Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου ν. N. K., Αρ. Υπόθεσης: 9975/23, 4/12/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Φακοντή, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 9975/23 Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου v. N. K. Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 04 Δεκεμβρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Ο κ. Σ. Χρυσοστόμου Για τον Κατηγορούμενο: Η κα Ιωάννου Κατηγορούμενος: Παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η Το υπό εξέταση κατηγορητήριο καταχωρήθηκε στις 28.11.2023 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, περιλαμβάνει συνολικά 56 κατηγορίες και το σύνολο αυτών έχουν ως μοναδικό παραπονούμενο την κατ ισχυρισμό πρώην συμβία του Κατηγορούμενου ονόματι Α. Ι. Τα αδικήματα που καταλογίζονται στον Κατηγορούμενο διέπονται είτε από πρόνοιες του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, τις πρόνοιες του Περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας και περί Συναφών Θεμάτων Νόμος Ν. 115(Ι)/2021, τις πρόνοιες του Περί Βίας στην Οικογένεια και την προστασία των Θυμάτων Νόμο Ν. 119(Ι)/2000, τις πρόνοιες του Περί της Προστασίας από Παρενόχληση και Παρενοχλητική Παρακολούθηση Νόμο Ν. 114(Ι)/2021 και τις πρόνοιες του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/
- Σε σχέση με τους χρόνους διάπραξης των καταλογιζομένων αδικημάτων σημειώνονται τα ακόλουθα: Οι κατηγορίες 1 μέχρι 11 αφορούν άγνωστη ημερομηνία του μηνός Οκτωβρίου του
- Οι κατηγορίες 12 μέχρι 19 αφορούν την 09 Νοεμβρίου του
- Οι κατηγορίες 20 μέχρι 32 αφορούν την 13 Νοεμβρίου του
- Οι κατηγορίες 33 μέχρι 40 αφορούν την 14 Νοεμβρίου του
- Οι κατηγορίες 41 μέχρι 48 αφορούν την 21 Νοεμβρίου του
- Τέλος οι κατηγορίες 49 μέχρι 56 αφορούν την 22 Νοεμβρίου του
- Η Κατηγορούσα Αρχή ζήτησε όπως ο Κατηγορούμενος παραμείνει υπό κράτηση ένεκα του επικαλούμενου κινδύνου διάπραξης από μέρους του άλλων αδικημάτων καθώς επίσης και του κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων. Προς τον σκοπό υποστήριξης του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής παρέδωσε στο Δικαστήριο αντίγραφο του ποινικού μητρώου του Κατηγορούμενου Παράρτημα Β που αφορά την καταδίκη του στις 04.07.2023 στην υπόθεση Ε.Δ.Πάφου 797/22 δια της επιβολής ποινής φυλάκισης από 5 ημέρες (μικρότερη) μέχρι και 5 μήνες (μεγαλύτερη) με τριετή αναστολή σε αδικήματα κλοπής, κακόβουλης βλάβης, περί Λοιμοκάθαρσης νόμο και ανυπακοής σε νόμιμες διαταγές. Παραδόθηκαν επίσης και αντίγραφα των εκκρεμούσων εναντίον του τεσσάρων Ποινικών Υποθέσεων ήτοι τα κατηγορητήρια των υποθέσεων Ε.Δ.Πάφου 7216/22, 2234/23, 6979/23, 9624/23 Παράρτημα Γ. Επίκληση επίσης έγινε από τον κ. Χρυσοστόμου και στο περιεχόμενο του ιδίου του υφιστάμενου Κατηγορητηρίου το οποίο περιλαμβάνει κατηγορίες που αφορούν 6 διαφορετικές χρονικές περιόδους αλλά και στο γεγονός πως από τις εκκρεμούσες υποθέσεις διαπιστώνεται η ύπαρξη συνολικά 12 διαφορετικών περιστατικών για τα οποία καταλογίζεται στον Κατηγορούμενο η διάπραξη ίδιας η διαφορετικής φύσεως αδικημάτων με μάλιστα κάποια από αυτά όπως τόνισε ο συνήγορος να λαμβάνουν χώρα χρονικά ακόμα και μετά την καταδίκη του στην υπόθεση σε αδικήματα της υπόθεσης 797/
- Προς υποστήριξη του κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων κατατέθηκε επίσης στο Δικαστήριο αντίγραφο του μαρτυρικού υλικού Παράρτημα Α το οποίο αποτελείται από τρείς διαφορετικούς ανακριτικούς φακέλους με τον κ. Χρυσοστόμου να παραπέμπει στα ακόλουθα: Στον ανακριτικό φάκελο με στοιχεία Σ593/23 και συγκεκριμένα στην κατάθεση της κυρίας Α. Ι. ημερ. 23.11.2023 η οποία αναφέρεται σε σχέση με τις ενέργειες του Κατηγορούμενου για επηρεασμό της. Στον ανακριτικό φάκελο με στοιχεία Σ577/2023 και συγκεκριμένα στην κατάθεση της Α. Ι. ημερ. 18.11.2023 η οποία αναφέρεται στο τι περιήλθε υπόψη της σε σχέση με τον επηρεασμό της. Στον ανακριτικό φάκελο με στοιχεία Σ573/2023 και συγκεκριμένα στην κατάθεση της Α. Ι. ημερ. 09.11.2023 η οποία αναφέρεται σε σχέση με τις ενέργειες του Κατηγορούμενου για επηρεασμό της. Επιχειρηματολογώντας ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής υποστήριξε την θέση πως στην υπό εξέταση υπόθεση υπάρχει η πιθανότητα ο Κατηγορούμενος σε περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος να διαπράξει άλλα αδικήματα λαμβάνοντας υπόψη το ποινικό του μητρώο, τις εκκρεμούσες εναντίον του ποινικές υποθέσεις καθώς και το ίδιο το περιεχόμενο της υπο εξέταση υπόθεσης από το σύνολο των οποίων διαφαίνεται ως υποστήριξε ο κ. Χρυσοστόμου ροπή του Κατηγορούμενου προς το έγκλημα με αποτέλεσμα η πιθανότητα σε περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος να διαπράξει άλλα αδικήματα να είναι ορατή. Επίσης υποστήριξε και την θέση πως τα όσα περιλαμβάνονται στις τρείς διαφορετικές καταθέσεις της [ ] φανερώνουν ξεκάθαρη προσπάθεια επηρεασμού από τον Κατηγορούμενο της βασικής μάρτυρα κατηγορίας με αποτέλεσμα να υπάρχει επαρκής μαρτυρία η οποία να δικαιολογεί το φόβο της Αστυνομίας για ύπαρξη κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων αν διατασσόταν η απόλυση του κατηγορούμενου μέχρι τη δίκη. Η κα Ιωάννου έφερε ένσταση στο αίτημα της κράτησης στη βάση και των δύο επικαλούμενων κινδύνων και τόνισε τον κανόνα όπου επιβάλει ένας κατηγορούμενος να πρέπει να αφήνετε ελεύθερος με την στέρηση της ελευθερίας του να αποτελεί μόνο την εξαίρεση εκεί και όπου υπάρχει τέτοια αναγκαιότητα και αναλογικότητα. Κατά την εμπεριστατωμένη προφορική της αγόρευση ανάπτυξε τόσο τις νομικές και νομολογιακές προϋποθέσεις που απαιτούνται να ικανοποιηθούν για την κράτηση του Κατηγορούμενου υποστηρίζοντας την θέση για τους λόγους που με επιμέλεια εξήγησε πως στην υπό εξέταση υπόθεση δεν πληρούνται. Εξέφρασε την άποψη πως από τα δεδομένα που έχει ενώπιον του το Δικαστήριο σε σχέση με την μοναδική προηγούμενη καταδίκη του Κατηγορούμενου και τις εκκρεμούσες εναντίον του ποινικές υποθέσεις πως σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να δημιουργηθεί η ισχυρή εντύπωση στο Δικαστήριο ότι υπάρχει η πιθανότητα διάπραξης από μέρους του άλλων αδικημάτων. Ο Κατηγορούμενος απολαμβάνει το τεκμήριο της αθωότητας όπως τόνισε για τις εκκρεμούσες υποθέσεις που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου με μία μάλιστα εξ αυτών (Υπόθεση 6979/23) να αφορά και πάλι παράπονα και καταγγελίες της Α. Ι. ενώ μεταξύ τους οι εκκρεμούσες υποθέσεις αφορούν διαφορετικής φύσεως αδικήματα μάλιστα την περίοδο που κατά την κα. Ιωάννου ο κατηγορούμενος βρισκόταν υπόδικος στις Κεντρικές Φυλακές και δεν θα μπορούσε ως εκ τούτου να διαπράξει. Βασική επιχειρηματολογία της κας. Ιωάννου αποτέλεσε η θέση πως η συγκεκριμένη παραπονούμενη έχει βάλει στόχο και σκοπό ουσιαστικά να κρατήσει μακριά τον κατηγορούμενο από την θυγατέρα την οποία έχουν αποκτήσει και προς το σκοπό επίτευξη των στόχων της αυτών προβαίνει συχνά σε καταγγελίες του Κατηγορούμενου στην Αστυνομία. Μάλιστα ανάφερε και αυτό δεν έχει αμφισβητηθεί πως εναντίον του Κατηγορούμενου εκκρεμούσε μέχρι πρότινος η ποινική υπόθεση 797/2022 Ε.Δ.Πάφου η οποία περιλάμβανε και πάλι παραπονούμενη την Α. Ι. για παρόμοιας φύσεως αδικήματα με αυτά που αντιμετωπίζει με την υπό εξέταση υπόθεση και αυτός αθωώθηκε από το Δικαστήριο σε όλες τις κατηγορίες που την αφορούσαν παρά την κράτηση του ως υπόδικο στην υπόθεση για διάστημα σχεδόν 2 ετών και βρισκόμενος αντιμέτωπος με 80 σχεδόν κατηγορίες με το Δικαστήριο να καταλήγει στην απόφαση του να κρίνει ως αναξιόπιστη την βασική μάρτυρα και παραπονούμενη και ότι αυτή είχε αλλότρια κίνητρα στις καταγγελίες της αλλά και πως αυτή δεν φοβόταν τον Κατηγορούμενο. Παρέδωσε μάλιστα στο Δικαστήριο μηνύματα που ανταλλάχθηκαν κατά την κ. Ιωάννου ήτοι τα Τεκμήρια Στ και Ζ από τα οποία φαίνεται ότι η καταδιωκτική προσέγγιση της Ιακώβου προς το πρόσωπο του Κατηγορούμενου και η προσπάθεια της να τον εμπλέξει με την υποβολή εναντίον του παραπόνων και διώξεων μέσω της Αστυνομίας η οποία στην συνέχεια υποβάλει όπως και στην υπο εξέταση περίπτωση αιτήματα για την κράτηση του Κατηγορούμενου κάτι το οποίο φαίνεται να επαναλήφθηκε και στα πλαίσια της υπόθεσης 797/2022 από την οποία εν τέλει αθωώθηκε χωρίς να ασκηθεί οποιαδήποτε έφεση από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής. Τόνισε επίσης πως σε σχέση με τις καταγγελίες και παράπονα της [ ] και τον ισχυρισμό της περί επηρεασμού δεν υπάρχει οποιαδήποτε ενισχυτική μαρτυρία η οποία απαιτείται υπό τις περιστάσεις και πως τα όσα καταγράφει στις καταθέσεις της είναι και αυτά εμποτισμένα από τα αλλότρια της κίνητρα. Για την έκδοση της παρούσας απόφασης έχω λάβει υπόψη το σύνολο των όσων εισηγήθηκαν οι εμπλεκόμενες πλευρές τα οποία έχουν αποτυπωθεί αυτολεξεί στα πρακτικά που έχουν τηρηθεί και έχω κατά νου τη σχετική Νομολογία. Σχετική αναφορά θα γίνεται εκεί και όπου κρίνεται αναγκαία υπο τις περιστάσεις. Νομική Πτυχή - Εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση Η εξουσία του Δικαστηρίου όσον το αφορά αίτημα κράτησης του Κατηγορούμενου μέχρι την ημερομηνία της δίκης του εδράζεται στα άρθρα 48 και 157
(1)της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155. Το Δικαστήριο, εξετάζοντας ένα αίτημα κράτησης κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του, πρέπει να καθοδηγείται από την αρχή ότι κάθε κατηγορούμενος είναι αθώος, εκτός αν τελικά καταδικαστεί από αρμόδιο Δικαστήριο και ότι η κράτησή του αποτελεί έναν σοβαρό περιορισμό της προσωπικής του ελευθερίας, η οποία διασφαλίζεται από το άρθρο 11 του Συντάγματος. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου κ.α.
(2001)2 Α.Α.Δ. 373 αναφέρεται ότι ο κανόνας ότι οι υπόδικοι αφήνονται ελεύθεροι κάμπτεται μόνο εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένοι κίνδυνοι. Ως ζήτημα γενικής αρχής, η οποία κατοχυρώνεται και συνταγματικά εφόσον αποτελεί απόρροια του τεκμηρίου της αθωότητας, ένας υπόδικος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος με εγγύηση στις περιπτώσεις όπου υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στη δίκη του. Ταυτόχρονα πρέπει να σταθμίζεται με αυτά και το δημόσιο συμφέρον που επιτάσσει την παρουσία των κατηγορουμένων στο Δικαστήριο. Η κράτηση υποδίκου καθίσταται αποδεκτή εφόσον το επιβάλλει η διασφάλιση των σκοπών της απονομής της δικαιοσύνης.[1] Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με βάση παγίως καθιερωμένες νομικές αρχές, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109 απαριθμούνται οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου. Αυτοί έχουν επαναληφθεί πολύ πρόσφατα μεταξύ άλλων[2] στην Ποινική Έφεση Αρ. 129/20 μεταξύ Ανδρέου v. Αστυνομίας, ημερ. 20.08.2020,Ποινική Έφεση Αρ. 195/20 μεταξύ Αργύρη v. Δημοκρατίας ημερ. 23.12.2020 και στην Ποινική Έφεση Αρ. 75/2021 μεταξύ S M v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ημερ. 6.7.2021 και είναι οι ακόλουθοι:
- Η πιθανότητα/κίνδυνος μη προσέλευσης του κατηγορουμένου στο Δικαστήριο
- Η πιθανότητα/κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων
- Η πιθανότητα/κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων. Καθένας από τους πιο πάνω παράγοντες εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δύναται να δικαιολογήσει την έκδοση διατάγματος κράτησης. Δεν είναι συνεπώς απαραίτητη η συνδρομή και των τριών πιο πάνω παραγόντων για να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7). Πιθανότητα διάπραξης ίδιου ή άλλου αδικήματος: Ως αναφέρθηκε και ανωτέρω το αίτημα της κράτησης του Κατηγορούμενου στηρίχθηκε μεταξύ άλλων στον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων που από μόνος του μπορεί να δικαιολογήσει την κράτηση ενός κατηγορούμενο μέχρι την δίκη του. Στο Δικαστήριο παραδόθηκε ως Παράρτημα Α αντίγραφο του ποινικού μητρώου του Κατηγορούμενου. Από μελέτη αυτού προκύπτουν τα ακόλουθα: Ότι αυτός στις 04.07.2023 έχει καταδικαστεί στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης Ε.Δ.Πάφου 797/2022 για αδικήματα που φαίνεται να έλαβαν χώρα μεταξύ της περιόδου από 10.07.2017 μέχρι και τις 19.07.2021 δια της επιβολής ποινής φυλάκισης από 5 ημέρες (μικρότερη) μέχρι και 5 μήνες (μεγαλύτερη) με τριετή αναστολή σε αδικήματα κλοπής, κακόβουλης βλάβης, περί Λοιμοκάθαρσης νόμο και ανυπακοής σε νόμιμες διαταγές. Επίσης στο Δικαστήριο παραδόθηκε ως Παράρτημα Β αντίγραφα τεσσάρων κατηγοριών που βρίσκονται σε εξέλιξη στο Ε.Δ.Πάφου και τα οποία αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Από μελέτη αυτών προκύπτουν τα ακόλουθα: Στην ποινική υπόθεση 7216/22 κατηγορείται ότι σε άγνωστη ημερομηνία του μηνός Ιουνίου του 2021 και 01.08.2021 διέπραξε αδικήματα συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος και πλημμελήματος, κατοχής και μεταφοράς εκρηκτικών υλών και κατοχής μη πυροβόλων όπλων. Στην ποινική υπόθεση 2234/23 κατηγορείται ότι μεταξύ άγνωστης ημερομηνίας και 08.02.2022 διέπραξε αδικήματα συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος και πλημμελήματος, κατοχής και χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α. Στην ποινική υπόθεση 6979/23 κατηγορείται ότι στις 12.07.2023 και 17.07.2023 αυτός διέπραξε αδικήματα που αφορούν βία κατά των γυναικών, άσκησης ψυχολογικής βίας, βίας στην οικογένεια, παρενόχληση κλπ με μοναδική παραπονούμενη την κατ ισχυρισμό πρώην συμβία του Α. Ι. Στην ποινική υπόθεση 9624/23 κατηγορείται ότι στις 30.10.2023 αυτός διέπραξε αδικήματα συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος, διάρρηξης κατοικίας, κλοπής από κατοικία και κατοχής διαρρηκτικών οργάνων. Τέλος από μελέτη του υφιστάμενου κατηγορητηρίου προκύπτει ο καταλογισμός στον Κατηγορούμενο ποινικών αδικημάτων που αφορούν 6 διαφορετικές χρονικές περιόδους εντός της περιόδου Οκτωβρίου με Νοέμβριο του 2023 και με μοναδική παραπονούμενο την πρώην συμβία του Α. Ι. Η ύπαρξη των υποθέσεων αυτών δεν έχει αμφισβητηθεί ούτε και το συγκεκριμένο ποινικό μητρώο. Από μελέτη του συνόλου των υποθέσεων προκύπτει πως τόσο η υπό εξέταση όσο και η ποινική υπόθεση Ε.Δ.Πάφου 6979/23 αφορούν αποκλειστικά παράπονα και καταγγελίες της Α. Ι. Οι υπόλοιπες εκκρεμούσες υποθέσεις και η προηγούμενη καταδίκη αφορά σε διαφορετικής φύσεως αδικήματα από αυτά που διέπουν τις δύο πιο πάνω υποθέσεις. Υπενθυμίζω βεβαίως πως σύμφωνα και με τη νομολογία μας[3] η πιθανότητα διάπραξης άλλου αδικήματος δεν περιορίζεται κατ ανάγκη σε παρόμοιο με το υπό εκδίκαση αδίκημα. Η έννοια της εξέτασης της πιθανολόγησης διάπραξης νέου αδικήματος δεν συνδέεται μόνο με το υπό εξέταση αδίκημα, αλλά και με την επιθυμία προστασίας του κοινωνικού συνόλου. Ακόμα μπορεί να λεχθεί ότι εξυπηρετούνται και τα συμφέροντα του ίδιου του κατηγορούμενου ο οποίος λόγω του περιορισμού του αποτρέπεται από τη διάπραξη νέων αδικημάτων που επιφέρουν τιμωρία.[4] Τα όσα έχουν λεχθεί από τον Δικαστή κ. Ιωαννίδη στα πλαίσια της Ποινικής Έφεσης Αρ. 195/2020 μεταξύ Αργύρη v. Δημοκρατίας, ημερ. 23.12.2020 είναι απόλυτα σχετικά ως προς την εξέταση του λόγου αυτού. Στη Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 130, επαναλαμβάνεται ότι η πιθανότητα διάπραξης ίδιου ή άλλου αδικήματος είναι δυνατό να αποτελέσει τον αποφασιστικό παράγοντα για την απόφαση του Δικαστηρίου, αφού κάθε παράγων εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος κράτησης. Μάλιστα, με αναφορά στη Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7, λέχθηκε ότι η άποψη ότι πρέπει σε κάθε περίπτωση να υπάρχει συρροή όλων των παραγόντων που καθιέρωσε η Νομολογία, περιλαμβανομένης και της πιθανότητας επανάληψης αδικημάτων, δεν βρίσκει έρεισμα ούτε στη λογική ούτε στη Νομολογία. Συνοψίζοντας, αυτό που προκύπτει από τη Νομολογία, είναι ότι δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία σε σχέση με την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων. Αρκεί να δημιουργείται ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα στη βάση του συνόλου του υλικού που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου (Φενερίδης
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2101, Πατατάρης ν. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 46 και Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 113/15 (Σχ. με 115/15) απόφαση ημερ. 02.06.2015). Επιπρόσθετα και στην υπόθεση ΙΩΑΝΝΟΥ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 25/2022, 4/2/2022 η Δικαστής κα. Σταματίου ανάφερε τα εξής σχετικά: Ο κίνδυνος διάπραξης νέων αδικημάτων αποτελεί έναν από τους τρεις αυτοτελείς λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει την κράτηση ενός υποδίκου μέχρι τη δίκη του. Στη Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 45 αναφέρθηκε ότι η πρόβλεψη αναφορικά με την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων δεν μπορεί παρά να στηρίζεται είτε σε στοιχεία που προέρχονται από το ιστορικό του υπόδικου ή της υπόθεσης, είτε σε εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της. Για να καταλήξει το Δικαστήριο σε συμπέρασμα για τη διάπραξη άλλου αδικήματος, δεν απαιτείται σύμφωνα με τη Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 130, ακριβής μαρτυρία. Αρκεί αν, με βάση όλα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, να δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει πιθανότητα. Ένεκα του γεγονός πως στην υπο εξέταση περίπτωση επιδιώκεται η κράτηση του Κατηγορούμενου στα πλαίσια παραπόνων της κατ ισχυρισμό πρώην συμβίας του για πέραν του ενός περιστατικού έχω ανατρέξει σε έρευνα για να εντοπίσω πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για παρόμοιας φύσεως περιστατικά. Η έρευνα μου με έφερε αντιμέτωπο με δύο πρόσφατες ποινικές εφέσεις που κατά την άποψη μου είναι σχετικές με την υπό εξέταση υπόθεση. Σε αυτές ενώ πρωτόδικα διατάχθηκε η κράτηση του κατηγορούμενου στη βάση του κινδύνου διάπραξης από μέρους του άλλων αδικημάτων στην συνέχεια κατ έφεση ανατράπηκε με αποτέλεσμα σε έκαστη περίπτωση να αφεθούν ελεύθεροι οι κατηγορούμενοι με όρους. Στην ΓΕΩΡΓΙΟΥ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 131/2021, 1/9/2021 o κατηγορούμενος - εφεσείων αντιμετώπιζε 15 κατηγορίες ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Η υπόθεση αφορούσε πέντε διαφορετικά περιστατικά που, κατ' ισχυρισμό διαδραματίστηκαν τον Μάρτιο, Απρίλιο, Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο του 2021, κατά τα οποία και κάθε φορά, ο Εφεσείων διέπραττε τα αδικήματα της κακόβουλης ζημιάς στην πόρτα της οικίας του πατέρα του, της κοινής επίθεσης εναντίον του τελευταίου, ενώ συμπεριφερόταν και με τρόπο που του προκαλούσε ψυχική βλάβη. Ο Εφεσείων, που εμφανίστηκε χωρίς δικηγόρο, αρνήθηκε τις κατηγορίες με την υπόθεση να ορίζεται για ακρόαση, οπόταν και εγέρθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή ζήτημα κράτησης του μέχρι τη δίκη του στη βάση του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων αίτημα το οποίο και εγκρίθηκε. Το Εφετείο έκανε δεκτή την έφεση που ασκήθηκε από τον Κατηγορούμενο - Εφεσείων και ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση διέταξε όπως αυτός αφεθεί ελεύθερος με όρους. Στην απόφαση αναφέρθηκε μεταξύ άλλων το εξής: ΄΄Ήταν συναφές και έπρεπε να ληφθεί υπόψη ότι η μαρτυρία δεν αναδείκνυε τάση του Εφεσείοντα προς την παρανομία γενικά, αλλά με αναφορά στον πατέρα του. Σε αντιδιαστολή με τις περιπτώσεις ροπής προς το έγκλημα γενικά ή έστω προς κατηγορίες αδικημάτων όπου το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει την ελευθερία του υπόδικου με την ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου γενικά, στις περιπτώσεις όπου η παρανομία για την οποία υπάρχει η ανάγκη προφύλαξης είναι συγκεκριμένη, είναι ευχερέστερη και μπορεί να εξυπηρετήσει η επιβολή εναλλακτικών της κράτησης μέτρων προς διασφάλιση έναντι του κινδύνου της επανάληψης των αδικημάτων και αποφυγή της κράτησης που είναι η έσχατη λύση και που μπορεί να διαταχτεί εκεί και μόνο όπου κρίνεται ότι κανένα άλλο μέτρο δεν μπορεί να αποδώσει.΄΄ Στην Ν.Ι. v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ , ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 246/2022, 14/11/2022 το Εφετείο ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση στη βάση της οποίας διατάχθηκε η κράτηση του κατηγορούμενου. Το κατηγορητήριο αναφερόταν σε δέκα μηνύματα τα οποία, κατ' ισχυρισμών, απέστειλε διά τηλεφώνου ο εφεσείων (κατηγορούμενος) στην πρώην σύζυγο του. Τα μηνύματα αυτά, κατά την εφεσίβλητη (Κατηγορούσα Αρχή), συνιστούν άσκηση ψυχολογικής βίας και βίας στην οικογένεια, απειλή και παρενόχληση. Επίσης αποτελούν ανυπακοή σε δικαστικό διάταγμα εκδοθέν σε άλλη υπόθεση, δια του οποίου διατάσσεται ο εφεσείων όπως μη παρενοχλεί την παραπονούμενη με αποτέλεσμα ο εφεσείων να αντιμετωπίζει αντίστοιχες κατηγορίες ενώπιον Επαρχιακού Δικαστηρίου. Ο εφεσείων δεν παραδέχθηκε τις κατηγορίες και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση με την κατηγορούσα αρχή να ζητά και να επιτυγχάνει την κράτηση του στη βάση του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων αφού πέραν από το κατηγορητήριο που αυτός αντιμετώπιζε εκκρεμούσαν εναντίον του Κατηγορούμενου άλλες τρείς ποινικές υποθέσεις τόσο παρόμοιας όσο και διαφορετικής φύσεως με την ίδια την παραπονούμενη. Το Δικαστήριο προχώρησε και ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση και διέταξε όπως ο Κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος με όρους και συγκεκριμένα να υπογράψει εγγύηση ύψους €10.000 και να υπογράφει καθημερινά σε Αστυνομικό Σταθμό σημειώνοντας μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: ''Στην Δ. Α. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 159/2022 ημερομηνίας 29/9/2022, ελέχθη ότι δεν «μπορεί οι ισχυρισμοί που προβάλλονται εκ μέρους των μαρτύρων κατηγορίας να αποτελέσουν τη βάση της πιθανολόγησης κινδύνου για διάπραξη νέων αδικημάτων ως εάν να επρόκειτο για αποδεδειγμένα γεγονότα». '' Είναι γνωστή η νομολογία και επιγραμματικά επαναλήφθηκε πολύ πρόσφατα στην υπόθεση Ιωάννου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 25/2022, ημερομηνίας 4/2/2022, στην οποία λέχθηκε ότι: «.για να καταδειχθεί η ύπαρξη ροπής ενός κατηγορουμένου στο έγκλημα θα πρέπει τα στοιχεία που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου να δημιουργούν ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοιος κίνδυνος». Από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου και λαμβάνοντας υπόψη το καίριο δεδομένο ότι η υπό εξέταση υπόθεση αφορά αποκλειστικά και μόνο συγκεκριμένη παραπονούμενη όπως βεβαίως και η υπόθεση 6979/23 και έχοντας και κατά νου ότι θα πρέπει να γίνει στάθμιση υπό του πρίσματος της κυρίαρχης αρχής ότι αφετηρία είναι η ελευθερία του ατόμου και ότι ο κατηγορούμενος απολαμβάνει το τεκμήριο της αθωότητας στις εκκρεμούσες υποθέσεις του και ότι το ποινικό του μητρώο περιλαμβάνει μία καταδίκη για άλλης φύσεως αδικήματα από αυτά που αντιμετωπίζει στην υπό εξέταση υπόθεση καταλήγω πως δεν μου δημιουργείται ισχυρή εντύπωση πως ο Κατηγορούμενος σε περίπτωση που θα αφεθεί ελεύθερος θα διαπράξει συγκεκριμένης φύσεως αδικήματα με αποτέλεσμα να καθίσταται αναγκαία η έκδοση διαταγής για την κράτηση του. Συνεπώς το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής για την κράτηση του Κατηγορούμενου στη βάση του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων απορρίπτεται. Πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων: Στρεφόμενος τώρα στην πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων που αποτέλεσε επίσης λόγο για την κράτηση του Κατηγορούμενου παραπέμπω στα όσα πολύ πρόσφατα και πάλι απασχόλησαν για το ζήτημα αυτό το Ανώτατο Δικαστήριο στην ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ v. Γ. Κ., Ποινική Έφεση Αρ. 88/2021, 5/7/2021 στα πλαίσια της οποίας ο Δικαστής Ι. Ιωαννίδης ανέφερε τα ακόλουθα σχετικά: Πλούσια η Νομολογία σε σχέση με τον πιο πάνω παράγοντα. Να υπενθυμίσουμε απλώς πως εκείνο που εξετάζεται είναι κατά πόσο οι φόβοι των Ανακριτικών Αρχών για επηρεασμό μαρτύρων, είναι εύλογα δικαιολογημένοι με βάση τα δεδομένα που υπάρχουν (Σιημητρά κ.α. ν. Αστυνομίας
(1990)2 ΑΑΔ, 397). Κριτήριο είναι οι πιθανοί κίνδυνοι να επηρεαστούν μάρτυρες. Στη Μακαρίτης ν. Δημοκρατίας
(2002)2 ΑΑΔ, 90, τονίστηκε πως η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει υποχρέωση να αποδείξει ότι θα υπάρξει επηρεασμός μαρτύρων κατηγορίας, αν ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος. Το Δικαστήριο θα διατάξει την κράτηση ενός υποδίκου, αν ικανοποιηθεί ότι υπάρχουν ουσιαστικοί λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν σε συμπέρασμα ότι υπάρχει κίνδυνος/πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων (Χολίεφ ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 302/18, απόφαση ημερ. 4.2.2019). Πολύ πρόσφατα και συγκεκριμένα στην Γ.Φ. v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ , ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 265/2022, 21/12/2022 αναφέρθηκαν επίσης τα εξής: ''Ο κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων δεν αποτιμάται ως να είναι η δίκη του ατόμου, αλλά περί πιθανότητας ο λόγος, δικαιολογημένης βεβαίως, όπως έχει λεχθεί, μεταξύ άλλων στη Χριστούδια ν. Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 689, Μακαρίτης ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 90, Φανιέρος ν. Αστυνομίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 472 και Χουσεΐν ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 80/2019, ημερ. 8.7.2019. Η προσπάθεια ή η εκδήλωση επηρεασμού μαρτύρων σαφώς και καθιστά τον εν λόγω κίνδυνο υπαρκτό.'' Τα όσα έχουν επίσης αναφερθεί στην υπόθεση Χαμπή Αντώνης Φανιέρος και Άλλος ν. Αστυνομίας και Άλλου
(2011)2 ΑΑΔ 472 είναι σημαντικά για σκοπούς και της παρούσας υπόθεσης: ''Η νομολογία μας είναι σαφής αναφορικά με το ζήτημα της πιθανότητας επηρεασμού μαρτύρων. Αυτό που εξετάζει το δικαστήριο είναι το κατά πόσον οι φόβοι της Αστυνομίας για επηρεασμό μαρτύρων είναι εύλογα δικαιολογημένοι, με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα. Ο δικαιολογημένος φόβος ότι ο κατηγορούμενος θα επέμβει με την πορεία της δικαιοσύνης είναι επιτρεπτός λόγος για την κράτηση του. Γενική δήλωση ότι ο κατηγορούμενος θα επέμβει στην πορεία της δικαιοσύνης δεν είναι αρκετή. Θα πρέπει προς τούτο να δοθεί μαρτυρία που υποστηρίζει τη δήλωση (Δέστε: Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109, Σιημητράς ν. Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 397, Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 245 και Χριστούδιας
(2001)2 Α.Α.Δ. 689). Από τη στιγμή που διαπιστώνεται η πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων δεν παρέχεται πεδίο εξέτασης της εξασφάλισης της παρουσίας του κατηγορούμενου με εγγύηση (Δέστε: Κωνσταντινίδης, ανωτέρω). Στην υπόθεση Χριστούδια
(2001)2 Α.Α.Δ. 689 τονίστηκε ότι, και σύμφωνα με τη νομολογία του Ε.Δ.Δ.Α., εκείνο που εξετάζεται είναι η ύπαρξη ευλόγως δικαιολογημένου φόβου επηρεασμού μαρτύρων. Στην υπόθεση εκείνη η μαρτυρία που υπήρχε ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου ήταν ότι ο κύριος μάρτυρας κατηγορίας είχε απειληθεί από ανώνυμο πρόσωπο. Το περιεχόμενο της απειλής είχε τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου με κατάθεση του ίδιου του απειληθέντος μάρτυρα. Το Εφετείο έκρινε ότι η μαρτυρία καθιστούσε τους φόβους των διωκτικών αρχών εύλογα δικαιολογημένους. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης (ανωτέρω) η μαρτυρία ενώπιον του δικαστηρίου συνίστατο σε επιστολή δύο μαρτύρων κατηγορίας με την οποία αυτοί δήλωναν ουσιαστικά την πρόθεση τους να αναιρέσουν προηγούμενη κατάθεση τους με την οποία ενέπλεκαν τον κατηγορούμενο. Η μαρτυρία θεωρήθηκε επαρκής για να διαταχθεί η κράτηση του κατηγορουμένου. Στην υπόθεση Μακαρίτης ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 90 τέθηκε και πάλι ζήτημα πιθανότητας επηρεασμού μάρτυρος και τονίστηκε ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει την υποχρέωση να αποδείξει ότι θα υπάρξει επηρεασμός μαρτύρων κατηγορίας, αν ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος. Το δικαστήριο θα διατάξει την κράτηση ενός κατηγορουμένου αν ικανοποιηθεί ότι υπάρχουν ουσιαστικοί λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν σε συμπέρασμα ότι υπάρχει κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων. Στην υπόθεση εκείνη υπήρχε μαρτυρία ότι ήδη είχε εκδηλωθεί προσπάθεια από τη σύζυγο του κατηγορούμενου-εφεσείοντος να επηρεάσει τη βασική μάρτυρα κατηγορίας. Η μαρτυρία κρίθηκε αρκετή για να διαταχθεί η κράτηση του κατηγορουμένου. Η μάρτυρας στην υπόθεση εκείνη είχε δώσει, η ίδια, κατάθεση ότι έγινε προσπάθεια επηρεασμού της από τη σύζυγο του κατηγορουμένου. Στην παρούσα υπόθεση, κατά την κρίση μας, υπήρχε επαρκής μαρτυρία που δικαιολογούσε το φόβο της Αστυνομίας για ύπαρξη κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων, αν διατασσόταν η απόλυση του εφεσίβλητου μέχρι τη δίκη του. Η μαρτυρία αυτή αποτελείτο κυρίως από τα όσα έχουμε ήδη αναφέρει ότι μας υπέδειξε ο ευπαίδευτος συνήγορος του εφεσείοντος. Πρόκειται για τα προαναφερόμενα δύο ημερολόγια ενέργειας και τα όσα αναγράφονται σ' αυτά, και για την αλλαγή της στάσης Πουτζουρή που στην αρχική κατάθεση ήταν ενοχοποιητική για τον εφεσίβλητο ενώ στη συνέχεια, και για άγνωστο λόγο, έγινε αποενοχοποιητική. Τα ημερολόγια ενέργειας και τα όσα αναγράφονται σ' αυτά μπορούσαν να ληφθούν υπόψη, δεδομένου ότι η γνησιότητα και η ορθότητα τους δεν αμφισβητήθηκε. Το ζητούμενο, εν πάση περιπτώσει, είναι η πιθανολόγηση του επηρεασμού μαρτύρων, δηλαδή, ουσιαστικά, η πρόθεση επηρεασμού μαρτύρων. Δεν τίθεται θέμα ενισχυτικής μαρτυρίας, όπως θεώρησε το πρωτόδικο δικαστήριο. Χρειάζεται απλά μαρτυρία που να φανερώνει ότι οι φόβοι και οι ανησυχίες της Αστυνομίας είναι γνήσιοι και δικαιολογημένοι. Συναφώς σημειώνουμε ότι ο κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων δεν είναι απαραίτητο να προέρχεται από τον ίδιο τον κατηγορούμενο, αλλά μπορεί, να προέρχεται και από συγγενικά ή και δικά του πρόσωπα, όπως στην προκείμενη περίπτωση από το γιό του κατηγορούμενου-εφεσίβλητου. Το ίδιο ίσχυσε και στην υπόθεση Μακαρίτη (ανωτέρω) όπου ο κίνδυνος επηρεασμού προερχόταν από τη σύζυγο του κατηγορούμενου.'' Στρεφόμενος τώρα στα γεγονότα της υπό εξέταση υπόθεσης, υπενθυμίζεται πως η εισήγηση για την κράτηση του Κατηγορούμενου στη βάση της πιθανότητας επηρεασμού μαρτύρων έγινε με αναφορά: (α) Στον ανακριτικό φάκελο με στοιχεία Σ593/23 και συγκεκριμένα στην κατάθεση της κυρίας Α. Ι. ημερ. 23.11.2023 η οποία αναφέρεται σε σχέση με τις ενέργειες του Κατηγορούμενου για επηρεασμό της. (β) Στον ανακριτικό φάκελο με στοιχεία Σ577/2023 και συγκεκριμένα στην κατάθεση της Α. Ι. ημερ. 18.11.2023 η οποία αναφέρεται στο τι περιήλθε υπόψη της σε σχέση με τον επηρεασμό της. (γ) Στον ανακριτικό φάκελο με στοιχεία Σ573/2023 και συγκεκριμένα στην κατάθεση της Α. Ι. ημερ. 09.11.2023 η οποία αναφέρεται σε σχέση με τις ενέργειες του Κατηγορούμενου για επηρεασμό της. Υπενθυμίζεται πως η Ιακώβου είναι ουσιαστικά η βασική μάρτυρας κατηγορίας η οποία παρουσιάζεται ως το θύμα των καταλογιζομένων κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος. Από μελέτη των καταθέσεων της προκύπτει πως γίνεται συγκεκριμένη αναφορά σε προσπάθεια είτε κατά την διάρκεια συναντήσεων που είχε με τον Κατηγορούμενο είτε δια της αποστολής από μέρους του μηνυμάτων προς αυτήν για να αποσύρει τις καταγγελίες και παράπονα που αυτή έχει υποβάλλει στην Αστυνομία. Μάλιστα η στάση αυτή του Κατηγορούμενου παρουσιάζεται μέσα από τις καταθέσεις της παραπονούμενης να γίνεται κατά τρόπο απειλητικό με διάφορους τρόπους προς το πρόσωπο της. Συνεπώς στην υπό εξέταση υπόθεση δεν διαπιστώνω να γίνεται μια γενική και αόριστη δήλωση ότι ο κατηγορούμενος θα επέμβει στην πορεία της δικαιοσύνης που κάτι τέτοιο προφανώς και δεν θα ήταν αρκετό. Απεναντίας έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου συγκεκριμένη μαρτυρία από πλευράς της βασικής παραπονούμενης της υπόθεσης που υποστηρίζει τους φόβους των διωκτικών αρχών και τους καθιστά εύλογα δικαιολογημένους. Επειδή πολύς λόγος έγινε από την κα. Ιωάννου σε σχέση με τα αλλότρια κίνητρα και προθέσεις της παραπονούμενης με επίκληση μάλιστα προηγούμενη υπόθεση που εκδικάστηκε μεταξύ των ιδίων εμπλεκομένων (797/22) είναι αρκετό να αναφερθεί πως για σκοπούς του ενδιάμεσου αυτού σταδίου το Δικαστήριο δεν θα ενεργήσει ως σαν να ήταν η κυρίως δίκη ούτε και θα μπορούσε να αποφανθεί από το πρώιμο αυτό στάδιο και πριν η ακροαματική διαδικασία της υπόθεσης λάβει χώρα στο κατά πόσον η μαρτυρία της παραπονούμενης θα γίνει η όχι αποδεκτή ως αξιόπιστη ή αν αυτή διακατέχεται από οποιαδήποτε αλλότρια κίνητρα ή προθέσεις. Κάτι τέτοιο βεβαίως θα γίνει μόνο κατά το στάδιο της εκδίκασης της υπόθεσης και όχι στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας αφού εκφεύγει του ρόλου του Δικαστηρίου. Επιπρόσθετα επειδή αναφορά έγινε και στο ενδεχόμενο ο Κατηγορούμενος να κληθεί να παραμείνει υπόδικος στα πλαίσια της υπόθεσης για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα μέχρι την ολοκλήρωση της υπόθεσης του με αποτέλεσμα αυτός ακόμα και να καταδικαστεί να έχει παραμείνει στην φυλακή για μεγαλύτερο χρόνο ακόμα και από τον χρόνο έκτισης της ποινής που ενδεχόμενα να του επιβληθεί, το Δικαστήριο το μόνο που μπορεί να διαβεβαιώσει είναι πως ενόψει και τη φύση της υπόθεσης θα δοθεί προτεραιότητα στην εκδίκαση της και η υπόθεση θα οριστεί άμεσα για έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας.[5] Τέλος σε σχέση με την επιχειρηματολογία της κας. Ιωάννου για την ύπαρξη ενός ανήλικου τέκνου την γονική μέριμνα του οποίου έχει ο Κατηγορούμενος και τον επηρεασμό των δικαιωμάτων του ανήλικου από την οποιαδήποτε διαταγή για την κράτηση του κατηγορούμενου πατέρα του σημειώνω τα ακόλουθα. Στις παραγράφους μεταξύ άλλων 5 και 7 της ένορκης δήλωσης του Κατηγορούμενου που υποστηρίζει την αίτηση για έκδοση διατάγματος γονικής μέριμνας ημερ. 01.08.2023 που κατατέθηκε στην διαδικασία και αποτέλεσε το Παράρτημα Ε αναφέρεται ρητά πως το παιδί από 40 ημερών (γεννήθηκε στις 21.07.2020) μέχρι και σήμερα διαμένει στην κατοικία του κατηγορούμενου όπου και διαμένουν και οι γονείς του. Το ανήλικο αυτό τέκνο προφανώς και υπήρχε ακόμα και την μακρά περίοδο (σχεδόν δύο χρόνια) κατά την οποία ο Κατηγορούμενος κατέστηκε υπόδικος στα πλαίσια της υπόθεσης 797/22 Ε.Δ. Πάφου κατά την διάρκεια της οποίας την φύλαξη και φροντίδα του ανήλικου είχαν οι γονείς του διατηρώντας το ανήλικο στην κατοικία τους κατοικία όπου διαμένει και ο κατηγορούμενος. Συνεπώς δεν βλέπω με βάση τα δεδομένα αυτά πως θα μπορούσε το Δικαστήριο να λάβει τον παράγοντα ύπαρξης του ανηλίκου ως τέτοιο και ικανό να διατάξει όπως ο Κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος με όρους από την στιγμή που έχει ικανοποιηθεί ότι αποδείχθηκε στην υπό εξέταση υπόθεση ο κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων. Συνεπώς αποτελεί κατάληξη μου ότι έχει αποδειχθεί ο κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων σε περίπτωση απόλυσης του Κατηγορούμενου με αποτέλεσμα αφού ως και η νομολογία μας αναγνωρίζει δεν παρέχεται πεδίο εξέτασης της παρουσίας του κατηγορούμενου με εγγύηση καθίσταται αναπόφευκτα αναγκαία η έκδοση διαταγής για την κράτηση μέχρι την δίκη του. Κατά συνέπεια ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια εκδίδω διάταγμα για την κράτηση του Κατηγορούμενου μέχρι τις .../.../2023 ημερομηνία που έχει οριστεί η παρούσα υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου. Τέλος με σκοπό να καταστεί εφικτή η παρουσίαση του Κατηγορούμενου την ημερομηνία που αναφέρεται ανωτέρω εκδίδω σχετικό διατάγματα προσαγωγής του (bring up order). (Υπ.) ................ Ν. Φακοντής, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] ΜΙΧΑΗΛ κ.α. v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 167/2021, 168/2021, 169/2021 και 171/2021, 27/10/2021 ''Το Δικαστήριο, όταν εξετάζει αίτημα για κράτηση κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του, έχει να σταθμίσει μεταξύ του θεμελιώδους δικαιώματος της ελευθερίας και του συμφέροντος της κοινωνίας να διασφαλιστεί ότι ο κατηγορούμενος για τη διάπραξη σοβαρών αδικημάτων θα παρουσιαστεί στη δίκη του.'' [2] ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 185/2021, 23/11/2021 , ΚΑΣΣΙΡ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 146/2021, 29/9/2021 [3] Lefkios Rodosthenous and Another v. The Police
(1961)1 CLR 50 [4] R. v Wharton 1955 Cr. L. R. 565. [5] Το άρθρο 15
(3)του Περί Βίας στην οικογένεια και την προστασία των θυμάτων Νόμος Ν. 119(Ι)/2000 που τιτλοφορείται Ταχεία εκδίκαση προβλέπει εκδίκαση χωρίς καθυστέρηση. 15.
(3)Οι ανακρίσεις διεξάγονται και η υπόθεση εκδικάζεται χωρίς καθυστέρηση. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο