Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Demetra Georgiou Tsakkou κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 9630/23, 22/12/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Χρ. Μ. Παπαλλά, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 9630/23 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου v.
- Demetra Georgiou Tsakkou
- Svetoslav Iliev Κατηγορούμενοι Ημερομηνία: 22 Δεκεμβρίου 2023 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Σ. Παπαλαζάρου Για Κατηγορούμενο: κα Μ. Παπαδημήτρη Κατηγορούμενοι 1 και 2: παρόντες ΠΟΙΝΗ ΓΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΗ 1 Η Κατηγορούμενη 1, βρέθηκε ένοχη, κατόπιν δικής της παραδοχής, σε 13 κατηγορίες κλοπής κατά παράβαση των άρθρων 255 και 262 του Κεφ.154 (κατηγορίες 2, 4, 6, 8, 11,12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19). Περαιτέρω βρέθηκε ένοχη, επίσης κατόπιν παραδοχής της, στην κατηγορία της παράνομης κατοχής περιουσίας , κατά παράβαση του άρθρου 309 του Κεφ. 154 (κατηγορία 10). Τέλος βρέθηκε ένοχη κατόπιν δικής της παραδοχής στην κατηγορία της κλοπής από ενοικιαστή, κατά παράβαση του άρθρου 271 του Κεφ. 154 (κατηγορία 20). Σε ότι αφορά τις κατηγορίες 1, 3, 5, 7, 9 η κατηγορούσα αρχή προχώρησε στη διακοπή τους και ως εκ τούτου η κατηγορούμενη απαλλάχτηκε σ' αυτές. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως έχουν εκτεθεί από την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, είναι τα ακόλουθα: - 2η Κατηγορία : Την 06/11/2023 καταγγέλθηκε στην Αστυνομία μέσω της υπαλλήλου του φούρνου Παπαντωνίου ότι η ώρα 02:00, και ενώ εργαζόταν στο κατάστημα στην Ελευθέριου Βενιζέλου εισήλθε μέσα στο κατάστημα ένα πρόσωπο και απέσπασε δύο κουτιά εισφορών τα οποία βρίσκονταν στον πάγκο του ταμείου και αφού εξήλθε από το κατάστημα εισήλθε σε αυτοκίνητο όπου την ανέμενε άγνωστο πρόσωπο και έφυγαν. Σύμφωνα με τη μάρτυρα 2 του κατηγορητηρίου αναγνώρισε την κοπέλα αυτήν ως την Κατηγορούμενη 1 καθότι εργάστηκαν μαζί. Τα δυο κουτιά ήταν του ιδρύματος ΠΑΣΥΚΑΦ και δεν μπορεί να προσδιοριστεί το ποσό που υπήρχε σε αυτά. - 4η Κατηγορία : Η κατηγορούμενη 1, μαζί με άλλο πρόσωπο, την 30/06/2023 έκλεψε ένα πορτοφόλι το οποίο περιείχε το ποσό των €275, μια κυπριακή άδεια οδηγού και διάφορες πιστωτικές κάρτες ιδιοκτησίας κάποιου Lamb Duncan. - 6η Κατηγορία : Η Κατηγορούμενη 1, μαζί με άλλο πρόσωπο, μεταξύ 01-10/10/2023 έκλεψε από αυτοκίνητο μια πλαστική σφραγίδα, περιουσία συγκεκριμένης εταιρείας. Η αξία της εν λόγω σφραγίδας ήταν €30= - 8η Κατηγορία : Η Κατηγορούμενη 1, μαζί με άλλο πρόσωπο, την 04/11/2023 έκλεψε από φαρμακείο ένα κουτί εισφορών του φιλανθρωπικού ιδρύματος ΠΑΣΥΚΑΦ με το χρηματικό ποσό των €50, περιουσία του πιο πάνω ιδρύματος. - 10η Κατηγορία : Η Κατηγορούμενη 1 , μαζί με άλλο πρόσωπο, την 06/11/2023, είχε στην κατοχή της περιουσία για την οποία υπήρχε εύλογη υπόνοια ότι ήταν κλοπιμαία ως περιγράφεται στις λεπτομέρειες της κατηγορίας και για τα οποία δεν έδωσε ικανοποιητικές εξηγήσεις. - 11η Κατηγορία : Η κατηγορούμενη 1, την 09/10/23 στη Γεροσκήπου της Επαρχίας Πάφου, έκλεψε από τον φούρνο ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, ένα κουτί εισφορών του φιλανθρωπικού ιδρύματος ΠΑΣΥΚΑΦ με άγνωστο χρηματικό ποσό, περιουσία του πιο πάνω ιδρύματος. - 12η Κατηγορία : Η Κατηγορούμενη 1, την 24/10/23, έκλεψε από τον φούρνο που βρίσκεται στην οδό Αλέξανδρου Παπάγου, ένα κουτί εισφορών του ΠΑΣΥΚΑΦ με το χρηματικό ποσό των €200, περιουσία του πιο πάνω ιδρύματος. - 13η Κατηγορία : Η Κατηγορούμενη 1 στις 24/10/2023 στην Κάτω Πάφο, έκλεψε από τον φούρνο Sunfresh που βρίσκεται στην λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων, ένα κουτί εισφορών του ιδρύματος Αρχάγγελος Μιχαήλ με το ποσό των €350=. - 14η Κατηγορία : Η Κατηγορούμενη 1, στις 29/10/2023 στην Κάτω Πάφο, έκλεψε από τον φούρνο Ζορπά που βρίσκεται στη Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου, ένα κουτί εισφορών του ιδρύματος ΜΑΖΙ με το χρηματικό ποσό των €150, περιουσία του πιο πάνω ιδρύματος. - 15η Κατηγορία : Η Κατηγορούμενη 1, στις 29/10/23 στην Πάφο, έκλεψε από τον φούρνο με την ονομασία ΖΟΡΠΑΣ που βρίσκεται στην Λεωφόρο Ελευθερίου Βενιζέλου, ένα κουτί εισφορών του ιδρύματος ΜΑΖΊ με το χρηματικό ποσό των €150, περιουσία του πιο πάνω ιδρύματος. - 16η Κατηγορία: Η κατηγορούμενη 1, στις 03/11/2023 στην Πάφο, έκλεψε από τον φούρνο με την ονομασία ΖΟΡΠΑΣ που βρίσκεται στην Λεωφόρο Ελλάδος, ένα κουτί εισφορών του ιδρύματος ΜΑΖΙ με το χρηματικό ποσό των €
- - 17η Κατηγορία: Η Κατηγορούμενη 1, στις 17/10/2023 στην Πάφο, έκλεψε από το φούρνο με την ονομασία ΠΡΩΤΕΑΣ που βρίσκεται στην οδό Κινύρα, ένα κουτί εισφορών του συνδέσμου γονέων Πάφου με άγνωστο χρηματικό ποσό, περιουσία του πιο πάνω συνδέσμου. - 18η Κατηγορία : Η Κατηγορούμενη 1, στις 16/10/23, έκλεψε από το φούρνο με την ονομασία ΠΡΩΤΕΑ που βρίσκεται στην οδό Χρίστου Κέλλη, ένα κουτί εισφορών του συνδέσμου γονέων Πάφου με άγνωστο ποσό. - 19η Κατηγορία : Η Κατηγορούμενη 1 στις 15/10/23, έκλεψε από τον φούρνο με την ονομασία ΠΡΩΤΕΑΣ που βρίσκεται στην οδό Ακαμαντίδος, ένα κουτί εισφορών του συνδέσμου γονέων Πάφου με άγνωστο χρηματικό ποσό. - 20η Κατηγορία : Η Κατηγορούμενη 1, σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ Ιουνίου 2023 με 25/08/2023, στο χωριό Κρήτου Τέρα της Επαρχίας Πάφου, περίοδο κατά την οποία ενοικίαζε την οικία του Αντώνη Μαρκίτση, έκλεψε από αυτήν τα αντικείμενα που περιγράφονται στις λεπτομέρειες , όλα περιουσία του Αντώνη Μαρκίτση συνολικής αξίας €150=. Σε σχέση με τα ποσά που αναφέρονται στις λεπτομέρειες των κατηγοριών, αναφέρθηκε επιπλέον ότι αυτά προκύπτουν από τις εκτιμήσεις των μαρτύρων κατηγορίας. Η κατηγορούμενη 1 τέλος, σύμφωνα με την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής είναι λευκού ποινικού μητρώου. Στον δικαστηριακό φάκελο της υπόθεσης υπάρχει έκθεση που ετοιμάστηκε πρόσφατα από το Γραφείο Ευημερίας και έχει σημειωθεί ως Έγγραφο 1, το περιεχόμενο της οποίας έχει υιοθετήσει η συνήγορος υπεράσπισης. Σύμφωνα με αυτό, η Κατηγορούμενη 1 είναι ηλικίας 40 ετών και κατάγεται από την Ελλάδα. Είναι μητέρα 4 παιδιών ηλικίας σήμερα 23, 14, 9 και 4 ετών αντίστοιχα. Τα παιδιά αποκτήθηκαν από ένα γάμο και τρείς διαδοχικές σχέσεις. Από τα τέσσερα παιδιά μόνο τα δυο μικρότερα διαμένουν με την κατηγορούμενη
- Τον τελευταίο χρόνο διατηρεί σχέση με άνδρα από τη Βουλγαρία με τον οποίο και συγκατοικεί. Η κατηγορούμενη 1 είναι απόφοιτη Γυμνασίου και εργάστηκε ως υπάλληλος ξενοδοχείου και σε καθαριστήριο ρούχων. Για 8 μήνες απασχολήθηκε σε αλυσίδα αρτοποιιών. Από τον Αύγουστο του 2023 δεν εργάζεται και αναζητεί εργασία, ενώ όπως αναφέρει δεν έχει οποιαδήποτε εισοδήματα. Δεν έχει επίσης ούτε κινητή ούτε ακίνητη περιουσία και δεν κατέχει ούτε αποταμιεύσεις. Ο συμβίος της τον τελευταίο μήνα εργάσθηκε ως οδηγός σε εταιρεία διανομής φαγητού και έλαβε μισθό ύψους €500= αλλά στο παρόν στάδιο και ο συμβίος της βρίσκεται υπό κράτηση και δεν έχει οποιαδήποτε εισοδήματα. Δεν έχει ικανοποιητικό υποστηρικτικό περιβάλλον. Έχει δυο μικρότερα αδέλφια από τον δεύτερο γάμο της μητέρας της και η μητέρα της αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και λαμβάνει δημόσιο βοήθημα. Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν ηλικίας 3 ετών και η μητέρα της τους εγκατέλειψε και μετακινήθηκε στην Κύπρο όπου δημιούργησε άλλη οικογένεια. Η κατηγορούμενη έμεινε με τον πατέρα της μέχρι την ηλικία των 10 ετών και έπειτα την φροντίδα της ανέλαβε η γιαγιά της . Η μητέρα της δεν έδειξε ποτέ κανένα ενδιαφέρον και δεν είχε καμιά επαφή μαζί της. Το 2003 ήρθε στην Κύπρο για να επανασυνδεθεί με τη μητέρα της, αλλά δεν την αποδέχθηκε και δεν της παρείχε καμιά βοήθεια ή στήριξη. Η κατηγορούμενη σύναψε γάμο με άνδρα από την Κύπρο με τον οποίο απέκτησε το πρώτο της παιδί ηλικίας σήμερα 23 ετών. Λόγω σοβαρών προβλημάτων στις σχέσεις τους, χώρισαν όταν παιδί τους ήταν στην ηλικία των 3 ετών. Την φύλαξη και την φροντίδα του παιδιού ανέλαβε ο πατέρας. Στη συνέχεια δημιούργησε σχέση με άνδρα από την Κύπρο με τον οποίο απέκτησε το δεύτερο παιδί ηλικίας 14 ετών σήμερα. μετά από τρία χρόνια συμβίωσης διέκοψαν την σχέση τους. Το παιδί διέμενε με τη μητέρα του, αλλά το 2019 μετακινήθηκε στον πατέρα του, ο οποίος πήρε την κηδεμονία της ανήλικης. Από δεύτερη σχέση με Κύπριο άνδρα απέκτησε παιδί ηλικίας 9,5 ετών το οποίο φροντίζει η κατηγορούμενη, ενώ ο πατέρας του παιδιού δεν συνεισφέρει οποιανδήποτε οικονομική βοήθεια για τη συντήρηση του. Το 2018 σύναψε σχέση με ομοεθνή της με τον οποίο απέκτησε το τελευταίο παιδί. Η σχέση τους διαλύθηκε και το παιδί δεν αναγνωρίστηκε από τον πατέρα του. Χωρίς να αμφισβητήσει επί της ουσίας τους τα γεγονότα που εκτέθηκαν από τον εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης αγόρευσε προς μετριασμό της ποινής της κατηγορούμενης 1 και κάλεσε το Δικαστήριο να εκλάβει τα πιο κάτω ως ελαφρυντικούς παράγοντες:
(1)Σε σχέση με την πλειοψηφία των κατηγοριών κλοπής, ανέφερε ότι η κατηγορούμενη 1 διέπραξε τα συγκεκριμένα αδικήματα μέσα στην απελπισία της να εξασφαλίσει τα προς το ζην καθώς βρισκόταν σε μια πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση. Η κατάσταση αυτή, αλλά και η ανάγκη για τα δυο
(2)παιδιά της, την ανάγκασε να κλέψει έτσι ώστε να μπορέσουν να ζήσουν.
(2)Ότι ήταν μεμονωμένα τα περιστατικά αφού προηγουμένως εργαζόταν και δεν διέπραξε ξανά τέτοια αδικήματα.
(3)Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές συνθήκες της κατηγορουμένης όπως αυτές εκτίθενται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, το περιεχόμενο της οποίας υιοθετήθηκε από τη συνήγορο υπεράσπισης.
(4)Το ότι δεν είχε την οποιαδήποτε βοήθεια ούτε από την μητέρα της ή οποιοδήποτε άλλο συγγενή, και τα δύσκολα παιδικά χρόνια.
(5)Την περίοδο διάπραξη των αδικημάτων, τα ξενοδοχεία στα οποία θα μπορούσε να εργαστεί έκλειναν.
(6)Το λευκό της ποινικό μητρώο σε συνδυασμό με την ηλικία της.
(7)Την αναγνώριση από την ίδια ότι οι πράξεις της είναι κατακριτέες.
(8)Το ότι μαζί της διαμένουν τα δυο παιδιά της 9 και 4 ετών, τα οποία λόγω της κράτησης της, το ένα έχει μεταβεί στον πατέρα του στον Πύργο Τηλλυρίας προσωρινά και μάλιστα με πολύ δυσκολία αφού ο πατέρας του ήταν απρόθυμος. Το δεύτερο της παιδί έχει καταλήξει σε ανάδοχη οικογένεια μέχρι την αποφυλάκιση της μητέρα του.
(9)Την αποδοχή εκ μέρους της διατάγματος αποζημίωσης.
(10)Τις επιπτώσεις γενικά στα παιδιά της από την απουσία της μητέρας τους.
(11)Την παραδοχή της, με την οποία εξοικονομήθηκε και πολύτιμος δικαστικός χρόνος.
(12)Τη μεταμέλεια της που φαίνεται μέσω της έκδοσης των διαταγμάτων
(13)Τις συνθήκες που την οδήγησαν στη διάπραξη των αδικημάτων που ήταν ειδικότερα η φτώχεια και η ανάγκη του να φροντίσει τα παιδιά της.
(14)Την έλλειψη σχεδιασμού αφού στους χώρους που έκλεβε υπήρχαν κάμερες ασφαλείας οι οποίες ουσιαστικά όπως χαρακτηριστικά ανέφερε η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης, έθετε τον εαυτό της στην πόρτα των κεντρικών φυλακών. Επιπλέον σχολιάζοντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχτηκαν τα αδικήματα, ανέφερε ότι σε σχέση με την κατηγορία 20, ήτοι της κλοπής από ενοικιαστή, η κατηγορούμενη 1, φεύγοντας από το σπίτι το οποίο ενοικίασε πήρε μαζί της κάποια πράγματα και τα οποία αναφέρονται στην κατηγορία. Αυτό έγινε όταν μετακόμισε παίρνοντας μαζί της πράγματα αυτά. Ο λόγος ήταν διότι αποχώρησε από αυτό βιαστικά αφού ο ιδιοκτήτης την πίεζε να το εγκαταλείψει. Σε σχέση με την 4η κατηγορία, ανέφερε ότι τελικώς δεν επωφελήθηκε τίποτα από το συγκεκριμένο πορτοφόλι , ενώ όσο αφορά την 6η κατηγορία δεν χρησιμοποιήθηκε οπουδήποτε η συγκεκριμένη σφραγίδα. Σε σχέση με τις υπόλοιπες κατηγορίες κλοπής, όπως προαναφέρθηκε, τις απέδωσε στις πολύ δύσκολες ουσιαστικά συνθήκες που βίωνε και την ανάγκη της για επιβίωση της ίδιας και των παιδιών της. Τέλος κάλεσε το Δικαστήριο όπως σε περίπτωση που επιβάλει ποινή φυλάκισης, αυτή δύναται να ανασταλεί ένεκα του λευκού ποινικού μητρώου της κατηγορούμενης σε συνδυασμό με την ηλικία της, της παραδοχής και της μεταμέλειας της αλλά και στις επιπτώσεις που θα έχουν τα παιδιά της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλα τα αδικήματα που η Κατηγορούμενη 1 παραδέχτηκε ότι διέπραξε και συνθέτουν την αξιόποινη συμπεριφορά της στο σύνολο της είναι πολύ σοβαρά. Η σοβαρότητα των εν λόγω αδικημάτων αντανακλάται, κατ' αρχήν, μέσα από τις προβλεπόμενες από το νόμο ποινές. Το ύψος της ποινής που προβλέπεται στο νόμο ως η μέγιστη ποινή για κάθε αδίκημα αποτελεί ένδειξη της σοβαρότητας του και παράγοντα που το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής (Βραχίμης v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 527, Λεβέντης v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 632 και Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας v. Χρυσοστόμου κ.α.
(2002)2 Α.Α.Δ. 575). Συγκεκριμένα, το αδίκημα της κλοπής τιμωρείται γενικά, δυνάμει του άρθρου 262 του Κεφ.154, με ποινή φυλάκισης τριών ετών. Περαιτέρω το αδίκημα της κλοπής από ενοικιαστή, δυνάμει του άρθρου 271 του Κεφ. 154, τιμωρείται επίσης με φυλάκιση τριών χρόνων. Τέλος όσο αφορά το αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας, κατά παράβαση του άρθρου 309 του Κεφ. 154, ο υπαίτιος υπόκειται σε φυλάκιση έξι μηνών. Τα πιο πάνω αδικήματα θεωρούνται αρκετά σοβαρά για τον επιπρόσθετο λόγο ότι η διάπραξη τους παρουσιάζει αυξητική τάση στην Κύπρο σε ανησυχητικό επίπεδο, πράγμα για το οποίο λαμβάνω δικαστική γνώση από τις πολλές υποθέσεις οι οποίες συχνά καταχωρούνται ενώπιον του Δικαστηρίου. Το αδίκημα της κλοπής καθώς και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι αδικήματα που φανερώνουν ασέβεια και καταπατούν κατάφωρα τα συνταγματικά δικαιώματα της κατοχής και απόλαυσης περιουσίας. Είναι αδικήματα που η διάπραξη τους προκαλεί αισθήματα φόβου και ανασφάλειας στους πολίτες για επικράτηση της παρανομίας. Είναι γεγονός ότι τέτοιου είδους αδικήματα προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη (Παναγίδης v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 104). Στην υπόθεση Nabokov v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 381 παρατίθενται προγενέστερες αποφάσεις που αντικατοπτρίζουν την ανησυχητικά αυξητική τάση και έκταση διαρρήξεων και κλοπών στον τόπο μας: "Στη Γ. Εισαγγελέας v. Cham & άλλων
(1993)2 Α.Α.Δ. 129, αδικήματα διάρρηξης και κλοπής κατέστησαν, ως χαρακτηρίζεται, 'μάστιγα για την κυπριακή κοινωνία.', η οποία δεν μπορεί να αφεθεί ανέλεγκτη. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Εφετείου Παναγίδη v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 104 συνοψίζει την κρατούσα κατάσταση, όπως και το καθήκον της Δικαιοσύνης προς διαφύλαξη της έννομης τάξης (σελ. 105-106): Η θλιβερή διαπίστωση είναι πως τα τελευταία χρόνια το έγκλημα στην Κύπρο παρουσιάζει αυξητική τάση. Οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται, αντίθετα, έξαρση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφαλείας του πολίτη." Τα προαναφερόμενα χαρακτηριστικά που διέπουν τα αδικήματα της κλοπής , που η κατηγορούμενη 1 παραδέχτηκε ότι διέπραξε καλούν την επιβολή αυστηρών ποινών με αποτρεπτικό χαρακτήρα. Είναι γι' αυτό που τα Δικαστήρια, μέσα από επισημάνσεις και υποδείξεις της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αντιμετωπίζουν τέτοιας φύσης αδικήματα με αυστηρότητα μέσω της επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε μια προσπάθεια αναχαίτισης τους και προστασίας της κοινωνίας (Παναγιώτου (Αντάρτης) v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 138, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ανδρέου
(1994)2 Α.Α.Δ. 194, Dirazo ν. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 197, Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 113, AI - Awar κ.α. ν. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 160 και Lungu κ.α. v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 545). Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Φραντζίδης v. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 77 είναι επιτακτική ανάγκη αυτού του είδους η εγκληματικότητα να ανακοπεί γιατί έχει κλονίσει σοβαρά την εμπιστοσύνη του κοινού στους θεσμούς της δημόσιας ασφάλειας. Θεώρηση της νομολογίας επισημαίνει ότι για τα αδικήματα της κλοπής η συνήθης ποινή που επιβάλλεται είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Η επιβολή αποτρεπτικών ποινών και συνήθως στερητικής της ελευθερίας στα αδικήματα, κλοπής είναι ένας τρόπος πάταξης του φαινομένου. Στην υπόθεση Ψύλλας v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 430 επικυρώθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 μηνών για κλοπή ποσών Λ.Κ.£350,00 και Λ.Κ.£20,00. Ακόμη στην υπόθεση Χαραλάμπους v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 222 το Ανώτατο Δικαστήριο επέβαλε ποινή φυλάκισης 3 μηνών σε άτομο που έκλεψε από σταθμευμένο αυτοκίνητο ραδιομαγνητόφωνο αξίας Λ.Κ.£350,00 μαζί με τον άλλο συγκατηγορούμενο του, το οποίο εγκατέστησε στο αυτοκίνητο του. Όταν συνελήφθηκε ομολόγησε αμέσως την πράξη του. Παραδέχθηκε ενοχή και στην επιμέτρηση της ποινής λήφθηκε υπόψη και άλλη παρόμοια υπόθεση. Στη δε υπόθεση Lungu κ.α. v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 545 το Ανώτατο Δικαστήριο μειώνοντας την ποινή των 6 μηνών του πρωτόδικου δικαστηρίου επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 μηνών για αδικήματα της διάρρηξης και κλοπής σε κάθε εφεσείοντα που ήταν άτομα νεαρής ηλικίας 22, 20 και 20 ετών αντιστοίχως, χωρίς προηγούμενες καταδίκες, οι οποίοι συνεργάστηκαν με την αστυνομία για τη διαλεύκανση της υπόθεσης και παραδέχθηκαν ενοχή. Η αξία της κλαπείσας περιουσίας ήταν Λ.Κ.£280, της οποίας μεγάλο μέρος βρέθηκε και θα επιστρεφόταν στον ιδιοκτήτη της. Στην επιμέτρηση της ποινής λήφθηκε υπόψη απουσία ιδιαίτερου προσχεδιασμού καθώς επίσης δύσκολες προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση ( HUSEYIN VEDAT v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ Π.Ε. 142/2012 ημερ. 22.11.12 2ΑΑΔ 787) επικύρωσε την επιβολή ποινής φυλάκισης ύψους 18 μηνών που είχε επιβληθεί πρωτόδικα στον Εφεσείοντα για το αδίκημα της κλοπής χρηματικού ποσού ύψους €370 ευρώ. Η προβλεπόμενη από το νόμο ποινή ήταν αυτή των 3 ετών. Στην απόφαση του, το Ανώτατο Δικαστήριο, αναφέρθηκε στην προηγούμενη διαγωγή του Εφεσείοντα και ότι αυτός ουσιαστικά δεν είχε ανταποκριθεί στην επιείκια που του είχε δοθεί αφού βαρύνετο με τρείς προηγούμενες καταδίκες για παρόμοιας φύσης αδικήματα εκ των οποίων στη μία του είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης ύψους 12 μηνών για το αδίκημα της απόπειρας διάρρηξης καταστήματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε επίσης στην απόφαση του, ότι οι προσωπικές περιστάσεις του Εφεσείοντα ο οποίος είχε οικογενειακές υποχρεώσεις αφού είχε αποκτήσει 5 παιδιά δεν μπορούσαν από μόνες να καθορίσουν υπερβολικότητα στην ποινή. Όσον αφορά το γεγονός ότι τα κλαπέντα είχαν επιστραφεί, αυτό σύμφωνα με το Εφετείο δεν αποκτούσε ιδιαίτερη σημασία με αναφορά στις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων αφού στη μία περίπτωση ο Εφεσείων είχε συλληφθεί από την αστυνομία επ' αυτοφώρο. Επίσης, το αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας θεωρείται σοβαρό επειδή ενέχει το στοιχείο της παράνομης στέρησης κατοχής και απόλαυσης περιουσίας από το νόμιμο ιδιοκτήτη της. Η πολιτεία οφείλει μέσω τη θέσπισης και εφαρμογής ποινικών νομοθεσιών αλλά και άλλων κατάλληλων μηχανισμών να διασφαλίσει το δικαίωμα σεβασμού της απρόσκοπτης κατοχής και απόλαυσης περιουσίας από το νόμιμο ιδιοκτήτη της, το οποίο κατοχυρώνεται συνταγματικά από το άρθρο 23 του Συντάγματος. Τέτοιας φύσεως αδικήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυστηρότητα. Στην υπόθεση Huseyin Vedat v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 142/2012, ημερομηνίας 22.11.12 ποινή φυλάκισης 4 μηνών που επιβλήθηκε για το αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας σε σχέση με ποσό €955,00 το οποίο ανευρέθηκε στο πρόσωπο του εφεσείοντα και για το οποίο υπήρχε εύλογη υπόνοια ότι ήταν κλοπιμαίο, επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Η έννοια της επιβολής αποτρεπτικών ποινών εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 342. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, που αντανακλάται στο απόσπασμα και παρατίθεται στην απόφαση του Κακουργιοδικείου από το σύγγραμμα του Thomas «Principles of Sentencing", και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους." Εν πάσει περιπτώσει, σύμφωνα με τη νομολογία, κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της πραγματικά περιστατικά ενώ κατά την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται εξατομίκευση της κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος μέσα στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση σε συνδυασμό με τα ελαφρυντικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την υπεράσπιση καθώς και εκείνων που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης αλλά και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Το ότι τα υπό εκδίκαση αδικήματα είναι σοβαρά δεν ατονεί το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής (βλέπε Θεοχάρους v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 575). Όπως εξάλλου επισημάνθηκε στην υπόθεση Κόκκινος ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 135: "Η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο το συσχετισμό της τιμωρίας και με το άτομο του παραβάτη. όχι όμως την αποκλειστική συνάρτησή της με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη [Βλ. Eleni Evagorou v. The Police
(1971)2 C.L.R. 194]." Η διαδικασία όμως εξατομίκευσης της ποινής δεν συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλέπε Καλανίδης v. Αστυνομίας, Τσιβιτσώφ v. Αστυνομίας, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Καλανίδη και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Τσιβιτσώφ, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 3/2008, 4/2008, 6/2008 και 7/2008, ημερομηνίας 11.05.09). Οι ατομικές συνθήκες του παραβάτη δικαιολογούν την εξισορρόπηση της ποινής ώστε να μη συνιστά μόνο τιμωρία για το έγκλημα, αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη (βλέπε Σωκράτους v. Δημοκρατίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 132, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ανδρέα Τόκκαλλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 95). Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι η Κατηγορούμενη 1 επέδειξε ασέβεια και θράσος με τις ενέργειες της οι οποίες μάλιστα ήταν επαναλαμβανόμενες. Τέτοια συμπεριφορά μόνο καταδικαστέα μπορεί να είναι. Επίσης λαμβάνεται υπόψη η ταλαιπωρία και ανησυχία που προφανώς προκλήθηκε στους παραπονούμενους ως αποτέλεσμα της δράσης της κατηγορούμενης αλλά και το γεγονός ότι δεν φαίνεται ποτέ να εντοπίστηκαν τα κλοπιμαία και να επιστραφούν στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, πέραν από τις περιπτώσεις της κλοπής από ενοικιαστή όπου μέρος των κλοπιμαίων επιστράφηκε, όσο και της κλοπής της σφραγίδας που αφορά την κατηγορία 6 και μέρος των κλοπιμαίων της 4ης κατηγορίας. Παρατηρώ επίσης ότι τα γεγονότα που την περιβάλλουν καθώς και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχτηκαν τα αδικήματα την καθιστούν όντως σοβαρή. Η αξιόποινη συμπεριφορά της κατηγορουμένης δεν περιορίστηκε σε ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά συνεχίστηκε να εκδηλώνεται μέσα από άλλα περιστατικά, γεγονός που δεν μπορεί να παραγνωριστεί. Η παρούσα υπόθεση αποτελείται από διάφορες ξεχωριστές περιπτώσεις στις οποίες η κατηγορούμενη επέδειξε αξιόποινη συμπεριφορά. Η συνολική εικόνα της αξιόποινης συμπεριφοράς της κατηγορουμένης φανερώνει ότι εγκληματική δραστηριότητα της είναι πλούσια. Τέτοια συμπεριφορά μόνο καταδικαστέα είναι. Σε χρονικό διάστημα πέντε
(5)περίπου μηνών η κατηγορούμενη διέπραξε δεκατέσσερεις
(14)κλοπές ενώ ταυτόχρονα την ίδια χρονική περίοδο διέπραξε το αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας. Το στοιχείο που εδώ κυριαρχεί και σαφώς επιβαρύνει τη θέση της Κατηγορούμενης 1 είναι η διάπραξη σοβαρής φύσεως αδικήματα ήτοι κυρίως της κλοπής πάνω σε επαναλαμβανόμενη βάση. Η όλη δραστηριότητα της Κατηγορούμενης 1, δείχνει το βαθμό της παράνομης δράσης της κατηγορούμενης και συνάμα το μέγεθος της αποφασιστικότητας και εγκληματικής της δραστηριότητας που ανέπτυξε μέσα από την παράνομη επιχείρηση που δημιούργησε εις βάρος της περιουσίας διαφόρων προσώπων και ιδρυμάτων. Πρόκειται λοιπόν για δεδομένα που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Επίσης, ιδιαίτερα η κλοπή κουτιών εισφορών που σχετίζονται με φιλανθρωπικά ή άλλα ιδρύματα επιβαρύνει τη θέση της αφού προφανώς το περιεχόμενο τους προοριζόταν για άτομα που τα έχουν πραγματικά ανάγκη και χρήζουν βοήθειας. Αυτό επιβαρύνει τη θέση της κατηγορουμένης 1, αφού προφανώς αδιαφόρησε για τις ανάγκες τρίτων προσώπων που αντιμετωπίζουν επίσης δυσκολίες και χρήζουν βοήθειας. Η κοινή συνισταμένη των περισσότερων κλοπών τις οποίες έχει παραδεχθεί η κατηγορούμενη 1, δείχνει κάθε φορά την εκτέλεση ενός προμελετημένου τρόπου δράσης στη βάση οργανωμένου σχεδίου. Αυτά είναι στοιχεία που προσμετρούν εις βάρος της Κατηγορούμενης 1. Δεν παραγνωρίζω επίσης ότι δεν θα εκδοθεί διάταγμα αποζημίωσης για όλες τις κατηγορίες αφού δεν μπορεί να προσδιοριστεί η αξίας των κλοπιμαίων σε όλες τις περιπτώσεις. Συνεπώς για τις περιπτώσεις αυτές, οι παραπονούμενοι δεν θα τύχουν αποζημίωσης. Στις περιπτώσεις αυτές, η μη επιστροφή οποιουδήποτε μέρους της κλοπιμαίας περιουσίας δείχνει ότι η ζημιά στους παραπονούμενους θα είναι μόνιμη φύσεως. Παράλληλα λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι η κατηγορούμενη 1 μέσα από την πιο πάνω παράνομη δραστηριότητα και συμπεριφορά της απέκτησε όφελος εις βάρος των ιδιοκτητών της κλαπείσας περιουσίας που τελικά δεν θα αποζημιωθεί. Προς όφελος της Κατηγορουμένης για σκοπούς μετριασμού της ποινής στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνω υπόψη μου τα εξής: (α) Το λευκό ποινικό μητρώο της. (β) Την παραδοχή της Κατηγορούμενης 1 στο Δικαστήριο με την οποίαν εξοικονομήθηκε πολύτιμος δικαστικός χρόνος που αχρείαστα θα αναλωνόταν για την εκδίκαση κάθε μίας περίπτωσης. Αυτή η στάση με βάση τη νομολογία πρέπει να αμείβεται επειδή αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης (Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατία
(2002)2 Α.Α.Δ. 28 και Βασιλείου v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση Αρ. 110/2014 ημερ. 15.06.15). Η παραδοχή της Κατηγορούμενης και η συνεργασία της στο Δικαστήριο φανερώνει αναγνώριση των σοβαρών σφαλμάτων που διέπραξε και παράλληλα αποτελεί μορφή έμπρακτης μεταμέλειας. (γ) Την απολογία της. (δ) Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις της Κατηγορουμένης 1, στο βαθμό που αυτές μπορούν να ληφθούν υπόψη σε τέτοιου είδους κατηγορίες, όπως αυτές εκτέθηκαν μέσα από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αλλά και αναφέρθηκαν από την ευπαίδευτη συνήγορο υπεράσπισης. Ιδιαίτερα λαμβάνω υπόψη μου τα δύσκολα παιδικά χρόνια που προφανώς βίωσε ένεκα του χωρισμού των γονέων της και την εγκατάλειψη από την μητέρα της, το ότι σε αυτό το στάδιο βρίσκεται υπόδικος στις Κεντρικές φυλακές από την 10/11/2023, και το ότι είναι μητέρα 4 παιδιών εκ των οποίψν τα δυο
(2)μικρότερα διαμένουν μαζί της. Επίσης λαμβάνω υπόψη μου το ότι είναι άνεργη και δεν διαθέτει την οποιαδήποτε περιουσία. Στέκομαι ιδιαίτερα και στις επιπτώσεις που τα δυο ανήλικα τέκνα της θα έχουν από την απουσία της μητέρας τους από το σπίτι, εάν το Δικαστήριο καταλήξει να επιβάλλει ποινή φυλάκισης. Η ευπαίδευτη συνήγορος έδωσε μεγάλη έμφαση στο ζήτημα αυτό. Το Δικαστήριο δεν παραγνωρίζει το θέμα αυτό, όμως θεωρώ ότι οι επιπτώσεις στην οικογένεια της οφείλονται στις δικές της ενέργειες οι οποίες δεν σταμάτησαν σε μόνο ένα περιστατικό, αλλά ήταν επανειλημμένες. Όφειλε να σκεφτεί η κατηγορούμενη 1 τις συνέπειες των πράξεων της και όχι να επικαλείται αργότερα τα πιο πάνω για επιείκια, ιδιαίτερα από την στιγμή που με τις πράξεις της στέρησε προφανώς σε άτομα που είχαν ανάγκη τις εισφορές που υπήρχαν στα υποστατικά στα οποία διέπραξε τα αδικήματα. Την ίδια όμως στιγμή πρέπει να σημειωθεί ότι στις περιπτώσεις, όπως στην παρούσα υπόθεση, όπου διαπράττονται σοβαρά αδικήματα για τα οποία πρέπει να επιβάλλονται αποτρεπτικές ποινές, οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου είναι ήσσονος σημασίας έτσι ώστε, όπως προηγουμένως έχει λεχθεί, με την εξατομίκευση της ποινής να μην υπονομεύεται ή να καταστρέφεται ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της ποινής (Xiaojin και άλλος v. Δημοκρατίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 104, Ιωάννου άλλως Μουσικός v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 286, Κλεοβούλου v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 57, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ζαννέτου
(2001)2 Α.Α.Δ. 438 και Μιχαήλ. Ψύλλος v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 430). Ταυτόχρονα κατανοώ ότι η κατηγορούμενη 1 ήταν αντιμέτωπη και με οικονομικά προβλήματα. Αλλοίμονο όμως όποιος βρίσκεται σε άσχημη οικονομική κατάσταση να προβαίνει σε κλοπές. Όπως τονίστηκε στις υποθέσεις Τσιλικίδης v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 7/2013, ημερ. 26.03.13, Mixaylov και άλλοι v. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 94-96/2011 ημερ. 30.03.12 και Μακρή v. Αστυνομίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 42, τα οικονομικά προβλήματα που ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε και/ή αντιμετωπίζει δεν μπορεί να θεωρηθούν ως ελαφρυντικός παράγοντας που θα δικαιολογούσε παρέκκλιση από την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, σε υποθέσεις αδικημάτων, όπως στην παρούσα, εναντίον περιουσίας και τούτο με στόχο την προστασία της περιουσίας των πολιτών. Άλλωστε όπως έχω προαναφέρει, στις πλείστες των περιπτώσεων της παρούσας υπόθεσης, τα χρηματικά ποσά που είχαν κλαπεί, προορίζονταν προφανώς για ανθρώπους που τα είχαν επίσης ανάγκη. (ε) Όσον αφορά την αποζημίωση, ως λέχθηκε στην Κολοκασίδης ν. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ 252, η «επανόρθωση της ζημιάς είναι πάντοτε ελαφρυντικός παράγοντας, που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, παρόλο ότι η επανόρθωση αυτή δεν μειώνει τη βαρύτητα του αδικήματος. Η μεταμέλεια είναι στοιχείο μείωσης της ποινής. Η επανόρθωση περιέχει το στοιχείο της μετάνοιας, της συντριβής και επενεργεί προς όφελος της πολιτείας και των θυμάτων του αδικήματος. Ο δράστης δεικνύει, έτσι, έμπρακτα και όχι απλά τη μεταμέλειά του» (βλ. και Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ 28). Με βάση τα όσα εκτέθηκαν σχετικά στην παρούσα θα πρέπει να λεχθεί ότι η έκδοση διατάγματος αποζημίωσης δεν αποτελεί πλήρη αποζημίωση των παρπονουμένων για το συνολικό δηλ. ποσό που η Κατηγορούμενη 1 έκλεψε από αυτούς. Εν πάση περιπτώσει το γεγονός ότι εισηγήθηκε και αποδέχθηκε την έκδοση τέτοιου διατάγματος λαμβάνεται υπόψη προς όφελος της, στον δέοντα βαθμό (όχι φυσικά όπως στην περίπτωση που θα υπήρχε πλήρης και άμεση αποζημίωση) εφόσον δείχνει την πρόθεση της να επανορθώσει έστω και μερικώς για τα αδικήματα που διέπραξε. Θα πρέπει να λεχθεί άλλωστε ότι ακόμη και εάν υπήρχε πλήρης αποζημίωση, τέτοια σε σοβαρές υποθέσεις της φύσεως της παρούσας λαμβάνεται μεν υπόψην ως μετριαστικός της ποινής παράγοντας, δεν αποτελεί όμως βαρυσήμαντο στοιχείο αφού η αποτρεπτική πτυχή πρέπει να έχει τον πρώτο λόγο (βλ. επίσης Γενικός Εισαγγελέας ν. Ματθαίου άλλως Μαλέκκου
(2003)2 Α.Α.Δ 50 και Δημητρίου ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ 46). (ζ) Το ότι τελεί υπό κράτηση από την 10/11/2023 και γενικά τα όσα η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης ανέφερε, προς μετριασμό της ποινής της, στο βαθμό που αυτά μπορούν να ληφθούν υπόψη. Καθοδηγούμενος από τη σχετική επί του θέματος νομολογία και συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω περιλαμβανομένου των δεδομένων που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, χωρίς παράλληλα να παραγνωρίζονται οι προαναφερόμενοι ελαφρυντικοί παράγοντες, κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα, υπό τις περιστάσεις, ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί στην Κατηγορούμενη είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Ειδικότερα, η σοβαρότητα των αδικημάτων όπως αυτή πηγάζει μέσα από τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής και τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων σε συνδυασμό με την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, καθιστά αναπόφευκτη την επιβολή στην Κατηγορούμενη 1 ποινή στερητικής της ελευθερίας της. Πρέπει να λεχθεί ότι παρόλο που όλοι οι πιο πάνω ελαφρυντικοί παράγοντες λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής, εντούτοις δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, λόγω της σοβαρότητας και συχνότητας διάπραξης των αδικημάτων όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω και των περιστατικών της υπόθεσης αυτής, για αποφυγή επιβολής της αρμόζουσας ποινής. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος αλλά όχι όμως και το είδος της ποινής. Καταληκτικά επιβάλλονται στην Κατηγορούμενη 1 οι εξής ποινές: 2η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών 4η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών 6η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών 8η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών 10η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 3 μηνών 11η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών 12η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών 13η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών 14η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών 15η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών 16η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών 17η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών 18η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών 19η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών 20η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 14 μηνών Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στην Κατηγορούμενη 1 να συντρέχουν. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου θα εξετάσω τώρα εάν οι ποινές που επιβλήθηκαν στην Κατηγορούμενη 1 στην παρούσα υπόθεση θα πρέπει να οδηγήσουν στην άμεση φυλάκιση της ή δύναται να ανασταλούν δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72. Εξάλλου αυτό ήταν και αίτημα της ευπαίδευτης συνηγόρου υπεράσπισης. Με το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε την πιο πάνω νομοθεσία, η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς όπως προνοείται μέσα από το άρθρο 3
(2)το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλέπε επίσης Στεφάνου v. Αστυνομίας
(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση αυτή είναι χαρακτηριστικό και ομιλεί από μόνο του: "Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97(που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.α.
(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου
(1996)2 Α.Α.Δ. 303)." Κατόπιν προσεκτικής μελέτης των περιστάσεων της υπόθεσης καθώς και των προσωπικών συνθηκών της Κατηγορουμένης 1, κρίνω ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ή παράγοντας που να δικαιολογεί την έκδοση διαταγής για αναστολή των ποινών φυλάκισης που έχουν επιβληθεί. Η ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου, όπως αυτή αναδύεται από το βαθμό και έκταση της επαναλαμβανόμενης παράνομης δράσης της κατηγορουμένης 1 μέσα από τη διάπραξη αδικημάτων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας, επιτάσσει την επιβολή άμεσης ποινής φυλάκισης χωρίς έτσι να παρέχεται περιθώριο στο Δικαστήριο για κάτι διαφορετικό. Τυχόν ικανοποίηση του αιτήματος δεν θα αντικατόπτριζε την αντικειμενική σοβαρότητα των αδικημάτων και θα εξέπεμπε στην κοινωνία λανθασμένα μηνύματα. Ωστόσο όλοι οι ελαφρυντικοί παράγοντες λήφθηκαν υπόψη για τη δραστική μείωση των ποινών που της επιβλήθηκαν (βλέπε άρθρο 3
(2)του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72, Στεφάνου v. Αστυνομίας
(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09, Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 και Λεωνίδου ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 663). Συνεπώς το αίτημα της συνηγόρου υπεράσπισης απορρίπτεται. Νοείται ότι στην έκτιση της ποινής που επιβλήθηκε στην παρούσα ποινική υπόθεση λαμβάνεται υπόψη η περίοδος που η Κατηγορούμενη τελεί υπό κράτηση, ήτοι από τις 10/11/
- Περαιτέρω εκδίδεται διάταγμα αποζημίωσης εναντίον της Κατηγορουμένης 1 και υπέρ των πιο κάτω προσώπων, ως ακολούθως : Α) €275 υπέρ του Lamb Duncan σε σχέση με την κατηγορία
- B) €250 υπέρ του ΠΑΣΥΚΑΦ, σε σχέση με τις κατηγορίες 8 και
- Γ) €350 υπέρ του ιδρύματος Αρχάγγελος Μιχαήλ, σε σχέση με την κατηγορία
- Δ) €400 υπέρ του ιδρύματος ΜΑΖΙ, σε σχέση με τις κατηγορίες 14, 15 και
- Ε) €150 υπέρ του Αντώνη Μαρκίτση, σε σχέση με την κατηγορία
- Το πιο πάνω ποσό να πληρωθεί πέντε
(5)μήνες μετά την αποφυλάκιση της στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. (Υπ.) ................................. Χρ. Μ. Παπαλλάς, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο