ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΛΑΚΟΥΤΑ, Αρ. Υπόθεσης: 3710/2022, 20/10/2023

(1)(ζ) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 - 1996 Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας, αποδίδεται στον κατηγορούμενο ότι ενώ ήταν οδηγός και/ή ιδιοκτήτης του οχήματος με αρ. εγγραφής [ ], στάθμευσε τούτο στην οδό Ποσειδώνος στην Πάφο, με τέτοιο τρόπο ώστε να παρακωλύει την ελεύθερη κυκλοφορία της τροχαίας κίνησης και τη διέλευση των πεζών επί της οδού. Μαρτυρία Η πλευρά της κατηγορούσας αρχής κλήτευσε δυο μάρτυρες ήτοι τον Αντώνη Σεργίου, τροχονόμο (ΜΚ.1) και τον Λοχία Σάββα Πέτρου (ΜΚ.2). ΜΚ.1 Ο ΜΚ.1 εργάζεται στο Δήμο Πάφου ως τροχονόμος και στα καθήκοντα του είναι και ο έλεγχος της τροχαίας κίνησης εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου. Ως ανέφερε στον κατηγορούμενο είχε εκδοθεί εξώδικο πρόστιμο για το ότι στάθμευσε το όχημα του σε πάροδο της λεωφόρου Ποσειδώνος στην Κάτω Πάφο κατά τρόπο ώστε να παρακωλύει την ελεύθερη κυκλοφορία των οχημάτων. Η καταγγελία έγινε στις 18.02.2022 ώρα 09:57 και το εξώδικο τοποθετήθηκε στον ανεμοθώρακα του οχήματος του, ένεκα του ότι ο ιδιοκτήτης του απουσίαζε. Κατέθεσε το εξώδικο ως Τεκμήριο

1. Το ποσό ήταν για €25 και επειδή δεν πληρώθηκε εντός ενός μηνός έφερε πρόσθετη επιβάρυνση €12,50 (50%). Το συνολικό ποσό των €37,50 παρέμεινε απλήρωτο μέχρι σήμερα. Η λεωφόρος Ποσειδώνος εμπίπτει εντός των ορίων του Δήμου Πάφου, όπου και μπορεί να ασκεί τα καθήκοντα του. Αντεξεταζόμενος από τον κατηγορούμενο ανέφερε ότι το όχημα του ήταν σταθμευμένο σε πάροδο της οδου Ποσειδώνος, σε μία από τις δυο λωρίδες που αυτή αποτελείται. Έτσι αν ερχόταν αυτοκίνητο από τη μια λωδία και άλλο αυτοκίνητο από την άλλη δεν μπορούσαν να διέλθουν και τα δυο ταυτόχρονα, αλλά θα έπρεπε το ένα να περιμένει να περάσει πρώτα το άλλο. Η πάροδος αυτή, ως εξήγησε ο μάρτυρας, δεν έχει ονομασία και αποτελεί μέρος της λεωφόρου Ποσειδώνος. Οδηγεί σε χώρο στάθμευσης κάποιου καφεστιατόριου με την ονομασία «Deck» και είναι δίπλα από το ξενοδοχείο «Alexander» Μέρος της παρόδου είναι δημόσιος δρόμος και το όχημα του κατηγορούμενου ήταν παρκαρισμένο στην άκρια του. Επεσήμανε ότι στο εξώδικο αναγράφηκε πάροδος Ποσειδώνος. Στην ερώτηση πως γίνεται να μην έχει όνομα ένας δρόμος, ο ΜΚ.1 ανέφερε ότι όταν πρόκειται για μικρό δρόμο 10 με 15 μέτρα δεν ονοματίζονται. Είναι η μόνη πάροδος που υπάρχει στη συγκεκριμένη λεωφόρο. Οι άλλοι δρόμοι που είναι επί της λεωφόρου έχουν ονομασίες. Στην υποβολή ότι το όχημα του ήταν σταματημένο στη λεωφόρο Δανάης επέμενε ότι το όχημα του κατηγορούμενου ήταν σταθμευμένο στο δημόσιο κομμάτι της παρόδου που οδηγεί στο χώρο στάθμευσης του «Deck», εξ' ου και έγραψε τα νούμερα του. Η λεωφόρος Δανάης είναι στην άλλη μεριά. Αρνήθηκε ότι του τηλεφώνησε ο προϊστάμενος του για να πάει στο γραφείο του ΜΚ.2 Αμέσως πριν την κατάθεση του τελευταίου μάρτυρα της κατηγορούσας αρχής δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός - και ως τέτοιο εγκρίθηκε - ότι το όχημα KQV 009 είναι ιδιοκτησίας του κατηγορούμενου. Ο ΜΚ.2 είναι ο προϊστάμενος της υπηρεσίας τροχονομίας του Δήμου Πάφου από το
2. Για την καταγγελία του κατηγορούμενου γνώριζε όσα του είχε αναφέρει ο ΜΚ.1, και συγκεκριμένα ότι το όχημα του κατηγορούμενου ήταν σταθμευμένο στην πάροδο της λεωφόρου Ποσειδώνος κατά τρόπο που παρακώλυε την κυκλοφορία, και η οποία βρίσκεται εντός της δημαρχούμενης περιοχής της Πάφου. Στην αντεξέταση του δέχθηκε ότι τον είχε επισκεφθεί ο κατηγορούμενος όμως του είχε αναφέρει ότι ορθά καταγγέλθηκε λόγω του ότι στάθμευσε παράνομα και ότι ο τροχονόμος έκανε τη δουλειά του. Αρνήθηκε ότι του είχε αναφέρει ο κατηγορούμενος ότι ο ίδιος βρισκόταν παρκαρισμένος έξω από το σπίτι του και ότι είχε μαζέψει κλαδέματα για να τα πάρει στο πράσινο σημείο. Η διαμαρτυρία του ήταν μόνο γιατί καταγγέλθηκε. Αρνήθηκε επίσης ότι ο λόγος που καταγγέλθηκε ήταν γιατί είχαν καταγγελθεί και άλλο αυτοκίνητα. Δέχθηκε ότι γνώριζε τον κατηγορούμενο όμως από προηγούμενη καταγγελία στην οποία είχε προβεί ο ίδιος ο μάρτυρας. Αρνήθηκε ότι του είχε ζητήσει ο κατηγορούμενος να καλέσουν τον ΜΚ.1 να έρθει στο γραφείο του, και του εξήγησε ότι μπορούσε να υποβάλει ένσταση στην αρμόδια επιτροπή, αν το επιθυμούσε. Δεν είχε υπόψιν του για οποιαδήποτε επιστολή τυχόν έστειλε ο κατηγορούμενος είτε στη δικηγόρο του Δήμου Πάφου είτε στο γραφείο δικαστικών υποθέσεων. Εξ' όσων θυμόταν είχε υποβάλει ένσταση η οποία απορρίφθηκε. Ήταν η θέση του ότι η οδός Ποσειδώνος αφορά δημόσιο δρόμο και για αυτό καταγγέλθηκε. Με την κατάθεση και του εν λόγω μάρτυρα η κατηγορούσα αρχή έκλεισε την υπόθεση της. Μετά που το Δικαστήριο έκρινε ότι δικαιολογείτο η κλήση του κατηγορούμενου σε απολογία, και του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, αυτός επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Μαρτυρία Κατηγορούμενου: Αφού ορκίστηκε από τη συνήγορο της κατηγορούσας αρχής ανέφερε τα ακόλουθα: Εκεί που βρισκόταν δεν εμπόδιζε καθόλου την τροχαία και κανένα. Το όχημα του ήταν σταματημένο έξωθεν της οικίας του στη λεωφόρο Δανάης η οποία είναι πλησίον της οδού Ποσειδώνος και δεν είχε λόγο να σταθμεύσει επί της προαναφερόμενης οδού. Είχε βάλει στο όχημα του κλαδέματα τα οποία μάζεψε από τον κήπο του για να τα μεταφέρει στο πράσινο σημείο. Δεν υπάρχει πάροδος προς την πλευρά της θάλασσας της λεωφόρου Ποσειδώνος. Ήταν η θέση του ότι ο ΜΚ.1 φεύγοντας από τη λεωφόρο Ποσειδώνος είδε το όχημα του στη λεωφόρο Δανάης και τον «έγραψε». Του πρόβαλαν ως δικαιολογία ότι υπήρχε σειρά από οχήματα (προφανώς σταθμευμένων) και μεταξύ αυτών θεώρησαν ότι ήταν και το δικό του. Αντεξεταζόμενος από την κα Τρύφωνος ανέφερε ότι το εξώδικο το βρήκε η σύζυγος του στον ανεμοθώρακα του οχήματος του, όταν είχε πάει σπίτι. Αυθημερόν πήγε στον ΜΚ.2 για να παραπονεθεί, ο οποίος και τηλεφώνησε του ΜΚ.1 για το συμβάν. Στο γραφείο του έμεινε για 5 λεπτά. Επέμενε ότι δεν είχε κανένα λόγο να σταθμεύσει στην Ποσειδώνος εφόσον το σπίτι του είναι πολύ κοντά απ' εκεί, και ότι ο γιατρός του είπε να μην περιφέρεται άσκοπα στον ήλιο. Επέμενε ότι είχε σταθμεύσει στη λεωφόρο Δανάης η οποία ως ανέφερε χωρίζει την Πάφο με τη Γεροσκήπου και δεν έχει καμία σχέση με την Ποσειδώνος. Συμφώνησε ότι δεν πλήρωσε το εξώδικο που του εκδόθηκε λόγω της διαφωνίας του με το αδίκημα που του αποδόθηκε. Στα πλαίσια της αντεξέτασης του ο μάρτυρας αναγνώρισε την επιστολή που στου στάλθηκε από τη συνήγορο της κατηγορούσας αρχής η οποία και κατατέθηκε ως Τεκμήριο
3. Δεν θυμόταν αν του την παρέδωσε ιδιώτης επιδότης ή αν την παρέλαβε από το ταχυδρομείο. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής ο κατηγορούμενος καλείτο όπως καταβάλει το ποσό των €37,50 αναφορικά με το εξώδικο (τεκμήριο 1) εντός 8 ημερών από την παραλαβή της. Στη συνέχεια αναγνώρισε την ιδιόχειρη επιστολή που συνέταξε και απέστειλε στη συνήγορο της κατηγορούσας αρχής η οποία επίσης κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
4. Σε αυτή αναφέρει ότι το όχημα του δεν ήταν παρκαρισμένο στη λεωφόρο Ποσειδώνος αλλά έξω από το διαμέρισμα του, όπου είχε μεταβεί για να μαζέψει κλαδέματα. Ήταν παρκαρισμένος για 5 με 6 λεπτά. Έμπροσθεν του υπήρχε και αυτοκίνητο των δημοσίων έργων και υπάλληλοι του διενεργούσαν εργασίες επιδιόρθωσης του δρόμου. Δεν παρουσιάστηκαν οποιοιδήποτε άλλοι μάρτυρες για την υπεράσπιση Αγορεύσεις Στην τελική αγόρευση της, η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ανάφερε ότι μέσα από τη μαρτυρία του Μ.Κ η οποία θα πρέπει να γίνει δεκτή ως αξιόπιστη, αποδείχτηκε ότι υπήρξε παρακώλυση της κυκλοφορίας και ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται. Αντίθετα, ως εισηγήθηκε, ο κατηγορούμενος, δεν ήταν μάρτυρας της αλήθειας και υπέπεσε σε αντιφάσεις, ενώ επαναλάμβανε συνεχώς ότι δεν ήταν σταθμευμένος στη λεωφόρο Ποσειδώνος. Κατά την υπόδειξη από το Δικαστήριο ότι τα άρθρα που περιλαμβάνονται στη νομική βάση του κατηγορητηρίου δεν ήταν ορθά ανέφερε ότι εφόσον αναγράφονται οι ορθοί νόμοι το Δικαστήριο μπορεί να καταδικάσει τον κατηγορούμενο Από την πλευρά του ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι δεν ήταν παρκαρισμένος στη λεωφόρο Ποσειδώνος αλλά στη λεωφόρο Δανάης Έχω υπόψιν μου οτιδήποτε αναφέρθηκε τα οποία και έχω μελετήσει με τη δέουσα προσοχή. Αξιολόγηση μαρτυρίας Κατά την ακροαματική διαδικασία είχα την ευκαιρία και ευχέρεια να παρακολουθήσω επισταμένα τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον μου. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί στη δίκη το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων. (βλέπε Το νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του Τάκη Ηλιάδη, σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820. Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψη της είτε στην ολότητα της είτε μέρος της. (βλέπε Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Με βάση τις προαναφερόμενες αρχές θα προχωρήσω σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον μου, αφού πρώτα παραθέσω γεγονότα που δεν έχουν τύχει αμφισβήτησης. Κοινά αποδεκτά γεγονότα: Σύμφωνα με το παραδεκτό γεγονός που εγκρίθηκε από το Δικαστήριο, ιδιοκτήτης του οχήματος με αριθμό εγγραφής KQV 009, ως αυτό αναφέρεται και στις λεπτομέρειες του αδικήματος είναι ο κατηγορούμενος. Δεύτερον, δεν έχει αμφισβητηθεί ότι η λεωφόρος Ποσειδώνος βρίσκεται εντός των διοικητικών ορίων του Δήμου Πάφου. Τρίτον αποτελεί κοινό έδαφος ότι εναντίον του κατηγορούμενου εκδόθηκε εξώδικο πρόστιμο για το ποσό των €25, το οποίο παρέμεινε απλήρωτο μέχρι σήμερα Για όλα τα πιο πάνω προβαίνω σε σχετικά ευρήματα Αξιολόγηση ΜΚ.1 Ο τροχονόμος του Δήμου Πάφου μου άφησε πολύ θετική εντύπωση. Αναφέρθηκε με σαφήνεια και θετικότητα στα γεγονότα που έλαβαν χώρα και δεν έχει υποπέσει σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις. Ήταν σταθερός και ειλικρινής στις απαντήσεις του και δεν διαπίστωσα οποιαδήποτε στιγμή που κατέθετε ότι αυτός διακατεχόταν από οποιαδήποτε εμπάθεια για το πρόσωπο του κατηγορούμενου. Επίσης δεν διαπίστωσα ενδοιασμούς, αμφιταλαντεύσεις ή προσχεδιασμό στις απαντήσεις που έδιδε στις ερωτήσεις που του τέθηκαν κατά την αντεξέταση, οι οποίες ήταν αυθόρμητες και αληθοφανείς. Το ότι ανέγραψε επί του τεκμηρίου αρ.1 σαν τόπο διάπραξης του αδικήματος «πάροδος Ποσειδώνος», αντι «λεωφόρος Ποσειδώνος» ως οι λεπτομέρειες του αδικήματος και έχοντας υπόψη τις απαντήσεις και εξηγήσεις που έδωσε γιατί το έκανε, κρίνω ότι αυτό δεν επηρεάζει την αξιοπιστία του. Δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε που να μολύνει την μαρτυρία του με στοιχείο εξυπηρέτησης οποιουδήποτε συμφέροντος ή επηρεασμού της αμεροληψίας του ως τροχονόμου του Δήμου Πάφου ή που να δεικνύει ότι είχε λόγο καταφυγής στο ψεύδος. Άλλωστε ούτε και του υποβλήθηκε κάτι τέτοιο. Δεν μπορώ να δεχθώ ότι το όλον συμβάν αποτελεί αποκύημα της φαντασίας του μάρτυρος ως εισηγήθηκε ο Κατηγορούμενος. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του στο σύνολο της. Αξιολόγηση ΜΚ.2 Θετική εντύπωση στο Δικαστήριο άφησε και ο ΜΚ.

1. Η ουσία της μαρτυρίας του περιστράφηκε για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά της καταγγελίας του κατηγορούμενου, προκειμένου να αντικρούσει τις θέσεις του κατηγορούμενου περί αδιαφορίας του για το παράπονο του. Ήταν σταθερός, ευθύς και ειλικρινής στις θέσεις του. Ο μάρτυρας δέχθηκε ότι τον είχε επισκεφθεί ο κατηγορούμενος τον οποίο γνώριζε από παλαιότερα, όμως ήταν κάθετος και σταθερός στη θέση του ότι ουδέποτε του ζητήθηκε να τηλεφωνήσει στον ΜΚ.1 για να τον ρωτήσει για την καταγγελία που του έγινε ή ότι του ανέφερε ο κατηγορούμενος ότι καταγγέλθηκε γιατί το όχημα του ήταν σε σειρά με άλλα οχήματα που καταγγέλθηκαν. Αποδέχομαι τη θέση του ότι ο λόγος της επίσκεψης του κατηγορούμενου ήταν απλώς για να εκφράσει τη διαμαρτυρία του για το εξώδικο, και πως ο μάρτυρας του ανέφερε ότι μπορούσε να υποβάλει ένσταση μέσω της αρμόδιας επιτροπής. Άλλωστε δεν θεωρώ ότι μπορούσε ο ίδιος να ακυρώσει ή να διαγράψει το εκδοθέν εξώδικο και η θέση του ότι μπορούσε να υποβληθεί ένσταση στην αρμόδια επιτροπή δεν αμφισβητήθηκε. Συνεπώς δεν θα εξυπηρετούσε σε οτιδήποτε να καλούσε τον ΜΚ.1 στο γραφείο του, ιδιαίτερα έχοντας κατά νου ότι ο ίδιος δεν ήταν παρών στο συμβάν. Μοναδική θέση που δεν μπορώ να αποδεχθώ, και αυτό όχι γιατί ο μάρτυρας ήθελε να ενισχύσει τη θέση της κατηγορούσας αρχής, είναι η αναφορά του ότι ο κατηγορούμενος υπέβαλε τελικά τέτοια ένσταση η οποία απορρίφθηκε. Καμία τέτοια μαρτυρία δεν προσκομίστηκε, δεδομένου ότι έτυχε άρνησης από τον κατηγορούμενο. Αξιολόγηση Κατηγορούμενου Στρεφόμενος στον κατηγορούμενο οφείλω κατ' αρχήν να επισημάνω ότι με προβλημάτισε ιδιαιτέρως το σθένος με το οποίο "πάλεψε" την υπόθεση του, στοιχείο που με οδήγησε να διεξέλθω ξανά και ξανά τη δοθείσα μαρτυρία και να τη συναρτήσω με πολλή προσοχή με τη ζωντανή εντύπωση που μου προξένησαν ένας έκαστος των μαρτύρων έτσι ώστε να βεβαιωθώ, όσον είναι ανθρωπίνως δυνατό, πως το αποτέλεσμα στο οποίο θα κατέληγα θα ήταν όντως το ορθό. Έχω όμως καταλήξει ότι ενώ η μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας ήταν συμπαγής και ειλικρινής, ως έχω ήδη εξηγήσει, η μαρτυρία του κατηγορούμενου διαπνέεται από αδυναμίες, ανακολουθίες, και όψιμες επινοήσεις, ασυμβίβαστες με την αλήθεια και την αυθεντικότητα που θα ανέμενε κανείς. Ο κατηγορούμενος επικέντρωσε τη μαρτυρία του στο ότι ο ίδιος δεν είχε οποιοδήποτε λόγο να σταθμεύσει το όχημα του στην λεωφόρο Ποσειδώνος αφού είχε ιδιόκτητο διαμέρισμα που βρισκόταν πολύ κοντά στη λεωφόρο Δανάης. Μάλιστα προέβηκε στην απίθανη υπόθεση, ότι ο ΜΚ.1 φεύγοντας από την Ποσειδώνος και προχωρώντας προς τη Δανάης είδε το αυτοκίνητο του και τον «έγραψε». Κατά την αντεξέταση του όμως, ο κατηγορούμενος αυτοαναιρήθηκε εφόσον συμφώνησε με τη συνήγορο της κατηγορούσας αρχής ότι δεν έχει καμία σχέση η τελευταία με την πρώτη, προφανώς εννοώντας από άποψη εγγύτητας. Επιβεβαιώνοντας κατ' αυτό τον τρόπο και τα σχετικά λεγόμενα του ΜΚ.
2. Επιπλέον ο μάρτυρας στη συνέχεια ανασκεύασε τα λεγόμενα του και ανέφερε έχει διαμέρισμα του βρίσκεται στη λεωφόρο Αθηνάς και στην οδό Νέστωρος. Ως προς την τελευταία δεν αμφισβήτησε το ΜΚ.1 ότι επίσης δεν έχει οποιαδήποτε σχέση εγγύτητας με τη λεωφόρο Ποσειδώνος. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επεκταθώ για να καταδειχθεί η ανακολουθία των λεγομένων του Έπειτα αν και επέμενε ότι αποτάθηκε στον ΜΚ.2 την μέρα που καταγγέλθηκε και ο οποίος τηλεφώνησε στον ΜΚ.1 για το συμβάν, ως ανέφερε, ο ΜΚ.2 διέψευσε παντελώς τον κατηγορούμενο αναφέροντας ότι ουδέποτε του ζήτησε να του τηλεφωνήσει. Τον διέψευσε επίσης και για το ότι του αναφέρθηκε ότι είχε σταθμεύσει έξωθεν της οικίας του για να μαζέψει κλαδέματα. Πέραν τούτου η θέση του κατηγορούμενου πως ο ΜΚ.1 είπε στον ΜΚ.2 ότι εξέδωσε το πρόστιμο λόγω του ότι κατήγγειλε τη συγκεκριμένη μέρα και άλλα 3 με 4 αυτοκίνητα επί της Ποσειδώνος, στερείται βασιμότητας και λογικής. Δεν υπαινίχθηκε καν ο Κατηγορούμενος ότι ο ΜΚ.1 είχε τον οποιοδήποτε λόγο ώστε να προβεί σε ψευδή καταγγελία του. Όπως επίσης καμία θέση δεν υποβλήθηκε στον ΜΚ.2 για κίνητρο να ψευδομαρτυρήσει. . Φαίνεται επίσης ότι ο Κατηγορούμενος δεν είχε αντιληφθεί καν το εξώδικο που του εκδόθηκε, εφόσον ως ο ίδιος ανέφερε, οδήγησε στο σπίτι του και κατόπιν το ανακάλυψε η σύζυγος του στον ανεμοθώρακα του οχήματος του. Είναι λοιπόν λογικό ότι ο κατηγορούμενος δεν μπορούσε να ήταν σίγουρος για το ότι δεν ήταν στη συγκεκριμένη πάροδο κατά το χρόνο που καταγγέλθηκε. Πέραν των πιο πάνω ο κατηγορούμενος δεν παρουσίασε οποιεσδήποτε συγκεκριμένες λεπτομέρειες ή στοιχεία που να πλαισιώνουν τον ισχυρισμό του ότι όντως διαθέτει διαμέρισμα πολύ πλησίον της λεωφόρου Ποσειδώνος. Γεγονός που τον καθιστούν ως εκ των υστέρων κατασκεύασμα του και προσπάθεια αποφυγής των ευθυνών του. Αξίζει επιπλέον να σημειωθεί ότι ο κατηγορούμενος δεν ανέφερε αν το όχημα του οδηγείται από άλλα πρόσωπα ή αν κατά τον ουσιώδη χρόνο είχε κλαπεί. Στη βάση των πιο πάνω δεν μπορώ να αποδεχθώ τις θέσεις του κατηγορούμενου επί των αμφισβητούμενων θεμάτων και την απορρίπτω. Ευρήματα Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου, τα τεκμήρια που κατατέθηκαν κατά την εκδίκαση της ποινικής υπόθεσης αυτής, τα παραδεκτά γεγονότα καθώς και τα γεγονότα που τελικά δεν αμφισβητήθηκαν, όπως αυτά προκύπτουν μέσα από την προσκομισθείσα μαρτυρία, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα που αφορούν τα πραγματικά και αληθή ουσιώδη γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο: Στις 18.02.2022 Α. Σεργίου (ΜΚ.1) ο οποίος εργάζεται ως τροχονόμος στο Δήμο Πάφου, στα πλαίσια εκτέλεσης των καθηκόντων του, περί ώρα 09.57π.μ εντόπισε το όχημα με αριθμούς εγγραφής [ ], μάρκας Isuzu χρώματος ασημί, ιδιοκτησίας του κατηγορούμενου να βρίσκεται σταθμευμένο σε πάροδο της λεωφόρου Ποσειδώνος. Η εν λόγω λεωφόρος εμπίπτει εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου. Η πάροδος εντός της οποίας βρέθηκε σταθμευμένο το υπό αναφορά όχημα είναι έκτασης περίπου 15 μέτρων, δεν έχει όνομα, αποτελεί μέρος της λεωφόρου και οδηγεί στο χώρο στάθμευσης του καφεστιατορίου «Deck». Επιπλέον μέρος της παρόδου είναι δημόσιος δρόμος και το υπόλοιπο μέρος της ιδιωτικός. Το όχημα του κατηγορούμενου ήταν σταθμευμένο στο δημόσιο μέρος του δρόμου. Ήταν σταθμευμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην ήταν δυνατή η ταυτόχρονη διέλευση οχημάτων και από τις δυο (αντίθετης κατεύθυνσης) λωρίδες που αποτελείται. Συνεπεία των πιο πάνω ο ΜΚ.1 προχώρησε σε καταγγελία και εξέδωσε το εξώδικο πρόστιμο και το τοποθέτησε στον ανεμοθώρακα του οχήματος του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος έλαβε γνώση του εξωδίκου μετά που οδήγησε το όχημα του στην οικία του και το εντόπισε η σύζυγος του στον ανεμοθώρακα αυτού. Κατόπιν τούτου μετέβηκε στα γραφεία της τροχονομίας Πάφου όπου συνάντησε τον ΜΚ.2 για να διαμαρτυρηθεί για το εξώδικο. Ο τελευταίος ανέφερε στον κατηγορούμενο ότι μπορούσε να υποβάλει ένσταση στην αρμόδια επιτροπή. Λόγω μη συμμόρφωσης του κατηγορούμενου, πριν την καταχώρηση της υπό κρίση υπόθεσης η συνήγορος του Δήμου Πάφου απέστειλε γραπτή επιστολή στον κατηγορούμενο, η οποία επιδόθηκε στη σύζυγο και συγκάτοικο του δια ιδιώτη επιδότη, με την οποία τον καλούσε όπως εντός 8 ημερών καταβάλει το πρόστιμο καθότι σε διαφορετική περίπτωση θα λαμβάνονταν δικαστικά μέτρα εναντίον του. Ο κατηγορούμενος με ιδιόχειρη επιστολή του προς τη συνήγορο του Δήμου απάντησε ότι δεν ήταν παρκαρισμένος στη λεωφόρο Ποσειδώνος αλλά έξωθεν της οικίας του για να μαζέψει και να πετάξει κλαδέματα του κήπου του. Το εξώδικο το οποίο εκδόθηκε για το ποσό των €25 αυξήθηκε σε €37,50 λόγω μη έγκαιρης πληρωμής του, και παραμένει απλήρωτο μέχρι σήμερα. Νομική πτυχή Στη νομική βάση του κατηγορητηρίου περιλαμβάνονται τα άρθρα 2,3,4,6 και 7 του Ν.47(Ι)/1997 ως επίσης και το αδίκημα αρ.81 του Δεύτερου Πίνακα που περιέχεται στον πιο πάνω νόμο. Επίσης περιλαμβάνεται το άρθρο 11(η) του Ν.111/85 και ο Κανονισμός 58

(1)(ζ) του περί μηχανοκινήτων οχημάτων και τροχαίας κινήσεως Κανονισμών (εφεξής «Κανονισμοί»). Τέλος γίνεται αναφορά στον Περί Αυξήσεως των χρηματικών ποινών Νόμο (Ν.166/87) και του άρθρου 20 του Κεφ.

1. Πρέπει να λεχθεί ότι, πλην των άρθρων 2 - 7 του Ν.47(Ι)/97 καμία εκ των υπόλοιπων αναφερόμενων νομικών βάσεων, δεν έχει την παραμικρή σχέση με το υπό κρίση αδίκημα. Ως διαπιστώνω δεν υφίσταται αδίκημα αρ.81 στο Δεύτερο Πίνακα του Ν.47(Ι)/97, ο οποίος και αριθμεί μέχρι το
2. Σε σχέση με το άρθρο 11 του Ν.111/85 αυτό υποδιαιρείται σε 5 παραγράφους καμία εκ των οποίων δεν περιλαμβάνει εδάφιο (η), αλλά ούτε και το ίδιο το άρθρο, στην ολότητα του, έχει οποιαδήποτε σχέση. Όσον δε αφορά τον Κανονισμό 58

(1)αυτός αριθμεί εδάφια από το (α) έως και το (ε). Τέλος σε σχέση με τον άρθρο 20 του Κεφ.154 αυτό αφορά το αδίκημα της συνέργειας που εκ των πραγμάτων δεν εφαρμόζεται στην υπό κρίση περίπτωση. Επί του προκειμένου θα επανέλθω σε μεταγενέστερο στάδιο της απόφασης του Σύμφωνα με το άρθρο 4

(1)του περί Εξωδίκου Ρύθμισης Αδικημάτων Νόμος του 1997, (Ν.47(Ι)/97) μετά των συναφών τροποποιήσεων, η εν λόγω νομοθεσία τυγχάνει εδώ εφαρμογής αφού το αδίκημα της παρακώλυσης κυκλοφορίας είναι από αυτά που επιδέχονται εξώδικη ρύθμιση. Δυνάμει των άρθρων 5

(1)και 6

(1)του Ν.47(Ι)/97 ασκείται ποινική δίωξη εναντίον του παραβάτη στην περίπτωση που παρέλθουν 30 ημέρες από την ημερομηνία έκδοσης της ειδοποίησης και εφόσον δεν έχει πληρωθεί το εξώδικο πρόστιμο που αναφέρεται μέσα από την εν λόγω ειδοποίηση. Λόγω το ότι το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται ο Κατηγορούμενος εμπίπτει εντός του Δεύτερου Πίνακα του πιο πάνω νόμου (αύξων αριθμός 29 και όχι 81), σύμφωνα με το άρθρο 6

(3)η προθεσμία επεκτείνεται στις 45 ημέρες, ενώ στις 30 ημέρες προστίθεται σε αυτό ποσό ίσο με το ήμισυ του αρχικού προστίμου. Ως προς την έννοια του «δρόμου» χρήσιμη καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από το άρθρο 2 του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν.86/1972, όπου αναφέρονται τα εξής: «οδός σημαίνει οιανδήποτε οδόν, δρόμον, πλατείαν, ατραπόν, ανοικτόν χώρον ως και πάντα χώρον προσιτόν εις το κοινόν, περιλαμβάνει δε πάσαν γέφυραν, γεφύριον, ρείθρον, ανάχωμα, αύλακα, λιθόστρωτον ή τοίχωμα υποστηρίξεως, χρησιμοποιούμενον αναφορικώς προς οιανδήποτε οδόν». Είναι δε διαπίστωση μου ότι η έννοια του όρου «οδός» στο άρθρο 2 του Ν.86/1972 είναι πανομοιότυπη με την ερμηνεία που δίδει της ίδιας λέξης η Αγγλική νομοθεσία στον Περί Τροχαίας Νόμο του 1972, άρθρο 196 και στους περί τροχαίας κίνησης κανονισμούς του 1967, κανονισμός 104

(1)[1]. Η ίδια ερμηνεία συναντάται και στον περί τροχαίας κινήσεως νόμο του 1988 και στους περί τροχαίας κίνησης κανονισμούς του 1984[2]. Μπορεί συνεπώς να αντληθεί καθοδήγηση και από την αγγλική νομολογία. Ως αναφέρεται στο σύγγραμμα WILKINSON´S Road Traffic Offences, 27η έκδοση, παρ. 1.122, οδός σημαίνει οποιαδήποτε λεωφόρο (highway) και οποιοδήποτε άλλο δρόμο στον οποίο το κοινό έχει πρόσβαση και περιλαμβάνει τις γέφυρες επί των οποίων διέρχεται δρόμος. Στο ίδιο σύγγραμμα στην παρά. 1.141 ως προς τον όρο «δημόσια πρόσβαση» γίνεται παραπομπή στην αγγλική υπόθεση Harrison v. Hill [1932] J.C 13 στη σελ. 17 όπου ο λόρδος Sands αναφέρει ότι κάθε δρόμος θεωρείται ως προσβάσιμος από το κοινό επί του οποίου το κοινό αποκτά πρόσβαση χωρίς να χρειάζεται να υπερπηδήσει κάποιο φυσικό εμπόδιο (physical obstruction) ή παραγνωρίζοντας ρητή ή εξυπακουόμενη απαγόρευση. Στην παρα. 1.143 αναφέρεται ότι θα πρέπει να αποδειχθεί ότι υπάρχει γενική πρόσβαση στο κοινό και όχι σε ορισμένη μόνο μερίδα του (αναφέρεται ως παράδειγμα δρόμος που οδηγεί μόνο σε ιδιωτική κατοικία). Περαιτέρω σχετική με το εν λόγω ζήτημα είναι και η απόφαση Ioannis Charalambous v. The Police

(1982)2 C.L.R 134, όπου υιοθετήθηκε η απόφαση Harrison (ανωτέρω). Λέχθηκε επίσης υπό του Δικαστή Ιωσηφίδη (ως ήταν τότε) ότι ο καλύτερος τρόπος να φανεί ότι το γενικό κοινό έχει πρόσβαση σε ένα δρόμο, τουλάχιστον υπό την ανοχή του ιδιοκτήτη του χώρου, είναι να καταδειχθεί ότι ένα μέλος του κοινού πράγματι τον χρησιμοποιεί[3]. Σχετικός με το υπό κρίση αδίκημα είναι ο Κανονισμός 58

(10)(γ) των Κανονισμών οι οποίοι αναφέρουν τα ακόλουθα (υπογράμμιση δική μου): Κ.58

(10)Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο οφείλει να- (α).... (β).... (γ) μην εγκαταλείπει το όχημα χωρίς να λάβει προηγουμένως όλες τις αναγκαίες προφυλάξεις κατά τρόπο ώστε αυτό να μη μπορεί να τεθεί σε κίνηση κατά την απουσία του και επιπρόσθετα να μην το εγκαταλείπει σε δρόμο κατά τρόπο ώστε να εμποδίζει αδικαιολόγητα πεζούς ή την τροχαία κίνηση Ως προκύπτει από τον Κ.58

(10)(γ) τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα εξής: α) Μηχανοκίνητο όχημα να βρίσκεται υπό την ευθύνη ή έλεγχο συγκεκριμένου προσώπου ή να οδηγείται από αυτό β) να βρίσκεται εγκαταλελειμμένο σε δρόμο και γ) Ο τρόπος με τον οποίο το μηχανοκίνητο όχημα βρίσκεται στο δρόμο να μπορεί να παρεμποδίζει αδικαιολόγητα την τροχαία κίνηση ή τη διακίνηση πεζών Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κανονισμός 58

(10)(γ) είναι πανομοιότυπος με τον αντίστοιχο αγγλικό κανονισμό κ. 103 των Motor Vehicles (Construction and Use) Regulations 1986, σύμφωνα με τον οποίο: «103. No person in charge of a motor vehicle or trailer shall cause or permit the vehicle to stand on a road so as to cause any unnecessary obstruction of the road» Από την ηλεκτρονική έκδοση του συγγράμματος Butterworths Road Traffic Service (Par. 5 Unnecessary Obstruction by a Motor Vehicle - The ingredients of the offence), αλλά και του συγγράμματος Wilkinson's Road Traffic Offences, 27th ed, 2015, παρ. 6.204-6.215, στα οποία γίνεται αναφορά σε αριθμό αγγλικών αποφάσεων προκύπτει ότι εφαρμόζονται οι ακόλουθες αρχές ως προς το τι συνιστά παρακώλυση: α) Η παρακώλυση κυκλοφορίας προκαλείται από παράλογη ή αδικαιολόγητη στάθμευση ακόμα και αν υπάρχει επαρκής χώρος για να διακινούνται οχήματα β) Το κατά πόσο προκαλείται παρακώλυση είναι ζήτημα γεγονότων γ) Για να καταλήξει το Δικαστήριο σε συμπέρασμα παρακώλυσης ή μη, λαμβάνει υπόψιν του όλα τα περιστατικά της υπόθεσης όπως το χρόνο που διήρκησε η στάθμευση, την ιδιομορφία του τόπου στάθμευσης, το σκοπό της στάθμευσης και κατά πόσο πράγματι προκλήθηκε παρακώλυση κατ' αντίθεση με την περίπτωση της ενδεχόμενης παρακώλυσης Για τα αδικήματα που θεσμοθετούνται από παραβάσεις των πιο πάνω αναφερομένων κανονισμών, περιλαμβανομένου και του επίδικου, ο Κανονισμός 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984, ΚΔΠ 66/1984, ως ίσχυαν κατά την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος, αναφέρει ότι οιοσδήποτε παραβαίνει τις διατάξεις των εν λόγω Κανονισμών ή οποιονδήποτε όρο χορηγηθείσας άδειας δυνάμει τούτων, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται σε περίπτωση καταδίκης σε ποινή φυλακίσεως μη υπερβαίνουσας το ένα έτος ή χρηματική ποινή μέχρι €1.708 ή και στις δύο ποινές. Για το υπό κρίση αδίκημα προνοείται από το Άρθρο 88

(3)του Ν.111/85 ποινή φυλάκισης 6 μηνών ή και χρηματικό πρόστιμο €768,87σ. Επιπλέον το Δικαστήριο δύναται να διατάξει ακύρωση ή αναστολή της άδειας του οχήματος. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Wilkinsonn's Road Traffic offences 27th ed, 2007, σελ. 537, παρ. 6.204 - 6.215 παρεμπόδιση μπορεί να προκληθεί από πραγματική φυσική κατάληψη μέρους μιας σημαντικής λωρίδας κυκλοφορίας ή ακόμα από την αδικαιολόγητη στάθμευση σε δρόμο ακόμα και να υπάρχει χώρος να διέλθουν άλλα οχήματα. Αν και όπου προκαλείται εν τοις πράγμασοι παρακώλυση κυκλοφορίας είναι ξεκάθαρη η διάπραξη του αδικήματος, στις περιπτώσεις όπου η παρακώλυση είναι πιθανή, η παρακώλυση μπορεί να αποδειχτεί αν προσκομιστεί επαρκής μαρτυρία ότι υπό τις περιστάσεις θα μπορούσε να προκληθεί παρακώλυση, χωρίς να είναι απαραίτητο να αποδειχθεί ότι πράγματι υπήρξε τέτοια (Gill v Carson [1917] 81 J.P 250), Νagy v Weston [1965] 1 ALL E.R. 78). Στην υπόθεση Gill το όχημα του κατηγορούμενου αφέθηκε ανεπιτήρητο για πέντε λεπτά σε τέτοια θέση ώστε να καταλαμβάνει μια από τις τέσσερις λωρίδες κυκλοφορίας, εκ των οποίων η μια χρησιμοποιείται από τραμ. Κρίθηκε ότι υπό τα πιο πάνω δεδομένα και ιδιαίτερα της βραχύτητας της στάθμευσης δεν ήταν υπήρχε αδικαιολόγητη χρήση του δικαιώματος στάθμευσης. Όπως λέχθηκε όμως σε περίπτωση που η στάθμευση ήταν μεγαλύτερης διάρκειας τότε θα στοιχειοθετείτο παρεμπόδιση. Αντίθετα στην υπόθεση Nagy θεωρήθηκε ότι τέτοια βραχεία στάθμευση (5 λεπτών) σε ένα πλατύ και πολυσύχναστο δρόμο, πλησίον χώρου στάθμευσης λεωφορείου, με τον παραβάτη να αρνείται να το μετακινήσει, συνιστούσε παρεμπόδιση. Στην Brown v Cardle [1983] S.L.T. 218 στην απουσία μαρτυρίας ότι λεωφορείο επιχειρούσε να σταθμεύσει σε κόλπο λεωφορείων, και στο οποίο είχε σταθμεύσει για 5 λεπτά ο κατηγορούμενος, κρίθηκε ότι δεν συνιστούσε η εν λόγω ενέργεια του παρακώλυση. Θεωρήθηκε ότι ο κόλπος στάσης λεωφορείων συνιστούσε μέρος του δρόμου. Στην εν λόγω περίπτωση διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο η βραχεία στάθμευση. Το αποτέλεσμα θα ήταν ενδεχόμενα διαφορετικό αν ο συγκεκριμένος τόπος ήταν ξεκάθαρα καθορισμένος ως στάση λεωφορείου, και επομένως επαρκής μαρτυρία περί πιθανής παρακώλυσης θα ήταν ικανοποιητική για απόδειξη του αδικήματος. Στην Solomon v. Durbridge [1956] 120 J.P 231, αποφασίσθηκε ότι το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος στάθμευσε το όχημα του σε μια γραμμή από οχήματα σε οδό για 5 ώρες συνιστούσε αχρείαστη παρακώλυση. Σχετική με την ερμηνεία του Κανονισμού 58

(10)(γ) είναι και η απόφαση Πέτσα ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 27/2014 ημερ. 12.02.2016, όπου το Ανώτατο ανέφερε τα ακόλουθα: Η φράση «και επιπρόσθετα» έχει την έννοια της σύζευξης δύο διαφορετικών τρόπων εγκατάλειψης, δύο διαφορετικών αδικημάτων προς αντιμετώπιση δύο διαφορετικών εκνόμων καταστάσεων και όχι της σώρευσης συστατικών στοιχείων σε ένα και μόνο αδίκημα Εν προκειμένω, η εφεσείουσα κατηγορήθηκε για το δεύτερο αδίκημα. Συνεπώς, τα όσα αναφέρθηκαν ως ελλείποντα σε σχέση με το πρώτο αδίκημα δεν είναι σχετικά. Σχετικά είναι (α) η εγκατάλειψη του οχήματος σε δρόμο και (β) η εξ αυτής αδικαιολόγητη παρεμπόδιση της τροχαίας κίνησης... Ως προς την έννοια δε της παρεμπόδισης, συμφωνούμε με το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι το αδίκημα μπορεί να συντελεστεί και με τη δημιουργία αισθητά μειωμένης δυνατότητας στη χρήση του δρόμου στην οποία υποβάλλεται άλλος οδηγός, όπως προκύπτει από την ουσιαστική ερμηνεία του όρου στο σύγγραμμα Words and Phrases Legally Defined, Τόμος 4, σελ. 9, στο οποίο το Δικαστήριο παρέπεμψε, ως ακολούθως «"Obstruction". is not a term of art nor has it acquired any special meaning, but it is always used in describing a particular kind of nuisance, viz. the obstruction of a highway. What is obstruction of a highway? It is not only an obstruction which actually prevents someone from exercising his right on the highway; it is any obstruction which interferes to an appreciable practical extent with the right which every member of the public has to use the highway, and to use it at all times and under all circumstances. The right of each person is not restricted to the particular part of the highway which may happen not to be in use by others at the time; it extends to the whole of the highway. Everybody has the right to use the whole of the highway at any time he thinks fit for the purpose of passing and repassing, and anything which appreciably and practically interferes with that right is an obstruction of the highway." Haywood v. Mumford

(1908)7 C.L.R. 133, per O'Connor, J., at pp. 140, 141 ..... What amounts to obstruction is primarily a question of fact (Wade v. Grange

(1977)RTR 417).» Είναι προφανές, συμφώνως των πιο πάνω λεχθέντων στην υπόθεση Πέτσα, ότι ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε μόνο ως προς το δεύτερο αδίκημα που περιλαμβάνεται στον Κανονισμό 58

(10)(γ), ήτοι της εγκατάλειψης του οχήματος του σε δρόμο ώστε αδικαιολόγητα να εμποδίζει την τροχαία κίνηση ή τους πεζούς. Ως προς το ερώτημα του τι αποτελεί «εγκατάλειψη», το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρθηκε, ως obiter, στο σκεπτικό του πρωτόδικου Δικαστηρίου σύμφωνα με το οποίο αυτή μπορεί να συντελεστεί και με τη στάθμευση του οχήματος, είτε μικρής είτε μεγάλης διάρκειας. Υιοθετώ την πιο πάνω προσέγγιση και ερμηνεία του πρωτόδικου δικαστηρίου. Τέλος, στην υπόθεση Νίκολας ν. Δήμος Λάρνακας Ποιν. Εφ. 149/16 ημερ. 26.04.2018, ECLI:CY:AD:2018:B198 επιβεβαιώθηκε, με αναφορά σε αγγλική νομολογία[4], ότι το τι συνιστά παρακώλυση δεν μπορεί να προκαθοριστεί αλλά θα πρέπει να αποφασίζεται με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης όπως ο χρόνος στάθμευσης, ο τόπος, ο σκοπός και οποιαδήποτε άλλα σχετικά στοιχεία Συμπεράσματα / Εκτίμηση Δικαστηρίου Με βάση την ενώπιον μου μαρτυρία αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο Κατηγορούμενος παρέλαβε την ειδοποίηση επιβολής προστίμου την ημέρα διάπραξης του αδικήματος (18.02.2022) το οποίο και δεν πληρώθηκε εντός 45 ημερών από της έκδοσης της. Σε αυτό δε επιβλήθηκε προσεπιβάρυνση €12,50σ που αντιστοιχεί στο ½ του ποσού του εξώδικου προστίμου (€25). Συνεπώς, η προϋπόθεση αυτή πληρείται και ορθώς διώχθηκε ποινικά ο κατηγορούμενος. Σε ό,τι αφορά το κατά πόσο ο κατηγορούμενος βρισκόταν σε δρόμο παρατηρώ τα εξής. Ο ΜΚ.1 ανέφερε ότι δεν ήταν επί της λεωφόρου Ποσειδώνος αλλά σε πάροδο αυτής που δεν έχει ονομασία. Σύμφωνα με τα όσα περιλαμβάνονται στον ορισμό της λέξης «οδός» στο άρθρο 2 του Ν.86.1972 αλλά και αντλώντας καθοδήγηση από τη νομολογία, κρίνω ότι η εν λόγω πάροδος αποτελεί δρόμο εντός της έννοιας του όρου. Περαιτέρω κρίνω ότι δεδομένου ότι η συγκεκριμένη οδός οδηγεί στο χώρο στάθμευσης καφεστιατορίου και στην απουσία αναφοράς οποιωνδήποτε εμποδίων ή απαγόρευσης ή περιορισμού πρόσβασης, καταδεικνύεται ότι υπάρχει χρήση του από το γενικό κοινό. Το γεγονός ότι υπάρχει διάσταση στην αναφορά των λεπτομερειών της κατηγορίας (όπου γίνεται αναφορά σε λεωφόρο Ποσειδώνος αντί πάροδο λεωφόρου Ποσειδώνος) με την ενώπιον μου μαρτυρία είναι κάτι που δεν επηρεάζει το βάσιμο της κατηγορίας. Μπορεί να θεραπευθεί με κατάλληλη τροποποίηση ως θα εξηγηθεί κατωτέρω. Ικανοποιείται συνεπώς και η εν λόγω προϋπόθεση. Τέλος κρίνω, για τους λόγους που εξηγούνται αμέσως πιο κάτω, ότι έχει αποδειχθεί στη βάση της μαρτυρίας που έχω κάνει αποδεχτή ότι το όχημα του κατηγορούμενου παρακώλυε την κυκλοφορία τροχαίων μόνο οχημάτων και όχι πεζών. Το γεγονός ότι αποδεικνύεται μόνο μέρος του κατηγορητηρίου επίσης δεν επηρεάζει το βάσιμο της κατηγορίας. Όπως είναι διατυπωμένος ο Κανονισμός 58

(10)(γ) συνιστά αυτοτελώς ποινικό αδίκημα και μόνη η παρακώλυση της κυκλοφορίας των οχημάτων. Σύμφωνα με το άρθρο 85

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 αν μέρος μόνο ενός κατηγορητηρίου αποδεικνύεται και αυτό το μέρος συνιστά ποινικό αδίκημα ο κατηγορούμενος δύναται χωρίς μεταβολή του κατηγορητηρίου να καταδικαστεί για το ποινικό αδίκημα το οποίο αποδείχθηκε ότι διέπραξε. Ενώπιον μου υπάρχει επαρκής μαρτυρία ως προς τον τρόπο που προκαλείτο η κατ' ισχυρισμό παρακώλυση, υπό την έννοια ότι, ως είχε εντοπιστεί σταθμευμένο το όχημα του κατηγορούμενου, σε περίπτωση ταυτόχρονης διέλευσης δυο έτερων οχημάτων, το ένα όχημα έπρεπε να αναμένει την διέλευση του άλλου οχήματος και μετά αυτό να προχωρήσει, προφανώς αναγκαζόμενο να χρησιμοποιήσει την εξ' αντιθέτου πορείας λωρίδα. Η αναφορά αυτή του μάρτυρα, σε περίπτωση που πράγματι βρισκόταν επί του σημείου της παρόδου που εντοπίστηκε το όχημα του κατηγορούμενου, δεν έτυχε αμφισβήτησης. Δεν παραβλέπω βέβαια ότι δεν έχει δοθεί οποιαδήποτε μαρτυρία ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο παρατηρήθηκε πράγματι παρακώλυση της κυκλοφορίας ή ως προς τη χρονική διάρκεια της στάθμευσης του υπό αναφορά οχήματος. Όπως όμως υποδεικνύεται στο σύγγραμμα των Butterworths Road Traffic Service (ηλεκτρονική έκδοση -Division J Obstruction and Parking Offences - Par. 5.14, σε περιπτώσεις απουσίας μαρτυρίας για πραγματική παρεμπόδιση, πρέπει να προσφερθεί επαρκής μαρτυρία ότι τέτοια μπορούσε να υπάρξει λαμβανομένων υπόψιν των συνθηκών που επικρατούσαν. Υπό όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης, και συγκεκριμένα έχοντας κατά νου α) τον τρόπο που ήταν σταθμευμένο το όχημα KQV 009 εντός του δρόμου αποκόπτοντας τη μια λωρίδα κυκλοφορίας (β) του είδους της δυσχέρειας που προκαλούσε και (γ) ότι η πάροδος οδηγούσε σε χώρο στάθμευσης καφεστιατορίου στον οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να είχε σταθμεύσει ο κατηγορούμενος, ήταν δυνατή η πρόκληση παρακώλυσης. Συνεπώς δεν ήταν επάναγκες να καταδειχθεί ότι πράγματι υπήρξε παρεμπόδιση της κυκλοφορίας (Βλ. Gill v Carson ανωτέρω). Τέτοια παρεμπόδιση κρίνω ότι ήταν και αδικαιολόγητη εφόσον δεν δόθηκε οποιαδήποτε εύλογη αιτία για την στάθμευση, ως ήταν άλλωστε φυσιολογικό, δεδομένου ότι ο κατηγορούμενος αρνήθηκε καθ' ολοκληρίαν την ύπαρξη του οχήματος του στην εν λόγω πάροδο και ο ίδιος ανέφερε στην κατάθεση του ότι δεν είχε κανένα λόγο να σταθμεύσει στο συγκεκριμένο σημείο. Συνακόλουθα καταλήγω ότι ο Κατηγορούμενος την 18/2/2022 ενώ είχε υπό την ευθύνη του το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής KQV 009 μάρκας Isuzu στάθμευσε αυτό σε πάροδο της λεωφόρου Ποσειδώνος κατά τρόπο που παρακώλυε την κυκλοφορία οχημάτων. Παραμένει να εξεταστεί κατά πόσο μπορεί να υπάρξει καταδίκη επί του υφιστάμενου κατηγορητηρίου, δεδομένης της λανθασμένης αναγραφής νομικής βάσης αλλά και του γεγονότος ότι επί των λεπτομερειών αναγράφεται ότι ο κατηγορούμενος στάθμευσε το όχημα στην οδό Ποσειδώνος και όχι επί παρόδου αυτής ως η δοθείσα μαρτυρία. Επιπλέον και για το λόγο καθώς έχει διαφανεί ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε αδίκημα κατά παράβαση του Κανονισμού 58

(10)(γ) των Κανονισμών του 1984 ως ίσχυαν κατά το χρόνο διάπραξης του αδικήματος σε συνδυασμό με το αδίκημα αρ.29 του Δεύτερου Πίνακα που περιλαμβάνεται στο Ν.47(Ι)/97), και όχι κατά παράβαση του (ανύπαρκτου) κανονισμού 58

(1)(ζ) που είναι, μεταξύ άλλων, η νομοθετική βάση επί της οποίας στηρίζεται η κατηγορία. Συνεπώς θα εξετάσω κατά πόσο είναι ορθό και δίκαιο με βάση το νόμο και τη σχετική νομολογία να προβώ στην προσθήκη δεύτερης κατηγορίας εναντίον του Κατηγορούμενου σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 85

(4)του Κεφ. 155. Τροποποίηση κατηγορητηρίου που προβλέπεται από το άρθρο 85

(4)του Κεφ.155, συνίσταται σε τροποποίηση μετά το τέλος της δίκης (Παπαγεωργίου Κώστας και Άλλοι ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 180), εφόσον με τη μαρτυρία έχει αποκαλυφθεί αδίκημα το οποίο δεν περιλαμβάνεται στο κατηγορητήριο, με την τροποποίηση του κατηγορητηρίου να είναι απαραίτητη προκειμένου να καταδικασθεί ο κατηγορούμενος για το αδίκημα αυτό και νοουμένου ότι τηρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος και η νομολογία για τέτοια τροποποίηση (Aνθία Xριστάκης Aνδρέου ν. Δημοκρατίας (Αρ. 1),

(1999)2 Α.Α.Δ. 404 ). Αυτές είναι οι ακόλουθες: α) Η προσαχθήσα μαρτυρία να αποδεικνύει διάπραξη αδικήματος το οποίο δε συμπεριλαμβάνεται στο κατηγορητήριο. β) Να είναι αδύνατη η καταδίκη του κατηγορούμενου για το αδίκημα χωρίς την τροποποίηση του κατηγορητηρίου γ) Με την καταδίκη του για το εν λόγω αδίκημα ο κατηγορούμενος δεν υπόκειται σε ποινή μεγαλύτερη εκείνης που θα του είχε επιβληθεί εάν καταδικαζόταν βάση του αρχικού κατηγορητηρίου και δ) Η μεταβολή του κατηγορητηρίου δεν επηρεάζει δυσμενώς την υπεράσπιση. Κρίνω ότι στην υπό κρίση περίπτωση συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις για την τροποποίηση του κατηγορητηρίου. Το αδίκημα θα παραμείνει το ίδιο όμως θα εδράζεται στην ορθή νομική βάση ενώ αν αυτή παρέμεινε ως είχε η καταδίκη του Κατηγορούμενου για το αδίκημα αυτό θα ήταν αδύνατη. Η δε ποινή που μπορεί να επιβληθεί στον Κατηγορούμενο δεν είναι μεγαλύτερη αλλά είναι η ίδια με εκείνη που θα μπορούσε να επιβληθεί βάσει της κατηγορίας στο αρχικό κατηγορητήριο. Τέλος εξετάζοντας την υπόθεση στο σύνολο της κρίνω ότι η μεταβολή του κατηγορητηρίου δεν θα επηρέαζε δυσμενώς τον Κατηγορούμενο στην υπεράσπιση του, εφόσον το αδίκημα για το οποίο κατηγορήθηκε και υπεράσπισε τον εαυτό του είναι αυτό του κανονισμού 58

(10)(γ). Τα δε γεγονότα που αφορούν το εν λόγω αδίκημα ήταν σε γνώση του από την αρχή και είναι επί τη βάση τούτων που παρατέθηκε η μαρτυρία από την Κατηγορούσα Αρχή επί της οποίας και διεξήγε ο Κατηγορούμενος την υπεράσπιση του. Για όλους τους πιο πάνω λόγους το κατηγορητήριο τροποποιείται με την προσθήκη της ακόλουθης ως δεύτερης κατηγορίας. ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Δεύτερη Κατηγορία Παρακώλυση της ελευθέρας διόδου κατά παράβαση των άρθρων 2,3,4,6 και 7 και του Δεύτερου Πίνακα (Αδίκημα αρ.29) του Περί Εξωδίκου Ρυθμίσεως Τροχαίων Αδικημάτων Νόμου 47(Ι)/97, ως τροποποιήθηκε με το Ν. 139(I)/2021, και των Καν. 58

(10)(γ) και 72 του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών του 1984 όπως τροποποιήθηκαν από την Κ.Δ.Π 357/2014, του περί Αυξήσεως των Χρηματικών Ποινών Νόμου 166/87 και του Άρθρο 19 του Νόμου 86/72 ως τροποποιήθηκε από το Ν. 129(I)/2020. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος, την 18 Φεβρουαρίου 2022 στην Πάφο της επαρχίας Πάφου, ενώ ήταν ιδιοκτήτης και/ή είχε υπό τον έλεγχο του το όχημα με αριθμό εγγραφής [ ] στάθμευσε τούτο σε πάροδο, άνευ ονομασίας, της Λεωφόρου Ποσειδώνος που βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου, που οδηγεί σε χώρο στάθμευσης παρακείμενου καφεστιατορίου με την ονομασία «Deck», κατά τρόπο ώστε να παρεμποδίζει την ελεύθερη κυκλοφορία της τροχαίας κίνησης επί της οδού. Ενόψει όλων των ανωτέρω και υπαγάγοντας τα ευρήματα μου στην νομική πτυχή της υπόθεσης κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας στην 2η κατηγορία. Ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην δεύτερη κατηγορία. Σε σχέση με την 1η κατηγορία δεδομένου ότι η νομοθετική βάση στην οποία βασίζεται δεν υποστηρίζεται από τα γεγονότα όπως εκτέθηκαν ενώπιον μου, αλλά και με τα ευρήματα του Δικαστηρίου που προέκυψαν από την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία που έχει γίνει αποδεκτή, και στη βάση του αξιώματος «καμιά ποινή χωρίς νόμο», ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από αυτή. (Υπ.) ...................................... Μ. Μυτίδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] Βλ το Σύγγραμμα σύγγραμμα WILKINSON´S Road Traffic Offences, 9η έκδοση σελ. 29 [2] Βλ το Σύγγραμμα σύγγραμμα WILKINSON´S Road Traffic Offences, 27η έκδοση σελ. 1/49 [3] The best way of showing that a member of the general public has access to a road with at least the tolerance of the owner of the property is to show that a member of the public does in fact so use it. [4] Nagy v. Weston [1965] 1 All E.R. 78 και Dunn v. Holt [1904] 68 JP 271 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο