Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου ν. I. F., Αρ. Υπόθεσης: 3614/23, 20/7/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2023:B61 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Φακοντή, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3614/23 Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου v. I. F. Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 20 Ioυλίου, 2023. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: O κ. Μ. Παπαγεωργίου Για τον Κατηγορούμενο: Ο κ Α. Αλεξάνδρου & κ. Γ. Λεοντίου Κατηγορούμενος: Παρών ENΔΙΑΜΕΣΗ Α Π Ο Φ Α Σ Η Το υπό εξέταση κατηγορητήριο καταχωρήθηκε στις 17.05.2023 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, περιλαμβάνει συνολικά 19 κατηγορίες από 9 διαφορετικούς ανακριτικούς φακέλους. Καταλογίζονται στον Κατηγορούμενο το αδίκημα της διάρρηξης και κλοπής κατοικίας, κατοχής εκρηκτικών υλών, παράνομη κατοχής περιουσίας, κατοχής διαρρηκτικών εργαλείων κατά τη διάρκεια της νύκτας (κατηγορίες 1 μέχρι και 5 με χρόνο διάπραξης τον Απρίλιο 2023), το αδίκημα της διάρρηξης και κλοπής από κατοικία (6 και 7 κατηγορία με χρόνο διάπραξης τον Ιανουάριο 2023), το αδίκημα της κατοχής εκρηκτικών υλών, κατοχής διαρρηκτικών οργάνων κατά τη διάρκεια της νύκτας, απαγόρευσης μεταφοράς μαχαιριών και παράνομης κατοχής περιουσίας (κατηγορίες 8 μέχρι και 11 με χρόνο διάπραξης τον Μάιο του 2023), το αδίκημα της παράνομης κατοχής και χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α (12 και 13η κατηγορία με χρόνο διάπραξης τον Μάιο 2023), το αδίκημα της κλοπής (14η κατηγορία με χρόνο διάπραξης τον Μάρτιο 2023), το αδίκημα της κλοπής (15η κατηγορία με χρόνο διάπραξης τον Μάρτιο 2023), το αδίκημα της κλοπής (16η κατηγορία με χρόνο διάπραξης τον Απρίλιο 2023), το αδίκημα της κλοπής και της κακόβουλης ζημιάς (17η και 18η κατηγορία με χρόνο διάπραξης τον Φεβρουάριο 2023) και τέλος το αδίκημα της κλοπής (19η κατηγορία με χρόνο διάπραξης τον Φεβρουάριο 2023). Κατά την πρώτη εμφάνιση του Κατηγορούμενου στην υπόθεση και συγκεκριμένα στις 17.05.2023 η Κατηγορούσα Αρχή ζήτησε όπως αυτός παραμείνει υπό κράτηση στα πλαίσια της υπόθεσης στη βάση του κινδύνου φυγοδικίας καταθέτοντας προς υποστήριξη του λόγου αυτού το μαρτυρικό υλικό που αφορά την υπόθεση ως Παράρτημα Α αλλά και στη βάση του κινδύνου διάπραξης από μέρους του άλλων αδικημάτων καταθέτοντας στην διαδικασία ποινικές υποθέσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη στο Ε.Δ. Πάφου εναντίον του Κατηγορούμενου Παράρτημα Β επιχειρηματολογώντας προς υποστήριξη έκαστου λόγου. Ο συνήγορος υπεράσπισης δεν έφερε ένσταση στο αίτημα της κράτησης στη βάση των δύο αυτών λόγων επιφύλαξε το δικαίωμα του πελάτη του να ενστεί σε μεταγενέστερο χρόνο. Σημειώνεται πως κατά την πρώτη εμφάνιση της υπόθεσης ενώπιον Δικαστηρίου ο Κατηγορούμενος ζήτησε να μην απαντήσει στις κατηγορίες κα όπως εκδοθεί διάταγμα παραπομπής του σε κλειστό πρόγραμμα απεξάρτησης και την ετοιμασία προς τούτο της σχετικής έκθεσης από την Αρμόδια Συμβουλευτική Επιτροπή. Εμφανίσεις στο Δικαστήριο έλαβαν χώρα και στις 25.05.2023, 22.06.2023 και 05.07.2023 με την υπόθεση να παραμένει για απάντηση σε σχέση με τον Κατηγορούμενο εκκρεμούσης της αναμονής για την ετοιμασία της σχετικής έκθεσης ως προς την καταλληλόλητα του Κατηγορούμενου για συμπερίληψη του σε κλειστό πρόγραμμα απεξάρτησης ενώ σε έκαστη περίπτωση η Κατηγορούσα Αρχή επαναλάμβανε το αίτημα για κράτηση του Κατηγορούμενου στη βάση των αρχικών λόγων που επικαλέστηκε και στη βάση της αρχικής απόφασης του Δικαστηρίου με την οποία είχαν γίνει αποδεκτοί με την πλευρά της υπεράσπισης να μην φέρει ένσταση και να επιφυλάσσει το δικαίωμα του Κατηγορούμενου να ενστεί σε μεταγενέστερο χρόνο. Στις 18.07.2023 που ήταν ορισμένη η υπόθεση εκ νέου για απάντηση το αίτημα για συνέχιση της κράτησης του Κατηγορούμενου στην βάση των αρχικών δύο λόγων αντιμετώπισε την ένσταση της πλευράς της υπεράσπισης. Να σημειωθεί πως ο Κατηγορούμενος αποφάσισε να καταχωρήσει απάντηση μη παραδοχής για το σύνολο των Κατηγοριών που αντιμετωπίζει και επιπρόσθετα απέσυρε και το αίτημα του για την παραπομπή του σε κλειστό πρόγραμμα απεξάρτησης. Ουσιαστικά ο κος Αλεξάνδρου επιχειρηματολογώντας υποστήριξε την θέση πως ο Κατηγορούμενος είχε συγκατατεθεί να θέσει τον εαυτό του σε κράτηση από την πρώτη εμφάνιση του στο Δικαστήριο που έγινε στις 17.05.2023 και στην συνέχεια δεν έφερε ένσταση στα αιτήματα για συνέχιση της κράτησης του ενόψει της αναμονής ετοιμασίας της σχετικής έκθεσης από την Αρμόδια Συμβουλευτική Επιτροπή. Παρά την παρέλευση πέραν των 40 ημερών ο Κατηγορούμενος δεν έτυχε οποιασδήποτε συνέντευξης μέχρι και σήμερα από την Αρμόδια Επιτροπή με αποτέλεσμα πλέον να μην επιθυμεί να προωθήσει περαιτέρω το αίτημα του για να ενταχθεί σε κλειστό πρόγραμμα απεξάρτησης ενώ απάντησε και σε μη παραδοχή των 19 κατηγοριών που αυτός αντιμετωπίζει. Όπως επεξήγησε ο κος Αλεξάνδρου ενόψει του ιστορικού αυτού της υπόθεσης θεωρεί πως το αίτημα της κράτησης ουσιαστικά θα πρέπει να εξεταστεί σήμερα που προβάλλεται και η σχετική ένσταση από πλευράς Κατηγορούμενου ενόψει της διαφοροποίησης των δεδομένων χειρισμού της υπόθεσης και της εγκατάλειψης του αιτήματος για την παραπομπή του σε κλειστό πρόγραμμα απεξάρτησης. Ο κος Αλεξάνδρου σχολιάζοντας τον κίνδυνο φυγοδικίας υποστήριξε την θέση πως δεν υπάρχει πιθανότητα καταδίκης του πελάτη του για το 90% των κατηγοριών που αυτός αντιμετωπίζει και έχουν συμπεριληφθεί στην υπό εξέταση υπόθεση ενώ για το υπόλοιπο 10% η πιθανότητα καταδίκης είναι οριακή. Αναφέρθηκε στις υποκειμενικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου ως πρόσωπο με Ελληνική Υπηκοότητα που διαμένει στην Κύπρο με όλη του την οικογένεια τα τελευταία 22 χρόνια έχοντας σταθερή εργασία χωρίς να έχει δεσμούς με άλλη χώρα εκτός από την Κυπριακή Δημοκρατία όπου διαμένει σε ιδιόκτητη κατοικία της συζύγου του μαζί με τα παιδιά του και έκανε εισήγηση για την απόρριψη του κινδύνου φυγοδικίας ως λόγου κράτησης του. Στρεφόμενος προς τον κίνδυνο διάπραξης από μέρους του πελάτη του άλλων αδικημάτων ο κος. Αλεξάνδρου παρέπεμψε σε αριθμό Ποινικών Εφέσεων[1] για να αναδείξει την θέση πως οι εκκρεμούσες ποινικές υποθέσεις ενώπιον Δικαστηρίου αναφορικά με πρόσωπο λευκού ποινικού μητρώου δεν είναι ικανές να τεκμηριώσουν τον κίνδυνο πως αν ο Κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος αυτός θα διαπράξει άλλα αδικήματα. Επικαλούμενος την μη ύπαρξη προηγούμενων καταδικών και το τεκμήριο της αθωότητας που ο πελάτης του απολαμβάνει αλλά και σχολιάζοντας και την φύση των διαφορετικών κατηγοριών που έχουν συμπεριληφθεί στην υπό εξέταση υπόθεση εξέφρασε την θέση πως ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων για τους λόγους που με επιμέλεια εξήγησε δεν υφίσταται στην υπό εξέταση υπόθεση και ότι αυτός θα πρέπει να απορριφθεί. Τέλος εισηγήθηκε την θέση πως ο πελάτης του θα πρέπει να απολυθεί με τους συνήθεις όρους που επιβάλλονται σε τέτοιες περιπτώσεις. Για την έκδοση της παρούσας απόφασης έχω λάβει υπόψη το σύνολο των όσων εισηγήθηκαν οι εμπλεκόμενες πλευρές τα οποία έχουν αποτυπωθεί αυτολεξεί στα πρακτικά που έχουν τηρηθεί και έχω κατά νου τη σχετική Νομολογία. Νομική Πτυχή - Εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση Η εξουσία του Δικαστηρίου όσον το αφορά αίτημα κράτησης του Κατηγορούμενου μέχρι την ημερομηνία της δίκης του εδράζεται στα άρθρα 48 και 157
(1)της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155. Το Δικαστήριο, εξετάζοντας ένα αίτημα κράτησης κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του, πρέπει να καθοδηγείται από την αρχή ότι κάθε κατηγορούμενος είναι αθώος, εκτός αν τελικά καταδικαστεί από αρμόδιο Δικαστήριο και ότι η κράτησή του αποτελεί έναν σοβαρό περιορισμό της προσωπικής του ελευθερίας, η οποία διασφαλίζεται από το άρθρο 11 του Συντάγματος. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου κ.α.
(2001)2 Α.Α.Δ. 373 αναφέρεται ότι ο κανόνας ότι οι υπόδικοι αφήνονται ελεύθεροι κάμπτεται μόνο εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένοι κίνδυνοι. Ως ζήτημα γενικής αρχής, η οποία κατοχυρώνεται και συνταγματικά εφόσον αποτελεί απόρροια του τεκμηρίου της αθωότητας, ένας υπόδικος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος με εγγύηση στις περιπτώσεις όπου υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στη δίκη του. Ταυτόχρονα πρέπει να σταθμίζεται με αυτά και το δημόσιο συμφέρον που επιτάσσει την παρουσία των κατηγορουμένων στο Δικαστήριο. Η κράτηση υποδίκου καθίσταται αποδεκτή εφόσον το επιβάλλει η διασφάλιση των σκοπών της απονομής της δικαιοσύνης.[2] Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με βάση παγίως καθιερωμένες νομικές αρχές, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109 απαριθμούνται οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου. Αυτοί έχουν επαναληφθεί πολύ πρόσφατα μεταξύ άλλων[3] στην Ποινική Έφεση Αρ. 129/20 μεταξύ Ανδρέου v. Αστυνομίας, ημερ. 20.08.2020,Ποινική Έφεση Αρ. 195/20 μεταξύ Αργύρη v. Δημοκρατίας ημερ. 23.12.2020 και στην Ποινική Έφεση Αρ. 75/2021 μεταξύ S M v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ημερ. 6.7.2021 και είναι οι ακόλουθοι:
- Η πιθανότητα/κίνδυνος μη προσέλευσης του κατηγορουμένου στο Δικαστήριο
- Η πιθανότητα/κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων
- Η πιθανότητα/κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων. Καθένας από τους πιο πάνω παράγοντες εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δύναται να δικαιολογήσει την έκδοση διατάγματος κράτησης. Δεν είναι συνεπώς απαραίτητη η συνδρομή και των τριών πιο πάνω παραγόντων για να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7). Επίσης θα πρέπει να αναφερθεί πως σε περιπτώσεις υποβολής αιτήματος για συνέχιση κράτησης (επαναλαμβανόμενο αίτημα) το Δικαστήριο εξετάζει τα νέα δεδομένα και μόνο που έχει ενώπιον του. Στην υπόθεση SEGUNDO CRISPIN CHINDOY BUESAQUILLO v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 56/2023, 8/5/2023 αναφέρθηκαν για το ζήτημα τούτο τα εξής σχετικά από το Ανώτατο Δικαστήριο: Όπως έχουμε και πρόσφατα επαναλάβει στις υποθέσεις Μ. Α. v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. αρ. 274/2022 ημερ. 23.1.2023, ECLI:CY:AD:2023:B14, και Μ. Β. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. αρ. 10/2023, ημερ. 23.02.2023 η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει καταδείξει ότι μετά από την πρώτη διαταγή του Δικαστηρίου για κράτηση, το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα της περαιτέρω κράτησης, όχι εξ υπαρχής, αλλά μόνο με αναφορά σε οποιαδήποτε νέα δεδομένα ήθελαν προκύψει και τα οποία ενδεχομένως να διαφοροποιούν την κρίση του επί του θέματος της κράτησης και όχι με αναφορά σε δεδομένα τα οποία υφίσταντο ευθύς εξαρχής (βλ. Δημητρίου κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2013)2 Α.Α.Δ. 146, Μαυρομιχάλης κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 165/20 και 166/20, ημερ. 22.10.2020 και S.M. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 75/21, ημερ. 6.7.2021). Το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Μαυρομιχάλης ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω), είναι σχετικό: «Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει καταδείξει, ότι, εκκρεμούσης της δίκης, η εξέταση ενστάσεως σε επαναλαμβανόμενο αίτημα κράτησης κατηγορουμένου προσώπου διενεργείται με αφετηρία το τελευταίο διαφοροποιητικό γεγονός, εάν υπάρχει τέτοιο. Διαπιστώνεται, έτσι, εφόσον περί τούτου πρόκειται, το περιεχόμενο της νέας μαρτυρίας που έχει, στο μεταξύ, προκύψει και η τυχόν επίδρασή της στην ήδη υπάρχουσα μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής, ως προς την πιθανότητα καταδίκης του κατηγορουμένου. Άλλως πως, δε δικαιολογείται η εξέταση, εκ νέου, του πλαισίου, νομικού ή και πραγματικού, εντός του οποίου έχει εκδοθεί προηγούμενο διάταγμα κράτησης, της θέσης αυτής οριζομένης από το δόγμα του δεδικασμένου. Η σχετική νομολογία επιβεβαιώθηκε, πολύ πρόσφατα, στην J. Kalfat κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 125/2020 και 126/2020, 8.10.2020. Στην προκειμένη περίπτωση, αναμφίβολα, η απόφαση της πλειοψηφίας στις υποθέσεις Dydi κ.ά. ν. Δημοκρατίας, καθιέρωσε τέτοιο δεδικασμένο, ήτοι αναφορικά με την ένδειξη της πιθανότητας καταδίκης, στη βάση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας αρχής που υπήρχε στις 30.6.2020.» Πιθανότητα μη προσέλευσης στο Δικαστήριο: Η σοβαρότητα του αδικήματος σε συνάρτηση προς την πιθανότητα καταδίκης και επιβολής αυστηρής ποινής, αποτελούν βασικούς δείκτες που αφορούν στην εκτίμηση της πιθανότητας προσέλευσης του κατηγορουμένου στη δίκη του. Στη Θεοδωρίδη κ.α. ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 139, επισημάνθηκε ότι όσο σοβαρότερη είναι η κατηγορία, ανάλογα αυξημένο είναι και το κίνητρο του υποδίκου να αποφύγει τη δίκη του. Βεβαίως υπάρχουν διαβαθμίσεις στη σοβαρότητα των αδικημάτων ανάλογα με τις συνθήκες, τα γεγονότα και τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων σε κάθε συγκεκριμένη υπόθεση. Στην παρούσα υπόθεση ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει σοβαρές κατηγορίες (μεταξύ άλλων διάρρηξης και κλοπής κατοικίας) με τον νομοθέτη να προβλέπει μέγιστες ποινές σε περίπτωση καταδίκης αυτή των 7 και 5 ετών. Φυσικά δεν παραγνωρίζω το γεγονός πως η υπόθεση τυγχάνει μετά από συγκατάθεση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας συνοπτικής εκδίκασης συνεπώς η μέγιστη ποινή που δύναται το Δικαστήριο να επιβάλει δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να υπερβαίνει τα 5 έτη. Για τη διαπίστωση ύπαρξης πιθανότητας καταδίκης εξετάζεται το υπάρχον μαρτυρικό υλικό στην όψη του και μόνο, χωρίς το Δικαστήριο να προβαίνει σε αξιολόγησή του ή σε οποιαδήποτε ευρήματα επί της ουσίας της υπόθεσης, εφόσον δεν αποφασίζεται στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας η ενοχή ή μη του κατηγορουμένου. [4] Θέματα που σχετίζονται με ισχυρισμούς που αφορούν τη νομιμότητα της σύλληψης του υπόπτου, όπως επίσης και τη δεκτότητα μαρτυρίας που βασίζεται σε δηλώσεις του υπόπτου ή άλλα θέματα που αφορούν τη δεκτότητα μαρτυρίας (όπως ότι η μαρτυρία λήφθηκε παράνομα), αξιοπιστίας της μαρτυρίας, αντιφάσεων κτλ εξετάζονται κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας της ουσίας της υπόθεσης και όχι στο στάδιο της εξέτασης αίτησης για την κράτηση ή όχι κατηγορουμένου. Έχω διεξέλθει με προσοχή το μαρτυρικό υλικό, όπως αυτό παρουσιάζεται στις καταθέσεις (Παράρτημα Α). Με βάση το σύνολο της μαρτυρίας αυτής, κρίνω ότι υπάρχει πιθανότητα και μόνο[5] καταδίκης του Κατηγορούμενου στις κατηγορίες που θα αντιμετωπίζει χωρίς βεβαίως να αποκλείεται κάθε λογική προσδοκία για αθώωση. Επαναλαμβάνω λοιπόν, ότι στη βάση αυτού του υλικού θεωρώ ότι η μαρτυρία που εμπλέκει τον Κατηγορούμενο στις επίδικες κατηγορίες είναι επαρκής για να πιθανολογήσει καταδίκη.[6] Σε περίπτωση καταδίκης, με βάση τα περιστατικά διάπραξης των αδικημάτων και ανάλογα βεβαίως με τις ιδιαίτερες συνθήκες του Κατηγορούμενου, αναμένεται η επιβολή αυστηρών ποινών φυλάκισης. Επομένως συντρέχει και αυτός ο παράγοντας που προσδιορίζει τον κίνδυνο της φυγοδικίας. Έχοντας αναφέρει όλα τα πιο πάνω, υπογραμμίζω ότι η πιθανότητα μη προσέλευσης ενός κατηγορούμενου στη δίκη δεν πρέπει να εκτιμάται μόνο με αναφορά στη σοβαρότητα των αδικημάτων, την πιθανότητα καταδίκης και τις ποινές. Στην πολύ πρόσφατη απόφαση μεταξύ ΜΙΧΑΗΛ κ.α. v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 167/2021, 168/2021, 169/2021 και 171/2021, 27/10/2021 αναφέρθηκε από το Εφετείο και τα ακόλουθα σχετικά: Όπως δε προκύπτει από τη νομολογία και επαναλήφθηκε στην πρόσφατη απόφαση Θεοφάνους ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 176/2020, ημερομηνίας 29.10.2020, ECLI:CY:AD:2020:B373, «Υπεισέρχονται στη συνέχεια στην εξίσωση και προσμετρούν άλλοι σχετικοί παράγοντες που συνδέονται με το χαρακτήρα του κατηγορούμενου, την κατοικία του, το επάγγελμα του, τα οικονομικά του, τους οικογενειακούς αλλά και άλλων ειδών δεσμούς με την Κύπρο (Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109 και Kazanjian v. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 326). Όπως εύστοχα τέθηκε στη Θεοχάρους και Άλλοι ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 48: «Το εγχείρημα συνίσταται όχι απλώς στην αποτίμηση γενικών ενδεχομένων από την κατ' ισχυρισμόν διάπραξη αδικήματος ορισμένης σοβαρότητας για το οποίο μπορεί να καταδικαστεί ο κατηγορούμενος, αλλά στην αποτίμηση της πιθανότητας να διαφύγει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος». Στη Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 538, αναφέρθηκε χαρακτηριστικά ότι: «Η συνεκτίμηση των στοιχείων που περιβάλλουν την κάθε υπόθεση πρέπει να γίνεται με πνεύμα ρεαλιστικής προσέγγισης και με πνεύμα επιείκειας όπως επιβάλλει το άρθρο 11 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο οι κατηγορούμενοι τεκμαίρεται ότι είναι αθώοι και ως ζήτημα γενικής αρχής, πρέπει να αφήνονται ελεύθεροι». Στην παρούσα υπόθεση έχουν τεθεί ενώπιον μου στοιχεία που αφορούν τις υποκειμενικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου και αυτό έγινε από πλευράς της υπεράσπισης. Σημειώνεται πως τα στοιχεία αυτά τα οποία δεν έχουν αμφισβητηθεί αφορούσαν τις θέσεις πως ο Κατηγορούμενος είναι Έλληνας Υπήκοος που διαμένει στην Κύπρο με όλη του την οικογένεια τα τελευταία 22 χρόνια έχοντας σταθερή εργασία χωρίς να έχει δεσμούς με άλλη χώρα εκτός από την Κυπριακή Δημοκρατία από την οποία ουδέποτε αποχώρησε και διαμένει στην Πάφο σε ιδιόκτητη κατοικία της συζύγου του μαζί με τα παιδιά του. Συνεπώς στη βάση αυτών των νέων στοιχείων και δεδομένων που έχουν παρατεθεί στο Δικαστήριο καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο Κατηγορούμενος έχει στενούς δεσμούς με την Κύπρο με αποτέλεσμα να μην υφίσταται ο κίνδυνος / πιθανότητα μη προσέλευσης του στην δίκη η παρουσία του οποίου μπορεί να διασφαλιστεί με την επιβολή κατάλληλων όρων. Πιθανότητα διάπραξης ίδιου ή άλλου αδικήματος: Υπενθυμίζεται πως το αίτημα για την κράτηση του Κατηγορούμενου στηρίχτηκε και στον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων που από μόνος του επίσης μπορεί να δικαιολογήσει την κράτηση ενός κατηγορούμενο μέχρι την δίκη του. Στο δικαστήριο παραδόθηκαν αντίγραφα Κατηγορητηρίων που αφορούν εκκρεμούσες υποθέσεις στο Ε.Δ. Πάφου σε σχέση με τον Κατηγορούμενο (σχετικό το Παράρτημα Β). Μελετώντας το Παράρτημα Β που μου παραδόθηκε διαπιστώνω τα ακόλουθα: Εναντίον του Κατηγορούμενου έχουν καταχωρηθεί και βρίσκονται σε εξέλιξη στο Ε.Δ. Πάφου οι ποινικές υποθέσεις με αριθμούς 3320/23, 2104/23 και 6633/
- Η ποινική Υπόθεση 2104/23 που εκδικάζεται συνοπτικά μετά από συγκατάθεση που δόθηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας αφορά αδικήματα κατά της περιουσίας (συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος, διάρρηξη και κλοπή από κατοικία, κλοπή, παράνομη κατοχή περιουσίας, απαγόρευση μεταφοράς μαχαιριών εκτός κατοικίας, μεταφορά επιθετικού όπλου, κατοχή και μεταφορά αντικειμένου εκτόξευσης οποιουδήποτε αερίου ή χημικής ουσίας, και αδίκημα κατά παράβαση του Περί Λοιμοκαθάρσεως Νόμου με καταλογιζόμενους χρόνους διάπραξης τον Μάρτιο 2023 με την υπόθεση να περιλαμβάνει 3 διαφορετικούς ανακριτικούς φακέλους. Η ποινική Υπόθεση 3320/23 περιλαμβάνει το αδίκημα της κλοπής με καταλογιζόμενο χρόνο διάπραξης τον Ιανουάριο
- Η ποινική Υπόθεση 6633/22 αφορά τα αδικήματα της συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος και της κλοπής με καταλογιζόμενο χρόνο διάπραξης τον Ιούλιο
- Η ύπαρξη των υποθέσεων αυτών δεν έχει αμφισβητηθεί. Έχοντας την ευκαιρία να μελετήσω τα κατηγορητήρια που βρίσκονται σε εξέλιξη στο Ε.Δ. Πάφου διαπιστώνω ότι σε αυτά περιλαμβάνονται σοβαρά αδικήματα κυρίως κατά της περιουσίας με μία εκ των τριών υποθέσεων να εκδικάζεται συνοπτικά μετά από την γραπτή συγκατάθεση που δόθηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Διαπιστώνω επίσης πως κάποιες από τις εκκρεμούσες εναντίον τoυ Κατηγορούμενου Ποινικές Υποθέσεις περιλαμβάνουν πέραν του ενός ανακριτικού φακέλου με διαφορετικούς χρόνους διάπραξης. Επίσης προκύπτει από μελέτη των Κατηγοριών πως σε κάποια από αυτά περιλαμβάνονται παρόμοιας φύσεως αδικήματα δηλαδή αδικήματα κυρίως κατά της περιουσίας. Επιπρόσθετα από μελέτη της υπό εξέταση ποινικής υπόθεσης και τα όσα καταλογίζονται στον Κατηγορούμενο με κύρια αδικήματα κατά της περιουσίας σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους και χωρίς να παραγνωρίζω το τεκμήριο της αθωότητας προκύπτει μια τάση για επαναλαμβανόμενη παραβατική συμπεριφορά αφού περιλαμβάνονται 9 διαφορετικοί ανακριτικοί φάκελοι. Να αναφέρω επίσης πως σύμφωνα και με τη νομολογία μας[7] η πιθανότητα διάπραξης άλλου αδικήματος δεν περιορίζεται κατ ανάγκη σε παρόμοιο με το υπό εκδίκαση αδίκημα. Η έννοια της εξέτασης της πιθανολόγησης διάπραξης νέου αδικήματος δεν συνδέεται μόνο με το υπό εξέταση αδίκημα, αλλά και με την επιθυμία προστασίας του κοινωνικού συνόλου. Ακόμα μπορεί να λεχθεί ότι εξυπηρετούνται και τα συμφέροντα του ίδιου του κατηγορούμενου ο οποίος λόγω του περιορισμού του αποτρέπεται από τη διάπραξη νέων αδικημάτων που επιφέρουν τιμωρία.[8] Τα όσα έχουν λεχθεί από τον Δικαστή κ. Ιωαννίδη στα πλαίσια της Ποινικής Έφεσης Αρ. 195/2020 μεταξύ Αργύρη v. Δημοκρατίας, ημερ. 23.12.2020 είναι απόλυτα σχετικά ως προς την εξέταση του λόγου αυτού. Στη Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 130, επαναλαμβάνεται ότι η πιθανότητα διάπραξης ίδιου ή άλλου αδικήματος είναι δυνατό να αποτελέσει τον αποφασιστικό παράγοντα για την απόφαση του Δικαστηρίου, αφού κάθε παράγων εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος κράτησης. Μάλιστα, με αναφορά στη Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7, λέχθηκε ότι η άποψη ότι πρέπει σε κάθε περίπτωση να υπάρχει συρροή όλων των παραγόντων που καθιέρωσε η Νομολογία, περιλαμβανομένης και της πιθανότητας επανάληψης αδικημάτων, δεν βρίσκει έρεισμα ούτε στη λογική ούτε στη Νομολογία. Συνοψίζοντας, αυτό που προκύπτει από τη Νομολογία, είναι ότι δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία σε σχέση με την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων. Αρκεί να δημιουργείται ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα στη βάση του συνόλου του υλικού που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου (Φενερίδης
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2101, Πατατάρης ν. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 46 και Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 113/15 (Σχ. με 115/15) απόφαση ημερ. 02.06.2015). Επιπρόσθετα και στην υπόθεση ΙΩΑΝΝΟΥ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 25/2022, 4/2/2022 η Δικαστής κα. Σταματίου ανάφερε τα εξής σχετικά: Ο κίνδυνος διάπραξης νέων αδικημάτων αποτελεί έναν από τους τρεις αυτοτελείς λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει την κράτηση ενός υποδίκου μέχρι τη δίκη του. Στη Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 45 αναφέρθηκε ότι η πρόβλεψη αναφορικά με την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων δεν μπορεί παρά να στηρίζεται είτε σε στοιχεία που προέρχονται από το ιστορικό του υπόδικου ή της υπόθεσης, είτε σε εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της. Για να καταλήξει το Δικαστήριο σε συμπέρασμα για τη διάπραξη άλλου αδικήματος, δεν απαιτείται σύμφωνα με τη Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 130, ακριβής μαρτυρία. Αρκεί αν, με βάση όλα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, να δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει πιθανότητα. Στην υπό εξέταση υπόθεση κρίνω πως υπάρχει πιθανότητα διάπραξης από μέρους τoυ Κατηγορούμενου σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος άλλων αδικημάτων παρόμοιας η ακόμα και άλλης φύσεως από αυτά που αντιμετωπίζει με την υπό εξέταση υπόθεση. Χωρίς σε καμιά περίπτωση να παραγνωρίζεται το τεκμήριο της αθωότητας του Κατηγορούμενου το σύνολο των εκκρεμούσων στο Ε.Δ. Πάφου εναντίον του ποινικών υποθέσεων τόσο για παρόμοια όσο και για διαφορετικής φύσεως αδικήματα με αυτά που αντιμετωπίζει με την υπό εξέταση υπόθεση και το περιεχόμενο του υφιστάμενου κατηγορητήριου είναι αρκετά για να δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος υπάρχει ο κίνδυνος διάπραξης από μέρους του άλλων αδικημάτων. Η ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου από πιθανές παράνομες πράξεις του Κατηγορούμενου θεωρώ ότι στην παρούσα υπόθεση και στη βάση των δεδομένων που μου έχουν δοθεί είναι τέτοια που ικανοποιούν αυτό τον παράγοντα. Λαμβάνοντας λοιπόν σχετική καθοδήγηση από την Νομολογία την οποία έχω παραθέσει ανωτέρω και στην βάση των όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου προς υποστήριξη του αιτήματος της κράτησης κρίνω ότι υπάρχει στην παρούσα περίπτωση πιθανότητα διάπραξης ιδίων ή άλλων αδικημάτων αν ο Κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος. Κατά συνέπεια ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια εκδίδω διάταγμα για την συνέχιση της κράτησης του Κατηγορούμενου στη βάση του κινδύνου διάπραξης από μέρους του άλλων αδικημάτων μέχρι τις .././2023 ημερομηνία που έχει οριστεί η παρούσα υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου. Τέλος με σκοπό να καταστεί εφικτή η παρουσίαση του Κατηγορούμενου την ημερομηνία που αναφέρεται ανωτέρω εκδίδω σχετικό διατάγματα προσαγωγής του (bring up order). (Υπ.) ................ Ν. Φακοντής, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Ποινικές Εφέσεις 246/22, 25/22 και 159/22 - 163/22 [2] ΜΙΧΑΗΛ κ.α. v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 167/2021, 168/2021, 169/2021 και 171/2021, 27/10/2021 ''Το Δικαστήριο, όταν εξετάζει αίτημα για κράτηση κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του, έχει να σταθμίσει μεταξύ του θεμελιώδους δικαιώματος της ελευθερίας και του συμφέροντος της κοινωνίας να διασφαλιστεί ότι ο κατηγορούμενος για τη διάπραξη σοβαρών αδικημάτων θα παρουσιαστεί στη δίκη του.'' [3] ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 185/2021, 23/11/2021 , ΚΑΣΣΙΡ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 146/2021, 29/9/2021 [4] ΧΑΜΝΤ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 165/2021, 27/10/2021 Το μαρτυρικό υλικό στο στάδιο τούτο εκτιμάται στην όψη του και μόνο χωρίς συμπεράσματα και οριστικές απαντήσεις σε ερωτήματα, με σκοπό να διαπιστωθεί από το Δικαστήριο κατά πόσο πιθανολογείται καταδίκη, χωρίς να υπεισέρχεται σε θέματα αποδεκτότητας της μαρτυρίας ή αξιοπιστίας μαρτύρων. Αποφασίζεται μόνο αν η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής έχει τόση δύναμη ώστε να πιθανολογείται καταδίκη (Μαλά v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 135, Ευριπίδου κ.ά. v. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 337 και Μαρκίδη κ.ά. v. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 50/2017 και 51/2017, ημερ. 22/3/2017). [5] Επαναλαμβάνω πως δεν τίθεται στο στάδιο αυτό ζήτημα τελικής διαπίστωσης γεγονότων ή εξαγωγής συμπερασμάτων (βλ. Τσεκκούρα ν. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 32). Με άλλα λόγια δεν εξετάζεται στο παρόν στάδιο κατά πόσο η διαθέσιμη μαρτυρία συμβιβάζεται μόνο με την ενοχή του κατηγορούμενου και όχι με οποιοδήποτε άλλο λογικό συμπέρασμα. Αυτό είναι θέμα που θα εξεταστεί όταν θα εκδικάζεται η ουσία της υπόθεσης. Το μαρτυρικό υλικό εκτιμάται στην όψη του και μόνο, χωρίς συμπεράσματα και οριστικές απαντήσεις στα ερωτήματα. Περί πιθανολόγησης και μόνο ο λόγος (βλ. Νικήτα κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 54, Ευριπίδου κ.ά. v. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 337 και Κουννάς κ.ά. v. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 790). Στη Στέλιος Καλλή ν. Δημοκρατίας Ποινική έφεση 114/15, απόφαση ημερομηνίας 19.6.2015, λέχθηκε για άλλη μια φορά ότι «Το κριτήριο όμως αναφορικά με την κράτηση δεν είναι η απόδειξη «εκ πρώτης όψεως» υπόθεσης αλλά η «πιθανολόγηση» της διάπραξης των αδικημάτων. Δηλαδή κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα καταδίκης. Και με βάση τα προαναφερόμενα στοιχεία της μαρτυρίας θεωρούμε ότι το Κακουργιοδικείο κατέληξε ορθά, ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα.». [6] Κουννάς v Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 423 [7] Lefkios Rodosthenous and Another v. The Police
(1961)1 CLR 50 [8] R. v Wharton 1955 Cr. L. R. 565. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο