ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. ABDELHAKIM ALI, Αρ. Υπόθεσης: 3916/22, 6/3/2023

(5)του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, Κεφ. 105 και στην κατηγορία 6, που αφορά συνδρομή σε απαγορευμένο μετανάστη για είσοδο στη Δημοκρατία κατά παράβαση των άρθρων 2, 6

(1)(α) (λ) και 19 (ζ) του Κεφ. 105. Οι κατηγορίες 2, 3, 4 και 5 ανεστάλησαν και απαλλάχθηκε σε σχέση με αυτές. Τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση και με τα οποία συμφώνησε η συνήγορος του κατηγορουμένου, εξετέθησαν από τον εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής και παρατίθενται αυτούσια: «Τα γεγονότα ως το κατηγορητήριο. Κατηγορούμενος είναι ο Abdelhakim Ali, 18 ετών και κατάγεται από τη Συρία. Την 03/11/22 γύρω στις 09:30 εντοπίστηκε από τα ραντάρ της λιμενικής αστυνομίας άγνωστο σκάφος στα 12 ναυτικά μίλια νότια του κάβο γκρέκο. Έγιναν προσπάθειες επικοινωνίας με το σκάφος μέσω ασυρμάτου χωρίς θετικό αποτέλεσμα ενώ γύρω στις 10:00, του Ναυτικού σταθμού Παραλιμνίου απέπλευσε για αναγνώριση του στόχου. Στις 10:30 περίπου, εντοπίστηκε μικρή βάρκα από την άκατο, τύπου fiber glass, γύρω στα πέντε μέτρα με δεκαπέντε επιβαίνοντες, συγκεκριμένα 9 άνδρες, 2 γυναίκες και 4 παιδιά, όλοι Σύριοι υπήκοοι. Κατά την προσέγγιση της βάρκας των μεταναστών, λήφθηκε αριθμός φωτογραφιών όπου απεικονίζεται ο κατηγορούμενος να κάθετα δίπλα από το πηδάλιο. Ενόψει του κινδύνου βύθισης του σκάφους αφού έκλινε προς τα αριστερά, οι μετανάστες μεταφέρθηκαν με σκάφος της λιμενικής αστυνομίας στη μαρίνα Αγίας Νάπας. Από εξετάσεις που διενεργήθηκαν, προέκυψε ότι οι μετανάστες αναχώρησαν την 2/11/22 από το Ταρτούς της Συρίας. Για τη μετάβαση τους στην Κύπρο πλήρωσαν στους διακινητές τους στη Συρία, περί τα 2000 έκαστος. Περαιτέρω από τις ανακρίσεις που έγιναν, προέκυψε μαρτυρία ότι ο οδηγός της βάρκας ήταν ο κατηγορούμενος. Ανακρινόμενος ο κατηγορούμενος προέβηκε σε θεληματική κατάθεση στην οποία παραδέχεται ότι ο ίδιος οδηγούσε την βάρκα. Από εξετάσεις που έγιναν διαπιστώθηκε ότι ο κατηγορούμενος εισήλθε στο έδαφος της Δημοκρατίας, χωρίς την άδεια του Διευθυντή του Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Ο κατηγορούμενος συνελήφθη για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης εισόδου στη Δημοκρατία και αφού του επεστήθη η προσοχή στο νόμο απάντησε «εντάξει». Στις 4/10/22 ο κατηγορούμενος συνελήφθη δυνάμει δικαστικού εντάλματος στο επαρχιακό δικαστήριο Αμμοχώστου και αφού του επεστήθη η προσοχή του στο νόμο απάντησε «εντάξει». Την ίδια ημέρα εκδόθηκε διάταγμα προσωποκράτησης για περίοδο 7 ημερών. Στις 6/11/22 ανακρινόμενος ο κατηγορούμενος προέβη σε νέα θεληματική κατάθεση παραδεχόμενος ότι του προτάθηκε να είναι ο καπετάνιος της βάρκας και να πλοηγήσει στην Κύπρο έχοντας ως οικονομικό όφελος την πληρωμή μικρότερου ποσού για μετάβαση του ιδίου στην Κύπρο, των 1000 δολαρίων. Ανέφερε επίσης ότι για τον προσανατολισμό του με σκοπό την άφιξη του στην Κύπρο, του παρέδωσαν πυξίδα την οποία χρησιμοποιούσε και μετά τον εντοπισμό της βάρκας από την αστυνομία, την πέταξε στη θάλασσα. Τη θέση αυτή υποστηρίζουν και οι υπόλοιποι επιβαίνοντες». Ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ενώπιον του Δικαστηρίου τέθηκε η έκθεση του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας αναφορικά με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του και αυτή έχει υιοθετηθεί από τη δικηγόρο του. Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 18 ετών, άγαμος και άτεκνος. Κατάγεται από τη Συρία. Είναι το 4ο στη σειρά παιδί από τα 10 συνολικά που απέκτησαν οι γονείς του. Δύο αδέλφια του απεβίωσαν στον πόλεμο. Έχει 4 ανήλικα αδέλφια, 1 αδελφή, η οποία έχει παντρευτεί, μια αδελφή η οποία είναι ελεύθερη και ένα αδελφό που είναι τυφλός. Ο πατέρας του, ηλικίας 67 ετών, στο παρελθόν ήταν ελαιοχρωματιστής αλλά πλέον είναι άνεργος. Η μητέρα του, ηλικίας 65 ετών, ήταν και συνεχίζει να είναι οικοκυρά. Και οι δύο γονείς έχουν καρδιακά προβλήματα. Η μητέρα πάσχει από διαβήτη. Ο κατηγορούμενος είναι αναλφάβητος και από τα 7 του έτη εργάστηκε ως οικοδόμος, ελαιοχρωματιστής και ως υπάλληλος τυροκομείου. Με τα εισοδήματα του συντηρούνταν όλη οικογένεια, αφού αυτός ήταν ο μόνος που εργαζόταν. Ήρθε στην Κύπρο, ως ανέφερε ο ίδιος στη λειτουργό και ως επανέλαβε και η συνήγορός του, για καλύτερες συνθήκες ζωής και για να απασχοληθεί. Δεν αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας. Η κυρία Σοφοκλέους, στην αγόρευσή της, αναφέρθηκε στις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου τονίζοντας ιδιαίτερα την παραδοχή του, τη συνεργασία του με την Αστυνομία, το λευκό ποινικό του μητρώο αλλά και το πολύ νεαρό της ηλικίας του. Είναι δεκτό ότι κατά το χρόνο της κράτησης του ο κατηγορούμενος υπέβαλε αίτηση ασύλου. Η σοβαρότητα του αδικήματος το οποίο διέπραξε ο κατηγορούμενος αντικατοπτρίζεται από την προβλεπόμενη ποινή. Συγκεκριμένα, για το αδίκημα της κατηγορίας 6, προβλέπεται ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα 10 έτη ή χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις €50.000 ή και τις δύο ποινές και για το αδίκημα της κατηγορίας 1, προβλέπεται ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τους 12 μήνες ή χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις €1.708 ή και τις δύο ποινές. Πριν την τροποποίηση με τον Ν46(Ι)/2021, για το αδίκημα της κατηγορίας 6, προβλεπόταν ποινή φυλάκισης τριών

(3)ετών ή χρηματική ποινή που δεν υπερέβαινε τις πέντε χιλιάδες λίρες (€8.543) ή και τις δύο αυτές ποινές. Οι τροποποιήσεις αυτές αντανακλούν ακριβώς την αυξημένη σοβαρότητα που ο νομοθέτης ήθελε να προσδώσει στο υπό εξέταση αδίκημα. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο αδίκημα και κατ' επέκταση τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Souilmi v Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, 250). Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 ΑΑΔ 575, 580). Το στίγμα της ποινικής αντιμετώπισης των αδικημάτων που σχετίζονται με παράνομη μετανάστευση έχει δοθεί στην Nazari v Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 231, η οποία αφορούσε παράνομη διαμονή στη Δημοκρατία, όπου τονίστηκε ότι (σελ. 234): «Η Κύπρος, πρέπει να γίνει κατανοητό, είναι μια μικρή χώρα, με τεράστια προβλήματα. Η περιφρούρηση της Κυπριακής Επικράτειας αποτελεί θεμελιώδες καθήκον. Δεν υποτιμούμε την αγωνία των όπου γης ανθρώπων για την εξασφάλιση εργασίας και, γενικά, τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους. Όμως, στην περίπτωση της Κύπρου, πρέπει να γίνει καθολικά σεβαστό ότι συντρέχουν ιδιαίτερα ισχυροί λόγοι για την αυστηρή εφαρμογή της αρχής του διεθνούς δικαίου που επιτρέπει τον αποκλεισμό αλλοδαπών προς διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Τονίστηκε επίσης (με αναφορά στη Mohamed κ.α. v Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 166, 168) ότι η συχνότητα με την οποία διαπράττονται αδικήματα αυτής της φύσεως και ότι οι αρνητικές επιπτώσεις, κοινωνικές, οικονομικές και άλλες επηρεάζουν τη ζωή του τόπου. Περαιτέρω, σχετική είναι η Tabrizi v Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 421 το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε το πιο κάτω απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση (σελ. 429): «Αδικήματα που αφορούν την παράνομη είσοδο και παραμονή αλλοδαπών στην Κύπρο ή που σχετίζονται με τέτοια αδικήματα αντιμετωπίζονται ως σοβαρά. Έχει επισημανθεί στην σχετική νομολογία ότι τόσο η παράνομη είσοδος στο έδαφος της Δημοκρατίας όσο και η παράνομη παραμονή προσώπων που εισήλθαν αρχικά νόμιμα είχε φθάσει σε τέτοια επίπεδα που δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα κοινωνικής και οικονομικής φύσεως αλλά και προβλήματα αστυνόμευσης.» Βέβαια, από τότε που εκδόθηκαν οι εν λόγω αποφάσεις, η Δημοκρατία έγινε πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα πλαίσια της οποίας ανέλαβε και ανάλογες ευθύνες σε σχέση με τη μετανάστευση, τις οποίες όμως διέπει συγκεκριμένη νομοθεσία και την οποία πρέπει να ακολουθούν όσοι επιθυμούν, τη νόμιμη διαμονή τους στο έδαφος της Δημοκρατίας. Μάλιστα, ένεκα των μεγάλων μεταναστευτικών ροών, είτε αυτές είναι απόρροια πολέμων, είτε οικονομικής δυσπραγίας, η Δημοκρατία έχει επωμιστεί και συνεχίζει να επωμίζεται, με αυξητική τάση, δυσβάστακτο οικονομικό και άλλο βάρος, αναλογικά με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η θέση της επιτείνεται λόγω και του μικρού μεγέθους της και δη συρρικνωμένου κατά σχεδόν 40% ένεκα της τουρκικής κατοχής, αλλά και του μικρού πληθυσμού της και των μικρών εσωτερικών πόρων (βλ. επίσης Deveci ν Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 80 και Στρουθιάς ν Αστυνομίας

(2015)2Α ΑΑΔ 493). Το φαινόμενο της παράτυπης μετανάστευσης και της μεταφοράς προσώπων δια θαλάσσης προς την Κύπρο, όχι μόνο δεν υποχωρεί αλλά αναπτύσσεται και εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούς, όπως διαπιστώνεται από τις καταχωρίσεις τέτοιων ποινικών υποθέσεων ενώπιον μας. Ως προς τη δυνατότητα άντλησης σχετικής Δικαστικής γνώσης, μέσω της αναφοράς στον αριθμό παρόμοιων υποθέσεων που εκδικάζει κάποιο δικαστήριο, παραπέμπουμε στην Καρανίκκη v Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 118, 123, και στο σύγγραμμα των Ηλιάδη & Σάντη, Το Δίκαιο της Απόδειξης, Β έκδοση, σελ. 269. Όπου ένα αδίκημα είναι από τη φύση του σοβαρό ή όπου διαπράττεται με μεγάλη συχνότητα δικαιολογείται η αντιμετώπιση του με ποινές αποτρεπτικού χαρακτήρα έτσι που πέραν από την τιμωρία του κατηγορουμένου να εξυπηρετείται και ο στόχος της αποτροπής διάπραξης παρόμοιων αδικημάτων στο μέλλον είτε από τον ίδιο τον κατηγορούμενο είτε από άλλα πρόσωπα (βλ. Tabrizi, ανωτέρω, σελ. 429). Στην R ν Le and Stark [1999] 1 Cr App R (S) 422 τέθηκαν οι ακόλουθες κατευθυντήριες γραμμές επιβολής ποινής για το (τότε) αντίστοιχο αδίκημα του assisting illegal entry (s.25

(1)(a) του Immigration Act 1971) οι οποίες, αν και δεν είναι δεσμευτικές, είναι καθοδηγητικές. Λαμβάνονται υπόψη ως επιβαρυντικοί παράγοντες τα ακόλουθα:

(1)αν το αδίκημα διαπράχθηκε κατ' επανάληψη,

(2)αν έγινε με σκοπό το οικονομικό όφελος,

(3)αν η υποβοήθηση αφορούσε πρόσωπα άγνωστα σε αντιδιαστολή με σύζυγο ή στενό συγγενικό πρόσωπο,

(4)όπου υφίσταται συνωμοσία, η διάπραξη του αδικήματος για κάποια χρονική περίοδο,

(5)αν υπήρξε εκτεταμένος προσχεδιασμός και οργάνωση,

(6)αν ο κατηγορούμενος είχε ηγετικό ρόλο, ή αν

(7)το αδίκημα διαπράχθηκε σε σχέση με μεγάλο αριθμό παράνομων μεταναστών. (βλ. επίσης Blackstone's Criminal Practice 2023/ PART B OFFENCES/ Section B22 Modern Slavery, Trafficking and Immigration Offences/Facilitating Unlawful Immigration/Sentence/ παρ. Β.22.49 - ηλεκτρονική έκδοση) Έχοντας, λοιπόν, υπόψη τις προβλεπόμενες στον Νόμο ποινές, τις συνθήκες διάπραξης αλλά και τη νομολογία που παρατίθεται ανωτέρω, καταλήγουμε ότι αναδύεται, κατ' αρχήν, η ανάγκη απόδοσης αποτρεπτικού και αυστηρού χαρακτήρα στην ποινή. Η εξατομίκευση βέβαια της ποινής δεν ατονεί, αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορεί να εξασθενήσει ή να εξουδετερώσει την ανάγκη για προστασία του κοινωνικού συνόλου και της δημόσιας ασφάλειας εκεί όπου εντοπίζεται σοβαρό πρόβλημα. Η στάθμιση, γενικά, η οποία χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, δηλαδή όπου είναι αναγκαία η επιβολή αποτρεπτικής ποινής, περιγράφεται με πληρότητα στις Antoniades v Police

(1986)2 CLR 21, Κωνσταντίνου v Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224, Φιλίππου ν Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245, Gholi ν Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 30, Jovanovic v Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 635, Θεοχάρους v Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 575 και Θεολόγου ν Αστυνομίας

(2014)2Β ΑΑΔ 800. Όπως υποδεικνύεται στην Γενικός Εισαγγελέας v Ευαγόρου

(2001)2 ΑΑΔ 285, η εξατομίκευση της ποινής επιτυγχάνεται μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο των αρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής. Επιπλέον, όπως έχει υποδειχθεί στην Κόκκινος ν Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 135, η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο τον συσχετισμό της τιμωρίας και με το άτομο του παραβάτη· όχι όμως την αποκλειστική συνάρτησή της με τις προσωπικές συνθήκες αυτού. Ειδικότερα στην Al Jibouri κ.α. ν Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 143 με αναφορά σε προηγούμενη νομολογία αναφέρθηκαν τα εξής στη σελίδα 145: «Όταν τα αδικήματα διαπράττονται τόσο συχνά όπως αυτό, τα Δικαστήρια επιβάλλουν ποινές που όχι μόνο τιμωρούν αλλά ταυτόχρονα αποτρέπουν άλλους να διαπράττουν αυτά τα αδικήματα∙ και όταν υπεισέρχεται ο παράγων της αποτροπής, οι προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων που στηρίζονται στη θεωρία της εξατομίκευσης της ποινής μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα». Στην Ghouneym v Αστυνομίας

(2016)2Α ΑΑΔ 576, ειπώθηκαν τα πιο κάτω στις σελ. 582 - 583: «Όσο και να αντιλαμβανόμαστε τα προβλήματα που δημιουργούνται στην οικογένεια του εφεσείοντα και στον ίδιο δεν θεωρούμε ότι υπάρχει δυνατότητα επέμβασης μας αφού το πρωτόδικο Δικαστήριο ισόρροπα και αιτιολογημένα έλαβε υπόψη τόσο τις προσωπικές περιστάσεις του εφεσείοντα σε συνδυασμό με την παραδοχή του, το λευκό του μητρώο, όσο και ιδιαίτερα το γεγονός ότι δεν είχε οποιονδήποτε οικονομικό όφελος από τη διάπραξη του αδικήματος. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι εάν απουσίαζαν αυτά τα στοιχεία, η ποινή θα ήταν αυστηρότερη, ενόψει της ανάγκης να διαφυλαχθεί το αγαθό της δημόσιας ασφάλειας από πράξεις που σκοπόν έχουν να εξαπατήσουν τις αρχές με εγγενείς κινδύνους ως προς τη κοινωνική και οικονομική ευημερία του τόπου». Εξετάσαμε με ιδιαίτερη προσοχή όλα όσα συνθέτουν την παρούσα υπόθεση. Από τα ενώπιον μας γεγονότα, εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος οδηγώντας τη βάρκα, συνέδραμε ώστε να κατορθώσει ο ίδιος αλλά και ακόμα 14 πρόσωπα, απαγορευμένοι μετανάστες, να εισέλθουν στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο κατηγορούμενος έλαβε εμμέσως και όφελος, αφού με αντάλλαγμα την πλοήγηση της βάρκας κατέβαλε λιγότερα χρήματα στον διακινητή. Περαιτέρω και ο κατηγορούμενος συνέδραμε με τις ενέργειες του να ώστε ληφθεί οικονομικό όφελος από τρίτο πρόσωπο που οργάνωσε την παράνομη διακίνηση. Επιβαρυντικό επίσης θεωρείται το γεγονός ότι μετέφερε εκτός από τον εαυτό του σημαντικό αριθμό προσώπων που δεν σχετίζονταν με τον ίδιο, μη συγγενικά του πρόσωπα δηλαδή. Οι επιβαίνοντες τέθηκαν σε κίνδυνο αφού υπήρχε κίνδυνος βύθισης της βάρκας. Τούτων λεχθέντων, απουσιάζουν άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες όπως, το στοιχείο της επανάληψης και του εκτεταμένου προσχεδιασμού, παρά την ύπαρξη οργανωμένης δράσης. Δεν ήταν επίσης μέλος εγκληματικής οργάνωσης. Ο ρόλος του περιορίστηκε στην πλοήγηση της βάρκας. Επιπλέον, η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου έδωσε έμφαση στις προσωπικές περιστάσεις του. Η νομολογία έχει κατ' επανάληψη υποδείξει ότι σε αδικήματα, για τα οποία αρμόζει η επιβολή αποτρεπτικής ποινής, οι προσωπικές περιστάσεις των κατηγορούμενων είναι ήσσονος σημασίας (βλ. ενδεικτικά την Παναγιώτου ν Aστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 540). Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν κατανοούμε τις ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες που επικρατούν τα τελευταία 12 έτη στη Συρία λόγω του εμφυλίου πολέμου και των στρατιωτικών παρεμβάσεων τρίτων χωρών. Η κατάσταση αυτή, δυστυχώς, έχει δώσει πρόσφορο έδαφος σε διακινητές οι οποίοι με σκοπό το κέρδος εκμεταλλεύονται τα πραγματικά θύματα. Κατ' αναλογίαν με τους εμπόρους ναρκωτικών, οι διακινητές, προφανώς, αναζητούν πρόσωπα καλού χαρακτήρα ή πρόσωπα που, λόγω των δικών τους ιδιαίτερων περιστάσεων, να προκαλούν τη συμπάθεια του Δικαστηρίου για να συνδράμουν στη διακίνηση. Χωρίς όμως τη βοήθεια των προσώπων αυτών η διακίνηση μεταναστών δεν θα επιτυγχανόταν με τον τρόπο αυτόν, δηλαδή με χρηματικό κέρδος και την οικονομική εκμετάλλευση τους. Οι αποτρεπτικές ποινές, επομένως, επιβάλλονται σ' αυτό το πλαίσιο. Περαιτέρω, προς όφελός του λαμβάνουμε υπ' όψιν την παραδοχή του η οποία με βάση την πάγια Νομολογία πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή (βλ. Χαρτούπαλλος ν Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28 και Θεοδώρου v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 208/2018, 27.11.2019) διότι αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης ακόμα και στις περιπτώσεις όπου υπήρξε αυτόφωρη σύλληψη όπως και στην παρούσα περίπτωση αφού έχει εξοικονομηθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος. Λαμβάνουμε ακόμη υπ' όψιν το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου, ότι δεν υπήρξε παρόμοια παράνομη συμπεριφορά στο παρελθόν καθώς επίσης και την απολογία και μεταμέλειά του. Λαμβάνουμε επιπροσθέτως υπ' όψιν το σύνολο των προσωπικών και οικογενειακών του περιστάσεων ως αυτές καταγράφηκαν στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας καθώς και ό,τι σχετικό προς τούτο αναφέρθηκε από τη συνήγορό του. Ιδιαίτερα λαμβάνουμε υπ' όψιν το νεαρό της ηλικίας του. Το νεαρό της ηλικίας ενός παραβάτη αποτελεί, σύμφωνα με τη Νομολογία, παράμετρο που το Δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει υπ' όψιν προς την επιμέτρηση της ποινής. Σε άτομα νεαρής ηλικίας πρέπει να δίδεται έμφαση στην αναμόρφωση παρά στην τιμωρία (βλ. G. M. Pikis, Sentencing in Cyprus, 2η έκδοση, σελ. 88). Εν προκειμένω, ο κατηγορούμενος είναι άτομο πολύ νεαρής ηλικίας και αναλφάβητος. Κρίνουμε ότι οι περιστάσεις του είναι τέτοιες που μας επιτρέπουν να επιδείξουμε τη μέγιστη δυνατή επιείκεια καθότι η περίπτωσή του είναι ιδιάζουσα, χωρίς όμως να χάνεται η αποτρεπτικότητα της επιβαλλόμενης ποινής. Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους σχετικούς με την επιμέτρηση της ποινής παράγοντες, εξαντλώντας κάθε δυνατή επιείκεια, επιβάλλουμε τις ακόλουθες ποινές: Στην Κατηγορία 1, ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Στην Κατηγορία 6, ποινή φυλάκισης 9 μηνών. Οι ποινές να συντρέχουν. Το Δικαστήριο λόγω της ποινής που επιβλήθηκε θα εξετάσει το θέμα αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης. Η ευχέρεια του Δικαστηρίου για αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί από την τελευταία τροποποίηση του περί της Υφ Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Ν.95/72 με τον τροποποιητικό Ν.186(Ι)/03, όπου το νέο άρθρο 3

(2)προνοεί τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορούμενου.» Χρήσιμη καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από τις Παπαευσταθίου ν Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 39, Τραλαλάς ν Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 323, Χριστοφίδης ν Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 148 και Γενικός Εισαγγελέας ν Κανάρη (Αρ. 2)

(2005)2 ΑΑΔ. 327, καθώς και από την Γενικός Εισαγγελέας v Τζαουχάρη

(2005)2 ΑΑΔ 161 στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν. 41(Ι)/97 (που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπ' όψιν το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing In Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.ά.

(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου

(1996)2 Α.Α.Δ. 303).» Στην Ιωσήφ v Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 930, αφού αναφέρθηκε ότι οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου θα μπορούσαν να συνηγορήσουν υπέρ της αναστολής της ποινής φυλάκισης, αναφέρθηκε ότι το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο ισοζυγίζοντας το σύνολο των περιστάσεων θα μπορούσε ή έπρεπε αυτοί οι παράγοντες να επενεργήσουν κατά τρόπο ο οποίος να δικαιολογεί να δοθεί στον κατηγορούμενο μια δεύτερη ευκαιρία. Οι ίδιες αρχές υιοθετήθηκαν στις Αργυρίδης κ.ά v Αστυνομίας

(2013)2 ΑΑΔ 449, Γεωργίου κ.ά. ν Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 27/2016 19.7.2016, Παπαπαντελή v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 11/2016, 17.10.2016, Αστυνομία ν Μιλτιάδους, Ποινική Έφεση 277/2018, 10.5.2019, Αστυνομία ν Βρυώνης, Ποινικές Εφέσεις 92/2017 και 93/2017, 19.7.2019 και Achraf v Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 156/2021 και 157/2021, 15.4.2022. Στην υπό κρίση υπόθεση, είναι έκδηλο ότι τα αδικήματα για τα οποία επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης, είναι ιδιαίτερα σοβαρά. Για σκοπούς εξέτασης του θέματος της αναστολής ποινής φυλάκισης λαμβάνουμε υπόψη:

(1)τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, και ειδικότερο τον μεγάλο αριθμό μεταναστών που μεταφέρθηκαν με σκοπό να παρακαμφθεί ο Νόμος και το ότι ο κατηγορούμενος συνέδραμε ουσιαστικά ώστε να καταστεί εφικτή αυτή η μεταφορά και να ωφεληθεί τρίτο πρόσωπο.

(2)Αν και ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου, ο παράγων αυτός δεν μπορεί να κάμψει ούτε να παρακάμψει το στοιχείο της αποτροπής σε τέτοιου είδους αδικήματα τα οποία αυξάνονται με ανησυχητικούς ρυθμούς όπως διαπιστώνεται από τις ενώπιον μας υποθέσεις. Συνεπώς, η σοβαρότητα του επίδικου αδικήματος σε συνδυασμό με τις συνθήκες διάπραξης του δεν επιτρέπουν την αναστολή εκτέλεσης της φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Επιπλέον, οι μετριαστικοί παράγοντες, οι οποίοι αναγνωρίστηκαν στον κατηγορούμενο όπως, το λευκό του ποινικό μητρώο και οι προσωπικές του περιστάσεις, δεν μπορούν να θεωρηθούν αρκετοί, ώστε να δικαιολογείται και η αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Υπό τις περιστάσεις της παρούσας, τυχόν αναστολή της ποινής φυλάκισης, με δεδομένη τη διαπιστωθείσα αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών, των συνθηκών διάπραξης των επίδικων αδικημάτων και των συνέπειων που τέτοια αδικήματα επιφέρουν, θα εξέπεμπε εσφαλμένα μηνύματα, θα υπονόμευε τον σκοπό της αποτελεσματικής εφαρμογής του Νόμου και δεν θα εξυπηρετούσε τους πολλαπλούς σκοπούς της τιμωρίας και δη τέτοιων αδικημάτων. Η επιβληθείσα ποινή φυλάκισης, συνεπώς, να εκτελεστεί αμέσως. Σύμφωνα με το άρθρο 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, η ποινή φυλάκισης του κατηγορούμενου μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που βρίσκεται σε προφυλάκιση. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Ν.Α.Π Γεωργιάδης Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο