ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ & ΜΙΣΟΣ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. EVCON HOLDING LIMITED κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 4356/21, 25/5/2023

(1)και 20 (σε ό,τι αφορά τη 2η κατηγορούμενη) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 κατόπιν δικής τους παραδοχής. Τα γεγονότα της υπόθεσης, είναι ως αναγράφονται στο κατηγορητήριο ανέφερε ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των κατηγοριών 3-5, περί τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2019, οι κατηγορούμενες εξέδωσαν 3 επιταγές, (με τα στοιχεία που αναφέρονται στις λεπτομέρειες), αξίας €1.000 έκαστη προς όφελος της παραπονούμενης, οι οποίες ήταν πληρωτέες στις 14/08/2019, 23/08/2019 και 14/09/2019 (αντιστοίχως προς τις κατηγορίες). Οι εν λόγω επιταγές παρουσιάστηκαν για πληρωμή κατά το χρόνο που ήταν πληρωτέες και δεν τιμήθηκαν αλλά τουναντίον επιστράφηκαν λόγω μη ύπαρξης διαθέσιμων κεφαλαίων ή και για το λόγο ότι ο συγκεκριμένος λογαριασμός από τον οποίο εκδόθηκαν ήταν παγοποιημένος και εντεταγμένος στο Κεντρικό Αρχείο Πληροφοριών της Κεντρικής Τράπεζας (ΚΑΠ). Η 2η κατηγορούμενη είναι αξιωματούχος της 1ης και το πρόσωπο που υπέγραψε τις επίδικες επιταγές. Δεν υπάρχουν στοιχεία προηγούμενων καταδικών σε σχέση με τις κατηγορούμενες αναφέρθηκε από πλευράς της Κατηγορούσας Αρχής και περαιτέρω υπήρξε συμμόρφωση από μέρους τους ύψους €2.000 (το αρχικό κατηγορητήριο αφορούσε και άλλες επιταγές, για τις οποίες εν τέλει δεν προσφέρθηκε μαρτυρία με αποτέλεσμα οι κατηγορούμενες να απαλλαγούν των εν λόγω κατηγοριών). Το ποσό αυτό δόθηκε συμφωνημένα έναντι μέρους των οφειλόμενων δικηγορικών εξόδων και μέρους της οφειλής. Παραμένει ως οφειλόμενο σήμερα έναντι των επίδικων επιταγών, το ποσό των €3.

1. Επίσης έχει συμφωνηθεί μεταξύ των πλευρών όπως οι κατηγορούμενοι επωμιστούν περαιτέρω το εναπομείναν ποσό των δικηγορικών εξόδων, τα οποία ανέρχονται σήμερα σε €200 συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ και των πραγματικών εξόδων. Η συνήγορος υπεράσπισης των κατηγορουμένων, υιοθέτησε το περιεχόμενο της Έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας που είχε προηγουμένως ετοιμαστεί σε σχέση με την κατηγορούμενη
2. Εκεί αναφέρεται πως η κατηγορούμενη 2 είναι 59 ετών και μητέρα 2 ενήλικων παιδιών. Διαμένει μόνη της σε οικία στην Ορόκλινη και διατηρεί χρέη τα οποία δεν αποπληρώνονται. Κατάγεται από την Αγγλία και στην Κύπρο μετεγκαταστήθηκε με τον σύζυγο της το
3. Ο σύζυγος διατηρούσε συσκευαστήριο πατατών σε χωριό της Επαρχίας Αμμοχώστου το οποίο έκλεισε το 2014 όταν και ο αναφερόμενος απεβίωσε μετά που νόσησε με καρκίνο. Έκτοτε, ανέλαβε αυτή όλες τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις. Περί το έτος 2018 δημιούργησε με το γιο της την 1η κατηγορούμενη, η οποία ασχολείτο με την διατήρηση καταστημάτων γνωστής Ιρλανδικής αλυσίδας παρασκευής και ετοιμασία σαλατών και άλλων υγιεινών ροφημάτων. Μετά την έναρξη της πανδημίας του κορονοϊού, υπέστη μεγάλη ζημιά εφόσον οι εργασίες της 1η πλήγηκαν και αναγκάστηκε, να τερματίσει τη λειτουργία διαφόρων καταστημάτων της, μεταξύ των οποίων και κατάστημα που λειτουργούσε εντός μεγάλου εμπορικού κέντρου στη Λευκωσία. Σήμερα παραμένει ενεργό μόνο ένα κατάστημα στη Λάρνακα στο οποίο εργάζεται η κόρη της. Τα υπόλοιπα καταστήματα έκλεισαν ανέφερε διευκρινιστικά η συνήγορος Υπεράσπισης της αλλά οι υποχρεώσεις παρέμειναν και διάφορες επιταγές που είχε στο μεταξύ εκδώσει (μεταξύ αυτών και οι επίδικες), προς αγορά φρέσκων προϊόντων, παρέμειναν απλήρωτες λόγω της αδυναμίας αποπληρωμής τους. Καταβλήθηκαν διάφορες προσπάθειες προκειμένου να συμμορφωθούν οι κατηγορούμενες αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατό, λόγω των περιορισμένων οικονομικών τους πόρων. Σε σχέση με τη 2η κατηγορούμενοι οι οικονομικοί τη πόροι περιορίζονται σε €166 τα οποία λαμβάνει μηνιαίως υπό μορφή σύνταξης χηρείας. Ο γιος της ο οποίος εργαζόταν μαζί της και διηύθυναν την 1η κατηγορούμενη, έχει μετακομίσει πίσω στην Αγγλία. Λόγω της ηλικίας της δεν είναι εύκολο να εργοδοτηθεί οπουδήποτε αλλού ώστε να μαζέψει χρήματα και να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της. Απολογείται προς το Δικαστήριο ανέφερε η συνήγορος της και εκφράζει την ειλικρινή της μεταμέλεια. Αποδέχεται και είναι πρόθυμη όπως εκδοθεί διάταγμα αποζημίωσης της παραπονούμενης και εναντίον της προσωπικά και ζητεί κάθε δυνατή επιείκεια από το Δικαστήριο. Σε περίπτωση που το Δικαστήριο προσανατολίζεται σε επιβολή ποινής φυλάκισης, η κα. Ζησιμοπούλου ζήτησε όπως εξεταστεί το ενδεχόμενο αναστολής εκτέλεσης της καθότι η κατηγορούμενη έχει υποστεί 2 εγκεφαλικά επεισόδια μέχρι σήμερα και η κατάσταση της υγείας της δεν είναι καλή. Έχω ακούσει με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου από αμφότερες τις πλευρές. Η σοβαρότητα του αδικήματος που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενες είναι αδιαμφισβήτητη και αυτό διαπιστώνεται εκ πρώτης όψεως από απλή αναφορά στο ανώτατο όριο ποινής που προβλέπεται στο σχετικό Νόμο (ποινή φυλάκισης μέχρι 3 έτη ή χρηματική ποινή μέχρι €10.000 ή και με τις αυτές δύο αυτές ποινές). Η συνήθης ποινή που επιβάλλεται ως μέτρο ποινικής μεταχείρισης των φυσικών προσώπων, είναι αυτή της άμεσης ποινής φυλάκισης. Ωστόσο, το σύνηθες δεν αποτελεί ταυτόχρονα και άκαμπτο κανόνα αφού κατά πάγια νομολογιακή αρχή κάθε περίπτωση αντιμετωπίζεται στη βάση των περιστατικών της. (Νεοφύτου ν. Κυριακίδης (Αρ. 3)

(1999)2 Α.Α.Δ. 299, Σιμιλλίδης ν. Νικολάου

(2013)2 Α.Α.Δ. 444, Nikiforos Technologies Ltd ν. Χρίστου, Ποιν. Έφ. 18/2012, ημερ. 26.4.2014 και L.C.A. Domiki Ltd ν. R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.α., Ποιν. Έφ. 116/2011, ημερ. 17.3.2015), Η έκδοση επιταγής άνευ αντικρίσματος όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε και στις αποφάσεις (μεταξύ άλλων) Θεοχάρους & Υιός Λτδ ν. Χρίστου Ορφανίδη κ.α., ECLI:CY:AD:2016:B120, Ποιν. Εφέσεις 102/2014 και 115/2014, ημ. 25/2/2016, ECLI:CY:AD:2016:B120) συνιστά αδίκημα το οποίο εκ της φύσεως του πλήττει καίρια σημαντικό έννομο αγαθό, αυτό της ασφάλειας και της εμπιστοσύνης των συναλλαγών, η προστασία των οποίων είναι πρωταρχικής σημασίας για τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας της αγοράς. Περαιτέρω, το αδίκημα στο οποίο κρίθηκε ένοχη η Κατηγορούμενη βρίσκεται διαχρονικά σε έξαρση, όπως προκύπτει από τη συχνότητα που παρόμοιες υποθέσεις τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου. Το στοιχείο της έξαρσης ενός αδικήματος δημιουργεί αυτομάτως και αδήριτα την ανάγκη αποτροπής του, η οποία επιτυγχάνεται δια μέσω της επιβολής αυστηρών ποινών, έτσι ώστε να στέλνεται το μήνυμα, ότι παρόμοιες συμπεριφορές δεν είναι αποδεκτές και τιμωρούνται ανάλογα. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε (τότε αλλά και σε σωρεία μεταγενέστερων αποφάσεων) στην απόφαση Κόκκινος ν. Αστυνομίας

(1995)3 Α.Α.Δ. 135, το στοιχείο της αποτροπής μπορεί να διαδραματίσει ρόλο τόσο στην επιλογή της μορφής της ποινής όσο και στον καθορισμό του ύψους της. Παρά τη διαπιστούμενη ωστόσο σοβαρότητα του αδικήματος, το Δικαστήριο υπέχει καθήκον να διασφαλίσει πως η ποινή η οποία επιβάλλει είναι προϊόν διεργασίας του συνόλου των παραγόντων που τέθηκαν ενώπιον του, έτσι ώστε να καταλήξει σε μια εξατομικευμένη προς τον κατηγορούμενο ποινή, ως σχετικώς επιτάσσει η σχετική επί του θέματος νομολογία. Το Δικαστήριο μεταξύ άλλων λαμβάνει υπόψη του όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί για σκοπούς εξισορρόπησης της ποινής ούτως ώστε αυτή να μην συνιστά απλώς τιμωρία, αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη (Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224). Στο πλαίσιο αυτό είναι που καλείτε το Δικαστήριο ισοζυγίζοντας τυχόν επιβαρυντικούς και ελαφρυντικούς παράγοντες που τέθηκαν ενώπιον του να εξατομικεύσει μεν την ποινή, κατά τρόπο δε που η όποια εξατομίκευση να μην οδηγεί σε εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος και του στοιχείου της αποτροπής, (όταν και εκεί που συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα) (Γενικός Εισαγγελέας v. Ζακατζιώτη

(2001)2 Α.Α.Δ. 85). Προς όφελος των Κατηγορούμενων λαμβάνω υπόψη την παραδοχή τους έστω και στο χρόνο που αυτή έγινε. Λαμβάνεται ωστόσο υπόψη ως μετριαστικός παράγοντας, είναι όμως μειωμένης σημασίας με βάση τη σχετική νομολογία (βλ. Φαναράς κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 50). Λαμβάνω επίσης υπόψη μου τις προσωπικές, οικονομικές και οικογενειακές περιστάσεις της 2ης Κατηγορούμενης, περιλαμβανομένων των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει. Επίσης προς όφελος αμφοτέρων των κατηγορουμένων, λαμβάνω υπόψη μου και το γεγονός ότι έχουν συμμορφωθεί εν μέρει στις υποχρεώσεις τους ως επίσης και το γεγονός ότι είναι πρόθυμες άνευ οποιασδήποτε ενστάσεως να αποδεχτούν διάταγμα αποζημίωσης της παραπονούμενης. Συνεκτιμώντας, όλα τα πιο πάνω δεδομένα από τη μια και από την άλλη τη φύση και τη σοβαρότητα του αδικήματος σε συνδυασμό με τις προβλεπόμενες ποινές, λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη ότι δεν έχει επέλθει πλήρης συμμόρφωση σε σχέση με το συνολικό ύψος του ποσού για το οποίο εκδόθηκαν οι επίδικες επιταγές καταλήγω ότι αναπόφευκτα, η αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή που σε ό,τι αφορά την 1η κατηγορούμενη είναι σαφώς αυτή της χρηματικής, ενώ σε ό,τι αφορά τη 2η κατηγορούμενη αυτή της ποινής φυλάκισης. Η επιβολή οιασδήποτε άλλης μορφής ποινής στην 2η Κατηγορούμενη θα ήταν υπό τις περιστάσεις επιεικέστερη του ορθού λαμβανομένης υπόψη της σοβαρότητας των αδικημάτων που αντιμετωπίζει. Συνακόλουθα, και σταθμίζοντας όλους τους σχετικούς παράγοντες που προαναφέρθηκαν, επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: Στην 1η κατηγορούμενη, χρηματική ποινή ύψους €500 σε κάθε μια από τις κατηγορίες 3,4 και 5. Στην 2η Κατηγορούμενη ποινή φυλάκισης ενός μηνός σε κάθε μια κατηγορία από τις κατηγορίες 3, 4 και 5. Προχωρώ να εξετάσω το ενδεχόμενο αναστολής της ποινής φυλάκισης που έχω επιβάλει στην 2η κατηγορούμενη. Το Δικαστήριο, αποφασίζοντας ως προς το κατά πόσον ενδείκνυται η αναστολή της εκτέλεσης της ποινής, θεωρεί εκ νέου τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος και τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και αποδίδει «διπλή βαρύτητα» σε όλους τους σχετικούς με το αδίκημα και τον αδικοπραγούντα παράγοντες - είτε επιβαρυντικούς είτε μετριαστικούς - οι οποίοι μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση του για την αναστολή ή όχι της ποινής (βλ. Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 930.). Τα όρια της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εξετάζοντας το ενδεχόμενο αναστολής της ποινής φυλάκισης δεν περιορίζονται με αναφορά σε συγκεκριμένους παράγοντες και δη με αναφορά σε παράγοντες οι οποίοι έχουν ήδη ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Παπαπαντελή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 11/16, ημερ. 17.10.16, Θεόδωρος Αργυρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 449, Κωνσταντίνου Γεωργίου κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 27/16, ημερ. 19.7.16, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 583). Βασικό είναι πάντοτε το ερώτημα κατά πόσον, ισοζυγίζοντας το σύνολο των περιστάσεων θα μπορούσε ή πρέπει οι παράγοντες αυτοί να επενεργήσουν κατά τρόπο ο οποίος να δικαιολογεί να δοθεί στον κατηγορούμενο μια δεύτερη ευκαιρία, και «κατά την εξέταση του ζητήματος σημαντικό ερώτημα είναι κατά πόσο η ανασταλείσα ποινή θα αντικατοπτρίζει την αντικειμενική σοβαρότητα του αδικήματος και θα εξυπηρετούσε τους πολλαπλούς σκοπούς της ποινής» (βλ. Ιωσήφ πιο πάνω) Λαμβάνοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω και έχοντας κατά νου τις πρόνοιες του άρθρου 3

(2)του περί της Υφ΄ όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως Εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72, τη σχετική νομολογία αλλά πρωτίστως το γεγονός ότι η 2η κατηγορούμενη συγκατατίθεται να εκδοθεί διάταγμα αποζημίωσης της παραπονούμενης και εναντίον της, παρότι ως εκ της ιδιότητας της αξιωματούχου της 1ης κατηγορούμενης δεν υπέχει προσωπική υποχρέωση (βλ. σχετικά Ορφανίδη πιο πάνω), κρίνω ότι δικαιολογείται η επίδειξη της μέγιστης δυνατής επιείκειας προς όφελος της, αναστέλλοντας την ποινή φυλάκισης που της έχω αμέσως προηγουμένως επιβάλει. Η ποινή φυλάκισης επομένως που της έχει επιβληθεί, αναστέλλεται για περίοδο 3 ετών από σήμερα. Συνακόλουθα των πιο πάνω, κρίνω τέλος, ότι δικαιολογείται και η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αποζημίωσης εναντίον αμφότερων των κατηγορουμένων και προς όφελος της παραπονούμενης για το ποσό των €3.000 στη βάση του Άρθρου 24

(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960. Τα έξοδα της διαδικασίας τα οποία έχουν συμφωνηθεί και δηλωθεί στο ποσό των €200, επιδικάζονται επίσης εναντίον αμφότερων των κατηγορουμένων. (επεξηγείται στην κατηγορούμενη 2 η έννοια της αναστολής της ποινής φυλάκισης) Υπ.).................................................. Ε. Μιντή Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο