ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. Ι. Χ, Αρ. Υπόθεσης: 7114/18, 31/7/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2023:B92 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Χρ. Μ. Παπαλλά, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 7114/18 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου v. Ι. Χ Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 31/07/2023 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κος Μ. Παπαγεωργίου Για Κατηγορούμενο: κα Ε. Κορακίδης Κατηγορούμενος: παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της Επίθεσης προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη, κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
- Για την απόδειξη της υπόθεσης της, η κατηγορούσα αρχή κάλεσε τρεις μάρτυρες (ΜΚ1-3). Μετά την ενδιάμεση απόφαση για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορουμένου και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, σύμφωνα με τον Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 155 μετά των συναφών τροποποιήσεων, ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ένορκη κατάθεση καλώντας παράλληλα ένα μάρτυρα υπεράσπισης. Επιπλέον κατά την εκδίκαση της υπόθεσης κατατέθηκαν 13 τεκμήρια. Από αυτά το Τεκμήριο 12 που είναι το ιατρικό πιστοποιητικό της ιατρού που εξέτασε τον παραπονούμενο μετά από παραπομπή του για ιατρική εξέταση από την Αστυνομία κατατέθηκε από κοινού από τα μέρη, τα οποία αποδέχονται το περιεχόμενο του ως αληθές. Σύμφωνα με το κοινά παραδεκτό περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού, στις 12/07/2017 η ιατρός εξέτασε τον παραπονούμενο. Σε αυτό αναφέρει ότι ο παραπονούμενος αναφέρει επίθεση από άλλο άτομο. Φέρει μικρό μώλωπα αριστερού ημιθωράκιου , 5 μώλωπες στο δεξιό γλουτό από αναφερόμενες κλωτσιές , εμπρός δεξιά φέρει 3 μώλωπες , και της ανέφερε και παράπονα για άλγος αριστερού ώμου κατά την κίνηση. Επίσης σύμφωνα με το πιστοποιητικό παραπονέθηκε για αυχεναλγία. Τα παραδεχτά γεγονότα που προκύπτουν από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 12 εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο και αποτελούν αυτόματα μέρος των ευρημάτων του. Προσαχθείσα Μαρτυρία ΜΚ1 Νικόλας Νικολάου Ο μάρτυρας ως μέρος της κυρίως εξέτασης του υιοθέτησε την κατάθεση του τεκμήριο 1, στην οποία συνοπτικά αναφέρει ότι έστειλε τον ανήλικο γιό του, ΜΚ3 σε κατασκήνωση. Στο γιο του όπως εξηγεί αγόρασε και κινητό τηλέφωνο για να μπορεί να επικοινωνεί μαζί του. Σύμφωνα με τον ίδιο κατά την περίοδο που ο γιος του βρισκόταν στην κατασκήνωση μιλούσε με αυτόν τρεις με τέσσερεις φορές την ημέρα στην αρχή ενώ στη συνέχεια δυο φορές την ημέρα. Κατά την επικοινωνία που είχαν ουδέποτε του είχε κάνει το οποιοδήποτε παράπονο. Την Παρασκευή 07/07/2017 γύρω στις 1400 επισκέφθηκε την κατασκήνωση για να δει τον γιο του και να του πάρει παπούτσια ποδοσφαίρου. Στο χώρο συνάντησε όπως ανέφερε και τον ΜΥ1 ο οποίος του ανέφερε ότι είναι όλα καλά στην κατασκήνωση. Περαιτέρω εξηγεί ότι συνέχισε να μιλά στο τηλέφωνο με τον ανήλικο γιό του μέχρι την επιστροφή του από την κατασκήνωση και ουδέποτε του έκανε οποιοδήποτε παράπονο. Μετά την επιστροφή του ανήλικου από την κατασκήνωση, η γιαγιά του διαπίστωσε ότι ο παραπονούμενος είχε μώλωπες και τις ανέφερε μετά από αρκετή πίεση ότι προήλθαν από ξυλοδαρμό στην κατασκήνωση. Προς διερεύνηση των πιο πάνω, επικοινώνησε με τον πατέρα κάποιου Χρίστου XXXXX που βρισκόταν μαζί με το γιό του στην κατασκήνωση. Του ανέφερε ότι ο ΜΚ3 του είπε ότι ο Χρίστος υπέστη τα περισσότερα βασανιστήρια από όλους. Ο πατέρας του παιδιού αυτού του ανέφερε ότι δεν έχει διαπιστώσει οτιδήποτε πάνω στο παιδί του και ότι το παιδί του, του ανέφερε ότι πέρασε πάρα πολύ καλά στην κατασκήνωση. Κατά την διάρκεια της επικοινωνίας, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, με τον συγκεκριμένο γονιό, ο ΜΚ3 που ήταν παρών του ζήτησε να μιλήσει με τον συγκεκριμένο ανήλικο που ήταν μαζί στην κατασκήνωση όπου τον κάλεσε να πει όλη την αλήθεια. Στη συνέχεια τον πήρε ξανά όπως ισχυρίζεται ο πατέρας του άλλου ανήλικου σε έξαλλη κατάσταση και του ανέφερε ότι ο ανήλικος γιός του, του είπε όλη την αλήθεια και όσα πέρασε. Μίλησε επίσης και με άλλους γονείς όπου θα προέβαιναν ως αναφέρει σε καταγγελία στην Αστυνομία. Κατά την κυρίως εξέταση του και σε ερώτηση εάν του ανέφερε ο γιος του ποιος τον κτύπησε, του απάντησε «ο ομαδάρχης ο Γιάννης». Αντεξεταζόμενος επιβεβαίωσε ότι είχε συνεχή επικοινωνία με το γιο του και ούτε του ζήτησε να εγκαταλείψει την κατασκήνωση. Επιβεβαίωσε επίσης ότι ο γιός του, του είπε ότι πέρασε καλά όταν επέστρεψε από την κατασκήνωση. Σε ερώτηση για το τι τους είχε αναφέρει συγκεκριμένα ο παραπονούνενος (ΜΚ3), υποστήριξε ότι τους είπε ότι ο ομαδάρχης του, χωρίς λόγο, τους κτυπούσε με τα χέρια του. Στο ερώτημα ως προς τον τρόπο που δέχθηκε τα κτυπήματα ο γιός του (ο ΜΚ3) , απάντησε ότι τον γρονθοκοπούσε, αφού αυτό του ανέφερε ο ίδιος. Επίσης τον απειλούσε έτσι ώστε να μην μιλήσει. Σε ερώτηση κατά πόσο γνωρίζει ότι τον γιο του (ΜΚ3), τον είχαν αλλάξει θάλαμο με τη δικαιολογία ότι ήταν ουσιαστικά μη πειθαρχημένος, δήλωσε άγνοια. Σε υπόδειξη ότι ενοχλούσαν άλλα παιδία και δεν κοιμόντουσαν το βράδυ στο θάλαμο και κτυπούσαν άλλα παιδία, πράγμα που οδήγησε τον υπεύθυνο της κατασκήνωσης, ΜΥ1 να τους αλλάξει θάλαμο, είπε ότι ο γιος του (ΜΚ3) δεν του ανέφερε οτιδήποτε. Προέβαλε μάλιστα τον ισχυρισμό ότι ο ΜΥ1 όταν τον επισκέφθηκε του είπε «Να χαίρεστε το γιο σας , είναι πολύ φρόνιμο παιδί και να είναι καλά στην υγεία του» και δεν του ανέφερε οτιδήποτε από τα πιο πάνω. Υποστήριξε στη συνέχεια ότι η αναφορά του ΜΥ1 ότι ο γιός του (ΜΚ3) ήταν αναρχικός και ότι αναγκάστηκε να τον αλλάξει θάλαμο, ότι είναι ψέματα. Παραδέχθηκε ότι γιός του ουδέποτε του ανέφερε ότι τον άλλαξαν θάλαμο, δηλώνοντας άγνοια γιατί δεν του το ανέφερε αυτό. Υποστήριξε επίσης ότι μετά από τα επίδικα περιστατικά παρακολουθεί το παιδί του ψυχολόγος χωρίς όμως να παρουσιάσει οποιοδήποτε σχετικό πιστοποιητικό. Απέρριψε τη θέση ότι απαίτησε αποζημίωση και ανέφερε ότι πατέρας του κατηγορούμενου του ζήτησε να αποσύρει την υπόθεση αναφέροντας του ότι το παιδί του βρήκε τον δρόμο του. Απέρριψε τέλος τη θέση της υπεράσπισης ότι το παιδί του ήταν εκείνο που δημιουργούσε προβλήματα και ότι προσπαθεί να το παρουσιάσει ως θύμα. ΜΚ2 Αστ. 1105, Νίκος Ιωάννου Ο μάρτυρας, εξεταστής της υπόθεσης, υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέταση του την κατάθεση του ημερομηνίας 11.09.17 (Τεκμήριο 2) στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο. Κατέθεσε επίσης τα πιο κάτω τεκμήρια: Τεκμήρια 3, 4 και 5 τις βιντεοκασέτες από την οπτικογραφημένη κατάθεση του Παραπονούμενου ΜΚ3 . Τεκμήριο 6 τον ψηφιακό δίσκο πάνω στον οποίο έχουν μεταφερθεί τα αρχεία από τα Τεκμήρια 3, 4 και
- Τεκμήριο 7, κατέθεσε επίσης γραπτή συγκατάθεση πριν την οπτικογράφηση της συγκεκριμένης κατάθεσης και δήλωση. Τεκμήριο 8 κατέθεσε την γραπτή αποτύπωση της κατάθεσης του Παραπονούμενου ΜΚ
- Τεκμήριο 9, κατέθεσε την ανακριτική κατάθεση του Κατηγορούμενου. Αντεξεταζόμενος κατέθεσε και την κατάθεση του ΜΥ1 ως τεκμήριο 10 και ως Τεκμήριο 11 την κατάθεση κάποιου Αθανάσιου ΧΧΧΧΧΧΧΧ η οποία του υποδείχθηκε από την υπεράσπιση και την αναγνώρισε ως την κατάθεση την οποία ο ίδιος του είχε λάβει. Υποστήριξε ότι σε κάποια στιγμή οι δυο από τους τέσσερις νεαρούς άλλαξαν ομάδα στην κατασκήνωση. Όσον αφορά τα όσα αναφέρει ο ΜΥ1 στο τεκμήριο 10 αυτά αναλύονται στη μαρτυρία του που παραθέτω πιο κάτω σε σχέση με τον ΜΥ1, ο οποίος σε κάθε περίπτωση κατέθεσε ενόρκως. Σε σχέση τώρα με την κατάθεση του εν λόγω προσώπου, τεκμήριο 11 την οποία ο ίδιος έλαβε συνοπτικά αναφέρονται τα πιο κάτω: Το συγκεκριμένο πρόσωπο αναφέρει ότι πήγε στη συγκεκριμένη κατασκήνωση ως ομαδάρχης όπου ανέλαβε συγκεκριμένο θάλαμο. Ο κατηγορούμενος ήταν βοηθός ομαδάρχης και τον οποίο γνωρίζει και ο οποίος κοιμόταν στο θάλαμο της ομάδας του. Ο ομαδάρχης της εν λόγω ομάδας ονόματι Λάζαρος, επειδή δεν τον χωρούσε στο θάλαμο της ομάδας του, κοιμόταν σε άλλο μικρότερο θάλαμο μόνος του. Μέσα στη συγκεκριμένη ομάδα, υπήρχαν τέσσερα παιδιά, τα οποία δημιουργούσαν φασαρία. Από τη δεύτερη ημέρα της κατασκήνωσης ήρθαν δυο από αυτά τα παιδιά και του είπαν ότι θέλουν να έρθουν στο θάλαμο του. Ο Αθανάσιος ΧΧΧΧΧΧΧΧ του ανέφερε ότι δεν υπάρχει χώρος και δεν μπορούν να έρθουν στην ομάδα. Κατά τη διάρκεια της κατασκήνωσης, ο Λάζαρος (ομαδάρχης) και ο κατηγορούμενος (βοηθός ομαδάρχης), ανέφεραν στον ΜΥ1 που ήταν ο υπεύθυνος της κατασκήνωσης ότι τα δυο από τα τέσσερα παιδιά, κατέβαζαν τα παντελόνια τους και αυνανίζονταν μπροστά στους υπόλοιπους. Ο υπεύθυνος της κατασκήνωσης τους κάλεσε να τους μιλήσει και ότι κανονικά θα έπρεπε να φύγουν από την κατασκήνωση όμως τους έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία αλλά έπρεπε να αλλάξουν θάλαμο για να διαχωριστούν. Τότε τα δυο από τα τέσσερα αυτά παιδιά πήγαν στην ομάδα του Αθανάσιου ΧΧΧΧΧΧΧΧ. Μόλις τα δυο αυτά παιδία πληροφορήθηκαν ότι θα έρθουν στην ομάδα του Αθανάσιου ΧΧΧΧΧΧΧΧ, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε στην κατάθεση του το συγκεκριμένο πρόσωπο, του είπαν ότι «έκατσε πάνω και ότι πρέπει να τους αφήνει μέχρι τα μεσάνυχτα για να κοιμούνται». Στον θάλαμο του ήρθε στις 09/7/2017 το μεσημέρι όπου και έφυγε η ώρα 1520 για μια δουλειά που είχε και στη θέση του ανέλαβε ένα άλλο πρόσωπο. Επέστρεψε την Δευτέρα 10/07/2017 στις 1600, όπου το άλλο πρόσωπο που τον αντικατέστησε του ανέφερε ότι τα δυο παιδιά που μεταφέρθηκαν στο θάλαμο την προηγούμενη ημέρα , όταν τους έβαζε να κοιμηθούν στις 2300, κλωτσούσαν τα κρεβάτια των υπολοίπων για ενάμιση ώρα για να μην κοιμηθούν. Όλα τα παιδιά του θαλάμου του ανέφεραν ότι τα δυο αυτά παιδιά, χόρευαν πάνω στα κρεβάτια και δεν τους άφηναν να κοιμηθούν. Το βράδυ που έμεινε ο ίδιος και πάλι οι δυο έκαναν φασαρία και ήρθε ο ΜΥ1 και τους έκανε παρατήρηση. Κατά την διάρκεια που ήταν στην κατασκήνωση, το μόνο που παρατήρησε ότι έκανε ο κατηγορούμενος σε σχέση με την καταγγελία, ήταν ότι ο κατηγορούμενος «σε κάποια παιδιά τους έβγαλε πασσιές, αλλά ο πάτσος που τους έδινε ήταν αρκετά σιγά, υπό τύπο αστείου. Μετά όταν τον έμαθαν τα παιδιά πήγαιναν που μόνα τους και φούσκωναν την βούκα τους μπροστά στον Γιάννη.» Ούτε ο ομαδάρχης Λάζαρος του ανέφερε οτιδήποτε ότι έκανε ο κατηγορούμενος , ούτε ο ίδιος διαπίστωσε το οτιδήποτε. Όταν αποχώρησαν από την κατασκήνωση, τα τέσσερα αυτά παιδιά του ανέφεραν ότι θέλουν να έρθουν και του χρόνου στην κατασκήνωση. Επίσης στο λεωφορείο της επιστροφής, ο υπεύθυνος ρώτησε εάν όλα ήταν εντάξει και κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε ή να κάνει παράπονο. Τέλος αναφέρει ότι τα δυο παιδία που μπήκαν στην ομάδα του , τσακώνονταν συνέχεια με τα άλλα παιδιά, τα οποία τα προκαλούσαν, δηλαδή τους ξέστρωναν τα κρεβάτια, έβαζαν δυνατά την μουσική και δεν τους άφηναν να κοιμηθούν. Σε μια περίπτωση επενέβηκε και ο ίδιος για να τους χωρίσει που τσακώνονταν με άλλους . Όταν λέει τσακώνονταν εννοεί όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, ότι σπρώχνονταν και βρίζονταν. Δεν κτύπησαν κάτι σοβαρό. Σε υπόδειξη ότι ο ΜΥ1 στην κατάθεση του αναφέρει ότι μετακινήθηκαν συγκεκριμένα ο παραπονούμενος και κάποιο άλλο συγκεκριμένο πρόσωπο, τελικώς συμφώνησε ότι έτσι έγιναν τα γεγονότα αφού ο ΜΥ1 ως υπεύθυνος της κατασκήνωσης ήταν σε θέση προφανώς να γνωρίζει. ΜΚ3 - Μιχάλης Νικολάου Ο ΜΚ3 είναι ουσιαστικά ένας από του κύριους μάρτυρες της παρούσας υπόθεσης ως ο βασικός παραπονούμενος, όπου κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ανήλικος. Υιοθέτησε την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία, Τεκμήριο 8 ως μέρος της κυρίως εξέτασης όπου συνοπτικά ανέφερε ότι όταν βρίσκονταν στην κατασκήνωση, την πρώτη ημέρα ο ομαδάρχης δεν τους έκανε τίποτε. Τη δεύτερη ημέρα ξεκίνησε να τους κτυπά λίγο και τις υπόλοιπες μέρες τους «έδερνε» όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Ο παραπονούμενος αναφέρει επίσης ότι μόνο ο ίδιος και οι φίλοι του καθάριζαν τον θάλαμο. Όταν μάλιστα όπως σχολιάζει, δεν έκαναν καλά τις δουλειές του, τους κτυπούσε. Σύμφωνα επίσης με τον παραπονούμενο, ενός φίλου του του κρατούσε τα χέρια του και έβαζε άλλο πρόσωπο να του κτυπά στα γεννητικά του όργανα και στην κοιλία προκαλώντας του πόνο. Περιγράφοντας ένα συγκεκριμένο περιστατικό που έγινε κατά τον ίδιο, ανέφερε ότι ενώ ο ίδιος περπατούσε στο χώρο με τον φίλο του για να σφουγγαρίσουν , ο ομαδάρχης ονόματι Γιάννης, τον έσπρωξε με αποτέλεσμα τόσο ο ίδιος όσο και ο φίλος του να πέσουν στις βαλίτσες που υπήρχαν στο χώρο και τότε τον πατούσε στην κοιλιά με τα παπούτσια του. Κάποτε επίσης όπως αναφέρει, τους έδινε γροθιές στον ώμο με τα κόκκαλα του χεριού του. Επίσης τον κτυπούσε στο σβέρκο. Επίσης σύμφωνα πάλι με την θέση του, για να μπορούν να πάνε να πιούν νερό, τους έδινε γροθιές μέχρι να αντέξουν τις πιο πολλές. Ισχυρίστηκε επίσης ότι όταν πήγαν να αναφέρουν όλα τα πιο πάνω στον (ΜΥ1) ,ότι δηλαδή τους κτυπούσε ο κατηγορούμενος, αυτός τους απείλησε ότι θα του πει ότι δημιουργούν προβλήματα έτσι ώστε να τους διώξει. Τελικώς όπως εξηγεί στην κατάθεση του, δεν ανέφεραν οτιδήποτε στον (ΜΥ1). Επίσης υποστήριξε ότι ο ομαδάρχης τους κτυπούσε όταν γελούσαν και έπαιζαν και όταν δεν συγύριζαν. Κατονόμασε επίσης κάποιους φίλους τους οποίους επίσης κτύπησε ο ομαδάρχης. Ειδικότερα όσον αφορά τον φίλο του τον Χρίστο, τον κτύπησε πάρα πολύ. Επίσης όπως υποστήριξε, τον συγκεκριμένο φίλο του Χρίστο, ο ομαδάρχης του κρατούσε τα χέρια και έβαλε άλλο πρόσωπο να του κτυπά . Σε σχέση με το περιστατικό που τον έσπρωξε και έπεσε, υποστήριξε ότι αυτό έγινε την δεύτερη ημέρα. Σε διευκρινιστική ερώτηση του αστυνομικού, ο οποίος του λάμβανε κατάθεση, σε σχέση με το περιστατικό με το νερό που έπιναν, ανέφερε ότι το έκανε στους φίλους του αλλά όχι στον ίδιο αφού δεν πήγαινε να πιεί νερό , μιας και μαζί του είχε παγούρι. Επίσης αναφέρει ότι είχε κτυπήματα στο πόδι και στον ώμο του. Κατά τη διάρκεια της κυρίως εξέτασης του ενώπιον του Δικαστηρίου, προέβαλε πρώτη φορά τον ισχυρισμό ότι την πρώτη ημέρα που πήγαν στην κατασκήνωση μπήκαν σε ένα θάλαμο που ήταν περισσότερα πρόσωπα και έτσι αναγκαστικά του είπαν να μετακινηθεί σε άλλο θάλαμο . Υποστήριξε επίσης ότι ουσιαστικά τη δεύτερη ημέρα του κτυπούσαν λίγο στα χέρια και στα πλευρά. Σε σχέση με άλλο παιδί που βρισκόταν μαζί με τον ΜΚ3 στην κατασκήνωση, υποστήριξε ότι ο ένας ομαδάρχης το κρατούσε και ο άλλος ομαδάρχης το κτυπούσε στα γεννητικά όργανα. Ανέφερε ότι για να πιούν νερό, αυτό γινόταν μόνο όταν προηγούνταν γροθιές σε όποιον επιθυμούσε να πιεί νερό. Τους έλεγε να φουσκώσουν τα μάγουλα τους και τους έδινε χαστούκια και δυνατές γροθιές στους ώμους. Όταν του ζητήθηκε να αναφέρει τα σημεία του σώματος στα οποία τον κτύπησε ο κατηγορούμενος, αυτός υπέδειξε, στους ώμους, τα πόδια και τα πλευρά του με γροθιές αυτά όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Πρόσθεσε ότι του πατέρα του ΜΚ1, δεν του είχε αναφέρει τίποτα καθώς φοβόταν να μην τον ξανακτυπήσει ο κατηγορούμενος. Πρόσθεσε επίσης ότι ο πατέρας του, ΜΚ1 ήρθε μια ημέρα για να του φέρει αθλητικά παπούτσια στην κατασκήνωση και ο ΜΥ1 είπε στον πατέρα του τα καλύτερα για τον παραπονούμενο και τίποτα αρνητικό δεν αναφέρθηκε. Tέλος κατά την διάρκεια της κυρίως εξέτασης του, πρόβαλε την θέση ότι τον κλωτσούσε ο κατηγορούμενος. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του κατηγορούμενου, άλλα παιδιά που ήταν μαζί του τα κτυπούσε και άλλα τους έπιανε τα γεννητικά τους όργανα, άλλους τους κλωτσούσε όπως τον ίδιο, υποστηρίζονταν ταυτόχρονα ότι και άλλα παιδιά κατάγγειλαν τον κατηγορούμενο. Αντεξεταζόμενος, απέρριψε τη θέση ότι τον άλλαξαν θάλαμο μετά από 2-3 ημέρες παραμονής του στην κατασκήνωση ως οι αναφορές των υπεύθυνων της κατασκήνωσης, χαρακτηρίζοντας τα ως ψέματα, επαναλαμβάνοντας όσα ανέφερε πρώτη φορά κατά την κυρίως εξέταση του, ότι ουσιαστικά το μόνο θέμα που έγινε με το θάλαμο τους ήταν ότι την πρώτη μέρα δεν υπήρχε χώρος στον θάλαμο που θα διέμενε κανονικά και μετακινήθηκε την πρώτη μέρα στον άλλο θάλαμο. Σε σχέση με τη δεύτερη ημέρα αναφέρθηκε σε περιστατικό το οποίο τους κτυπούσαν στα μάγουλα. Ερχόταν όπως εξήγησε ο ομαδάρχης του διπλανού θαλάμου στον δικό τους θάλαμο και τους κτυπούσαν . Ο διπλανός ομαδάρχης δεν τον είχε κτυπήσει τον ίδιο. Ο διπλανός ομαδάρχης κρατούσε τα χέρια ενός παιδιού και ο κατηγορούμενος τον κτυπούσε/κρατούσε στα γεννητικά του όργανα. Σε σχέση με το ισχυριζόμενο περιστατικό με τα κτυπήματα στα γεννητικά όργανα, κατονόμασε ως θύμα κάποιο Χρίστο . Τη δεύτερη ημέρα της παραμονής του στην κατασκήνωση υποστήριξε ότι τους έλεγαν «φούσκωσε» και τους έδιναν χαστούκια στα μάγουλα. Όσον αφορά τον παραπονούμενο, ο κατηγορούμενος του έλεγε «φούσκωσε» και του έδινε ένα χαστούκι, πράγμα όμως που γινόταν συχνά. Υποστήριξε ότι αυτό το πράγμα γινόταν συχνά και συγκεκριμένα την δεύτερη ημέρα, αυτό έγινε δυο φορές. Την τρίτη ημέρα περιέγραψε επίσης τα κτυπήματα τα οποία δέχθηκε από τον κατηγορούμενο , υποστηρίζοντας ταυτόχρονα ότι δέχθηκε πάρα πολλά χαστούκια τα οποία δεν μέτρησε. Επίσης την τρίτη ημέρα δεν υπήρχαν κλωτσιές αλλά υπήρχαν και γροθιές. Την τέταρτη ημέρα όλη μέρα, τους κτυπούσε με χαστούκια, κλοτσιές και γροθιές. Επίσης την τέταρτη ημέρα τον κτυπούσε και με το σίδερο της σκούπας και γέμισαν μώλωπες τα πόδια του. Δεν θυμόταν να αναφέρει πόσα χαστούκια δέχθηκε αλλά ήταν όπως υποστήριξε πάρα πολλά. Την Πέμπτη ημέρα επαναλήφθηκαν τα ίδια περιστατικά και επίσης επιπλέον τον ξανακτύπησε με την σκούπα. Ανέφερε επίσης ότι από τα όσα πέρασε στην κατασκήνωση αναγκάστηκε να πάει σε ψυχολόγους και έβλεπε εφιάλτες και φοβόταν να βγει έξω από το σπίτι. Αναφέρθηκε στο ότι ο πατέρας του μετά που επέστρεψαν επικοινώνησε με τον πατέρα κάποιου Χρίστου που ήταν μαζί στην κατασκήνωση και ταυτόχρονα ο παραπονούμενος μίλησε με τον Χρίστο ο οποίος στην αρχή φοβήθηκε να αναφέρει ότι είχε συμβεί. Σε ερώτηση εάν ο ΜΥ1 ερχόταν στο θάλαμο του, απάντησε θετικά, στη συνέχεια όμως ανέφερε ότι αυτό περιορίστηκε στη μια φορά. Σε υπόδειξη ότι δεν ανέφερε καθόλου στην κατάθεση του για την σιδερένια σκούπα, επέμενε ότι το ανέφερε στην κατάθεση του ως σιδερένιο αντικείμενο. Σημειώνω ότι όπως προκύπτει από το σύνολο της μαρτυρίας του στο Δικαστήριο, τα ισχυριζόμενα από αυτόν περιστατικά φαίνεται να έγιναν ως επί το πλείστον στο θάλαμο τον οποίο κατ' ισχυρισμό βρισκόταν με τον κατηγορούμενο. Μετά που ο κατηγορούμενος κρίθηκε εκ πρώτης όψεως ένοχος με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, αυτός κατέθεσε ενόρκως και κάλεσε ακόμα ένα μάρτυρα. Μαρτυρία Κατηγορούμενου: Ο κατηγορούμενος υιοθέτησε την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία (τεκμήριο 9) για σκοπούς της κυρίως εξέτασης του, απορρίπτοντας ταυτόχρονα τα όσα του καταλογίζονται από τον Παραπονούμενο. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο τεκμήριο 9, ο κατηγορούμενος εξηγεί τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε στην κατασκήνωση και ότι ορίστηκε ως βοηθός ομαδάρχης από τον Πάτερ Ιωάννη (ΜΥ1) . Στην ομάδα του υπήρχαν όπως ανέφερε τέσσερα μικρά παιδιά που έκαναν φασαρία, και δημιουργούσαν προβλήματα. Τα όσα γίνονταν από τα εν λόγω παιδιά, τα είχε αναφέρει στον ΜΥ1, ο οποίος αρχικά του είχε πει να τους δώσουν ακόμα μια ευκαιρία. Αυτοί συνέχισαν να δημιουργούν προβλήματα και το ένα από αυτά τα παιδιά έφυγε από μόνο του εξαιτίας ενός από τους τέσσερις διότι τον ενοχλούσε. Το άτομο που τον ενοχλούσε νομίζει τον λένε Χρίστο. Όπως υποστηρίζει πήγε ξανά στον ΜΥ1, και του ανέφερε ότι συνεχίζουν και τους κάλεσε για να τους μιλήσει. Αυτό έγινε τρεις ημέρες πριν τελειώσει η κατασκήνωση. Έτσι έμειναν οι δυο στην ομάδα του κατηγορούμενου, όπου ο ένας έφυγε μόνος του από την κατασκήνωση εξαιτίας ενός από τους 4 που τον ενοχλούσε και οι άλλοι δυο πήγαν στην άλλη ομάδα. Από εκείνη την ημέρα, εκείνος που έμεινε στην ομάδα του κατηγορούμενου συνέχισε περίπου τα ίδια και από ότι έμαθε ο κατηγορούμενος, οι άλλοι δυο συνέχισαν τα ίδια και στην άλλη ομάδα. Απέρριψε τα όσα του καταλογίζονται, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα ότι ο ΜΥ1 ερχόταν 4 με 5 φορές την ημέρα στον θάλαμο και ρωτούσε τα παιδιά εάν περνούν καλά και εάν έχουν κάτι. Αντεξεταζόμενος, και ερωτώμενος ως προς τα δικά του καθήκοντα στην κατασκήνωση ανέφερε ότι αυτά ήταν στο να προσέχει τα παιδιά να κοιμούνται νωρίς, να είναι ήσυχα και να τα μεταφέρει όταν έπρεπε στους χώρους γενικά της κατασκήνωσης. Διαπίστωσε όπως υποστήριξε ότι στο χώρο της κατασκήνωσης υπήρχαν άτομα τα οποία γενικά έκαναν φασαρία. Τα άτομα αυτά τους άλλαξαν θάλαμο κατά την διάρκεια της κατασκήνωση. Ο ΜΥ1 άλλαξε θάλαμο στα δυο από τα τέσσερα παιδιά που δημιουργούσαν προβλήματα χωρίς όμως να θυμάται ποια συγκεκριμένα δυο άτομα ήταν αυτά. Επανέλαβε ότι στον θάλαμο τους ο υπεύθυνος της κατασκήνωσης ερχόταν 3,4,5 φορές την ημέρα. Ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι προέβη σε παράπονο στον ΜΥ1 σε σχέση με την κατάσταση που επικρατούσε με τα συγκεκριμένα παιδία το οποίο είχε ακουστεί στην κατασκήνωση και τους άλλαξαν θάλαμο. Στον άλλο ομαδάρχη ονόματι Θανάση δεν ανέφερε ο ίδιος οτιδήποτε. Σε υποβολή ότι είχε κάνει παράπονο και στον άλλο ομαδάρχη σχετικά με την συμπεριφορά αυτών των προσώπων και μάλιστα ότι ανέφερε ότι τα παιδιά αυτά αυνανίζονταν μπροστά στους άλλους, υποστήριξε ότι τα παράπονα έγιναν όταν βρίσκονταν όλοι μαζί την ώρα που μιλούσαν και το συγκεκριμένο πρόσωπο προφανώς τους άκουσε. Απέρριψε τέλος όλες τις υποβολές σχετικά το ότι ήταν το άτομο που κτύπησε τον παραπονούμενο. ΜΥ1 - Πάτερ Ιωάννης Θεοχάρους Ως μέρος της κυρίως εξέτασης του υιοθέτησε την κατάθεση του τεκμήριο
- Σε αυτήν συνοπτικά αναφέρει ότι κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ο υπεύθυνος της κατασκήνωσης της Μητρόπολης Πάφου. Μεταξύ των ημερομηνιών 06 -11 Ιουλίου 2017 στην κατασκήνωση τους είχαν παιδιά ηλικίας 10 -12 ετών. Ερωτήθηκε για 4 παιδιά μεταξύ των οποίων και ο παραπονούμενος και τα οποία βρίσκονταν στο θάλαμο 5 της κατασκήνωσης , του οποίου ομαδάρχης ήταν ο κατηγορούμενος. Ερωτήθηκε και κατά πόσο αυτά κακοποιούνταν σωματικά από τον Κατηγορούμενο. Υποστήριξε ότι σε καμιά περίπτωση δεν περιήλθε στην αντίληψη του τέτοιο περιστατικό, ούτε του έγινε οποιοδήποτε παράπονο από τα παιδιά ή άλλα παιδιά της κατασκήνωσης. Ο ίδιος όπως υποστήριξε καθημερινά πήγαινε 3 με 4 φορές για έλεγχο στους θαλάμους της κατασκήνωσης κατά την διάρκεια της ημέρας όσο και κατά την διάρκεια της νύκτας και ποτέ του δεν διαπίστωσε το οτιδήποτε. Σχετικά με τον κατηγορούμενο, όπως ανέφερε, παρόλο που δεν τον γνωρίζει προσωπικά, δεν του έδωσε την εντύπωση ότι πρόκειται για βίαιο παιδί. Σε σχέση με τα 4 αναφερόμενα στην κατάθεση του παιδιά, τα χαρακτήρισε ως αναρχικά, αφού δεν προσαρμόζονταν στις οδηγίες που λάμβαναν , ούτε έκαναν ησυχία και γενικά προκαλούσαν συνεχώς προβλήματα με αποτέλεσμα να ενοχλούν και τα υπόλοιπα παιδία της κατασκήνωσης. Για αυτό άλλωστε και δυο από αυτούς τους άλλαξαν θάλαμο για να μην ενοχλούν και να μην τους διώξουν από την κατασκήνωση. Ωστόσο και όταν πήγαν σε άλλο θάλαμο συνέχισαν να ενοχλούν και στο νέο θάλαμο. Ειδικά για τα δυο αυτά παιδία, ήτοι δηλαδή τον Παραπονούμενο και ένα άλλο από αυτά τα παιδιά, του είχε κάνει παράπονο και ο νέος ομαδάρχης όπως είχε κάνει και ο κατηγορούμενος για τους
- Καθημερινά όπως υποστήριξε, μιλούσε με όλα τα παιδιά και με τους συγκεκριμένους 4 και ουδέποτε του ανέφεραν οτιδήποτε. Όσον αφορά τον πατέρα του Χρίστου ΧΧΧΧΧ και τους ισχυρισμούς του γιού του και αφού συζήτησαν και του εξήγησε τι συνέβαινε και κάποιες πράξεις του γιού του, απολογήθηκε αφού αντιλήφθηκε ότι ο γιός του έλεγε ψέματα και δεν θα έκανε καταγγελία στην αστυνομία. Κατά την προφορική του μαρτυρία και ερωτώμενος να διευκρινίσει τι εννοεί όταν λέει ότι τα 4 αυτά παιδία που αναφέρει στην κατάθεση του , ήταν αναρχικά, εξήγησε ότι αυτά δημιουργούσαν συνεχώς προβλήματα στο θάλαμο που διέμεναν και οι υπόλοιποι έκαναν παράπονα και οι ομαδάρχες μετέφεραν μετά στον ίδιο τα παράπονα. Οπόταν μετά την πάροδο δυο - τριών ημερών, είχαν αλλάξει θάλαμο τα συγκεκριμένα παιδιά, τα δυο εξ αυτών έτσι ώστε να μην είναι όλα μαζί μαζεμένα. Μετά την αλλαγή, πάλι ο ομαδάρχης στο νέο θάλαμο, που είχαν πάει παραπονέθηκε ότι συμπεριφέροντο με άσχημο τρόπο και στον ομαδάρχη και στα υπόλοιπα παιδία. Αντεξεταζόμενος , ανέφερε ότι τα 4 αυτά παιδία δεν υπέβαλαν ποτέ παράπονο ούτε διαπίστωσε οποιοδήποτε περιστατικό παρά τις ερωτήσεις τις οποίες έκανε. Σε σχέση με την ισχυριζόμενη επίσκεψη του πατέρα του παραπονούμενου στην κατασκήνωση, ανέφερε ότι απ' ότι θυμάται δεν δέχθηκε τέτοια επίσκεψη ούτε τον γνωρίζει προσωπικά. Υποστήριξε ξανά ότι προέβαινε σε ανυποψίαστους χρόνους σε ελέγχους και ουδέποτε διαπίστωσε οτιδήποτε το μεμπτό. Μετά τη μεταφορά των δυο παιδιών στον άλλο θάλαμο δέχθηκε εκ νέου παράπονα από τον νέο ομαδάρχη για απρεπή συμπεριφορά των δυο ανήλικων. Σε σχέση με τη θέση του μάρτυρα ότι η απρεπής συμπεριφορά δεν ήταν σε λόγια αλλά σε πράξεις , ανέφερε ότι αυτό θυμάται. Τέλος ανέφερε ότι τους ελέγχους του διενεργούσε σε ανυποψίαστο χρόνο. Τελικές Αγορεύσεις: Αμφότερες οι πλευρές στις αγορεύσεις τους προσπάθησαν με νομική επιχειρηματολογία αλλά και με σχολιασμό μερών της προσκομισθείσας μαρτυρίας να πείσουν για την ορθότητα των θέσεων και εισηγήσεων τους. Αξιολόγηση μαρτυρίας και ευρήματα Δικαστηρίου:: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία και ευχέρεια να παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί στη δίκη το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων (βλέπε κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του Τάκη Ηλιάδη σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ
(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 820). Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψη της είτε στην ολότητα της είτε μέρος της (Παύλου v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another
(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou
(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.
(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μπορεί η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα να είναι ατομική, δηλαδή να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα της και την πειστικότητά της, όμως θα πρέπει τα όσα αναφέρονται από τον κάθε μάρτυρα να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και έτσι να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (Μουσταφά ν. Καυκαρή, Πολιτική Έφεση 10705 ημερ. 08.02.2002, Παύλου ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 68 και Ομήρου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Επίσης, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί την μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητα της είτε μέρος της, η οποία ασκείται στη βάση των αρχών που το Εφετείο επισήμανε στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 219/2012, ημερ. 29.11.13. Η προσέγγιση που το Δικαστήριο υιοθετεί στο θέμα αποδοχής ή όχι μιας μαρτυρίας υπόκειται στον περιορισμό της αιτιολόγησης (Λαζάρου v. Δημοκρατίας,
(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Το ακόλουθο απόσπασμα από την Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 266 εξηγεί με σαφήνεια τα πιο πάνω: "... ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός ή μη πιστευτός, εν όλω ή εν μέρει, σύμφωνα με την άποψη την οποία έχει σχηματίσει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του. Αυτή όμως η δυνατότητα επιλογής μερών μαρτυρίας προσφέρεται μόνο στις περιπτώσεις μαρτύρων οι οποίοι κρίνονται ως αξιόπιστοι μάρτυρες. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο μπορεί να επιλέξει το μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα το οποίο, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, εκφράζει την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να απορρίψει άλλο μέρος της μαρτυρίας του το οποίο θεωρείται λανθασμένο,είτε λόγω ανεπίγνωστα ανεπαρκούς παρατήρησης, είτε λόγω αδυναμίας μνήμης. (Γεωργιάδης v. Αστυνομίας
(1985)1 Α.Α.Δ. 56). Στις περιπτώσεις όμως όπου ένας μάρτυρας κρίνεται αναξιόπιστος για καλό λόγο, σίγουρα δεν υπάρχει διαθέσιμη μια τέτοια επιλογή μερών μαρτυρίας.(Μιχαήλ v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 168). " Αξιολόγηση ΜΚ1 Ο μάρτυρας αυτός ουσιαστικά μετέφερε στο Δικαστήριο τα όσα κατ' ισχυρισμό του ανέφερε ο γιος του ΜΚ3 σχετικά με τα επίδικα γεγονότα. Μέρος της μαρτυρίας του αναφέρεται σε γεγονότα για τα οποία στερείτο ο ίδιος οποιασδήποτε προσωπικής γνώσης, αφού ήταν γεγονότα τα οποία ανέφερε στην γραπτή κατάθεση του ο παραπονούμενος ΜΚ3 και επομένως η μαρτυρία που δόθηκε αναφορικά με αυτά ήταν εξ' ακοής μαρτυρία. Σε γενικές γραμμές παρά το γεγονός ότι αντιλήφθηκα ότι πρόκειται για ένα πατέρα ο οποίος ενδιαφέρεται πραγματικά για το παιδί του, όπως άλλωστε είναι και το φυσιολογικό καθήκον για ένα πατέρα, δεν μπορώ να δώσω βαρύτητα στην πλειοψηφία των όσων ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου για τους λόγους που αναφέρω πιο κάτω αλλά και σε συνάρτηση με την αξιολόγηση της υπόλοιπης μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον μου. Αποδέχομαι το μέρος της μαρτυρίας του το οποίο έμεινε αναντίλεκτο και το οποίο αποτελεί κοινό πλαίσιο γεγονότων όπως θα εξηγήσω κατωτέρω. Αποδέχομαι από τη μαρτυρία του η οποία ουσιαστικά έμεινε αναντίλεκτη, ότι ο γιος του, ΜΚ3 συμμετείχε σε κατασκήνωση την επίδικη περίοδο. Επίσης αποδέχομαι το γεγονός ότι είχε αγοράσει κινητό τηλέφωνο στον ΜΚ3 έτσι ώστε να επικοινωνούν και το οποίο είχε μαζί του και στην κατασκήνωση. Η επικοινωνία τους ήταν αρχικά τρείς με τέσσερεις φορές την ημέρα και ακολούθως δυο φορές την ημέρα. Επίσης αποδέχομαι ότι ο γιος του, ΜΚ3 δεν του ανέφερε οτιδήποτε κατά την διάρκεια της επικοινωνίας τους για οποιοδήποτε επεισόδιο στην κατασκήνωσή και δεν του έκανε οποιοδήποτε παράπονο. Άλλωστε κρίνω ότι θα ήταν και λογικό ο ΜΚ3 να είχε αναφέρει έστω στον πατέρα του, ένεκα της καθημερινής και άμεσης ουσιαστικής επικοινωνίας που έχουν το οτιδήποτε, ειδικά εάν αυτό πράγματι συνέβαινε στο χώρο της κατασκήνωσης. Τώρα σε σχέση με τα όσα του ανέφερε ο γιος του ΜΚ3, δεν μπορώ να αποδεχθώ το μέρος αυτό της μαρτυρίας του, όχι επειδή αποτελούν εξ' ακοής μαρτυρία, αλλά ενόψει και τις αξιολόγησης την οποία κάνω σε σχέση με τον μάρτυρα ΜΚ
- Ενώ υποστηρίζει ότι ο ΜΚ3 του ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος γρονθοκοπούσε τον ΜΚ3, ο ΜΚ3 κατά την εξέταση και αντεξέταση του ενώπιον του Δικαστηρίου πρόβαλε νέους ισχυρισμούς για τα ισχυριζόμενα κτυπήματα τα οποία δέχθηκε, επικαλούμενος κλωτσιές και κτυπήματα με σίδερο σκούπας κάτι το οποίο ουδέποτε ανέφερε στην κατάθεση του. Σε κάθε περίπτωση τα όσα υποστήριξε ο ΜΚ3 όπως θα φανεί στη συνέχεια της αξιολόγησης δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά για τους λόγους που εξηγώ στη συνέχεια. Τώρα σε σχέση με την επικοινωνία που είχε με τον πατέρα του άλλου παιδιού και την αναφορά του ότι ως του ανέφερε ο ΜΚ3 , αυτό το παιδί είχε κτυπηθεί περισσότερο από όλους, κρίνω ότι δεν μπορώ να αποδεχθώ την θέση αυτή για τους εξής λόγους. Ενώ ουσιαστικά η πρώτη αντίδραση του πατέρα αυτού ήταν ότι το παιδί του είχε περάσει καλά στην κατασκήνωση και δεν είχε διαπιστώσει οτιδήποτε, στη συνέχεια ισχυρίζεται ότι τον πήρε σε έξαλλη κατάσταση αναγνωρίζοντας ουσιαστικά αυτά που του είπε στην αρχή ο ΜΚ
- Με όλο το σεβασμό προς τον μάρτυρα, οι θέσεις αυτές δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Πως γίνεται να είχε κτυπηθεί το παιδί του πατέρα με τον οποίο μίλησε στο τηλέφωνο, και μάλιστα πιο πολύ από όλους σύμφωνα με τα όσα του ανέφερε ο ΜΚ3 και να μην το είχε διαπιστώσει ο πατέρας του όταν ο ίδιος ο ΜΚ3 για λιγότερους κατά τον ίδιο τραυματισμούς είχε παρουσιάσει και αυτός σημάδια από ισχυριζόμενα κτυπήματα. Επίσης η θέση αυτή σε σχέση με τα όσα του ανέφερε ο πατέρας του άλλου παιδιού που βρισκόταν μαζί με τον ΜΚ3 στην κατασκήνωση, διαψεύδεται και από τον ίδιο τον ΜΥ1 την μαρτυρία του οποίου αποδέχομαι κατωτέρω για τους λόγους που εξηγώ στο κείμενο της απόφασης μου. Η θέση που λέχθηκε στον ΜΥ1 ήταν ότι ο πατέρα του συγκεκριμένου παιδιού και αφού επικοινώνησε με τον ΜΥ1 , απολογήθηκε για τις πράξεις του γιού του και ότι επίσης αντιλήφθηκε ότι ο γιός του έλεγε ψέματα. Άλλωστε όπως θα φανεί και κατά την αξιολόγηση της εν λόγω μαρτυρίας, η θέση αυτή έμεινε αναντίλεκτη και δεν αντεξετάστηκε. Εντύπωση επίσης σε σχέση με τα όσα ανέφερε αλλά και με τα όσα τελικά γνώριζε ο συγκεκριμένος μάρτυρας για τα επίδικα περιστατικά, προκαλεί και το ότι ο μάρτυρας δεν γνώριζε ότι ο γιός του ΜΚ3 μετακινήθηκε σε άλλο θάλαμο ένεκα της συμπεριφοράς του σύμφωνα με τις υποβολές τις οποίες δέχθηκε από την υπεράσπιση και στη συνέχεια υποστηρίχθηκαν από την αξιόπιστη μαρτυρία η οποία προσκομίστηκε. Το γεγονός αυτό ενισχύει τη διαπίστωση στην οποία καταλήγω, ότι ο μάρτυρας, ναι μεν είχε γνήσιο ενδιαφέρον για το παιδί του όμως δεν έλαβε την σωστή πληροφόρηση για τα όσα συνέβησαν. Ακόμα όμως και όταν του τέθηκε ο εν λόγω ισχυρισμός για τον οποίο δήλωσε ουσιαστικά άγνοια, δεν ανέφερε οτιδήποτε ούτε για τον ισχυρισμό που πρόβαλε ο ΜΚ3 πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι δηλαδή μετακινήθηκε από την πρώτη ημέρα από ένα θάλαμο στον άλλο, γεγονός το οποίο επιβεβαιώνει τη θέση ότι ο ισχυρισμός αυτός στον οποίο ο ΜΚ3 προβαίνει αποτελεί εκ των ύστερων σκέψη. Εφόσον ο ΜΚ1 είχε καθημερινή επικοινωνία με τον ΜΚ3 μέσω μάλιστα και κινητού τηλεφώνου, αποτελεί λογική συνέχεια να του είχε αναφερθεί από τον ΜΚ3 ενόψει και της ισχυριζόμενης επιθυμίας που είχε να παραμείνει αρχικά σε συγκεκριμένο θάλαμο, ότι τον μετακίνησαν σύμφωνα με τον ισχυρισμό του. Όσον αφορά τη θέση του ότι το παιδί του παρακολουθείται από ψυχολόγους ένεκα των όσων βίωσε, δήλωσε ετοιμότητα αυτοί να παρουσιαστούν ενώπιον του Δικαστηρίου, πράγμα όμως που δεν έγινε, ούτε και παρουσιάστηκε το οποιοδήποτε σχετικό πιστοποιητικό ένεκα της αμφισβήτησης που υπήρξε σε σχέση με το εάν τελικά παρακολουθείται από ψυχολόγο ο ΜΚ
- Ένεκα αυτού δημιουργείται αμφιβολία και συνεπώς δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ο ΜΚ3 παρακολουθείται από ψυχολόγο και μάλιστα σε σχέση με το επίδικο περιστατικό. Επίσης σε σχέση με τον ισχυρισμό του, τον οποίο για πρώτη φορά ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου , ότι δηλαδή ο ΜΥ1 του ανέφερε ότι ο γιος του είναι «πολύ φρόνιμο παιδί και να τον χαίρεται», απορρίπτονται από τον ίδιο ο ΜΥ1 ο οποίος αναφέρει ουσιαστικά το αντίθετο σε σχέση με το παιδί του ΜΚ1, χαρακτηρίζοντας το ως αναρχικό. Εκτός από το γεγονός ότι ο ΜΥ1 δεν θυμάται καν ότι είχε την οποιαδήποτε συνάντηση με τον ΜΚ1, ακόμα και στην περίπτωση που αυτή υπήρξε ένεκα της επίσκεψης που είχε ο ΜΚ1 στην κατασκήνωση για να πάρει παπούτσια στο γιο του (πράγμα που δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω), ο ΜΚ1 προβάλλει πρώτη φορά την εν λόγω θέση ενώπιον του Δικαστηρίου (χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε στην γραπτή του κατάθεση), γεγονός που προβληματίζει ιδιαίτερα ένεκα και της αντίθετης θέσης του ίδιου του ΜΥ1, την μαρτυρία του οποίου αποδέχομαι για τους λόγους που εξηγώ κατωτέρω αξιολογώντας αυτή. Τέλος σε σχέση με τη θέση του ότι θα απέσυρε την καταγγελία σε περίπτωση που η πλευρά του κατηγορούμενου κατέβαλε συγκεκριμένα ποσά σε συγκεκριμένους φιλανθρωπικούς οργανισμούς, κρίνω ότι δεν έχω λόγο να τον αμφισβητήσω αφού δεν αμφιβάλλω για τις προθέσεις του. Αναγνωρίζω ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο, θέση την οποία ακόμα και η ίδια η πλευρά της υπεράσπισης ασπάζεται, από γνήσιο ενδιαφέρον προσπάθησε να διαπιστώσει τι πραγματικά συνέβη με το παιδί του, ένεκα των όσων το ίδιο το παιδί, ήτοι ο ΜΚ3 του ανέφερε ως προς τα ισχυριζόμενα επίδικα περιστατικά. Για τους λόγους όμως που εξήγησα ήδη πιο πάνω αλλά και για τους λόγους που φαίνονται στην αξιολόγηση των υπόλοιπων μαρτύρων δεν μπορώ να καταλήξω με ασφάλεια ως προς την στοιχειοθέτηση της επίδικης κατηγορίας. Συνεπώς απορρίπτω την μαρτυρία του ΜΚ1 εκτός από το μέρος της μαρτυρίας του το οποίο όπως εξηγώ ανωτέρω αποδέχομαι. Αξιολόγηση ΜΚ2 Όσον αφορά τον ΜΚ2, αποδέχομαι τη μαρτυρία του ως προς τις ενέργειες τις οποίες έχει κάνει, προς διερεύνηση της υπόθεσης , ενέργειες οι οποίες δεν έχουν αμφισβητηθεί . Η κατάθεση του ΜΥ1 τεκμήριο 10 την οποία κατέθεσε , βρίσκεται, ενώπιον του Δικαστηρίου και θα αξιολογηθεί στη βάση των όσων ο ίδιος έχει αναφέρει ενώπιον του Δικαστηρίου ενόρκως, όπως και η κατάθεση του κατηγορούμενου τεκμήριο
- Το κομμάτι αυτό της μαρτυρίας του ΜΚ2, που περιέχει αναφορές του για τις οποίες αποκλειστική πηγή γνώσης του είναι τα όσα του ανέφεραν ο ΜΥ1 και ο κατηγορούμενος, δεν λαμβάνεται υπόψη, όχι επειδή είναι εξ' ακοής μαρτυρία που σαφώς δεν αποκλείεται ως τέτοια. Αλλά επειδή οι ίδιοι αυτοί μάρτυρες κατέθεσαν ενώπιον μου και το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να ακούσει τις αναφορές τους από τους ίδιους και έτσι θα αξιολογήσει το σύνολο της δικής τους μαρτυρίας. Σε σχέση με το κατάθεση κάποιου Αθανάσιου χχχχχχχχχ, ήτοι το τεκμήριο 11 και ο οποίος ήταν επίσης ομαδάρχης στην κατασκήνωση, δεν θα προσδώσω την οποιαδήποτε βαρύτητα αφού αυτός ουδέποτε κατέθεσε ενόρκως ενώπιον του Δικαστηρίου χωρίς να δοθεί η οποιαδήποτε δικαιολογία προς αυτή την κατεύθυνση. Άλλωστε και ο ΜΚ2 ήταν το πρόσωπο το οποίο απλά του έλαβε κατάθεση. Η εν λόγω κατάθεση, κατατέθηκε κατά την αντεξέταση του μάρτυρα ΜΚ2 ο οποίος την αναγνώρισε ως το πρόσωπο το οποίο την είχε λάβει. Παρά ταύτα το εν λόγω πρόσωπο δεν προσήλθε να καταθέσει, ούτε ως μάρτυρας κατηγορίας, ούτε ως μάρτυρας υπεράσπισης, και δεν επιβεβαίωσε ενόρκως τα όσα αναφέρει στην κατάθεση του και ως εκ τούτου δεν μπορώ να προσδώσω σε αυτή βαρύτητα αφού ιδιαίτερα οι αναφορές του, άπτονται και της ουσίας της υπόθεσης. Ειδικότερα σε συνάρτηση με το αντικείμενο της δίκης και όσα ακούστηκαν, θεωρώ πως μόνον μέσα από την αντεξέταση της και αξιολόγηση της μαρτυρίας του θα μπορούσε το Δικαστήριο να καταλήξει περί της αξιοπιστίας των όσων αναφέρει και εν τέλει για την αποδοχή ή μη της μαρτυρίας του αφού το συγκεκριμένο πρόσωπο πέραν από τα όσα το ίδιο κατ' ισχυρισμό διαπίστωσε, αναφέρεται και σε τρίτα πρόσωπα τα οποία του μετέφεραν σχετικά κατ' ισχυρισμό γεγονότα. Παρά ταύτα όμως αποδέχομαι από την μαρτυρία του ΜΚ2 ότι έλαβε από το πρόσωπο αυτό κατάθεση. Επίσης αποδέχομαι την αναφορά του ότι ουσιαστικά ο παραπονούμενος ήταν ένα από τα πρόσωπα που άλλαξαν θάλαμο, σύμφωνα με τα όσα πληροφορήθηκε από τον ΜΥ1 που ήταν ο υπεύθυνος της κατασκήνωσης. Κάτω από αυτά τα δεδομένα αποδέχομαι ως αληθή και αξιόπιστη την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα υπό την ιδιότητα του αστυνομικού μέλους, η οποία μαρτυρία περιστρέφεται γύρω από τις αναντίλεκτες ενέργειες που αυτός έλαβε συμμετέχοντας στη διερεύνηση αυτή της υπόθεσης περιλαμβανομένου της γραπτής κατάθεσης του που είναι το Τεκμήριο 2 και αποτελεί μέρος της μαρτυρίας του στο Δικαστήριο εκτός από τα όσα περιέγραψα ανωτέρω. Αξιολόγηση ΜΚ3 Ο ΜΚ3 ήταν ουσιαστικά ο παραπονούμενος και ένας από τους βασικότερους μάρτυρες της υπόθεσης. Προσεγγίζω τα όσα κατέθεσε στην αστυνομία αλλά και ενώπιον του Δικαστηρίου με ιδιαίτερη προσοχή έτσι ώστε να διαπιστώσω κατά πόσο αυτός ανέφερε όλη την αλήθεια ενώπιον του Δικαστηρίου. Από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου αποτελεί σίγουρα παραδεκτό γεγονός η σωματική κατάσταση την οποία είχε ο παραπονούμενος σύμφωνα με το ιατρικό πιστοποιητικό τεκμήριο 12, στο οποίο περιγράφεται ότι αυτός είχε διάφορούς μώλωπες στο σώμα του. Σε κάθε περίπτωση όμως αυτό δεν οδηγεί αυτόματα στο συμπέρασμα, ότι αυτοί προκλήθηκαν από τον κατηγορούμενο και όχι από οποιοδήποτε άλλο τρίτο πρόσωπο, το οποίο βρισκόταν μαζί του στην κατασκήνωση ένεκα και της γενικότερης θέσης η οποία προωθήθηκε από την υπεράσπιση, ότι ουσιαστικά το συγκεκριμένο πρόσωπο δημιουργούσε προβλήματα και ήταν όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο ΜΥ1 «αναρχικό». Ο μάρτυρας μου έδωσε την αίσθηση ότι προσπαθούσε να εμπλουτίσει τα όσα ανέφερε στην αρχική κατάθεση του, όπως επίσης και να κερδίσει τις εντυπώσεις σε σχέση με τα όσα συνέβησαν παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως πολύ ήσυχο άτομο που ήταν ουσιαστικά το θύμα των ισχυριζόμενων ενεργειών του κατηγορούμενου. Επίσης οι διάφοροι νέοι και για πρώτη φορά προβαλλόμενοι ισχυρισμοί που έθεσε δημιουργούν προβληματισμό στο μυαλό του Δικαστηρίου, ιδιαίτερα ως προς τα όσα του καταλογίζονται ότι συνέβαιναν στο χώρο της κατασκήνωσης σε σχέση με τον κατηγορούμενο. Συγκεκριμένα φαίνεται ότι ο μάρτυρας ένιωσε την ανάγκη για πρώτη φορά ενώ κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου και χωρίς να αναφέρει ουδέποτε στην κατάθεση του κάτι τέτοιο, ότι η μόνη αλλαγή που έγινε στον θάλαμο, τον οποίο διέμενε ήταν την πρώτη ημέρα της κατασκήνωσης ένεκα του ότι δεν υπήρχε χώρος για τον ίδιο να μείνει σε συγκεκριμένο θάλαμο. Η θέση αυτή προβάλλεται προφανώς προς αντίκρουση των όσων οι μάρτυρες υπεράσπισης προέβαλαν , από την πρώτη μάλιστα κατάθεση την οποία έδωσαν στην αστυνομία, ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο, μετακινήθηκε από τον θάλαμο του, μαζί με άλλα παιδιά αφού δημιουργούσαν προβλήματα καθημερινά με την συμπεριφορά τους, χαρακτηρίζοντας τους μάλιστα ο ΜΥ1 ως «αναρχικούς». Όπως εξηγώ και κατωτέρω, αποδέχομαι τη θέση της υπεράσπισης για το συγκεκριμένο θέμα, και ιδιαίτερα αυτή του ΜΥ1 ο οποίος κρίνω ότι ήταν ένας εντελώς ανεξάρτητος μάρτυρας ο οποίος δεν είχε το οποιοδήποτε συμφέρον από τις εν λόγω αναφορές. Η προσπάθεια απόκρυψης του γεγονότος αυτού κατά την κρίση του Δικαστηρίου μπορεί να κλονίσει την αξιοπιστία του συγκεκριμένου μάρτυρα, αφού έκδηλα γίνεται προσπάθεια από αυτόν όπως παρουσιάσει τον εαυτό του ως πρόσωπο το οποίο δεν δημιουργούσε προβλήματα, αλλά αντίθετα ήταν το θύμα της κατάστασης που δημιουργήθηκε στην κατασκήνωση. Πως είναι δυνατό να προκληθούν οι τραυματισμοί που περιγράφονται στο ιατρικό πιστοποιητικό από τον κατηγορούμενο, αφού ο παραπονούμενος ΜΚ3 είχε μετακινηθεί σύμφωνα με την υπόλοιπη αποδεκτή μαρτυρία σε άλλο θάλαμο στο μέσο της κατασκήνωσης. Οι ισχυρισμοί του ΜΚ3, ήταν ότι η πλειοψηφία των ισχυριζόμενων περιστατικών, έγιναν στον θάλαμο που διέμενε με τον κατηγορούμενο. Εφόσον όμως αυτός μετακινήθηκε σε άλλο θάλαμο, δεν μπορώ να αποδεχθώ την εκδοχή που προώθησε ο παραπονούμενος. Την θέση ότι αναγκάστηκε να πάει σε άλλο θάλαμο την πρώτη ημέρα λόγω έλλειψης χώρου, δεν την ανέφερε στην κατάθεση του όταν μάλιστα αυτή δόθηκε αμέσως μετά τα ισχυριζόμενα περιστατικά. Ο μάρτυρας έξι χρόνια μετά έρχεται ενώπιον του Δικαστηρίου να θέσει τον ισχυρισμό αυτό προφανώς ως ανταπάντηση στα όσα ο μάρτυρας της υπεράσπισης και ο κατηγορούμενος ανέφεραν από την πρώτη στιγμή στην κατάθεση τους.. Προς ενίσχυση της θέσης αυτής και κατά πόσο ο συγκεκριμένος μάρτυρας ήταν θύμα μιας τέτοιας συμπεριφοράς από τον Κατηγορούμενο, αποτελεί και το γεγονός ότι ουδέν ανέφερε προς τον ΜΥ1 ως προς τα όσα κατ' ισχυρισμό βίωνε στην κατασκήνωση από τον Κατηγορούμενο. Ακόμα και να δεχόμουν ότι δεν επιθυμούσε να αναφέρει οτιδήποτε στον ΜΥ1 ως υπεύθυνο της κατασκήνωσης , φοβούμενος κατά τον ίδιο την αντίδραση του κατηγορούμενου, δεν αποτελεί κατά την κρίση μου λογική συνέχεια, το να μην αναφέρει οτιδήποτε στον ίδιο τον πατέρα του, ο οποίος μάλιστα του είχε αγοράσει κινητό τηλέφωνο σε αυτή την ηλικία και επικοινωνούσαν μάλιστα 3-4 φορές την ημέρα. Αυτό με όλο το σεβασμό προς τον μάρτυρα αντιστρατεύεται την λογική, ιδιαίτερα όταν μάλιστα η εικόνα που αποκόμισα από τον ΜΚ1 και πατέρα του ΜΚ3, ήταν ότι ήταν ένας άνθρωπος με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το παιδί του και έγνοια για αυτό. Θα ανέμενα δηλαδή ότι ένα μικρό παιδί, ενόψει και της άμεσης επικοινωνίας που είχε μέσω κινητού τηλεφώνου με τον πατέρα του, τόσες φορές την ημέρα, να είχε αναφέρει σε αυτόν τα όσα κατ' ισχυρισμό βίωνε. Επιπλέον σημειώνω ότι ακόμα και οι ιδιαίτερες αναφορές που έκανε για τον φίλο του Χρίστο, φαίνεται ότι διαψεύδονται από τα όσα ο ΜΥ1 ανέφερε στο Δικαστήριο και δεν έτυχαν άλλωστε της οποιασδήποτε αμφισβήτησης ή αντεξέτασης. Συγκεκριμένα εκτός από το ότι από τα όσα αναφέρθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου από τους συνήγορους, το συγκεκριμένο πρόσωπο απέσυρε το παράπονο του, και ο ίδιος ο κηδεμόνας και πατέρας του συγκεκριμένου παιδιού, δήλωσε στον ΜΥ1 ότι απολογείται για λογαριασμό του παιδιού του αφού αντιλήφθηκε ότι ο γιός του έλεγε ψέματα, αφού φυσικά ο ΜΥ1 του είχε εξηγήσει πως αυτός συμπεριφέρετο στην κατασκήνωση. Τα πιο πάνω δεν αμφισβητήθηκαν. Όπως έχει νομολογηθεί, παράλειψη αντεξέτασης θεωρείται ως αποδοχή της εκδοχής του μάρτυρα (βλ. Σ.Α.Χ. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 71/2020, ημερ, 28.1.2021 και Frederickou Schools Co Ltd κ.ά. ν. Acuac Inc.
(2002)1Γ Α.Α.Δ., 1527). Στις περιπτώσεις, όπου είναι η θέση του αντιδίκου ότι τα γεγονότα που ισχυρίζεται η άλλη πλευρά δεν έγιναν, απαιτείται αντεξέταση και μάλιστα σφοδρή, μόνο και μόνο για να αποδειχθεί η έλλειψη υποβάθρου και να επισημανθούν αντιφάσεις και ανακρίβειες (βλ. Λ.Κ. ν. Δημοκρατίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 547, 554) Τώρα ως προς την περιγραφή των ισχυριζόμενων κτυπημάτων τα οποία δέχθηκε σίγουρα δεν θα ανέμενα να τα περιέγραφε με περισσή ακρίβεια. Σε κάθε όμως περίπτωση σε συνδυασμό και με τις πιο πάνω διαπιστώσεις, έχω διαπιστώσει υπερβολές κατά την μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και αντιφάσεις οι οποίες με προβλημάτισαν. Για παράδειγμα ο μάρτυρας ενώ αναφέρει στην κατάθεση του ότι ο κατηγορούμενος τους είχε κτυπήσει την δεύτερη ημέρα λίγο και ενώ στην κυρίως εξέταση του ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι τους κτύπησε λίγο στα χέρια και στα πλευρά (σελ. 3 των πρακτικών ημερομηνίας 09/01/23) , αντεξεταζόμενος (σελ. 9 των πρακτικών ημερομηνίας 09/01/23) υποστήριξε ότι του έδινε «πάτσους στα μάγουλα», μη αναφέροντας οτιδήποτε άλλο ως ισχυριζόμενα κτυπήματα. (σελ.13 πρακτικών ημερομηνίας 09/01/23) Επίσης σε σχέση με την ισχυριζόμενη συμπεριφορά του κατηγορούμενου προς τον φίλο του Χρίστο, που όπως περιγράφει στην κατάθεση του, ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος του κρατούσε τα χέρια και έβαζε άλλο παιδί να τον κτυπά στα γεννητικά του όργανα ως φαίνεται στην δεύτερη σελίδα του Τεκμηρίου 8 και το επιβεβαιώνει και στην τρίτη σελίδα αυτού, αντεξεταζόμενος στη σελίδα 9 των πρακτικών ημερομηνίας 09/01/23, ισχυρίστηκε εντελώς το αντίθετο, ότι δηλαδή ο ίδιος ο κατηγορούμενος τον κτυπούσε στα γεννητικά όργανα και άλλος τον κρατούσε από τα χέρια. Σημειώνω επίσης ότι οι ισχυρισμοί του για τα όσα έγιναν σε σχέση με τον φίλο του Χρίστο διαψεύδονται από την αποδεκτή μαρτυρία του ΜΥ1 ο οποίος ουσιαστικά ανέφερε ότι ο πατέρας του συγκεκριμένου προσώπου του απολογήθηκε για τις πράξεις του παιδιού μετά που ο ΜΥ1 του εξήγησε πως ενεργούσε, αφού αντιλήφθηκε ότι ο γιος του έλεγε ψέματα. Ενώ στην κατάθεση του αρχικά αναφέρεται σε περιστατικό το οποίο συνέβαινε σε σχέση με το πότε τα παιδιά της κατασκήνωσης πήγαιναν για να πιούνε νερό, και ότι για να τους επιτραπεί να πιούν νερό «εφάκαν μας πουνιές», στη συνέχεια της κατάθεση του και αφού του ζητήθηκε διευκρίνηση από τον αστυνομικό που λάμβανε την κατάθεση, ανέφερε τελικά ότι τον ίδιο δεν τον κτύπησε αφού είχε μαζί του παγούρι με νερό και δεν χρειάστηκε να μεταβεί για νερό. Παραταύτα στην κυρίως εξέταση του ενώπιον του Δικαστηρίου (σελ. 3 των πρακτικών ημερομηνίας 09/01/23) υποστήριξε εκ νέου ότι για να πιούν νερό την νύχτα , έπρεπε να δεχθούν γροθιές και όποιος άντεχε τις περισσότερες αυτός πήγαινε, αφήνοντας να νοηθεί ότι και αυτός κτυπήθηκε με γροθιές για αυτό το ζήτημα, προσπαθώντας προφανώς να επιβαρύνει την κατάσταση για τον κατηγορούμενο. Σε σχέση με τους ισχυρισμούς του ότι τους έλεγε να φουσκώνουν τα μάγουλα τους, σημειώνω ότι στην κατάθεση του, τα κτυπήματα τα οποία επικαλείται μετά το «φούσκωμα στα μάγουλα» είναι στο σβέρκο. Άλλωστε προβληματισμό για το τι τελικά ισχύει δημιουργεί και το γεγονός ότι ενώ στην κατάθεση αναφέρονται για αυτό το ζήτημα μόνο ισχυριζόμενα κτυπήματα στο σβέρκο, και ενώ αντεξεταζόμενος αναφέρθηκε σε πάρα πολλά κτυπήματα με χαστούκια μετά το φούσκωμα των μάγουλων, κανένας τέτοιος τραυματισμός στο εν λόγο σημείο δεν περιγράφεται στο ιατρικό πιστοποιητικό. Θα ανέμενε κανείς , ως θέμα κοινής λογικής ότι όπως έχει περιγράψει ο κατηγορούμενος στη μαρτυρία του αντεξέταζόμενος τα εν λόγω κτυπήματα και τον μεγάλο αριθμό αυτών, θα αποτελούσε λογική συνέχεια να είχαν εντοπιστεί κατά την εξέταση του σχετικοί τραυματισμοί. Σημειώνω επίσης ότι στην περιγραφή των ισχυριζόμενων κτυπημάτων τα οποία δέχθηκε, ουδέν αναφέρει στην κατάθεση του, πέραν από μπουνιές και σπρωξίματα και κτύπημα στο σβέρκο. Περαιτέρω στην κυρίως εξέταση του ερωτώμενος από τον συνήγορο της κατηγορούσας αρχής να αναφέρει ξεκάθαρα τα σημεία του σώματος τα οποία κτυπήθηκε, απάντησε ότι τον κτυπούσε με την άκρια του χεριού του στους ώμους στα πόδια και στα πλευρά του, με γροθίες. Ουδεμία αναφορά έκανε όταν ξεκάθαρα ερωτήθηκε σε κάτι άλλο εκτός από γροθιές. Αντίθετα στην πορεία όμως της μαρτυρίας του εισήγαγε τον ισχυρισμό για κλωτσιές ενώ προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα αντεξέταζόμενος ισχυρίστηκε ότι δέχθηκε κτυπήματα και με σιδερένιο μέρος σκούπας. Από τα πιο πάνω παρατηρώ ότι ενώ πριν 6 χρόνια κατέθεσε, αμέσως μετά το περιστατικό συγκεκριμένο είδος κτυπημάτων, και ενώ ακόμα και στην έναρξη της κυρίως εξέτασης του ερωτήθηκε για το είδος των κτυπημάτων που δέχθηκε και που ακριβώς κτυπήθηκε, παραθέτοντας την θέση ότι όλα έγιναν με γροθιές (σελ. 4 της κυρίως εξέτασης του), στην συνέχεια και προφανώς για να κερδίσει τις εντυπώσεις εισήγαγε ισχυρισμούς για κλοτσιές και κτυπήματα με σιδερένιο μέρος σκούπας, που σε κάθε περίπτωση ουδέν ανέφερε ούτε στην κατάθεση του. Σημειώνω ακόμα ότι ο ίδιος ο ΜΚ1 ανέφερε ότι η πληροφόρηση που είχε από τον ΜΚ3 ,ήταν ότι δέχθηκε γροθιές, χωρίς οποιαδήποτε άλλη αναφορά. Επίσης σημειώνω ιδιαίτερα τον νέο ισχυρισμό ο οποίος προβλήθηκε για πρώτη φορά στην αντεξέταση του ότι τον κτύπησε ο κατηγορούμενος και με το σίδερο της σκούπας, θέση την οποία ουδέποτε ανέφερε στην κατάθεση του. Ως προς τις αναφορές του ότι επισκέφθηκε ψυχολόγους για να ξεπεράσει τα ισχυριζόμενα τραύματα του από την ισχυριζόμενη συμπεριφορά του κατηγορούμενου, ουδέν παρουσιάστηκε από τον ίδιο, αλλά ούτε και από τον πατέρα του ΜΚ1 που να υποστηρίζει τον εν λόγω ισχυρισμό ο οποίος έμεινε γενικός και ατεκμηρίωτος. Προβληματισμό επίσης ως προς τις προθέσεις του εν λόγω μάρτυρα, προκύπτει γενικά και από τα όσα αναδύονται στο σύνολο της μαρτυρίας του σχετικά με το ότι ουσιαστικά είχε παράπονο από το ότι ο κατηγορούμενος τους έβαζε να καθαρίζουν τον θάλαμο. Τέλος ο μάρτυρας προσπάθησε να πείσει ότι ο ΜΥ1 ουσιαστικά μια φορά ήρθε στο θάλαμο στον οποίο διέμενε προφανώς για να κλονίσει την αντίθετη θέση του εν λόγω μάρτυρα, αφήνοντας να νοηθεί ουσιαστικά ότι δεν είχε αυτός τόση επαφή με αυτούς. Προέβαλε όμως την θέση ότι ο ΜΥ1 μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τον ίδιο στον πατέρα του, θέση η οποία έρχεται σε αντίθεση με την άποψη που ο ΜΥ1 είχε για τον ίδιο σύμφωνα με την κατάθεση του. Επίσης πως μπορούσε ο ΜΥ1 να είχε τόσο καλή άποψη για τον ίδιο, όπως προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο, ειδικά από την στιγμή που όπως ισχυρίζεται μόνο μια φορά τους επισκέφθηκε στο θάλαμο. Συνεπώς τα πιο πάνω δεν μπορούν να στηριχθούν στη λογική και συνεπώς απορρίπτονται. Ένεκα των πιο πάνω, δεν μπορώ να αποδεχθώ τα όσα υποστηρίζει ο συγκεκριμένος μάρτυρας, αφού βλέποντας τον να καταθέτει ενώπιον του Δικαστηρίου σε συνάρτηση με την κατάθεση του που έδωσε στην αστυνομία αλλά και τη γενικότερη εικόνα που αποκόμισα, δεν μπορώ να αποδεχθώ τα όσα υποστήριξε και συνεπώς η μαρτυρία του απορρίπτεται για τους λόγους που εξηγώ ανωτέρω αλλά και γενικότερα ένεκα της αρνητικής εντύπωσης που αποκόμισα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρά της δίκης. Ήταν έκδηλο ότι δεν ενδιαφερόταν να εξιστορήσει τα γεγονότα όπως πραγματικά εκτυλίχτηκαν αλλά να παρουσιάσει μία εικόνα ευνοϊκή για την υπόθεση του. Προς επίτευξη του σκοπού του δεν δίστασε να κατασκευάσει μαρτυρία, την οποίαν έθεσε εκ των υστέρων ως μέρος της εκδοχής του που παραπλανητικά εμπλουτίστηκε. Αυτό φαίνεται από τις σοβαρές διαστάσεις που εντοπίζονται μεταξύ της κατάθεσης του στην αστυνομία για το επίδικο περιστατικό και της δια ζώσης μαρτυρίας του που δόθηκε έξι χρόνια μετά στο Δικαστήριο. Η εκδοχή του που παρουσίασε στο Δικαστήριο δεν ήταν σταθερή αλλά διαφοροποιόταν στην πορεία προκειμένου να καλύπτει τα κενά και τις αδυναμίες της. Τα πιο πάνω έχουν πλήξει ανεπανόρθωτα την εικόνα της αξιοπιστίας του και κατ' επέκταση έχουν εκμηδενίσει την πειστικότητα της μαρτυρίας του. Αξιολόγηση Κατηγορούμενου Ο κατηγορούμενος μου έκανε θετική εντύπωση ως μάρτυρας. Θεωρώ ότι προσήλθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια και χωρίς πρόθεση να αποποιηθεί οποιωνδήποτε ευθυνών του. Ήταν γενικά ήρεμος και σταθερός στις απαντήσεις του και απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα. Δεν περιέπεσε σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις και η αξιοπιστία του δεν πλήγηκε κατά την αντεξέταση του. Παρέμεινε γενικά σταθερός και συνεπής στα όσα ανέφερε στην κατάθεση του στην Αστυνομία. Θετική εντύπωση επίσης μου έχει προκαλέσει το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος σε κανένα στάδιο της μαρτυρίας του, ενώ γνωρίζει προφανώς ότι για την καταχώρηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης, καθοριστική είναι η μαρτυρία του παραπονούμενου, δεν τον κατονομάζει ως ένα από τα τέσσερα πρόσωπα τα οποία δημιουργούσαν τα προβλήματα στην κατασκήνωση, αφού απόλυτα ειλικρινά αναφέρει τόσο στην κατάθεση του όσο και ενώπιον του Δικαστηρίου ότι δεν θυμάται τα ονόματα των ατόμων που δημιουργούσαν τα προβλήματα στην κατασκήνωση. Σε κάθε περίπτωση επιβεβαιώνει την μαρτυρία του ΜΥ1 ως προς τις συχνές επισκέψεις του για να επιθεωρεί την κατάσταση. Όσον αφορά τα όσα του τέθηκαν ότι δεν αναφέρει στην κατάθεση του συγκεκριμένα ότι αυτοί αυνανίζονταν στην κατασκήνωση, κρίνω ότι αυτό δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να κλονίσει την αξιοπιστία του αφού γενικότερα αναφέρθηκε σε παιδία που γενικότερα ενοχλούσαν. Τα πιο πάνω ενισχύουν την σκέψη ότι ο συγκεκριμένος μάρτυρας, παρά το γεγονός ότι βρέθηκε κατηγορούμενος, δεν ανέφερε οτιδήποτε στην κατάθεση του το οποίο να επιβαρύνει, έστω και εκδικητικά τον παραπονούμενο. Επίσης σημειώνω ότι κατά την αντεξέταση του, δεν έτυχαν αμφισβήτησης οι αναφορές του, ούτε του υποβλήθηκε οτιδήποτε ως προς την θέση του ότι τα 2 από τα 4 παιδία άλλαξαν θάλαμο ένεκα της συμπεριφοράς τους έτσι ώστε να μην προκαλούν προβλήματα, θέση η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την θέση που προώθησε ο παραπονούμενος ΜΚ3. Επαναλαμβάνω ότι όπως έχει νομολογηθεί, παράλειψη αντεξέτασης θεωρείται ως αποδοχή της εκδοχής του μάρτυρα (βλ. Σ.Α.Χ. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 71/2020, ημερ, 28.1.2021 και Frederickou Schools Co Ltd κ.ά. ν. Acuac Inc.
(2002)1Γ Α.Α.Δ., 1527). Συνεπώς ένεκα των πιο πάνω αλλά και τις γενικότερης θετικής εικόνας που αποκόμισα ένεκα του τρόπου που απαντούσε στο Δικαστήριο και της όλης του εικόνας αποδέχομαι τον μάρτυρα ως αξιόπιστο και αποδέχομαι την μαρτυρία του στο σύνολο της. Αξιολόγηση ΜΥ1 Ο ΜΥ1 μου έκανε εξαιρετική εντύπωση ως μάρτυρας. Η εικόνα που αποκόμισα από τη μαρτυρία του για τον συγκεκριμένο μάρτυρα, ήταν ότι πρόκειται για ένα ανεξάρτητο και αμερόληπτο μάρτυρα ο οποίος παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του καθ' όλη την διάρκεια που έδινε μαρτυρία στο Δικαστήριο και σε καμιά εκ των περιπτώσεων δεν έδωσε την εντύπωση ότι προσπαθούσε να υποστηρίξει εις βάρος της πραγματικής αλήθειας τον κατηγορούμενο. Ξεκινώντας από τα όσα ανέφερε σε σχέση με την κατάσταση που επικρατούσε με τα 4 αυτά παιδία τα οποία κατονόμασε και τα οποία χαρακτήρισε ως αναρχικά, φαίνεται ότι μέσα σε αυτά βρισκόταν και ο παραπονούμενος. Η θέση του ουσιαστικά ότι οι δυο από τους τέσσερεις νεαρούς μετακινήθηκαν από τον αρχικό θάλαμο που βρίσκονταν γίνεται αποδεκτή αφού επί της ουσίας ο ισχυρισμός αυτός δεν αμφισβητήθηκε. Περαιτέρω αποδέχομαι τη θέση του αυτή ένεκα και της θετικής εντύπωσης που αποκόμισα από αυτόν όταν έδινε μαρτυρία. Εφόσον λοιπόν, αποδέχομαι τη θέση του ότι τον παραπονούμενο - ΜΚ3 και κάποιο Νεόφυτο, τους άλλαξαν θάλαμο , τρείς ημέρες πριν τελειώσει κατασκήνωση ως ο κατηγορούμενος ανέφερε, δημιουργείται η επιπλέον αμφιβολία στα όσα ο παραπονούμενος -ΜΚ3 ανέφερε, ότι δηλαδή, αφού είχε μετακινηθεί από τον αρχικό του θάλαμο 3 ημέρες πριν τελειώσει κατασκήνωση, πως ήταν δυνατόν να συμβαίνουν τα όσα ανέφερε στον θάλαμο του αφού δεν βρισκόταν μαζί με τον κατηγορούμενο στον ίδιο. Επίσης αποδέχομαι ότι προέβαινε σε ελέγχους σε ανυποψίαστο χρόνο και δεν είχε αντιληφθεί οποιοδήποτε ομαδάρχη ή άλλο παιδί να κάνει κακό σε άλλο παιδί της κατασκήνωσης, ούτε και του έκανε κάποιο παράπονο οποιοδήποτε παιδί. Σε σχέση με τα όσα του ανέφερε ο πατέρας του ενός από τα 4 παιδία, ότι δηλαδή απολογήθηκε για την συμπεριφορά του παιδιού αφού αυτός αντιλήφθηκε ότι το παιδί του έλεγε ψέματα, και αυτό γίνεται πλήρως αποδεκτό αφού ο μάρτυρας ενώπιον του Δικαστηρίου έδινε την εικόνα ενός πολύ αντικειμενικού και ειλικρινούς προσώπου αλλά και επειδή ουσιαστικά αυτή η θέση έμεινε αναντίλεκτη. Σημειώνω επίσης ότι πρόκειται για μια ανεξάρτητη μαρτυρία, η οποία παραθέτει απλά τα όσα του ανέφερε ο πατέρας ενός εκ των παιδιών που βρέθηκαν στην κατασκήνωση και ο οποίος κρίνω ότι δεν είχε κανένα λόγο να μην πει την αλήθεια. Εν πάση περιπτώσει το συγκεκριμένο πρόσωπο δεν ζητήθηκε σε οποιοδήποτε στάδιο ν' αντεξεταστεί (βλ. άρθρο 26 του Κεφ.9). Επίσης δεν έτυχαν της όποιας αμφισβήτησης ούτε οι αναφορές του ως προς την συμπεριφορά των 4 αυτών παιδιών, μεταξύ των οποίων ήταν και ο παραπονούμενος. Αποδέχομαι λοιπόν και τα όσα υποστήριξε, ότι δηλαδή, παρά τους εντατικούς και συνεχείς ελέγχους, δεν διαπίστωσε οποιοδήποτε περιστατικό ως ο παραπονούμενος κατάγγειλε, ούτε του έγινε οποιαδήποτε καταγγελία από τα παιδία. Από τη μαρτυρία του ΜΥ1 δεν έχω εντοπίσει οποιαδήποτε ουσιαστική αντίφαση ή ασάφεια, αντιθέτως απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις ευθέως, με απόλυτη σιγουριά και με σεβασμό και πρωτοφανή, θα έλεγα, ευθύτητα στις ερωτήσεις και υποβολές του συνηγόρου υπεράσπισης. Συνεπώς ένεκα των πιο πάνω αποδέχομαι πλήρως την μαρτυρία του που έδωσε στο Δικαστήριο. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Υπό το φως της πιο πάνω αξιολόγησης καταλήγω ότι ο Κατηγορούμενος και ο παραπονούμενος ΜΚ3 συμμετείχαν σε κατασκήνωση την περίοδο 06 - 11 Ιουλίου 2023 στην Επαρχία Πάφου. Ο Κατηγορούμενος ήταν ομαδάρχης / βοηθός ομαδάρχης σε ένα από τους θαλάμους της κατασκήνωσης στην οποία διέμενα κάποια από τα παιδιά που συμμετείχαν σε αυτή. Υπεύθυνος της κατασκήνωσης ήταν ο ΜΥ1. Ο ΜΥ1 διενεργούσε καθημερινούς ελέγχους στους θαλάμους και δεν είχε διαπιστώσει το οποιοδήποτε πρόβλημα μεταξύ των παιδιών, ούτε του είχε υποβληθεί το οποιοδήποτε παράπονο. Κατά την διάρκεια της κατασκήνωσης, τέσσερα
(4)παιδιά μεταξύ των οποίων και ο παραπονούμενος ΜΚ3, τα οποία βρίσκονταν στον θάλαμο όπου ήταν υπεύθυνος ο κατηγορούμενος, δεν προσαρμόζονταν στις οδηγίες που ελάμβαναν , ούτε έκαναν ησυχία και γενικότερα προκαλούσαν προβλήματα με αποτέλεσμα να ενοχλούν και τα υπόλοιπα παιδιά της κατασκήνωσης. Επίσης σύμφωνα με την αποδεκτή μαρτυρία του ΜΥ1 , τα συγκεκριμένα παιδία , χαρακτηρίστηκαν ως αναρχικά. Συνεπεία αυτής της συμπεριφοράς, τους άλλαξαν θάλαμο. Μεταξύ αυτών που τους άλλαξαν θάλαμο ήταν και ο παραπονούμενος ΜΚ3, μετακίνηση η οποία έγινε τρείς ημέρες πριν τελειώσει η κατασκήνωση. Επίσης σύμφωνα με την αποδεκτή μαρτυρία, δεν προκύπτει ότι οι τραυματισμοί που πράγματι έφερε ο παραπονούμενος σύμφωνα με το ιατρικό πιστοποιητικό προήλθαν από τον Κατηγορούμενο. Δεν υπάρχει προς τούτο αποδεκτή μαρτυρία, αφού φαίνεται ότι οι αναφορές του ΜΚ3 ότι δεχόταν κτυπήματα από τον Κατηγορούμενο ουσιαστικά μέσα στον θάλαμο τον οποίο διέμενε όπου υπεύθυνος ήταν ο κατηγορούμενος, δεν επιβεβαιώνονται, αφού ο ΜΚ3 είχε μετακινηθεί ενωρίτερα σε άλλο θάλαμο με άλλο ομαδάρχη . Επίσης καμιά αποδεκτή μαρτυρία δεν μπορεί να οδηγήσει σε εύρημα ότι ο κατηγορούμενος ήταν βίαιο παιδί. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα: Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας
(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.
(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου
(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου
(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοΐζου v. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: "Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής." Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας
(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας
(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Όπως έχει προαναφερθεί ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι επιτέθηκε εναντίον του παραπονούμενου προκαλώντας του πραγματική σωματική βλάβη. Το εν λόγω αδίκημα διέπεται από το άρθρο 243 του Κεφ.154, το οποίο ρητά προνοεί κατά λέξη τα εξής: "Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων." Μελέτη των προνοιών του πιο πάνω άρθρου καθιστά σαφές ότι τα συστατικά στοιχεία του εν λόγω αδικήματος είναι τα πιο κάτω: (α) Ο κατηγορούμενος να επιτεθεί στον παραπονούμενο και (β) να του προκαλέσει πραγματική σωματική βλάβη. Επίθεση αποτελεί οιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή ακόμη και απερίσκεπτα ή αδιάφορα (recklessly) και δημιουργεί στον άλλο την αντίληψη ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλέπε R v. Venna [1975] 3 All E.R 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς την συγκατάθεση του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το θύμα (βλέπε R. v. Rolphe [1953] 36 Cr. App. R. 4, Fagon v. Metropolitan Police Commissioner [1988] 3 All E.R. 445 και Archbold Pleading and Practice 39η έκδοση, παρ. 2634, σελ. 1071-1072), ούτε βέβαια και απαιτείται η πρόκληση οποιουδήποτε τραύματος για να συντελεστεί το αδίκημα. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί ακόμη και με ένα απλό άγγιγμα. Επομένως, το πεδίο εμβέλειας της επίθεσης καλύπτει τις αγγλικές νομικές έννοιες 'assault', που είναι η σκόπιμη ή απερίσκεπτη ή αδιάφορη πρόκληση αντίληψης στο θύμα για άσκηση άμεσης και παράνομης βίας εναντίον του και 'battery', που είναι η φυσική επαφή. Η δε πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης συντελείται με τη δημιουργία οποιουδήποτε τραύματος εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police
(1985)2 C.L.R. 56 επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλέπε επίσης R. v. Miller
(1954)2 All E.R. 529 και Αστυνομία v. Ιωάννου
(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα (βλέπε αγγλικό νομικό σύγγραμμα Archbold, 36η έκδοση, παρ. 2634). Σε σχέση με το νοητικό στοιχείο της επίθεσης (mens rea), σχετική είναι η υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 574 όπου λέχθηκε ότι ο νόμος δεν συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση χρήσης βίας. Απαγορεύει τη χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα παρανόμως (unlawfully). Με αυτή την έννοια, η διάπραξη του αδικήματος θα μπορούσε να γίνει όχι μόνο εκεί που υπάρχει πρόθεση χρήσης βίας αλλά και στις περιπτώσεις που ο κατηγορούμενος ενεργεί με απερισκεψία. Η απερισκεψία καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παρά ταύτα προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence
(1981)1 All E.R. 974 και R. v. Caldwell
(1981)1 All E.R. 964). Στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 αναφέρεται ότι "σωματική βλάβη" σημαίνει σωματική βλάβη, ασθένεια ή διαταραχή είτε μόνιμη είτε προσωρινή. Πραγματική σωματική βλάβη περιλαμβάνει οποιοδήποτε τραύμα εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police
(1985)2 C.L.R. 56 μια επιπόλαιη εκδορά στο πρόσωπο και κοκκίνισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλ. επίσης R. v. Miller
(1954)2 All E.R. 529 και Αστυνομία v. Ιωάννου
(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Στο σύγγραμμα Archbold 41η έκδοση, παρ. 20 - 116, αναφέρεται ότι πραγματική σωματική βλάβη σημαίνει κάποια πραγματική σωματική κάκωση. Δεν είναι αναγκαίο να είναι κάκωση μόνιμου χαρακτήρα, ούτε να είναι αυτό που θεωρείται οδυνηρή (grievous) σωματική βλάβη. Συνεπώς δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα. Ερχόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι δεν υπάρχει θετική μαρτυρία που να εμπλέκει τον κατηγορούμενο στο αδίκημα. Καμία θετική μαρτυρία υπάρχει που να δείχνει στοιχειοθέτηση των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, ειδικότερα από πράξεις του κατηγορούμενου. Παράλληλα τα ευρήματα του Δικαστηρίου δεν οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος επιτέθηκε με οποιοδήποτε τρόπο στον παραπονούμενο, αφού η μαρτυρία του ίδιου του παραπονούμενου απορρίπτεται ως πιο πάνω περιγράφηκε στην αξιολόγηση της μαρτυρίας του. Με βάση την προσαχθείσα αποδεκτή μαρτυρία δεν έχουν στοιχειοθετηθεί σωρευτικά τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που κατηγορείται ότι διέπραξε. Ως προς το από που προήλθαν τελικά τα τραύματα που διαπιστώθηκε ότι πράγματι είχε ο παραπονούμενος (ήτοι οι μώλωπες) , δεν μπορεί το Δικαστήριο, ενόψει της άνω αξιολόγησης να είναι βέβαιο πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι προήλθαν από τις ισχυριζόμενες ενέργειες του κατηγορούμενου. Είναι γνωστό ότι η κατηγορούσα αρχή φέρει το βάρος απόδειξης της υπόθεσης της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και στην προκειμένη περίπτωση κρίνω ότι απέτυχε να το πράξει. Τα κενά που παρατηρούνται στα γεγονότα δεν μπορούν να συμπληρωθούν μέσω εικασιών και υποθέσεων όσο εύλογες και αν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Στις υποθέσεις Τούμπας ν. Δημοκρατίας
(1984)2 C.L.R.110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος ν. Δημοκρατίας
(1985)2 C.L.R. 97 υποδείχθηκε πως εάν στο τέλος της εκδίκασης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου τότε αυτό θα πρέπει να αποφασιστεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας που αντιμετωπίζει. Στην προκειμένη περίπτωση η μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής παρουσιάζει ουσιώδη κενά και αδυναμίες καθιστώντας την ανεπαρκή σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορεί να τεκμηριώσει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας σύνδεση του κατηγορουμένου με την αξιόποινη συμπεριφορά που του αποδίδεται. Υπό το φως των πιο πάνω η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας εναντίον του κατηγορουμένου, ο οποίος, αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ................................. Χρ. Μ. Παπαλλάς, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο