Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Λευτέρης Χάμπιαουρης, Αρ. Υπόθεσης: 4587/23, 23/6/2023

(1)/2004 (κατηγορίες 1 και 2), της κατοχής , μεταφοράς και χρήσης εκρηκτικών υλών χωρίς άδεια κατά παράβαση του περί εκρηκτικών υλών Νόμου Κεφ. 54 (Κατηγορίες 3, 4 και 5), την κατηγορίας του πυροβολισμού με πυροβόλου όπλο εντός κατοικημένης περιοχής, κατά παράβαση του άρθρου 374(η) του Κεφ. 154 (κατηγορία 6) , την κατηγορία του τραυματισμού ζώου, κατά παράβαση του άρθρου 323 του Κεφ. 154 (κατηγορία 7) και της κατηγορίας της απειλής κατά παράβαση του άρθρου 91Α του Κεφ.

1. (Κατηγορία 8). Τα πιο πάνω αδικήματα, έγιναν σύμφωνα με το κατηγορητήριο μεταξύ 10/06/2023 μέχρι 19/06/
2. Ο κατηγορούμενος απάντησε μη παραδοχή στις κατηγορίες. Η Κατηγορούσα Αρχή ζήτησε όπως ο κατηγορούμενος παραμείνει υπό κράτηση. Το αίτημα της στηρίζεται στην πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων. Εις επίρρωση του λόγου αυτού τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ως τεκμήριο 1, μια προηγούμενη καταδίκη με την οποία βαρύνεται ο κατηγορούμενος και το σύνολο των εκκρεμούσων υποθέσεων τις οποίες αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Συγκεκριμένα όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος της κατηγορούσας Αρχής, με παραπομπή στο Τεκμήριο 1, εναντίον του Κατηγορουμένου εκκρεμούν οι πιο κάτω Ποινικές Υποθέσεις, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου:
3. Η ποινική υπόθεση 1681/20, στην οποία ο κατηγορούμενος, αντιμετωπίζει κατηγορίες βίας στην οικογένεια , πρόκλησης ψυχικής βλάβης σε μέλος της οικογένειας κατά παράβαση του νόμου 119(Ι)/2000 (κατηγορίες 1 και 2) οι οποίες κατ' ισχυρισμό έγιναν την περίοδο μεταξύ Δεκεμβρίου του 2018 και 05/05/2019 και κατηγορίες Απειλής και κοινής οχληρίας, (κατηγορίες 3 και 4) οι οποίες κατ΄ ισχυρισμό έγιναν στις 24/02/
5. Η ποινική υπόθεση 1510/2022, στην οποία ο κατηγορούμενος, κατηγορείται ότι την 10/02/22 διέπραξε τα αδίκηματα της παρέμβασης σε δικαστική διαδικασία , κατά παράβαση του άρθρου 122(β) του Κεφ. 154(κατηγορία 1), το αδίκημα της κοινής επίθεσης, κατά παράβαση του άρθρου 242 του Κεφ. 154 (κατηγορία 2), της απειλής κατά παράβαση του άρθρου 91Α του Κεφ. 154 (κατηγορία 3), την κατηγορία των απερίσκεπτων και αμελών πράξεων κατά παράβαση του άρθρου 236(α) του Κεφ. 154 (κατηγορία 4) και την κατηγορία της άσκησης ψυχολογικής βίας κατά παράβαση του νόμου 115(Ι)/2021 (κατηγορία 5). Επίσης αντιμετωπίζει την κατηγορία την εισόδου σε ξένη περιουσία με σκοπό την διάπραξη αδικήματος η οποία του καταλογίζεται ότι έγινε τον Νοέμβριο του 2020 , κατά παράβαση του άρθρου 280 του Κεφ.
6. (κατηγορία 6), την κατηγορία της απειλής κατά παράβαση του άρθρου 91Α του Κεφ. 154, κατά τον Νοέμβριο του 2020 (κατηγορία 7), το αδίκημα της Εισόδου σε ξένη περιουσία κατά παράβαση του άρθρου 280 του Κεφ. 154, αδίκημα το οποίο του καταλογίζεται ότι έγινε στις 17/12/2020 (κατηγορία 8), και το αδίκημα της Απειλής κατά παράβαση του άρθρου 91Α του Κεφ. 154, το οποίο του καταλογίζεται ότι έγινε επίσης την 17/12/20 (κατηγορία 9). Σημειώνω ότι για τις πιο πάνω κατηγορίες, παραπονούμενη φαίνεται να είναι το ίδιο πρόσωπο.
7. Η ποινική υπόθεση 1625/22, στην οποία ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της απειλής κατά παράβαση του άρθρου 91Α του Κεφ. 154, κατά τον Αύγουστο του 2018 (κατηγορία 1).
8. Η ποινική υπόθεση 2444/22 όπου αντιμετωπίζει την κατηγορία του χειρισμού ταχύπλοου σκάφους χωρίς άδεια χειριστή κατά παράβαση του Περί Ταχύπλοων Σκαφών Νόμου στις 24/02/2020 (Κατηγορία 1), την κατηγορία της χρήσης ταχύπλοου σκάφους χωρίς άδεια κυκλοφορίας κατά παράβαση του Περί Ταχύπλοων Σκαφών Νόμου στις 24/02/2020 (Κατηγορία 2) και την κατηγορία της παράλειψης συμμόρφωσης σε σήμα μέλους της Αστυνομίας κατά παράβαση του Περί Αστυνομίας Νόμου , κατά την 24/02/2020 (κατηγορία 3).
9. Η ποινική υπόθεση 8173/22 στην οποία ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της Απειλής κατά παράβαση του άρθρου 91Α του Κεφ. 154, αδίκημα το οποίο κατ' ισχυρισμό έγινε μεταξύ των μηνών Αυγούστου και Σεπτεμβρίου του 2022 στην Πάφο. (Κατηγορία 1) και την κατηγορία της άσκησης ψυχολογικής βίας κατά παράβαση του Νόμου 115(Ι)/2021 αδίκημα το οποίο επίσης κατ' ισχυρισμό έγινε μεταξύ των μηνών Αυγούστου και Σεπτεμβρίου του 2022 στην Πάφο. (Κατηγορία 2) .
10. Η ποινική υπόθεση 1347/2023, στην οποία ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει το αδίκημα της συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση του άρθρου 371 του Κεφ. 154 (κατηγορία 1), την κατηγορία της διάρρηξης κατοικίας κατά παράβαση του άρθρου 291 και 292 του Κεφ. 154 (κατηγορία 2), την κατηγορία της κλοπής από κατοικίας κατά παράβαση των άρθρων 255 και 266 του Κεφ. 154 (κατηγορία 3), την κατηγορία της Εισόδου σε κατοικία με σκοπό την διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση του άρθρου 293 του Κεφ. 154 (κατηγορία 4) , την κατηγορία της κλοπής ηλεκτρισμού κατά παράβαση του Κεφ. 170 (κατηγορία 5) και την κατηγορία εισόδου σε ξένη περιουσία με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος κατά παράβαση του άρθρου 280, Κεφ. 154 (Κατηγορία 6), αδικήματα τα οποία κατ' ισχυρισμό έγιναν μεταξύ του μηνός Φεβρουαρίου του 2020 και 15/07/
11. Σε σχέση με προηγούμενες καταδίκες, ο Κατηγορούμενος βαρύνεται με μια προηγούμενη καταδίκη, στα πλαίσια της 5945/18 του Ε.Δ Πάφου, για τις κατηγορίες της κλοπής , ανησυχίας , δυο κατηγορίες εισόδου σε ξένη περιουσία με σκοπό την διάπραξη αδικήματος και της απειλής όπου συνολικά του είχε επιβληθεί πρόστιμο €
12. Τα αδικήματα αυτά έγιναν μεταξύ 01/05/2018 και 28/05/
13. Τέλος η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, τόνισε ότι πέραν των έξι εκκρεμούσων υποθέσεων, θα πρέπει το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του ότι στα εν λόγω κατηγορητήρια, περιλαμβάνονται διαφορετικοί φάκελοι υποθέσεων οι οποίες έχουν συμπεριληφθεί στο ίδιο το κατηγορητήριο και ότι τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζει είναι σοβαρά καθώς και διαφορετικά μεταξύ τους. Η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορούμενου έφερε ένσταση στην κράτηση του πελάτη της, αναφέροντας ότι ουσιαστικά η παρούσα υπόθεση, μελετώντας η ίδια το μαρτυρικό, ότι αυτή δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί. Σε σχέση με την ποινική υπόθεση 1681/20, υποστήριξε (τουλάχιστον για τις κατηγορίες που αφορούν τον κουνιάδο του κατηγορούμενου), ότι αυτός απέσυρε το παράπονο του, χωρίς όμως να παρουσίασει την οποιαδήποτε ένορκη δήλωση, ούτε κάτι τέτοιο να επιβεβαιώνεται από την Κατηγορούσα Αρχή. Σημειώνω ότι στην εν λόγω υπόθεση υπάρχουν και άλλες κατηγορίες με διαφορετικό φάκελο που αφορούν άλλο πρόσωπο. Περαιτέρω σε σχέση με την 1510/22, ανέφερε ότι ειδικά σε σχέση με την κατηγορία 6 που είναι η κατηγορία της εισόδου σε ξένη περιουσία, υποστήριξε ότι αυτό το υποστατικό το ενοικιάζει ο κατηγορούμενος από την παραπονούμενη, και ότι αυτή του έχει κάνει αγωγή για τον βγάλει από αυτό. Επειδή όπως ανέφερε δεν μπορεί να το πράξει ακόμα, πάει συνεχώς και του κάνει καταγγελίες. Επίσης σε σχέση με την ποινική 1347/23 υποστήριξε ότι δεν έχει κάποια σχέση με αυτή, αλλά ο γιός του. Τέλος ανέφερε ότι οι πιο πολλές υποθέσεις που έχουν καταχωρηθεί, καταχωρήθηκαν καταχρηστικά. Σε σχέση με την προηγούμενη καταδίκη του, τόνισε ότι δεν είναι πολύ σοβαρή και την έχει παραδεχθεί για να μην «ταλαιπωρείται» στο Δικαστήριο. Εισηγήθηκε τέλος να υπογράφει στον Αστυνομικό Σταθμό, τόνισε την θέση της ότι δεν αντιμετωπίζει σοβαρές κατηγορίες και ότι τον παρακολουθά ψυχίατρος και παίρνει φαρμακευτική αγωγή. Η εξουσία του Δικαστηρίου να εξετάζει αίτημα κράτησης του Κατηγορουμένου ενόσω η ποινική υπόθεση του εκκρεμεί για εκδίκαση εδράζεται στο άρθρο 157

(1)της ποινικής Δικονομίας (Κεφ.155) και είναι διακριτικής φύσεως (Βασιλείου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ 7) Ως γνωστό, το ενδεχόμενο κράτησης συναρτάται με οποιονδήποτε από τους τρεις πιο κάτω παράγοντες: (α) την πιθανότητα μη προσέλευσης ενός κατηγορούμενου στη δίκη (β) την πιθανότητα διάπραξης του ίδιου ή άλλου αδικήματος (γ) τη δυνατότητα επηρεασμού μαρτύρων. Καθένας από τους πιο πάνω παράγοντες εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δύναται να δικαιολογήσει την έκδοση διατάγματος κράτησης (Βασιλείου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 7). Δεν είναι συνεπώς απαραίτητη η συνδρομή των τριών πιο πάνω παραγόντων για να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου. Όπως λέχθηκε στη Σιακαλλή v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 130 σελίδες 133, 134: «Η πιθανότητα μη προσέλευσης των κατηγορουμένων στη δίκη είναι ο βασικός παράγοντας που εξετάζεται από το Δικαστήριο κατά την εξέταση του ενδεχόμενου κράτησης τους. Κατά τη στάθμιση του παράγοντα αυτού λαμβάνονται υπόψη η σοβαρότητα του αδικήματος, η πιθανότητα καταδίκης του στο βαθμό που μπορεί να προβλεφθεί από τις καταθέσεις των μαρτύρων και το ύψος της ποινής που προβλέπεται. Όμως ο κίνδυνος μη προσέλευσης δεν αποτελεί και το μοναδικό παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη. Άλλοι παράγοντες είναι η πιθανότητα διάπραξης του ίδιου ή άλλου αδικήματος, καθώς και η δυνατότητα επηρεασμού μαρτύρων. Δεν είναι απαραίτητο να συνυπάρχουν όλοι οι παράγοντες, αλλά ένας ή περισσότεροι από αυτούς μπορεί να αποτελέσουν τον αποφασιστικό παράγοντα για την απόφαση του Δικαστηρίου (Lefkios Rodosthenous and Another v. The Police

(1961)CLR 50, Michael Apostolou Tsouka v. The Police

(1962)CLR 261). Κάθε παράγοντας θα πρέπει να εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος κράτησης. Ακριβώς στην υπόθεση Κλεάνθης Γεωργίου Βασιλείου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 6248, ημερ. 10.1.1997 τονίστηκε ότι η άποψη ότι πρέπει σε κάθε περίπτωση να υπάρχει συρροή όλων των παραγόντων που καθιέρωσε η νομολογία, περιλαμβανομένης και της πιθανότητας επανάληψης των αδικημάτων για τα οποία κάποιος κατηγορείται, δεν βρίσκει έρεισμα ούτε στη λογική ούτε στη νομολογία.» Το Δικαστήριο, όταν εξετάζει ένα αίτημα όπως αυτό της Κατηγορούσας Αρχής, είναι σημαντικό να καθοδηγείται από την αρχή ότι κάθε κατηγορούμενος τεκμαίρεται ότι είναι αθώος εκτός εάν καταδικαστεί από αρμόδιο Δικαστήριο. Στη Γενικός Εισαγγελέας v. Κυριάκου

(2001)2 Α.Α.Δ. 373, αναφέρεται ότι ο κανόνας ότι οι υπόδικοι αφήνονται ελεύθεροι κάμπτεται μόνο εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένοι κίνδυνοι, προσέγγιση που είναι ευθυγραμμισμένη με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η αρχή αυτή κατοχυρώνεται και συνταγματικά εφ' όσον αποτελεί απόρροια του τεκμηρίου της αθωότητας ενός προσώπου. Ένας υπόδικος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος με εγγύηση στις περιπτώσεις όπου υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στο Δικαστήριο για να δικαστεί. Ανάγκη περιορισμού του πολίτη πρέπει να διαπιστώνεται δικαστικά σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και να επιβάλλεται από τα γεγονότα της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης (Ανδρέας Καραγιώργης κ.ά. v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 92). Αναφέρω από τώρα πως έχω θέσει ενώπιον μου τα όσα ανέφεραν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις αγορεύσεις τους, και θα σταθώ σε αυτά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Προχωρώ στην εξέταση του λόγου στον οποίο στηρίζεται και το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής και συνάμα ανεξάρτητου λόγου, επί του οποίου ζητείται η κράτηση του κατηγορουμένου, ο οποίος είναι η πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων. Για την επιτυχή επίκληση του κριτηρίου αυτού δεν απαιτείται απόδειξη του κριτηρίου με την αυστηρή έννοια του όρου. Ούτε απαιτείται ακριβής μαρτυρία για την ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος. Εκείνο που μετρά είναι αν με βάση όλα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα. Στην Άθου Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 113/15 (Σχ. με 115/15), απόφαση ημερομηνίας 02.06.2015, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο καθοδηγήθηκε από σχετικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπως την Σπανού κ.ά. v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 26 και 28/2013, ημερομηνίας 29/3/2013 και την Νικολάου v Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 840. Σύμφωνα με την προαναφερόμενη Νομολογία, κράτηση κατηγορούμενου μπορεί να διαταχθεί ακόμα και στη βάση, μόνο, κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων. Στην προκείμενη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο παρατήρησε ότι, για να καταλήξει (ένα Δικαστήριο) σε συμπέρασμα για ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος, δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία. Αρκεί, αν, με βάση όλα τα ενώπιον του στοιχεία, δημιουργείται ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα. Λαμβάνοντας υπόψη, ότι ο Κατηγορούμενος 2 - Εφεσείοντας, βαρύνεται με προηγούμενη καταδίκη για ομοειδές αδίκημα κατοχής ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια και ότι δέκα περίπου μήνες μετά την αναστολή σημαντικού μέρους της ποινής του βρέθηκε, κάτω από ύποπτες συνθήκες, στη σκηνή διάπραξης των προαναφερόμενων τριών αδικημάτων, θεώρησε ότι ο κίνδυνος εμπλοκής του σε νέα αδικήματα στο μέλλον δεν ήταν μόνο μια απλή πιθανότητα, αλλά περισσότερο από ορατός. Επομένως, ο ορατός κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων εκ μέρους του Κατηγορούμενου 2 - Εφεσείοντα δικαιολογούσε, υπό τις περιστάσεις, τη διαφορετική μεταχείρισή του και την έκδοση διατάγματος κράτησης του. Συμφωνούμε με το πρωτόδικο Δικαστήριο και με αυτά τα δεδομένα, θεωρούμε και τους δύο (εναπομείναντες) λόγους έφεσης ως αβάσιμους. Η πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων ήταν, υπό τις περιστάσεις, «ευλογοφανής», όπως έκρινε το πρωτόδικο Δικαστήριο, και η διαφορετική μεταχείριση μεταξύ πρώτου και δεύτερου Κατηγορούμενου δικαιολογείτο, υπό τις περιστάσεις, εφόσον για τον δεύτερο Κατηγορούμενο ικανοποιείτο το στοιχείο του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων.» Στην προαναφερόμενη υπόθεση Σιακαλλή τονίστηκε ότι η πιθανότητα αυτή δεν περιορίζεται κατ' ανάγκη σε παρόμοιο με το υπό εκδίκαση αδίκημα. Άμεσα δε συνδεδεμένη με την εξέταση πιθανολόγησης διάπραξης νέου αδικήματος είναι και η επιθυμία προστασίας του κοινωνικού συνόλου. Στην ίδια υπόθεση λέχθηκε ότι η εκκρεμότητα άλλων ποινικών υποθέσεων ενισχύει την πιθανολόγηση διάπραξης άλλου νέου αδικήματος. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Νικολάου v. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ., στην οποίαν μνημονεύεται η υπόθεση Νικολάου v. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 840, η ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλων αδικημάτων στον ενδιάμεσο χρόνο μέχρι τη δίκη από τον κατηγορούμενο, μπορεί να στοιχειοθετηθεί είτε από στοιχεία που αφορούν σε προηγούμενη καταδίκη ή προηγούμενες καταδίκες, είτε ακόμα και από το γεγονός ότι εναντίον του κατηγορουμένου εκκρεμούν προς εκδίκαση ή προς καταχώρηση, άλλες υποθέσεις σε σχέση με τη διάπραξη παρόμοιων αδικημάτων. Το γεγονός της εκκρεμότητας άλλων υποθέσεων δύναται, υπό τις κατάλληλες περιστάσεις, να θεωρηθεί ότι αναδεικνύει μία συμπεριφορά και τάση του κατηγορουμένου, η οποία κλίνει προς την πιθανότητα διάπραξης νέων αδικημάτων αν αυτός αφεθεί ελεύθερος. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την πιο πάνω υπόθεση: «Αυτό ήταν ένα σοβαρό στοιχείο το οποίο μπορούσε και έπρεπε να συνσταθμιστεί από το πρωτόδικο και μπορούσε να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της κράτησης του εφεσείοντα, δεδομένου ότι στοιχειοθετούσε την ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης αδικημάτων στο μεσοδιάστημα, παρά την ύπαρξη λευκού ποινικού μητρώου του εφεσείοντα, στοιχείο το οποίο επίσης λήφθηκε υπόψη.» Στην Αριστοδήμου ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 567 λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων. «Εξετάσαμε τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης και δεν έχουμε ικανοποιηθεί ότι συντρέχει λόγος για την παρέμβαση μας. Το πρωτόδικο δικαστήριο ορθώς καθοδηγήθηκε από την υπάρχουσα νομολογία, επισημαίνοντας ότι δεν ήταν απαραίτητη η ύπαρξη προηγουμένων καταδικών, αρκούσε, υπό τις περιστάσεις, η ύπαρξη των δυο άλλων ποινικών υποθέσεων που επίσης εκκρεμούν εναντίον του εφεσείοντα για να οδηγηθεί στην κατάληξη ότι υπάρχει πιθανότητα επανάληψης της ιδίας εγκληματικής συμπεριφοράς από τον εφεσείοντα. (βλ. Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 130 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2008)2 A.A.Δ. 597). Η χρονική αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν στην καταχώρηση των τριών υποθέσεων, όπως τις αναλύσαμε πιο πάνω, καθιστά έκδηλο και προφανές ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο οδηγήθηκε στο συμπέρασμα πιθανότητας επανάληψης αφού τα εξεταζόμενα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης, κατ' ισχυρισμόν, διαπράχθηκαν ενώ υπήρχε προγραμματισμένη για ακρόαση άλλη υπόθεση ενώπιον του κακουργιοδικείου Πάφου. Ταυτοχρόνως η άλλη υπόθεση που εκκρεμεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, αφορά προγενέστερη περίοδο της διάπραξης των αδικημάτων της υπό κρίση υπόθεσης. Αυτό, κατά τη γνώμη μας, δικαιολογούσε πλήρως την κατάληξη του κακουργιοδικείου.» Στη Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 327, το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση του κατηγορούμενου ανέφερε τα ακόλουθα: «Στη συνέχεια το Κακουργιοδικείο εξέτασε το ζήτημα της πιθανότητας διάπραξης άλλων αδικημάτων, από τον εφεσείοντα μέχρι τη δίκη του. Αυτό το ζήτημα είχε τεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή η οποία έθεσε ευθέως και σαφώς ενώπιον του Κακουργιοδικείου την θέληση και την επιθυμία του εφεσείοντα να βοηθήσει με οποιοδήποτε τρόπο, έστω και παράνομο, τον αδελφό του, συγκατηγορούμενο του στην παρούσα υπόθεση και κατηγορούμενο στην Υπόθεση Αρ. 38/12, να αθωωθεί από τις εναντίον του κατηγορίες. Συγκεκριμένα η Κατηγορούσα Αρχή έθεσε υπόψη του Κακουργιοδικείου την Ποινική Υπόθεση Αρ. 6574/12 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, στην οποία κατηγορούμενος είναι ο παρών εφεσείων και στην οποίαν κατηγορείται, μεταξύ άλλων, ότι μεταξύ των ημερομηνιών Δεκεμβρίου του 2011 και Απριλίου του 2012, παρείχε τη δυνατότητα διαφυγής στον αδελφό του Θεόδωρο Θεοφάνους, εν γνώσει του, ότι αυτός ενεχόταν σε έγκλημα διπλού φόνου εκ προμελέτης. Επίσης στην υπόθεση εκείνη κατηγορείται ότι κατέστρεψε και αποδεικτικά στοιχεία, εσκεμμένα, για να βοηθήσει τον αδελφό του να διαφύγει την καταδίκη. Επομένως κατά την κρίση μας ορθά το πρωτόδικο δικαστήριο εξετάζοντας την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων, αναφέρθηκε στην Υπόθεση Αρ. 6574/12, Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είχε καταδειχθεί η πιθανότητα εκδήλωσης εκ νέου διάθεσης παροχής βοήθειας του εφεσείοντα προς τον αδελφό του, με οποιοδήποτε τρόπο, ώστε να αποφύγει την καταδίκη για υπόθεση διπλού φόνου, την οποίαν αντιμετωπίζει. Ακόμα το Κακουργιοδικείο έκρινε ότι υπήρχε και κίνδυνος εναντίον της ζωής του Οδυσσέα Ποζίδη, συζύγου του ενός από τα δύο θύματα στην Υπόθεση Αρ. 38/12, και πάλι με απώτερο σκοπό την υποβοήθηση της υπεράσπισης του αδελφού του εφεσείοντος Θεόδωρου Θεοφάνους. Με αυτά τα δεδομένα ορθά, κατά την κρίση μας, το Κακουργιοδικείο κατέληξε στο συμπέρασμα πως η πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων εκ μέρους του εφεσείοντα, της μορφής που εξήγησε, δηλαδή με σκοπό την υποβοήθηση του αδελφού του κατηγορούμενου στην Υπόθεση Αρ. 38/12, καθιστούσε την κράτηση του εφεσείοντα μέχρι τη δίκη του επιτακτική.» Στην Πατατάρης ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 46, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 52: «Η πιθανολόγηση διάπραξης νέου αδικήματος αναφέρεται σε τάση για συγκεκριμένη συμπεριφορά του αδικοπραγούντα στο μέλλον, συμπεριφορά για την οποία το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, με βάση το σύνολο του υλικού που βρίσκεται ενώπιον του.» Στη Φενερίδης

(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2101 η οποία αφορούσε σε αίτηση έκδοσης εντάλματος Habeas Corpus, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Όμως ο κίνδυνος μη προσέλευσης δεν αποτελεί και τον μοναδικό ουσιώδη παράγοντα. Άλλοι παράγοντες είναι η πιθανότητα διάπραξης του ίδιου ή άλλου αδικήματος καθώς και ο επηρεασμός της πορείας της δικαιοσύνης. Δεν είναι απαραίτητο όλοι οι παράγοντες να συνυπάρχουν, ένας ή περισσότεροι απ' αυτούς μπορεί να αποτελέσουν τον αποφασιστικό παράγοντα (Rodosthenous and Another v. The Police 1961 C.L.R. 50 και Μichael Apostolou Tsouka v. The Police 1962 C.L.R. 261. Βλέπε επίσης Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 A.A.Δ. 45 και Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας

(1997)2 A.A.Δ. 109.) H πρόβλεψη αναφορικά με την ύπαρξη ή αποτίμηση των διάφορων κινδύνων που σταθμίζουν τελικά την εξέταση του ενδεχόμενου κράτησης, όπως είναι η πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων, δεν μπορεί παρά να στηρίζεται είτε σε στοιχεία που προέρχονται από το ιστορικό του υπόδικου ή της υπόθεσης είτε σε εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της (Φώτος Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω). Όσον αφορά δε την πιθανότητα διάπραξης άλλου αδικήματος δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία, αρκεί να δημιουργείται ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει μια τέτοια πιθανότητα (Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω).» Στην Πιριπίτσης ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 9 το Εφετείο σε συμφωνία με το πρωτόδικο Δικαστήριο βρήκε πως η μαρτυρία που είχε τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου σαφώς δημιουργούσε εύλογη υποψία ότι ο εφεσείων ενεχόταν στη διάπραξη αδικημάτων παρόμοιας φύσης με εκείνα για τα οποία επρόκειτο να δικαστεί. Στην Χρυσόστομος Σκούρος v. Αστυνομίας 2011 2ΑΑΔ 140 διατάχθηκε η κράτηση του Εφεσείοντα για τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων στην βάση μόνο του ίδιου κατηγορητηρίου που αντιμετώπιζε. Αναφέρθηκε από το Εφετείο ότι το γεγονός διάπραξης μεγάλου αριθμού αδικημάτων εντός ελάχιστου χρόνου δεικνύει την ύπαρξη ροπής και δυνατότητας διάπραξης νέων αδικημάτων. Στην ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΔΙΑ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

(2001)2 ΑΑΔ 689 (Ποινική Έφεση Αρ. 7183) λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Ο τρόπος προσέγγισης της πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος διαγράφεται στην υπόθεση Matznetter v. Austria A 10, p.33

(1969)στην οποία τα Αυστριακά δικαστήρια έλαβαν υπόψη την 'πολύ παρατεταμένη συνέχιση των αξιόμεμπτων πράξεων του κατηγορουμένου, την πελώρια έκταση της ζημιάς που είχαν υποστεί τα θύματα, την πονηριά του κατηγορουμένου και το γεγονός ότι η πείρα και μεγάλη δεξιότητα του κατηγορουμένου το καθιστούσαν εύκολο για τον ίδιο να επαναλάβει τις παράνομες δραστηριότητές του'. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θεώρησε ότι όλα τα πιο πάνω αποτελούσαν περιστάσεις οι οποίες δικαιολογούσαν την άρνηση απόλυσης με εγγύηση για λόγο που σχετίζεται με την αποτροπή διάπραξης άλλου αδικήματος. Λαμβάνουμε υπόψη το υλικό που βρίσκετο ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου που σχετίζεται με τη φύση, σοβαρότητα και την ισχυριζόμενη μέθοδο διάπραξης των αδικημάτων - διακίνηση κεφαλαίων μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών. Επίσης λαμβάνουμε υπόψη το ύψος του ισχυριζόμενου ποσού που αποτελεί το αντικείμενο της κλοπής - υπερβαίνει το ½ εκατομμύριο - σε συνάρτηση με τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές. Κρίνουμε πως το σχετικό συμπέρασμα του πρωτόδικου δικαστηρίου δικαιολογείται με βάση το ενώπιόν του υλικό.» Στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί κοινό έδαφος των μερών ότι ο κατηγορούμενος δεν διαθέτει λευκό ποινικό μητρώο και αντιμετωπίζει τις πιο πάνω περιγραφόμενες ποινικές υποθέσεις ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Έχοντας την ευκαιρία να μελετήσω τα συγκεκριμένα κατηγορητήρια διαπιστώνω ότι σε αυτά περιλαμβάνονται σοβαρά αδικήματα μάλιστα με κάποιες από αυτές να εκδικάζονται συνοπτικά μετά από την γραπτή συγκατάθεση που δόθηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Εκκρεμούν με την παρούσα υπόθεση προς εκδίκαση συνολικά

(7)ποινικές υποθέσεις. Διαπιστώνω επίσης ότι και η παρούσα υπόθεση με αριθμό 4587/23 που αφορά τον Κατηγορούμενο, περιλαμβάνει σύμφωνα με το κατηγορητήριο δυο ανακριτικούς φακέλους για αδικήματα που κατ' ισχυρισμό έγιναν σε διαφορετικούς χρόνους (μεταξύ 10/06/23 - 19/06/2023), και τόπους. Επίσης στην υπόθεση 1681/20, περιλαμβάνονται επίσης σύμφωνα με το κατηγορητήριο επίσης δυο ανακριτικοί φάκελοι για αδικήματα που κατ' ισχυρισμό έγιναν σε διαφορετικού χρόνου (μεταξύ Δεκεμβρίου του 2018 και Φεβρουαρίου του 2020). Δυο ανακριτικούς φακέλους περιλαμβάνονται και στο κατηγορητήριο με αριθμό υπόθεσης 1510/22, αδικήματα που έγιναν κατ' ισχυρισμό μεταξύ Νοεμβρίου του 2020 και Φεβρουαρίου του

1. Επίσης διαπιστώνω ότι σε σχέση με τις εκκρεμούσες υποθέσεις, σε πολλές από αυτές ως προκύπτει από τα όσα αναφέρονται ανωτέρων, φαίνεται ότι αφορούν παρόμοιας φύσεως αδικήματα και τα οποία κρίνονται ως σοβαρά. Το γεγονός ότι στα εν λόγω κατηγορητήρια περιλαμβάνονται και άλλου είδους αδικήματα, αυτό δεν μπορεί να επηρεάσει την κρίση του Δικαστηρίου , αφού σύμφωνα και με τη νομολογία μας η πιθανότητα διάπραξης άλλου αδικήματος δεν περιορίζεται κατ' ανάγκη σε παρόμοια με τα υπό εκδίκαση αδικήματα. Η αξιόποινη συμπεριφορά του κατηγορούμενου ως του καταλογίζεται από τις πιο πάνω εκκρεμούσε υποθέσεις αλλά και από την προηγούμενη καταδίκη με την οποία βαρύνεται, φαίνεται να ξεκινά από το Μάϊο του 2018 έως τον Ιούνιο του
2. Κρίνω ότι παρά την παρέλευση κάποιου χρονικού διαστήματος σε κάποια από τα κατ' ισχυρισμό αδικήματα αλλά και την προηγούμενη καταδίκη του κατηγορούμενου, οι υποθέσεις αυτές μπορούν να ενισχύσουν την εντύπωση η οποία διαπιστώνεται ως προς το πρόσωπο του κατηγορουμένου, σχετικά με τον κίνδυνο διάπραξης αδικημάτων σε συνάρτηση πάντα με τις υπόλοιπες εκκρεμούσες υποθέσεις. Στην υπόθεση ΙΩΣΗΦ ΙΩΣΗΦ v AΣΤΥΝΟΜΙΑΣ Ποιν. Έφεση 73/2017 ημερ.20/03/17 ο εφεσείοντας βαρύνετο με δύο προηγούμενες καταδίκες. Στην μία εξ αυτών είχαν ήδη διαρρεύσει 13 χρόνια ενώ στην άλλη 6 από την ημερομηνία της καταδίκης μέχρι και την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης από το πρωτόδικο Δικαστήριο. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία διατάχθηκε η κράτηση του Εφεσείοντα μέχρι την δίκη του αφού έκρινε ότι το ιστορικό του, με βάση μεταξύ άλλων την ύπαρξη των δύο προηγούμενων καταδικών καθώς και των κατηγοριών που αντιμετώπιζε στην προκείμενη περίπτωση ήταν ικανό να αποκαλύψει την τάση του εφεσείοντα στο να επιδίδεται σε εγκληματική δράση. Κρίθηκε μάλιστα ότι ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων εκτιμάται από το όλο ιστορικό και την όλη συμπεριφορά που αποδίδεται σε κάποιο πρόσωπο αφού συνυπολογιστούν ορθά όλοι οι σχετικοί παράγοντες. Περαιτέρω, χωρίς να αγνοώ τις απόψεις της υπεράσπισης σε σχέση με τις θέσεις που προβλήθηκαν από την συνήγορο σχετικά με την ουσία της παρούσας υπόθεσης και κατά πόσο αυτή μπορεί ή όχι να στοιχειοθετηθεί όσο και τα όσα λέχθηκαν ως προς τα κίνητρα τα οποία η παραπονούμενη στην 1510/22 έχει έναντι του κατηγορούμενου, κρίνω ότι αυτά τέθηκαν κατά γενικό τρόπο και είναι ζητήματα που θα αξιολογηθούν κατά την ουσιαστική εκδίκαση των εν λόγω υποθέσεων και συνεπώς δεν μπορούν να επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου. Η έννοια της εξέτασης της πιθανολόγησης διάπραξης νέου αδικήματος δεν συνδέεται μόνο με το υπό εξέταση αδίκημα, αλλά και με την επιθυμία προστασίας του κοινωνικού συνόλου. Ακόμα μπορεί να λεχθεί ότι εξυπηρετούνται και τα συμφέροντα του ίδιου του κατηγορούμενου ο οποίος λόγω του περιορισμού του αποτρέπεται από τη διάπραξη νέων αδικημάτων που επιφέρουν τιμωρία. Στην υπό εξέταση υπόθεση κρίνω πως υπάρχει πιθανότητα διάπραξης από μέρους του Κατηγορουμένου σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος άλλων αδικημάτων παρόμοιας ή ακόμα και άλλης φύσεως από αυτά που αντιμετωπίζει με την υπό εξέταση υπόθεση. Χωρίς σε καμιά περίπτωση να παραγνωρίζεται το τεκμήριο της αθωότητας του Κατηγορούμενου το σύνολο των εκκρεμούσων στο Ε.Δ. Πάφου εναντίον του ποινικών υποθέσεων που λαμβάνω υπόψη ως πιο πάνω περιέγραψα, τόσο για παρόμοια όσο και για διαφορετικής φύσεως αδικήματα με αυτά που αντιμετωπίζει με την υπό εξέταση υπόθεση, είναι αρκετά για να δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος υπάρχει ο κίνδυνος διάπραξης από μέρους του άλλων αδικημάτων. Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι παρέχεται εικόνα παρατεταμένης και συνάμα επαναλαμβανόμενης εμπλοκής του Κατηγορουμένου σε σοβαρής φύσεως αδικήματα. Στον κατηγορούμενο αποδίδεται μια σειρά εγκληματικών δραστηριοτήτων σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ο μεγάλος αριθμός των υποθέσεων στις οποίες το όνομα του Κατηγορουμένου εμπλέκεται σε συνδυασμό με το μεγάλο συνολικό χρονικό διάστημα που καλύπτει αλλά και γενικότερα σε συνάρτηση με τη σοβαρότητα αυτών των εκκρεμουσών υποθέσεων, είναι δεδομένα που ενισχύουν την πιθανολόγηση διάπραξης νέων αδικημάτων από μέρους του κατηγορούμενου, χωρίς σε καμιά περίπτωση να επηρεάζεται καθ' οιονδήποτε τρόπο το τεκμήριο της αθωότητας. Η ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου από πιθανές παράνομες πράξεις του Κατηγορουμένου θεωρώ ότι στην παρούσα υπόθεση και στη βάση των δεδομένων που μου έχουν δοθεί είναι τέτοια που ικανοποιούν αυτό τον παράγοντα. Λαμβάνοντας λοιπόν σχετική καθοδήγηση από την Νομολογία την οποία έχω παραθέσει ανωτέρω και στην βάση των όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου προς υποστήριξη του αιτήματος της κράτησης κρίνω ότι υπάρχει στην παρούσα περίπτωση πιθανότητα διάπραξης ιδίων ή άλλων αδικημάτων αν ο Κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος. Τέλος σε σχέση με τα επικαλούμενα προβλήματα υγείας του κατηγορούμενου, δεν τέθηκε ενώπιον μου οτιδήποτε το οποίο να καθιστά αδύνατη την περίθαλψη του για τα οποιαδήποτε προβλήματα ενδεχομένως να αντιμετωπίζει από τις Αρμόδιες Αρχές εάν αυτός παραμείνει υπό κράτηση. Προς το σκοπό αυτό να παρασχεθεί σε αυτό κάθε δυνατή ή/και αναγκαία ιατροφαρμακευτική περίθαλψή. Κατά συνέπεια ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια εκδίδω διάταγμα για την κράτηση του Κατηγορουμένου μέχρι την 29/06/2023 ώρα 11:00, ημερομηνία που έχει οριστεί η παρούσα υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου. (Υπ.) ........................... Χρ. Μ. Παπαλλά, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο