Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου ν. YASSER HAMODALABED, Αρ. Υπόθεσης: 8999/23, 16/10/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2023:B104 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Φακοντή, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 8999/23 Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου v. YASSER HAMODALABED Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 16 Οκτωβρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Ο κ. Μ. Αντωνίου Για τον Κατηγορούμενο: H κα. Π. Σιαηλή Κατηγορούμενος: Παρών ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ Α Π Ο Φ Α Σ Η (δοθείσα αυθημερόν μετά από διάλειμμα) Στις 16.10.2023 καταχωρήθηκε στο Ε.Δ.Πάφου η υπόθεση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο στα πλαίσια της οποίας καταλογίζεται στον Κατηγορούμενο η διάπραξη 9 κατηγοριών με παραπονούμενη την σύζυγο του. Αφορούν ουσιαστικά κατ ισχυρισμό αδικήματα (βίας στην οικογένεια και άλλα) που έλαβαν χώρα στις 11.10.2023 καθώς και σε άγνωστη ημερομηνία εντός του έτους
- Η πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε την κράτηση του Κατηγορούμενου στην βάση τόσο του κινδύνου φυγοδικίας όσο και του κινδύνου διάπραξης από μέρους του άλλων αδικημάτων. Επιχειρηματολογώντας ο συνήγορος υποστήριξε την θέση πως στην υπό εξέταση υπόθεση υπάρχει η πιθανότητα ο Κατηγορούμενος να μην προσέλθει στο Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη την σοβαρότητα των αδικημάτων που αυτός αντιμετωπίζει, την πιθανότητα καταδίκης στη βάση και του μαρτυρικού υλικού που κατατέθηκε στην διαδικασία (Παράρτημα Α) και την ενδεχόμενη ποινή που θα επιβληθεί σε αυτόν. Πρόκειται ως αναφέρθηκε για πρόσωπο καταγόμενο από την Συρία χωρίς δεσμούς με την Δημοκρατίας με αποτέλεσμα οι υποκειμενικές τους περιστάσεις να μην είναι τέτοιες που να αποκλείουν τον κίνδυνο φυγοδικίας. Προς υποστήριξη της πιθανότητας διάπραξης άλλων αδικημάτων αναφορά έγινε στο περιεχόμενο του υφιστάμενου κατηγορητηρίου καθώς και σε μια προηγούμενη καταδίκη αυτού που αφορά την υπόθεση του Κακουργιοδικείου Πάφου 8068/09 (σχετικό το Παράρτημα Β) στην οποία καταδικάστηκε στις 23.10.2009 για αδικήματα που έλαβαν χώρα στις 24.05.2009 (ένοπλη ληστεία , ανθρωποκτονία) και του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 10 και 15 ετών εκφράζοντας την θέση πως σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος υπάρχει ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων. Η κα. Σιαηλή από την άλλη στην δική της αγόρευση στρεφόμενη προς την πιθανότητα φυγοδικίας δεν αμφισβήτησε τις αντικειμενικές περιστάσεις και επικεντρώθηκε στις υποκειμενικές που αφορούν τον πελάτη της και συγκεκριμένα το γεγονός ότι αυτός βρίσκεται στην Κύπρο εδώ και 20 χρόνια, έχει λάβει το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, διαμένει ως επιβεβαιώνεται και από το Κυανούν 4 του Παραρτήματος Α νόμιμα στην Δημοκρατία ενώ έχει παντρευτεί με Κύπρια πολίτη με την οποία μάλιστα έχει αποκτήσει δύο ανήλικα τέκνα. Ο ίδιος έχει βαπτιστεί χριστιανός αλλά και τα παιδιά του που απέκτησε με την σύζυγο του και εργοδοτείται από το 2017 που αποφυλακίστηκε στην οικοδομική βιομηχανία λαμβάνοντας μάλιστα το ποσό των €1600 μηνιαίως. Συνεπώς εξέφρασε την άποψη ότι ο ίδιος δεν έχει οποιοδήποτε λόγο να εγκαταλείψει την Δημοκρατία απεναντίας η οικογένεια και η ζωή του βρίσκονται εδώ και χρόνια μόνιμα στην Κύπρο. Στρεφόμενη προς τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων αναφορά έγινε στο γεγονός πως η προηγούμενη καταδίκη αφορά αδικήματα του έτους 2009 για τα οποία έχει ήδη τιμωρηθεί και εκτίσει τις ποινές φυλάκισης που του είχαν επιβληθεί ενώ από το 2017 που αποφυλακίστηκε μέχρι και σήμερα δεν έχει προβεί σε οποιαδήποτε άλλη παραβατική συμπεριφορά ή πράξη. Μάλιστα σημείωσε πως ο πελάτης της κρίθηκε κατάλληλος από το Συμβούλιο Αποφυλακίσεως να τύχει πρόωρης αποφυλάκισης. Σε σχέση με την υπό εξέταση υπόθεση η κα. Σιαηλή σχολίασε το γεγονός πως έχουν περιληφθεί στο κατηγορητήριο δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους τόσο κατά το έτος 2023 που καθορίζεται συγκεκριμένη ημερομηνία όσο και περιστατικό του έτους 2021 (άγνωστης ημερομηνίας) για το οποίο η παραπονούμενη έκανε αναφορά στην κατάθεση της σήμερα προκαλώντας ερωτηματικά για το βάσιμο τέτοιου ισχυρισμού το οποίο ουδέποτε στο παρελθόν κατάγγειλε στην Αστυνομία. Μάλιστα με παραπομπή σε νομολογία όπως π.χ. την Ποινική Έφεση 131/2021 ανέφερε πώς αν από την μαρτυρία δεν αναδεικνύεται η τάση του κατηγορούμενου προς την παρανομία γενικά αλλά εναντίον συγκεκριμένου προσώπου όπως και στην υπο εξέταση υπόθεση τότε δεν θα πρέπει να διατάζεται η κράτηση αλλά να εξετάζονται εναλλακτικά της κράτησης μέτρα. Η κα Σιαηλή εξέφρασε την πρόθεση του πελάτη της να αποδεχθεί την έκδοση διατάγματος να μην προσεγγίζει ή παρενοχλεί την παραπονούμενη δυνάμει των προνοιών του άρθρου 15
(3)του Ν. 119(Ι)/2000 ενώ εισηγήθηκε τέλος όρους τους οποίους ο πελάτης της μπορεί να ικανοποιήσει και οι οποίοι μπορούν να εξασφαλίσουν την παρουσία του στο Δικαστήριο. Για την έκδοση της παρούσας απόφασης έχω λάβει υπόψη τα όσα εισηγήθηκαν από αμφότερες τις πλευρές και έχω μελετήσει επισταμένως τη σχετική Νομολογία, στην οποία αναφέρθησαν αμφότεροι οι συνήγοροι, τόσο του Κατηγορούμενου, όσο και της Κατηγορούσας Αρχής. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - Εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση Η εξουσία του Δικαστηρίου όσον το αφορά αίτημα κράτησης του Κατηγορούμενου μέχρι την ημερομηνία της δίκης του εδράζεται στα άρθρα 48 και 157
(1)της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155. Το Δικαστήριο, εξετάζοντας ένα αίτημα κράτησης κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του, πρέπει να καθοδηγείται από την αρχή ότι κάθε κατηγορούμενος είναι αθώος, εκτός αν τελικά καταδικαστεί από αρμόδιο Δικαστήριο και ότι η κράτησή του αποτελεί έναν σοβαρό περιορισμό της προσωπικής του ελευθερίας, η οποία διασφαλίζεται από το άρθρο 11 του Συντάγματος. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου κ.α.
(2001)2 Α.Α.Δ. 373 αναφέρεται ότι ο κανόνας ότι οι υπόδικοι αφήνονται ελεύθεροι κάμπτεται μόνο εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένοι κίνδυνοι. Ως ζήτημα γενικής αρχής, η οποία κατοχυρώνεται και συνταγματικά εφόσον αποτελεί απόρροια του τεκμηρίου της αθωότητας, ένας υπόδικος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος με εγγύηση στις περιπτώσεις όπου υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στη δίκη του. Ταυτόχρονα πρέπει να σταθμίζεται με αυτά και το δημόσιο συμφέρον που επιτάσσει την παρουσία των κατηγορουμένων στο Δικαστήριο. Η κράτηση υποδίκου καθίσταται αποδεκτή εφόσον το επιβάλλει η διασφάλιση των σκοπών της απονομής της δικαιοσύνης. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με βάση παγίως καθιερωμένες νομικές αρχές, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109 απαριθμούνται οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου. Αυτοί έχουν επαναληφθεί πολύ πρόσφατα και στην Ποινική Έφεση Αρ. 129/20 μεταξύ Ανδρέου v. Αστυνομίας, ημερ. 20.08.2020 καθώς και στην Ποινική Έφεση Αρ. 195/20 μεταξύ Αργύρη v. Δημοκρατίας ημερ. 23.12.2020 και είναι οι ακόλουθοι:
- Η πιθανότητα/κίνδυνος μη προσέλευσης του κατηγορουμένου στο Δικαστήριο
- Η πιθανότητα/κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων
- Η πιθανότητα/κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων. Καθένας από τους πιο πάνω παράγοντες εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δύναται να δικαιολογήσει την έκδοση διατάγματος κράτησης. Δεν είναι συνεπώς απαραίτητη η συνδρομή και των τριών πιο πάνω παραγόντων για να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7). Πιθανότητα μη προσέλευσης στο Δικαστήριο: Η σοβαρότητα του αδικήματος σε συνάρτηση προς την πιθανότητα καταδίκης και επιβολής αυστηρής ποινής, αποτελούν βασικούς δείκτες που αφορούν στην εκτίμηση της πιθανότητας προσέλευσης του κατηγορουμένου στη δίκη του. Στη Θεοδωρίδη κ.α. ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 139, επισημάνθηκε ότι όσο σοβαρότερη είναι η κατηγορία, ανάλογα αυξημένο είναι και το κίνητρο του υποδίκου να αποφύγει τη δίκη του. Βεβαίως υπάρχουν διαβαθμίσεις στη σοβαρότητα των αδικημάτων ανάλογα με τις συνθήκες, τα γεγονότα και τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων σε κάθε συγκεκριμένη υπόθεση. Στην παρούσα υπόθεση ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει και δεν έχει αμφισβητηθεί σοβαρά αδικήματα και είναι αναμενόμενη η επιβολή αυστηρών ποινών συνεπώς το ενδεχόμενο διαφυγής είναι ακόμη μεγαλύτερο.[1] Για τη διαπίστωση ύπαρξης πιθανότητας καταδίκης εξετάζεται το υπάρχον μαρτυρικό υλικό στην όψη του και μόνο, χωρίς το Δικαστήριο να προβαίνει σε αξιολόγησή του ή σε οποιαδήποτε ευρήματα επί της ουσίας της υπόθεσης, εφόσον δεν αποφασίζεται στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας η ενοχή ή μη του κατηγορουμένου. [2] Θέματα που σχετίζονται με ισχυρισμούς που αφορούν τη νομιμότητα της σύλληψης του υπόπτου, όπως επίσης και τη δεκτότητα μαρτυρίας που βασίζεται σε δηλώσεις του υπόπτου ή άλλα θέματα που αφορούν τη δεκτότητα μαρτυρίας (όπως ότι η μαρτυρία λήφθηκε παράνομα), αξιοπιστίας της μαρτυρίας, αντιφάσεων κτλ εξετάζονται κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας της ουσίας της υπόθεσης και όχι στο στάδιο της εξέτασης αίτησης για την κράτηση ή όχι κατηγορουμένου. Έχω διεξέλθει με προσοχή το μαρτυρικό υλικό, όπως αυτό παρουσιάζεται στις καταθέσεις (Παράρτημα Α). Με βάση το σύνολο της μαρτυρίας αυτής, κρίνω ότι υπάρχει πιθανότητα και μόνο[3] καταδίκης του Κατηγορούμενου στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει χωρίς βεβαίως να αποκλείεται κάθε λογική προσδοκία για αθώωση. Έχοντας αναφέρει όλα τα πιο πάνω, υπογραμμίζω ότι η πιθανότητα μη προσέλευσης ενός κατηγορούμενου στη δίκη δεν πρέπει να εκτιμάται μόνο με αναφορά στη σοβαρότητα των αδικημάτων, την πιθανότητα καταδίκης και τις ποινές. Στην πολύ πρόσφατη απόφαση μεταξύ ΜΙΧΑΗΛ κ.α. v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 167/2021, 168/2021, 169/2021 και 171/2021, 27/10/2021 αναφέρθηκε από το Εφετείο και τα ακόλουθα σχετικά: Όπως δε προκύπτει από τη νομολογία και επαναλήφθηκε στην πρόσφατη απόφαση Θεοφάνους ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 176/2020, ημερομηνίας 29.10.2020, ECLI:CY:AD:2020:B373, «Υπεισέρχονται στη συνέχεια στην εξίσωση και προσμετρούν άλλοι σχετικοί παράγοντες που συνδέονται με το χαρακτήρα του κατηγορούμενου, την κατοικία του, το επάγγελμα του, τα οικονομικά του, τους οικογενειακούς αλλά και άλλων ειδών δεσμούς με την Κύπρο (Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109 και Kazanjian v. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 326). Όπως εύστοχα τέθηκε στη Θεοχάρους και Άλλοι ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 48: «Το εγχείρημα συνίσταται όχι απλώς στην αποτίμηση γενικών ενδεχομένων από την κατ' ισχυρισμόν διάπραξη αδικήματος ορισμένης σοβαρότητας για το οποίο μπορεί να καταδικαστεί ο κατηγορούμενος, αλλά στην αποτίμηση της πιθανότητας να διαφύγει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος». Στη Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 538, αναφέρθηκε χαρακτηριστικά ότι: «Η συνεκτίμηση των στοιχείων που περιβάλλουν την κάθε υπόθεση πρέπει να γίνεται με πνεύμα ρεαλιστικής προσέγγισης και με πνεύμα επιείκειας όπως επιβάλλει το άρθρο 11 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο οι κατηγορούμενοι τεκμαίρεται ότι είναι αθώοι και ως ζήτημα γενικής αρχής, πρέπει να αφήνονται ελεύθεροι». Στην παρούσα υπόθεση προκύπτει από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου ότι ο Κατηγορούμενος αναμφίβολα έχει δεσμούς με την Δημοκρατία, και αυτό γιατί βρίσκεται στην Κύπρο εδώ και 20 χρόνια, έχει παντρευτεί Κύπρια πολίτη και με την οποία έχει αποκτήσει 2 ανήλικα τέκνα. Εργάζεται από το έτος 2017 που έτυχε αποφυλάκισης σε μόνιμη εργασία στον οικοδομικό τομέα και λαμβάνει μηνιαίως το ποσό των €1600 με το οποίο συντηρεί την σύζυγο αλλά και τα παιδιά του. Έχει αγοράσει αυτοκίνητο, σύναψε δάνειο για την αγορά αυτοκινήτου για την σύζυγο του και διέμενε μαζί της αλλά και τα παιδιά του σε Τουρκοκυπριακή κατοικία που τους έχει παραχωρηθεί. Συνεπώς στην βάση των πιο πάνω αποτελεί κατάληξη μου πως ο Κατηγορούμενος έχει στενούς δεσμούς με την Κύπρο οι οποίοι είναι ικανοί να εξαλείψουν τον κίνδυνο φυγοδικίας. Έχοντας κατά νου όλα τα ανωτέρω, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει ο κίνδυνος / πιθανότητα μη προσέλευσης του Κατηγορούμενου στην δίκη του παρουσία η οποία μπορεί να διασφαλιστεί με την επιβολή κατάλληλων όρων. Πιθανότητα διάπραξης ίδιου ή άλλου αδικήματος: Υπενθυμίζεται πως το αίτημα για την κράτηση του Κατηγορούμενου στηρίχθηκε από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής και στον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων. Ο λόγος αυτός από μόνος του μπορεί να δικαιολογήσει την κράτηση ενός κατηγορούμενο μέχρι την δίκη του. Το αίτημα στηρίχθηκε στην ύπαρξη της υπό εξέταση ποινικής υπόθεσης με παραπονούμενη την σύζυγο του και με καταλογισμό την διάπραξη ποινικών αδικημάτων εναντίον της τόσο στις 11.10.2023 όσο και σε άγνωστη ημερομηνία εντός του 2021 καθώς επίσης και στην ύπαρξη μιας προηγούμενης καταδίκης στην υπόθεση του Κακουργιοδικείου Πάφου 8068/09 (σχετικό το Παράρτημα Β) στην οποία καταδικάστηκε στις 23.10.2009 για αδικήματα που έλαβαν χώρα στις 24.05.2009 (ένοπλη ληστεία , ανθρωποκτονία) και του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 10 και 15 ετών Σημειώνεται πως η συγκεκριμένη προηγούμενη καταδίκη δεν έχει αμφισβητηθεί ούτε και το γεγονός ότι αυτή αφορούσε πολύ σοβαρά ποινικά αδικήματα. Όμως δεν μπορώ να μην λάβω υπόψη μου το γεγονός ότι αυτά χρονολογούνται 14 χρόνια πίσω και συγκεκριμένα διαπράχθηκαν το έτος 2009 με τον κατηγορούμενο να αποφυλακίζεται πρόωρα μετά από σχετική έγκριση την οποία έλαβε κατά το έτος 2017 από το Συμβούλιο Αποφυλάκισης των Κεντρικών Φυλακών χωρίς μέχρι και σήμερα να διαπράξει οποιοδήποτε άλλο αδίκημα. Δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε υπόθεση που εκκρεμεί εναντίον του Κατηγορούμενου προς εκδίκαση ή οποιαδήποτε άλλη προηγούμενη καταδίκη πέραν από αυτήν του έτους 2009. Επιπρόσθετα δεν μπορώ να μην λάβω υπόψη μου το γεγονός πως η υπό εξέταση υπόθεση περιλαμβάνει κατηγορίες που έχουν ως βασικό / μοναδικό παραπονούμενο την σύζυγο του Κατηγορούμενου μάλιστα σε μια περίπτωση από τις δύο να μην δίδεται καμιά εξήγηση γιατί μόλις σήμερα έγινε από την παραπονούμενη αναφορά / καταγγελία στο περιστατικό του έτους 2021 χωρίς να μεταβεί η ίδια στην Αστυνομία κατά τον συγκεκριμένο χρόνο. Τα όσα έχουν λεχθεί από τον Δικαστή κ. Ιωαννίδη στα πλαίσια της Ποινικής Έφεσης Αρ. 195/2020 μεταξύ Αργύρη v. Δημοκρατίας, ημερ. 23.12.2020 είναι απόλυτα σχετικά ως προς την εξέταση του λόγου αυτού. Στη Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 130, επαναλαμβάνεται ότι η πιθανότητα διάπραξης ίδιου ή άλλου αδικήματος είναι δυνατό να αποτελέσει τον αποφασιστικό παράγοντα για την απόφαση του Δικαστηρίου, αφού κάθε παράγων εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος κράτησης. Μάλιστα, με αναφορά στη Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7, λέχθηκε ότι η άποψη ότι πρέπει σε κάθε περίπτωση να υπάρχει συρροή όλων των παραγόντων που καθιέρωσε η Νομολογία, περιλαμβανομένης και της πιθανότητας επανάληψης αδικημάτων, δεν βρίσκει έρεισμα ούτε στη λογική ούτε στη Νομολογία. Συνοψίζοντας, αυτό που προκύπτει από τη Νομολογία, είναι ότι δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία σε σχέση με την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων. Αρκεί να δημιουργείται ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα στη βάση του συνόλου του υλικού που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου (Φενερίδης
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2101, Πατατάρης ν. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 46 και Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 113/15 (Σχ. με 115/15) απόφαση ημερ. 02.06.2015). Επιπρόσθετα και στην υπόθεση ΙΩΑΝΝΟΥ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 25/2022, 4/2/2022 η Δικαστής κα. Σταματίου ανάφερε τα εξής σχετικά: Ο κίνδυνος διάπραξης νέων αδικημάτων αποτελεί έναν από τους τρεις αυτοτελείς λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει την κράτηση ενός υποδίκου μέχρι τη δίκη του. Στη Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 45 αναφέρθηκε ότι η πρόβλεψη αναφορικά με την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων δεν μπορεί παρά να στηρίζεται είτε σε στοιχεία που προέρχονται από το ιστορικό του υπόδικου ή της υπόθεσης, είτε σε εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της. Για να καταλήξει το Δικαστήριο σε συμπέρασμα για τη διάπραξη άλλου αδικήματος, δεν απαιτείται σύμφωνα με τη Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 130, ακριβής μαρτυρία. Αρκεί αν, με βάση όλα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, να δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει πιθανότητα. Στην υπό εξέταση υπόθεση με βάση τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου δεν μου δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι σε περίπτωση που ο Κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος αυτός θα διαπράξει άλλα αδικήματα. Το ιστορικό που αφορά τόσο το ποινικό του μητρώο με τις ιδιαιτερότητες για τις οποίες έκανα αναφορά ανωτέρω καθώς και η ιδιαίτερη φύση της υπό εξέταση υπόθεσης δεν καταδεικνύει οποιαδήποτε τάση του Κατηγορούμενο προς την παρανομία κατά τρόπο γενικό αλλά ούτε και ειδικότερα εναντίον της συζύγου του σε τέτοιο βαθμό και έκταση που να ικανοποιεί το Δικαστήριο να διατάξει την κράτηση του αποστερώντας του ουσιαστικά το δικαίωμα στην ελευθερία. Απεναντίας το Δικαστήριο θεωρεί πως σε σχέση με την συγκεκριμένη παραπονούμενη μπορεί να τύχει προστασίας με την έκδοση σχετικού διατάγματος στα πλαίσια του άρθρου 15
(3)του Ν. 119(Ι)/2000 στο οποίο και ο Κατηγορούμενος δήλωσε ρητά μέσω της συνηγόρου του ότι συγκατατίθεται για την έκδοση του. Ως εκ τούτου απορρίπτω και το αίτημα κράτησης του Κατηγορούμενου και στη βάση του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων. Συνεπώς ένεκα της απόρριψης τόσο του κινδύνου φυγοδικίας όσο και του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων για τους λόγους που αναφέρω ανωτέρω ο Κατηγορούμενος αφήνεται ελεύθερος με τους ακόλουθους όρους και την έκδοση των ακόλουθων Διαταγμάτων:
(1)Να παρουσιάζεται 1 φορά την εβδομάδα και συγκεκριμένα κάθε Κυριακή μεταξύ των ωρών 1700 με 2300 στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Πάφου.
(2)Να παραδώσει όλα τα ταξιδιωτικά του έγγραφα στην Αστυνομία (διαβατήριο & ταυτότητα) και το όνομα του να τοποθετηθεί στο Stop List.
(3)Απαγορεύεται η διέλευση του με οποιονδήποτε τρόπο μέσω των Οδοφραγμάτων από και προς τις κατεχόμενες (μη ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία) περιοχές.
(4)Να υπογράψει προσωπική εγγύηση για το ποσό των €5.000.
(5)Να υπογραφεί εγγύηση ύψους €10.000 μέσω αξιόχρεου εγγυητή της έγκρισης του Πρωτοκολλητή. Έκδοση Διατάγματος Δυνάμει του Άρθρου 15
(3)του Ν. 119(Ι)/2000 Eπιπρόσθετα ασκώντας τις εξουσίες που έχω δυνάμει του άρθρου 15
(3)του Νόμου που προνοεί για την πρόληψη της βίας στην οικογένεια και την προστασία των θυμάτων 119(Ι)/2000 εκδίδω διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στον Κατηγορούμενο από του να πλησιάζει και/ή προσεγγίζει και/ή ακολουθεί την παραπονούμενη Ραφαέλλα Χαραλάμπους σε απόσταση μικρότερη των 50 μέτρων ή να έρχεται σε επαφή και/ή να παρενοχλεί αυτήν με οποιοδήποτε τρόπο είτε άμεσο είτε έμμεσο, είτε σωρευτικά είτε διαζευτικά είτε κεχωρισμένα αμέσως με την έκδοση του παρόντος διατάγματος και μέχρι την εκδίκαση της υπό εξέταση ποινικής υπόθεσης. Νοείται ότι σε περίπτωση που ο Κατηγορούμενος αποταθεί στο Οικογενειακό Δικαστήριο και εξασφαλίσει οποιοδήποτε προσωρινό ή τελικό διάταγμα επικοινωνίας αναφορικά ή/και σχετιζόμενο με τα ανήλικα τέκνα του τότε σημειώνεται πως οι πρόνοιες του δυνάμει του άρθρου 15
(3)του Ν. 119(Ι)/2000 διατάγματος δεν θα τυγχάνουν εφαρμογής ή/και θα αναστέλλονται κατά τις ημερομηνίες και ώρες που θα λαμβάνει χώρα η εφαρμογή του διατάγματος / των διαταγμάτων του Οικογενειακού Δικαστηρίου. (Υπ.) ................ Ν. Φακοντής, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Θεοδωρίδης ν. Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ, 139, Κρασοπούλης κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2012)2 ΑΑΔ, 450, Ποινική Έφεση Αρ. 75/2021 μεταξύ S M v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ημερ. 6/7/2021 [2] ΧΑΜΝΤ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 165/2021, 27/10/2021 Το μαρτυρικό υλικό στο στάδιο τούτο εκτιμάται στην όψη του και μόνο χωρίς συμπεράσματα και οριστικές απαντήσεις σε ερωτήματα, με σκοπό να διαπιστωθεί από το Δικαστήριο κατά πόσο πιθανολογείται καταδίκη, χωρίς να υπεισέρχεται σε θέματα αποδεκτότητας της μαρτυρίας ή αξιοπιστίας μαρτύρων. Αποφασίζεται μόνο αν η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής έχει τόση δύναμη ώστε να πιθανολογείται καταδίκη (Μαλά v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 135, Ευριπίδου κ.ά. v. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 337 και Μαρκίδη κ.ά. v. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 50/2017 και 51/2017, ημερ. 22/3/2017). [3] Επαναλαμβάνω πως δεν τίθεται στο στάδιο αυτό ζήτημα τελικής διαπίστωσης γεγονότων ή εξαγωγής συμπερασμάτων (βλ. Τσεκκούρα ν. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 32). Με άλλα λόγια δεν εξετάζεται στο παρόν στάδιο κατά πόσο η διαθέσιμη μαρτυρία συμβιβάζεται μόνο με την ενοχή του κατηγορούμενου και όχι με οποιοδήποτε άλλο λογικό συμπέρασμα. Αυτό είναι θέμα που θα εξεταστεί όταν θα εκδικάζεται η ουσία της υπόθεσης. Το μαρτυρικό υλικό εκτιμάται στην όψη του και μόνο, χωρίς συμπεράσματα και οριστικές απαντήσεις στα ερωτήματα. Περί πιθανολόγησης και μόνο ο λόγος (βλ. Νικήτα κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 54, Ευριπίδου κ.ά. v. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 337 και Κουννάς κ.ά. v. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 790). Στη Στέλιος Καλλή ν. Δημοκρατίας Ποινική έφεση 114/15, απόφαση ημερομηνίας 19.6.2015, λέχθηκε για άλλη μια φορά ότι «Το κριτήριο όμως αναφορικά με την κράτηση δεν είναι η απόδειξη «εκ πρώτης όψεως» υπόθεσης αλλά η «πιθανολόγηση» της διάπραξης των αδικημάτων. Δηλαδή κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα καταδίκης. Και με βάση τα προαναφερόμενα στοιχεία της μαρτυρίας θεωρούμε ότι το Κακουργιοδικείο κατέληξε ορθά, ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα.». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο