηκαν οι νομολογιακές αρχές και αποφασίστηκε ότι για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της επίθεσης, δε χρειάζεται η κατηγορούσα αρχή να αποδείξει πρόθεση. Ο όρος <<επίθεση>> χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας σε κάποιο άλλο πρόσωπο, χωρίς τη συγκατάθεσή του. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 574, το άρθρο 242 του Νόμου δε συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης, με πρόθεση άσκησης βίας σε βάρος του θύματος. Απαγορεύει τη χρήση βίας ή την εκδήλωση πρόθεσης για τη χρήση βίας, χωρίς νομικό έρεισμα. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί και χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το άλλο πρόσωπο [βλ. R. v. Rolphe

(1953)36 Cr. App. R. και Fagon v. Metropolitan Police Commissioner

(1988)3 All E.R. 445]. Βλ. επίσης το σύγγραμμα Archbold Pleading and Practice, 40η έκδοση, παρ. 2634, σελ. 1280. Ο Περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμος του 2000 (119(I)/2000) διαλαμβάνει επίσης τα ακόλουθα στις νομοθετικές του πρόνοιες σχετικά με την Κατηγορία που εξετάζεται: Έvvoια της βίας και πεδίo εφαρμoγής της 3.—

(1)Βία, για τους σκοπούς του Νόμου αυτού, σημαίνει οποιαδήποτε πράξη, παράλειψη ή συμπεριφορά με την οποία προκαλείται σωματική, σεξουαλική ή ψυχική βλάβη σε οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας από άλλο μέλος της οικογένειας και περιλαμβάνει και τη βία που ασκείται με σκοπό την επίτευξη σεξουαλικής επαφής χωρίς τη συγκατάθεση του θύματος, καθώς επίσης και τον περιορισμό της ελευθερίας του.

(2)Ανεξάρτητα από την ερμηνεία του όρου "βία" με βάση το εδάφιο

(1)στην πιο πάνω έννοια εμπίπτουν και τα αδικήματα που αναφέρονται στα άρθρα 4

(2)και 5 του παρόντος Νόμου ως επίσης και το αδίκημα που αναφέρεται στο άρθρο 147 του Ποινικού Κώδικα.

(3)Πράξη ή συμπεριφορά η οποία συνιστά βία, με βάση τα εδάφια

(1)και

(2)του άρθρου αυτού, ή αδίκημα, με βάση τα άρθρα 174, 175 και 177 του Ποινικού Κώδικα όταν διαπράττεται στην παρουσία ανήλικου μέλους της οικογένειας, θεωρείται βία η οποία ασκείται εναντίον του εν λόγω ανηλίκου εφόσον δύναται να προκαλέσει σ' αυτό ψυχική βλάβη. Η εν λόγω πράξη ή συμπεριφορά συνιστά αδίκημα τιμωρούμενο με βάση το εδάφιο

(4)του άρθρου αυτού.

(4)Οποιοσδήποτε ασκεί βία με βάση το εδάφιο

(1)διαπράττει αδίκημα δυνάμει του Νόμου αυτού, που τιμωρείται, εκτός από την περίπτωση της κοινής επίθεσης που τιμωρείται με δύο χρόνια φυλάκιση και στην περίπτωση που σε άλλο ή στον παρόντα Νόμο προβλέπεται αυστηρότερη ποινή, με ποινή φυλάκισης μέχρι πέντε χρόνια ή με χρηματική ποινή μέχρι τρεις χιλιάδες λίρες ή και με τις δύο ποινές. (β) Η Δεύτερη Κατηγορία στηρίζεται στο άρθρο 91Α του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 που προνοεί τα ακόλουθα: «91Α. Πρόσωπο το οποίο προκαλεί σε άλλον τρόμο ή ανησυχία απειλώντας τον µε βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη, διαπράττει αδίκημα και, σε περίπτωση καταδίκης, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη». Τα συστατικά στοιχεία, επομένως, του αδικήματος είναι:

1. Ο κατηγορούμενος να απειλήσει άλλον µε βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη, και
2. Η εν λόγω απειλή να προκαλέσει σε άλλο πρόσωπο τρόμο ή ανησυχία. Πρέπει, λοιπόν, για να αποδειχθεί το αδίκημα, να αποδειχθεί όχι μόνο η απειλή με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη, αλλά και ότι η απειλή είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση τρόμου ή ανησυχίας σε άλλο πρόσωπο. (γ) Η Τρίτη Κατηγορία στηρίζεται στο άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 που προνοεί τα ακόλουθα:
3. Όποιος, σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός μήνα ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εβδομήντα πέντε λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα:
4. Ο κατηγορούμενος να εξυβρίσει άλλον,
5. Η εξύβριση να γίνεται με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση,
6. Η εξύβριση να γίνεται σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο. Όσον αφορά το τι συνιστά δημόσιο χώρο, ο όρος αυτός ερμηνεύεται στο άρθρο 4 του Κεφ. 154, το οποίο ερμηνεύθηκε στις υποθέσεις Ευθυμιάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 25, Anthony Castelow and another v. The Police

(1970)2 C.L.R. 141 και Μιχαήλ κ.α ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 362). Το τι αποτελεί εξύβριση δεν καθορίζεται στον Ποινικό Κώδικα. Αποτελεί θέμα πραγματικό που αποφασίζεται από το Δικαστήριο στο πλαίσιο των γεγονότων της υπόθεσης και έχοντας υπόψη τις επικρατούσες απόψεις περί ηθικής και ευπρέπειας. Στην υπόθεση Brutus v. Cozens

(1972)2 All E.R. 1297 που αφορούσε κατηγορία βάση του άρθρου 4 του Public Order Act, 1986, με παρόμοια συστατικά στοιχεία με αυτά του άρθρου 99 του Ποινικού μας Κώδικα, αποφασίσθηκε ότι η ερμηνεία της λέξης «insulting» (σε ελληνική μετάφραση «υβριστικός») δεν είναι νομικό θέμα και θα πρέπει να αποδίδεται σε αυτή το κανονικό της νόημα. Αναφέρθηκε δε σχετικά ότι ο μέσος συνετός άνθρωπος αντιλαμβάνεται την ύβρη όταν τη βλέπει ή την ακούει. Το κριτήριο για την ύπαρξη όλων των πιο πάνω στοιχείων είναι καθαρά αντικειμενικό. Στην Αχιλλέως ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 98 κρίθηκε ως ορθή η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η λέξη «καραγκιόζης» που είχε εκστομίσει η εφεσείουσα εναντίον Αστυνομικού, στον τόπο και υπό τις συνθήκες που χρησιμοποιήθηκε είναι υβριστική και εκδηλώνει περιφρόνηση προς το πρόσωπο προς το οποίο εκστομίζεται και είναι γενικά προσβλητική και μειωτική του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται. Επιπρόσθετα στην ίδια απόφαση κρίθηκε ότι δεν χρειάζεται απόδειξη ότι προκλήθηκε οποιοσδήποτε παρευρισκόμενος να επιτεθεί. Είναι αρκετόν ότι, όπως ρητά προβλέπει το άρθρο 99, ήταν ενδεχόμενο από την εξύβριση να αντιδράσει επιθετικά παριστάμενο πρόσωπο. Κάτι τέτοιο συνάγεται στην κάθε περίπτωση από τις περιστάσεις στο σύνολο τους. Ως προς το σημείο δε αυτό στην ίδια υπόθεση κρίθηκε ότι από το σύνολο των περιστάσεων ήταν βέβαιο ότι ο παραπονούμενος δε θεώρησε αθώα την επίμαχη έκφραση ούτε ασφαλώς την εξέλαβε ως εκδήλωση ευγένειας, διότι, αν μη τι άλλο, υπέβαλε παράπονο στην Αστυνομία. Εκτίμηση Δικαστηρίου: Σε σχέση με την 1η Κατηγορία: Η πράξη του Κατηγορούμενου προς τον πατέρα του να τον κλωτσάει και πατάει στα πόδια ως τα σχετικά ευρήματα του Δικαστηρίου συνιστούν τόσο το αδίκημα της βίας στην οικογένεια όπως καθορίζεται από το άρθρο 3 του Ν119(Ι)/2000 καθώς επίσης και το αδίκημα της κοινής επίθεσης που διέπεται από το άρθρο 242 του Κεφ. 154. Έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η άσκηση βίας συγκεκριμένης φύσεως ως περιγράφεται ανωτέρω από τον Κατηγορούμενο προς τον πατέρα του η οποία έγινε με πρόθεση αφού η άσκηση αυτής ήταν επακόλουθο της άρνησης του πατέρα να δώσει χρήματα στον γιό για την αγορά ναρκωτικών ουσιών. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η χρήση της βίας αυτής ήταν παράνομη και χωρίς την οποιαδήποτε συγκατάθεση του παραπονούμενου. Υπενθυμίζεται βεβαίως πως και σε σχέση με το αδίκημα του άρθρου 242 του Κεφ. 154 συνιστά αδίκημα και η άσκηση βίας ακόμα και αν αυτή εκδηλώνεται απερίσκεπτα παρόλο που στην υπο εξέταση υπόθεση αποτελεί κατάληξη μου ότι υπήρχε ένεκα της άρνησης του πατέρα να ικανοποιήσει τις οικονομικές απαιτήσεις του υιού του η απαιτούμενη πρόθεση από τον θύτη να διαπράξει το καταλογιζόμενο αδίκημα. Σε σχέση με την 2η Κατηγορία: Μέσα από την αποδεκτή μαρτυρία και ευρήματα του Δικαστηρίου προκύπτει η εκστόμιση από τον Κατηγορούμενο στις 02.03.2023 προς τον πατέρα του της φράσης <<θα σου τα σπάσω και τα δύο>> φράση η οποία ήταν καθαρά απειλητικού χαρακτήρα και αφορούσε την εξέφραση πρόθεσης πρόκλησης σωματικής βλάβης στον αποδέκτη της που δεν ήταν άλλος από τον πατέρα του Κατηγορούμενου. Η φράση αυτή ήταν καθαρά απειλητικού περιεχομένου για την πρόθεση χρήση βίας η οποία είχε ως φυσικό επακόλουθο να προκαλέσει φόβο και τρόμο στον αποδέκτη της. Συνεπώς το σύνολο των συστατικών στοιχείων του αδικήματος της απειλής στοιχειοθετούνται. Σε σχέση με την 3η Κατηγορία: Στρεφόμενος στο αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης παρά το γεγονός ότι δέχομαι ότι ο Κατηγορούμενος εκστόμισε την λέξη <<μπασταρτε>> προς τον πατέρα του και ότι αυτή συνιστά εξύβριση δυνάμενη να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση δεν έχω ικανοποιηθεί ένεκα του γεγονότος ότι αυτή εκστομίστηκε κατά την διάρκεια που τόσο ο Κατηγορούμενος όσο και ο Παραπονούμενος βρίσκονταν εντός της κατοικίας του τελευταίου ότι θα μπορούσε αυτή να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που δυνατό να βρισκόταν σε δημόσιο χώρο. Οι απαντήσεις του Παραπονούμενου για τα ζητήματα αυτά δηλαδή για τους χώρους που γειτνιάζει η κατοικία του και κατά πόσον μπορούσε η όχι να ακουστεί έξω από την κατοικία ήταν γενικές και αόριστες και δεν θα μπορούσε το Δικαστήριο να βασιστεί αυτές για να καταλήξει με την βεβαιότητα που απαιτείται στο κατά πόσον πράγματι η λέξη αυτή θα μπορούσε να είχε ακουστεί από πρόσωπο που βρισκόταν εκτός της κατοικίας. Κατάληξη: Για όλους τους λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην 1η και 2η Κατηγορία ενώ αθωώνεται και απαλλάσσεται της 3ης Κατηγορίας. (Υπ.)....................................... N. Φακοντής, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Μ.Φ. Χ. v. Μ.Χ., ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 22/2018, 28/9/2021 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο