Δημοκρατία ν. D. T. A. H., Αρ. Υπόθεσης : 6134/21, 21/7/2023

(6)συσκευασίες χαπιών. Επρόκειτο για μια συσκευασία χαπιών ALGOFEN η οποία ήταν κενή, μια συσκευασία χαπιών ATACAND 32 MG η οποία ήταν κενή, μια συσκευασία χαπιών HYDROCHLOROTHIAZIDE 50 MG η οποία περιείχε 1 χάπι, μια συσκευασία χαπιών ATORSTAN 40 MG η οποία ήταν κενή, μια συσκευασία χαπιών DALACIN C 300 MG η οποία περιείχε 8 χάπια και μια συσκευασία χαπιών SALOSPIR 100 MG η οποία ήταν κενή. Παρέλαβε τις εν λόγω συσκευασίες έτσι ώστε ακολούθως να τις υποδείξει στον ιατρό που θα αναλάμβανε να φροντίσει τον κατηγορούμενο. Με τον Μ.Κ.10, μετέφεραν τον κατηγορούμενο , ο οποίος είχε ήπια ζαλάδα αλλά πολύ καλή επαφή με το περιβάλλον, στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου και υπέδειξε στον εκεί επί καθήκοντι ιατρό τις πιο πάνω συσκευασίες χαπιών τις οποίες, ως περαιτέρω ανέφερε, στις 19.12.2021 παρέδωσε στον Α/Αστ. 3854 (Μ.Κ.1). Σημειώνουμε ότι ο Μ.Κ.9 αναγνώρισε τις εν λόγω συσκευασίες ως το Τεκμήριο 30 που ο Μ.Κ.1 παρουσίασε ενώπιον μας. Ο κ. Κ. Κ. (Μ.Κ.10), οδηγός ασθενοφόρων, κατά την μαρτυρία του στα πλαίσια της οποίας υιοθέτησε και το περιεχόμενο της κατάθεσης του Τεκμήριο 57, περιέγραψε τις κινήσεις και ενέργειες του Μ.Κ.9 οι οποίες προκύπτουν και απο την μαρτυρία του τελευταίου, εφόσον ο ίδιος είχε απλώς την ιδιότητα του οδηγού του ασθενοφόρου που είχε καταφθάσει στην κατοικια του κατηγορούμενου. Ανέφερε περαιτέρω, ότι ο Μ.Κ.10 του είπε ότι ο κατηγορούμενος του είχε αποκαλύψει ότι είχε σκοτώσει την σύζυγο του με τα χέρια του γιατί δεν άντεχε να την βλέπει να υποφέρει. Μαρτυρία Μ.Κ.8 Ο Δρ. Ν. Σιδηρόπουλος (Μ.Κ.8), γενικός ιατρός στο Τ.Α.Ε.Π. του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, ήταν ο ιατρός που ανέλαβε την περίθαλψη του κατηγορούμενου λόγω της κατανάλωσης χαπιών που βρίσκονταν σε συσκευασίες οι οποίες και του υποδείχθηκαν απο τον Μ.Κ.

1. Κατά την μαρτυρία του, στα πλαίσια και της οποίας αντεξετάστηκε απο την Υπεράσπιση, ανέφερε τα ακόλουθα και εκ της υιοθέτησης και του περιεχομένου δύο καταθέσεων που έδωσε στην Αστυνομία (Τεκμήρια 54 και 55). Ότι την 18.12.2021 και ώρα 21:21, λόγω αναφερόμενης υπερβολικής δόσης φαρμάκων με αλκοόλ, εξέτασε τον κατηγορούμενο ο οποίος, παρά το ότι ήταν αναστατωμένος και αντιδραστικός, είχε πλήρη διαύγεια και ήταν σε θέση να δώσει ιστορικό. Κατά την πορεία της φυσικής εξέτασης είχε ρωτήσει τον κατηγορούμενο τι είχε συμβεί και ο τελευταίος του ανέφερε ότι επειδή η σύζυγος του έπασχε απο λευχαιμία και του είχε ζητήσει να την βοηθήσει να λυτρωθεί, με την συγκατάθεση αυτής την σκότωσε κλείνοντας με τα χέρια του την μύτη και το στόμα της. Στα πλαίσια ερωτήσεων του, ο κατηγορούμενος είχε αρχικά αρνηθεί ότι είχε καταναλώσει χάπια αλλά ακολούθως αποκάλυψε ότι είχε καταναλώσει τα χάπια των συσκευασιών που είχαν παραληφθεί απο την οικία του. Ο κατηγορούμενος αρχικά αρνήθηκε να συνεργαστεί για να του δοθεί η ενδεδειγμένη θεραπεία (πλύση στομάχου και ενεργό άνθρακα) όμως μετά απο πάροδο 10 λεπτών συνεργάστηκε και έτσι έγινε πλήρης εργαστηριακός έλεγχος και έλαβε την πιο πάνω ενδεδειγμένη θεραπεία. Αφού κλήθηκε και παθολόγος και έγιναν οι απαραίτητες ακτινογραφίες θώρακος και κοιλιάς, ο κατηγορούμενος οδηγήθηκε στην M.E.Θ. Πέραν των πιο πάνω, ως περαιτέρω ανέφερε ο Μ.Κ.8 κατά την μαρτυρία του, τα χάπια ALGOFEN είναι αντιπυρετικά-παυσίπονα, τα χάπια ATACAN είναι αντιυπερτασικά, τα χάπια HYDROCHLOROTHIAZIDE είναι διουριτικά, τα χάπια ATORSTAN ανήκουν στην κατηγορία στατίνων και χρησιμοποιούνται στην θεραπεία της χοληστερόλης, τα χάπια DALACIN C είναι αντιβιωτικά και τα χάπια SALOSPIR περιεχουν ασπιρίνη για προστασία του καρδιαγγειακού συστήματος. Μαρτυρία Μ.Κ.14 και Μ.Κ.15 Οι Μ.Κ.14 και Μ.Κ.15 είναι ψυχίατροι οι οποίοι ήλθαν σε επαφή με τον κατηγορούμενο μετά το επίδικο συμβάν και αξιολόγησαν την περίπτωση του. Η Ψυχίατρος Στυλιανίδου. (Μ.Κ.14) ήλθε σε επαφή με τον κατηγορούμενο στις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Ως ανέφερε κατά την κυρίως εξέταση της, στα πλαίσια της οποίας παρουσιάστηκε και το Τεκμήριο 69 (έντυπο με σημειώσεις της το οποίο συμπλήρωσε κατόπιν εξέτασης του κατηγορούμενου) το οποίο υιοθέτησε, την 20.12.2021 και στα πλαίσια εξέτασης του κατηγορούμενου, ο τελευταίος της ανέφερε ότι η σύζυγος του είχε διαγνωστεί με λευχαιμία, παρακολουθείτο απο αιματολόγο, έκανε μεταγγίσεις ενώ είχε επίσης νοσηλευθεί. Τις ανέφερε επίσης ότι η κατάσταση της συζύγου του είχε επιδεινωθεί τις τελευταίες εβδομάδες και επειδή η σύζυγος του είχε χάσει την αδελφή της απο λευχαιμία και η ίδια είχε δεί πως η αδελφή της περνούσε με τις θεραπείες πριν τον θάνατο της, του είχε πει ότι δεν θέλει να ζεί με αυτό τον τρόπο και οι δυό τους κάθισαν και συζήτησαν το ενδεχόμενο να την σκοτώσει και μετά να αυτοκτονήσει ο ίδιος. Ως περαιτέρω υποστήριξε, ο κατηγορούμενος της είπε ότι είχε αποφασίσει πώς θα το κάνει αλλά δεν είχε αποφασίσει πότε θα το κάνει. Της είπε επίσης ότι το Σάββατο (δηλαδή 18.12.2021) αποφάσισε ότι θα το κάνει εκείνη την ημέρα καθώς είδε την σύζυγο του να πονά και έκλεισε με τα χέρια του το στόμα και την μύτη αυτής μέχρι να πεθάνει (βλ. σελ. 7 πρακτικών ημερ. 20.4.2023 «Α. Ναι κάθισαν και αποφάσισαν το ενδεχόμενο να τη σκοτώσει και να αυτοκτονήσει μετά. Ο ίδιος αποφάσισε ότι δεν θα της το πει πότε θα το κάνει. Όταν την είδε το Σάββατο να πονάει αποφάσισε ότι θα το κάνει. Είχε ήδη αποφασίσει πως θα το κάνει. Δεν είχε αποφασίσει το πότε θα το κάνει, το Σάββατο αποφάσισε ότι θα το κάνει και της έκλεισε το στόμα και τη μύτη μέχρι να πεθάνει»). Ακολούθως, ως επίσης της ανέφερε ο κατηγορούμενος, ο ίδιος πήγε στο περίπτερο, αγόρασε τσιγάρα και μπράντυ και πήρε χάπια με σκοπό να αυτοκτονήσει ενώ τηλεφώνησε και στον αδελφό του στην Αγγλία λέγοντας του τι είχε πράξει. Ο κατηγορούμενος, ο οποίος ήταν ήρεμος ως διαπίστωσε κατά την εξέταση, της ανέφερε επίσης ότι δεν μετάνιωσε για την πράξη του καθώς πλέον η σύζυγος του δεν πονάει. Αυτό που μετάνιωσε είναι ότι δεν τα κατάφερε να πεθάνει και ο ίδιος πράγμα το οποίο και επιθυμεί. Στην ερώτηση της πως βλέπει το μέλλον του, ο κατηγορούμενος της είπε δυσοίωνο στη φυλακή. Ως περαιτέρω ανέφερε κατά την μαρτυρία της η Ψυχίατρος Στυλιανίδου, την 21.12.2021 εξέτασε εκ νέου τον κατηγορούμενο ο οποίος ήταν ήρεμος και συνεργάσιμος. Κατά την εξέταση ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε εκ νέου στα γεγονότα που προηγήθηκαν με επίγνωση του τι είχε συμβεί , όμως κατά την εν λόγω εξέταση εξέφρασε αμφιβολίες αν τελικά η πράξη του να σκοτώσει την σύζυγο του ήταν ορθή. Εξέφρασε εκ νέου ευχές θανάτου καθώς ως ανέφερε δεν επιθυμεί να ζει χωρίς την σύζυγο του την οποία σκέφτεται συνεχώς. Η Μ.Κ.14, σχετικά με την εξέταση ημερ. 21.12.2021 παρουσίασε στο Δικαστήριο και τα Τεκμήρια 70,71 και
2. Το Τεκμήριο 70 είναι σημείωση απο ιατρικό φάκελο σε σχέση με την κατάσταση και αναφορές του κατηγορούμενου την 21.12.2021, το Τεκμήριο 71 είναι γνωμάτευση που εξέδωσε για σκοπούς υποχρεωτικής νοσηλείας στην βάση προνοιών του Ν.77(Ι)/97, νοσηλεία η οποία ως ανέφερε κατά την μαρτυρία της ήταν αναγκαία λόγω της επιθυμίας του κατηγορούμενου, ο οποίος είχε προηγουμένως προσπαθήσει να θέσει τέρμα στην ζωή του, να μην ζει άλλο. Το Τεκμήριο 72 είναι ιατρική γνωμάτευση της ημερ. 21.12.2021 στην οποία μεταξύ άλλων καταγράφεται ότι ο κατηγορούμενος είναι σε θέση να παρακολουθήσει δικαστική διαδικασία, πράγμα το οποίο καταγράφεται και στην γνωμάτευση της Τεκμήριο
3. Η Ψυχίατρος Βενιαμίν (Μ.Κ.15) υπηρετεί στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθαλάσσας. Παρουσίασε ενώπιον μας το Τεκμήριο 75, ήτοι σημειώσεις διαφόρων ψυχιάτρων του εν λόγω νοσοκομείου σχετικά με την κατάσταση του κατηγορούμενου ο οποίος νοσηλεύθηκε εκεί μεταξύ των ημερομηνιών 21.12.2021 μέχρι και 31.12.2021 που έλαβε εξιτήριο το οποίο και η Μ.Κ.15 παρουσίασε (βλ. Τεκμήρια 77 και 78) όπως παρουσίασε επίσης επιστολή της προς το Τ.Α.Ε. Πάφου ημερ. 31.12.2021 σύμφωνα με την οποία, μεταξύ άλλων, ο κατηγορούμενος είναι σε θέση να παρακολουθήσει δικαστική διαδικασία. Κατά την μαρτυρία της, η Μ.Κ.15 κλήθηκε να μαρτυρήσει σε σχέση με σημειώσεις είτε δικές της είτε άλλων ψυχιάτρων, η οποίες ήταν αποτέλεσμα εξέτασης του κατηγορούμενου απο άλλο ψυχίατρο αλλά στην δική της παρουσία και υπό την επίβλεψη της ή εξέτασης απο την ίδια. Η Μ.Κ.15 αναφέρθηκε κατά την μαρτυρία της ιδιαίτερα στις σημειώσεις που εντοπίζονται στην 6η σελίδα του Τεκμηρίου 75, δηλαδή της σημειώσεις του ειδικευόμενου ψυχιάτρου Α. Τ. οι οποίες είχαν ως βάση εξέταση του κατηγορούμενου και στην δική της παρουσία αλλά και υπό την επίβλεψη της. Στην εν λόγω 6η σελίδα του Τεκμηρίου 75 καταγράφονται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα σχετικά με τον κατηγορούμενο. «Προέρχεται πρόθυμα για συνάντηση. Ψυχοκινητικά ήρεμος, συνεργάσιμος, χωρίς διαταραχές συμπεριφοράς στον θάλαμο. Αναφέρεται σε διάφορα γεγονότα και δυσκολίες που αντιμετώπισαν με την ασθένεια της συζύγου του. Το τελευταίο διάστημα η κατάσταση της υγείας της επιδεινωνόταν συνεχώς λέει και του είπε ότι δεν θέλει να ζει άλλο. Αυτός της έλεγε ότι πρέπει να συνεχίσουν να παλεύουν την ασθένεια. Στη συνέχεια λέει κάθισαν και συζήτησαν- της είπε ότι αν πεθάνει αυτή θέλει να πεθάνει και αυτός μαζί της γιατί δεν ήθελε να πάει φυλακή για το υπόλοιπο της ζωής του. Του το ζητούσε συνεχώς λέει τις τελευταίες 5 βδομάδες. Είχαν συμφωνήσει πως δεν θα της πει ούτε τον τρόπο ούτε το πότε. Περιγράφει τον τρόπο που την σκότωσε- της κρατούσε λέει τη μύτη και το στόμα για 15 λεπτά για να είναι σίγουρος ότι δεν ήταν απλά "brain dead». Τόσο η Μ.Κ.14 όσο και η Μ.Κ.15, αντεξετάστηκαν από την Υπεράσπιση με κύριο άξονα θα λέγαμε τα όσα ως υποστήριξαν τους είχε αναφέρει ο κατηγορούμενος ως προς τις συνθήκες κάτω απο τις οποίες είχε σκοτώσει την σύζυγο του. Μαρτυρία Μ.Κ.13 και Μ.Κ.18 Ο Ιατροδικαστής Ν. Χαραλάμπους (Μ.Κ.13), σύμφωνα με την μαρτυρία του προχώρησε την 20.12.2021, στο νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, σε μεταθανάτια εξέταση στο σώμα της J. L. H., δηλαδή της συζύγου του κατηγορούμενου, τον θάνατο και της οποίας είχε πιστοποιήσει την 18.12.2021 όταν και κλήθηκε απο την Αστυνομία να μεταβεί στην οικία του κατηγορούμενου (βλ. σχετικά πιστοποιητικό θανάτου Τεκμήριο 65).Ο Μ.Κ.13 υιοθέτησε το περιεχόμενο εκθέσεως που συνέταξε. Πρόκειται για το Τεκμήριο 63 ενώπιον μας στο οποίο, αφού λήφθηκε μεταξύ άλλων υπόψη και ιστοπαθολογοανατομική έκθεση του Δρ. Μαρνερίδη η οποία επισυνάπτεται, καταγράφεται ως συμπέρασμα του «ότι ο θάνατος της J. L. H. 75 ετών τέως απο Αγγλία, οφείλεται σε ασφυξία συνεπεία απόφραξης αναπνευστικών οδών». Στην εν λόγω έκθεση καταγράφεται μεταξύ άλλων επίσης ότι ιστολογικά, «Εστίες περι-βρογχικής, περί-βρογχιολιδικής και δια-κυψελικής παρουσίας κυττάρων της λεμφικής σειράς, συμπεριλαμβανομένων και βλαστών, συμβατές με το ιστορικό λευχαιμίας είναι διακριτές.» και «...στον σπλήνα, στον βαθμό που οι μεταθανάτιες αυτολυτικές αλλοιώσεις επιτρέπουν την αξιολόγηση, παρατηρείται διαταραχή της αρχιτεκτονικής των λεμφοζιδίων και του ερυθρού πολφού, συμβατή με το ιστορικό λευχαιμίας». Ως περαιτέρω ανέφερε κατά την μαρτυρία του ο Μ.Κ.13, σε σχέση με κάποιες κακώσεις που υπήρχαν στο πρόσωπο της θανούσας, είναι αναμενόμενο όταν ασκείται πίεση στην περιοχή του στόματος και της μύτης να προκύπτουν και κάποιες κακώσεις ενώ, ως περαιτέρω ανέφερε, αναμενόμενο είναι και το θύμα , όταν το οξυγόνο του στερεύει, ενστικτωδώς να αντιδρά είτε με κούνημα του κεφαλιού ή να τραβά με τα χέρια ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο μέχρι να επέλθει ο θάνατος για τον οποίο, σύμφωνα και με βιβλιογραφία στην οποία παρέπεμψε, χρειάζονται περίπου 4 με 5 λεπτά εκτός αν μεσολαβούν παράγοντες οι οποίοι μπορούν να διαφοροποιήσουν αυτό το χρονικό διάστημα όπως για παράδειγμα συνεπεία της προαναφερόμενης ενστικτώδους αντίδρασης του θύματος αυτό να λαμβάνει κάποιο οξυγόνο στον ενδιάμεσο χρόνο. Ως περαιτέρω κατέθεσε ο Ιατροδικαστής Χαραλάμπους, την 19.12.2021 και μεταξύ των ωρών 02:10 - 02:40 στην Μ.Ε.Θ. του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, εξέτασε τον κατηγορούμενο και διαπίστωσε ότι αυτός έφερε τραύμα στο νύχι και στο δέρμα του δείκτη του αριστερού χεριού και το σχήμα του νυχιού ήταν ακανόνιστο. Στην σχετική με την εν λόγω εξέταση έκθεση του η οποία βρίσκεται ενώπιον μας ως Τεκμήριο 64, επισυνάπτεται και έκθεση του Γενικού Χημείου του Κράτους σε σχέση με αποτελέσματα εξέτασης που έγινε σε δείγματα που έλαβε ο Ιατροδικαστής απο τον κατηγορούμενο για τοξικολογική εξέταση κατά τον πιο πάνω χρόνο της εν λόγω εξέτασης. Ως μεταξύ άλλων καταγράφεται στην επισυναπτόμενη έκθεση, εντοπίστηκε σε δείγμα αίματος που λήφθηκε απο τον κατηγορούμενο αιθυλική αλκοόλη 160,00 mg/dl , Αλοπεριδόλη 0,002 mg/L και Παρακεταμόλη 82,320 mg/L. Ως επίσης και μεταξύ άλλων καταγράφεται στην εν λόγω έκθεση του Γενικού Χημείου του Κράτους «Η παρακεταμόλη (paracetamol) ανήκει στην κατηγορία των αναλγητικών φαρμάκων και είναι το δραστικό συστατικό των σκευασμάτων "Panadol", "Solpadein", "Depon" κ.λ.π. Σε περιστατικά υπερδοσολογίας, τα επίπεδα παρακεταμόλης στο πλάσμα αίματος κυμαίνονταν μεταξύ 30-300 mg/L.» Ο Δρ. Μαρνερίδης (Μ.Κ.18), Ιατροδικαστής και παθολογοανατόμος, κατά την μαρτυρία του είδε και αναγνώρισε, την επισυναπτόμενη στην ιατροδικαστική έκθεση Τεκμήριο 63 του M.K.13, παθολογοανατομική έκθεση του η οποία και ως ανέφερε ετοιμάστηκε έτσι ώστε, ως κάποιες φορές γενικά συμβαίνει, ο Ιατροδικαστής που είχε διενεργήσει την νεκροτομή, να βοηθηθεί ως προς την αιτία θανάτου μέσω επιβεβαίωσης της κρίσης του ή αποκλεισμού οποιασδήποτε άλλης αιτίας θανάτου. Ως καταγράφεται στην παθολογοανατομική του έκθεση την οποία αφού υιοθέτησε εξήγησε, το σύνολο των στοιχείων που είχαν τεθεί ενώπιον του συνηγορούσαν στο ότι ο θάνατος της J. L. H., δηλαδή της συζύγου του κατηγορούμενου, επήλθε λόγω οξείας/τελικού τύπου καρδιοαναπνευστική κάμψη συνεπεία ασφυξίας μετά απο απόφραξη των ανώτερων αναπνευστικών της οδών απο άλλο πρόσωπο. Ως επίσης καταγράφεται στην εν λόγω έκθεση του την οποία ως έχουμε προαναφέρει υιοθέτησε ενώπιον μας, σε τομές απο τον πνεύμονα και σπλήνα της θανούσας, οι οποίες είχαν ληφθεί απο τον Ιατροδικαστή Χαραλάμπους, παρατηρήθηκαν ευρήματα συμβατά με ιστορικό λευχαιμίας. Τόσο ο Μ.Κ.13 όσο και ο Μ.Κ.18, στα πλαίσια αντεξέτασης του ρωτήθηκαν σχετικά με τα ευρήματα τους ως προς τον θάνατο της J. αλλά ακόμα και σε σχέση με αναφορές στις εκθέσεις τους για συμβατά με ιστορικό λευχαιμίας της J. στοιχεία. Μαρτυρία Μ.Κ.19 Η Δρ. Ουρανία Σειμένη (Μ.Κ.19), αιματολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού που επισκέπτεται όμως για εξετάσεις ασθενών και το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, κατά την μαρτυρία της και εκ της υιοθέτησης και του περιεχομένου της κατάθεσης της Τεκμήριο 89, ανέφερε μεταξύ άλλων ενώπιον μας ότι μια απο τις ασθενής που εκ της ειδικότητας παρακολουθούσε ήταν και η J. L. H. για την οποία διατηρείτο βεβαίως ιατρικός φάκελος τον οποίο και αναγνώρισε ως το ενώπιον μας Τεκμήριο
4. Ως περαιτέρω ανέφερε η Μ.Κ.19, το 2016 η J. την επισκέφθηκε στο νοσοκομείο Πάφου με διάγνωση απο ιδιώτη αιματολόγο για μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο το οποίο και αφορά σε ανεπάρκεια του μυελού που στην συγκεκριμένη περίπτωση αφορούσε την ερυθρά σειρά (αιμοσφαιρίνη). Απο το 2016 μέχρι και την 16.12.2021, η J. την επισκεπτόταν ανα τακτά χρονικά διαστήματα πάντα συνοδευόμενη απο τον σύζυγο της. Αρχικά χορηγείτο στην J. η φαρμακευτική αγωγή, ήτοι ενέσεις ερυθροποιητίνης, έτσι ώστε να αποφεύγονταν οι μεταγγίσεις αίματος. Απο την 5.2.2021 όμως και λόγω του ότι είχε διαπιστωθεί χαμηλή αιμοσφαιρίνη η οποία μπορεί, εφόσον τα ερυθρά αιμοσφαίρια μεταφέρουν οξυγόνο, να οδηγήσει, ειδικά στις μεγάλες ηλικίες, υπογλικαιμία ή ακόμα και εγκεφαλικό και καρδιακό επεισόδιο, ξεκίνησαν και οι μεταγγίσεις και τον τελευταίο ενάμιση μήνα η J. χρειάστηκε να κάνει δύο φορές μετάγγιση αίματος. Το τελευταίο διάστημα και λόγω των πιο συχνών μεταγγίσεων που γίνονταν, η J. της εξέφραζε δυσαρέσκεια καθώς δεν αισθανόταν καλά μετά την μετάγγιση. Την 1.11.2021 και λόγω της συχνότητας των μεταγγίσεων και παρά το ότι μικροσκοπικά δεν παρατηρούντο παθολογικά κύτταρα στο περιφερικό αίμα που να παραπεμπούν σε λευχαιμία, εισηγήθηκε στην J. όπως την 9.11.2021 την επισκεφθεί στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού για μυελόγραμμα , πράγμα το οποίο όμως η J. δεν έκανε. Η τελευταία φορά που εξέτασε την J. ήταν η 16.12.2021 στην παρουσία του συζύγου της, ημερομηνία κατά την οποία είχε γίνει και μετάγγιση αφού προέκυψε ανάγκη στην βάση αναλύσεων ημερομηνίας 13.12.
5. Ουδέποτε είπε η ίδια στην J. ή στον σύζυγο αυτής ότι η πρώτη πάσχει απο λευχαιμία καθώς, για λόγους που εξήγησε κατά την μαρτυρία της και θα αναφερθούμε κατά την αξιολόγηση, η ίδια από τις εξετάσεις που είχε κάνει και τα όσα αποτελέσματα είχε στην διάθεση της, δεν είχε διαπιστώσει ότι το μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο είχε εξελιχθεί σε οξεία λευχαιμία. Η Μ.Κ.19 αντεξετάστηκε απο την κα Ππεκρή τόσο για το πως εξελισσόταν η κατάσταση της J. όσο και για την θέση της ότι η ασθένεια της τελευταίας δεν είχε εξελιχθεί σε λευχαιμία. Μαρτυρία Μ.Κ.4 , Μ.Κ.16 , Μ.Υ.2 και Μ.Υ.3 Ο Μ.Κ.4 , Μ.Κ.16, Μ.Υ.2 και Μ.Υ.3 , είναι πρόσωπα τα οποία ως κατέθεσαν γνώριζαν τον κατηγορούμενο και την σύζυγο του. Ο κ. Χ. Π. (Μ.Κ.4), Πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου Τρεμιθούσας αλλά και ιδιοκτήτης της εταιρείας απο την οποία ενοικίαζε ο κατηγορούμενος την κατοικία στην οποία διέμενε με την σύζυγο του, κατά την μαρτυρία του και εκ της υιοθέτησης και του περιεχομένου της κατάθεσης του Τεκμήριο 41, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι στα πλαίσια επαφής του με το ζεύγος είχε διαπιστώσει ότι επρόκειτο για άτομα φιλήσυχα, ευγενικά και τυπικά στις υποχρεώσεις του. Ανέφερε επίσης ότι ο κατηγορούμενος καθημερινά φρόντιζε την σύζυγο του J. την οποία και ο ίδιος πάντα συνόδευε στο νοσοκομείο. Ουδέποτε άκουσε οτιδήποτε το οποίο θα δημιουργούσε έστω και υποψία για ενδοοικογενειακή βία. Η κα Φ. Γ. (Μ.Κ.16), εκ της υιοθέτησης και του περιεχομένου της κατάθεσης της Τεκμήριο 83, κατά την μαρτυρία της ανέφερε μεταξύ άλλων ότι διέμενε για περίοδο 5 ετών δίπλα απο την οικία που ο κατηγορούμενος ενοικίαζε με την σύζυγο του J. αλλά και ότι διατηρούσε μαζί τους φιλικές σχέσεις. Συζητούσαν όλοι μεταξύ τους για τα προβλήματα υγείας που είχε η J. και για τις δυσκολίες που η τελευταία αντιμετώπιζε λόγω και της «αιμοκάθαρσης» στην οποία έπρεπε να υποβάλλεται. Ως ο κατηγορούμενος και η J. της έλεγαν, λόγω και του τρόπου του οποίου γινόταν η «αιμοκάθαρση», όταν η J. επέστρεφε σπίτι δεν ένιωθε καλά. Τόσο ο κατηγορούμενος όσο και η J. ήταν λυπημένοι και ο πρώτος ανησυχούσε πολύ για την υγεία της συζύγου του. Ουδέποτε αντιλήφθηκε η ίδια οποιοδήποτε περιστατικό βίας μεταξύ του κατηγορούμενου και της συζύγου του και ούτε η τελευταία, στα πλαίσια της φιλίας τους, της είχε αναφέρει κάποιο παράπονο εναντίον του κατηγορούμενου. Αντίθετα, ως περαιτέρω ανέφερε η M.K.16, o κατηγορούμενος φρόντιζε και περιποιούσε την σύζυγο του. Επρόκειτο για ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι. Η κα Ά. Η. (Μ.Υ.2), κατά την μαρτυρία της ανέφερε ότι εργάζεται σε κομμωτήριο τα τελευταία 6 χρόνια και το οποίο κομμωτήριο επισκεπτόταν κάθε δύο εβδομάδες η J. συνοδευόμενη απο τον κατηγορούμενο. Ως περαιτέρω ανέφερε η M.Y.2, είχε αναπτυχθεί οικειότητα μεταξύ της ίδιας και του ζεύγους το οποίο είχε επισκεφθεί για τελευταία φορά το κομμωτήριο την Τετάρτη πρίν το επίδικο συμβάν. Στα πλαίσια της οικειότητας αυτής, συζητούσαν μεταξύ τους για τα προβλήματα που η J. αντιμετώπιζε λόγω της λευχαιμίας. Η J. της έλεγε για τις θεραπείες που έκανε και ότι τον τελευταίο καιρό είχε φρικτούς πόνους και δεν μπορούσε την νύκτα να κοιμηθεί. Την τελευταία φορά που είχε δει την J. η τελευταία έκλεγε και ήταν πολύ λυπημένη καθώς, ως η ίδια αντιλήφθηκε απο την συμπεριφορά της, αυτή είχε προφανώς αντιληφθεί ότι δεν της έμενε πολύς χρόνος. Ο κ. H. K. (Μ.Υ.3), συνταξιούχος εκ Γερμανίας ο οποίος διαμένει στην Κύπρο απο το 2020, κατά την μαρτυρία του ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος και η σύζυγος του ήταν γείτονες του και μεταξύ τους είχε αναπτυχθεί πολύ καλή σχέση γειτονίας. Κατά την μαρτυρία του χαρακτήρισε τον κατηγορούμενο ως ένα πολύ ήσυχο, αξιόπιστο και λογικό άνθρωπο και όπως και η σύζυγος του J. έτσι και αυτός ήταν πάντα φιλικοί προς τον ίδιο. Ως προς την σχέση του κατηγορούμενου με την σύζυγο του J., o M.Y.3 ανέφερε «....ήταν μια πάρα πολύ καλή σχέση. Η σύζυγος μου κάποτε ζήλευε διότι μου έλεγε θα έπρεπε να της φέρομαι ακριβώς με τον ίδιο, τόσο καλά, το ίδιο όπως φερόταν στην J., γι' αυτό νομίζω ότι είχαν μια πάρα πολυ καλή σχέση. Έκαναν τα πάντα μαζί». Ως περαιτέρω ανέφερε ο M.Y. 3 κατά την μαρτυρία του, είχε συζητήσεις με το ζεύγος για τα προβλήματα υγείας που η J. αντιμετώπιζε. Μέχρι το 2020 η J. ήταν αισιόδοξη αλλά κατά την διάρκεια του επόμενου έτους είχε και ο ίδιος διακρίνει ότι η υγεία της επιδεινωνόταν και η J. γινόταν όλο και περισσότερο καταθλιμμένη σε βαθμό που κατά τους τελευταίους 3-4 μήνες πριν το επίδικο συμβάν ο ίδιος και η σύζυγος του δεν είχαν καθόλου επαφή με την ίδια. Ως περαιτέρω ανέφερε ο M.Υ.3, ο κατηγορούμενος ουδέποτε είχε παραπονεθεί που φρόντιζε την J.. Μαρτυρία κατηγορούμενου Κατά την μαρτυρία του ενώπιον μας, ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε στο ιστορικό της σχέσης του με την σύζυγο του J. αλλά και στα όσα οδήγησαν στο επίδικο συμβάν. Ανέφερε μεταξύ άλλων τα ακόλουθα. Οτι τέλεσαν γάμο με την J. το 1969 και απέκτησαν μια κόρη ηλικίας σήμερα 50 ετών. Αποφάσισαν να ζήσουν μόνιμα στην Κύπρο και ήρθαν εδώ το
6. Για 16 χρόνια περίπου η ζωή τους ήταν φανταστική αλλά όλα άλλαξαν όταν ιδιώτης γιατρός στη Λευκωσία διέγνωσε ότι η σύζυγος του έπασχε απο μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο (MDS) το οποίο, ως και ο ίδιος είχε διαπιστώσει μέσω έρευνας που έκανε στο διαδίκτυο, είναι ένα είδος καρκίνου του αίματος. Ο ιδιώτης γιατρός συνέστησε την χρήση δύο ειδικών ενέσεων ανα εβδομάδα και λόγω τους κόστους, γύρω στα 460 ευρώ οι 4 ενέσεις, αναγκάστηκαν στη συνέχεια να πωλήσουν το διαμέρισμα το οποίο είχε απο το 1999 αγοράσει ο ίδιος και να ενοικιάσουν την κατοικία στη Τρεμιθούσα. Σε μια απο τις επισκέψεις τους στον ιδιώτη γιατρό, η J. έκανε εξετάσεις αίματος και επειδή ο γιατρός διαπίστωσε επιδείνωση της κατάστασης της J., εισηγήθηκε όπως η τελευταία εισαχθεί στο νοσοκομείο Λευκωσίας. Επειδή η J. δεν επιθυμούσε ο ίδιος, ο οποίος είχε υποστεί προηγουμένως και εγκεφαλικό, να πηγαινοέρχεται Λευκωσία, αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Πάφο και κατέληξαν στο εκεί Γενικό Νοσοκομείο. Στην πορεία των πραγμάτων, επισκέπτονταν το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου μια φορά τον μήνα και ακολούθως, λόγω και της πανδημίας του Covıd-19 που επικρατούσε, οι επισκέψεις είχαν περιοριστεί και υπήρχε τηλεφωνική επικοινωνία με την γιατρό της J. για ενημέρωση ως προς το κατά πόσον η J. είχε στην διάθεση της ικανοποιητικό αριθμό ενέσεων τις οποίες ο ίδιος, με δυσκολία κατάφερνε να εξασφαλίσει και διατηρεί σε ψυγείο στην οικία τους. Η έναρξη της πανδημίας, η οποία λόγω και την προβλημάτων που αυτή δημιουργούσε στην διαθεσιμότητα φαρμάκων, οδήγησε και στην αλλαγή των ενέσεων ως προς τον κατασκευαστή τους, ήταν και το σημείο επιδείνωσης της κατάστασης της J. η οποία λαμβάνοντας τις εν λόγω ενέσεις ξεκίνησε να έχει διάρροιες και να αιμορραγεί απο την μύτη, παρενέργειες οι οποίες καταγράφονταν και στις συσκευασίες των εν λόγω ενέσεων. Ακολούθως και πιο συγκεκριμένα περίπου 9 μήνες πρίν το επίδικο συμβάν, η σύζυγος του άρχισε και τις συχνές μεταγγίσεις αίματος οι οποίες οδηγούσαν σε έντονους πονοκεφάλους της J. οι οποίοι, ως του είχε αναφέρει και ένας νεαρός γιατρός απο τη Λεμεσό, δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με παυσίπονα καθώς με την λήψη τους χαμηλώνει «το hymoclopen», το οποίο είναι συστατικό του αίματος, και έτσι εάν λαμβάνονταν παυσίπονα μετά απο μετάγγιση θα έπρεπε να γίνεται εκ νέου μετάγγιση αίματος. Η κατάσταση της συζύγου του επιδεινωνόταν συνεχώς και είχε φτάσει στο σημείο να φορεί λόγω της διάρροιας πανιά. Η J. ηταν πολύ κουρασμένη, απέφευγε να βγαίνει από το σπίτι ενώ λόγω έντονων πόνων και κινητικών προβλημάτων που είχε με τα γόνατά της , καθώς είχε προηγουμένως υποβληθεί και σε χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης τους, δεν ήταν σε θέση να ανεβαίνει στο ανώγειο της κατοικίας και τις τελευταίες 3 εβδομάδες κοιμούνταν και οι δύο στον κάτω όροφο ενώ το μόνο που μπορούσε η J. να φάει τις τελευταίες ημέρες ήταν σούπα .Γενικότερα η J. είχε χάσει αρκετά κιλά και μάλιστα ο ίδιος, λόγω μη ύπαρξης λίπους, τις έβαζε τις ενέσεις στην περιοχή του στομαχιού. Τις τελευταίες εβδομάδες αλλά πολύ πιο έντονα τις τελευταίες περίπου 10 ημέρες, η J., η οποία είχε και μια αδελφή η οποία πέθανε λόγω της ίδιας ασθένειας και είχε προσωπικά βιώσει σε ποιά κατάσταση ήταν η αδελφή της μέχρι τελικά τον θάνατο, έκλαιγε συνεχώς και του ζητούσε να την «βοηθήσει» καθώς είχε βαρεθεί την ζωή της η οποία συνίστατο απλά στην παρουσία της στο σπίτι και στο νοσοκομείο. Ο ίδιος αρχικά εξέφραζε την άρνηση του στην J. η οποία σταδιακά, κλαίγοντας, άρχισε να γίνεται και κάπως υστερική. Έτσι, χωρίς να έχει πρόθεση να πράξει αυτό που η J. του ζητούσε, δηλαδή να θέσει τέρμα στην ζωή της, της είπε εντάξει απλά και μόνο για να την καθησυχάσει και να την ηρεμήσει. Ο ίδιος δεν ήξερε τι να κάνει και ένιωθε ανήμπορος να βοηθήσει την σύζυγο του. Την 18.12.2021 και ενώ βρίσκονταν στο ισόγειο της κατοικίας, η J. άρχισε να κλαίει έντονα λόγω της κατάστασης της. Ο ίδιος σηκώστηκε να πάει στην κουζίνα με σκοπό να κάνει ένα φλιτζάνι καφέ και αφού, ως χαρακτηριστικά ανέφερε «απλα δεν ξέρω το μυαλό μου απλά έσβησε», επέστρεψε προς το σημείο που η J. καθόταν στην ανακλινόμενη καρέκλα και τοποθέτησε τα χέρια του πάνω στην μύτη και στο στόμα της για χρόνο που δεν μπορεί ακριβώς να προσδιορίσει, μέχρι αυτή να πεθάνει. Ως περαιτέρω ανέφερε, η J. δεν αντιστάθηκε με τα πόδια ή τα χέρια της και η αναφορά του στην κατάθεση που του έλαβε η Αστυνομία ότι η J. μαχόταν, αφορούσε σε κινήσεις του προσώπου της. Αφού σκότωσε την J., ως ανέφερε, προσπάθησε να αυτοκτονήσει καταναλώνοντας και όσα χάπια υπήρχαν στο σπίτι, αλλά τον πρόλαβαν τα μέλη της Αστυνομίας. Μετανιώνει για αυτό που έπρεπε να κάνει. Αγαπούσε την σύζυγο του και ουδέποτε θα έπραττε κάτι τέτοιο αν η ίδια δεν του το ζητούσε για να λυτρωθεί. Ο κατηγορούμενος αντεξετάστηκε απο τον ευπαίδευτο Δικηγόρο της Δημοκρατίας με κύριο άξονα την θέση του ως προς την κατάσταση της J., την θέση του ως προς το ότι η J. του είχε ζητήσει να την σκοτώσει αλλά και γενικότερα για τις συνθήκες κάτω απο τις οποίες αυτός έθεσε τέρμα στην ζωή της τελευταίας. Οι αγορεύσεις Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας, Κατηγορούσα Αρχή και Υπεράσπιση ζήτησαν και έλαβαν χρόνο για σκοπούς ετοιμασίας των αγορεύσεων τους. Την 29.6.2023, η κα Ππεκρή και η κα Χαραλαμπίδου για την Υπεράσπιση, με γραπτό κείμενο το οποίο παρουσίασαν ενώπιον μας, αλλά και ο κ. Χατζηκύρου για την Δημοκρατία ο οποίος επέλεξε να αγορεύσει προφορικώς, ανέπτυξαν ενώπιον μας επιχειρηματολογία στην προσπάθεια τους να πείσουν το Δικαστήριο για την εισήγηση τους ως προς την έκβαση της παρούσας υπόθεσης. Συνοψίζοντας τις εκατέρωθεν αγορεύσεις, σημειώνουμε τα πιο κάτω. Με επειχηρηματολογία που ανέπτυξαν στα πλαίσια της αγορεύσεως τους και την οποία λαμβάνουμε βεβαίως υπόψη, οι κυρίες Ππεκρή και Χαραλαμπίδου υποστήριξαν ότι απο την μαρτυρία που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου, μέρος της οποίας προέρχεται και απο τον ίδιο τον κατηγορούμενο, δεν έχει αποδεχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας το στοιχείο της προμελέτης του οποίου και η στον πιο πάνω βαθμό απόδειξη απαιτείται για στοιχειοθέτηση του κακουργήματος που το άρθρο 203 του Ποινικού Κώδικα δημιουργεί. Εισηγήθηκαν συνεπώς την αθώωση του κατηγορούμενου απο την κατηγορία του φόνου εκ προμελέτης που αντιμετωπίζει και την καταδίκη του για ανθρωποκτονία κατά παράβαση του άρθρου 205 του Ποινικού Κώδικα. Ο ευπαίδευτος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, με επιχειρηματολογία που ανέπτυξε και την οποία επίσης λαμβάνουμε υπόψη, υποστήριξε ότι απο την μαρτυρία που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου έχει αποδειχθεί το στοιχείο της προμελέτης και εφόσον ακόμα και ο ίδιος ο κατηγορούμενος, μέσα απο την μαρτυρία του, παραδέχεται ότι με παράνομη πράξη οδήγησε την σύζυγο του στον θάνατο, τότε αυτός θα πρέπει να κριθεί ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Αξιολόγηση μαρτυρίας και συμπεράσματα Ακολουθεί αξιολόγηση της μαρτυρίας στην βάση των αρχών που η νομολογία έχει καθιερώσει κατά την διάρκεια των χρόνων, μεταξύ των οποίων και τις αρχές ότι η αξιολόγηση ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα και πειστικότητα της και με βάση τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία (βλ. μεταξύ άλλων Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506 και Ευαγγέλου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 371), ότι η μαρτυρία ενός πραγματογνώμονα, η οποία για να κριθεί ως τέτοια θα πρέπει να προέρχεται από επιστήμονα στα πλαίσια της επιστήμης του ή στην βάση μεγάλης εμπειρίας σε συγκεκριμένο θέμα (βλ. Χ''Ξενοφώντος κ.α. ν. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 316), δεν αντιμετωπίζεται από το Δικαστήριο με διαφορετικό τρόπο από ό,τι η μαρτυρία άλλων και αξιολογείται στην βάση των ίδιων αρχών (βλ. μεταξύ άλλων Ψάλτης ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 113) με γνώμονα πάντα ότι το καθήκον ενός πραγματογνώμονα έναντι του Δικαστηρίου κατά την μαρτυρία του έγκειται στην αιτιολογημένη, αντικειμενική και αμερόληπτη παρουσίαση των αναγκαίων επιστημονικών κριτηρίων ώστε να δοθεί η δυνατότητα στο Δικαστήριο να κρίνει ευχερώς την ακρίβεια των συμπερασμάτων τους και να διαμορφώσει συναφώς την δική του ανεξάρτητη άποψη (βλ. μεταξύ άλλων Παναγρίτη ν. Χαραλάμπους,

(2012)1 Α.Α.Δ. 439) αλλά και ότι στις περιπτώσεις μαρτύρων οι οποίοι κρίνονται ως αξιόπιστοι, το Δικαστήριο μπορεί να επιλέξει και αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας τους το οποίο κατά την κρίση του εκφράζει την πραγματικότητα και ταυτόχρονα να απορρίψει άλλο μέρος της μαρτυρίας τους το οποίο δεν μπορεί με ασφάλεια αποδεκτό ή κρίνεται ως λανθασμένο, είτε λόγω ανεπίγνωστα ανεπαρκούς παρατήρησης, είτε λόγω αδυναμίας μνήμης (βλ. μεταξύ άλλων Mohamed ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266). Να σημειώσουμε από τώρα ότι συνδυασμός του νομοθετικού υποβάθρου της κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος με την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μας και τις εκατέρωθεν θέσεις, καθιστά υπό τις περιστάσεις (α) ως αχρείαστη και μη εξυπηρετούσα οποιοδήποτε ουσιαστικό για την παρούσα υπόθεση σκοπό, την αξιολόγηση όλων ανεξαιρέτως των ισχυρισμών που έχουν προβληθεί κατά την μαρτυρία (βλ. Οδυσσέα ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490 και Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Απόλυση του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέως δια ανάρμοστη συμπεριφορά, Αίτηση 1/15, ημερ. 24.9.2015) και (β) ως κύριο στόχο της αξιολόγησης της ενώπιον μας μαρτυρίας το κατά πόσον υπάρχει ενώπιον μας αξιόπιστη και σαφής μαρτυρία από την οποία να προκύπτει με ασφάλεια και στον βαθμό που απαιτείται σε μία ποινική υπόθεση, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, το στοιχείο της προμελέτης σε σχέση με την ενέργεια του κατηγορούμενου να οδηγήσει, με τον τρόπο που και ο ίδιος έχει περιγράψει στην μαρτυρία του, την σύζυγο του στον θάνατο. Αρχίζοντας από την μαρτυρία των Μ.Κ.1, 2, 3, 5, 6, 7, 11, 12 και 17, δηλαδή των μελών της Αστυνομίας, δεν έχουμε αμφιβολία ότι με ειλικρίνεια και αντικειμενικότητα έχουν καταθέσει ενώπιον μας σε σχέση με τις εκ της ιδιότητας τους ενέργειες που έκαναν στα πλαίσια διερεύνησης της όλης υπόθεσης αλλά και για όσα, στα πλαίσια συμμετοχής τους στην διερεύνηση της παρούσας υπόθεσης αντιλήφθηκαν ή βίωσαν περιλαμβανομένων και όσων, σε κάποιους εκ των μελών της Αστυνομίας, αποκάλυψε ο κατηγορούμενος σε σχέση με τον θάνατο της συζύγου του. Εξάλλου η αλήθεια της θέσης των εν λόγω μελών της Αστυνομίας, τα οποία σε κάθε περίπτωση κανένα όφελος ή συμφέρον δεν είχαν να καταφύγουν στο ψεύδος, ότι ο κατηγορούμενος τους αποκάλυψε ότι είχε σκοτώσει την σύζυγο του με τα χέρια του για λόγους που ο ίδιος επίσης τους είχε αποκαλύψει, επιβεβαιώνεται και από τα λεγόμενα του ίδιου του κατηγορούμενου ο οποίος και ενώπιον μας παραδέχθηκε ότι οδήγησε την σύζυγο του στον θάνατο με τον τρόπο που και στα εν λόγω μέλη της Αστυνομίας είχε , άμεσα μετά την πράξη του, αποκαλύψει. Την μαρτυρία λοιπόν των Μ.Κ.1, 2, 3, 5, 6, 7, 11, 12 και 17, η οποία σε κάθε περίπτωση καμία ουσιώδη αντίφαση ή ανακρίβεια αποκαλύπτει, την αποδεχόμαστε στο σύνολό της. Στο σύνολο της αποδεχόμαστε και την μαρτυρία των Μ.Κ.4, Μ.Κ.16, Μ.Υ.2 και Μ.Υ.3 οι οποίοι, λαμβάνοντας υπόψη ότι διατηρούσαν φιλικές σχέσεις τόσο με τον κατηγορούμενο όσο και με την θανούσα σύζυγο του, κανένα όφελος δεν είχαν να καταφύγουν κατά την μαρτυρία τους στο ψεύδος προς εξυπηρέτηση της οποιασδήποτε προβαλλόμενης ενώπιον του Δικαστηρίου εκδοχής. Η ουσία της μαρτυρίας που προσέφεραν τα εν λόγω πρόσωπα, δεν είναι άλλη από το ότι ο κατηγορούμενος και η J. ήταν ένα αγαπημένο ζευγάρι και ότι ο κατηγορούμενος, μέχρι και τον επίδικο χρόνο, στα πλαίσια της αγάπης του αυτής προς την σύζυγο του, φρόντιζε την τελευταία στις δύσκολες συνεπεία προβλημάτων υγείας στιγμές της οι οποίες σταδιακά αυξάνονταν, χωρίς μάλιστα να εκφράσει ποτέ παράπονα για την ανάληψη αυτής της ευθύνης φροντίδας. Αυτή την μαρτυρία λοιπόν, την οποία τόσο η Κατηγορούσα Αρχή μέσω των Μ.Κ.4 και Μ.Κ.16 όσο και η Υπεράσπιση μέσω των Μ.Υ.2 και Μ.Υ.3 έχουν προσφέρει στο Δικαστήριο αποκαλύπτοντας έτσι και κοινό θα λέγαμε έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών, δεν έχουμε λόγο να μην την αποδεχθούμε και ως έχουμε προαναφέρει την αποδεχόμαστε. Στρεφόμενοι τώρα προς την μαρτυρία του Μ.Κ.8, δηλαδή του ιατρού του Τ.Α.Ε.Π. του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου που ανέλαβε να φροντίσει τον κατηγορούμενο συνεπεία κυρίως υπερβολικής κατανάλωσης χαπιών, θα πρέπει να πούμε, λαμβάνοντας υπόψη και την αντεξέταση του, ότι καμία ουσιώδη αντίφαση ή ανακρίβεια δεν εντοπίζεται στα ενόρκως λεγόμενα του. Ο Δρ. Σιδηρόπουλος, ο οποίος κανένα απολύτως όφελος και/ή κίνητρο δεν είχε να καταφύγει στο ψεύδος, κρίνουμε ότι με ειλικρίνεια έχει περιγράψει ενώπιον μας τις ενέργειες του ως ιατρός, τα όσα εκ της εν λόγω ιδιότητας είχε διαπιστώσει κατά την εξέταση του κατηγορούμενου αλλά και όσα ο τελευταίος, στα πλαίσια της εν λόγω εξέτασης, του αποκάλυψε σε σχέση με τον θάνατο της συζύγου του. Δεν έχουμε ενδοιασμό να αποδεχθούμε την μαρτυρία του στο σύνολό της. Αποδεκτή γίνεται και η μαρτυρία των Μ.Κ.9 και Μ.Κ.10, οι οποίοι, ως πρόσωπα που κανένα όφελος δεν είχαν ή έχουν από την έκβαση της παρούσας υπόθεσης, δεν έχουμε αμφιβολία ότι με ειλικρίνεια παρέθεσαν ενώπιον μας τα όσα βίωσαν και περιήλθαν στην αντίληψη τους όταν ως πλήρωμα ασθενοφόρου κλήθηκαν και επισκέφθηκαν την κατοικία του κατηγορούμενου και εκεί ενήργησαν κατά τον τρόπο που έχουν ενώπιον μας περιγράψει. Λαμβάνοντας υπόψη και τα όσα κατά την αντεξέταση τους κλήθηκαν να απαντήσουν στα πλαίσια ερωτήσεων, σημειώνουμε ότι η μαρτυρία τους καμία ουσιώδη αντίφαση ή ανακρίβεια αποκαλύπτει και αυτό αποτελεί οδηγό για την αξιοπιστία της μαρτυρίας τους η οποία και γίνεται αποδεκτή. Ως προς την μαρτυρία του Ιατροδικαστή Χαραλάμπους (Μ.Κ.13), του Ιατροδικαστή και Παθολογοανατόμου Δρ. Μαρνερίδη (Μ.Κ.18) αλλά και της Δρ. Σειμένη (M.K.19), οι οποίοι λαμβάνοντας υπόψη τα αδιαμφισβήτητα προσόντα τους κρίνουμε ότι κατέθεσαν ενώπιον μας ως πραγματογνώμονες, σημειώνουμε τα πιο κάτω. Οι ευπαίδευτες δικηγόροι του κατηγορούμενου, μέσω της αγόρευσης τους, υποστηρίζουν ότι η μαρτυρία που έχει προσφέρει ο M.K.13 ως προς την αιτία θανάτου της J., δηλαδή ότι ο θάνατος της «οφείλεται σε ασφυξία συνεπεία απόφραξης αναπνευστικών οδών», είναι, για λόγους που παραθέτουν στην αγόρευση τους και οι οποίοι αφορούν μεταξύ άλλων σε αβεβαιότητα του ιδίου του Μ.Κ.13 η οποία ως υποστηρίζουν αποκαλύπτεται από την μαρτυρία που αυτός έχει προσφέρει ιδιαίτερα κατά την αντεξέταση του, ακροσφαλής και δεν θα πρέπει να γίνει αποδεκτή. Ως ορθά ανέφερε και ο ευπαίδευτος Δικηγόρος της Δημοκρατίας στα πλαίσια της επιχειρηματολογίας που ανέπτυξε στην αγόρευση του, ο Μ.Κ.13, σε αντίθεση με τα όσα υποστηρίζουν οι κυρίες Πεκρή και Χαραλαμπίδου, εξέφρασε σε διάφορες περιπτώσεις κατά την μαρτυρία του την από την πρώτη στιγμή βεβαιότητα του για το συμπέρασμα στο οποίο είχε καταλήξει. To ότι στο Τεκμήριο 68, το οποίο φέρει τίτλο «Ιατρικό Πιστοποιητικό Αιτιών Θανάτου» και το οποίο ο ίδιος ο Μ.Κ.13 συμπλήρωσε για να τεθεί ενώπιον του Θανατικού Ανακριτή μετά την νεκροψία, καταγράφεται ως προς την αιτία θανάτου ότι «Αναμένονται εργαστηριακές εξετάσεις» αλλά και ότι στην επισυναπτόμενη στο Τεκμήριο 63 παθολογοανατομική έκθεση καταγράφεται, στην βάση παραπεμπτικού του Ιατροδικαστή Χαραλάμπους προς τον Δρ. Μαρνερίδη, η ασφυξία συνεπεία απόφραξης αναπνευστικών οδών ως «Πιθανή Αιτία Θανάτου», δεν αποτελούν στοιχεία τα οποία ανατρέπουν την επικαλούμενη από τον Μ.Κ.13 βεβαιότητα ως προς την αιτία θανάτου της J. στην βάση των εξετάσεων που ο ίδιος έκανε ως Ιατροδικαστής. Ως ο Μ.Κ.13 ανέφερε, η στο τεκμήριο 68 πιο πάνω αναφορά του προς τον Θανατικό Ανακριτή γίνεται πάντα ως θέμα πρακτικής καθώς όντως αναμένονταν οι παθολογοανατομικές εξετάσεις, εξετάσεις οι οποίες ως περαιτέρω ανέφερε ο Μ.Κ.13 απαιτείται να γίνονται σε τέτοιες περιπτώσεις για το ενδεχόμενο διαπίστωσης οποιουδήποτε άλλου στοιχείου το οποίο θα μπορούσε να ανατρέψει το δικό του συμπέρασμα, (πράγμα το οποίο δεν έγινε στην υπό συζήτηση περίπτωση), εξού και πάλι ως θέμα πρακτικής αναφέρθηκε σε πιθανή αιτία θανάτου στο παραπεμπτικό του προς τον Δρ. Μαρνερίδη. Το συμπέρασμα του όχι μόνο δεν ανατράπηκε αλλά αντίθετα, ως ανέφερε ο Μ.Κ.13 αλλά ως προκύπτει και από την μαρτυρία του Δρ. Μαρνερίδη Μ.Κ.18, η ορθότητα του δικού του συμπεράσματος επιβεβαιώθηκε και από τις παθολογοανατομικές εξετάσεις, ενώ πρέπει και εμείς με την σειρά μας να σημειώσουμε ότι το εν λόγω συμπέρασμα του Μ.Κ.13 επιβεβαιώνεται και από την μαρτυρία του ίδιου του κατηγορούμενου ο οποίος, παρά την αντεξέταση και εισηγήσεις των ευπαίδευτων δικηγόρων του ως προς την ποιότητα της μαρτυρίας του Μ.Κ.13, ανέφερε ενόρκως ενώπιον μας ότι με τα χέρια του έκλεισε την μύτη και το στόμα της J. μέχρι αυτή να πεθάνει, πράγμα το οποίο προβάλλει βεβαίως ως κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών και συνάδει απόλυτα με το συμπέρασμα του Μ.Κ.13 περί θανάτου της J. λόγω ασφυξίας συνεπεία απόφραξης των αναπνευστικών της οδών. Ως προς την μαρτυρία που έχουν προσφέρει οι Μ.Κ.13 και Μ.Κ.18 για το αναφερόμενο στις εκθέσεις τους ιστορικό λευχαιμίας της J., σημειώνουμε τα πιο κάτω. Ο Μ.Κ.13, κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι οι επί της εκθέσεως του αναφορές σε ιστορικό λευχαιμίας εδράζονται στο αποτέλεσμα των εξετάσεων του παθολογοανατόμου Δρ. Μαρνερίδη (M.K.18) ο οποίος εξετάστηκε αλλά και αντεξετάστηκε εκτενέστερα επί του εν λόγω θέματος. Κατά την κυρίως εξέταση του και στα πλαίσια ερώτησης του κ Χατζηκύρου κατά πόσον τα όσα είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει κατά τις εξετάσεις του σε τεμάχιο οργάνων της J. θα μπορούσαν να είναι συμβατά όχι μόνο με ιστορικό λευχαιμίας αλλά και με ιστορικό μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου , ο Μ.Κ.18 απάντησε «...ναι, θα μπορούσε να είναι συμβατά με μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο ή και άλλη κακοήθεια του αιμοποιητικού ιστού, δεν είναι δηλαδή ειδικό εύρημα λευχαιμίας αυτό». Ως περαιτέρω ανέφερε κατά την κυρίως εξέταση του εξηγώντας την πιο πάνω θέση του «Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να προχωρήσει κανείς στη διερεύνηση για να δώσει διάγνωση ποια ειδική κακοήθεια είναι , θα ήταν να είχε πρόσβαση σε ιστοτεμάχιο μυελού των οστών που δεν είχα, γιατί δεν λήφθηκε και ο δεύτερος να κάνει ανοσοϊστοχημικές χρώσεις εξειδικευμένες, οι οποίοες θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να αναγνωρίσει περαιτέρω ποιες βλάστες ήταν.» Ως περαιτέρω ανέφερε, δεν προχώρησε σε «ανοσοϊστοχημεία» γιατί είχε πληροφόρηση, η οποία καταγραφόταν στο παραπεμπτικό που του είχε σταλεί (βλ. επισυναπτόμενο παραπεμπτικό στο Τεκμήριο 88), για ιστορικό λευχαιμίας της J. αλλά και γιατί ακόμα και αν προχωρούσε στην «ανοσοϊστοχημεία», τα όποια ευρήματα θα ήταν δύσκολο να αξιολογηθούν λόγω του ότι «πρόκειται για ιστούς που λήφθηκαν μεταθανάτια, ειδικά στην απουσία μυελού των οστών». Ο Μ.Κ.18, κατά την αντεξέταση του, δεν απέκλεισε κατά τον χρόνο του θανάτου της η J. να είχε και λευχαιμία λόγω του μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου MDS. Ως περαιτέρω ανέφερε ο Μ.Κ.18, ασθενείς με μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο, σε οποιανδήποτε φάση της νόσου τους, έχουν 45% πιθανότητα να αναπτύξουν οξεία μυελοπλαστική λευχαιμία (βλ. σελ. 16 των πρακτικών ημερομηνίας 8.5.2023). Δεν έχουμε λόγο να μην αποδεχθούμε και αποδεχόμαστε την μαρτυρία του M.K.13 ως προς το τι προκάλεσε τον θάνατο της J. αλλά και όσα άλλα σχετικά έχει καταθέσει στα πλαίσια της εξιδεικευμένης μαρτυρίας του. Αποδεχόμαστε επίσης την μαρτυρία που σχετικά προσέφερε και ο Μ.Κ.18 την οποία η ίδια η Υπεράσπιση χαρακτήρισε στην αγόρευση της ως «ειλικρινή». Μεταξύ τους, οι δύο αυτές μαρτυρίες, σε καμία περίπτωση δεν δημιουργούν αντιφατικά ευρήματα ως προς την αιτία θανάτου της J. αλλά και για όσα άλλα, στα πλαίσια της εξιδεικευμένης μαρτυρίας τους κατέθεσαν οι M.K.13 και M.Κ.18 και τα οποία δύνανται να βοηθήσουν το Δικαστήριο να καταλήξει στα όσα κρίνονται ως ουσιώδη και επίμαχα θέματα στην παρούσα υπόθεση. Αντεξεταζόμενη , η Δρ. Σεϊμένη (M.K.19), συμφώνησε με την Υπεράσπιση ότι σε ένα ποσοστό που φτάνει μέχρι και το 45%, το μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο (MDS), το οποίο ως ανέφερε αποτελεί τύπο καρκίνου, μπορεί να εξελιχθεί σε λευχαιμία. Περαιτέρω, συμφώνησε με την Υπεράσπιση ότι η πιο κατάλληλη μέθοδος για να διαπιστωθεί κατά πόσον το πιο πάνω σύνδρομο έχει εξελιχθεί σε λευχαιμία, είναι το μυελόγραμμα. Με την Μ.Κ.19 να αναφέρει κατά την κυρίως εξέταση της ότι στα πλαίσια αναλύσεων που είχαν γίνει την 13.12.2021 είχε διαπιστωθεί μεταξύ άλλων ότι η J. είχε «10.710 λευκά εκ των οποίων 77 πολυμορφυπύρηνα, 10 λεμφοκύτταρα, 9 μονοκύτταρα και 4 ηωσινόφιλα» τα οποία χαρακτήρισε ως τα «παθολογικά κύτταρα», «βλάστες», η κα Πεκρή, με παραπομπή στον ιατρικό φάκελο της J. Τεκμήριο 29 και πιο συγκεκριμένα σε αποτελέσματα αναλύσεων εντός αυτού, υπέβαλε προς την M.K.19 ότι από το 2016 μέχρι και την τελευταία ανάλυση του 2021, υπήρξε αύξηση των λευκών κυττάρων από 5.210 σε 10.710 πράγμα που αποτελεί ένδειξη για εξέλιξη του συνδρόμου σε λευχαιμία. Η Μ.Κ.19 , αφού ανέφερε ότι ένα ποσοστό κοντά στις 10.000 λευκά δεν παραπέμπει σε οξεία λευχαιμία, απάντησε ότι δεν είναι ο αριθμός των λευκών κυττάρων που δημιουργεί την λευχαιμία αλλά η ποιότητα αυτών των κυττάρων. Μια αύξηση λευκών κυττάρων ακόμα και στα επίπεδα των 30.000 - 40.000 μπορεί να οφείλεται σε μια σοβαρή λοίμωξη. Αυτό που θα αποκαλύψει λευχαιμία είναι το ποσοστό βλαστών, δηλαδή των παθολογικών κυττάρων. Ένα ποσοστό βλαστών μεταξύ 10-20% παραπέμπει σε μυελοδυσπλασία. Ένα ποσοστό μεγαλύτερο όμως του 20% σε μυελόγραμμα παραπέμπει σε λευχαιμία. Και επειδή ως ανέφερε σε ποσοστό 10.000 λευκών και άνω σε άτομο με οξεία λευχαιμία, πάντα υπάρχουν βλαστικά κύτταρα στην περιφέρεια του αίματος, εάν υπήρχαν τα πιο πάνω ποσοστά βλαστικών κυττάρων στην περίπτωση της J. θα τα εντόπιζε στα πλαίσια της μικροσκοπικής εργασίας που είχε κάνει. Δεν εντόπισε όμως κάτι τέτοιο και εφόσον η ίδια η J. δεν είχε συμφωνήσει να υποβληθεί σε μυελόγραμμα, με βάση την αιματολογική εξέταση που η ίδια είχε κάνει, δεν διαπίστωσε να εξελίχθηκε το σύνδρομο της J. σε οξεία λευχαιμία. H Μ.Κ.19 ρωτήθηκε γενικότερα και για την κατάσταση της θανούσας αλλά και το προσδόκιμο ζωής αυτής. Η Μ.Κ.19 ανέφερε ότι με βάση τα δεδομένα ως η ίδια τα είχε διαπιστώσει , εφόσον η J. δεν είχε υποβληθεί σε μυελόγραμμα, δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει το προσδόκιμο ζωής της τελευταίας. Ως περαιτέρω ανέφερε, εκτός και αν διαπιστωνόταν στα πλαίσια μυελογράμματος κάτι διαφορετικό και χρειαζόταν πιο επιθετική θεραπεία, δεν αποκλείεται η J., για όσο ζούσε, να έπρεπε να λαμβάνει ενέσεις και να μεταγγίζεται. Ως περαιτέρω ανέφερε η M.K.19 στα πλαίσια ερώτησης της Υπεράσπισης, η J. της είχε αναφέρει ότι η αδελφή της είχε πεθάνει με λευχαιμία. Είναι η κρίση μας ότι η M.K.19 είναι πρόσωπο στης οποίας τα λεγόμενα, με βάση την αδιαμφισβήτητη ειδικότητα της και επαφή της με την J., μπορούμε να βασιστούμε για να αντλήσουμε γνώση ως προς την κατάσταση της υγείας της J. πρίν τον θάνατο της. Σε καμία περίπτωση δεν έχει τεθεί οτιδήποτε ενώπιον μας το οποίο θα μπορούσε να δημιουργήσει κίνητρο ή όφελος για την M.K.19 να καταφύγει στο ψεύδος ή σε αλλοίωση γεγονότων προς εξυπηρέτηση του οποιουδήποτε. Πιστεύουμε ότι η M.K.19 έχει καταθέσει με ειλικρίνεια ενώπιον μας και εξήγησε επαρκώς τους λόγους που δεν διαπίστωσε, απο την εξέταση που η ίδια είχε κάνει και ιδιαίτερα την μικροσκοπική εξέταση αίματος, ότι το μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο της J. είχε εξελιχθεί σε οξεία λευχαιμία. Σημειώνουμε όμως εδώ, ότι απο τα λεγόμενα της M.K.19 δεν αποκλείεται η εξέλιξη του πιο πάνω συνδρόμου σε οξεία λευχαιμία, να βρισκόταν, πλησίον της ημερομηνίας θανάτου, στα αρχικά της στάδια. Αυτό κατά την κρίση μας αποκαλύπτουν υπό τις περιστάσεις οι συχνές αναφορές της M.K.19 σε μυελόγραμμα το οποίο η J. παρά την κατά τον Νοέμβριο του 2021 εισήγηση της και σχετική διευθέτηση ραντεβού δεν έκανε, μυελόγραμμα το οποίο, ως από τα λεγόμενα της M.K.19 προκύπτει, ήταν και η πιο κατάλληλη μέθοδος για πιο ασφαλή διαπίστωση της κατάστασης της υγείας της J. και την εξέλιξη του μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου από το οποίο και η τελευταία έπασχε. Για τους πιο πάνω λόγους αλλά και σημειώνοντας ότι καμία ουσιώδη αντίφαση ή ανακρίβεια εντοπίζεται στα ενόρκως λεγόμενα της M.K.19, η μαρτυρία αυτής γίνεται αποδεκτή. Στρεφόμενοι τώρα προς την μαρτυρία των Ψυχιάτρων Στυλιανίδου (Μ.Κ.14) και Βενιαμίν (Μ.Κ.15) των οποίων η ιδιότητα και ειδικότητα δεν έχει αμφισβητηθεί και τους οποίους αποδεχόμαστε ως πραγματογνώμονες, σημειώνουμε τα πιο κάτω. Η Ψυχίατρος Στυλιανίδου (Μ.Κ.14) αντεξετάστηκε από την Υπεράσπιση και αμφισβητήθηκε, κατ' επίκληση διαφορών που παρουσιάζουν σημειώσεις της με ενόρκως ενώπιον μας λεγόμενα της, η ακρίβεια των όσων αυτή υποστήριξε κατά την μαρτυρία της ότι της είχε πει ο κατηγορούμενος σε σχέση με την συζήτηση που είχε με την σύζυγο του ως προς την επιθυμία της τελευταίας να πεθάνει αλλά και την απόφαση που ο ίδιος, σύμφωνα με τα λεγόμενα της, είχε πάρει. Στα πλαίσια αυτής της αντεξέτασης και στο ερώτημα ποιος είναι ο λόγος που η ίδια κατέγραψε σημειώσεις για τα λεγόμενα του κατηγορούμενου στα πλαίσια της εξέτασης , όπως είναι και το Τεκμήριο 69, η Μ.Κ.14 απάντησε «Γιατί όταν καταγράφω κάτι, τα καταγράφω έτσι ώστε να θυμάμαι εγώ τι μου λέει ο άλλος». Στην ερώτηση γιατί επικαλέστηκε τότε ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορές του κατηγορούμενου προς την ίδια οι οποίες δεν καταγράφονται στις σημειώσεις της, η M.K.14 ανέφερε «Γιατί τα θυμόμουνα.». Στο Τεκμήριο 69 το οποίο βρίσκεται ενώπιον μας και με το περιεχόμενο του οποίου είχε συμφωνήσει η M.K.14 όταν σχετικά ρωτήθηκε από τον ευπαίδευτο Δικηγόρο της Δημοκρατίας, καταγράφονται τα ακόλουθα σε σχέση με τα όσα ο κατηγορούμενος της είχε αναφέρει για την συζήτηση που είχε με την J. αλλά και τα όσα ακολούθησαν μέχρι τον θάνατο της τελευταίας. «.αναφέρει ότι κάθησαν & συζήτησαν το ενδεχόμενο να την σκοτώσει. Όταν την είδε το Σάββατο να πονάει την έπνιξε κλείνοντας της τη μύτη & το στόμα. Δεν της το είπε. Αναφέρει ότι αποφάσισαν να αυτοκτονήσει μετά την κρατούσε μέχρι να βεβαιωθεί ότι πέθανε» Λαμβάνοντας υπόψη την θέση της ίδιας της M.K.14 ότι η καταγραφή σημειώσεων, στην προκειμένη των σημειώσεων Τεκμήριο 69, αποσκοπεί και αποσκοπούσε στην παροχή δυνατότητας στην ίδια να θυμάται, προφανώς σε μελλοντικό χρόνο και λόγω των διαφόρων προσώπων που εξετάζει στα πλαίσια της ιδιότητας της, τι ένα πρόσωπο το οποίο εξέτασε, στην προκειμένη ο κατηγορούμενος, της είχε αναφέρει στα πλαίσια της εν λόγω εξέτασης, αλλά και σημειώνοντας ότι δεν έχει εξηγηθεί επαρκώς ο λόγος που παρά την πιο πάνω θέση της είχε την δυνατότητα την 20.4.2023, δηλαδή 1 χρόνο και 4 μήνες μετά από την εξέταση του κατηγορούμενου, να θυμάται και να επικαλείται ενώπιον μας αναφορές του κατηγορούμενου προς την ίδια οι οποίες δεν καταγράφονται στις σημειώσεις που κατά τον χρόνο της εξέτασης έλαβε, είναι η κρίση μας ότι τα όσα πρόσθετα των όσων καταγράφονται στις σημειώσεις της ανέφερε ενώπιον μας σε σχέση με λεγόμενα του κατηγορούμενου προς την ίδια, δεν μπορούν να γίνουν με ασφάλεια αποδεκτά. Κατά τα άλλα, δεν έχουμε ενδοιασμό να αποδεχθούμε την μαρτυρία που έχει προσφέρει η Μ.Κ.14 η οποία, παρά την πιο πάνω ανασφάλεια υπό τις περιστάσεις αποδοχής μέρους της μαρτυρίας της, πληρεί κατά την κρίση μας τα κριτήρια αξιοπιστίας. Η Ψυχίατρος Βενιαμίν (Μ.Κ.15), αντεξετάστηκε με κύριο άξονα τα όσα σύμφωνα με την μαρτυρία της είχε αναφέρει ο κατηγορούμενος νοσηλευόμενος στην Αθαλάσσα. Η Μ.Κ.15 αντεξεταζόμενη, σταθερά και σε συμφωνία με τις σημειώσεις τις οποίες επικαλέστηκε κατά την κυρίως εξέταση της, επανέλαβε τα όσα ο κατηγορούμενος είχε αναφέρει κατά την νοσηλεία του σε σχέση με το πως οδηγήθηκε στο σημείο να θέσει τέρμα στην ζωή της συζύγου του. Μάλιστα όταν της γίνονταν ερωτήσεις για ενδεχόμενες άλλες αναφορές του κατηγορούμενου στην παρουσία της, η M.K.15 υποστήριξε ότι η ίδια είναι σε θέση να θυμάται μόνο τα όσα καταγράφονται στις σημειώσεις που παρουσιάστηκαν κατά την μαρτυρία της (βλ. σελ. 10 πρακτικών ημερ.24.4.2023 «Α. Θυμάμαι να μου έχει πει αυτό που γράφω»). Δεν έχουμε ενδοιασμό να αποδεχθούμε στο σύνολο της την σταθερή κατά την κυρίως εξέταση και αντεξέταση μαρτυρία της Μ.Κ.15 η οποία συνάδει σε απόλυτο βαθμό και με τα όσα σε ανύποπτο σε σχέση με την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης χρόνο είχαν καταγραφεί στα πλαίσια εξέτασης του κατηγορούμενου. Στρεφόμενοι προς την μαρτυρία του κατηγορούμενου, την οποία θα αξιολογήσουμε σε συνδυασμό με τα όσα άλλη αποδεκτή ενώπιον μας μαρτυρία αλλά και παραδεκτά γεγονότα αποκαλύπτουν, σημειώνουμε τα πιο κάτω έχοντας κατά νου το σύνολο της μαρτυρίας που αυτός έχει προσφέρει κατά την κυρίως εξέταση και αντεξέταση του στον βαθμό βεβαίως που η μαρτυρία άπτεται ουσιωδών και επίμαχων, με βάση το κατηγορητήριο αλλά ακόμα και τις αγορεύσεις των δύο πλευρών, ζητημάτων. Κατά την μαρτυρία του ενώπιον μας, ο κατηγορούμενος υποστήριξε ότι μόνο αισθήματα αγάπης ένιωθε για την σύζυγο του J. την οποία, ως περαιτέρω ανέφερε, πάντα φρόντιζε στις δυσκολίες που αυτή βίωνε συνεπεία της κατάστασης της υγείας της, δυσκολίες τις οποίες και περιέγραψε κατά την μαρτυρία του και αφορούσαν ιδιαίτερα στην ταλαιπωρία της συζύγου του συνεπεία και της θεραπείας που αυτή ακολουθούσε. Δεν έχουμε ενδοιασμό να αποδεχθούμε στο σύνολο της την θέση αυτή του κατηγορούμενου. Η εν λόγω θέση του συνάδει απόλυτα με άλλη αποδεκτή ενώπιον μας μαρτυρία που προσέφερε τόσο η Δημοκρατία όσο και η Υπεράσπιση (βλ. μαρτυρία των Μ.Κ.4, Μ.Κ.16, Μ.Υ.2 και Μ.Υ.3) ενώ πρέπει περαιτέρω να σημειώσουμε ότι και ο ίδιος ο ευπαίδευτος Δικηγόρος της Δημοκρατίας δεν αμφισβήτησε την πιο πάνω θέση του κατηγορούμενου. Ενδεικτική είναι η πιο κάτω, ως έχει καταγραφεί στην σελίδα 44 των πρακτικών της διαδικασίας ημερομηνίας 15.5.2023, υποβολή του κ. Χατζηκύρου προς τον κατηγορούμενο κατά την αντεξέταση του τελευταίου. Ε. Κύριε H., εγώ δεν σας λέω ότι δεν αγαπούσατε τη J.. Εγώ δεν λέω ότι δεν φροντίζατε τη J.. Εγώ αυτό που λέω είναι ότι προσχεδιάσατε να την σκοτώσετε, ηθέλετε να το κάνετε, κάνατε την θανατηφόρα πράξη. Είναι άσχετο από τα κίνητρα σας[1]». Ο κατηγορούμενος υποστήριξε περαιτέρω κατά την μαρτυρία του ενώπιον μας ότι το κίνητρο του για να θέσει τέρμα στην ζωή της συζύγου του δεν ήταν άλλο από την λύτρωση της τελευταίας από την κατάσταση στην οποία αυτή είχε περιέλθει λόγω της ασθένειας της και ιδιαίτερα από την ταλαιπωρία που αυτή βίωνε. Λαμβάνοντας υπόψη ότι, ως έχουμε προαναφέρει, δεν έχουμε αμφιβολία και αποτελεί επί της ουσίας κοινώς αποδεκτό έδαφος μεταξύ Δημοκρατίας και Υπεράσπισης ότι ο κατηγορούμενος αγαπούσε την σύζυγο του και φρόντιζε αυτήν, αλλά και ότι δεν υπάρχει ενώπιον μας μαρτυρία που να αποκαλύπτει κούραση και αγανάκτηση από μέρους του κατηγορούμενου συνεπεία της από μέρους του παροχής της εν λόγω φροντίδας της συζύγου του και των ψυχολογικών και πρακτικών δυσκολιών ή ακόμα περιορισμών που δεν έχουμε αμφιβολία ότι αναπόφευκτα δημιουργούνταν και στον ίδιο, αλλά αντίθετα υπάρχει ενώπιον μας άλλη αποδεκτή μαρτυρία σύμφωνα με την οποία ουδέποτε είχε εκφράσει ο κατηγορούμενος το οποιοδήποτε παράπονο για το ότι είχε επωμιστεί την φροντίδα της συζύγου του (βλ. μεταξύ άλλων μαρτυρία M.Y.3), δεν έχουμε ενδοιασμό να αποδεχθούμε και αποδεχόμαστε την θέση του κατηγορούμενου ότι κίνητρο του για την θανάτωση της συζύγου του ήταν η λύτρωση αυτής από τα όσα βίωνε ως αποτέλεσμα της κατάστασης της υγείας της. Θα πρέπει να σημειώσουμε μάλιστα εδώ ότι η στην προαναφερόμενη υποβολή του κ. Χατζηκύρου αναφορά «Είναι άσχετο από τα κίνητρα σας» αποκαλύπτει εμμέσως και μη αμφισβήτηση του πιο πάνω κινήτρου του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος επί της ουσίας υποστήριξε περαιτέρω ενώπιον μας ότι έστω και για τον πιο πάνω λόγο της λύτρωσης, δεν θα μπορούσε ποτέ να θέσει τέρμα στην ζωή της συζύγου και ότι το έπραξε καθώς η ίδια, ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες ημέρες πριν τον θάνατο της του το ζητούσε επίμονα καθώς, πέραν της ταλαιπωρίας που αυτή βίωνε, είχε προσωπικά βιώσει το τι είχε περάσει η αδελφή της συνεπεία της ίδιας ασθένειας προτού τελικώς η τελευταία, παρά την ταλαιπωρία που είχε υποστεί, αποβιώσει. Ως περαιτέρω ανέφερε, στα πλαίσια συζήτησης που κάποιες ημέρες πριν την επίδικη ημερομηνία είχαν μεταξύ τους για την πιο πάνω επιθυμία της συζύγου του, ο ίδιος για να την καθησυχάσει και ηρεμήσει καθώς γινόταν και κάπως υστερική στα πλαίσια της πιο πάνω εκφρασθείσας προς αυτόν επιθυμίας της, της είχε πει ότι θα ικανοποιήσει την επιθυμία της χωρίς όμως να έχει πραγματικά την πρόθεση σε εκείνο τον χρόνο να την οδηγήσει στον θάνατο. Ως προκύπτει από ενώπιον μας αποδεκτή μαρτυρία , μεταξύ άλλων της Αστ. 5161 Β. Χαραλάμπους (M.K.11) η οποία έφτασε πρώτη στην κατοικία του κατηγορούμενου μετά την ενημέρωση της Κυπριακής Αστυνομίας από την Interpol Manchester, o κατηγορούμενος της είχε μεταξύ άλλων αναφέρει κατά την παρουσία της στην οικία του ότι η ενέργεια του ήταν αποτέλεσμα επιθυμίας της συζύγου του J.. Της είχε πει «My wife have leukemia and she had too many pain, She asked me to help her not to suffer any more. After I killed her with my hands», «I want to help her, she asked me to do this. After I take a lot of pills». Ως επίσης ενώπιον μας αποδεκτή μαρτυρία αποκαλύπτει (βλ. μαρτυρία Μ.Κ.12) , στο σαλόνι της κατοικίας του κατηγορούμενου, δηλαδή στον χώρο που εντοπίστηκε νεκρή και η J., εντοπίστηκε στο πάτωμα ένα μπλέ τετράδιο με χειρόγραφες σημειώσεις αλλά και μια πένα (Τεκμήρια 4 και 6 αντίστοιχα). Μια εκ των σημειώσεων αυτών, η οποία κατατέθηκε ενώπιον μας ως Τεκμήριο 81, έχει το εξής περιεχόμενο. «ΜΥ WIFE IS IN SO MUCH PAIN, SHE HAS ASKED ME TO HELP HER. SO, WE HAVE DONE IT TOGETHER[2]». Αποτελεί ενώπιον μας παραδεκτό γεγονός, μέσω σχετικής δήλωσης των δύο πλευρών για το περιεχόμενο γραφολογικής έκθεσης του Εργαστηρίου Γραφολογίας της Υπηρεσίας Εγκληματολογικών Ερευνών (Τεκμήριο 80 ενώπιον μας), ότι η σχετική με την πιο πάνω σημείωση γραφή ανήκει στον κατηγορούμενο ως διαπιστώθηκε στα πλαίσια γραφολογικής εξέτασης μέσω σύγκρισης της προαναφερόμενης γραφής με δείγματα γραφής του τελευταίου (Τεκμήριο 27 ενώπιον μας) που η Αστυνομία στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης εξασφάλισε. Ως περαιτέρω αποκαλύπτεται από ενώπιον μας αποδεκτή μαρτυρία αλλά και ως δεν αμφισβητήθηκε κατά την μαρτυρία του κατηγορούμενου, ο τελευταίος, μετά που σκότωσε την σύζυγο του, προσπάθησε, μέσω κατανάλωσης ποσότητας χαπιών, να θέσει τέρμα στην ζωή του. Τον πρόλαβαν όμως τα μέλη της Αστυνομίας με αποτέλεσμα αυτός να λάβει την απαραίτητη θεραπεία στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, θεραπεία την οποία ως περαιτέρω αποκαλύπτει ενώπιον μας αποδεκτή μαρτυρία (βλ. μαρτυρία Δρ. Σιδηρόπουλου -Μ.Κ.8) , ο κατηγορούμενος αρχικά αρνείτο να λάβει. Ως αποκαλύπτει η αποδεκτή μαρτυρία της Δρ. Σεϊμένη (M.K.19), η ίδια η J. της είχε αναφέρει ότι είχε χάσει την αδελφή της λόγω λευχαιμίας. Παρά το ότι η αποδεκτή μαρτυρία της Δρ. Σεϊμένη αποκαλύπτει ότι η ίδια ουδέποτε είχε αναφέρει στον κατηγορούμενο ή στην J. ότι η τελευταία έπασχε από λευχαιμία, δεν έχουμε αμφιβολία ότι τόσο ο κατηγορούμενος όσο και η J., η οποία το βέβαιο είναι ότι τουλάχιστον έπασχε από μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο το οποίο δύναται σε ένα μεγάλο ποσοστό να εξελιχθεί σε οξεία λευχαιμία, πραγματικά πίστευαν ότι ήταν αντιμέτωποι με την ίδια ασθένεια που η αδελφή της J. έπασχε (λευχαιμία) και η οποία παρά την ταλαιπωρία που αυτή είχε υποστεί, την οδήγησε τελικώς στον θάνατο. Αυτό επιβεβαιώνεται από την αποδεκτή μαρτυρία της M.Y.2, την οποία δεν κρίνουμε σκόπιμο να επαναλάβουμε, και η οποία αποκαλύπτει την σε ανύποπτο σε σχέση με την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης χρόνο συζήτηση μεταξύ της ίδιας και της J. για λευχαιμία και τις θεραπείες και φρικτούς πόνους που συνεπεία αυτής η τελευταία αντιμετώπιζε. Σύμφωνα δε με την ενώπιον μας αποδεκτή μαρτυρία του Ιατροδικαστή Χαραλάμπους (Μ.Κ.13) , στο πρόσωπο της J. υπήρχαν κάποιες κακώσεις ως ήταν αναμενόμενο λόγω άσκησης πίεσης στην περιοχή του στόματος και της μύτης, ήτοι λόγω της ενέργειας που και ο ίδιος ο κατηγορούμενος ανέφερε ενόρκως ενώπιον μας, δηλαδή ότι με τα χέρια του κρατούσε κλειστή την μύτη και το στόμα της J. μέχρι αυτή να ξεψυχήσει. Ως επίσης προκύπτει από την αποδεκτή μαρτυρία του Ιατροδικαστή Χαραλάμπους, είναι αναμενόμενο σε τέτοιες περιπτώσεις, το πρόσωπο το οποίο αποστερείται οξυγόνου να αντιδρά ενστικτωδώς είτε με κούνημα του κεφαλιού ή να τραβά χέρια ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, αντίδραση η οποία ενδέχεται να επιτρέπει την σε κάποιο βαθμό εισδοχή οξυγόνου στον οργανισμό ανά διαστήματα με αποτέλεσμα ο χρόνος που μεσολαβεί από την ενέργεια του δράστη μέχρι και την θανάτωση , που είναι συνήθως 4-5 λεπτά, να διαφοροποιείται. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω, τα οποία σημειώνουμε από τώρα, έχοντας κατά νου και την επιχειρηματολογία του ευπαίδευτου Δικηγόρου της Δημοκρατίας, ότι μεταξύ άλλων δεν καθιστούν κατά την κρίση μας ως ηθελημένο ψέμα την αναφορά του κατηγορούμενου σε μέλη της Αστυνομίας αλλά και στην κατάθεση του (Τεκμήριο 49) ότι η J. έπασχε από λευχαιμία , δεν έχουμε ενδοιασμό να αποδεχθούμε την θέση του κατηγορούμενου ότι η J. δεν επιθυμούσε, έχοντας κατά νου και τα όσα είχε βιώσει η αδελφή της μέχρι και τελικώς τον θάνατο της, να ζει άλλο κάτω από τις συνθήκες που λόγω της κατάστασης της υγείας είχαν δημιουργηθεί για την ίδια αλλά και ότι την εν λόγω επιθυμία της την είχε εκφράσει από μέρες πριν το επίδικο συμβάν στον κατηγορούμενο από τον οποίο και ζήτησε σχετικά να την βοηθήσει. Εφόσον είναι δεδομένο ότι ο κατηγορούμενος είχε πρόθεση να θέσει τέρμα στην ζωή του μετά την θανάτωση της συζύγου του και μάλιστα πριν φτάσει η Αστυνομία στην οικία του κατανάλωσε ποσότητα χαπιών για να το επιτύχει ενώ αρχικά αρνήθηκε και παροχή σχετικής φροντίδας, κανένα κίνητρο ή όφελος δεν μπορεί να είχε ο κατηγορούμενος να καταφύγει στο ψεύδος όταν σε ανύποπτο σε σχέση με την διερεύνηση ή εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης χρόνο, κατέγραφε σε τετράδιο την σημείωση «MY WIFE IS IN SO MUCH PAIN, SHE HAS ASKED ME TO HELP HER. SO, WE HAVE DONE IT TOGETHER» και έλεγε μεταξύ άλλων σε μέλη της Αστυνομίας (βλ. Μ.Κ.11), σε χρόνο μάλιστα πριν να του παρασχεθεί φροντίδα την οποία αρχικά είχε αρνηθεί, δηλαδή σε χρόνο που η πραγματοποίηση της πρόθεσης του για τερματισμό της ζωής του βρισκόταν σε εξέλιξη, « She asked me to help her not to suffer any more» «.she asked me to do this[3]. After I take a lot of pills». Ουδέν όφελος θα μπορούσε να είχε για τον κατηγορούμενο η καταφυγή στο ψεύδος γιατί πολύ απλά και σύμφωνα με τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μας, εάν δεν τον προλάβαιναν τα μέλη της Αστυνομίας αυτός θα οδηγείτο επίσης στον θάνατο και δεν θα ήταν κατηγορούμενος αυτή την στιγμή για κακούργημα το οποίο σχετίζεται με τον θάνατο της συζύγου του. Δεν παραγνωρίζουμε ότι ως ορθά σημείωσε και ο ευπαίδευτος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, ο κατηγορούμενος κατά την ένορκη μαρτυρία του δεν υποστήριξε ότι κατά την επίδικη ημερομηνία και πιο συγκεκριμένα πριν αυτός με παράνομη πράξη του επιφέρει τον θάνατο της συζύγου του, η τελευταία του είχε ζητήσει να την οδηγήσει στον θάνατο. Ως επίσης ορθά σημείωσε ο ευπαίδευτος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, ο κατηγορούμενος , στα πλαίσια της κατάθεσης του Τεκμήριο 49, είχε αναφέρει ότι κατά την επίδικη ημερομηνία και ενώ κάθονταν με την σύζυγο του στο σαλόνι , πριν ο ίδιος προχωρήσει στην παράνομη πράξη του, αυτή του είχε πει «D. I don't want to live anymore». Σημειώνοντας ότι ο κατηγορούμενος δεν έχει υιοθετήσει κατά την ένορκη μαρτυρία του το περιεχόμενο της πιο πάνω κατάθεσης του, η πιο πάνω στα πλαίσια της καταθέσεως αναφορά του κατηγορούμενου στην Αστυνομία, δεν είναι ικανή να ανατρέψει το προαναφερόμενο συμπέρασμα στο οποίο έχουμε καταλήξει στην βάση ενώπιον μας ένορκης αποδεκτής μαρτυρίας, δηλαδή ότι γενικότερα η J. επιθυμούσε τον θάνατο της για να λυτρωθεί και ότι αυτή την επιθυμία της, σε προγενέστερο χρόνο της θανάτωσης της, όχι όμως κατά τον ουσιώδη χρόνο αυτής σύμφωνα και με τα ενόρκως λεγόμενα του κατηγορούμενου, την είχε αποκαλύψει και συζητήσει με τον κατηγορούμενο. Στην βάση των όσων έχουμε προαναφέρει αλλά και χωρίς να παραγνωρίζουμε ότι η οποιασδήποτε μορφής αντίδραση της J. κατά την διάρκεια της παράνομης πράξης του κατηγορούμενου, με βάση την αποδεκτή μαρτυρία του Ιατροδικαστή Χαραλάμπους, δύναται να έγινε ενστικτωδώς λόγω της αποστέρησης και έλλειψης οξυγόνου αλλά και ότι οι κακώσεις στο πρόσωπο αυτής ήταν αναμενόμενο αποτέλεσμα της αδιαμφισβήτητης άσκησης πίεσης που ο κατηγορούμενος δεν έχουμε αμφιβολία με βάση και τα λεγόμενα του ότι άσκησε για να επιφέρει τον θάνατο, κρίνουμε ότι οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα από αυτό που έχουμε πιο πάνω περιγράψει θα αντιστρατευόταν την λογική των πραγμάτων που η σε ανύποπτο με την διερεύνηση και ακολούθως εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης χρόνο έγγραφη (βλ. σημείωση - Τεκμήριο 81) αλλά και προφορική (αναφορά στην M.K.11) τοποθέτηση του κατηγορούμενου ως προς την πιο πάνω επιθυμία της J. δημιουργεί και η οποία επιβεβαιώνει την αξιοπιστία της σχετικής με το εν λόγω συμπέρασμα μαρτυρίας του κατηγορούμενου. Ως προς την θέση του κατηγορούμενου ότι η προ ημερών του επίδικου συμβάντος συμφωνία του στο αίτημα της συζύγου του να την βοηθήσει να λυτρωθεί, δηλαδή να την οδηγήσει στον θάνατο, ήταν εικονική με σκοπό να ηρεμήσει και καθησυχάσει αυτήν, σημειώνουμε τα πιο κάτω λαμβάνοντας υπόψη ότι και αντεξεταζόμενος ο κατηγορούμενος και με αναφορά στον χρόνο της εν λόγω συμφωνίας, επανέλαβε την εν λόγω θέση (βλ. σελ. 22 και 23 πρακτικών ημερ.15.5.2023 «Α.Έκλαιγε και άρχισε να γίνεται υστερική ώστε εγώ να την καθησυχάσω, να την ηρεμήσω της είπα εντάξει θα σε βοηθήσω. Θα το κάνω δεν θα σου πω το πώς και δεν θα σου πω πότε. Και αυτό την ηρέμησε, την καθησύχασε. Αλλά την ίδια στιγμή δεν είχα καμία πρόθεση να την σκοτώσω. Δεν είχα καμία πρόθεση. Ήλπιζα ότι κάτι θα συνέβαινε, κάτι καλό, ένα μικρό θαύμα απλά κάτι αλλά κάτι καλό, ήλπιζα ότι θα άλλαζε γνώμη. Δεν είχα καμία πρόθεση να το κάνω. Μετέπειτα συνέχιζε να ρωτάει και έκλαιγε, έκλαιγε. Εγώ δεν ήθελα να σκοτώσω τη γυναίκα μου την αγαπούσα τόσο πολύ» αλλά και σελ. 44 των πρακτικών ημερ. 15.5.2023 « Α. Ουδέποτε θα έπαιρνα την ζωή της συζύγου μου εκτός και αν υπέφερε πάρα πολύ. Πήγαμε μέχρι την κόλαση μαζί. Εγώ σκεπτόμενος συνεχώς τη σύζυγο μου και για αυτά που υπέφερε και κατ' ακρίβεια είπε δεν θέλω να ζω πλέον. Δεν θέλω να ζω αυτήν τη ζωή, θέλω να με βοηθήσεις. Και πάλι είπα όχι. Όχι για εβδομάδες. Και τότε άρχισε να με ικετεύει. Έγινε υστερική και συμφώνησα όπως έχω πει πριν. Αλλά ήλπιζα ότι θα άλλαζε γνώμη. Και ότι δεν είχα καμία πρόθεση, την αγαπούσα τόσο πολύ. Και για να τελειώσω είναι για αυτόν τον λόγο που το έκανα επειδή την αγαπούσα δεν μπορούσα να την βλέπω να υποφέρει. Δεν το σχεδίασα. Ορκίζομαι στο θεό. Ήλπιζα ότι θα άλλαζε γνώμη»). Ο κατηγορούμενος, ως έχουμε προαναφέρει και είναι δεδομένο ενώπιον μας, όντως αγαπούσε την σύζυγο του και φρόντιζε αυτήν χωρίς να παραπονεθεί ποτέ για την φροντίδα που της παρείχε. Ένας άνθρωπος ο οποίος αγαπά την σύζυγο του, είναι απίθανο να έχει πράξει αυτό που ο κατηγορούμενος υποστηρίζει; Δηλαδή ψευδώς να της είπε , κάτω από τις συνθήκες που έχει περιγράψει ο κατηγορούμενος, ότι συμφωνεί με αυτό που του ζητούσε με σκοπό να την ηρεμήσει και καθησυχάσει λόγω της κατάστασης της; H απάντηση είναι κατά την κρίση μας αρνητική λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη ότι ως υποστήριξε ο κατηγορούμενος ενώπιον μας αλλά και ως σε ανύποπτο με βάση και την αποδεκτή μαρτυρία της M.K.15 χρόνο υποστήριζε, η αρχική αντίδραση του όταν η J. είχε αρχίσει να του λέει ότι δεν θέλει να ζεί άλλο ήταν να της λέει ότι «πρέπει να συνεχίσουν να παλεύουν την ασθένεια». Το ότι ο κατηγορούμενος και η J. είχαν πει μεταξύ τους, σύμφωνα και με τον κατηγορούμενο αλλά και σε συνδυασμό με την αποδεκτή μαρτυρία της M.K.15 , ότι η τελευταία δεν θα γνώριζε πότε και πως θα έπραττε ο κατηγορούμενος για να ικανοποιήσει την επιθυμία της ή ακόμα και ότι αφού την οδηγούσε στον θάνατο ακολούθως ο ίδιος θα αυτοκτονούσε, δεν είναι στοιχεία ικανά να διαφοροποιήσουν την πιο πάνω αρνητική απάντηση μας στο ερώτημα που έχουμε περιγράψει γιατί πολύ απλά εκ του περιεχομένου τους οι εν λόγω αναφορές δεν αναιρούν τον επικαλούμενο από τον κατηγορούμενο σκοπό της συμφωνίας του με την J.. Δεν παραγνωρίζουμε βεβαίως ότι στο τέλος, ο κατηγορούμενος, ως και ο ίδιος έχει καταθέσει ενώπιον μας, οδήγησε στον θάνατο την σύζυγο του με τον τρόπο που έχει περιγράψει και ακολούθως προσπάθησε να θέσει τέρμα στην ζωή του. Το κατά πόσον όμως αυτό το αποτέλεσμα καταρρίπτει την θέση που έχει προβάλει περί ψεύτικης συμφωνίας του με την J., θα πρέπει να κριθεί και στην βάση των συνθηκών κάτω από τις οποίες την επίδικη ημερομηνία επέφερε τον θάνατο. Ως ανέφερε κατά την μαρτυρία του ενώπιον μας ο κατηγορούμενος, την επίδικη ημερομηνία και ενώ κατευθυνόταν στην κουζίνα για να κάνει ένα καφέ, βλέποντας την σύζυγο του να κλαίει εκ νέου έντονα για την κατάσταση της, «έσβησε το μυαλό του» , ως χαρακτηριστικά ανέφερε, και επέστρεψε προς το σημείο που η J. καθόταν στην ανακλινόμενη καρέκλα και τοποθέτησε τα χέρια του πάνω στην μύτη και στο στόμα της μέχρι αυτή να πεθάνει. Ως προς αυτή την περιγραφή του κατηγορούμενου, έχει καταγραφεί στα πρακτικά της διαδικασίας (σελ. 36 και 37 πρακτικών ημερ. 15.5.2023) η ακόλουθη αντεξέταση. E. Πάμε τώρα να μας πείτε στο Δικαστήριο πώς το κάνατε ακριβώς πώς τη θανατώσετε. Μας είπατε προηγουμένως ότι θα πηγαίνατε να κάνετε καφέ και αντί να πάτε για καφέ..πού ήσασταν εσείς αμέσως πριν να βάλετε τα χέρια σας να την πλησιάσετε για να κάνετε αυτό που κάνετε; A. Σηκώθηκα από το κάθισμα μου, έκλαιγε η σύζυγός μου. Έκλαιγε, έτρεχαν τα μάτια της. Υπήρχαν δάκρυα στα μάτια της. Πήγα στον βραστήρα και στεκόμουν έτσι και γύρισα και είδα τη σύζυγό μου και απλά έκλαιγε, δεν υπήρχαν δάκρυα. Το επόμενο πράγμα που έκανα έβαλα τα χέρια μου πάνω από τη μύτη της και το στόμα της. Αφού είχε τελειώσει είδα τη σύζυγό μου και όταν είχε γκρίζο χρώμα δεν φαινόταν καθόλου όπως τη σύζυγό μου. Είναι η πρώτη φορά που έκλεψα μετά από πολλά χρόνια. E. Ήσασταν από πίσω της ή από μπροστά της όταν βάλατε τα χέρια σας και της κλείσατε τη μύτη και το στόμα της; A. Βρισκόμουν στο πλάι. E. Κύριε H., λυπούμαι αλλά θα σας ζητήσω να μας δείξετε στις φωτογραφίες. Θέλω να μας δείξετε στο Τεκμήριο 31 στη φωτογραφία 9 πού στεκόσασταν όταν βάλατε τα χέρια σας και της κλείσατε τη μύτη και το στόμα της; A. Στεκόμουν εκεί στο πλευρό, το μετακίνησα πίσω. Πρέπει να το μετακίνησα πίσω γιατί στεκόμουν εκεί. Δικαστήριο: Τι φωτογραφία; κος Χατζηκύρου: Αριθμός 9 Τεκμήριο 31. Δικαστήριο (κος Κυριακίδης): Και δείχνει δεξιά. A. Υπάρχει ένα μικρό τραπεζάκι πρέπει να το έχω μετακινήσει το τραπεζάκι όπως βλέπετε τα πόδια της είναι ίσια δεν μάχεται ή κλωτσάει και ουδέποτε αντιστάθηκε. (Δείχνει το τραπεζάκι) E. Εσείς δηλαδή ήσασταν στον χώρο της κουζίνας; A. Ναι είμαι εκεί. E. Έρχεστε, περνάτε πλησίον του ψυγείου και του πάγκου και προχωράτε προς ‑‑ A. Στεκόμουν ανάμεσα από εκεί και την έβλεπα. E. Ήσασταν στην κουζίνα και μετά όταν ξεκινήσατε για να πάτε κοντά της, περάσατε μεταξύ του κενού του τοίχου και του ψυγείου και προχωρήσατε προς την πολυθρόνα, μετακινήσετε το τραπεζάκι το μικρό; A. Πρέπει να το είχα μετακινήσει. E. Πλησιάσετε δίπλα της και μετά τι κάνατε; A. Βλέπετε πού βρίσκεται το κεφάλι και βλέπει προς εκείνη την πλευρά; Το κεφάλι έστριψε προς εκείνη την κατεύθυνση. E. Και τι κάνατε μετά; A. Έβαλα τα χέρια μου στη μύτη και το στόμα της. E. Με ποιον τρόπο μπορείτε να μας δείξετε; (Ο μάρτυρας βάζει το αριστερό του χέρι στο στόμα και με το δεξί χέρι κλείνει τη μύτη) Κατά την κρίση μας, η μαρτυρία που έχει προσφέρει ο κατηγορούμενος και η οποία άπτεται της από μέρους του περιγραφής το πως ο ίδιος συμπεριφέρθηκε και έπραξε κατά τον επίδικο χρόνο, δεν έχει πληγεί μέσω της αντεξέτασης του και δεν έχει οδηγήσει σε αποκάλυψη αντιφάσεων ή ανακριβειών στα λεγόμενα του. Χωρίς να παραγνωρίζουμε ότι στην κατάθεση του στην Αστυνομία Τεκμήριο 49 δεν αναφέρει την λεπτομέρεια ότι στράφηκε προς την J. ενώ είχε κατευθυνθεί προηγουμένως προς την κουζίνα, παράλειψη η οποία λαμβάνοντας υπόψη το συνοπτικό του Τεκμηρίου 49 αλλά και ότι η εν λόγω κατάθεση είχε δοθεί λίγες μόνο ώρες μετά το τραγικό συμβάν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου στο οποίο και είχε μεταφερθεί για περίθαλψη (18.12.2021 και ώρα 23:02) δεν είναι κατά την κρίση μας ικανή να πλήξει την αξιοπιστία των όσων ο κατηγορούμενος περιέγραψε κατά την μαρτυρία του, δεν έχουμε ενδοιασμό να αποδεχθούμε και αποδεχόμαστε την περιγραφή που ενόρκως έχει θέσει ενώπιον μας ο κατηγορούμενος ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες κατά τον ουσιώδη για την παρούσα υπόθεση χρόνο έθεσε τέρμα στην ζωή της συζύγου του J.. Η αποδοχή της μαρτυρίας του αυτής, καθιστά αναλλοίωτη την αρνητική απάντηση που προηγουμένως και εκ πρώτης είχαμε δώσει στο ερώτημα εάν η θέση του περί εικονικής από μέρους του συμφωνίας για θανάτωση της J. δεν θα μπορούσε υπό τις περιστάσεις να ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Συνεπώς αποδεχόμαστε και την θέση του ότι η προ ημερών του επίδικου συμβάντος αναφορά του προς την J. ότι θα την βοηθούσε να εκπληρώσει την επιθυμία της να μην ζει άλλο, δηλαδή ότι θα την σκότωνε, έγινε με σκοπό να ηρεμήσει και καθησυχάσει την τελευταία , χωρίς εκείνη την στιγμή της εκφρασθείσας προς την J. αποδοχής του να είχε όντως πρόθεση ή να είχε όντως αποφασίσει ότι θα σκότωνε αυτήν. Κατάληξη Με βάση την ενώπιον μας αποδεκτή μαρτυρία αλλά και παραδεκτά γεγονότα, σε μέρος και των οποίων έχουμε κάνει αναφορά πιο πάνω, το γενικότερο συμπέρασμα μας είναι ότι ο κατηγορούμενος, ο οποίος αγαπούσε την για 52 χρόνια σύζυγο του J. και φρόντιζε αυτήν στις δύσκολες στιγμές που αυτή βίωνε συνεπεία μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου με το οποίο είχε διαγνωστεί το 2016 και το οποίο συνιστά τύπο καρκίνου που σε ένα μεγάλο ποσοστό μέχρι και 45% εξελίσσεται στην πορεία σε οξεία λευχαιμία, την 18.12.2021 και ενώ ο ίδιος βρισκόταν στο σαλόνι της κατοικίας του μαζί με την J. η οποία καθόταν σε μια ανακλινόμενη πολυθρόνα, κατευθυνόμενος ακολούθως προς την κουζίνα που βρίσκεται στον ίδιο όροφο με σκοπό να κάνει καφέ, βλέποντας την γυναίκα του εκ νέου να κλαίει και να υποφέρει λόγω της κατάστασης της και έχοντας υπόψη του την προ εβδομάδων αλλά και προ ημερών πιο έντονη και με κλάματα και σε βαθμό υστερίας εκφρασθείσα προς αυτόν επιθυμία της συζύγου του να μην ζει άλλο, επιθυμία η οποία πέραν της ταλαιπωρίας που της δημιουργούσε η κατάσταση της υγείας της εδραζόταν και στο ότι αυτή πίστευε ότι θα είχε την ίδια κατάληξη με την αδελφή της η οποία έπασχε από λευχαιμία, ταλαιπωρήθηκε και τελικώς απεβίωσε, επέστρεψε προς το σαλόνι, κατευθύνθηκε προς το σημείο που καθόταν η σύζυγος του και έπραξε κάτι το οποίο ποτέ προηγουμένως στην ζωή του δεν φανταζόταν ότι θα ήταν ικανός να πράξει. Με τα χέρια του έκλεισε το στόμα και την μύτη της J. με αποτέλεσμα αυτή λόγω ασφυξίας στην βάση της απόφραξης των εν λόγω αναπνευστικών οδών, να οδηγηθεί στον θάνατο. Αμέσως μετά και με πρόθεση να θέσει τέρμα στην ζωή του, ο κατηγορούμενος κατανάλωσε και όποια χάπια υπήρχαν διαθέσιμα στην οικία του και το είδος των οποίων έχει περιγράψει κατά την μαρτυρία του ο Δρ. Σιδηρόπουλος. Όμως, η έγκαιρή παρέμβαση των μελών της Αστυνομίας και η ενδεδειγμένη θεραπεία, που παρά την αρχική του άρνηση για αποδοχή αυτής, έλαβε ακολούθως στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, του έσωσαν την ζωή. H κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος εδράζεται ως έχουμε προαναφέρει στα άρθρα 203 και 204 του Ποινικού Κώδικα. Το εδάφιο 1 του άρθρου 203 του Ποινικού Κώδικα προνοεί ότι «Κάθε πρόσωπο το οποίο εκ προμελέτης επιφέρει το θάνατο άλλου προσώπου με παράνομη πράξη ή παράλειψη, είναι ένοχο του κακουργήματος του φόνου εκ προμελέτης» ενώ το άρθρο 204 του Ποινικού Κώδικα προνοεί ότι «Προμελέτη είναι η πρόθεση πρόκλησης θανάτου οποιουδήποτε προσώπου η οποία αποδεικνύεται με ευθύ τρόπο ή συμπερασματικά, αδιάφορα αν τέτοιο πρόσωπο είναι εκείνο που εφονεύθη ή όχι, η οποία υπάρχει τόσο πριν από τη διενέργεια της πράξης ή παράλειψης που θα προκαλέσει το θάνατο όσο και κατά το χρόνο τέτοιας διενέργειας.» Στα πλαίσια της Ποινικής Έφεσης 207/19 , Giorgi Baratashvili v. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 4.11.2022, λέχθηκαν μεταξύ άλλων τα ακόλουθα από το Ανώτατο Δικαστήριο ως προς την νομική πτυχή του κακουργήματος του φόνου εκ προμελέτης. «Όμως η πρόθεση πρόκλησης θανάτου δεν επιμαρτυρεί αφ' εαυτής προμελέτη. Η προμελέτη διακρίνεται από την πρόθεση πρόκλησης θανάτου και πρέπει να αποδεικνύεται ανεξάρτητα, ως το επιπρόσθετο συστατικό στοιχείο το οποίο διακρίνει το έγκλημα του φόνου εκ προμελέτης (Άρθρο 203, Κεφ. 154) από εκείνο της ανθρωποκτονίας (Άρθρο 205, Κεφ. 154). Όπως υποδείχθηκε στην Ονησίλου ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 556: «Η προμελέτη όπως υποδηλώνει ο όρος πρέπει να αποδειχθεί ανεξάρτητα από οποιαδήποτε πρόθεση πρόκλησης του θανάτου του θύματος, εκδηλούμενη από την παράνομη πράξη που επιφέρει το θάνατο. Η προμελέτη πρέπει να αποδειχθεί ως η κινητήρια δύναμη για τη φόνευση του θύματος. Η αιτιώδης σχέση μεταξύ της προμελέτης και της θανάτωσης πρέπει να είναι άμεση»» Περαιτέρω, στην Hadjisavvas v. Republic

(1988)2 C.L.R. 37, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "Premeditation connotes prior planning or contemplation of the heinous deed in circumstances perimitting cool reflection upon one's act. To find premeditated murder the killing must be the result of contemplated action conceived and carried out in cold blood." Σε μετάφραση: "Η προμελέτη υποδηλώνει προγενέστερο σχεδιασμό ή μελέτη της αποτρόπαιας πράξης (νοείται του φόνου) κάτω από συνθήκες που επιτρέπουν ψύχραιμο αναλογισμό των πράξεων που μελετούνται. Για την απόδειξη του εγκλήματος του φόνου εκ προμελέτης ο φόνος πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μελετημένης πράξης η οποία συνελήφθη και εκτελέστηκε εν ψυχρώ." Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, έτσι και στην παρούσα, το βάρος απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ως έχει τονιστεί και στην Adamos Charitonos and others v. The Republic

(1971)2 C.L.R. 40 με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmıngton v. D.P.P.

(1935)AC 462. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει λοιπόν, με αξιόπιστη και σαφή μαρτυρία (βλ. Φλουρής ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.ΑΔ. 401), την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και ως έχει επισημανθεί στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71, δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Ως έχει τονιστεί και στις Toumba v. The Republic

(1984)2 C.L.R. 110 και Charalambous v. The Republic

(1985)2 C.L.R. 97, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορούμενου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Λαμβάνοντας υπόψη το γενικότερο συμπέρασμα στο οποίο έχουμε καταλήξει για την παρούσα υπόθεση και το οποίο έχουμε πιο πάνω παραθέσει, είναι η κρίση μας ότι η ενέργεια του κατηγορούμενου να κλείσει με τα χέρια του το στόμα και την μύτη της συζύγου του, ενέργεια η οποία βεβαίως συνιστά μια παράνομη πράξη, με αποτέλεσμα αυτή να οδηγηθεί στον θάνατο, δεν έχει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας αποδειχθεί ότι ήταν το αποτέλεσμα προγενέστερου σχεδιασμού και μελέτης του κατηγορούμενου η οποία συνελήφθη και εκτελέστηκε από αυτόν στα πλαίσια μίας ψύχραιμης κατάστασης του μυαλού του. Ο τρόπος με τον οποίο ο κατηγορούμενος συμπεριφέρθηκε κατά τον ουσιώδη χρόνο στην κατοικία και τον οποίο έχουμε πιο πάνω παραθέσει, δεν αποκαλύπτει προγενέστερο προσχεδιασμό και μελέτη για την παράνομη πράξη του αλλά αντίθετα και κατά την κρίση μας, μια χωρίς καθαρό μυαλό για τους λόγους που έχουμε επίσης πιο πάνω παραθέσει, απόφαση της στιγμής την οποία με την ίδια κατάσταση μυαλού εκτέλεσε. Στην βάση των πιο πάνω και λαμβάνοντας υπόψη και το νομοθετικό υπόβαθρο της κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος αλλά και την σχετική με αυτή νομολογία, είναι η κρίση μας ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει επιτύχει να αποδείξει στον βαθμό που απαιτείται σε μια ποινική υπόθεση, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, το στοιχείο της προμελέτης , στοιχείο το οποίο και εκ του Νόμου απαιτείται για την απόδειξη του κακουργήματος του φόνου εκ προμελέτης που το άρθρο 203 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 δημιουργεί. Το άρθρο 85

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 προνοεί ότι «Αν μέρος μόνο του.κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο αποδεικνύεται και το μέρος που αποδείχθηκε συνιστά ποινικό αδίκημα, ο κατηγορούμενος δύναται χωρίς μεταβολή του.κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε στο Κακουργιοδικείο, να καταδικαστεί για το ποινικό αδίκημα που αποδεικνύεται ότι διέπραξε». Η πρόνοια καλύπτει τις περιπτώσεις όπου αποδεικνύεται αδίκημα που εμπεριέχεται σε άλλο (lesser offence). Εφόσον δεν έχει αποδειχθεί στον βαθμό που απαιτείται το συστατικό στοιχείο της προμελέτης το οποίο σύμφωνα με την νομολογία την οποία έχουμε ήδη παραθέσει διακρίνει το έγκλημα του φόνου εκ προμελέτης (Άρθρο 203, Κεφ. 154) από εκείνο της ανθρωποκτονίας (Άρθρο 205, Κεφ. 154) και εφόσον έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος, ως παρατίθεται σε μέρος των λεπτομερειών της κατηγορίας που αντιμετωπίζει, με παράνομη πράξη του επέφερε τον θάνατο της συζύγου του J. L. H., κρίνουμε ότι έχει αποδειχθεί μέρος της επί του κατηγορητηρίου κατηγορίας και το οποίο συνιστά το αδίκημα της ανθρωποκτονίας κατά παράβαση του άρθρου 205 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Ως εκ τούτου, στα πλαίσια της κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, καταδικάζουμε αυτόν για το κακούργημα της ανθρωποκτονίας. (Υπ.) ..................................... Μ. Δρουσιώτης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ..................................... Χρ. Χατζηγεωργίου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ....................... Π. Κυριακίδης, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Η υπογράμμιση έγινε για σκοπούς της απόφασης [2] Ο τονισμός έγινε για σκοπούς της απόφασης [3] Ο τονισμός έγινε για σκοπούς της απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο