ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. Κώστας Σταύρου, Αρ. Υπόθεσης: 4607/22, 20/7/2023

(1)Όταν φαίνεται στο Δικαστήριο ότι ενδείκνυται προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως το Δικαστήριο επιθεωρήσει οποιοδήποτε τόπο, πρόσωπο ή πράγμα που συνδέεται με την υπόθεση, το Δικαστήριο δύναται να προχωρήσει στην επιθεώρηση του σχετικού τόπου, προσώπου ή πράγματος.

(2)Ο κατηγορούμενος πρέπει να είναι παρών κατά την επιθεώρηση, εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά και το Δικαστήριο δύναται γενικά να δώσει τέτοιες οδηγίες αναφορικά με την εν λόγω επιθεώρηση και την εκεί διαδικασία ως αυτό ήθελε θεωρήσει σκόπιμο. Αγορεύοντας προς υποστήριξη του αιτήματος ανέφερε ότι το αίτημα της σχετίζεται με τις κατηγορίες δημόσια εξύβρισης και απειλής που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Ο λόγος όπως χαρακτηριστικά ανέφερε που υποβάλλεται το συγκεκριμένο αίτημα, είναι διότι ενώπιον του Δικαστηρίου δεν υπάρχει ούτε σχεδιάγραμμα των χώρων του σπιτιού, όπου ουσιαστικά έγινα τα κατ' ισχυρισμό αδικήματα, ούτε φωτογραφίες. Χαρακτήρισε την περιγραφή του σπιτιού που έγινε από την παραπονούμενη ως υποκειμενική, και ανέφερε ότι το ίδιο συμβαίνει και με τα όσα θα αναφέρει η κόρη της παραπονούμενης και του κατηγορούμενου η οποία ήδη καταθέτει ως μάρτυρας. Τόνισε ότι δεν υπάρχει γνώση της διαρρύθμισης του χώρου και ότι το Δικαστήριο μόνο με επιτόπια εξέταση ή με το να δώσει οδηγίες σε κάποιο πραγματογνώμονα να το επισκεφτεί, ουσιαστικά θα λάβει γνώση της κατάστασης. Ανέφερε παράλληλα ότι έγινε προσπάθεια και πρόταση όπως η πλευρά της υπεράσπισης έβλεπε τον συγκεκριμένο χώρο, πράγμα που απορρίφθηκε από την πλευρά της παραπονούμενης και ως εκ τούτου αναγκάζεται να υποβάλει το συγκεκριμένο αίτημα. Έγινε όπως υποστήριξε μια περιγραφή του χώρου από την παραπονούμενη και θα πρέπει να δούμε το κατά πόσο θα μπορούσαν αυτές οι ισχυριζόμενες απειλητικές φράσεις που καταλογίζονται στον κατηγορούμενο, να ακουστούν έτσι όπως έχουν λεχθεί. Το θέμα όπως ανέφερε είναι να διαπιστωθεί κατά πόσο είναι δυνατόν να ακουστούν έξω από το σπίτι και από που. Επίσης υποστήριξε, ότι όποια περιγραφή δοθεί από οποιονδήποτε μάρτυρα θα είναι γενική και ουσιαστικά υποκειμενική και δεν θα μπορέσει το Δικαστήριο να βγάλει ασφαλές συμπέρασμα , ούτε όσο αφορά τη διαρρύθμιση του χώρου που είναι βασικός παράγοντας αναφορικά με τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, ούτε το κατά πόσο θα μπορούσε να ακουστεί έξω και να θεωρηθεί δημόσια εξύβριση καλώντας το Δικαστήριο να αποδεχθεί το αίτημα αφού με την επιτόπια εξέταση θα αποκτήσει αντίληψη για το χώρο με τις «αισθήσεις όλων των παραγόντων» όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Συνεχίζοντας τόνισε ότι δεν υπάρχουν ούτε φωτογραφίες, ούτε σχεδιαγράμματα και δεν έχουμε γνώση της διαρρύθμισης του χώρου που αναφέρθηκε η παραπονούμενη ότι μετακινείτο και άκουγε τα όσα κατ' ισχυρισμό έλεγε ο κατηγορούμενος. Το Δικαστήριο με την παρουσία του στην σκηνή θα μπορεί να αξιολογήσει τα λεγόμενα των μαρτύρων εάν δηλαδή ήταν δυνατόν να ακουστεί έξω από το σπίτι ή η παραπονούμενη ή ο κατηγορούμενος έτσι ώστε να θεωρηθεί ότι στοιχειοθετείται το αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης. Τώρα, το Δικαστήριο δεν έχει γνώση ούτε για τον εσωτερικό χώρο ούτε αν μπορούσε να ακουστεί οτιδήποτε έξω. Το Δικαστήριο εγκρίνοντας το αίτημα, θα δώσει τη δυνατότητα στην υπεράσπιση να αντεξετάσει έχοντας πλήρη εικόνα και γνώση της σκηνής του ισχυριζόμενου εγκλήματος. Αναγνώρισε τελικώς ότι ο δρόμος που περνά έξω από τη συγκεκριμένη κατοικία είναι δημόσιος και υποστήριξε ότι αυτό είναι ακόμα ένας λόγος ενισχυτικός του αιτήματος της και επανέλαβε ότι η αυτοψία θα διαμορφώσει καλύτερη εικόνα προς το Δικαστήριο ως προς τα γεγονότα που συνέβησαν, τις αποστάσεις που οι διάφοροι χώροι έχουν και εάν τα όσα αναφέρει η παραπονούμενη με τον τρόπο που τα ανέφερε αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Ο κος Νεοκλέους εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής, αγορεύοντας προς υποστήριξη της ένστασης του, ανέφερε ότι με βάση τη μαρτυρία που έχει το Δικαστήριο ενώπιον του, δεν είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης το αίτημα της υπεράσπισης. Αυτό που ουσιαστικά ζητείται από το Δικαστήριο σύμφωνα με τον κο Νεοκλέους είναι να λειτουργήσει ως ειδικός στον ήχο, εάν και εφόσον επιτραπεί το αίτημα. Για αδικήματα της δημόσιας εξύβρισης και της απειλής για τα οποία ουσιαστικά ζητεί η υπεράσπισης την επιτόπια εξέταση υπάρχει μαρτυρία καταγραμμένη για το που βρίσκονταν τα εμπλεκόμενα μέρη της ώρα της διάπραξης των αδικημάτων, δόθηκε μαρτυρία χώρου και φωτογραφίες και υπάρχει και σχετικό σχεδιάγραμμα της περιοχής που φαίνονται οι δημόσιοι δρόμοι. Συνεχίζοντας ανέφερε ότι όταν το Δικαστήριο διεξάγει αυτοψία δεν είναι υποχρεωμένο να προβεί σε παρατηρήσεις μετατρεπόμενο σε μάρτυρα . Εναπόκειται στο διάδικο, ο οποίος επιδιώκει την προσαγωγή τέτοιας μαρτυρίας να πείσει το Δικαστήριο την αναγκαιότητα τέτοιου αιτήματος. Στην παρούσα περίπτωση όπως εισηγήθηκε δεν υπάρχει τέτοια αναγκαιότητα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ανάλυση της νομικής πτυχής του ζητήματος, της διενέργειας αυτοψίας από το Δικαστήριο, γίνεται στο Σύγγραμμα των Ηλιάδη & Σάντη, Το Δίκαιο της Απόδειξης, Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, στις σελίδες 341 - 344: «(i) Η Φύση Και Σκοπός Της Αυτοψίας Αυτοψία - η άλλως επιτόπια εξέταση όπως ο όρος αυτός επικράτησε να χρησιμοποιείται τακτικότερα (νiew of locus in quo) - είναι η διαδικασία με την οποία ο Δικαστής σε πολιτικές και ποινικές υποθέσεις αποκτά αντίληψη για το αντικείμενο της απόδειξης με τις αισθήσεις του. Αυτοψία μπορεί να διενεργηθεί και με ομογνωμία των διαδίκων• ακόμη και αν ο επίδικος χώρος βρίσκεται μακριά από τη βάση του Δικαστηρίου (The Attorney-General of the Republic ν Steniotis

(1967)2 CLR 295) - με τελικό κριτή πάντοτε το Δικαστήριο (Ματθαiοu και Άλλοι ν Νικολή άλλως Άνιφτου

(1992)l(Α) ΑΑΔ 529). (ii) Υποβολή Αιτήματος Αυτοψίας Και Κριτήρια Αξιολόγησης Το αίτημα για αυτοψία μπορεί να υποβληθεί από οποιονδήποτε διάδικο. Στην περίπτωση που υπάρχει ένσταση από την αντίδικη πλευρά, το Δικαστήριο επιβάλλεται όπωs αποφαίνεται σχετικώς ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια στη βάση των γεγονότων της κάθε υπόθεσης (Μελικiδης ν Παπαγεωργiοu και Άλλων, ΠΕ 89/09, ημ. 29.3.13, Leonidou ν The Police

(1987)2 CLR 96). Όταν από την αυτοψία επιδιώκεται η έκφραση γνώμης αναφορικά με τεχνικά θέματα για τα οποία υπάρχουν διιστάμενες απόψεις μεταξύ των διαδίκων, όπως για παράδειγμα για τις διαστάσεις των μαρμάρων και της σκάλας κάποιας οικοδομής, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί τη διεξαγωγή αυτοψίας, επειδή δεν αναμένεται να προβεί το ίδιο στις καταμετρήσεις των διαστάσεων των υλικών (Παπακόκκινου και Άλλων ν Κουρέα και Άλλων

(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1833, Στρατής ν Πεντέλης - Εταιρεiας Μωσαϊκων Λτδ

(1999)l(Γ) ΑΑΔ 1708). (iii) Αυτεπάγγελτη Δικαστική Αυτοψία Το άρθρο 87 του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155 - σε αντίθεση με το άρθρο 56 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, που παραχωρεί ρητώs τη δυνατότητα - δεν φαίνεται να απαγορεύει την αυτεπάγγελτη διενέργεια αυτοψίας από το Δικαστήριο. Εάν το Δικαστήριο αποφασίσει, με δική του πρωτοβουλία, τη διενέργεια μίας τέτοιας αυτοψίας, είναι επιθυμητό όπως, πριν ανακοινώσει την απόφαση του, θέσει το ζήτημα ενώπιον των διαδίκων ώστε να τοποθετηθούν και επισύρουν την προσοχή του σε τυχόν αλλοιώσεις της σκηνής ή για να τους παράσχει την ευκαιρία να απαντήσουν σε τυχόν ερωτήματα του επιτόπου (Parry ν Boyle

(1986)83 Cr Αρρ R 310, Salsbury ν Woodland and Others

(1969)3 All ER 863). Τέτοια επιθεώρηση θα μπορούσε να γίνει σε σχέση με λεωφορείο (ή άλλο αντικείμενο), το οποίο δεν θα ήταν πρακτικό να κατατεθεί ως τεκμήριο στη διαδικασία αλλά να επιθεωρηθεί, για παράδειγμα, στην αυλή του Δικαστηριου (βλ. κατ' αναλογίαν, London General Omnibus Co Ltd ν Lauell

(1901)1 Ch 135) ή σε σχέση με τεμάχια γης και της περιοχής γύρω από αυτά, έτσι που να γίνει πιο κατανοητή η επίδραση διαφόρων παραγόντων στην αξία των ακινήτων αυτών (The Republic οι Cyprus ν Charitou and Others

(1986)1 CLR 227). ................................. (iv) H Αποδεικτική Αξία της Αυτοψίας Το ότι το Δικαστήριο διεξάγει αυτοψία δεν σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένο, πέραν από του να αναφέρει το γεγονός στην απόφαση, να προβεί και σε παρατηρήσεις που θα πρέπει μάλιστα να συσχετίσει προς την προσαχθείσα μαρτυρία και να καταγράψει υπό τύπον συναφών ευρημάτων, μετατρεπόμενο έτσι σε μάρτυρα (Χαραλάμπους ν Δημοκρατίας, Ποιν. 'Εφ. 180/07, ημ. 29.6.12). Στην Goold ν Evans & Co

(1951)2 TLR 1189, ο Λόρδος Δικαστής Χάτσον, θεώρησε την αυτοψία που έλαβε χώραν σε εργοστάσιο όπου αναπαραστάθηκε το επίδικο δυστύχημα, ως ένα τρόπο ερμηνείας της μαρτυρίας που δόθηκε εντός Δικαστηρίου και τίποτε περισσότερο - άποψη που παρεμπιπτόντως, συμμερίζεται και η Αυστραλιανή νομολογία (Railways Comr ν Murphy

(1967)41 ALJR 77) - ενώ ο Λόρδος Δικαστής Ντένινγκ, τη θεώρησε ως μορφής πραγματικής μαρτυρίας, θέση που υιοθετήθηκε μετέπειτα από το Αγγλικό Εφετείο στην Buckingham ν Daily News Ltd

(1956)2 ΑΙΙ ER 904). Παρ' όλα αυτά, το Δικαστήριο μπορεί να βοηθηθεί από τις παραστάσεις που αποκομίζει από την αυτοψία έτσι ώστε να κατανοήσει καλύτερα το περιεχόμενο φωτογραφιών του ίδιου χώρου που κατατέθηκαν ως τεκμήρια σε σχέση με την υπόθεση (Kannas alias Pombas ν The Police

(1968)2 CLR 29). Μπορεί επίσης να χρησιμοποιήσει τις αποκομισθείσες εντυπώσεις για να καταλήξει σε σχετικά συμπεράσματα, όπως στο ότι στον τόπο της οχληρίας παρατηρείται κάποιος θόρυβος, όχι όμως τέτοιας έντασης ώστε να θεωρείται φορτικός (Triantafyllides and Another ν Malakαssas (1955-1956) 21 CLR 87).». Στην υπόθεση Παπακόκκινου κ.α. ν. Κουρέα κ.α.

(2002)Ι(Γ) Α.Α.Δ. 1833, λέχθηκαν τα ακόλουθα στις σελίδες 1859-1869: «Είναι ορθό ότι μια μπορεί να παράσχει επιτόπια εξέταση στο Δικαστήριο την ευχέρεια να έχει μια καλύτερη αντίληψη της μαρτυρίας που παρουσιάζεται. (Ίδε Χειμώνα ν. Γεωργίου και Άλλων

(1999)1 A.A.Δ.108). Το θέμα της διενέργειας αυτοψίας ενός χώρου επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Όταν από την αυτοψία ανα­μένεται η διαμόρφωση γνώμης αναφορικά με τεχνικά θέματα για τα οποία υπάρχουν διισταμένες απόψεις μεταξύ των διαδίκων, όπως π.χ. για τις διαστάσεις των μαρμάρων και της σκάλας της οι­κοδομής, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί τη διεξαγωγή μιας αυ­τοψίας γιατί δεν αναμένεται ότι θα προβεί το ίδιο στις καταμε­τρήσεις των διαστάσεων των υλικών. (Ίδε Στρατής ν. Πεντέλη - Εταιρεία Μωσαϊκών Ατδ

(1999)1 Α.Α.Δ 1708). Η πρωτόδικη απόφαση κρίνεται ως ορθή. Οι εφεσείουσες που γνώριζαν εκ των προτέρων τη φύση της μαρτυρίας που θα παρου­σίαζαν και τις πιθανές δυσκολίες που θα μπορούσαν να προκύ­ψουν στην αξιολόγηση της μαρτυρίας αυτής, θα έπρεπε να υπέ­βαλλαν το αίτημα τους πριν από την παράθεση της προφορικής μαρτυρίας για να δοθεί στο πρωτόδικο Δικαστήριο η ευχέρεια να επισκεφθεί έγκαιρα το χώρο και να έχει έτσι μια καλύτερη αντίλη­ψη της μαρτυρίας από τα αρχικά στάδια της διαδικασίας. Στην πα­ρούσα περίπτωση κάτω από τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης επικροτούμε την κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου». Ανάμεσα στο μαρτυρικό υλικό και τις αναφορές ιδιαίτερα της παραπονούμενης που θα αξιολογηθούν είναι και το τοπογραφικό τεκμήριο 4 το οποίο δείχνει ότι στην κατοικία που έγιναν τα κατ΄ ισχυρισμό αδικήματα, εφάπτεται δημόσιος δρόμος. Επίσης έχουν καταχωρηθεί και δυο φωτογραφίες, ήτοι το τεκμήριο 3, στο οποίο φαίνονται χώροι της συγκεκριμένης κατοικίας. Τώρα ως προς τις αναφορές από την πλευρά της υπεράσπισης ότι το Δικαστήριο, θα πρέπει να δει το κατά πόσο θα μπορούσαν αυτές οι ισχυριζόμενες απειλητικές φράσεις προς την παραπονούμενη που καταλογίζονται στον κατηγορούμενο, να ακουστούν έτσι ώστε όπως έχουν λεχθεί και να διαπιστωθεί κατά πόσο είναι δυνατόν να ακουστούν έξω από το σπίτι και από που, κρίνω ότι δεν είναι τα ζητήματα για τα οποία θα πρέπει το Δικαστήριο να βρεθεί στο συγκεκριμένο χώρο και ουσιαστικά να προβεί σε διαπιστώσεις, μετατρεπόμενο ουσιαστικά σε μάρτυρα. Η κατηγορούσα Αρχή έχει το βάρος απόδειξης των κατηγοριών που καταλογίζονται στον Κατηγορούμενο. Εάν με το υπάρχον μαρτυρικό υλικό στο τέλος της υπόθεσης θα καταφέρει ή όχι να αποδείξει τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων, είναι καθαρά θέμα της ίδιας. Η φύση των κατηγοριών τις οποίες αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και το τι απαιτείται για να αποδειχθούν αυτές, θα κριθεί κατά το στάδιο που το Δικαστήριο θα εξετάσει την μαρτυρία του που έχει ενώπιον του. Η πλευρά της υπεράσπισης ήδη είχε την ευκαιρία να αντεξετάσει της παραπονούμενη και κύρια μάρτυρα της υπόθεσης μέχρι αυτή την στιγμή και είχε την ευκαιρία να αμφισβητήσει τα όσα αυτή ανέφερε μέσω της αντεξέτασης. Την ίδια δυνατότητα έχει και τώρα που θα αντεξετάσει την κόρη της παραπονούμενης και του κατηγορούμενου. Το κατά πόσο η διαρρύθμιση του χώρου της συγκεκριμένης κατοικίας είναι ως η μαρτυρία που το Δικαστήριο έχει ενώπιον του έγκειται στην αξιολόγηση η οποία θα γίνει σε κατάλληλο χρόνο και κατά πόσον η ισχυριζόμενη εξύβριση ακούστηκε ή μπορούσε να ακουστεί σε δημόσιο χώρο είναι συμπέρασμα στο οποίο το δικαστήριο θα καταλήξει αξιολογώντας το μαρτυρικό υλικό. Άλλωστε η πλευρά της υπεράσπισης εφόσον και εάν αμφισβητεί τις περιγραφές που οι μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής προβάλλουν σε σχέση με την διαρύθμιση του χώρου της κατοικίας και πως αυτή είναι διαμορφωμένη, μπορεί να αντεξετάσει σχετικά τους μάρτυρες και να υποβάλει τις θέσεις της, αφού στο συγκεκριμένο σπίτι, έμενε και ο κατηγορούμενος μέχρι πρόσφατα και προφανώς είναι γνώστης ακριβώς του χώρου του σπιτιού και του περιβάλλοντα χώρου. Το εάν για παράδειγμα από το ένα δωμάτιο στο άλλο ή από τον ένα χώρο στον άλλο μπορούσαν ή δεν μπορούν να ακουστούν οι ισχυριζόμενες εξυβρίσεις ή απειλές, δεν είναι θέμα κατά την κρίση μου στο οποίο το Δικαστήριο, ακόμα και με την παρουσία του στο χώρο, θα μπορούσε να διαπιστώσει ή κατά πόσον πράγματι ή όχι απειλήθηκε η παραπονούμενη. Τα επίδικα ζητήματα είναι ξεκάθαρα και κρίνω ότι δεν χρήζουν οποιασδήποτε διευκρίνησης. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ελένη Τσαγγάρη Δημητρίου ν. Ανδριανής Κυριάκου Εγγλέζου κ.α.

(1997)1 Α.Α.Δ. 1285, το δικαστήριο δεν έχει καμιά υποχρέωση να προβεί σε επιτόπια εξέταση εφόσον κρίνει πως το υλικό που έχει ενώπιον του είναι αρκετό για να αντιληφθεί τις επίδικες διαφορές και παρακολουθήσει τη μαρτυρία. Η υπόθεση είναι απλή και θα κριθεί με βάση τη μαρτυρία και όχι με βάση την επιτόπια εξέταση. Η μόνη χρήση της επίσκεψης του δικαστή στον τόπο της διαφοράς, είναι για να έχει πληρέστερη αντίληψη της μαρτυρίας που θα προσφερθεί κατά τη δίκη (βλ. Χειμώνας v. Γεωργίου κ.ά.

(1999)1 Α.Α.Δ. 109, 111). Στην προκειμένη περίπτωση, το εάν τελικά απειλήθηκε ή εξυβρίστηκε δημόσια η παραπονούμενη στο χώρο της κατοικίας της μπορεί να διαφανεί ή όχι από τα όσα το Δικαστήριο έχει ενώπιον του. Δεν μπορεί το Δικαστήριο, ουσιαστικά να γίνει πραγματογνώμονας για να διαπιστώσει εάν πραγματικά μπορούσε ή όχι η παραπονούμενη ή οποιοδήποτε άλλο τρίτο άτομο να ακούσει την οποιαδήποτε εξύβριση ή την οποιαδήποτε απειλή. Το κατά πόσο είναι αναγκαία επιτόπια εξέταση βρίσκεται πάντα εντός της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, όπως τονίστηκε και στην Στρατής ν. Πεντέλη

(1999)1 Α.Α.Δ. 1708. Η επιτόπια εξέταση που διενεργεί Δικαστήριο σκοπό έχει την καλύτερη αντίληψη της ενώπιόν του παρουσιαζόμενης μαρτυρίας και ουδέποτε επιτρέπεται ο Δικαστής να μετατρέπεται ο ίδιος σε μάρτυρα ή εμπειρογνώμονα τους ενός ή του άλλου διαδίκου. Τούτο αναφέρθηκε και στην απόφαση στην υπόθεση Χειμώνα ν. Γεωργίου κ.ά.

(1999)1 Α.Α.Δ.

1. Απόλυτα συναφή με τα προαναφερόμενα, είναι τα όσα αναφέρονται στην υπόθεση Triantafyllides and Another ν Malakαssas (1955-1956) 21 C.L.R.
2. Παραθέτω την σχετική, από την απόφαση αυτή του Εφετείου, περικοπή, από την οποία διαφαίνονται και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν από ένα τέτοιο εγχείρημα: «A trial Court quite properly can visit a locus in quo in order that it can better understand the evidence; it also can inspect and compare objects of real evidence, for instance the handwriting in two documents, or (in passing off actions) labels on two different bottles; it can draw inferences from the demeanour of witnesses, and can bring to its deliberations that common experience of life which is summed up in the expression "common sense". . A judicial officer may examine evidence and the locus in quo but he may not become a witness in the cause which he decides. On the 25th May the members of the Court did not go to inspect some constant or static phenomenon such as a building or a constant smell or sound; they listened to some sound films; and by relying on the experience of that particular event, they became both judges and witnesses in the same cause. That is the chief weakness in the judgment. There is also this: The experience itself, even if properly taken into consideration by the Court, could hardly be relied upon, for the sound can vary on each occasion according to the film and no doubt the volume can be altered by turning a knob.». ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ' ακολουθία όλων των προαναφερομένων, η υπό κρίση Αίτηση αποτυγχάνει και συνεπώς απορρίπτεται. (Υπ.) _________________________ Χρ. Μ. Παπαλλάς, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο