ΕΠΑΡΧΟΣ ΠΑΦΟΥ ν. Ιερά Μονή Κύκκου Δια του Ηγούμενου της Πανιεροτάτου Μητροπολίτη Κύκκου και Τηλλυρίας Κ.Κ Νικηφόρου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 622/2018, 4/9/

(4)κατηγορίες οι οποίες σχετίζονται με παραβάσεις του Κεφ.96, του περί Προστασίας και Διαχείρισης και Διαχείρισης Άγριων Πτηνών και Θηραμάτων Νόμο του 2003 (Ν.152/2003), του Περί Προστασίας και Διαχείρισης της Φύσης και της Άγριας Ζωής Νόμου (Ν.153/2003), καθώς και των Ευρωπαϊκών Οδηγιών 92/43/ΕΟΚ και 79/409/ΕΟΚ. Η πρώτη κατηγορία αφορά το αδίκημα της ανέγερσης υποστατικών και περίφραξης άνευ άδειας οικοδομής στο τεμάχιο αριθμός 8 του Φ/Σχ. [ ] στο χωριό Αγ. Ιωάννης της επαρχίας Πάφου, κατά ή περί το Σεπτέμβριο του 2014. Η 2η κατηγορία αφορά το αδίκημα του ότι παρανόμως επέτρεψαν και/ή ανέχθηκαν την ανέγερση υποστατικών και περίφραξης κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο, χωρίς να έχει εξασφαλιστεί άδεια. Η 3η κατηγορία αφορά το αδίκημα της κατοχής και χρήσης οικοδομής, ήτοι των υποστατικών και της περίφραξης, κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή. Τέλος η 4η κατηγορία αφορά το αδίκημα του ότι παρανόμως επέτρεψαν και/ή ανέχθηκαν την κατοχή και χρήση των αναφερόμενων υποστατικών και περίφραξης, κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Σημειώνω στο στάδιο αυτό ότι η κατηγορούμενη αρ.1, αμέσως πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας άλλαξε απάντηση από μη παραδοχή σε παραδοχή σε όλες τις κατηγορίες και η υπόθεση ορίζετο σε ακολουθία της ακροαματικής διαδικασίας που διεξήχθηκε για τον κατηγορούμενο αρ.2, για γεγονότα και επιβολή ποινής. Για να αποδείξει την υπόθεση της η κατηγορούσα αρχή προσκόμισε τρεις

(4)μάρτυρες ήτοι την κα Χριστιάνα Χριστοδούλου (ΜΚ.1), τον κο Αλέξανδρο Νίττη (ΜΚ.2) και τον κο Στέλιο Ευστρατίου (ΜΚ.3) και τον κοινοτάρχη του χωριού Άγιος Ιωάννης κο Γιώργο Γαβριήλ (ΜΚ.4) Προτού παραθέσω συνοπτικά τη μαρτυρία των μαρτύρων, αναφέρω στο σημείο αυτό ότι η ΜΚ.1 επανακλητεύθηκε κατόπιν σχετικού αιτήματος του συνηγόρου Υπεράσπισης το οποίο εγκρίθηκε το Δικαστήριο, για τους λόγους που εξηγούνται στην ενδιάμεση απόφαση μου, ημερομηνίας 22.03.

1. Ουσιαστικά το αίτημα προέκυψε λόγω κωλύματος του συνηγόρου υπεράσπισης να παρευρεθεί στη δικάσιμο που είχε οριστεί η υπόθεση για αντεξέταση της εν λόγω μάρτυρος. Παράλληλο αίτημα που υποβλήθηκε για κλήτευση μάρτυρα ο οποίος ήταν συντάκτης του τεκμηρίου 15 για σκοπούς αντεξέτασης, απορρίφθηκε για τους λόγους που εξηγούνται στην ίδια ενδιάμεση απόφαση μου. Σημειώνω επιπρόσθετα, ότι κατά τη διάρκεια της κυρίως εξέτασης της ΜΚ.1 δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι η κοινότητα του Αγίου Ιωάννη βρίσκεται εντός των διοικητικών ορίων της επαρχίας Πάφου, το οποίο και εγκρίθηκε από το Δικαστήριο. Με ενδιάμεση απόφαση του ημερομηνίας 22,93,2023 το Δικαστήριο για τους λόγους που εξηγούνται σε αυτή απάλλαξε από το εκ πρώτης όψεως στάδιο τον κατηγορούμενο αρ.2 από τις κατηγορίες αρ.1, αρ.2 και αρ.4 ενώ τον κάλεσε σε απολογία αναφορικά με την τρίτη κατηγορία. Μετά που ο Κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία σε σχέση με την εν λόγω κατηγορία επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση και δεν κάλεσε μάρτυρες προς υπεράσπιση του Μαρτυρία: ΜΚ.1 Η κα Χριστοδούλου είναι λειτουργός στην Επαρχιακή Διοίκηση και εκτελεί χρέη Βοηθού Επαρχιακού Επόπτη. Είχε στην κατοχή της το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης από τον οποίο κατέθεσε αριθμό εγγράφων στο Δικαστήριο. Η γνώση της αντλείτο από το περιεχόμενο του εν λόγω φακέλου αλλά και από προσωπική της επίσκεψη στο υπό αναφορά τεμάχιο. Σημειώνω στο σημείο αυτό ότι προβλήθηκε ένσταση από πλευράς Υπεράσπισης στην κατάθεση όλων των εγγράφων που αποπειράθηκε να καταθέσει η μάρτυρας για λόγους σχετικότητας και επί τω ότι αφορούσαν εξ' ακοής μαρτυρία. Το Δικαστήριο απέρριψε τις σχετικές ενστάσεις, που προβλήθηκαν πανομοιότυπα για όλα τα προς κατάθεση τεκμήρια, πλην μιας περίπτωσης για την οποία θα γίνει λόγος κατωτέρω. Από μέρους της μάρτυρος κατατέθηκαν τα ακόλουθα τεκμήρια: · Ως Τεκμήριο 1 κατατέθηκε η Γνωστοποίηση Αρνήσεως Χορηγήσεως Πολεοδομικής Άδειας ΠΑΦ720/2014 από το Τμήμα Πολεοδομίας, ημερομηνίας 29.12.
2. · Ως Τεκμήριο 2 διπλοσυστημένη επιστολή ημερομηνίας 29.06.2015 η οποία είχε αποσταλεί από τον Κατήγορο προς την Κατηγορούμενη αρ.1, · Ως Τεκμήριο 3 γνωστοποίηση άρνησης χορηγήσεως Πολεοδομικής Άδειας ημερομηνίας, με αριθμό ΠΑΦ118/2015, ημερομηνίας 24.08.2015, · Ως Τεκμήριο 4 ακόμα μια γνωστοποίηση άρνησης χορηγήσεως Πολεοδομικής Άδειας ημερομηνίας με αριθμό ΠΑΦ 119/2015 και ημερομηνίας 29.05.2015 · Ως Τεκμήριο 5 επιστολή ημερομηνίας 24.09.2015 που απέστειλε ο Κατήγορος προς την κατηγορούμενη αρ.1, δια της οποίας της έδιδε προθεσμία 30 ημερών για ετοιμασία σχεδίων και υποβολή αίτησης για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας ή όπως προβεί σε κατεδάφιση των ανεγερθέντων υποστατικών. · Ως Τεκμήριο 6, η κατάθεση επιστολής που αποστάλθηκε προς τον κατήγορο από τον αρχιτέκτωνα της κατηγορούμενης αρ.1 με την οποία τον ενημέρωνε ότι υποβλήθηκε αίτηση στο τμήμα πολεοδομίας για χορήγηση άδειας κατά παρέκκλιση των προνοιών της Δήλωσης Πολιτικής με αριθμό ΠΑΦ 706/
3. · Ως Τεκμήριο 7 επιστολή από τον κατήγορο προς την κατηγορούμενη αρ.1, ημερομηνίας 03.11.2017, με την οποία της έδιδε προθεσμία 15 ημερών για να κατεδαφιστούν τα παράνομα υποστατικά που ως ανέφερε η μάρτυρας ανεγέρθηκαν. · Ως Τεκμήριο 8 ειδοποίηση επιβολής που κοινοποιήθηκε προς τον κατήγορο από το Τμήμα Πολεοδομίας ημερομηνίας 03.10.2018, η οποία είχε αποσταλεί στην κατηγορούμενη αρ.
4. Ειδικότερη ένσταση που εγέρθηκε κατά την καταχώρηση του εγγράφου αυτού ως προς το ότι αφορούσε γεγονότα μεταγενέστερα της καταχώρισης του κατηγορητηρίου απορρίφθηκε επί τω ότι τα αδικήματα ήταν συνεχιζόμενα. Η μάρτυρας στη συνέχεια επιχείρησε να καταθέσει αλληλογραφία που αφορούσε τις υπο κρίση κατηγορίες μεταξύ του κατήγορου και του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών, όμως το Δικαστήριο αποδεχόμενο, εν προκειμένω, την ένσταση του κου Αλεξάνδρου ως μη σχετιζόμενο δεν έκανε δεκτή την κατάθεση του. Κατά τη συνέχεια της κυρίως εξέτασης της, η μάρτυρας ανέφερε ότι επιβεβαίωσε μετά από προσωπική της επίσκεψη στο υπό αναφορά τεμάχιο, κατά την 22.11.2022, πως είχαν ανεγερθεί και υφίσταντο υποστατικά. Εκεί συνάντησε και τον κατηγορούμενο αρ.
5. Έλαβε φωτογραφικό υλικό από το κινητό της τηλέφωνο και εκτύπωσε τις ληφθείσες φωτογραφίες. Κατέθεσε δέσμη αντιγράφων αυτών, ως εκτυπώθηκαν σε κόλλες μεγέθους Α4 ως Τεκμήρια 9Α - 9Στ. Ανέφερε ότι η κοινότητα του Αγίου Ιωάννη εμπίπτει εντός των αρμοδιοτήτων του κατήγορου, εφόσον είναι εντός της επαρχίας Πάφου. Η αντεξέταση της μάρτυρος, η οποία έγινε σε μεταγενέστερη ημερομηνία κατόπιν της έγκρισης αιτήματος επανακλήτευσης της, ήταν μακρά. Προτού παραθέσω τι αναφέρθηκε κατά την αντεξέταση της θεωρώ ότι θα πρέπει να παραθέσω τα όσα ο κατηγορούμενος αρ.2 εξιστόρησε όταν κλήθηκε από το Δικαστήριο να υποβάλει οποιεσδήποτε ερωτήσεις προς τη μάρτυρα κατά την 30.01.
6. Συγκεκριμένα ανέφερε τα εξής: Είδε τη μάντρα μου, είδε με και εμένα, είδε τα κτήρια, εν τζιαι έκλεψα τίποτε, εν τζιαι έκανα τίποτε, εγώ δεν προκαλώ, δεν πειράζω κανένα. Εγώ είμαι με το γιο μου, την οικογένεια μου, τα μωρά μου που δεν πειράζουμε κανένα. Η μάντρα δεν έχει βοσκό, δεν έχει τίποτε. Κανένα δεν πειράζουμε, απλώς εν η δουλειά μας μέρα - νύχτα είμαι τζιμέσα. Το Δικαστήριο κάλεσε εκ νέου το μάρτυρα να ρωτήσει ή να υποβάλει οποιεσδήποτε τυχόν θέσεις του όμως ο μάρτυρας ανέφερε επί λέξει: «Όχι. Είδε τα όλα με τα μάθκια της τζιαι εμένα τζιαι όλα τζιαμέ» ... «Το μόνο που ζητούμε είναι να μείνουμε τζιαμέ, να δούμε τι θα γίνει με το μέλλον μάς, διότι έχω προβλήματα πολλά, ο μιτσής μου. Εγώ φως δεν έχω, έχω πρόβλημα σπονδύλου, έχω πρόβλημα με τα νεύρα μου, έχω τα πάντα» Στη συνέχεια η μάρτυρας αποχώρησε με την άδεια του Δικαστηρίου. Στην αντεξέταση της λοιπόν, η μάρτυρας ανέφερε ότι η εξέταση του ζητήματος έκδοσης άδειας από το Συμβούλιο Μελέτης Παρεκκλίσεων ακόμα δεν είχε ολοκληρωθεί και δεν είχε γνωστοποιηθεί οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Δεν γνώριζε ποιος έκτισε τα επίδικα υποστατικά πλην του ότι ιδιοκτήτρια είναι η κατηγορούμενη αρ.1, ούτε κατά πόσο ο κατηγορούμενος αρ.2 επέτρεψε σε οποιοδήποτε να αναγείρει τα υποστατικά. Για τη λήψη των φωτογραφιών που κατέθεσε ως Τεκμήρια 9Α έως και 9Ζ δεν χρειαζόταν κάποια άδεια, εφόσον λήφθηκαν για σκοπούς δικαστικής διαδικασίας, και έγινε προσπάθεια απόκρυψης των προσώπων όσο αυτό ήταν δυνατό. Επικαλέστηκε προς τούτο το άρθρο 5 του Νόμου περί Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Σε κάθε περίπτωση δόθηκε σχετική συναίνεση από τον κατηγορούμενο αρ.2 για τη λήψη τους, και δεν υπήρχε πρόθεση λήψης του προσώπου του αν και αναγνώρισε ότι αυτός απεικονίζεται στη φωτογραφία 9Α και 9Ε. Στην 9Ε συμπλήρωσε, δεν φαίνεται καθαρά ότι είναι αυτός. Κατά την επίσκεψη της και άλλων συναδέλφων της στο υπό αναφορά τεμάχιο την 22.11.22, η οποία έγινε στα πλαίσια της πρακτικής που ακολουθείται στο γραφείο του κατήγορου πριν την έναρξη ακροαματικής διαδικασίας, ενημέρωσαν τον κατηγορούμενο αρ.2 για το λόγο που βρέθηκαν εκεί ως επίσης του αποκάλυψε την ιδιότητα τους. Αυτός στη συνέχεια τους είχε συνοδεύσει στα κτηνοτροφικά υποστατικά. Γραπτή συγκατάθεση δεν ζήτησαν και δεν συνηθίζουν να το πράττουν. Στο χώρο είχε μεταβεί με τον ΜΚ.3 και με τον επιστάτη που τους είχε μεταφέρει οδικώς κο Μιχάλη Ιγνατίου, καθότι η διαδρομή ήταν δύσβατη και δεν μπορούσε να οδηγήσει με το προσωπικό της όχημα. Φωτογραφίες ενδεχόμενα να λήφθηκαν και από τον κο Ευσταθίου, εφόσον μια εκ των φωτογραφιών διέφερε από τις δικές της. Στην υποβολή ότι οι φωτογραφίες λήφθηκαν παράνομα ανέφερε ότι ποτέ δεν είχαν θέμα με λήψη φωτογραφιών σε παρόμοιας φύσης υποθέσεις, και αυτές λήφθηκαν στην παρουσία του κατηγορούμενου αρ.2 ο οποίος τους είχε αναφέρει ότι τα ενοικιάζει από την Ιερά Μονή Κύκκου (κατηγορούμενη αρ.1), και ότι διατηρεί τα ζώα του εντός αυτών. Τα υποστατικά ανεγέρθηκαν περί το 2015 ως προκύπτει από τα στοιχεία των φακέλων και συγκεκριμένα από το ότι υποβλήθηκε αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας εκείνο το έτος, περίοδο κατά την οποία μετέβηκε αρμόδιος λειτουργός του τμήματος πολεοδομίας επιτόπου και διαπίστωσε την έναρξη οικοδομικών εργασιών. Τον δε Ιούνιο του 2015 αποστάλθηκε ειδοποίηση επιβολής. Επιπρόσθετα η μάρτυρας αναφέρθηκε και σε περιεχόμενο επιστολής του Μητροπολίτη Κύκκου που είχε αποσταλεί προς το Γενικό Εισαγγελέα το 2015, και στην οποία αναφέρεται ότι η ανέγερση των υποστατικών έγινε με την άδεια και εντολή της Ιεράς Συνόδου της εκκλησίας της Κύπρου. Στη συνέχεια και όταν της υποδείχθηκε ότι με βάση το κατηγορητήριο οι κατηγορίες αφορούν το έτος 2014, δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να ήταν αυτό το έτος που εν τέλει άρχισαν. Στην θέση ότι το υποστατικά βρίσκονταν εκεί πέραν των 100 χρόνων και ήταν γνωστά ως «Μάντρα του Μίτα» ανέφερε ότι αυτό δεν μπορούσε να ίσχυε διότι θα αναγραφόταν επί του τίτλου ιδιοκτησίας. Επικαλέστηκε την εμπειρία της από άλλες υποθέσεις που χειρίστηκε και αναφέρθηκε σε μια συγκεκριμένη περίπτωση στο χωριό Νικόκλεια. Στην προκειμένη περίπτωση το μόνο που αναγράφεται επί του τίτλου ιδιοκτησίας είναι «Ελιές - Χαρουπιές». Στην υποβολή ότι τα στοιχεία που υπήρχαν εντός του φακέλου της για το χρόνο ανέγερσης των υποστατικών ήταν λανθασμένα, η μάρτυρας αναφέρθηκε ότι το 2015 είχαν δοθεί στο τμήμα πολεοδομίας, αρνητικές απόψεις των εμπλεκόμενων τμημάτων καθώς και ότι υπήρχαν αντιδράσεις για την έκδοση της άδειας, από οργανωμένα σύνολα. Αυτά δεν υπήρχαν προηγούμενα. Η ίδια δεν γνωρίζει προσωπικά αν το 2015 ο κατηγορούμενος κατείχε τα επίδικα υποστατικά, όμως ενδεχόμενα να το γνώριζε η συνάδελφος της που έδωσε οδηγίες για δικαστικά μέτρα. Στη συνέχεια ανέφερε ότι όταν επισκέφθηκε επιτόπου το υπό αναφορά τεμάχιο, ο ίδιος ο κατηγορούμενος δήλωσε ότι τα ενοικιάζει από την κατηγορούμενη αρ.1 από το 2015 και ότι έχει μέσα τα ζώα του. Επικαλέστηκε κάποιο σημείωμα εντός του φακέλου το οποίο η ίδια είχε ετοιμάσει και αφορούσε τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον υιό του κατηγορούμενου αρ.2, Πάμπο Καππετζιή, ως Τεκμήριο
7. Αρνήθηκε τη θέση ότι ο τελευταίο δεν είχε γνώση της ανέγερσης των υποστατικών. Δεν μπορούσε επίσης να γνωρίζει αν ο κατηγορούμενος αρ.2 επέτρεψε σε οποιοδήποτε πρόσωπο να κατέχει τα επίδικα υποστατικά, ούτε είχε γραπτώς κάποιο στοιχείο ως προς το σε ποιον ανήκαν τα ζώα που είχε στα εν λόγω υποστατικά. Γνώριζε όμως από πληροφόρηση του τμήματος Γεωργίας ότι ο κατηγορούμενος αρ.2 είναι κτηνοτρόφος και ότι τους επιβεβαιώθηκε από τον κοινοτάρχη αφενός ότι είναι ο κάτοχος των υποστατικών και ότι του ανήκουν τα ζώα. Για την ιδιοκτησία των ζώων τους το ανέφερε και ο ίδιος ο κατηγορούμενος αρ.
8. Επίσης πληροφορήθηκε από το Τμήμα Γεωργίας ότι τα ζώα δεν ήταν εγγεγραμμένα. Αρνήθηκε υποβολή ότι ο κατηγορούμενος αρ.2 δεν είναι κάτοχος των υποστατικών εφόσον δεν του ανήκουν τα ζώα και επανέλαβε ότι τους το ανέφερε ο ίδιος και ότι το γνωρίζει και το κοινοτικό συμβούλιο του χωριού. ΜΚ.2 Ο ΜΚ.2 εργάζεται ως λειτουργός στο τμήμα πολεοδομίας. Είχε αναλάβει τη μελέτη της πρώτης πολεοδομικής αίτησης με αριθμό ΠΑΦ 720/14 (τεκμήριο 1) η οποία αφορούσε μάντρα αιγοπροβάτων και κατοικία, καθώς και την ΠΑΦ 119/15 (τεκμήριο 4) που αφορούσε μόνο κατοικία. Απορρίφθηκαν αμφότερες στις 27.02.2015 και 29.05.
9. Αναγνώρισε στη συνέχεια την υπογραφή του επι του τεκμηρίου
10. Αναφορικά με το τεκμήριο 3 ανέφερε ότι επρόκειτο για την αίτηση με αριθμό ΠΑΦ118/15 η οποία επίσης απορρίφθηκε από το τμήμα του. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι είχε στη κατοχή του αεροφωτογραφίες του υπό αναφορά τεμαχίου. Κατατέθηκαν δυο αεροφωτογραφίες εκτυπωμένες σε κόλλα μεγέθους Α4 ως Τεκμήριο 10, και τρεις αεροφωτογραφίες σε ίδιου μεγέθους κόλλα, ως Τεκμήριο
11. Εξήγησε ότι το τεκμήριο 10 η κάτω φωτογραφία με αρ. 2 απεικονίζει την κατάσταση του ακινήτου το 2014 και στην οποία δεν φαίνεται οτιδήποτε κτισμένο, ενώ η πάνω φωτογραφία με αρ.1 απεικονίζει τη σημερινή κατάσταση του ακινήτου στην οποία φαίνεται η μάντρα και η κατοικία τις οποίες περιέλαβε σε δυο κύκλους. Περαιτέρω ο μάρτυρας κατέθεσε τα ακόλουθα τεκμήρια · Μια επιστολή ημερομηνίας 11.01.2019 από το Γενικό Ελεγκτή της Δημοκρατίας ως Τεκμήριο 12, · Έγγραφο αποτελούμενο από δυο επιστολές ημερομηνίας 24.03.2020 και 10.03.2020 ως Τεκμήριο 13 · Γνωστοποίηση αρνήσεως χορήγησης πολεοδομικής άδειας με αριθμό αίτησης ΠΑΦ 1254/2005 ημερ. 28.02.2007 ως Τεκμήριο 14 · Επιστολή του Γενικού Ελεγκτή προς διάφορες υπηρεσίες ημερομηνίας 21.06.2018 ως Τεκμήριο 15 · Έκθεση της πολεοδομικής αρχής σχετικά με την αίτηση ΠΑΦ 706/15 η οποία υποβλήθηκε κατά παρέκκλιση των προνοιών της Δήλωσης Πολιτικής και η έκβαση της οποίας ακόμα εκκρεμεί ως Τεκμήριο 16 Ερωτώμενος αν προκύπτει οτιδήποτε από τα τεκμήρια που παρουσίασε, ανέφερε ότι θεωρεί αδύνατη την έκδοση πολεοδομικής άδειας για τα επίδικα υποστατικά, ενώ στον κατηγορούμενο αρ.2 υποδείχθηκε άλλος χώρος για μεταστέγαση της μάντρας. Κατά την αντεξέταση του από τον κο Αλεξάνδρου συμφώνησε ότι η υπόθεση άχθηκε ενώπιον του Υπουργικού Συμβουλίου, το οποίο και αποφάσισε όπως η υπόθεση επανεξεταστεί από το Συμβούλιο Μελέτης Παρεκκλίσεων, το οποίο αφού λάβει κάποια απόφαση θα μεταφέρει και πάλι την υπόθεση πίσω στο Υπουργικό Συμβούλιο για την τελική απόφαση. Στο παρόν όμως στάδιο δεν έχει εκδοθεί οποιαδήποτε άδεια, και όλα τα αρμόδια τμήματα, πλην του τμήματος Δασών, έδωσαν αρνητικές απόψεις για το θέμα. Στο μάρτυρα υποδείχθηκε κάποιο έγγραφο το οποίο αναγνώρισε ως επιστολή (ημερομηνίας 22.11.18) που αφορούσε τα επίδικα υποστατικά αν και δεν την είχε ξαναδεί ο ίδιος. Αυτή κατατέθηκε ως Τεκμήριο
12. Συμφώνησε ότι η κατάσταση πραγμάτων που αφορά την υπό εκδίκαση υπόθεση παραμένει ως τα όσα αναφέρονται στην παράγραφο 6 του τεκμηρίου
13. Κληθείς να τοποθετηθεί κατά πόσο ήταν πρόωρη η δίωξη που άσκησε ο Κατήγορος για τα επίδικα υποστατικά ανέφερε ότι η υπηρεσία του (Τμήμα Πολεοδομίας) δεν είχε ενημερωθεί για την επιστολή αυτή και ότι η διαδικασία ξεκίνησε μετά από αρκετές καταγγελίες προς την Έπαρχο Πάφου. Προσδιόρισε αυτές ως ερχόμενες από το κίνημα Οικολόγων και δημοσιεύματα στον τύπο. Δεν γνώριζε ότι στο υπό αναφορά τεμάχιο υπήρχαν από τα «πανάρχαια χρόνια» ως χαρακτηριστικά ανέφερε ο κος Αλεξάνδρου, υποστατικά γνωστά ως «η μάντρα του Μίτα», συμπληρώνοντας ότι υπήρχε κάποια τοποθεσία με την ονομασία αυτή. Δεν μπορούσε να γνωρίζει ούτε πότε κτίστηκαν τα υποστατικά, ούτε από ποιόν. Παρουσίασε το τεκμήριο 15 για να δείξει, ως ανέφερε, τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Στην αεροφωτογραφία τεκμήριο 10 ανέφερε ότι οι δυο φωτογραφίες απέχουν χρονικά μεταξύ τους 8 χρόνια και ο λόγος που διαφέρουν ποιοτικώς είναι η τεχνολογία της κάμερας από την οποία λήφθηκαν και η φωτεινότητα της ημέρας που λήφθηκε η κάθε μια. Κατά την εμπειρία του ως τοπογράφος - μηχανικός δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφισβήτηση ως προς την ορθότητα τους. ΜΚ.3 Ο μάρτυρας ανέφερε ότι εργάζεται στην Επαρχιακή Διοίκηση και στις 22.11.2022 μετέβηκε στο υπό αναφορά τεμάχιο. Εκεί εντόπισαν τον κάτοχο του κτηνοτροφικού υποστατικού ο οποίος και τους οδήγησε σε αυτό. Αναγνώρισε τον κατηγορούμενο αρ.2 ως το πρόσωπο αυτό. Το συγκεκριμένο υποστατικό περιφράζεται από τοίχους από οπλισμένο σκυρόδεμα και εσωτερικά των τοίχων αυτών υφίστανται κτηνοτροφικά υποστατικά. Έλαβε φωτογραφίες του χώρου από το κινητό του τηλέφωνο τις οποίες και εκτύπωσε. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 18Α 4 φωτογραφίες οι οποίες εκτυπώθηκαν σε κόλλα μεγέθους Α4 και ως Τεκμήριο 18Β 3 φωτογραφίες οι οποίες επίσης εκτυπώθηκαν σε ίδιου μεγέθους κόλλα. Δεν γνώριζε αν υπήρχε πολεοδομική άδεια για τα υποστατικά Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι η εντολή να μεταβεί στο μέρος του δόθηκε από τη κα Σόνια Βιολάρη. Υπήρχε και κάποιο τρίτο πρόσωπο μαζί τους τον οποίο κατονόμασε ως Μιχάλη Ιγνατίου. Για να λάβει τις φωτογραφίες εξασφάλισε την άδεια του κατηγορούμενου αρ.2 και αυτό αποτελεί πάγια τακτική του σε όποιο υποστατικό πάει. Ιδιοκτήτης του υπό αναφορά τεμαχίου είναι η κατηγορούμενη αρ.1 όμως ο ίδιος δεν είχε συνομιλήσει με κανένα από τους δυο κατηγορούμενους ούτε και γνώριζε από προηγουμένως τον κατηγορούμενο αρ.
14. Εκτός από τον ίδιο φωτογραφίες είχε λάβει και η ΜΚ.
15. Αρνήθηκε υποβολή ότι παράνομα εισήλθε στο χώρο που βρίσκονταν τα υποστατικά και ότι παράνομα έλαβε φωτογραφίες. Επέμενε στη θέση του ότι ρώτησε και έλαβε άδεια από τον διαχειριστή, ως αποκαλούσε τον κατηγορούμενο αρ.2, του κτηνοτροφικού υποστατικού, πριν λάβει τις φωτογραφίες, όμως δεν γνώριζε αν το ίδιο έπραξε και η ΜΚ.
16. Επίσης ανέφερε ότι υπάρχει σιδερένια πόρτα ύψους 2 μέτρων την οποία την άνοιξε ο κατηγορούμενος αρ.2 για να εισέλθουν με την ΜΚ.
17. Ο ίδιος δεν είχε φωτογραφήσει τον κατηγορούμενο αρ.
18. Η κατοικία του από τα κτηνοτροφικά υποστατικά έχουν απόσταση περίπου 1 χιλιόμετρο. Επανεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος αρ.2 ήταν φιλόξενος και καθόλου συγχυσμένος. ΜΚ.4 Τελευταίος μάρτυρας για την κατηγορούσα αρχή ήταν ο κοινοτάρχης του χωριού Άγιος Ιωάννης. Γνωρίζει τον κατηγορούμενο και συγκεκριμένα ότι πριν από 6 με 7 χρόνια μετακόμισε στο χωριό όπου και έκτοτε διαμένει εκεί. Όταν του υποδείχθηκαν τα τεκμήρια 9 και 10 ανέφερε ότι σε αυτά απεικονίζεται μια μάντρα που βρίσκεται στην περιοχή του «Σαουρή». Τα τεμάχια σε εκείνη την περιοχή ανήκουν στην Ιερά Μονή Κύκκου. Εκεί λειτουργεί κτηνοτροφική μονάδα που επίσης ανήκει στην Ιερά Μονή Κύκκου και «βοηθά ο κος Γιώργος τζιαμέ» ως χαρακτηριστικά ανέφερε. Δεν γνώριζε ποιου είναι τα ζώα, αν και δεν ρωτήθηκε σχετικά. Η συγκεκριμένη μάντρα χτίστηκε πριν από 5 με 6 χρόνια ενώ προηγούμενα υπήρχε άλλη μάντρα γνωστή ως «Μάντρα του Μίτα». Η παλαιότερη αυτή μάντρα τα τελευταία χρόνια δεν λειτουργούσε. Εξ' όσων γνωρίζει δεν εκδόθηκαν οποιεσδήποτε άδειες και έλαβε σχετικές επιστολές από την Επαρχιακή Διοίκηση για παράνομη ανέγερση υποστατικού Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν γνώριζε ακριβή ημερομηνία ανέγερσης της πιο πρόσφατης μάντρας. Κατά τη θέση του, κάτοχος του υποστατικού είναι η Ιερά Μονή Κύκκου και όχι ο κατηγορούμενος αρ.
19. Αυτή ήταν και η υπόθεση για την κατηγορούσα αρχή. Ανώμοτη Δήλωση Όπως λέχθηκε ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση, κάτι βεβαίως που ήταν δικαίωμα του. Συγκεκριμένα ως ανέφερε κατά λέξη: «Εγώ είμαι αθώος, δεν έχω καμία σχέση με την υπόθεση» Είναι καλά γνωστό στη νομολογία ότι η επιλογή ενός Κατηγορούμενου να προβεί σε ανώμοτη δήλωση ή να παραμείνει σιωπηλός δεν δύναται να εκληφθεί ως επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του[1] και δεν υπόκειται σε αξιολόγηση[2]. Έχει κάποια αξία η οποία θα πρέπει να εξετάζεται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, αλλά όχι τέτοια που να ισοδυναμεί με μαρτυρία[3]. Δεν προσφέρεται για την απόδειξη ή την κατάρριψη γεγονότων. Ωστόσο, μπορεί από το περιεχόμενό της να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα που θα βοηθήσουν στη θεώρηση της μαρτυρίας από διαφορετική σκοπιά. Η αξία της είναι πειστική παρά αποδεικτική[4]. Λαμβάνοντας υπόψη ότι με την ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου απλά αρνείται οποιαδήποτε εμπλοκή στην όλη υπόθεση αυτή δεν έχει οποιαδήποτε αξία δεδομένου ότι ένας κατηγορούμενος δεν έχει το βάρος να αποδείξει την αθωότητα του. Αγορεύσεις Από πλευράς συνηγόρου κατηγορούσας αρχής κατατέθηκε γραπτό κείμενο αγόρευσης το περιεχόμενο του οποίου υιοθέτησε πλήρως, χωρίς να προσθέσει οτιδήποτε άλλο. Σε αυτή περιγράφει τη μαρτυρία που δόθηκε καλώντας το Δικαστήριο όπως κρίνει αξιόπιστους τους μάρτυρες κατηγορίας. Με αναφορά στη νομολογία εισηγείται πως έχει πετύχει να αποδείξει η κατηγορούσα αρχή την κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος αρ.2 και ότι θα πρέπει να κριθεί ένοχος. Ο κος Αλεξάνδρου αγόρευσε προφορικά. Ήταν, αρχικά, η εισήγηση του ότι η υπόθεση θα πρέπει να απορριφθεί εξ' ολοκλήρου ως πρόωρη εφόσον υπάρχει σε εκκρεμότητα διαδικασία για κατά παρέκκλιση έκδοση άδειας οικοδομής της επίδικης μάντρας. Παραλλήλισε τα γεγονότα της υπόθεσης με την περίπτωση που κάποιος αλλοδαπός διαμένει παράνομα στη Δημοκρατία όμως σε περίπτωση που εκδοθεί άδεια παραμονής του τότε το παράνομο της παραμονής αίρεται. Εισηγήθηκε ακόμα ότι η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου είναι βασισμένη σε εικασίες, ενώ παράλληλα κάλεσε το Δικαστήριο να μην λάβει υπόψιν τις φωτογραφίες που κατατέθηκαν ως τεκμήρια για το λόγο ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ότι οι μάρτυρες εισήλθαν νόμιμα στα υποστατικά και συνεπώς αυτές λήφθηκαν παράνομα. Επί του σημείου αυτού ανέφερε ότι η λήψη φωτογραφιών του προσώπου του κατηγορούμενου παραβιάζει τα προσωπικά του δεδομένα και το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή. Ανέφερε δε ότι ακριβώς λόγω της φύσης της παραβίασης δεν έχει οποιαδήποτε σημασία το κατά πόσο δόθηκε ή όχι η συγκατάθεση του. Πέραν των πιο πάνω εισηγήθηκε ότι η ύπαρξη των φωτογραφιών αυτών δεν αποδεικνύει ότι κατά τον χρόνο αυτό ο κατηγορούμενος αρ.2 κατείχε και χρησιμοποιούσε τον επίδικο χώρο και υποστατικά. Τέλος εισηγήθηκε ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος κατέχει και χρησιμοποιεί το επίδικο υποστατικό από το 2014 ως αναγράφεται επί του κατηγορητηρίου. Αξιολόγηση Μαρτυρίας: Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής ενώ έδιναν μαρτυρία. Αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη συμπεριφορά, αντιδράσεις, αναφορές και ισχυρισμούς τους, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο γνώσης ενός εκάστου αυτών αναφορικά με τα διαδραματισθέντα στον ουσιώδη χρόνο καθώς και την ύπαρξη τυχόν προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση. Διατηρώ επίσης υπόψιν μου και την αρχή ότι ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός είτε εξ' ολοκλήρου είτε μερικώς[5], και ότι η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη[6], αρκεί αυτό να δικαιολογείται και να επεξηγείται, διαφορετικά μπορεί να οδηγήσει σε επιτυχία τυχόν έφεσης λόγω εσφαλμένης καθοδήγησης[7]. Έχω επίσης κατά νου, πως δεν είναι σπάνιο κάποιοι μάρτυρες να έχουν ιδιαίτερη ικανότητα στο να προβάλλουν μια τελείως διαφορετική εικόνα από εκείνη που πραγματικά τους χαρακτηρίζει (βλ. κατ' αναλογία, Χριστοφή ν. Ζαχαριάδη

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 401, 406), αλλά και διότι κάποιες συμπεριφορές στο εδώλιο του μάρτυρα μπορεί να ορμώνται από πλειάδα αιτιών, χωρίς αναγκαστικώς αυτές να εκπορεύονται από διάθεση ψεύδους ή παραπλάνησης. Πολύ σημαντική παράμετρος που χρήζει αναφοράς είναι ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται αποκλειστικώς στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά, αλλά συνεκτιμάται, διερευνάται και αντιπαραβάλλεται με το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας[8]. Αντιφάσεις που αφορούν μικρολεπτομέρειες δεν καταρρίπτουν αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την αξιοπιστία ενός μάρτυρα[9] Ξεκινώντας από την ΜΚ.1 θα πρέπει να επισημάνω ότι η εντύπωσή μου για την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία της είναι εξαιρετική. Η μάρτυρας κατάθεσε με αμεσότητα, εντιμότητα και ειλικρίνεια για ό,τι γνωρίζει ή έκανε σε σχέση με την υπόθεση κατά τον ουσιώδη χρόνο, χωρίς να υποπέσει σε αντιφάσεις. Δεν έχω οποιαδήποτε αμφιβολία ότι μετέφερε ακριβοδίκαια στο Δικαστήριο τα όσα η ίδια αντιλήφθηκε από τη διερεύνηση της υπόθεσης και άφησε εικόνα αμερόληπτης και αντικειμενικής λειτουργού. Το σύνολο των βασικών της ενεργειών εξιστορήθηκε με σαφήνεια και θετικότητα. Παρά την έντονη προσπάθεια από πλευράς υπεράσπισης για αμφισβήτηση των όσων σχετικά κατέθεσε και κατ' επέκταση αποδόμησης της αξιοπιστίας της, αυτό εν τέλει κατέστει αδύνατο. Δεν μου διαφεύγει επίσης ότι, μερικές από τις θέσεις που υποβλήθηκαν στη μάρτυρα παρέμειναν έωλες. Όπως για παράδειγμα ότι η επίδικη μάντρα χτίστηκε πριν από 100 χρόνια από κάποιο Μίτα από τον οποίο και η περιοχή έλαβε την ονομασία «Μάντρα του Μίτα». Ή ότι επί των τίτλων ιδιοκτησίας δεν αναγράφονται παλιά υποστατικά παρά μόνο αυτά που κτίζονται με άδειες. Σε άλλη δε περίπτωση οι θέσεις της υπεράσπισης ήταν εξωπραγματικές, όπως στην περίπτωση που υποβλήθηκε στην μάρτυρα ότι δεν γνώριζε το όνομα του προσώπου που μιλούσε στο τηλέφωνο. Με ειλικρίνεια ανέφερε ότι δεν είδε τον κατηγορούμενο να κτίζει τα επίδικα υποστατικά ούτε γνώριζε αν επέτρεψε σε κάποιον να τα αναγείρει. Αποδέχομαι τη θέση της ότι ο κατηγορούμενος της ανέφερε ότι ενοικιάζει τα υποστατικά από το 2015, ότι εντός αυτών έχει τα ζώα του καθώς και ότι με προθυμία συμφώνησε στη λήψη φωτογραφιών της επίδικης μάντρας. Επίσης αποδέχομαι ότι συνομίλησε για το θέμα των αδειών των υποστατικών με το γιο του, Πάμπο Καππετζιή, ο οποίος μαζί με τον πατέρα του λειτουργούσαν την επίδικη μάντρα. Δεν μπορώ όμως να αποδεχθώ τη θέση της ότι συνομίλησε με το Τμήμα Γεωργίας και της αναφέρθηκε ότι κάτοχος των ζώων είναι ο κατηγορούμενος. Αυτό για το λόγο ότι ως η ίδια ανέφερε ότι πληροφορήθηκε από το εν λόγω τμήμα, πως τα ζώα δεν είχαν ειδικό κωδικό και δεν ήταν εγγεγραμμένα σε οποιοδήποτε πρόσωπο. Τέλος δεν μπορώ να αποδεχθώ τη θέση της ότι ο κοινοτάρχης του χωριού της ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι κτηνοτρόφος και κάτοχος των υποστατικών. Ο ίδιος κατά τη μαρτυρία του δεν επιβεβαίωσε κάτι τέτοιο. Ακολουθεί ότι η μαρτυρία της ΜΚ.1, με εξαίρεση τα δυο πιο πάνω σημεία, γίνεται αποδεκτή. ΜΚ.2 Την εικόνα ειλικρινούς και αξιόπιστου μάρτυρα αποκόμισα και από την κατάθεση του ΜΚ.2, λειτουργού του τμήματος πολεοδομίας. Εξήγησε με σαφήνεια και θετικότητα όλες τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε αναφορικά με την υπόθεση. Δεν έχω αντιληφθεί οποιαδήποτε προσπάθεια του μάρτυρα να αλλοιώσει την πραγματικότητα ή να παραπλανήσει το Δικαστήριο ώστε να βοηθήσει την υπόθεση του κατηγόρου. Έδιδε ολοκληρωμένες απαντήσεις για τα ζητήματα που ερωτάτο και που ήταν στη σφαίρα γνώσης του, χωρίς να κάνει υποθέσεις. Αποδέχομαι τις εξηγήσεις που έδωσε για τη διαφορετική ποιότητα στην απεικόνιση των φωτογραφιών τεκμήρια 10 και 11 και ότι αυτές απεικονίζουν την ίδια περιοχή. Έπεται πως η μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα γίνεται αποδεκτή στην ολότητα της. ΜΚ.3 Πολύ θετική εντύπωση άφησε στο Δικαστήριο και ο έτερος λειτουργός της επαρχιακής διοίκησης. Αναφέρθηκε με λεπτομέρειες και σαφήνεια στα όσα περιήλθαν στη γνώση του από την επίσκεψη του μαζί με την ΜΚ.1 στα επίδικα υποστατικά καθώς και στις ενέργειες που προέβηκε επιτόπου. Σημειώνω ότι, όπως και στην περίπτωση της ΜΚ.1, οι φωτογραφίες που ο ίδιος έλαβε των εγκαταστάσεων κατατέθηκαν χωρίς οποιαδήποτε ένσταση από την Υπεράσπιση, πέραν της επιφύλαξης του δικαιώματος της για αντεξέταση. Παρά το ότι το έργο που είχε να επιτελέσει ήταν συγκεκριμένο η υπεράσπιση προσπάθησε σε επουσιώδη ζητήματα (όπως αν τηλεφώνησαν στον κατηγορούμενο πριν επισκεφθούν τη χώρο) να κλονίσει την αξιοπιστία του χωρίς όμως επιτυχία. Οι όποιες υποβολές του τέθηκαν παρέμειναν και σε αυτή την περίπτωση έωλες. Ο μάρτυρας παρέμεινε σταθερός και συνεπείς στις θέσεις του και απαντούσε χωρίς περιστροφές, ενώ δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις. Η αναφορά του στην ιδιότητα του κατηγορούμενου αρ.2 ως «ιδιοκτήτη» του υπό αναφορά τεμαχίου ήταν μάλλον ατυχής εφόσον ο ίδιος σε άλλο σημείο της κατάθεσης του προσδιόρισε ως ιδιοκτήτη την κατηγορούμενη αρ.

1. Το Δικαστήριο τον κρίνει ως μάρτυρα της αλήθειας και αποδέχεται πλήρως τη μαρτυρία του ως αξιόπιστη. ΜΚ.4 Η μαρτυρία του κοινοτάρχη παρέμεινε ουσιαστικά αναντίλεκτη. Συνακόλουθα αυτή γίνεται αποδεχτή πλην της αναφοράς του ότι κάτοχος της επίδικης μάντρας είναι η κατηγορούμενη αρ.
2. Αυτό αποτελεί το έσχατο συμπέρασμα στο οποίο θα πρέπει να καταλήξει το Δικαστήριο μετά από την αξιολόγηση του συνόλου της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του. Ευρήματα Με βάση τα δηλωθέντα παραδεχτά γεγονότα αλλά και την αξιολογηθείσα ως αξιόπιστη μαρτυρία, το Δικαστήριο προβαίνει στα πιο κάτω ευρήματα: Α) Το τεμάχιο με αρ. 8, του Φ/Σχ. 46/05 βρίσκεται στο χωριό Άγιος Ιωάννης, μέσα στα εδαφικά και διοικητικά όρια της Επαρχίας Πάφου. Συνακόλουθα ο Έπαρχος Πάφου είναι η αρμόδια αρχή. Β) Η κατηγορούμενη αρ. 1 κατά τον ουσιώδη προς την παρούσα υπόθεση χρόνο, ήταν και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι η ιδιοκτήτρια του πιο πάνω τεμαχίου. Γ) Εντός του πιο πάνω τεμαχίου βρίσκονται κτηνοτροφικά υποστατικά με ζώα με περίφραξη από τοίχο. Υποβλήθηκαν τρεις πολεοδομικές αιτήσεις, ήτοι η ΠΑΦ720/14, ΠΑΦ118/15 και ΠΑΦ119/15 μεταξύ των ετών 2014 και 2015 για έκδοση πολεοδομικής άδειας αυτών οι οποίες όμως απορρίφθηκαν. Προηγούμενα είχε υποβληθεί από την κατηγορούμενη αρ.1 πολεοδομική αίτηση για κατοικία, ήτοι η ΠΑΦ1254/2005 η οποία επίσης απορρίφθηκε. Επίσης έχει υποβληθεί η πολεοδομική αίτηση με αριθμό ΠΑΦ706/15, κατά παρέκκλιση των προνοιών της Δήλωσης Πολιτικής η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Υπουργικού Συμβουλίου προς εξέταση Δ) Η ΜΚ.1 η οποία είναι διοικητική λειτουργός εκτελών χρέη βοηθού επόπτης στον κατήγορο μαζί με τον ΜΚ.3, υπάλληλο και κάποιον Μιχάλη Ιγνατίου επιστάτη, επισκέφθηκαν την 21.11.22 το χώρο που βρίσκονται οι επίδικες οικοδομές. Εκεί συνάντησαν τον κατηγορούμενο αρ.2 ο οποίος τους άφησε να εισέλθουν εντός του περιφραγμένου χώρου και τους υπόδειξε τις εγκαταστάσεις του. Επίσης επί τόπου λήφθηκαν φωτογραφίες τόσο από την ΜΚ.1 όσο και από τον ΜΚ.3, με τη ρητή συγκατάθεση του κατηγορούμενου αρ.2 στον οποίο και αναφέρθηκε ότι θα χρησιμοποιούνταν στο Δικαστήριο. Σε κάποιες φωτογραφίες συμπωματικά φαίνεται και ο κατηγορούμενος, ενώ επίσης φαίνονται κτηνοτροφικά υποστατικά και τοίχος περίφραξης Ε) Κατά την επίσκεψη τους στο τεμάχιο ο κατηγορούμενος αρ.2 τους ανέφερε ότι ενοικιάζει δυνάμει γραπτής συμφωνίας τα υποστατικά από την κατηγορούμενη αρ.1 και εντός αυτών διατηρεί τα ζώα του. Ζ) Στο επίδικο τεμάχιο λήφθηκαν συνολικά 5 αεροφωτογραφίες (τεκμήρια 10 και 11) κατά τα έτη 2008, 2010, 2014, 2016 και
3. Στην πρώτες τρεις δεν φαίνεται να υπάρχει οποιαδήποτε κατασκευή στο υπό αναφορά τεμάχιο σε αντίθεση με τις φωτογραφίες που λήφθηκαν κατά τα έτη 2016 και 2022 στις οποίες ευκρινώς διακρίνεται μια μεγάλη κατασκευή που αφορά τα επίδικα υποστατικά. Υφίσταται επίσης και μια κατοικία η οποία όμως φαίνεται να είναι εκτός των ορίων του τεμαχίου αρ.
4. Η) Μέχρι σήμερα δεν έχει εξασφαλιστεί οποιαδήποτε άδεια για τα υποστατικά ούτε έχει εκδοθεί οποιαδήποτε απόφαση από το Υπουργικό Συμβούλιο στην κατά παρέκκλιση πολεοδομική αίτηση. Νομικά Ζητήματα Προτού προχωρήσω στην διατύπωση τελικών συμπερασμάτων κρίνω σκόπιμο να εξετάσω τις εισηγήσεις του κου Αλεξάνδρου οι οποίες άπτονται νομικής φύσεως θεμάτων Σε ότι αφορά την εισήγηση του ότι η υπόθεση θα πρέπει να απορριφθεί εξ' ολοκλήρου λόγω του ότι εκκρεμεί προς απόφαση η αίτηση με στοιχεία ΠΑΦ706/2015, δεν μπορεί να γίνει αποδεχτή. Τέτοια εισήγηση δεν υποστηρίζεται ούτε από το γράμμα ούτε από το πνεύμα του νόμου. Το άρθρο 10

(1)του Κεφ. 96 είναι απόλυτα σχετικό και σαφές. Αφ' ης στιγμής τα υποστατικά κατέχονται και χρησιμοποιούνται, ασχέτως του αν καλύπτονται από άδεια οικοδομής θα έπρεπε να είχε ήδη εκδοθεί για αυτά το προβλεπόμενο πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Στην υπόθεση Έπαρχος Πάφου v. Κώστα Ηλιάδη κ.α.

(2005)2 Α.Α.Δ. 231 υποδείχθηκε πως η ύπαρξη πιστοποιητικού έγκρισης συναρτάται πάντα με την κατοχή ή χρήση των υποστατικών και όχι με την ανέγερση τους. Από τα δε λεχθέντα στην υπόθεση Μηλιδώνη ν. Έπαρχου Λευκωσίας

(1998)2 Α.Α.Δ 384 συνάγεται ότι ο σκοπός του Κεφ.96 είναι η εξασφάλιση της ασφαλούς, από κατασκευαστικής άποψης, χρήσης των οικοδομών από τον άνθρωπο, η οποία επιτυγχάνεται με την προηγούμενη λήψη της συγκατάθεσης της αρμόδιας αρχής και έμμεσα με τη διαβεβαίωση, ότι η οικοδομή θα είναι ασφαλής για κατοχή και χρήση. Συνεπώς, ακόμα και σε περίπτωση που η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου είναι όπως εκδοθεί κατά παρέκκλιση άδεια οικοδομής, και αποτελέσει κρίση του Δικαστηρίου ότι είναι ο κατηγορούμενος αρ.2 που κατέχει και τα χρησιμοποιεί, το αδίκημα έχει ήδη συντελεστεί εφόσον δεν θα υπάρχει, ακόμα και στην περίπτωση αυτή, σε ισχύ πιστοποιητικό τελική έγκρισης. Ούτε και μπορεί εκ των υστέρων να αρθεί, καθ' οιονδήποτε τρόπο, το παράνομο της κατοχής και χρήσης αναδρομικά, και η όποια επίδραση θα είναι ενδεχόμενα η μη έκδοση διατάγματος κατεδάφισης ή τερματισμού χρήσης των υποστατικών κατά την επιβολή της ποινής. Να αναφέρω στο σημείο αυτό ότι δεν έχω παραπεμφθεί σε σχετική αυθεντία επί του θέματος, ούτε και θεωρώ ότι μπορεί να συγκριθεί η παρούσα υπόθεση με την περίπτωση παράνομα διαμένοντος αλλοδαπού για τον οποίο σε μεταγενέστερο χρόνο εκδίδεται άδεια παραμονής. Πρόκειται για παντελώς ανόμοιες καταστάσεις. Ο εκάστοτε κάτοχος οφείλει να διασφαλίζει ότι η οικοδομή που κατέχει και χρησιμοποιεί καλύπτεται από πιστοποιητικό τελικής έγκρισης (βλ. Elfi Entertainment Ltd κ.ά. ν. Δήμου Αγίας Νάπας

(2006)2 Α.Α.Δ. 361). Σε σχέση τώρα με την εισήγηση του κου Αλεξάνδρου ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αγνοήσει τις κατατεθειμένες φωτογραφίες, θεωρώ πως και αυτή στερείται βασιμότητας. Αρχικά να αναφέρω ότι εν προκειμένω δεν τυγχάνει εφαρμογής ο περί της Προστασίας των Φυσικών Προσώπων Έναντι της Επεξεργασίας των Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και της Ελεύθερης Κυκλοφορίας των Δεδομένων αυτών Νόμος του 2018 (125(I)/2018), και συγκεκριμένα το άρθρο 5(α) αυτού, καθότι αφορά περιπτώσεις επεξεργασίας δεδομένων από τα Δικαστήρια και όχι τη νομιμότητα ή μη λήψης φωτογραφιών ή βιντεοσκόπησης. Στην υπόθεση Έπαρχος Πάφου ν. Γιωργαλλά

(2003)2 ΑΑΔ 298, λέχθηκε ότι φωτογραφίες, βιντεοσκοπήσεις και ηχογραφήσεις μπορούν να γίνουν αποδεκτά ως μαρτυρία είτε για την αλήθεια του περιεχομένου τους είτε ως πρωτογενής μαρτυρία προς απόδειξη του γεγονότος γενέσεως τους. Κρίθηκε δε ότι συνιστούν πραγματική και όχι εξ' ακοής μαρτυρία ανατρέποντας έτσι την πρωτόδικη κρίση. Όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα των Ηλιάδη και Σάντη Το Δίκαιο της Απόδειξης Δικονομικές και Ουσιαστικές πτυχές, σελ. 337 μια φωτογραφία μπορεί να γίνει αποδεκτή και να κατατεθεί ως πραγματική μαρτυρία για οποιοδήποτε σκοπό, ακόμα και ως «περιγραφική της σκηνής του εγκλήματος υπό τύπον αναπαράστασης ή ανασυγκρότησης (Σταυρινού ν. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 706)» Στην προκειμένη περίπτωση υπενθυμίζω ότι δεν προβλήθηκε οποιαδήποτε ένσταση κατά την κατάθεση των τεκμηρίων 9Α έως και 9Ζ και των τεκμηρίων 18Α και 18Β, ούτε και οποιοσδήποτε ισχυρισμός αλλοίωσης τους. Έχει επίσης γίνει δεκτό από το Δικαστήριο ότι ο κατηγορούμενος αρ.2 έδωσε πλήρη και ανεπιφύλακτη συγκατάθεση στη λήψη τέτοιων φωτογραφιών που ως του είχε αναφερθεί από την ΜΚ.1 θα χρησιμοποιούνταν στο Δικαστήριο. Εάν η Υπεράσπιση επιθυμούσε να αποκλείσει την προσκόμιση των φωτογραφιών όφειλε να εγείρει σχετική ένσταση κατά το στάδιο της κατάθεσης τους και όχι να επικαλείται τώρα το παράνομο της λήψης τους. Σκοπός των φωτογραφιών αυτών βεβαίως δεν ήταν άλλος από του να καταδείξει την ύπαρξη των υποστατικών όπως τα αντιλήφθηκαν οι προαναφερόμενοι μάρτυρες με τις αισθήσεις τους στο τεμάχιο 8 στον Άγιο Ιωάννη και όχι να απεικονιστεί ο ίδιος ο κατηγορούμενος αρ.

1. Η παρουσία του εξάλλου στο χώρο αποδεικνύεται από την αποδεκτή μαρτυρία των ΜΚ.1 και ΜΚ.
2. Το ότι σε ορισμένες εξ' αυτών εμφανίζεται και ο ίδιος, έστω και χωρίς τη γνώση του, δεν θεωρώ ότι αποτελεί λόγο για παραβίαση του συνταγματικού του δικαιώματος της ιδιωτικής ζωής, θέση που διατυπώθηκε με πολλή γενικότητα και αοριστία, και που δεν έτυχε της δέουσας ανάπτυξης στην αγόρευση του συνηγόρου υπεράσπισης. Βάρος Απόδειξης Όπως σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, έτσι και στην παρούσα, το βάρος απόδειξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος της κατηγορίας που προσάπτεται εναντίον του κατηγορούμενου βρίσκεται επί των ώμων της κατηγορούσας αρχής, η οποία πρέπει να αποδείξει σωρευτικά την στοιχειοθέτησή τους με αποδεκτή μαρτυρία, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι δεν επιτρέπονται[10]. Εναπόκειται, επίσης, στην κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής[11]. Αν στο τέλος της υπόθεσης παραμείνει στο μυαλό του Δικαστηρίου έστω και η παραμικρή αμφιβολία για την ενοχή του κατηγορούμενου, τότε αυτός θα πρέπει να απαλλαχθεί από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει[12]. Νομική Πτυχή Εξετάζοντας αρχικά τη νομική πτυχή της 3ης κατηγορίας που απέμεινε στο κατηγορητήριο για εκδίκαση σε σχέση πάντα με τον κατηγορούμενο αρ.2 παρατηρώ τα πιο κάτω: Το Άρθρο 2 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ.96 μετά των συναφών τροποποιήσεων, το οποίο αποτελεί το ερμηνευτικό πλαίσιο της νομοθεσίας αυτής, προσδιορίζει την έννοια της «οικοδομής» ως: "οποιαδήποτε κατασκευή, είτε από λίθους, σκυρόδεμα, πηλό, σίδερο, ξύλο ή άλλη ύλη, και περιλαμβάνει οποιοδήποτε λάκκο και οποιοδήποτε θεμέλιο, τοίχο, στέγη, καπνοδόχο, βεράντα, εξώστη, κορωνίδα ή προεξοχή ή τμήμα οικοδομής, ή οποιοδήποτε πράγμα που είναι προσαρτημένο σε αυτή, ή οποιοδήποτε τοίχο, ανάχωμα, φράκτη, περίφραγμα ή άλλη κατασκευή που περικλείει ή οροθετεί ή έχει σκοπό να περικλείει ή να οροθετεί οποιαδήποτε γη ή χώρο." Με βάση το πιο πάνω λεκτικό, η έννοια της οικοδομής καλύπτει: (α) οποιαδήποτε κατασκευή είτε από σίδερο ή άλλη ύλη και (β) που περικλείει ή οροθετεί ή (γ) έχει σκοπό να περικλείει ή να οροθετεί (δ) οποιαδήποτε γη ή χώρο. Στην υπόθεση Κυπριανού ν. Δήμου Στροβόλου

(1992)2 Α.Α.Δ. 344, 347 λέχθηκε ότι οικοδομή μπορεί να θεωρηθεί «οποιοδήποτε κατασκεύσμα από οποιοδήποτε υλικό αναφέρεται στον ορισμό που δίδεται στο Νόμο, το οποίο περικλείει ή οριοθετεί ή που σκοπό έχει να περικλείει ή να οριοθετεί οποιοδήποτε χώρο ή γη». Στην υπόθεση Χ"Κυριάκου ν. Έπαρχου Λευκωσίας

(2011)2 ΑΑΔ 297, αποφασίστηκε ότι στην έννοια της «άλλης ύλης» περιλαμβάνεται και το χώμα. Στο δε Άρθρο 10 του Κεφ. 96 αναφέρονται τα εξής: 10.-

(1)Ουδέν πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής, μέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή σε σχέση με την εν λόγω οικοδομή ή τμήματος αυτής, ανεξάρτητα αν χορηγήθηκε άδεια για την οικοδομή ή τμήμα της, με βάση το άρθρο 3 του παρόντος Νόμου. Από το λεκτικό του άρθρου 10 του Νόμου, πιο πάνω συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία αυτής είναι τα ακόλουθα:

1. Ο κατηγορούμενος να κατέχει ή να χρησιμοποιεί ή να ενεργεί όπως οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί, ή να επιτρέπει ή να ανέχεται οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οικοδομή κατά τον ουσιώδη χρόνο.
2. Η εν λόγω οικοδομή να είναι οικοδομή σύμφωνα με τον Νόμο και να συγκαταλέγεται στην κατηγορία οικοδομών για τις οποίες απαιτείται άδεια οικοδομής και κατ' επέκταση πιστοποιητικό τελικής έγκρισης.
3. Να μην έχει εκδοθεί από την αρμόδια αρχή πιστοποιητικό έγκρισης που να καλύπτει την οικοδομή αυτή. Το αδίκημα της κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς την εκ των προτέρων εξασφάλιση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης είναι ξεχωριστό από αυτό της ανέγερσης της χωρίς την προηγούμενη έκδοση άδειας. Στην υπόθεση Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου v. Δήμου Αγλαντζιάς

(2006)2 Α.Α.Δ. 291, υποδείχθηκε πως το κατά πόσο μια κατασκευή θεωρείται 'οικοδομή' ή όχι είναι θέμα πραγματικό. Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του όλα τα συναφή γεγονότα όπως το σχήμα και το μέγεθος της κατασκευής, τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν, ο τρόπος κατασκευής της οικοδομής, κατά πόσο είναι προσαρτημένη στη λοιπή οικοδομή, η σχέση της κατασκευής με τα υπόλοιπα κατασκευάσματα και τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει χρήση της οικοδομής. Κανένας από τους πιο πάνω παράγοντες δεν είναι καθοριστικός αλλά όλοι μαζί βοηθούν στην απάντηση του τιθέμενου ερωτήματος[13]. Στην εν λόγω υπόθεση, οι εφεσείοντες κατασκεύασαν μεταλλικές βάσεις τις οποίες στερέωσαν στην οροφή με βίδες. Επί των βάσεων στερέωσαν το προκατασκευασμένο δωμάτιο εντός του οποίου τοποθέτησαν τον εξοπλισμό. Επειδή το δωμάτιο που δημιουργήθηκε περικλείει και οριοθετεί χώρο κρίθηκε ότι βρισκόταν εντός της έννοιας της 'οικοδομής' που καθορίζει το άρθρο 2 του Κεφ.96. Το γεγονός ότι μπορούσε εύκολα ή δύσκολα να αποσπαστεί δεν συνιστούσε ουσιώδες στοιχείο. Σημασία επίσης δεν είχε ούτε και η πρόθεση ή μη των εφεσειόντων να διατηρήσουν το συγκεκριμένο δωμάτιο μόνιμα ή για κάποιο χρονικό διάστημα. Λέχθηκε ακόμα με παραπομπή στην υπόθεση Κυπριανού ν. Δήμου Στροβόλου

(1992)2 Α.Α.Δ. 344, 347, πως και η τοποθέτηση πασσάλου παράλληλα προς υφιστάμενο τοίχο και η τοποθέτηση στέγης κρίθηκε ότι αποτελεί κατασκευή η οποία περικλείει και οριοθετεί χώρο. Το Δικαστήριο σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο πρέπει να αντλεί καθοδήγηση από την «πρόθεση της κατασκευής», ήτοι τον σκοπό για τον οποίο αυτή κατασκευάστηκε ή ανεγέρθηκε[14]. Έτσι μια κατασκευή η οποία μετακινείται από ένα χώρο σε άλλο όποτε αυτό κρίνεται απαραίτητο και αναγκαίο για το σκοπό που έγινε, κρίθηκε ότι δεν συνιστούσε οικοδομή, χωρίς όμως αυτό να εξυπακούει ότι κάθε κατασκευή εκφεύγει του ορισμού της ως οικοδομή, μόνο και μόνο επειδή τοποθετείται σε τροχούς και μπορεί να μετακινείται (βλ. London County Council v. Pearce [1892] 2 QB 109) Παρενθετικά να αναφέρω ότι είναι δυνατή έκδοση διατάγματος κατεδάφισης εναντίον κάθε προσώπου ή οργανισμού που εξακολουθεί να έχει κατοχή του χώρου εντός του οποίου έχει ανεγερθεί η παράνομη οικοδομή (βλ. Σταυρινίδης ν. Δήμου Λεμεσού

(2000)2 Α.Α.Δ. 429). Επιπρόσθετα σύμφωνα με το Άρθρο 20 του Κεφ. 96 που τιτλοφορείται Ποινικά αδικήματα και ποινές προνοούνται τα ακόλουθα: 20.-

(1)Ανεξαρτήτως από την επιβολή οποιουδήποτε διοικητικού προστίμου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, πρόσωπο το οποίο - (α) ....... (β)...... (γ) κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής πριν από την έκδοση πιστοποιητικού έγκρισης από την αρμόδια αρχή, όπως απαιτείται σύμφωνα με τις διατάξεις του εδαφίου

(1)του άρθρου 10∙ ........ διαπράττει αδίκημα για το οποίο υπόκειται σε περίπτωση πρώτης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000) ή και στις δύο ποινές μαζί και σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες ευρώ (€20.000) ή και στις δύο ποινές μαζί. Τέλος όπως έχει επισημανθεί στη νομολογία το αδίκημα της κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης συνιστά συνεχιζόμενο αδίκημα, το οποίο διαπράττεται σε κάθε χρονική στιγμή που διαπιστώνεται η ανέγερση, κατοχή και χρήση τέτοιων υποστατικών (βλ. Milan Garaca κ.α. ν. Θεόδωρου(Δώρου) Γ. Τάκκα

(2007)2 Α.Α.Δ 167 και Φράγκος Στέφανος ν. Αλεξάνδρας Αληφάντη κ.α.

(2003)2 ΑΑΔ 528). Συμπεράσματα Υπό το φως των πιο πάνω νομοθετικών προνοιών και των αρχών της νομολογίας έρχομαι να εξετάσω κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή πέτυχε να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Δεν έχω οποιαδήποτε αμφιβολία ότι η επίδικη οικοδομή συνιστά «οικοδομή» εντός της έννοιας του Κεφ.96 (άρθρο 2). Από την ενώπιον μου μαρτυρία, ιδιαίτερα των φωτογραφιών, διαφάνηκε ξεκάθαρα ότι πρόκειται για μεγάλης έκτασης κτηνοτροφικά υποστατικά εντός των οποίων ο κατηγορούμενος αρ.2 διατηρεί και φροντίζει τα ζώα του. Τα υποστατικά αυτά βρίσκονται εντός περίφραξης που είναι κατασκευασμένη από μπετόν στην οποία υπάρχει και πόρτα ύψους 2 μέτρων φτιαγμένη από σίδηρο σύμφωνα με την αποδεκτή μαρτυρία του ΜΚ.

1. Αν και δεν λέχθηκε οτιδήποτε για το υλικό κατασκευής των υποστατικών προκύπτει από τις φωτογραφίες ότι έχουν ανεγερθεί από τοιχοποιία και καλύπτοντα στην οροφή από τσίγκους. Πρόκειται δε για κατασκευές στερεωμένες επί του εδάφους και οριοθετούν συγκεκριμένο χώρο. Σε κάθε περίπτωση δεν υπήρξε η παραμικρή αμφισβήτηση από πλευράς Υπεράσπισης ως προς το ότι τα υπό αναφορά υποστατικά αποτελούν «οικοδομή» εντός της έννοιας του νόμου ζήτημα αυτό. Επιπλέον αναμφίβολα η εν λόγω οικοδομή συγκαταλέγεται εντός της κατηγορίας αυτών για τις οποίες απαιτείται άδεια οικοδομής και κατ' επέκταση πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή. Ο συνήγορος υπεράσπισης προσπάθησε μέσα από υποβολές να πείσει το Δικαστήριο ότι τα εν λόγω υποστατικά έχουν ανεγερθεί προ εκατονταετίας, χωρίς όμως να το επιτύχει. Τέτοια θέση, ως έχω αναφέρει παρέμεινε χωρίς τη δέουσα υποστήριξη από μαρτυρία ενώ την ίδια ώρα καταρρίπτεται μέσα από τις αεροφωτογραφίες τεκμήρια 10 και
2. Είναι ξεκάθαρο ότι το 2014, αλλά και προηγούμενες χρονιές, δεν υπήρχε στο υπό αναφορά τεμάχιο οποιαδήποτε κατασκευή ενώ αυτή φαίνεται ξεκάθαρα από τις μεταγενέστερες αεροφωτογραφίες. Επιπλέον δεν αμφισβητήθηκε η μαρτυρία του ΜΚ.4 ότι ήταν πριν από έξι περίπου χρόνια που ανεγέρθηκαν τα επίδικα υποστατικά. Είναι συνεπώς συμπέρασμα του Δικαστηρίου ότι η ανέγερση των επίδικων υποστατικών έλαβε χώρα ενόσω βρισκόταν σε ισχύ οι σχετικές πρόνοιες του Κεφ.96 που απαιτούσαν τη λήψη άδειας οικοδομής και πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι αποτέλεσε εισήγηση του κου Αλεξάνδρου ότι δεν έχει αποδειχθεί ο χρόνος διάπραξης του αδικήματος που ο κατηγορούμενος αρ.2 αντιμετωπίζει. Είναι γεγονός ότι δεν δόθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία για κατοχή των επίδικων υποστατικών κατά το έτος 2014 που αποδίδεται στον κατηγορούμενο αρ.
3. Μέσα από το σύνολο της σχετικής επί του ζητήματος μαρτυρίας φαίνεται ότι η ανέγερση τους επήλθε εντός του
4. Αρχικά σχετικές είναι οι αεροφωτογραφίες που κατατέθηκαν ως τεκμήρια 10 και 11 και για τις οποίες έγινε λόγος πιο πάνω. Επίσης σχετικό είναι το τεκμήριο 2 ημερομηνίας 29.06.2015 η οποία αποτελεί επιστολή ειδοποίησης επιβολής η οποία προσυπογράφεται από τον ΜΚ.2 και ο οποίος την έχει αναγνωρίσει ως τέτοια. Σε αυτή γίνεται λόγος για εκτέλεση κατασκευαστικών εργασιών. Σχετική είναι και η μαρτυρία της ΜΚ.1 για το ότι συζήτησε το θέμα με το γιο του κατηγορούμενου τηλεφωνικώς και κατέθεσε προς τούτο το τεκμήριο 19 που αποτελεί προσωπικό της σημείωμα. Όσον αφορά το χρονικό σημείο από το οποίο συμμετείχε στην κατοχή και χρήση των υποστατικών ο Κατηγορούμενος αρ.2, είτε από της ανέγερσης τους είτε μεταγενέστερα, είναι αδιάφορο, αφού τα αδικήματα της κατοχής και χρήσης χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης αποτελούν ως έχει λεχθεί συνεχιζόμενα αδικήματα και διαπράττονται κάθε στιγμή που αυτό διαπιστώνεται (βλ. Garaca και Αληφάντη ανωτέρω). Κρίσιμος χρόνος για τη διάπραξη του αδικήματος θεωρώ ότι είναι το έτος 2015 οπόταν και διαπιστώθηκε το γεγονός της ανέγερσης των υποστατικών και ότι αυτά δεν καλύπτονταν από τις σχετικές άδειες. Στη βάση της αποδεκτής από τη ΜΚ.1 μαρτυρία ο ίδιος ο κατηγορούμενος ανέφερε στο κλιμάκιο που επισκέφθηκε τα επίδικα υποστατικά το Νοέμβριο του 2022 ότι τα ενοικιάζει από το
5. Αυτή όμως η απόκλιση δεν επηρεάζει τυχόν συμπέρασμα ενοχής του κατηγορούμενου αρ.
6. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Αθηνάκη κ.α ν. Δημοκρατίας Ποιν. Εφ. 218/2017 και 219/2017 ημερ. 28.07.2020, ECLI:CY:AD:2020:B269 η ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο αυτού (βλ. και σύγγραμμα Archbold: Criminal Pleading, Evidence and Practice 2015, par. 1-204 μέχρι 1-2016). Στην πιο πάνω υπόθεση επικροτήθηκε η ενέργεια του πρωτόδικου Δικαστηρίου να προσθέσει τροποποιημένες κατηγορίες που περιλάμβαναν τα ίδια αδικήματα με διαφορετική ημερομηνία εφόσον κάτι τέτοιο κρίθηκε ότι δεν επηρέαζε δυσμενώς τα δικαιώματα του κατηγορούμενου. Φρονώ πως αντίστοιχη μεταχείριση θα πρέπει να τύχει και η παρούσα περίπτωση και είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι δεν τίθεται θέμα επηρεασμού των δικαιωμάτων του κατηγορούμενου εφόσον το αδίκημα παραμένει ακριβώς το ίδιο, ενώ και ο τρόπος που προωθήθηκε η υπεράσπιση του κατηγορούμενου δεν άπτετο του χρονικού προσδιορισμού της κατοχής των επίδικων υποστατικών. Σχετική με τα πιο πάνω είναι και η απόφαση στην υπόθεση Λάζαρος Χατζηφόραδος & Υιοι Λτδ ν. Δήμου Λάρνακας

(1995)2 ΑΑΔ 167, ημερ. 16.06.1995 στην οποία και παραπέμπω. Με απόλυτη ασφάλεια καταλήγω ότι τα επίδικα κτηνοτροφικά υποστατικά με την περίφραξη κατέχονται και χρησιμοποιούνται από τον κατηγορούμενο αρ.

1. Το παραδέχθηκε και ο ίδιος όταν του ζητήθηκε να αντεξετάσει την ΜΚ.1 αλλά και κυρίως, μέσα από την αποδεκτή μαρτυρία της ΜΚ.1 ως προς τις σχετικές αναφορές του κατά την επιτόπου επίσκεψη τους. Επιπλέον ο ΜΚ.4 ανέφερε ότι η κτηνοτροφική μονάδα λειτουργεί στο τεμάχιο αρ.8 του χωριού Άγιος Ιωάννης όπως επίσης τοποθέτησε σε αυτή και τον κατηγορούμενο αρ.2 έστω ως βοηθό. Προσθέτω στα πιο πάνω ότι όχι μόνο δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε περί του αντιθέτου μαρτυρία αλλά και ουδέποτε υποβλήθηκε από την Υπεράσπιση θέση ότι τα εν λόγω υποστατικά τα διαχειρίζεται ή τα κατέχει οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Εξ' αυτού και δεν μπορεί να αποδοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα επί της ανώμοτης δήλωσης του κατηγορούμενου αρ.
2. Τέλος αποτέλεσε μη αμφισβητούμενο γεγονός ότι τα επίδικα υποστατικά δεν καλύπτονται μέχρι σήμερα από πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Οι μάρτυρες κατηγορίας αρ.1 και αρ.2 ήταν σαφής προς τούτο. Σε κάθε περίπτωση, κρίνω ότι είναι ο Κατηγορούμενος 2 που θα είχε το ειδικό βάρος να αποδείξουν στο Δικαστήριο ότι υπάρχει σε ισχύ πιστοποιητικό έγκρισης της οικοδομής (στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων) πλην όμως δεν προσκόμισε οποιαδήποτε σχετική ικανοποιητική μαρτυρία. Παραπέμπω σχετικά στο σύγγραμμα των Ηλιάδη και Σάντη Το Δίκαιο της Απόδειξης Δικονομικές και Ουσιαστικές πτυχές, σελ. 179 Προτού αφήσω την παρούσα απόφαση, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι δεν έχει προωθηθεί οποιαδήποτε εισήγηση από πλευράς κατηγόρου για ενοχή του κατηγορούμενου στη βάση των προνοιών στη βάση των όσων προνοούνται στους Ν.153(Ι)/2003 και 152(Ι)/
3. Πέραν δε του ότι κατατέθηκαν ως τεκμήρια αλληλογραφία μεταξύ διαφόρων κυβερνητικών υπηρεσιών και τμημάτων (Τεκμήριο 12, 13 και 15) καθώς και έκθεση / εισήγηση του κατηγόρου στα πλαίσια απόψεων του για χορήγηση κατά παρέκκλιση άδειας (τεκμήριο 16), δεν έχει προσέλθει ο συντάκτης τους για να υιοθετήσει τα όσα αναφέρονται στα εν λόγω τεκμήρια και να αντεξεταστεί σχετικά. Πρόκειται για εξ' ακοής μαρτυρία και στην απουσία οποιασδήποτε δικαιολογίας για την μη προσέλευση των μαρτύρων που τα έχουν συντάξει, δεν μπορώ να αποδώσω σε αυτή οποιαδήποτε βαρύτητα έχοντας επίσης κατά νου ότι πρόκειται για ποινική υπόθεση. Συνεπώς και τα εν λόγω τεκμήρια αγνοούνται. Συνακόλουθα δεν έχω ικανοποιηθεί ότι η περιοχή εντός της οποίας ο κατηγορούμενος αρ.2 κατέχει και χρησιμοποιεί τα επίδικα υποστατικά αποτελεί ζώνη ειδικής προστασίας για τη διατήρηση άγριων πτηνών (άρθρα 6 και 7 του Ν.152(Ι)/2003) ή ειδική ζώνη διατήρησης στη Δημοκρατία ή τόπο κοινοτικής σημασίας σύμφωνα με απόφαση ειδικής επιτροπής μέχρι την κήρυξη του σε ειδική ζώνη προστασίας, ή φυσικό οικότοπο (άρθρα 9 και 10 του Ν.153(Ι)/2003). Κατάληξη Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η κατηγορούσα αρχή πέτυχε να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου αρ.2 στην τρίτη κατηγορία επί τη βάση των άρθρων 2, 10

(1)και 20 του Κεφ. 96. Συνακόλουθα ο κατηγορούμενος αρ.2 κρίνεται ένοχος στην κατηγορία αρ.3 που υπό το φως της μαρτυρίας που δόθηκε και έγινε αποδεκτή αυτή τροποποιείται ως ακολούθως[15]: Τρίτη Κατηγορία Κατοχή και χρήση οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από την Αρμόδια Αρχή κατά παράβαση του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ.96, ως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, άρθρα 2, 3, 5, 9, 10 και 20

(3)(3Α) και

(5), του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154 και του άρθρου 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου Αρ.14/60 ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Οι Κατηγορούμενοι από το έτος 2015 και μέχρι σήμερα στο χωριό Αγ. Ιωάννης της επαρχίας Πάφου, κατέχουν και χρησιμοποιούν υποστατικά και περίφραξη εντός του τεμαχίου 8 του Φ/Σχ. [ ] τοποθεσία Κακόσκαλα, χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της αρμόδιας αρχής, ήτοι τον Έπαρχο Πάφου. (Υπ.)............. Μ. Μυτίδης, Ε.Δ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. Δημοσθένους κ.α. v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ 129 [2] Βλ. Themistocleous v. The Police

(1981)2 CLR 200 και Anastassiades v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 97 [3] Βλ. Onisiforou v. The Police

(1987)2 C.L.R. 261 [4] Βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας Ποιν. Έφεση 96/16 ημερ. 28.11.17 και Ευθυμίου και Δημοκρατίας Ποιν. Έφεση 191/2016 ημεερ.06.11.18 [5] Βλ. Αγαπίου ν. Παναγιώτου

(1998)1 ΑΑΔ 263, και Γενικός Εισαγγελεας ν. Μανώλη

(1995)2 ΑΑΔ 207 [6] Βλ. Χάρης Χρίστου ν. Ευγενία Khoreva

(2002)1 ΑΑΔ 454 [7] Βλ. Χαράλαμπος Τσιντίδης Λτδ (Charalampos Tsintidis Ltd) ν. Χαριδήμου

(2012)1(Γ) Α.Α.Δ. 2290, και Μελεκίδης ν. Παπαγεωργίου κ.α.

(2013)1(Α) Α.Α.Δ. 832 [8] Βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 AAΔ 1056 [9] Βλ. Μohammed Jaber Akil v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση αρ. 60/06, ημερομηνίας 27.2.2009 [10] Ενδεικτικά Αστυνομία ν. Βρυώνης, Ποιν. Έφεση 97/2017, ημ. 19/7/2019 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71 [11] Βλ. Φλουρής ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401 [12] Βλ. Ιωάννου Σάββας Πλαστήρα κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195 [13] Έγινε αναφορά και στην αγγλική υπόθεση South Wales Aluminium Co. Ltd. v. Assessment Committee for the Neath Assessment Area [1943] 2 All E.R. 587 [14] Βλ. The London County Council v. Tann

(1954)1 All E R 389, η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση The Mayor etc. of Nicosia Town v. Keravnos 20 CLR (II) 51 [15] βλ. NIKOΣ ΓΛΥΚΥΣ G.N.S. TelemaN LTD v ΛΑΡΤΙΔΗ Ποιν. Έφ. Αρ. 85/19 ημερομηνίας 30.06.2021 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο