Διευθυντή Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. ΗΛΙΑΣ Α. ΤΟΦΑΣ, Αρ. Υπόθεσης: 3405/21, 18/1/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2023:B3 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Μιντή, Προσ. Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3405/21 Μεταξύ: Διευθυντή Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας v. ΗΛΙΑΣ Α. ΤΟΦΑΣ Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 18.01.2023 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Γ. Προδρόμου Για τον Κατηγορούμενο: κα. Α. Πασή Κατηγορούμενος Παρών ΠΟΙΝΗ O Κατηγορούμενος, εγκαταστάτης κλιματιστικών στο επάγγελμα βρέθηκε ένοχος μετά από δική του παραδοχή σε κατηγορίες που αφορούν παραβιάσεις του Περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμου Ν.89(Ι)/1996 και τους σχετικούς με αυτόν κανονισμούς. Πιο συγκεκριμένα ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει τρεις κατηγορίες που αφορούν τα ακόλουθα: 1η Κατηγορία την παράλειψη του να παρέχει ασφαλή μέθοδο εργασίας με τη χρήση φορητής κλίμακας, με αποτέλεσμα ο εργοδοτούμενος του T.M.H., να πέσει από ύψος 3.70μ περίπου και να τραυματιστεί θανάσιμα 2η Κατηγορία την παράλειψη διάθεσης γραπτής εκτίμησης κινδύνων για την ασφάλεια και υγεία των εγοδοτούμενων του και άλλων προσώπων με βάση την οποία να καθοριστούν προληπτικά και προστατευτικά μέτρα αντιμετώπισης των κινδύνων με αποτέλεσμα εργοδοτούμενοι του και άλλα πρόσωπα να εκτίθενται σε κίνδυνο λόγω του μη έγκαιρου εντοπισμού των κινδύνων και της λήψης των αναγκαίων προληπτικών και προστατευτικών μέτρων. 3η Κατηγορία την παράλειψη διάθεσης καταλλήλων πληροφοριών, καθοδήγησης και εκπαίδευσης των εργοδοτούμενων του σχετικά με την ασφαλή εκτέλεση των εργασιών με αποτέλεσμα τα πρόσωπα αυτά να εκτίθενται σε κίνδυνο. Σύμφωνα με τα γεγονότα, ως αυτά έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα αρχή, ο κατηγορούμενος ασχολείται με την τοποθέτηση κλιματιστικών και κατά τον επίδικο χρόνο, στις 13.6.20, το προσωπικό του μετέβηκε σε πολυκατοικία επί συγκεκριμένης οδού στο Δήμο Δερύνειας με σκοπό την τοποθέτηση κλιματιστικού σε διαμέρισμα στον 2ο όροφο πολυκατοικίας. Το θύμα βρισκόταν πάνω σε φορητή κλίμακα στον εξωτερικό χώρο της πολυκατοικίας και ασχολείτο με την ευθυγράμμιση χαλκοσωλήνα για την εγκατάσταση του εν λόγω κλιματιστικού. Γύρω στις 18:30 έπεσε, (άγνωστο πως), από την φορητή κλίμακα στο δάπεδο, από ύψος 3,70μ με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά. Διακομίστηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου όπου εκεί διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Το ατύχημα γνωστοποιήθηκε γραπτώς από τον κατηγορούμενο στο ΕΓΕΕ Αμμοχώστου στις 17.6.20. Ο κατηγορούμενος ως εργοδότης διέθετε Πιστοποιητικό Ασφάλισης Ευθύνης Εργοδότη κατά την επίδικη περίοδο, δεν υπήρχε δε καθορισμένη ασφαλής μέθοδος εργασίας, παρείχε ωστόσο μέσα ατομικής προστασίας στους εργοδοτούμενους του τα οποία βρίσκονταν σε κάθε όχημα που διέθεταν, ενώ επίσης δεν υπήρχε γραπτή εκτίμηση των κινδύνων από μέρους του κατηγορούμενου, ούτε και αρχείο εκπαίδευσης προσωπικού. (βλ. σχετικά για τα πιο πάνω την Έκθεση Διερεύνησης Εργατικού Ατυχήματος, η οποία κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως μέρος των γεγονότων της υπόθεσης και σημειώθηκε με την ένδειξη ''Α''). Δεν υπάρχουν αναφέρθηκε οποιεσδήποτε προηγούμενες καταδίκες του κατηγορούμενου. Η συνήγορος υπεράσπισης του κατηγορουμένου, στο κείμενο της γραπτής αγόρευσης της αλλά και στη δια ζώσης προφορική αγόρευση της, σε σχέση με τα πιο πάνω γεγονότα, πρόσθεσε τα ακόλουθα, τα οποία ενόψει του ότι δεν αμφισβητήθηκαν, αποτελούν μέρος των γεγονότων της υπόθεσης: (α) ο κατηγορούμενος πριν το ατύχημα και προτού αποχωρήσει από τον χώρο εργασίας, κατέβασε στο χώρο επιπρόσθετη ζώνη ασφαλείας και τόνισε στους υφιστάμενους του την αναγκαιότητα χρήσης της. (β) Όλοι οι εργοδοτούμενοι του κατηγορουμένου είχαν τον απαραίτητο εξοπλισμό ασφαλείας στην κατοχή τους κατά τον επίδικο χρόνο. (γ) Ο κατηγορούμενος είναι αυτός που μόλις πληροφορήθηκε για το ατύχημα που επεσυνέβηκε, ενημέρωσε ευθύς αμέσως το ΕΓΕΕ Αμμοχώστου, την ασφάλεια καθώς και ασθενοφόρο. (δ) Η οικογένεια του αποβιώσαντα αποζημιώθηκε από την εταιρεία με την οποία ήταν συμβεβλημένος ο κατηγορούμενος ενώ επιπροσθέτως της αποζημίωσης που έλαβε η οικογένεια, ο κατηγορούμενος εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να ενισχύει οικονομικά την οικογένεια του αποβιώσαντα καταβάλλοντας το μηνιαίο ενοίκιο της οικίας τους μεταξύ άλλων. (ε) Με τον αποβιώσαντα ο κατηγορούμενος ήταν φίλοι, ενώ εργάζονταν μαζί τα τελευταία περίπου 15 έτη, ήταν δε ο πιο έμπιστος και έμπειρος υφιστάμενος του. (ζ) Μετά το επίδικο τραγικό ατύχημα, ο κατηγορούμενος φρόντισε όπως παρέχει κατάλληλη εκπαίδευση στο προσωπικό του δια μέσω παρακολούθησης σεμιναρίων και εκπαιδευτικών ημερίδων, εκπαίδευση την οποία εξακολουθεί να παρέχει και να καλύπτει οικονομικά παρά το γεγονός ότι στα 22 χρόνια που εξασκεί το συγκεκριμένο επάγγελμα, συμβούλευε και παρείχε εξοπλισμό στους υφιστάμενους του με σκοπό την ασφάλεια τους. Σε σχέση όλα τα παραπάνω, προσκομίστηκαν στο Δικαστήριο αντίγραφα συναφών βεβαιώσεων όπως και δήλωση της συζύγου του αποβιώσαντα με την οποία δηλώνεται ότι η οικογένεια δεν επιθυμεί την τιμωρία του κατηγορουμένου, όπως επίσης βεβαιώνεται και η οικονομική ενίσχυση της από τον τελευταίο. Σε σχέση με τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, η κα. Πασή ανέφερε στο Δικαστήριο πως o κατηγορούμενος είναι σήμερα 43 ετών, παντρεμένος και πατέρας 2 ανήλικων τέκνων. Η μικρότερη θυγατέρα του φοιτά σε [.], ο μεγαλύτερος γιος του σε [.] στην επαρχία Αμμοχώστου. Λόγω της φύσης της εργασίας της συζύγου του, την ευθύνη ετοιμασίας καθώς και μετάβασης των παιδιών του στο σχολείο έχει ο ίδιος. Μεγαλώνει την οικογένεια του σε ένα συγκροτημένο περιβάλλον αγάπης και στοργής ενώ είναι γνωστός στην επαρχία του για το φιλανθρωπικό έργο που εκτελεί. Απέδωσε τη μη χρήση κράνους από μέρος του αποβιώσαντα στην απουσία του κατηγορουμένου από τον χώρο, εφόσον θεωρεί πως εάν ο κατηγορούμενος βρισκόταν στο χώρο, δεν υπήρχε περίπτωση ο αποβιώσας να μη φορέσει τον σχετικό εξοπλισμό. Πρόκειται για άτομο που αντιμετωπίζει αυστηρά τους υφιστάμενους του σε ό,τι αφορά θέματα ασφάλειας. Δεν πρόκειται απλά, αναφέρθηκε για ένα εργατικό θανατηφόρο ατύχημα, αλλά ουσιαστικά για μια οικογενειακή τραγωδία εφόσον από την επέλευση του πιο πάνω ατυχήματος και εντεύθεν, ο κατηγορούμενος υποφέρει ψυχολογικά λόγω και της στενής σχέσης που είχαν η οικογένεια του κατηγορουμένου με την οικογένεια του αποβιώσαντα. Φέρει βαρέως στη συνείδηση του το θάνατο που προκλήθηκε και ένεκα και ενδεικτικά αυτού, παρουσίασε συγκεκριμένα ψυχοσωματικά συμπτώματα. Επιπροσθέτως και με όλο το σεβασμό προς την οικογένεια του αποβιώσαντα, η συνήγορος υπεράσπισης του κατηγορουμένου κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει επίσης υπόψη του το γεγονός ότι ως διαφάνηκε από τις μαρτυρίες που λήφθηκαν στα πλαίσια διερεύνησης του ατυχήματος, ο αποβιώσας διέθετε πολυετή εμπειρία στο χώρο εργασίας του και για άγνωστους λόγους σε όλους, επέλεξε να εκθέσει ο ίδιος τον εαυτό του σε κίνδυνο, παρά το γεγονός ότι με τον προστατευτικό εξοπλισμό που του παρείχε ο κατηγορούμενος θα μπορούσε να το αποφύγει. Τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζει και για τα οποία κρίθηκε ένοχος ο Κατηγορούμενος είναι ιδιαίτερα σοβαρά. Ενδεικτική της σοβαρότητας του είναι και η ποινή η οποία προβλέπεται στο Νόμο, ως σχετικώς αναφέρεται πιο κάτω. Το άρθρο 53
(1)του Νόμου 89
(1)/1996 που πραγματεύεται την προβλεπόμενη ποινή σε περίπτωση καταδίκης, προνοεί ότι οποιοδήποτε πρόσωπο στο οποίο επιβάλλονται υποχρεώσεις με βάση τον εν λόγω νόμο ή τους κανονισμούς που εκδίδεται δυνάμει αυτού, παραλείπει να συμμορφωθεί με αυτές, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται σε πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις €80.000 ή σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα 4 χρόνια ή και στις δυο αυτές ποινές. Η προβλεπόμενη στο Νόμο ποινή, είναι η αφετηρία που το Δικαστήριο ξεκινά για την επιμέτρηση της, ώστε να επιβάλει τελικώς την αρμόζουσα κατά τον συγκεκριμένο παραβάτη, σε είδος και ύψος ποινή, χωρίς ωστόσο να εξανεμίζεται η σημασία της εξατομίκευσης της ποινής μιας υπόθεσης με γνώμονα τα ιδιαίτερα περιστατικά της. (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Evans
(2005)2 Α.Α.Δ. 639) Έχω διεξέλθει των γεγονότων τα οποία περιβάλουν τη διάπραξη των αδικημάτων όπως αυτά εκτέθηκαν από τον συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, όπως αυτά διαφαίνονται από την έκθεση Διερεύνησης θανατηφόρου ατυχήματος που ετοιμάστηκε από τον αρμόδιο Επιθεωρητή του Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας καθώς επίσης και των όσων αναφέρθηκαν από μέρους της Υπεράσπισης. Η διαδικασία επιβολής ποινής αλλά και η ίδια η ποινή, δεν συνιστά απλά μια επιμέρους διεργασία του έργου του Δικαστηρίου η οποία πραγματοποιείται μηχανιστικά με βάση το τι προβλέπει ένας σχετικός Νόμος. Η ποινή που επιλέγει ένα Δικαστήριο να επιβάλει θα πρέπει να εξυπηρετεί και να σταθμίζεται κατόπιν εξισορρόπησης διαφόρων παραγόντων εκ των οποίων είναι και η αντανάκλαση της σοβαρότητας ενός αδικήματος, η απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα αλλά και η ικανοποίηση των σκοπών για τους οποίους υφίσταται ένας Νόμος. (βλ/ σχετικά Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Λατομεία Φαρμακάς Λτδ
(2004)2 Α.Α.Δ. 573). Στην προκειμένη περίπτωση που αφορά παραβιάσεις των Περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμων, όπως πολύ εύστοχα λέχθηκε στην απόφαση Επαρχιακός Λειτουργός Εργασία Λεμεσού ν. Sedora Enterprises Ltd κ.ά.
(1992)2 Α.Α.Δ. 332, παρότι εκεί οι παραβιάσεις δεν ήταν αντίστοιχες με τις παραβιάσεις που υφίστανται στην παρούσα: «Η υποχρέωση διατήρησης συνθηκών ασφάλειας σε εργοστάσια και άλλους χώρους που απασχολούνται άνθρωποι, δεν είναι μόνο μια υποχρέωση που πηγάζει από το Νόμο, είναι μια προέκταση διεθνών υποχρεώσεων που αναλήφθηκαν από τη Δημοκρατία κάτω από το άρθρο 3 του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, κάτω από τον οποίο μια συμβαλλόμενη χώρα αναλαμβάνει όχι μόνο τη θέσπιση κανονισμών για συνθήκες ασφάλειας και υγείας των εργαζομένων στον τόπο εργασίας αλλά και την περαιτέρω υποχρέωση της εφαρμογής τους με μέτρα για την αποτελεσματική εποπτεία της συμμόρφωσης προς τις ανειλημμένες αυτές υποχρεώσεις. Η αποτελεσματική εποπτεία συνεπάγεται την εφαρμογή των Νόμων και των Κανονισμών και, όπου απαιτείται, την ποινική δίωξη και τον εξαναγκασμό των παραβατών προς συμμόρφωση προς αυτούς. Επομένως και τα δικαστήρια έχουν καθήκον να προσεγγίζουν τα θέματα αυτά, ανάλογα βέβαια με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, με τη δέουσα σοβαρότητα χάριν της επίτευξης των σκοπών του Νόμου που, πέραν των ανθρωπιστικών στόχων, αποτρέπει τη μείωση της παραγωγικότητας και την αποφυγή άσκοπων οικονομικών επιβαρύνσεων λόγω τραυματισμού, επηρεασμού της υγείας και θανάτου.» [1] Στην υπόθεση Mass Pack Trading Ltd v. Επαρχιακού Λειτουργού Εργασίας Πάφου
(1996)2 Α.Α.Δ. 142, 149 λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με το καθήκον του εργοδότη να παρέχει ασφαλές σύστημα εργασίας τα οποία θεωρώ πως σχετίζονται απόλυτα και με όσα λέχθηκαν στην παρούσα: «Κάθε εργοδότης πρέπει να διατηρεί συνεχή έλεγχο και επιτήρηση της πιστής εφαρμογής των κανονισμών ασφαλείας. Το καθήκον συντήρησης των προστατευτικών μέτρων στις οικοδομικές εργασίες είναι απόλυτο. Η υποχρέωση για διατήρηση των μέτρων ασφαλείας και η συντήρησή τους δεν είναι μόνο απόλυτη αλλά και διαρκής [Εταιρεία Γενικών Κατασκευών Λτδ ν. Επαρχιακού Λειτουργού Λεμεσού
(1989)2 Α.Α.Δ 51, Επαρχιακός Λειτουργός Εργασίας Πάφου ν. Κώστα Κυριάκου και Υιού Λτδ και άλλου
(1995)2 Α.Α.Δ 290]. Η μέριμνα για διασφάλιση της συμμόρφωσης με τους κανονισμούς ασφάλειας αποτελεί αποκλειστική ευθύνη των εργοδοτών που είναι οι μόνοι που έχουν τον έλεγχο των συνθηκών εργασίας. Η πιθανή συντρέχουσα αμέλεια του εργοδοτουμένου δυνατόν να σχετίζεται με τον καταμερισμό της ευθύνης σε πολιτική υπόθεση, δεν επηρεάζει όμως την ποινική ευθύνη των κατηγορουμένων για την παράλειψή τους να φροντίσουν όπως ο συγκεκριμένος εργάτης απασχολείται σε δάπεδο εργασίας που διέθετε μέσα προστασίας». Σχετική επίσης είναι και η σχετικά, σε σχέση με τις πιο πάνω υποθέσεις, πρόσφατη απόφαση στην Ποινική Έφεση Αρ. 58/2020, ημερομηνίας 23.06.2020 μεταξύ ΜΟΥΣΚΟΥΝΤΗ v. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ στην οποία αναφέρθηκε ότι ''...τα αδικήματα που σχετίζονται με την ασφάλεια στους χώρους εργασίας πρέπει να αντιμετωπίζονται αυστηρά, τηρουμένης βεβαίως της αρχής ότι η σοβαρότητα ενός αδικήματος αντανακλάται από το ανώτατο όριο ποινής που καθορίζει ο Νόμος - εδώ 4 χρόνια φυλάκιση - και σταθμίζεται από το Δικαστήριο στη βάση των ιδιαίτερων περιστατικών της κάθε υπόθεσης.'' Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, το Δικαστήριο κατά την επιλογή του είδους και ύψους της ποινής που θα επιβάλει καλείται να λάβει υπόψη του όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί, όπως τούτα πηγάζουν είτε από τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου είτε δια μέσα από τα γεγονότα που εκτίθενται έτσι ώστε σταθμίζονται από τη μία τη σοβαρότητα του αδικήματος και από την άλλη επιμέρους πτυχές των γεγονότων ή του παραβάτη να εξισορροπήσει την ποινή κατά τρόπο που η απόδοση της να μη συνιστά απλώς τιμωρία αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη (Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224). Το Δικαστήριο αντλεί έμμεση καθοδήγηση από σχετικές αποφάσεις στις οποίες είτε επικυρώθηκε ή ανατράπηκε αναλόγως η ποινή που κατώτερο Δικαστήριο επέβαλε σε παρόμοιας ή ιδίας φύσεως αδικήματα έχοντας, πάντοτε κατά νουν όσα σχετικά υπεδείχθησαν στην απόφαση LCA Domiki Ltd v RKA Kikkos Developers Ltd και Άλλου, Ποινική Έφ. 116/2011, ημ. 17.3.15 ότι δηλαδή «ουδέποτε κατά την επιμέτρηση της ποινής είναι δυνατόν να αντληθεί άμεση βοήθεια από προηγούμενες αποφάσεις λόγω των ιδιαίτερων γεγονότων της κάθε υπόθεσης » (βλ. επίσης, Πολυδώρου ν Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 141/17, ημ. 31.5.19). Η διαδικασία ωστόσο, εξατομίκευσης της ποινής δεν πρέπει να συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν σαφώς συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα. (Μιχάλης Παναγιώτου ν. Αστυνομίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 557). Η εξατομίκευση της ποινής επιτυγχάνεται μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο των αρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής (Γενικός Εισαγγελέας v. Ευαγόρου
(2001)2 Α.Α.Δ. 285). Στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορεί από τη μία να παραγνωριστεί το γεγονός ότι οι συνέπειες των παραλείψεων του Κατηγορούμενου, στην έκταση που τον αφορούν ως εργοδότη, είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο ενός σχετικά νέου ανθρώπου. Λέω στην έκταση που τον αφορούν, εφόσον λέχθηκε από μέρους της Υπεράσπισης, και ζητήθηκε όπως ληφθεί υπόψη τυχόν αμέλεια ουσιαστικά και από μέρους του αποβιώσαντα. Θα πρέπει ωστόσο, να γίνει ξεκάθαρο πως στις περιπτώσεις παραβίασης της Νομοθεσίας των περί Ασφάλειας στην Εργασία των Εργαζομένων Νόμων, η ευθύνη του εργοδότη είναι αυστηρή και δεν εξανεμίζεται από τυχόν αμελείς πράξεις ή παραλείψεις του εργοδοτούμενου. Η ευθύνη είναι εκεί και είναι ανεπηρέαστη. Αυτό που σαφώς λαμβάνεται υπόψη, είναι η διαπίστωση του Δικαστηρίου ότι παρά τις παραδεχόμενες παραλείψεις εκ μέρους του κατηγορούμενου, η υπό κρίση περίπτωση, λαμβανομένων υπόψη του συνόλου των περιστάσεων της, δεν είναι η περίπτωση ενός εγωιστικά, αδιάφορου εργοδότη που για σκοπούς αποκόμισης κέρδους ή μείωσης των εξόδων του, παρέλειψε να παράσχει τα δέοντα μέσα και μεθόδους ασφαλείας. Προς όφελος του Κατηγορούμενου λαμβάνω υπόψη μου την παραδοχή του η οποία αν και όχι άμεση, εντούτοις δεν παύει να αποτελεί παραδοχή, η οποία σύμφωνα με πάγια νομολογίς αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. (βλ. Χαρτούμπαλος v. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 28 καθώς επίσης και Θεοδώρου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφ. 208/18, ημ. 27.11.19). Η παραδοχή δεν είναι πάντοτε και αποκλειστικά, θέμα εξοικονόμησης δικαστικού χρόνου αλλά συνίσταται σε κάποιου είδους μεταμέλεια και η μεταμέλεια αποτελεί σημαντικό ελαφρυντικό παράγοντα ο οποίος θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν. Διαφορετική και ξεχωριστή βαρύτητα προς όφελος του κατηγορουμένου, προσδίδω στη μεταμέλεια του, όπως αυτή διαπιστώνεται τόσο δια μέσω των διαφόρων βεβαιώσεων που προσκομίστηκαν στο Δικαστήριο αλλά και δια μέσω της διαπίστωσης στην οποία προβαίνω ιδίοις όμμασι. Οι εκφράσεις και τα συναισθήματα του κατηγορούμενου καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας επιμαρτυρούν και το πώς ο ίδιος εξακολουθεί να βιώνει την απώλεια του αποβιώσαντα. Ενδεικτική η συναισθηματική φόρτιση του και ο αυθόρμητος τρόπος αντίδρασης του καθόσον άκουγε να εκτίθενται τα γεγονότα της υπόθεσης έως το σημείο που αναφέρθηκε ο θάνατος του αποβιώσαντα. Τα πιο πάνω καταδεικνύουν ένα άνθρωπο με εν συναίσθηση που έχει κατανοήσει αλλά ίσως δεν έχει ξεπεράσει, τις τραγικές συνέπειες των παραλείψεων που του καταλογίζονται. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με το γεγονός ότι παρά το ότι η οικογένεια του αποβιώσαντα έχει αποζημιωθεί χρηματικά σε σχέση με το θάνατο του οικείου τους, ο κατηγορούμενος εξακολουθεί να τη στηρίζει οικονομικά και να εξακολουθεί να διατηρεί στο βαθμό που διατηρεί, φιλικές σχέσεις μαζί τους. Λαμβάνω επίσης προς όφελος του το λευκό του ποινικό μητρώο ιδιαίτερα σε σχέση με το γεγονός ότι παρά το γεγονός ότι ασκεί το συγκεκριμένο επάγγελμα για περίοδο πέραν των δύο δεκαετιών ουδέποτε προηγουμένως βρέθηκε ενώπιον Δικαστηρίου για παραβιάσεις της σχετικής νομοθεσίας. Οι λοιπές προσωπικές και άλλες περιστάσεις του, παρομοίως λαμβάνονται υπόψη. Οι πιο πάνω ελαφρυντικοί και άλλοι παράγοντες που έχω εστιάσει παρόλα αυτά, δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων και της ανάγκης για αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων που σχετίζονται με την ασφάλεια στους χώρους εργασίας με την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Λαμβάνοντας συνεπώς υπόψη την σοβαρότητα των αδικημάτων και των συνεπειών που προκλήθηκαν συνεπεία αυτών, θεωρώ πώς η μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης τουλάχιστον σε σχέση με την 1η κατηγορία. Κατά συνέπεια με βάση το σύνολο των όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου είτε από πλευράς της Κατηγορούσας Αρχής είτε από πλευράς Υπεράσπισης και επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλονται σε αυτόν οι ακόλουθες ποινές: Στην 1η Κατηγορία ποινή φυλάκισης 8 μηνών. Στην 2η Κατηγορία χρηματική ποινή ύψους €1500 Στην 3η Κατηγορία χρηματική ποινή ύψους €1000 Ενόψει της πιο πάνω κατάληξής μου αναφορικά με την επιβληθείσα ποινή φυλάκισης στον Κατηγορούμενο στην 1η κατηγορία εξετάζω, ως η εισήγηση της Υπεράσπισης, κατά πόσο υπάρχουν λόγοι που να δικαιολογούν τυχόν αναστολή της εκτέλεσης της δύναται των διατάξεων του Περί της Υφ΄ Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72. Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλέπε επίσης Στεφάνου ν. Αστυνομίας
(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09, Γενικός Εισαγγελέας ν. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε: «Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97 (που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλέπε Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.α.
(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου
(1996)2 Α.Α.Δ. 303).» Στην υπό εξέταση περίπτωση κρίνω πως οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες διαπράχθηκαν τα αδικήματα, αλλά και οι λοιποί παράγοντες που τέθηκαν ενώπιον μου, συμπεριλαμβανομένων των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορουμένου, δικαιολογούν την αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στον Κατηγορούμενο. Τυχόν διαταγή για άμεση εκτέλεση της ποινής φυλάκισης που έχω επιβάλει στον κατηγορούμενο, κρίνω ότι ενδεχομένως να είχε καταστροφικές συνέπειες τόσο στον ίδιο, όσο και στην ίδια την οικογένεια του αλλά και την οικογένεια του αποβιώσαντα, η οποία επαναλαμβάνω εξακολουθεί να στηρίζεται οικονομικά από τον κατηγορούμενο. Συνακόλουθα η εκτέλεση της ποινής φυλάκισης που επέβαλα στον Κατηγορούμενο στην 1η κατηγορία, αναστέλλεται για περίοδο τριών ετών από σήμερα. (Επεξηγείται στον κατηγορούμενο η σημασία της αναστολής της ποινής φυλάκισης) (Υπ.). .................................. Ε. Μιντή, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] To πιο πάνω απόσπασμα αφορά μια χρονική περίοδο όπου η Κυπριακή Δημοκρατία δεν αποτελούσε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από το 2004 και εντεύθεν που η Κυπριακή Δημοκρατία απέκτησε την ιδιότητα του κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε μια σειρά ανάληψης συναφών κοινοτικών υποχρεώσεων σε σχέση με θέματα που άπτονται της ασφάλειας των εργαζομένων, η υποχρέωση αυτή επεκτάθηκε και καλύπτει ένα ευρύ φάσμα ελάχιστων προδιαγραφών που οι εργοδοτες θα πρέπει να τηρούν αυστηρά. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο