ΝΙΚΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ν. Δ.Π., Αρ. Υπόθεσης: 2492/21, 26/1/2023

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 κατόπιν δικής της παραδοχής.. Οι δύο πλευρές με κοινή δήλωση τους στις 7.12.22, δήλωσαν στο Δικαστήριο τα ακόλουθα γεγονότα, ως παραδεκτά γεγονότα, τα οποία (για χάριν λόγου), αφορούσαν και τη 2η κατηγορία, η οποία εν πάση περιπτώσει, ως η απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 22.12.22 δε στοιχειοθετήθηκε. Τα εν λόγω γεγονότα είναι τα ακόλουθα: Η κατηγορούμενη εκπροσωπούσε τον παραπονούμενο ως δικηγόρος σε διάφορες υποθέσεις του, του Οικογενειακού Δικαστηρίου και του ζητούσε το ποσό των €33.569,00 ως χρήματα που δήθεν θα κατέθετε ως εγγύηση στις διάφορες υποθέσεις του. Σε μετέπειτα χρόνο, ο παραπονούμενος αντιλήφθηκε πως η κατηγορούμενη τον εξαπάτησε και κατήγγειλε την κατηγορουμένη στην Αστυνομία. Η κατηγορούμενη, κατόπιν της παραπάνω καταγγελίας, εξέδωσε για σκοπούς αποζημίωσης, προς όφελος του παραπονουμένου την υπ' αρ. [..] επιταγή της Ελληνικής Τράπεζας, ημερομηνίας 01.04.21. Η εν λόγω επιταγή κατατέθηκε στις 2.4.21 στην Ελληνική τράπεζα για σκοπούς πληρωμής και επιστράφηκε απλήρωτη την 05.04.21 συνεπεία του ότι ο λογαριασμός παγοποιήθηκε και ως επίσης η υπογραφή του εκδότη διέφερε από το δείγμα υπογραφής που κατείχε η Τράπεζα. Μέχρι σήμερα, το ποσό που αφορούσε η επιταγή παρέμεινε απλήρωτο. Η κατηγορούμενη βαρύνεται με δύο προηγούμενες καταδίκες. Οι καταδίκες αυτές συνίστανται στις ποινικές υποθέσεις υπ. αρ. 1049/2019 του Ε.Δ. Λευκωσίας για το αδίκημα της έκδοσης επιταγής άνευ αντικρίσματος και υπ. αρ. 17036/20 επίσης του Ε.Δ. Λευκωσίας για τα αδικήματα της κλοπής υπό αντιπροσώπου, νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, πλαστογραφίας δικαστικού εγγράφου, κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου. Συνεπεία των παραπάνω καταδικών, επιβλήθηκαν στην κατηγορούμενη ποινές φυλάκισης 7 μηνών και 29 ½ μηνών αντιστοίχως προς τις παραπάνω υποθέσεις στις 13.10.21 και 28.06.22, επίσης αντιστοίχως.[1] Ο συνήγορος υπεράσπισης της κατηγορουμένης, με εμπεριστατωμένως γραπτή αλλά και προφορική του αγόρευση, εξέθεσε στο Δικαστήριο τις προσωπικές περιστάσεις της Κατηγορουμένης και επιπλέον, εστίασε την προσοχή του Δικαστηρίου στον τρόπο που θα πρέπει να προσεγγιστεί η όποια επιβολή ποινής φυλάκισης, την οποία δικαιολογημένα (και εξηγώ στη συνέχεια το γιατί) θεωρεί δεδομένη, ως εκ της φύσεως της υπόθεσης αλλά και των περιβάλλουσων αυτήν συνθηκών. Σε ό,τι αφορά τις προσωπικές περιστάσεις της, αναφέρθηκε πως η κατηγορούμενη σήμερα είναι 50 ετών, μητέρα δύο ενήλικων θυγατέρων. Από το έτος 2006 που διαζεύχθηκε, την φροντίδα των πιο πάνω παιδιών της ανέλαβε εξ' ολοκλήρου [..]. Ασκούσε το επάγγελμα της δικηγόρου από το έτος [.] το οποίο και εγκατέλειψε. Στις 30.10.2015 είχε παντρευτεί με τον τελευταίο σύζυγο της, ο οποίος δυστυχώς απεβίωσε ξαφνικά, μόλις 2 ½ μήνες μετά. Υπέστη τέτοιο ισχυρό κλονισμό η κατηγορούμενη από τον ξαφνικό θάνατο του συζύγου της, ώστε να οδηγηθεί σε ψυχολογική κατάπτωση με αποτέλεσμα λίγο καιρό μετά να διαγνωστεί με [..] από επαγγελματία ψυχίατρο. Λαμβάνει έκτοτε επί καθημερινής βάσεως [...] φύσεως φαρμακευτική αγωγή όπως επίσης και άλλου είδους φαρμακευτική αγωγή [..] η οποία σκοπό έχει την σταθεροποίηση της διάθεσης της. Τυχόν υπέρμετρη χρήση [..] ενδεχομένως να θέσει τη ζωή της σε κίνδυνο εξ' ου και υποβάλλεται σε τακτικές αναλύσεις αίματος με σκοπό των έλεγχο του επιπέδου της εν λόγω ουσίας στον οργανισμό της. Όλα τα πιο πάνω, επιμαρτυρούν και τα αντίγραφα των ιατρικών βεβαιώσεων που προσκομίστηκαν στο Δικαστήριο (Παρ. Α και Β της γραπτής αγόρευσης), ως επιπλέον και το γεγονός ότι [...] αναμένεται η λήψη φαρμακευτικής αγωγής για πολλά χρόνια, όπως επίσης ότι θα βρίσκεται υπό συνεχή [.] παρακολούθηση. Σε συνδυασμό με τα πιο πάνω και επιπροσθέτως αυτών, αναφέρθηκε στο Δικαστήριο και ζητήθηκε όπως αυτό αποτελέσει μετριαστικό παράγοντα στην ποινή που θα επιβληθεί στην Κατηγορούμενη, το γεγονός πως, τόσο σε σχέση με την παρούσα υπόθεση όσο και σε σχέση με την ιδιωτική ποινική υπόθεση υπ' αρ. 4325/20 η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Ε.Δ. Λευκωσίας, ζητήθηκε όπως αμφότερες ληφθούν υπόψη για σκοπούς επιβολής ποινής στην ποινική υπόθεση με αρ. 17036/20 του Ε.Δ. Λευκωσίας, (η οποία αφορούσε σοβαρότερες σε περιεχόμενο κατηγορίες), πλην όμως αυτό δεν έγινε κατορθωτό ενόψει της άρνησης του κατηγόρου που προωθούσε και προωθεί τις παραπάνω υποθέσεις, να συγκατατεθεί στο αίτημα της Κατηγορουμένης. Στα πλαίσια της ποιν. υπόθεσης με αρ. 17036/20, λήφθηκαν υπόψη άλλες ποινικές υποθέσεις, όμοιας φύσεως, ορισμένες εκ των οποίων προωθήθηκαν από ιδιώτη δικηγόρο και ορισμένες άλλες από τον Γενικό Εισαγγελέα. Περιπλέον των πιο πάνω, η Υπεράσπιση αναφέρθηκε στην παραδοχή της Κατηγορουμένης, στην οποία θα πρέπει να προσδοθεί η ανάλογη επιείκεια που αναγνωρίζει η σχετική νομολογία επί του θέματος αλλά και στις αρχές που διέπουν την αρχή της συνολικότητας της ποινής, έτσι ώστε τυχόν ποινή φυλάκισης που θα της επιβληθεί να μην είναι διαδοχική της ποινής φυλάκισης που εκτίει, εφόσον τυχόν διαταγή για διαδοχική επιβολή ποινής φυλάκισης, δεν θα αντικατόπτριζε μια δίκαιη υπό τις περιστάσεις ποινή, εφόσον η παρούσα υπόθεση ζητήθηκε όπως ληφθεί υπόψη της ποιν. υπόθεσης με αρ. 17036/20 και δεν λήφθηκε έτσι ώστε στην Κατηγορούμενη να επιβληθεί μια ποινή για το σύνολο των αδικημάτων που αντιμετώπιζε. Έχω ακούσει με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου από αμφότερες τις πλευρές. Η σοβαρότητα του αδικήματος που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη είναι αδιαμφισβήτητη και αυτό διαπιστώνεται εκ πρώτης όψεως από απλή αναφορά στο ανώτατο όριο ποινής που προβλέπεται στο σχετικό Νόμο (ποινή φυλάκισης μέχρι 3 έτη ή χρηματική ποινή μέχρι €10.000 ή και με τις αυτές δύο αυτές ποινές). Η συνήθης ποινή που επιβάλλεται ως μέτρο ποινικής μεταχείρισης είναι αυτή της άμεσης ποινής φυλάκισης. Ωστόσο, το σύνηθες δεν αποτελεί ταυτόχρονα και άκαμπτο κανόνα αφού κατά πάγια νομολογιακή αρχή κάθε περίπτωση αντιμετωπίζεται στη βάση των περιστατικών της. (Νεοφύτου ν. Κυριακίδης (Αρ. 3)

(1999)2 Α.Α.Δ. 299, Σιμιλλίδης ν. Νικολάου

(2013)2 Α.Α.Δ. 444, Nikiforos Technologies Ltd ν. Χρίστου, Ποιν. Έφ. 18/2012, ημερ. 26.4.2014 και L.C.A. Domiki Ltd ν. R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.α., Ποιν. Έφ. 116/2011, ημερ. 17.3.2015), Η έκδοση επιταγής άνευ αντικρίσματος όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε και στις αποφάσεις (μεταξύ άλλων) Θεοχάρους & Υιός Λτδ ν. Χρίστου Ορφανίδη κ.α., ECLI:CY:AD:2016:B120, Ποιν. Εφέσεις 102/2014 και 115/2014, ημ. 25/2/2016, ECLI:CY:AD:2016:B120) συνιστά αδίκημα το οποίο εκ της φύσεως του πλήττει καίρια σημαντικό έννομο αγαθό, αυτό της ασφάλειας και της εμπιστοσύνης των συναλλαγών, η προστασία των οποίων είναι πρωταρχικής σημασίας για τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας της αγοράς. Περαιτέρω, το αδίκημα στο οποίο κρίθηκε ένοχη η Κατηγορούμενη βρίσκεται διαχρονικά σε έξαρση, κάτι που αυτοδήλως προκύπτει από τον όγκο αλλά και συχνότητα που παρόμοιες υποθέσεις τίθενται καθημερινά ενώπιον του Δικαστηρίου. Το στοιχείο της έξαρσης ενός αδικήματος δημιουργεί αυτομάτως την αδήριτη ανάγκη αποτροπής του, η οποία επιτυγχάνεται δια μέσω της επιβολής αυστηρών ποινών, έτσι ώστε να στέλνεται το μήνυμα, ότι παρόμοιες συμπεριφορές δεν είναι αποδεκτές και τιμωρούνται ανάλογα. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε (τότε αλλά και σε σωρεία μεταγενέστερων αποφάσεων) στην απόφαση Κόκκινος ν. Αστυνομίας

(1995)3 Α.Α.Δ. 135, το στοιχείο της αποτροπής μπορεί να διαδραματίσει ρόλο τόσο στην επιλογή της μορφής της ποινής όσο και στον καθορισμό του ύψους της. Παρά τη διαπιστούμενη ωστόσο σοβαρότητα του αδικήματος, το Δικαστήριο υπέχει καθήκον να διασφαλίσει πως η ποινή η οποία επιβάλλει είναι προϊόν διεργασίας του συνόλου των παραγόντων που τέθηκαν ενώπιον του, έτσι ώστε να καταλήξει σε μια εξατομικευμένη προς τον κατηγορούμενο ποινή, ως σχετικώς επιτάσσει η σχετική επί του θέματος νομολογία. Το Δικαστήριο μεταξύ άλλων λαμβάνει υπόψη του όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί για σκοπούς εξισορρόπησης της ποινής ούτως ώστε αυτή να μην συνιστά απλώς τιμωρία, αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη (Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224). Στο πλαίσιο αυτό είναι που καλείτε το Δικαστήριο ισοζυγίζοντας τυχόν επιβαρυντικούς και ελαφρυντικούς παράγοντες που τέθηκαν ενώπιον του να εξατομικεύσει μεν την ποινή, κατά τρόπο δε που η όποια εξατομίκευση να μην οδηγεί σε εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος και του στοιχείου της αποτροπής, (όταν και εκεί που συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα) (Γενικός Εισαγγελέας v. Ζακατζιώτη

(2001)2 Α.Α.Δ. 85). Προς όφελος της Κατηγορούμενης λαμβάνω υπόψη την παραδοχή της έστω και στο χρόνο που αυτή έγινε. Λαμβάνεται ωστόσο υπόψη ως μετριαστικός παράγοντας, είναι όμως μειωμένης σημασίας με βάση τη σχετική νομολογία (βλ. Φαναράς κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 50). Λαμβάνω επίσης υπόψη μου τις προσωπικές, οικονομικές και οικογενειακές περιστάσεις της Κατηγορούμενης, περιλαμβανομένων των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει, ως αυτά προκύπτουν από το περιεχόμενο της ιατρικής έκθεσης των δύο (ιδιώτη και μη) [.], την παρακολούθηση της οποίας είχαν και έχουν αναλάβει. Προς τούτο, ιδιαίτερη έμφαση δίδω στη διαπίστωση αμφότερων των [.] ότι παρά το γεγονός ότι η ψυχική υγεία της παρουσιάζει σταθερότητα και η ίδια η κατηγορούμενη φαίνεται να έχει το δεδομένο χρόνο εναισθησία, οι ψυχοπιεστικές συνθήκες που προκύπτουν από το περιβάλλον φυλάκισης, αποτελούν ένα συνεχές στρεσογόνο παράγοντα για την ίδια. Στρεσογόνοι παράγοντες ή και ψυχοπιεστικά γεγονότα είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε υποτροπή της νόσου από την οποία πάσχει η κατηγορούμενη και δύναται να αποτελέσουν θεραπευτική πρόκληση. Ο πιο πάνω παράγοντας, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η παρούσα υπόθεση θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη για σκοπούς επιβολής ποινής στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης με αρ. 17036/20 στην οποία επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 29 ½ μηνών και για λόγους οι οποίοι αναφέρονται πιο πάνω, δε λήφθηκε,[2] έχουν τη δική τους σημασία στον καθορισμό της ποινής που θα επιβληθεί στη συνέχεια στην Κατηγορούμενη. Συνεκτιμώντας, όλα τα πιο πάνω δεδομένα από τη μια και από την άλλη τη φύση και τη σοβαρότητα του αδικήματος σε συνδυασμό με τις προβλεπόμενες ποινές, την συχνότητα διάπραξης του (με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής) λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη το ύψος του ποσού για το οποίο εκδόθηκε η επιταγή ως επιβαρυντικό παράγοντα και το γεγονός ότι δεν έχει καθ' οποιοδήποτε τρόπο αποζημιωθεί ο Παραπονούμενος, χωρίς να παραγνωρίζονται οι λόγοι που έτυχαν επίκλησης σε σχέση με αυτό, καταλήγω ότι αναπόφευκτα, η μόνη αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί είναι αυτή της άμεσης ποινής φυλάκισης. Η επιβολή οιασδήποτε άλλης μορφής ποινής στην Κατηγορούμενη θα ήταν υπό τις περιστάσεις επιεικέστερη του ορθού. Συνακόλουθα, και σταθμίζοντας όλους τους σχετικούς παράγοντες που προαναφέρθηκαν, επιβάλλεται στην Κατηγορούμενη ποινή φυλάκισης πέντε μηνών στην 1η κατηγορία για την οποία δήλωσε ενοχή. Η πιο πάνω ποινή ωστόσο, να συντρέχει με την ποινή φυλάκισης που εκτίει στα πλαίσια της καταδίκης της στην ποινική υπόθεση με αρ. 17036/20, δυνάμει του άρθρου 117

(2)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.

1. Η φύση της υπόθεσης που εδώ αντιμετωπίζει η Κατηγορούμενη, λαμβανομένων υπόψη των γεγονότων που εκτέθηκαν, και τα οποία αποτέλεσαν τη βάση επί της οποίας η Κατηγορούμενη διέπραξε το αδίκημα, δεν διαφέρουν από αυτά για τα οποία καταδικάστηκε στην ποιν. υπόθεση με αρ. 17036/
2. Στην παραπάνω απόφαση μου να διατάξω όπως η ποινή φυλάκισης που της έχω επιβάλει, συντρέχει με την ποινή φυλάκισης που ήδη εκτίει, καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε, η φύση, χαρακτήρας αλλά και τα ίδια τα περιστατικά της υπόθεσης, υπό την έννοια ότι, εάν και αυτή η υπόθεση λαμβανόταν υπόψη του Δικαστηρίου που επέβαλε ποινή στην ποιν. υπόθεση με αρ. 17036/20, θεωρώ πως δεν θα μετέβαλλε ουσιαστικά το ύψος της ποινής των 29 ½ μηνών που της έχει επιβληθεί. Επιπρόσθετα και σε συνδυασμό με τα πιο πάνω, η συνολική ευθύνη της κατηγορούμενης δε δικαιολογεί την επιβολή διαδοχικής ποινής στην παρούσα καθότι εν τοιαύτη περιπτώσει ενδεχόμενη επιβολή διαδοχικής ποινής θα ήταν υπέρμετρη και δυσανάλογη ποινή, λαμβανομένων των όσων πιο πάνω αναφέρονται. (βλ. σχετικά R v. Woods [2000], 1 Cr, App. R. (S.) 460, Χριστοφόρου ν. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 443, Παραρέ ν. Αστυνομίας

(2013)2 ΑΑΔ 257) Δεδομένης της ποινής που επιβλήθηκε στην Κατηγορούμενη, παρά την αντικειμενική, οικονομική, αδυναμία της η οποία παρουσιάστηκε μέσω της αγόρευσης του συνηγόρου Υπεράσπισης της και δεν έχω λόγο να την αμφισβητήσω, κρίνω ότι το δίκαιο και εύλογο είναι τα έξοδα της διαδικασίας να τη βαραίνουν, μειωμένα ωστόσο στο ½ λόγω της προηγούμενης απαλλαγής της στην 2η κατηγορία που αντιμετώπιζε. Εκδίδω συνεπώς ανάλογη διαταγή υπό τον όρο ότι τα εν λόγω έξοδα, να καταβληθούν εντός 3 μηνών μετά την αποφυλάκιση της. Υπ.).................................................. Ε. Μιντή Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Σημειώνω, για όποια σημασία έχει τούτο, πως όπως φαίνεται από το Παράρτημα Δ' της γραπτής αγόρευσης του συνηγόρου υπεράσπισης της κατηγορουμένης πως η εν λόγω ποινική υπόθεση, με συγκατάθεση του Γενικού Εισαγγελέα, εκδικάστηκε συνοπτικώς και δεν παραπέμφθηκε στο Κακουργιοδικείο Λευκωσίας ως είθισται λαμβανομένης υπόψη των προβλεπόμενων στο σχετικό Νόμο ποινών . [2] Στην απόφαση Δημήτρης Βέλιου ν. Αστυνομίας

(2013)2 ΑΑΔ 76, απόφ. ημερ. 22.01.2013 το Εφετείο μείωσε ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στον εκεί Εφεσείοντα, με το αιτιολογικό ότι ενόψει του ύψους της ποινής που του είχε ήδη επιβληθεί σε άλλη ποινική υπόθεση, στην οποία η υπόθεση που αντιμετώπιζε και οδήγησε στην Έφεση, θα μπορούσε να είχε ληφθεί υπόψη, καθιστούσε την επιβληθείσα ποινή υπό τις περιστάσεις, έκδηλα υπερβολική. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο