Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου ν. ISAAK TATARIDIS, Αρ. Υπόθεσης: 3840/23, 15/9/2023

(2008)2 Α.Α.Δ. 486.)[2] H μαρτυρία: Πρώτος Μάρτυρας Κατηγορίας (ΜΚ1) παρουσιάστηκε ο Aστ. 4485 Σ. Πενταρά ο οποίος ως μέρος της κυρίως εξέτασης του υιοθέτησε την γραπτή του κατάθεση (Τεκμήριο 1). Πρόκειται για τον εξεταστή της υπόθεσης που κατέθεσε στην διαδικασία τα Τεκμήρια 1 μέχρι και

1. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει στην κατάθεση του στις 23.05.2023 παρέλαβε από τον Αστ. 1109 Α. Κακουλλή τα Τεκμήρια 3 μέχρι και 8, έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο 1 (Τεκμήριο 9) στις 23.05.2023 και προχώρησε επίσης και στην λήψη παρειακών επιχρισμάτων με την σύμφωνη γνώμη του Κατηγορούμενου 1 (Τεκμήριο 12) τα οποία όμως όπως ανέφερε δεν συγκρίθηκαν με την σκηνή καθότι δεν λήφθηκαν οποιεσδήποτε δειγματοληψίες από αυτήν. Κατάθεσε επίσης ως Τεκμήριο στο Δικαστήριο και την ανακριτική κατάθεση ημερ. 24.05.2023 που λήφθηκε από άλλο συνάδελφο του από τον Κατηγορούμενο 1 (Τεκμήριο 10). Αντεξεταζόμενος επιβεβαίωσε πως δεν ήταν ο ίδιος που εντόπισε τον Κατηγορούμενο 1 στον χώρο αλλά ο Αστ. 1109 Κακουλής συνεπώς δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει που και σε ποιον κατηγορούμενο εντοπίστηκε το καθετί που ανευρέθηκε και παρέπεμψε προς τούτο στην κατάθεση του Αστ. 1109 το περιεχόμενο της οποίας ο ίδιος δεν θυμόταν. Συμφώνησε πως ο ηλεκτρικός ανιχνευτής ρεύματος δεν αποτελεί διαρρηκτικό εργαλείο ενώ αντίθετη ήταν η άποψη του για τον εντοπισμό του μικρού φαναριού το οποίο μαζί με ένα ζευγάρι γάντια ή με άλλο αντικείμενο μπορεί να συγκαταλεχθεί στα αντικείμενα που χρησιμοποιούνται ως διαρρηκτικά εργαλεία. Σε υποβολή της υπεράσπισης του Κατηγορούμενου 1 πως αυτός είχε στην κατοχή του τον ανιχνευτή ηλεκτρικού ρεύματος το φαναράκι και τα κλειδιά ενώ τα υπόλοιπα αντικείμενα που εντοπίστηκαν δεν ήταν δικά του παρέπεμψε και πάλι στην κατάθεση του Αστ. 1109 ως και τον αρμόδιο να απαντήσει. Ερωτούμενος σε σχέση με το υποστατικό που εντοπίστηκε ο Κατηγορούμενος 1 πρόκειται ως ανέφερε για ένα κτίριο ήτοι την πρώην υπεραγορά Ορφανίδη η οποία δεν λειτουργεί και το κτίριο διαχειρίζεται η Τράπεζα. Σύμφωνα με κατάθεση του διευθυντή που το διαχειρίζεται πρόκειται για κλειστό υποστατικό εδώ και μερικά χρόνια και ότι υπήρχαν σε αυτό πόρτες και παράθυρα και υπάρχει μαρτυρία ότι εντοπίστηκε παραβίαση. Η κατάθεση αυτή λήφθηκε στις 29.05.2023 μετά την καταχώρηση της υπόθεσης στο Δικαστήριο αλλά μέχρι και σήμερα δεν έχουν ενημερωθεί από τον ιδιοκτήτη του υποστατικού για την ύπαρξη οποιασδήποτε ζημιάς εντός του κτιρίου ή την απώλεια ή κλοπή οτιδήποτε βρισκόταν εντός αυτού. Σε σχέση με τα ανευρεθέντα κλειδιά αυτοκινήτου ανέφερε πως δημιουργήθηκε εύλογη υπόνοια περί της παράνομης κατοχής αυτών καθότι κανένας εκ των Κατηγορουμένων δεν έδωσε ικανοποιητικές εξηγήσεις σε σχέση με αυτά ενώ παρά το γεγονός ότι αναφέρθηκε σε περαιτέρω εξετάσεις που έγιναν από την Αστυνομία απάντησε πως οι εξετάσεις αυτές αφορούσαν ουσιαστικά στην λήψη των ανακριτικών καταθέσεων και των γραπτών κατηγοριών των δύο προσώπων αφού ενόψει του ότι πρόκειται για αντικείμενα με όχι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά δεν θα μπορούσαν να γίνουν εξειδικευμένες εξετάσεις και πως η υπόνοια που υπάρχει ότι τα εν λόγο κλειδιά κατέχονταν παράνομα είναι θέμα του Δικαστηρίου πως θα κρίνει τη μαρτυρία αυτή. Τέλος δεν συμφώνησε με την θέση της υπεράσπισης πως τα κλειδιά αυτά τα κατείχε ο Κατηγορούμενος 1 εδώ και πολύ καιρό αφού πρόκειται για κλειδιά του ιδίου και της οικογένειας του. Δεύτερος Μάρτυρας Κατηγορίας (ΜΚ2) παρουσιάστηκε ο Aστ. 1109 Α. Κακουλλής ο οποίος ως μέρος της κυρίως εξέτασης του υιοθέτησε την γραπτή του κατάθεση (Τεκμήριο 14). Σε αυτήν αναφέρει ότι στις 23.05.2023 και περί ώρα 1840 ενώ βρισκόταν σε μηχανοκίνητη περιπολία με τον Αστ. 241 Σ. Μιχαηλούδη έλαβαν μήνυμα από τον Αξιωματικό Υπηρεσίας όπως μεταβούν στην οδό Αδαμάντιου Κοραή στην Πάφο και συγκεκριμένα στην πρώην Υπεραγορά Ορφανίδη καθώς υπήρχε πληροφορία ότι εντός του κτιρίου υπήρχαν δύο ύποπτα πρόσωπα. Η ώρα 1845 αφίχθηκαν στο μέρος και από εξετάσεις διαπίστωσαν ότι στο πίσω μέρος της υπεραγοράς η οποία είναι κλειστή και εκτός λειτουργίας τα τελευταία χρόνια, σε υπόγειο χώρο υπήρχε παραβιασμένη αλουμινένια πόρτα. Εισήρθαν μέσα στο κτίριο και ανέβηκαν από τις σκάλες στο ισόγειο φωνάζοντας αν υπήρχε κάποιος μέσα χωρίς ανταπόκριση. Κατά την είσοδο τους στο ισόγειο εντόπισαν δύο πρόσωπα όπου τους προσέγγισαν και αφού τους ενημέρωσαν για την αστυνομική τους ιδιότητα τους ζήτησαν τα στοιχεία τους καθώς και τον λόγο παρουσίας τους εντός του κτιρίου και τα πρόσωπα αυτά έδωσαν τα ονοματεπώνυμα τους χωρίς όμως να δώσουν απάντηση για τον λόγο παρουσίας τους εκεί. Με την βοήθεια του Αστ. 241 διενέργησε σωματική έρευνα στον Κατηγορούμενο 1 τον οποίο και αναγνώρισε στο Δικαστήριο κατά την δια ζώσης μαρτυρία του ως τον Ισαάκ Ταταρίδη και η ώρα 1848 εντόπισε μέσα σε ένα τσαντάκι μέσης χρώματος μπλε μάρκας ADIDAS που είχε στην κατοχή του μια δέσμη κλειδιά (έξι κλειδιά αυτοκινήτων εκ των οποίων ένα μάρκας TOYOTA, ένα μάρκας NISSAN και τέσσερα χωρίς μάρκα καθώς και τρία άλλα κλειδιά), ένα μικρό φαναράκι μεταλλικό μάρκας ULTRAFIRE, μια πλαστική συσκευασία με 26 μύτες κατσαβιδιών (διαφόρων ειδών), ένα μεταλλικό κόφτη με πλαστική μπλε χειρολαβή και ένα ηλεκτρονικό ανιχνευτή ρεύματος χρώματος κόκκινου με άσπρη μύτη χωρίς μάρκα. Τα πιο πάνω αντικείμενα του υποδείχθηκαν από την κα. Μανώλη και τα οποία αναγνώρισε ως Τεκμήρια που είχαν κατατεθεί στο Δικαστήριο με εξαίρεση το τσαντάκι μέσης για το οποίο δεν μπορούσε να θυμηθεί αν ήταν αυτό ανέφερε όμως ότι έμοιαζε με αυτό που εντόπισε στον Κατηγορούμενο
2. Σε ερώτηση για την κατοχή των αντικειμένων αυτών ο Κατηγορούμενος 1 δεν έδωσε οποιαδήποτε απάντηση ενώ στις 1850 προχώρησε και τον συνέλαβε για τα αυτόφορα αδικήματα της παράνομης εισόδου, παράνομης κατοχής περιουσίας και κατοχής διαρρηκτικών εργαλείων κατά την διάρκεια της νύκτας χωρίς να δώσει οποιαδήποτε απάντηση στους λόγους της σύλληψης του και στην επίστηση της προσοχής στο νόμο. Αναφορά στην κατάθεση του γίνεται και σε σχέση με την σωματική έρευνα που διενέργησε στον Φιλιππίδη όπου στις 1852 εντόπισε στην δεξιά τσέπη του παντελονιού του ένα μεταλλικό κόφτη με πλαστική μπλε χειρολαβή χωρίς να δώσει οποιαδήποτε απάντηση για την κατοχή του και συνελήφθηκε και αυτός για αυτόφορα αδικήματα και τα δύο πρόσωπα μεταφέρθηκαν στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Πάφου. Αντεξεταζόμενος επιβεβαίωσε ότι όταν μπήκαν μέσα στο κτίριο από πόρτα που βρισκόταν στο πίσω μέρος της Υπεραγοράς σε υπόγειο χώρο εντόπισαν στον χώρο του ισογείου όπου ανέβηκαν από τα σκαλιά τα δύο αυτά πρόσωπα τα οποία εκτός από τα αδικήματα για τα οποία τους κατηγόρησε δεν αντιλήφθηκε την διάπραξη από μέρους τους κάτι άλλου. Ο λόγος παρουσίας της Αστυνομίας εκεί ήταν ως υποστήριξε πληροφόρηση που έλαβαν από πρόσωπο το οποίο είδε τα συγκεκριμένα πρόσωπα να εισέρχονται στο συγκεκριμένο κτίριο το οποίο είναι κλειστό και εγκαταλειμμένο. Ισχυρίστηκε πως κατά την άφιξη τους στο μέρος βρήκαν παραβιασμένη την συγκεκριμένη είσοδο και εντός του κτιρίου τα συγκεκριμένα πρόσωπα τα οποία δεν έδιδαν απαντήσεις στην ερώτηση γιατί βρίσκονταν εκεί. Επέμενε στην θέση πως στο τσαντάκι που εντοπίστηκε στην κατοχή του Κατηγορούμενου 1 βρίσκονταν το φαναράκι, οι μύτες, ο ανιχνευτής ρεύματος και ένας εκ των δύο κοφτών αφού ο άλλος βρέθηκε στην κατοχή του Φιλιππίδη και πως αυτό μπορεί να το επιβεβαιώσει και ο Αστ. 241 που ήταν μαζί του και διενέργησαν την σωματική έρευνα και στους δύο. Επιπρόσθετα στην κατοχή του βρέθηκαν και τα κλειδιά για τα οποία του δημιουργήθηκε η εύλογη υπόνοια πως πρόκειται για παράνομη κατοχή περιουσίας. Δεν προέβησαν σε οποιαδήποτε επιθεώρηση στο κτίριο πέραν από τις ενέργειες εντοπισμού έρευνας και σύλληψης των δύο αυτών προσώπων ενώ δεν ήθελε να απαντήσει στο κατά πόσον έλεγξαν αν οι υπόλοιπες πόρτες του κτιρίου ήταν πράγματι κλειστές. Τρίτος Μάρτυρας Κατηγορίας (ΜΚ3) παρουσιάστηκε ο Aστ. 241 Σ. Μιχαηλούδης ο οποίος ως μέρος της κυρίως εξέτασης του υιοθέτησε την γραπτή του κατάθεση (Τεκμήριο 15). Σε αυτήν αναφέρει ότι στις 23.05.2023 και περί ώρα 1840 ενώ βρισκόταν σε μηχανοκίνητη περιπολία με τον Αστ. 1109 Α. Κακουλλή έλαβαν οδηγίες από τον Αξιωματικό Υπηρεσίας για να μεταβούν στην πρώην υπεραγορά Ορφανίδη που ευρίσκεται στην οδό Αδαμάντιου Κοραή στην Πάφο καθώς υπήρχε πληροφορία ότι εντός της υπεραγοράς υπήρχαν δύο ύποπτα πρόσωπα. Αφίχθηκαν στο μέρος περί της 1845 αφού πρόκειται για υπεραγορά η οποία τα τελευταία χρόνια δεν λειτουργεί και στο πίσω μέρος αυτής σε υπόγειο χώρο εντόπισαν παραβιασμένη αλουμινένια πόρτα. Μαζί με τον Αστ. 1109 εισήλθαν εντός του κτιρίου και ανέβηκαν στον ισόγειο χώρο όπου εντόπισαν δύο πρόσωπα ήτοι τους Κατηγορούμενους. Σε σωματική έρευνα που έγινε στον 1ο Κατηγορούμενο εντοπίστηκε πάνω του ένα τσαντάκι μέσης χρώματος μπλε μάρκας ADIDAS, μια δέσμη κλειδιά, ένα μικρό φαναράκι, μια πλαστική συσκευασία με 26 μύτες κατσαβιδιών, ένα μεταλλικό κόφτη με πλαστική μπλε χειρολαβή και ένα ηλεκτρονικό ανιχνευτή ρεύματος χρώματος κόκκινου ενώ στην κατοχή του Φιλιππίδη εντοπίστηκε στην δεξία τσέπη του παντελονιού του ένα μεταλλικό κόφτη με πλαστική μπλε χειρολαβή. Αφού προχώρησαν στην αυτόφωρη σύλληψη και των δύο προσώπων τους μετέφεραν στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Πάφου όπου και τέθηκαν υπό κράτηση. Αντεξεταζόμενος σε ερώτηση πως γνωρίζει για το ποιος κόφτης βρέθηκε σε ποιον κατηγορούμενο ανέφερε πως παρά το ότι δεν ήταν ο ίδιος που έκανε την σωματική έρευνα αυτός ήταν εκεί και βοηθούσε τον Αστ. 1109 στην διενέργεια αυτής συνεπώς θυμόταν πως ο κόφτης που έχει στην χειρολαβή εκτός από το χρώμα μπλε και το μαύρο χρώμα ότι εντοπίστηκε στον Φιλιππίδη ενώ ο κόφτης που έχει μόνο μπλε χειρολαβή ήταν αυτός που εντοπίστηκε στον Ταταρίδη. Αρνήθηκε επίσης την θέση πως στον Ταταρίδη βρίσκονταν μόνο τα κλειδιά, ο ηλεκτρικός ανιχνευτής ρεύματος και το φαναράκι και επέμενε πως τόσο οι μύτες των κατσαβιδιών όσο και ο κόφτης με την μπλε χειρολαβή εντοπίστηκαν και αυτά μέσα στο τσαντάκι του Ταταρίδη. Δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει για το πότε είχε παραβιαστεί η συγκεκριμένη πόρτα ούτε και έκαναν οποιαδήποτε έρευνα για να διαπιστώσουν αν υπήρχε οποιαδήποτε ζημιά ή κλοπή στο συγκεκριμένο υποστατικό. Τέταρτος Μάρτυρας Κατηγορίας (ΜΚ4) παρουσιάστηκε ο Π. Οικονομίδης ο οποίος εργάζεται ως Υπεύθυνος του Τμήματος Διαχείρισης Ακινήτων της Τράπεζας Κύπρου της οποίας ιδιοκτησία είναι και η πρώην υπεραγορά Ορφανίδης που εντοπίστηκαν τα δύο αυτά πρόσωπα. Ανέφερε πως στον υπόγειο χώρο του κτιρίου υπάρχει πόρτα η οποία κατά τον μήνα Απρίλιο σε έλεγχο που διαπιστώθηκε ήταν παραβιασμένη και δόθηκαν οδηγίες όπως και έγινε να επιδιορθωθεί ενώ τον Μάιο δηλαδή ένα μήνα αργότερα ενημερώθηκαν από την Αστυνομία για τον εντοπισμό προσώπων εντός της υπεραγοράς όπου και πάλι διαπιστώθηκε πρόκληση ζημιάς και παραβίαση στην ίδια πόρτα. Δεν ήταν σε θέση όπως ανέφερε και αντεξεταζόμενος να αναφέρει για το πότε έγινε η ζημιά ούτε και αν έγινε την ημέρα που είχαν εντοπιστεί τα συγκεκριμένα πρόσωπα εντός της υπεραγοράς. Ο Κατηγορούμενος κατά την δική του μαρτυρία ανέφερε πως στις 23.05.2023 μαζί με ένα φίλο του ενώ περπατούσαν βρήκαν ανοικτή την πόρτα του υπογείου της πρώην υπεραγοράς Ορφανίδης και από περιέργεια μπήκαν μέσα και από τα σκαλιά ανέβηκαν στο ισόγειο όπου και έκατσαν για να κάνουν ένα τσιγάρο. Με την πάροδο 5 με 7 λεπτών στην σκηνή αφίχθηκε η Αστυνομία όπου τους έκαναν σωματική έρευνα χωρίς να τους πουν προηγουμένως τα δικαιώματα τους. Σε υπόδειξη του φαναριού (Τεκμήριο 6) και του ανιχνευτή ρεύματος (Τεκμήριο 5) ανέφερε ότι αυτά ήταν δικά του και ευρίσκονταν μέσα στο τσαντάκι του (Τεκμήριο 3). Του υποδείχθηκαν επίσης και οι δύο μεταλλικοί κόφτες που αποτελούν το Τεκμήριο 8 όπου ανέφερε ότι ο μεταλλικός κόφτης με την μπλε χειρολαβή ήταν στον Φιλιππίδη ενώ ο άλλος κόφτης με την μπλε και μαύρη χειρολαβή ήταν 2 με 3 μέτρα παρακάτω στο σημείο που βρισκόταν μαζί με την πλαστική συσκευασία με τις μύτες κατσαβιδιών (Τεκμήριο 7). Τέλος σε υπόδειξη των κλειδιών που αποτελούν μέρος του Τεκμηρίου 4 ανέφερε παρουσιάζοντας ένα ένα τα έξι κλειδιά αυτοκινήτων ότι αυτά αφορούν αυτοκίνητα του αδελφού του, δικά του, και του πατέρα του καθώς και του αυτοκινήτου που ο ίδιος χρησιμοποιεί σήμερα ενώ για τα υπόλοιπα κλειδιά ασημένιου χρώματος ανέφερε ότι δεν πρόκειται για κλειδιά αυτοκινήτων. Αντεξεταζόμενος συνέχισε να επιμένει ότι ενώ περπατούσαν με τον Φιλιππίδη στην περιοχή όπου βρίσκεται και το διαμέρισμα το οποίο κατοικεί και ο ίδιος βρήκαν ανοικτή την πόρτα της συγκεκριμένης υπεραγοράς που βρίσκεται στον υπόγειο χώρο αυτής και μπήκαν μέσα από περιέργεια όπου στην συνέχεια ανέβηκαν στο ισόγειο για να κάνουν ένα τσιγάρο ενώ αμέσως μετά εντοπίστηκαν από τα μέλη της Αστυνομικής Δύναμης που αφίχθηκαν στον χώρο. Εξέφρασε την θέση πως πριν από την έρευνα που του έγινε δεν του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα του ενώ σε σχέση με τις μύτες κατσαβιδιών και τον κόφτη με την χειρολαβή χρώματος μπλε και μαύρου ότι αυτά βρίσκονταν στο πάτωμα ενώ ο άλλος κόφτης με την μπλε χειρολαβή βρισκόταν στην κατοχή του Φιλιππίδη και όχι στον ίδιο. Τέλος ερωτώμενος για να δώσει τα στοιχεία σε σχέση με τους αριθμούς εγγραφής των 6 κλειδιών αυτοκινήτων που βρέθηκαν στην κατοχή του αυτός δεν μπορούσε να το πράξει υποστηρίζοντας πως δεν θυμόταν ενώ για τα υπόλοιπα 3 μικρά κλειδιά ανέφερε πως είναι κλειδιά του διαμερίσματος του. Aξιολόγηση Μαρτυρίας: Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τα λεγόμενά τους και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Προβαίνω σε αυτή την αξιολόγηση με γνώμονα, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος καθενός στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν να γνωρίζουν ή να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, τη γενική συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζερβού v. Χαραλάμπους,

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους,

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Αντιπαρέβαλα επίσης τις θέσεις κάθε μάρτυρα με τη λοιπή μαρτυρία που κατατέθηκε στην υπόθεση, γραπτή και προφορική και τη συνοχή και συνέπεια της εκδοχής καθενός, με το σύνολο και τη λογική της υπάρχουσας μαρτυρίας. Στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. σελ. 506, υποδεικνύεται ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας κάθε μάρτυρα, δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του ξεχωριστά, αλλά πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα και πειστικότητα της και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Είναι επιθυμητό η μαρτυρία να συσχετίζεται, να αντιπαραβάλλεται και να διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων, προσέγγιση η οποία επαυξάνει το κύρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου και ενισχύει την πίστη του κοινού στη δικαστική αποστολή (βλ. Στυλιανίδης v. Χ¨Πιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056 και Mustafa v. Κακουρή κ.ά.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. σελ. 162). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Κατά την αξιολόγηση των μαρτύρων στην παρούσα ποινική υπόθεση είχα υπόψη μου και το εξής σαφές και περιεκτικό απόσπασμα από την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στη Monteanu v. Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 459: «Το έργο του Δικαστηρίου στην αναζήτηση της αλήθειας στο μέτρο βεβαίως του ανθρωπίνως δυνατού, είναι έργο περίπλοκο, περίτεχνο και ιδιαίτερα λεπτό. Η ανθρώπινη εμπειρία, την αντικειμενική συνισταμένη της οποίας εκφράζει το κάθε Δικαστήριο, διδάσκει ότι είναι απροσδιόριστα απεριόριστη η περιπτωσιολογία της ανθρώπινης έκφρασης μ' όλες τις εκφάνσεις της. Είναι γι' αυτό που ένα Δικαστήριο, ιδιαιτέρως ποινικής δικαιοδοσίας, οφείλει να διυλίζει, να διηθίζει και να φιλτράρει την όλη μαρτυρία με περισσή επιμέλεια και τέτοια προσοχή έτσι ώστε αν καταλήξει σε ενοχή, αυτή να είναι συμβατή με το διαχρονικό αξίωμα και θεμέλιο στην ποινική δίκη, ότι ουδείς καταδικάζεται εκτός εάν κριθεί ένοχος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.» Επίσης υπενθυμίζεται πως ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός είτε εξ' ολοκλήρου, είτε μερικώς και η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (Βλ. Αγαπίου ν. Παναγιώτου

(1988)1 ΑΑΔ 263, Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη

(1995)2 ΑΑΔ 207 και Χάρης Χρίστου ν. Ευγενία Khoreva

(2002)1 ΑΑΔ 454). Επομένως το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί την μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητα της είτε μέρος της, η οποία ασκείται στη βάση των αρχών που το Εφετείο επισήμανε στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 219/2012, ημερ. 29.11.13. Η προσέγγιση που το Δικαστήριο υιοθετεί στο θέμα αποδοχής ή όχι μιας μαρτυρίας υπόκειται στον περιορισμό της αιτιολόγησης (Λαζάρου v. Δημοκρατίας,

(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Το ακόλουθο απόσπασμα από την Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 εξηγεί με σαφήνεια τα πιο πάνω: "... ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός ή μη πιστευτός, εν όλω ή εν μέρει, σύμφωνα με την άποψη την οποία έχει σχηματίσει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του. Αυτή όμως η δυνατότητα επιλογής μερών μαρτυρίας προσφέρεται μόνο στις περιπτώσεις μαρτύρων οι οποίοι κρίνονται ως αξιόπιστοι μάρτυρες. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο μπορεί να επιλέξει το μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα το οποίο, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, εκφράζει την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να απορρίψει άλλο μέρος της μαρτυρίας του το οποίο θεωρείται λανθασμένο, είτε λόγω ανεπίγνωστα ανεπαρκούς παρατήρησης, είτε λόγω αδυναμίας μνήμης. (Γεωργιάδης v. Αστυνομίας

(1985)1 Α.Α.Δ. 56). Στις περιπτώσεις όμως όπου ένας μάρτυρας κρίνεται αναξιόπιστος για καλό λόγο, σίγουρα δεν υπάρχει διαθέσιμη μια τέτοια επιλογή μερών μαρτυρίας (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168). " Ο ΜΚ1 ήταν ο εξεταστής της υπόθεσης. Ο μάρτυρας αυτός μου άφησε καλή εντύπωση αφού ούτως η άλλως δεν ήταν αυτός ο οποίος μετέβηκε στην επίδικη υπεραγορά όπου εντοπίστηκε ο Κατηγορούμενος 1. Περιορίστηκε να αναφέρει τις ενέργειες στις οποίες έκανε για την διερεύνηση της υπόθεσης ενώ για θέματα που αφορούσαν τον εντοπισμό των δύο προσώπων εντός της υπεραγοράς παρέπεμψε στην μαρτυρία των ΜΚ2 και ΜΚ3. Ο μάρτυρας αυτός ήταν ειλικρινής αφού μάλιστα εξέφρασε την θέση πως ο ηλεκτρονικός ανιχνευτής ρεύματος δεν αποτελεί διαρρηκτικό εργαλείο. Συνεπώς δεν έχω λόγο να μην αποδεχθώ την μαρτυρία του στο σύνολο της με την διευκρίνηση ότι σε σχέση με την γνώμη που εξέφρασε για την παράνομη κατοχή περιουσίας δηλαδή την δέσμη των έξι κλειδιών υπενθυμίζεται πως το εύλογο των υπονοιών με βάση το αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας είναι ζήτημα αντικειμενικό και κρίνεται από το Δικαστήριο και όχι από την προσωπική άποψη του μάρτυρα. Τόσο ο ΜΚ2 όσο και ο ΜΚ3 μου άφησαν επίσης θετική εντύπωση και εικόνα από το ειδώλιο του μάρτυρα. Υπενθυμίζεται πως πρόκειται για τα μέλη της Αστυνομικής Δύναμης τα οποία ενημερώθηκαν ενώ βρίσκονταν σε μηχανοκίνητη περιπολία να μεταβούν στην πρώην υπεραγορά Ορφανίδη για να ελέγξουν κατά πόσο εντός αυτής βρίσκονταν δύο ύποπτα πρόσωπα. Αμφότεροι οι μάρτυρες αυτοί αναφέρθηκαν στο ιστορικό της άφιξης τους στο μέρος και στις ενέργειες στις οποίες προέβηκαν κατά τον εντοπισμό των δύο προσώπων εντός της υπεραγοράς, τον σωματικό έλεγχο τον οποίο διενήργησαν, την αυτόφωρη σύλληψη τους και την μεταφορά τους στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό. Δεν έχω κανένα λόγο να μην αποδεχθώ την μαρτυρία τους αφού παρά την αντεξέταση που τους έγινε η αξιοπιστία των μαρτύρων αυτών δεν έχει κλονισθεί. Τέλος στρεφόμενος προς τον ΜΚ4 δεν έχω λόγο να μην αποδεχθώ την μαρτυρία του ως αξιόπιστη. Απαντούσε άμεσα και με ειλικρίνεια σε όλες τις ερωτήσεις που του έγιναν ιδίως κατά την αντεξέταση του αναφέροντας μάλιστα πως δεν ήταν σε θέση να πει για το πότε είχε γίνει η ζημιά στην πόρτα εισόδου του υπογείου της πρώην υπεραγοράς. Συνεπώς αποδέχομαι την μαρτυρία του. Ο Κατηγορούμενος από την άλλη δεν μου έκανε καλή εντύπωση κατά την δια ζώσης μαρτυρία του αφού η εντύπωση που αποκόμισε το Δικαστήριο ήταν ότι ηθελημένα απόφευγε να απαντήσει σε ερωτήσεις ή δήλωνε αδυναμία να θυμηθεί σε ουσιώδη ζητήματα ιδίως σε σχέση με τους αριθμούς εγγραφής ακόμα και των αυτοκινήτων που ο ίδιος δήλωσε ότι χρησιμοποιούσε καθημερινά κατά τρόπο που το Δικαστήριο καταλήγει ότι αυτός δεν ήταν διατεθειμένος να πει την αλήθεια για τα γεγονότα της υπόθεσης. Ως εκ τούτου δεν είμαι διατεθειμένος να αποδεχθώ την μαρτυρία του και την οποία απορρίπτω ως αναξιόπιστη. Eυρήματα: Έχοντας υπόψη μου τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα & έγγραφα καθώς και την τεθείσα ενώπιον μου αποδεκτή έγγραφη και δια ζώσης μαρτυρία καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα που αφορούν την υπό εξέταση υπόθεση: Στις 23.05.2023 και περί ώρα 18:40 ενώ ο Αστ. 241 Σ. Μιχαηλούδης βρισκόταν σε μηχανοκίνητη περιπολία με τον Αστ. 1109 Α. Κακουλλή έλαβαν οδηγίες από τον Αξιωματικό Υπηρεσίας για να μεταβούν στην πρώην υπεραγορά Ορφανίδη που ευρίσκεται στην οδό Αδαμάντιου Κοραή στην Πάφο καθώς υπήρχε πληροφορία ότι εντός της υπεραγοράς υπήρχαν δύο ύποπτα πρόσωπα. Αφίχθηκαν στις 18:45 στο πιο πάνω κτίριο το οποίο τα τελευταία χρόνια είναι κλειστό και δεν λειτουργεί ως υπεραγορά όπου στο πίσω μέρος αυτού και συγκεκριμένα στον υπόγειο χώρο του εντόπισαν παραβιασμένη αλουμινένια πόρτα από την οποία εισήλθαν εντός του κτιρίου και ανέβηκαν στην συνέχεια στον ισόγειο χώρο αυτής. Εκεί εντόπισαν δύο πρόσωπα ήτοι τον Ισαάκ Ταταρίδη (Κατηγορούμενο 1) και τον Γεώργιο Φιλιππίδη τους οποίους και προσέγγισαν για να λάβουν τα στοιχεία τους και να διερευνήσουν τον λόγο της εκεί παρουσίας τους. Ακολούθως ο Αστ. 1109 με την βοήθεια του Αστ. 241 προχώρησε σε σωματική έρευνα του Κατηγορούμενου 1 αφού προηγουμένως τον ενημέρωσε για τα δικαιώματα του κατά την οποία εντόπισε πάνω του ένα τσαντάκι μέσης χρώματος μπλε μάρκας ADIDAS, μια δέσμη κλειδιά, ένα μικρό φαναράκι, μια πλαστική συσκευασία με 26 μύτες κατσαβιδιών, ένα μεταλλικό κόφτη με πλαστική μπλε χειρολαβή και ένα ηλεκτρονικό ανιχνευτή ρεύματος χρώματος κόκκινου ενώ στην κατοχή του Φιλιππίδη εντοπίστηκε στην δεξία τσέπη του παντελονιού του ένα μεταλλικό κόφτη με πλαστική μπλε και μαύρη χειρολαβή. Δεν έγινε οποιοσδήποτε έλεγχος για την ύπαρξη ζημιών ή κλοπών στο συγκεκριμένο υποστατικό από μέρους των Αστ.1109 και 241 ούτε ήταν σε θέση να γνωρίζουν αν η ζημιά / διάρρηξη της πόρτας του υπογείου είχε γίνει κατά την συγκεκριμένη ημέρα ή αυτή προϋπήρχε ή αν υπήρχαν άλλα σημεία εισόδου και εξόδου του κτιρίου τα οποία να ήταν ανοικτά. Επιπρόσθετα δεν διαπιστώθηκε κατά την ανεύρεση των δύο προσώπων εντός του ισογείου αυτοί να επιδίδονται σε οποιαδήποτε ενέργεια ενώ κατά τον χρόνο του εντοπισμού τους ήταν ήδη νύκτα. Τα δύο αυτά πρόσωπα συνελήφθησαν για την διάπραξη αυτόφωρων αδικημάτων και μεταφέρθηκαν στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Πάφου όπου και τέθηκαν υπό κράτηση. Νομική Πτυχή: (α) Η Πρώτη Κατηγορία στηρίζεται στο άρθρο 371 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Συνωμοσία για διάπραξη κακουργήματος 371. Όποιος συνωμοτεί με άλλο να διαπράξει κακούργημα ή να διενεργήσει πράξη σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου η οποία αν διενεργόταν στη Δημοκρατία θα ήταν κακούργημα και η οποία είναι ποινικό αδίκημα σύμφωνα με τους νόμους που ισχύουν στον τόπο όπου σκοπεύεται να διενεργηθεί, είναι ένοχος κακουργήματος και αν δεν προνοείται κάποια άλλη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση επτά χρόνων ή προκειμένου για κακούργημα που επισύρει κατά ανώτατο όριο ποινή κατώτερη από τη φυλάκιση επτά χρόνων, σε τέτοια κατώτερη ποινή. (β) Η Δεύτερη Κατηγορία στηρίζεται στο άρθρο 296(γ) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Πρόσωπο που καταλαμβάνεται οπλισμένο, κλπ., με σκοπό διάπραξης κακουργήματος 296. Όποιος ενδέχεται να βρεθεί κάτω από οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιστάσεις, δηλαδή- .......... (γ) έχει στην κατοχή του διαρρηκτικό όργανο κατά τη διάρκεια νύχτας, χωρίς νόμιμη δικαιολογία γι αυτό, της οποίας φέρει και το βάρος της απόδειξης είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται- (

1. i)σε περίπτωση καταδίκης δυνάμει της παραγράφου (α), (β), (γ), (ε) ή (στ) σε φυλάκιση πέντε χρόνων (
2. ii)σε περίπτωση καταδίκης δυνάμει της παραγράφου (δ) ή (ζ), σε φυλάκιση τριών χρόνων. Αν ο υπαίτιος καταδικάστηκε προηγουμένως για κακούργημα που αφορά περιουσία, αυτός υπόκειται σε φυλάκιση επτά χρόνων. (γ) Η Τρίτη Κατηγορία στηρίζεται στο άρθρο 372 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Συνωμοσία για διάπραξη πλημμελήματος 372. Όποιος συνωμοτεί με άλλο να διαπράξει πλημμέλημα ή να διενεργήσει πράξη σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, η οποία αν διενεργόταν στη Δημοκρατία θα ήταν πλημμέλημα και η οποία είναι ποινικό αδίκημα σύμφωνα με τους νόμους που ισχύουν στον τόπο όπου σκοπεύεται να διενεργηθεί, είναι ένοχος πλημμελήματος. (δ) Η Τέταρτη Κατηγορία στηρίζεται στο άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Είσοδος σε ξένη περιουσία με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος, κλπ. 280. Όποιος εισέρχεται σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου, με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία ή με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή όποιος, αφού εισέρθει νόμιμα σε τέτοια περιουσία, παραμένει σε αυτή παράνομα, με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων. (ε) Η Πέμπτη Κατηγορία στηρίζεται στο άρθρο 309 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 που προνοεί τα ακόλουθα: Παράνομη κατοχή περιουσίας 309. Όποιος έχει στην κατοχή του κινητό, χρήματα, αξιόγραφο ή οποιαδήποτε άλλην περιουσία, για τα οποία υπάρχουν εύλογες υπόνοιες ότι είναι κλοπιμαία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση έξι μηνών, εκτός αν αποδείξει με αυτό τον τρόπο που να ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι απόκτησε νόμιμα την κατοχή τους. Το Ανώτατο Δικαστήριο είχε την ευκαιρία πολύ πρόσφατα να ασχοληθεί με το πιο πάνω άρθρο και πιο συγκεκριμένα στην ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 26/2022, 7/4/2023: '' Όπως αναφέραμε πιο πάνω, το άρθρο που πρόσθεσε το πρωτόδικο Δικαστήριο και επί του οποίου καταδίκασε τον Εφεσείοντα, είναι το ΄Αρθρο 309 του Ποινικού Κώδικα, ΚΕΦ. 154, το οποίο ορίζει ως ακολούθως: «309. Όποιος έχει στην κατοχή του κινητό, χρήματα, αξιόγραφο ή οποιαδήποτε άλλην περιουσία, για τα οποία υπάρχουν εύλογες υπόνοιες ότι είναι κλοπιμαία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση έξι μηνών, εκτός αν αποδείξει με αυτό τον τρόπο που να ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι απόκτησε νόμιμα την κατοχή τους.» Το ότι η επίδικη περιουσία, στην προκείμενη περίπτωση, ήταν κλοπιμαία, είναι δεδομένο. Τούτου δοθέντος, είναι σαφές ότι το Άρθρο 309 δεν μπορούσε να τύχει εφαρμογής. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας, Ποινική ΄Εφεση Αρ. 72/2018, ημερ. 24.10.2019, το αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας βρίσκει εφαρμογή στις περιπτώσεις όπου δεν αποδεικνύεται ότι η περιουσία είναι κλοπιμαία. Το Άρθρο 309 τυγχάνει εφαρμογής όταν ο κατηγορούμενος κατέχει περιουσία υπό τέτοιες ύποπτες περιστάσεις ώστε, ενώ δεν αποδεικνύεται ότι είναι κλοπιμαία, εύλογα, εξ αντικειμένου, δημιουργούνται υποψίες στο πρόσωπο που τον βλέπει να κατέχει τέτοια περιουσία, ότι αυτή είναι κλοπιμαία. (Βλ. επίσης, Κλεάνθους ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 236/2018, ημερ. 11.1.2019 και Kamilaris and Another v. The Police (Vol. 18) 1 C.L.R. 78). Επομένως, το κλοπιμαίο της περιουσίας, δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος της παράνομης κατοχής περιουσίας. Υπάρχει ακόμα ένας λόγος για τον οποίο δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η προσθήκη από το Δικαστήριο των πιο πάνω κατηγοριών. Το αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας είναι ιδιώνυμο και ιδιότυπο. Εφόσον στοιχειοθετηθεί από την Κατηγορούσα Αρχή η κατοχή περιουσίας και η εύλογη υπόνοια περί του κλοπιμαίου αυτής, μεταφέρεται το αποδεικτικό βάρος στον κάτοχο των εκ πρώτης όψεως κλοπιμαίων αντικειμένων, ώστε αυτός να δώσει μαρτυρία που να ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι η κατοχή της περιουσίας αποκτήθηκε νόμιμα (βλ. Narmania v. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 4/2018 και 5/2018, ημερ. 3.4.2019).'' Aποτελεί υπεράσπιση δε για τον κατηγορούμενο αν αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό (ισοζύγιο των πιθανοτήτων) ότι απέκτησε νόμιμα την περιουσία (βλέπετε άρθρο 309 Κεφ. 154). Σημειώνεται επίσης πως στις Κατηγορίες 2, 4 και 5 στη νομική βάση έχει συμπεριληφθεί και το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Συμπεράσματα: Καταρχάς υπενθυμίζεται πως η υπόθεση εξετάζεται πλέον μόνο σε σχέση με την ποινική ευθύνη του Κατηγορούμενου 1 αφού για τον Κατηγορούμενο 2 η υπόθεση είχε άλλη τροπή και έχει ολοκληρωθεί. Σε σχέση με τα αδικήματα της 1ης και 3ης Κατηγορίας : Τα αδικήματα της συνομωσίας προς διάπραξης κακουργήματος (1η Κατηγορία) και πλημμελήματος (3η Κατηγορία) καταλήγω ότι δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να στοιχειοθετηθούν. Και αυτό γιατί πέραν από το γεγονός ότι πράγματι ο Κατηγορούμενος 1 εντοπίστηκε μαζί με ακόμα ένα άλλο πρόσωπο στο χώρο του ισογείου της υπεραγοράς δεν παρουσιάστηκε καμία μαρτυρία περί της ύπαρξης μεταξύ τους οποιαδήποτε συμφωνίας για την διάπραξη των καταλογιζομένων αδικημάτων ούτε και μαρτυρία που να δείχνει την οποιαδήποτε ένοχη σκέψη για την διάπραξη των αδικημάτων της συνομωσίας. Συνεπώς δεν μου μένει άλλη επιλογή από το να αθωώσω και απαλλάξω τον 1ο Κατηγορούμενο από την 1η και 3η Κατηγορία. Σε σχέση με το αδίκημα της 2ης Κατηγορίας: Το αδίκημα αυτό αφορά την κατοχή διαρρηκτικών οργάνων κατά την διάρκεια της νύκτας. Στις λεπτομέρειες κατηγορίας έχει συμπεριληφθεί το μικρό μεταλλικό φαναράκι μάρκας ULTRAFIRE, μια πλαστική συσκευασία με 26 μύτες κατσαβιδιών, δύο μεταλλικούς κόφτες με πλαστική μπλε χειρολαβή και ένας ηλεκτρονικός ανιχνευτής ρεύματος χρώματος κόκκινου με άσπρη μύτη. Υπενθυμίζεται πως ο ΜΚ1 συμφώνησε ενώπιον του Δικαστηρίου πως ο ηλεκτρονικός ανιχνευτής ρεύματος δεν αποτελεί διαρρηκτικό εργαλείο. Επιπρόσθετα υπενθυμίζεται πως μέσα από τα ευρήματα του Δικαστηρίου προκύπτει πως στην κατοχή του 1ου Κατηγορούμενου βρέθηκε μόνο ο ένας από τους δύο μεταλλικούς κόφτες και συγκεκριμένα αυτός που έφερε μια μπλε πλαστική χειρολαβή αφού ο άλλος κόφτης που έφερε και μαύρο χρώμα εκτός από το μπλε στη χειρολαβή εντοπίστηκε στην κατοχή του Φιλιππίδη. Επίσης σύμφωνα με τα ευρήματα και πάλι του Δικαστηρίου το φαναράκι και οι 26 μύτες κατσαβιδιών βρέθηκαν στην κατοχή του 1ου Κατηγορούμενου. Το ερώτημα που καλούμε να απαντήσω είναι λοιπόν αν ο μεταλλικός κόφτης, το φαναράκι και οι 26 μύτες κατσαβιδιών στοιχειοθετούν το αδίκημα της παράνομης κατοχής διαρρηκτικών οργάνων κατά τη διάρκεια της νύκτας. Καταρχάς σημειώνω πως δεν έχω οποιαδήποτε μαρτυρία για το κατά πόσον οι 26 μύτες κατσαβιδιών από μόνες τους χωρίς την χρήση οποιουδήποτε κατσαβιδιού ή άλλου εργαλείου ή αντικειμένου μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως διαρρηκτικά εργαλεία συνεπώς δεν μπορώ να καταλήξω πως τα αντικείμενα αυτά πράγματι συνιστούν διαρρηκτικά εργαλεία εν την έννοια του νόμου. Στρεφόμενος τώρα στον μεταλλικό κόφτη με την μπλε χειρολαβή που βρέθηκε στην κατοχή του Κατηγορούμενου 1 αποδέχομαι την τεθείσα ενώπιον μου μαρτυρία και καταλήγω προς πρόκειται για διαρρηκτικό όργανο το οποίο ο Κατηγορούμενος 1 είχε στην κατοχή του κατά τη διάρκεια της νύκτας χωρίς νόμιμη δικαιολογία. Επιπρόσθετα ο συνδυασμός της κατοχής του συγκεκριμένου μεταλλικού κόφτη με την παράλληλη κατοχή και του φαναριού από μέρος του Κατηγορούμενου 1 δεν μου αφήνει άλλη επιλογή από το να καταλήξω πως και η κατοχή και του φαναριού από μέρους του στοιχειοθετεί και για το αντικείμενο αυτό το αδίκημα της κατοχής διαρρηκτικού οργάνου κατά τη διάρκεια της νύχτας χωρίς νόμιμη δικαιολογία. Συνεπώς ο Κατηγορούμενος 1 θα κριθεί ένοχος στην 2η Κατηγορία μόνο σε σχέση με τα δύο πιο πάνω αναφερόμενα αντικείμενα. Σε σχέση με το αδίκημα της 4ης Κατηγορίας: Η κατηγορία αυτή είναι καταδικασμένη σε απόρριψη και αυτό γιατί σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας αυτό το οποίο καταλογίζεται στον 1ο Κατηγορούμενο είναι η από μέρους του είσοδος σε ξένη περιουσία με σκοπό να διαπράξει το αδίκημα της κλοπής. Από την τεθείσα ενώπιον μου μαρτυρία υπενθυμίζεται κυρίως τον ΜΚ2 και ΜΚ3 επιβεβαιώθηκε πως όταν εντοπίστηκαν τα δύο ύποπτα πρόσωπα εντός του ισογείου δεν επιδίδονταν σε οποιαδήποτε ενέργεια ούτε και διαπιστώθηκε η ύπαρξη οποιασδήποτε απώλειας ή κλοπής οτιδήποτε βρισκόταν η αφορούσε την συγκεκριμένη υπεραγορά. Eπίσης στην κατάληξη αυτή συνηγορεί και το γεγονός ότι δεν υπάρχει μαρτυρία που να συνδέει τον Κατηγορούμενο 1 με την παραβίαση της αλουμινένιας πόρτας του υπογείου αφού ως και ο ΜΚ3 ανέφερε δεν μπορεί να αποκλεισθεί αυτή να ήταν ήδη παραβιασμένη από προηγουμένως. Συνεπώς στην βάση των ανωτέρω ο Κατηγορούμενος 1 αθωώνεται και απαλλάσσεται της 4ης Κατηγορίας. Σε σχέση με το αδίκημα της 5ης Κατηγορίας: Το ερώτημα που καλείται να απαντήσει εδώ το Δικαστήριο είναι κατά πόσον η δέσμη των 6 κλειδιών αυτοκινήτων που έχουν εντοπιστεί στο τσαντάκι του 1ου Κατηγορούμενου στοιχειοθετούν το αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας που περιλαμβάνεται στο άρθρο 309 του Κεφ. 155. Έχει δηλαδή αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η ύπαρξη εύλογων υπονοιών ότι η εντοπισθείσα στην κατοχή του Κατηγορούμενου περιουσία είναι κλοπιμαία; Σχετικά είναι τα όσα αναφέρθηκαν στην ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 236/2018, 11/1/2019 όπου μεταξύ άλλων πραγματεύτηκε και την εφαρμογή του άρθρου 309 του Κεφ. 155 και στην οποία λέχθηκαν τα εξής σχετικά: ''Αναφορικά με την καταδίκη στην κατηγορία για παράνομη κατοχή περιουσίας σημειώνουμε τα ακόλουθα: Συστατικό στοιχείο του αδικήματος κατά το άρθρο 309 είναι η ύπαρξη ευλόγων υπονοιών ότι η περιουσία που κατέχεται είναι κλοπιμαία. Η εμβέλεια του αδικήματος εξηγήθηκε από το Lord Goddard, με αναφορά σε ανάλογη νομοθεσία στην υπόθεση Flatman v. Light and others [1946] 2 All ER, 368, ως το ακόλουθο απόσπασμα που υιοθετήθηκε στην Kamilaris (ανωτ.): «A man is found in very suspicious circumstances in possession of property. He can be called upon to give an account of how he got it. If the police, or whoever start the prosecution, are satisfied that it was stolen and could show it was stolen, there is no need to invoke this section. The section is designed to cover cases in which it is impossible to show at the time of the man's arrest that the property is stolen. It is not necessary to show that it is stolen, because the section deals with property which is 'reasonably suspected of being stolen or unlawfully obtained.' If that is so a man can be brought before the Magistrates and dealt with under this section.» Αποφασίστηκε περαιτέρω ότι για να θεμελιωθεί κατηγορία βάσει του άρθρου 309 η κατηγορούσα αρχή θα πρέπει να αποδείξει ότι «a given date a certain person had in his possession property which some other person reasonably suspected to be stolen property» (Police v. Haralambous & Yianni 14 CLR 109, Police v. Skoufaris 23 CLR 187, Kamilaris, ανωτ.). Η εύλογη υπόνοια πρέπει να προκαλείται σε κάποιο πρόσωπο που βλέπει ή βρίσκει την περιουσία στην κατοχή του κατηγορούμενου, ενόσω η περιουσία παραμένει στην κατοχή του τελευταίου (Economides v. The Police 24 CLR 5, Kamilaris, ανωτ.). Ο Αρχιδικαστής Jackson είχε χαρακτηρίσει στην Kamilaris τη σχετική πρόνοια δυσεξήγητη εκφράζοντας την προσδοκία διευκρίνισης της από τη νομολογία μελλοντικά. Δεν φαίνεται όμως να παράχθηκε νομολογία επί του άρθρου 309. Έχουμε μόνο εντοπίσει την Καριπίδης ν. Δημοκρατίας

(2007)2 ΑΑΔ 237, όπου ελέχθη ότι το εύλογο των υπονοιών του προσώπου που τις επικαλέστηκε, αστυνομικού, εξεταστή της υπόθεσης, δεν μπορούσε να αποδειχθεί με την έκφραση της υποκειμενικής του κρίσης, αλλά ήταν ζήτημα αντικειμενικό. Προκύπτει ότι το άρθρο 309 βρίσκει εφαρμογή όταν ο κατηγορούμενος κατέχει περιουσία υπό τέτοιες ύποπτες περιστάσεις ώστε, ενώ δεν αποδεικνύεται ότι είναι κλοπιμαία, εύλογα, εξ αντικειμένου, δημιουργούνται υποψίες στο πρόσωπο που τον βλέπει να κατέχει τέτοια περιουσία, ότι αυτή είναι κλοπιμαία. Εν προκειμένω το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν αναφέρθηκε σε οποιαδήποτε μαρτυρία ενώπιον του από πρόσωπο που να σχημάτισε υπόνοιες και για τις περιστάσεις υπό τις οποίες το πρόσωπο αυτό σχημάτισε τέτοιες υπόνοιες ώστε, περαιτέρω, να τις κρίνει εξ αντικειμένου ως εύλογες. Προχώρησε το ίδιο να αναζητήσει ύποπτες περιστάσεις κι αυτό θα αρκούσε για να ανατρέψουμε την καταδίκη στην 1η κατηγορία. Σημειώνουμε όμως περαιτέρω ότι άστοχα θεώρησε ως τέτοιες ύποπτες περιστάσεις τη δικαστική του γνώση για τη μεγάλη συχνότητα διάπραξης διαρρήξεων και κλοπών και γενικά αδικημάτων κατά της περιουσίας σε συνδυασμό με «το συμπέρασμα του για τις κατηγορίες 2, 3 και 4». Στρεφόμενος τώρα στα γεγονότα της υπό εξέταση υπόθεσης προκύπτουν τα εξής: Πράγματι η δέσμη των συγκεκριμένων κλειδιών αυτοκινήτων εντοπίστηκε στην κατοχή του 1ου Κατηγορούμενου κατά τον εντοπισμό του εντός της πρώην υπεραγοράς Ορφανίδη. Τα συγκεκριμένα κλειδιά δεν έχουν αναγνωριστεί από τον οποιονδήποτε ως ιδιοκτήτη τους, ούτε πρόκειται για περιουσία που έχει δηλωθεί ως κλοπιμέα. Δεν έγινε ούτε οποιαδήποτε έρευνα για να διαπιστωθεί αν ο Κατηγορούμενος 1 ήταν ή είναι ιδιοκτήτης οποιουδήποτε οχήματος της μάρκας των κλειδιών που είχαν εντοπιστεί στην κατοχή του. Ουσιαστικά οι μάρτυρες κατηγορίας περιορίστηκαν στην παράθεση της άποψης κατά την δια ζώσης μαρτυρία τους πώς από την στιγμή που ο Κατηγορούμενος 1 δεν μπορούσε να δώσει ικανοποιητικές εξηγήσεις για το νόμιμο της κατοχής των κλειδιών που βρέθηκαν στην κατοχή του και υπήρχε εύλογη υπόνοια ότι αυτά κατέχονταν παράνομα κατηγορήθηκε για το αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας. Το ερώτημα που καλείται να απαντήσει το Δικαστήριο είναι κατά πόσον η δέσμη των 6 κλειδιών αυτοκινήτων που βρέθηκαν στην κατοχή του Κατηγορούμενου 1 τα οποία ανέφερε κατά την ανακριτική του κατάθεση πως ήταν δικά του κατέχονταν υπό τέτοιες ύποπτες περιστάσεις έτσι ώστε να σχηματίζονται υπόνοιες / υποψίες σε πρόσωπο στην περίπτωση μας τους ΜΚ2 και ΜΚ3 που ήταν τα μέλη της Αστυνομικής Δύναμης που τον εντόπισαν στην σκηνή ότι αυτή η περιουσία είναι κλοπιμέα με τις υπόνοιες / υποψίες αυτές να πρέπει να κρίνονται και εξ αντικειμένου εύλογες υπό τις περιστάσεις. Υπενθυμίζεται ξανά πως εκείνο το οποίο αναζητείται είναι εύλογες υπόνοιες ότι τα αντικείμενα είναι προϊόν κλοπής και όχι ότι πράγματι αποτελούν προϊόν κλοπής (βλ. Police v. Neoklis Haralambous & Stefanis Yanni 14 C.L.R. 109). Στην Καριπίδης Τζώννης ν. Δημοκρατίας

(2007)2 ΑΑΔ 237 το Εφετείο ανατρέποντας την πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση συμφώνησε πώς ''Η εύλογη υπόνοια, που αναφέρεται στο σχετικό άρθρο του Ποινικού Κώδικα, αποδεικνύεται ως αντικειμενικό γεγονός από το σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται. Δεν αποδεικνύεται με την έκφραση της υποκειμενικής κρίσης και αντίληψης του οποιουδήποτε, εδώ του εξεταστή της υπόθεσης.'' Συνεπώς θα πρέπει να εξεταστεί αν η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει εκτός από τον εντοπισμό των συγκεκριμένων αντικειμένων στην κατοχή του Κατηγορούμενου (1ο συστατικό στοιχείο) κατοχή η οποία στο τέλος της ημέρας προκύπτει αβίαστα και δεν έχει αμφισβητηθεί και την απόδειξη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και του δεύτερου συστηματικού στοιχείου, δηλαδή του συμπεράσματος ότι στοιχειοθετείται εύλογη υπόνοια ότι η αναφερόμενη στην 5η Κατηγορία περιουσία είναι κλοπιμαία. Και αυτό γιατί μόνο με την απόδειξη αμφότερων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος της παράνομης κατοχής περιουσίας που διέπεται από το άρθρο 309 του Κεφ. 154, το αποδεικτικό βάρος μετατίθεται στον Κατηγορούμενο δηλαδή αυτός να οφείλει να αποδείξει, στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων πάντοτε, ότι απέκτησε νόμιμα την κατοχή της περιουσίας αυτής. Από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου δεν μπορώ να οδηγηθώ σε συμπέρασμα στοιχειοθέτησης εύλογων υπονοιών ότι τα όσα εντοπίστηκαν στην κατοχή του Κατηγορούμενου αποτελούν κλοπιμαία περιουσία. Η μαρτυρία που τέθηκε από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής δεν ικανοποιεί το απαιτούμενο βαθμό απόδειξης. Οι πρώτοι τρείς μάρτυρες κατηγορίας προέβηκαν σε γενική αναφορά περί της ύπαρξης εύλογων υπονοιών χωρίς να δώσουν οποιαδήποτε άλλη εξήγηση πέραν του ότι ο Κατηγορούμενος 1 δεν έδωσε ικανοποιητικές εξηγήσεις για την κατοχή τους. Η φύση των αντικειμένων, η απουσία οιονδήποτε ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και/ή απουσία σημαντικής αξίας καθιστούν το σύνολο των στοιχείων μη ικανοποιητικό για την δημιουργία εύλογων υπονοιών ότι αυτά τα συγκεκριμένα αντικείμενα είναι κλοπιμαία. Υπενθυμίζεται πως δεν έγινε καν έλεγχος για το κατά πόσον ο Κατηγορούμενος 1 ήταν ιδιοκτήτης οποιουδήποτε μηχανοκίνητου οχήματος της μάρκας των κλειδιών που εντοπίστηκαν στην κατοχή του. Το γεγονός ότι η μαρτυρία του Κατηγορούμενου 1 έχει απορριφθεί ως μη αξιόπιστη δεν διαφοροποιεί με οποιοδήποτε τρόπο το συμπέρασμα αυτό του Δικαστηρίου αφού η Κατηγορούσα Αρχή όφειλε όπως αναφέρεται και ανωτέρω να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τόσο το πρώτο (την κατοχή που αποδείχθηκε) όσο και το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος (εύλογη υπόνοια ότι η αναφερόμενη στην 5η Κατηγορία περιουσία είναι κλοπιμαία) πράγμα το οποίο δεν έπραξε. Επίσης άξιο απόρροιας αποτελεί και το γεγονός πως ενώ στο Τεκμήριο 4 πράγματι περιλαμβάνονται 6 κλειδιά αυτοκινήτων σε αυτό επιπρόσθετα περιλαμβάνονται άλλα 3 κλειδιά για τα οποία καμία αναφορά δεν γίνεται στις λεπτομέρειες της 5ης Κατηγορίας και γενικά παραμένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί έκρινε η Κατηγορούσα Αρχή πως στην ίδια δέσμη 9 κλειδιών που εντοπίστηκε στην κατοχή του 1ου Κατηγορούμενου τα 6 από αυτά στοιχειοθετούσαν το αδίκημα του άρθρου 309 του Κεφ. 154 ενώ για τα υπόλοιπα 3 όχι; Συνεπώς για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω αναπόφευκτα η 5η Κατηγορία οδηγείται σε απόρριψη. Κατάληξη: Για όλους τους λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω ο Κατηγορούμενος 1 αθωώνεται και απαλλάσσεται από την 1η, 3η, 4η και 5η Κατηγορία. Ο Κατηγορούμενος 1 από την άλλη κρίνεται ένοχος στην 2η Κατηγορία όχι όμως στο σύνολο των λεπτομερειών αυτής αλλά η καταδίκη του περιορίζεται μόνο σε σχέση με δύο συγκεκριμένα αντικείμενα για τα οποία η κατοχή των οποίων από μέρους του στοιχειοθετεί το αδίκημα της κατοχής διαρρηκτικού οργάνου κατά τη διάρκεια της νύκτας χωρίς νόμιμη δικαιολογία και συγκεκριμένα τον μεταλλικό κόφτη με την χειρολαβή μπλε χρώματος και το μικρό φαναράκι. Σε σχέση με τα υπόλοιπα περιγραφόμενα αντικείμενα της 2ης Κατηγορίας αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται σε σχέση με αυτά. (Υπ.)....................................... N. Φακοντής, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Tροποποίηση των λεπτομερειών της 4ης Κατηγορίας έλαβε χώρα στις 04.07.20.23. [2] Μ.Φ. Χ. v. Μ.Χ., ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 22/2018, 28/9/2021 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο