ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΔΑΜΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 471/21, 24/2/2023

(1)(γ) Νόμου 60(Ι)/08 (για σκοπούς της παρούσας απόφασης «ο Νόμος»). Για τις κατηγορίες 34-56 δηλώθηκε κατά την πρώτη ημέρα που ξεκίνησε η ακροαματική διαδικασία πως δεν θα προσφερθεί μαρτυρία και συνακόλουθα για τις παραπάνω κατηγορίες ο κατηγορούμενος απηλλάγηκε και αθωώθηκε. Ό,τι παρέμεινε προς εξέταση είναι οι κατηγορίες 1-33 σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των οποίων ο κατηγορούμενος από την 01/3/15 (1η κατηγορία) μέχρι και τις 1/11/17 (33η κατηγορία) παραλείπει να καταβάλει προς του παραπονούμενους τη μηνιαία δόση[1] που διατάχθηκε να καταβάλλει κατά τις αναφερόμενες κατηγορίες, κατά παράβαση του Διατάγματος (στο εξής «το Διάταγμα μηνιαίων δόσεων») που εκδόθηκε από το Δικαστήριο στις 15/11/13 με το οποίο ο κατηγορούμενος διατασσόταν όπως καταβάλει μηνιαίως το ποσό το οποίο αναφέρει το εν λόγω Διάταγμα μηνιαίων δόσεων στα πλαίσια της αγωγής με αρ. 1226/12 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου, για λόγους άλλους από φυσική ή οικονομική αδυναμία. Τα επίδικα θέματα έχουν ορθώς περιοριστεί από την Υπεράσπιση και συνίστανται στο κατά πόσο, με την εκποίηση της περιουσίας του κατηγορουμένου από τους παραπονουμένους και την καταβολή του ποσού που εισπράχθηκε από την εκποίηση στον επίδικο λογαριασμό για τον οποίο εξεδόθηκε το Διάταγμα μηνιαίων δόσεων, έχει εξοφληθεί το χρέος του κατηγορουμένου που αφορά τις οφειλόμενες δόσεις των κατηγοριών 1-33 και συνακόλουθα τεκμαίρεται ότι έχει συμμορφωθεί με την υποχρέωση του, δυνάμει των προνοιών του άρθρου 3

(4)(γ) του Νόμου. Για σκοπούς πληρότητας αναφέρω πως το σύνολο των οφειλόμενων δόσεων για τις οποίες καταχωρήθηκε η παρούσα υπόθεση και για τις οποίες επίσης με γραπτή αίτηση ζητείται η έκδοση διατάγματος είσπραξης ως χρηματικής ποινής[2], ανέρχεται στο ποσό των €35.838,51 και καλύπτει την περίοδο 01/03/2015-01/10/

1. Με την απόσυρση των κατηγοριών 34-56, το σύνολο των οφειλομένων δόσεων των κατηγοριών 1-33 συμποσείται στις €20.842,
2. Αποτέλεσαν μη αμφισβητούμενα γεγονότα τα εξής:
3. Στα πλαίσια της Αγωγής με αρ. 1226/12 του Ε.Δ. Αμμοχώστου, μεταξύ της ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΑΥΓΟΡΟΥ και του κατηγορουμένου εκδόθηκε απόφαση ερήμην του τελευταίου με την οποία ο κατηγορούμενος υποχρεούτο όπως καταβάλει στους Ενάγοντες το ποσό των €52.129,33 πλέον τόκοι και έξοδα και τόκοι επί των εξόδων ως αναφέρονται στην απόφαση.
4. Στις 15/11/13 στα πλαίσια της παραπάνω αγωγής παρουσία του κατηγορουμένου εκδόθηκε εναντίον του το διάταγμα μηνιαίων δόσεων ως το περιεχόμενο του εν λόγω διατάγματος.
5. Ο κατηγορούμενος έναντι του συνολικού ποσού που όφειλε προς τους Ενάγοντες κατέβαλε το συνολικό ποσό των €3.500 μέχρι την 01/03/2015 και από 01/03/2015 παρέλειψε να καταβάλει οποιαδήποτε άλλη δόση.
6. Το εξ΄ αποφάσεως χρέος δεν έχει εξοφληθεί πλήρως και ούτε ο κατηγορούμενος καταχώρησε οποιαδήποτε αίτηση τροποποίησης του διατάγματος αποπληρωμής του εξ' αποφάσεως χρέους του δια μηνιαίων δόσεων.
7. Οι παραπονούμενοι στην παρούσα έχουν κατόπιν διαφόρων συγχωνεύσεων δια νόμου, συγχωνευτεί με την ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΥΓΟΡΟΥ και έχουν επίσης συνάψει συμφωνία διαχείρισης και ρύθμισης δανείων, μεταξύ άλλων και του λογαριασμού για τον οποίο εκδόθηκε το Διάταγμα μηνιαίων δόσεων με την εταιρεία Altamira Asset Management (Cyprus) Ltd (στο εξής «η Altamira»), η οποία διαχειρίζεται και το χρέος του κατηγορουμένου που αφορά η παρούσα υπόθεση.
8. Προ της καταχώρησης του κατηγορητηρίου και συγκεκριμένα στις 27/10/2020 οι παραπονούμενοι εκποίησαν δύο ακίνητα του κατηγορουμένου και εισέπραξαν το ποσό των €65.000 από την εκποίηση τα οποία κατέθεσαν έναντι του επίδικου λογαριασμού. Μετά την κατάθεση του πιο πάνω ποσού παρέμεινε οφειλόμενο υπόλοιπο από τον κατηγορούμενο έναντι του εξ΄ αποφάσεως χρέους του. Συνακόλουθα, τα πιο πάνω μη αμφισβητούμενα γεγονότα, αποτελούν και ευρήματα του Δικαστηρίου. Με βάση τα παραπάνω, το Δικαστήριο θεώρησε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου και τον κάλεσε σε απολογία. Ο κατηγορούμενος επέλεξε να ασκήσει το δικαίωμα της σιωπής και δεν κάλεσε οποιοδήποτε μάρτυρα προς Υπεράσπιση του. Η Κατηγορούσα Αρχή, για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε 2 μάρτυρες, τον κ. Γιώργο Ιωάννου, Πρωτοκολλητή του Αστικού Τμήματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου (ΜΚ1) καθώς και την κα. Σ.Μ.Σ., λειτουργό της εταιρείας Altamira (MK2). Τα λεχθέντα ενώπιον του Δικαστηρίου, έχουν καταγραφεί στα πρακτικά και λαμβάνονται υπόψη μαζί με τα Τεκμήρια που επίσης κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Δεν επαναλαμβάνονται ωστόσο πιο κάτω στην ολότητά τους (βλ. Liberty Mediterranean Cruises Mouss Ltd v. Haris Zacharia Engineering Co. Ltd και Άλλων

(2007)1 (Β) Α.Α.Δ. 916). Αρκούμαι σε σύνοψη των όσων αφορούν τα επίδικα θέματα και μόνο. Στη συνέχεια, προβαίνω σε αξιολόγηση των μαρτύρων, έχοντας υπόψη μου τα όσα η σχετική νομολογία επί του θέματος επιτάσσει. Ως αναφέρεται στο σύγγραμμα Τ. Ηλιάδη και Ν.Γ. Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης: Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές - Λευκωσία 2014, σελ. 135: « Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται αποκλειστικώς στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά (Rana Zulfigar Ali και Άλλος ν. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 489) αλλά αντιπαραβάλλεται και διερευνάται στο σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται και από τις δύο πλευρές (Φώτιου ν. Ηροδότου

(2010)1(Β) ΑΑΔ 1172). Τα ευρήματα αξιοπιστίας είναι αλληλένδετα με τη συνολική εκτίμηση της μαρτυρίας και των προεκτάσεών της και συναρτάται με την αντικειμενική όψη των πραγμάτων (Βασιλείου ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 159/09, ημ. 4.5.12).» Ο ΜΚ1 κατέθεσε ουσιαστικά αντίγραφα του δικαστικού φακέλου της αγωγής δυνάμει της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα μηνιαίων δόσεων. Η μαρτυρία του ήταν τυπικής φύσεως, δεν έχει αντεξεταστεί επί του ό,τιδηποτε συνεπώς δεν έχω κανένα απολύτως λόγο να μην αποδεχτώ τα όσα, έστω τυπικώς ανέφερε. Ούτως ή άλλως αυτά δεν αποτελούν αμφισβητούμενα γεγονότα. Δέχομαι τη μαρτυρία του στην ολότητα της ως αξιόπιστη μαρτυρία. Η ΜΚ2, υιοθέτησε το περιεχόμενο της Γραπτής Δήλωσης που ετοίμασε και κατέθεσε στο Δικαστήριο ως μέρος της κυρίως εξέτασης της (Έγγραφο Α'). Εκεί αναφέρεται πως εργάζεται στην εταιρεία Altamira από τις 17/10/

1. Εξηγεί με λεπτομέρεια το ιστορικό συγχώνευσης της ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΑΥΓΟΡΟΥ με τους παραπονούμενους καθώς και το ιστορικό της συμφωνίας διαχείρισης και ρύθμισης δανείων που οι παραπονούμενοι σύνηψαν με την εταιρεία Altamira, προσκομίζοντας σχετικά δέσμη αντιγράφων σχετικών αποσπασμάτων που δημοσιεύτηκαν στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας (Τεκμήριο 5) και αφορούν τα πιο πάνω. Κατέθεσε επίσης ως Τεκμήριο 6, αντίγραφο του λογαριασμού του κατηγορουμένου ο οποίος ετοιμάστηκε και εκτυπώθηκε από το λογισμικό σύστημα των παραπονουμένων και αποτελείται από ορθά δεδομένα όπως ανέφερε η ΜΚ2 και ο οποίος σχετίζεται με το Διάταγμα μηνιαίων δόσεων που εκδόθηκε εναντίον του, στο οποίο εμφαίνεται κατά τη μάρτυρα η παράλειψη του κατηγορουμένου να καταβάλει τις δόσεις από 01/03/2015 (μέρος της δόσης) μέχρι την 01/10/2019 κατά παράβαση του διατάγματος ημερ. 15/11/
2. Ανέφερε επίσης πως πριν από την καταχώρηση της παρούσας ποινικής δίωξης και συγκεκριμένα στις 27/10/2020, οι παραπονούμενοι εκποίησαν δύο ακίνητα ιδιοκτησίας του κατηγορουμένου και εισέπραξαν το συνολικό ποσό των €65.000 από την εν λόγω εκποίηση, το οποίο στη συνέχεια πίστωσαν στον λογαριασμό του κατηγορούμενου. Το συνολικό χρέος του κατηγορούμενου ανέφερε περαιτέρω η μάρτυρας είναι €80.000 και πιστώνοντας το ποσό των €65.000 έναντι του λογαριασμού, εξακολουθούσε να παραμένει οφειλόμενο, εννοώντας ότι η οφειλή του κατηγορουμένου δεν έχει εξοφληθεί πλήρως. Αποδέχθηκε επίσης κατά την αντεξέταση της ότι οι παραπονούμενοι με αίτηση τους στα πλαίσια της παρούσας ποινικής δίωξης ζητούν την έκδοση διατάγματος είσπραξης του ποσού των €35.838,51 το οποίο αφορά τις απλήρωτες μηνιαίες δόσεις που πραγματευόταν το κατηγορητήριο στο σύνολο του, ήτοι απλήρωτες μηνιαίες δόσεις μέχρι και τον 10/
3. Eίχα την ευκαιρία να παρατηρήσω την ΜΚ2, όπως και τον ΜΚ1 τη μαρτυρία του οποίου αποδέχθηκα, να δίδουν μαρτυρία διά ζώσης και να δω τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο καθώς και να αντιπαραβάλω τα όσα ανέφεραν σε σχέση με τα όσα έγγραφα κατέθεσαν. Σημειώνω, πως το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας της ΜΚ2 δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση. [3] Ό,τι αμφισβητήθηκε είναι το κατά πόσο με την είσπραξη του ποσού των €65.000, ο κατηγορούμενος έχει εξοφλήσει τις μηνιαίες δόσεις που παρέλειψε να καταβάλει στο χρόνο που ήταν πληρωτέες και αφορούν την επίδικη περίοδο 01/03/2015-01/11/2017, με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος να έχει ουσιαστικά συμμορφωθεί με αυτή του την υποχρέωση. Παρατήρησα πως η ΜΚ2 απαντούσε άμεσα, χωρίς περιστροφές ή υπεκφυγές στις ερωτήσεις που της τίθεντο, δεν περιέπεσε σε κάποια ουσιώδη αντίφαση και θεωρώ ότι δεν είχε καμία πρόθεση να αποκρύψει οτιδήποτε. Μου έκανε γενικά καλή εντύπωση και αποδέχομαι τη μαρτυρία της σε ό,τι αφορά τα γεγονότα για τα οποία έδωσε μαρτυρία. Δεν αποδέχομαι ωστόσο από τη μαρτυρία της, τις αναφορές της ότι κατατέθηκαν μεν τα χρήματα της εκποίησης στον λογαριασμό του κατηγορούμενου, πλην όμως από το Τεκμήριο 6 εμφαίνεται η παράλειψη του κατηγορουμένου να καταβάλει τις μηνιαίες δόσεις του για την περίοδο 01/03/2015-01/10/
4. Ό,τι προκύπτει από το Τεκμήριο 6 είναι χρεώσεις και πιστώσεις κατά διάφορες ημερομηνίες. Δεν εξειδίκευσε η ΜΚ2 αλλά ούτε και εξήγησε στο Δικαστήριο πως το παραπάνω συμπέρασμα της προκύπτει από την εν λόγω κατάσταση λογαριασμού (Τεκμ.6). Πρόκειται ουσιαστικά περί έκφρασης γνώμης της ιδίας κατά ατεκμηρίωτο τρόπο, εφόσον επαναλαμβάνω πως δεν έχει προσδιορίσει η ΜΚ2 από πού προκύπτει το παραπάνω συμπέρασμα της. Όφειλε η ΜΚ2 να εξηγήσει πως προκύπτει η παραπάνω διαπίστωση της εφόσον είναι ακριβώς αυτό το θέμα που καλείται το Δικαστήριο να αποφασίσει. Με βάση τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα και με δεδομένη τη μαρτυρία των ΜΚ1 και ΜΚ2 την οποία αποδέχτηκα ως αξιόπιστη μαρτυρία, καταλήγω στα ακόλουθα επιπρόσθετα ευρήματα:
5. Κατά τις 27/10/2020 που πιστώθηκε στον λογαριασμό του κατηγορουμένου το ποσό των €65.000, παρέμενε οφειλόμενο υπόλοιπο το ποσό των €15.578,68 εκ των €80.578, 68 που ανερχόταν κατά την 31/12/2019 συμπεριλαμβανομένων των τόκων μέχρι τότε.
6. Ο κατηγορούμενος, δεν διατηρούσε με τους παραπονούμενους οποιοδήποτε άλλο λογαριασμό και το ποσό που πιστώθηκε στον λογαριασμό του αφορούσε αποκλειστικά το χρέος που οδήγησε στο Διάταγμα μηνιαίων δόσεων.
7. Από την 01/03/2015-01/11/2017 , χρονική περίοδο που αφορούν οι επίδικες κατηγορίες, ο κατηγορούμενος θα έπρεπε να καταβάλει στους παραπονούμενους το ποσό των €20.842,
9. Το ποσό των €65.000 πιστώθηκε έναντι του συνολικά οφειλόμενου ποσού και τίποτα στο Τεκμήριο 6 δεν καταδεικνύει ποιες δόσεις θεώρησαν οι παραπονούμενοι ως εξοφληθείσες. Ούτε από την ΜΚ2 λέχθηκε ο,τιδηποτε επ' αυτού. Ως προβλέπεται στο άρθρο 3

(1)(γ)

(2)του περί Καταδολίευσης των εκ Δικαστικής Αποφάσεως Πιστωτών Νόμου 60(Ι)/08: «3.

(1)Οποιοσδήποτε εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους: ............ (γ) παραλείψει να καταβάλει προς τον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή το ποσό οποιασδήποτε δόσης κατά την ημερομηνία πληρωμής που είχε διαταχθεί από το Δικαστήριο κατά την έκδοση διατάγματος πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις, για λόγο άλλο από οικονομική ή φυσική αδυναμία. είναι ένοχος ποινικού αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται στις ποινές που προβλέπονται στο άρθρο 4» Κρίνω συνακόλουθα ως απόρροια των πιο πάνω ευρημάτων μου ότι οι παραπονούμενοι έχουν αποδείξει τα ακόλουθα συστατικά στοιχεία του αδικήματος: - έχει αποδειχθεί ότι οι παραπονούμενοι είναι εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτές και ότι έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος είναι εκ Δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης -υπάρχει εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος το οποίο δεν έχει εξοφληθεί εις ολόκληρο -υπάρχει διάταγμα πληρωμών εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις και -παραλείφθηκε εκ μέρους του κατηγορούμενου η καταβολή περισσότερων από 3 δόσεων, στο χρόνο που όριζε το διάταγμα την πληρωμή τους, ήτοι από την 01/03/2015 και εντεύθεν. Ό,τι απομένει λοιπόν να εξετάσω είναι το κατά πόσο ο κατηγορούμενος έχει συμμορφωθεί με το διάταγμα πληρωμής ως η εισήγηση της Υπεράσπισης. Το πότε έχει συμμορφωθεί, δεν θεωρώ πως επηρεάζει την επιτυχία μιας τέτοιας υπεράσπισης εφόσον το άρθρο 3

(4)(γ) του Νόμου είναι σαφές και αναφέρεται σε υπεράσπιση συμμόρφωσης με το διάταγμα πληρωμής εκ δικαστικής απόφασης χρέους με μηνιαίες δόσεις. Δεν αναφέρεται λ.χ. να έχει συμμορφωθεί κατά τον χρόνο που αυτές ήταν πληρωτέες. Κρίνω ότι, το γραμματικό νόημα της εν λόγω νομοθετικής διατάξεως είναι σαφές και ξεκάθαρο. Αυτό που εξυπακούει η εν λόγω υπεράσπιση του άρθρου 3

(4)(γ) του Νόμου, είναι η συμμόρφωση ως γεγονός. Στο Halsbury's Laws of England, 3rd edition ; Vol : 36, paras 578-79 αναφέρονται τα ακόλουθα: "The object of all interpretation of a written instrument is to discover the intention of the author as expressed in the instrument. The dominant purpose in construing a statute is to ascertain the intention of the legislature as so expressed. This intention, and therefore the meaning of the statute, is primarily to be sought in the words used in the statute itself, which must, if they are plain and unambiguous, be applied as they stand, however strongly it may be suspected that the result does not represent the real intention of Parliament. 579. Construction where statute is unambiguous. If the words of a statute are clear and unambiguous, they themselves indicate what must be taken to have been the intention of Parliament, and there is no need to look elsewhere to discover their intention or their meaning." (η υπογράμμιση είναι δική μου) Στην Κ.Ο.Τ. ν. Παπαδόπουλου,

(1990)2 Α.Α.Δ. 86, αποφασίστηκαν τα εξής: «Η τελεολογική μέθοδος ερμηνείας των νόμων (ideological, purposive interpretation) επιτρέπει οποτεδήποτε το κείμενο της νομοθεσίας παρέχει την ευχέρεια, την απόδοση της ερμηνείας εκείνης που αποτελεσματικότερα προωθεί την ευόδωση των κατά άλλα έκδηλων σκοπών του νομοθέτη. Δεν δικαιολογεί όμως η τελεολογική μέθοδος ερμηνείας, ούτε καθιστά εφικτή, ούτε επιτρέπει την απόκλιση από τις ρητές διατάξεις της νομοθεσίας ή τη μεταβολή του κειμένου της. Όπου οι πρόνοιες της νομοθεσίας είναι σαφείς το κείμενο της αποτελεί το μόνο αυθεντικό οδηγό για τους συγκεκριμένους σκοπούς του νομοθέτη.» Στην παρούσα υπόθεση, αποτέλεσε θέση της Υπεράσπισης ότι η συμμόρφωση του κατηγορουμένου προκύπτει από το γεγονός ότι με την είσπραξη και καταβολή του ποσού των €65.000 στον λογαριασμό του κατηγορουμένου (που αφορά το χρέος για το οποίο εκδόθηκε το διάταγμα μηνιαίων δόσεων), εξοφλήθηκαν πλήρως οι μηνιαίες δόσεις της περιόδου 01/03/2015-01/11/2017 οι οποίες ανέρχονταν στο ποσό των €20.842,95. Αντίθετη ήταν η θέση της Κατηγορούσας Αρχής, η οποία με παραπομπή σε νομολογία, ανέφεραν ότι τα ακίνητα πωλήθηκαν και οι παραπονούμενοι προέβησαν σε εξόφληση άπαξ φορολογίας και τέλους. Παρατηρώ με όλο το σεβασμό προς την Κατηγορούσα Αρχή, πως η θέση τους αυτή, δεν υποστηρίζεται από την ίδια την μαρτυρία που προσκόμισαν. Η ΜΚ2 ουδέποτε ανέφερε κάτι τέτοιο. Ούτε και εξειδίκευσε ποια οφειλή ή μέχρι ποιας περιόδου οφειλή, εξόφλησαν αυτές οι €65.000 που καταβλήθηκαν έναντι του λογαριασμού του κατηγορουμένου. Ό,τι λέχθηκε από την ΜΚ2 είναι ότι ανεξαρτήτως της καταβολής του πιο πάνω ποσού, ο κατηγορούμενος εξακολουθούσε να ήταν υπόχρεος να καταβάλει τις μηνιαίες δόσεις του και ότι τούτη του η υποχρέωση δεν εξαλειφόταν επειδή μειώθηκε το χρέος. Η δε νομολογία που παρέπεμψε η ευπαίδευτη συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής για να καταδείξει ότι δεν νομιμοποιείται ο κατηγορούμενος να επικαλείται συμμόρφωση προς το Διάταγμα μηνιαίων δόσεων ενόψει της κατάθεσης έναντι του λογαριασμού του ποσού που εισπράχθηκε από την εκποίησης της ακίνητης περιουσίας του, θεωρώ με όλο το σεβασμό πως δεν εφαρμόζεται επί της παρούσας υπόθεσης καθώς τα γεγονότα της υπόθεσης Φραγκούδη ν. Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, Ποιν. Έφεση 218/2018, ημερ. 31/10/2019, ECLI:CY:AD:2019:B453, στην οποία με παρέπεμψε η Κατηγορούσα Αρχή, διαφέρουν ουσιωδώς από το τι η παρούσα υπόθεση και δη το Δικαστήριο εξετάζει. Η υπόθεση Φραγκούδη (πιο πάνω) αφορούσε ρευστοποίηση εγγυητικής που παραχωρήθηκε από τρίτο πρόσωπο και κατά την επικύρωση της πρωτόδικης απόφασης της αδελφού δικαστού, το Εφετείο σχολίασε πως Υπεράσπιση συμμόρφωσης με το διάταγμα μηνιαίων δόσεων, δεν μπορούσε να επικαλεστεί ο πρωτοφειλέτης, αφής στιγμής η όποια πληρωμή έγινε προς την Εφεσίβλητη, έγινε από τρίτο πρόσωπο, δυνάμει ξεχωριστής συμβατική σχέσης. Ούτε και κατά την άποψη μου τα άρθρα 59-61 του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149 που αμφότερες οι πλευρές επικαλέστηκαν, έχουν οποιοδήποτε έρεισμα στην παρούσα υπόθεση για τον απλούστατο λόγο ότι καταρχάς δεν αμφισβητείται εάν το εισπραχθέν ποσό καταβλήθηκε ορθώς και κατά σειρά προτεραιότητας ή δυνάμει τυχόν συμφωνίας των μερών, στο σωστό χρέος. Εδώ πρόκειται περί ενός συγκεκριμένου χρέους, για την αποπληρωμή του οποίου εκδόθηκε Διάταγμα μηνιαίων δόσεων και έναντι του οποίου καταβλήθηκε το ποσό των €65.000 με τον τρόπο που καταβλήθηκε, και το ύψος του οποίου τη δεδομένη στιγμή και μετά την καταβολή του πιο πάνω ποσού ανερχόταν στις €15.578,68, ενώ με την παρούσα υπόθεση ζητείται η καταδίκη του κατηγορουμένου για παράλειψη καταβολής του συνολικού ποσού των €20.842,95, που αφορούν περίοδο προγενέστερη της πληρωμής. Και είναι ακριβώς γι' αυτό το λόγο μεταξύ άλλων που και η απόφαση Προδρόμου ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Ποιν. Εφ. Αρ. 25/12, ημερ. 20/02/2014, ECLI:CY:AD:2014:B126 στην οποία έγινε παραπομπή από την Κατηγορούσα Αρχή, διαφέρει επίσης ουσιωδώς από την παρούσα. Στην απόφαση Προδρόμου, το κατά πόσο το εξ΄ αποφάσεως χρέος είχε εξοφληθεί, δεν αποτέλεσε επίδικο θέμα, ούτε και σχετική μαρτυρία ακούστηκε επ' αυτού. Ακριβώς δηλαδή αντίθετα, με ό,τι ισχύει στην παρούσα υπόθεση όπου το μοναδικό επίδικο θέμα από μέρους της Υπεράσπισης, είναι το κατά πόσο οι μηνιαίες δόσεις που πραγματεύονται οι κατηγορίες 1-33 έχουν εξοφληθεί. Κρίνω επομένως συμπερασματικά πως παρότι αντικειμενικά, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της καταδολίευσης εξ' αποφάσεως πιστωτή δυνάμει του άρθρου 3

(1)(γ) πληρούνται, εντούτοις η προβληθείσα υπεράσπιση της συμμόρφωσης με το διάταγμα πληρωμής εξ' αποφάσεως χρέους δυνάμει του άρθρου 3

(4)(γ) ευσταθεί και μπορεί να επιτύχει, οπότε συνεπακόλουθα, δεν υπάρχουν περιθώρια καταδίκης του κατηγορουμένου. Η καταβολή του ποσού των €65.000 το οποίο προέκυψε από την εκποίηση της περιουσίας του κατηγορουμένου, κρίνω ότι τουλάχιστον έχει εξοφλήσει το χρέος του που αφορά την περίοδο 01/03/2015-01/11/2017. Σαφώς το πιο πάνω ποσό έχει εξοφλήσει και οφειλές μετέπειτα οφειλόμενων μηνιαίων δόσεων αλλά αυτό δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω καθότι δεν αποτελεί εν προκειμένω επίδικο ζήτημα. Με βάση επομένως τα πιο πάνω, ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από όλες τις κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει. Τα έξοδα της διαδικασίας, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του κατηγορούμενου και εναντίον των παραπονουμένων. Τα υπόλοιπα θέματα που ηγέρθηκαν με το πέρας της διαδικασίας από την Υπεράσπιση και αφορούν ενδεχόμενη κατάχρηση της διαδικασίας από τους παραπονούμενους, ενόψει της παραπάνω κατάληξης μου επί της ουσίας της υπόθεσης, δεν θα προχωρήσω να τα εξετάσω εφόσον θα είχα ακαδημαϊκό και μόνο ενδιαφέρον πλέον. ......... Ε. Μιντή Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Σε ό,τι αφορά την 1η κατηγορία, μέρος της μηνιαίας δόσης και σε ό,τι αφορά την 33η ως έχει τροποποιηθεί το οφειλόμενο ποσό. [2] Δυνάμει μεταξύ άλλων του άρθρου 4

(3)του περί Καταδολίευσης των Πιστωτών Νόμου (Ν.60(Ι)/2008) [3] Philippou General Bonded Warehouse Ltd ν. Κώστα Νικολαΐδη,

(2006)1 Α.Α.Δ. 1057 , A.C.T. Textiles v. Zodhiatis

(1986)1 C.L.R. 89 και Adidas v. Jonitexo Ltd

(1987)1 C.L.R. 383) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο