ΕΦΟΡΟΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3718/21, 31/3/2023

(12)του σχετικού Νόμου. Δεν υπάρχουν στοιχεία για προηγούμενες καταδίκες του κατηγορουμένου αναφέρθηκε επιπρόσθετα από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής. Διευκρινίστηκε επίσης, έπειτα από ερώτημα που τέθηκε από το Δικαστήριο ως προς το κατά πόσο λήφθηκαν προ της καταχώρησης του παρόντος κατηγορητηρίου, οποιαδήποτε μέτρα από τον παραπονούμενο, πως έγιναν προσπάθειες από μέρους του τελευταίου μέσω τηλεφώνου ώστε να εισπραχθούν τα οφειλόμενα ποσά. Είναι γι' αυτό αναφέρθηκε που είναι μειωμένο το ποσό της πρώτης κατηγορίας, καθώς επίσης και που απουσιάζουν οι ανάλογες επιβαρύνσεις αλλά και ενδεχομένως άλλες οφειλές, Παραχωρήθηκε η μέγιστη ευελιξία από τον παραπονούμενο που θα μπορούσε να παραχωρηθεί πλην όμως λόγω μη εξόφλησης των οφειλομένων ποσών, καταχωρήθηκε εν τέλει η παρούσα. Ενώπιον του Δικαστηρίου βρίσκεται Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ως προς τις προσωπικές και άλλες περιστάσεις του κατηγορούμενου, το περιεχόμενο της οποίας υιοθετήθηκε από τις συνηγόρους Υπεράσπισης του. Σύμφωνα με την εν λόγω Έκθεση ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας [.] ετών, διαζευγμένος και πατέρας μιας ανήλικης θυγατέρας ηλικίας [.] ετών. Προέρχεται από τετραμελή οικογένεια προσφύγων λόγω της Τουρκικής Εισβολής το 1974. Από την ηλικία των 5 ετών πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη Τύπου Ι με αποτέλεσμα μέχρι σήμερα να είναι ινσουλινοεξαρτώμενος. Είναι απόφοιτος Τεχνικής Σχολής με κατεύθυνση τη [..] και μέχρι το έτος 1997 απασχολείτο ως [..] σε διάφορα ξενοδοχεία. Το 1998 ξεκίνησε να απασχολείται σε εταιρεία η οποία άνηκε στον πατέρα του και το θείο του ως διευθυντής.[1] Κατά το έτος 2014 αποχώρησε από την εν λόγω οικογενειακή επιχείρηση, επέστρεψε στην πρότερη εργασία του, πλην όμως τον Φεβρουάριο του 2015 επέστρεψε ξανά στην οικογενειακή επιχείρηση λόγω σοβαρών δυσκολιών που προέκυψαν στον πατέρα και θείο του. Συγκεκριμένα, ο πατέρας του τον Σεπτέμβριο του 2014 διαγνώστηκε με καρκίνο, όπως και ο θείος του με τη διαφορά ότι ο πατέρας του εν τέλει απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα. Ο δε εξάδελφος του ο οποίος ήταν επίσης μέλος της επιχείρησης έπειτα από αυτοκινητιστικό δυστύχημα που είχε με τη σύζυγο του συνεπεία του οποίου η τελευταία απεβίωσε, βρισκόταν σε κατάσταση κώματος για κάποιους μήνες με αποτέλεσμα να κληθεί ο κατηγορούμενος να διαχειριστεί το σύνολο των υποχρεώσεων της εν λόγω επιχείρησης. Τον Νοέμβριο του 2017 οδηγήθηκαν εν τέλει σε κλείσιμο της επιχείρησης λόγω σοβαρών οικονομικών και άλλων προβλημάτων που δεν μπορούσαν να επιλύσουν. Πέραν των πιο πάνω, οι συνήγοροι υπεράσπισης του κατηγορουμένου, μέσω της γραπτής και προφορικής τους αγόρευσης ανέφεραν ότι ο τελευταίος από το 2015 όπου απεβίωσε ο πατέρας του, διαμένει με τη μητέρα του την οποία φροντίζει, εφόσον η ίδια αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και χρήζει καθημερινής φροντίδας. Σε σχέση με τα προβλήματα υγείας, [..] και άλλα, της μητέρας του κατηγορουμένου, προσκομίστηκε στο Δικαστήριο σχετική ιατρική βεβαίωση όπως και ιατρικές βεβαιώσεις σε σχέση με τα προβλήματα υγείας του ιδίου. Τη φροντίδα επίσης της ανήλικης θυγατέρας του είχε μέχρι πρόσφατα εξ' ολοκλήρου ο ίδιος ενώ πλέον από κοινού με την πρώην σύζυγο του με την οποία διατηρεί τακτική επικοινωνία. Η ανήλικη θυγατέρα του αντιμετωπίζει [....] προβλήματα και παρακολουθείται τακτικά από [...]. Με παραπομπή μεταξύ άλλων, στις αποφάσεις Γαβριηλίδης ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 405, Λιασίδης ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 434, Ευσταθίου ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 294 και Χριστόπουλος ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 100, η Υπεράσπιση εισηγήθηκε πως ο κατηγορούμενος θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με τη δέουσα επιείκεια ένεκα του μακρού χρονικού διαστήματος που μεσολάβησε από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι και τη διάγνωση της ποινικής ευθύνης του. Προσδίδει δε στο εν λόγω χρονικό διάστημα που διέρρευσε, το χαρακτηρισμό της υπερβολικής καθυστέρησης από μέρους του παραπονουμένου καταλήγοντας ότι η καθυστέρηση αυτή, οδήγησε στον δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου, κατά τρόπο ώστε η διαδικασία εναντίον του να μην είναι δίκαιη. Ο χρόνος αυτός μάλιστα κατά την Υπεράσπιση, οδήγησε το Γενικό Εισαγγελέα να αναστείλει την ποινική δίωξη σε ό,τι αφορά τους κατηγορούμενους 2 και 3 με αποτέλεσμα, την εξ' ολοκλήρου ευθύνη των υποχρεώσεων της 1ης κατηγορούμενης να καλείται να την επωμιστεί ο κατηγορούμενος 4 μόνο. Τυχόν δε επιβολή άμεσης ποινής φυλάκισης από το Δικαστήριο στον κατηγορούμενο 4, θα προκαλέσει επιδείνωση της κατάστασης υγείας τόσο του ιδίου, όσο και της θυγατέρας του αλλά και της μητέρας του. Εξάλλου ανέφερε η Υπεράσπιση, ακόμη και εάν το Δικαστήριο είναι της άποψης πως η επιβολή ποινής φυλάκισης στον κατηγορούμενο είναι αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή, υπάρχουν εγγενείς λόγοι οι οποίοι δικαιολογούν τυχόν αναστολή εκτέλεσης της. Οι συνήγοροι υπεράσπισης του κατηγορουμένου κάλεσαν το Δικαστήριο όπως λάβει υπόψη του, ότι όλοι οι κατηγορούμενοι πλην του κατηγορούμενου 4, εξασφάλισαν αναστολή της ποινικής δίωξης τους και οποιαδήποτε επιβολή άμεσης φυλάκισης στον ίδιο, θα σήμαινε άνιση μεταχείριση του. Ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, εκφράζοντας αντίθετη άποψη σε σχέση με το κατά πόσο ένας κατηγορούμενος επηρεάζεται δυσμενώς εάν άλλοι συγκατηγορούμενοι του εξασφάλισαν αναστολή της ποινικής τους δίωξης, παρέπεμψε το Δικαστήριο στην απόφαση Γεώργιος Ιωάννου ν. Αστυνομίας (Αρ.2) ημερομηνίας 17/07/1997, 2 Α.Α.Δ. 267, αναφέροντας ότι η εξουσία του Γενικού Εισαγγελέα είναι ανέλεγκτη και το Δικαστήριο δεν μπορεί να ασκήσει οποιαδήποτε δικαστική κρίση επί των αποφάσεων που λαμβάνει ο πρώτος. Θα αναφερθώ και θα σχολιάσω στην συνέχεια, τα όσα αμφότερες οι πλευρές προέβαλαν σε σχέση με το κατά πόσο, η αναστολή της ποινικής δίωξης συγκατηγορούμενου προσώπου, είναι ή όχι παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο και ποια η έκταση που αυτός λαμβάνεται. Ορθά αναγνωρίστηκε από την υπεράσπιση κατά το στάδιο αγόρευσης προς μετριασμό της ποινής των κατηγορουμένων, πως τα αδικήματα που αντιμετωπίζουν είναι ιδιαίτερα σοβαρά, τόσο σε σχέση με την παράλειψη εμπρόθεσμης καταβολής Φ.Π.Α., όσο και με την παράλειψη ή άρνηση καταβολής Φ.Π.Α. που βεβαιώθηκε με βάση τις διατάξεις του άρθρου 49 του Νόμου ως επίσης και σε σχέση με την παράλειψη υποβολής φορολογικής δήλωσης για καθορισμένη φορολογική περίοδο.[2] Η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων που σχετίζονται με την εκπλήρωση φορολογικών υποχρεώσεων έχει τονιστεί επανειλημμένα, σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων. Η εκπλήρωση των φορολογικών υποχρεώσεων ενός ατόμου είναι εξέχουσας σημασίας για το δημόσιο. Μη εκπλήρωση τους σημαίνει αυτόματα την αποστέρηση από τα ταμεία του κράτους των ποσών εσόδων τα οποία δικαιωματικά και ουσιαστικά του ανήκουν (βλ. σχετικά Γενικός Εισαγγελέας v. Andreas Makris Tourist Taxi Service Co Ltd,

(1996)2 Α.Α.Δ. 262 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Σπύρου Σπύρου κ.α. Ποιν. Εφέσεις 276/2015 και 277/2015, ημ. 18/09/2017). Είναι γι' αυτό τον λόγο εξάλλου που η επιβολή αυστηρών ποινών, συμπεριλαμβανομένης της ποινής φυλάκισης, δεν είναι μέτρο ασύνηθες που λαμβάνει το Δικαστήριο, ιδιαίτερα σε περίπτωση μη καταβολής φορολογίας η οποία εισπράχθηκε μεν αλλά δεν καταβλήθηκε στο κράτος. (βλ. Λίνος Μελάς κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 412). Ωστόσο, κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της πραγματικά περιστατικά. Η ακολουθία ως προς τον τρόπο που τα Δικαστήρια αντιμετωπίζουν συγκεκριμένα αδικήματα, είναι μεν ενδεικτική κατά κάποιο τρόπο, της σύνηθες ποινής που επιβάλλεται αλλά και του τρόπου αντιμετώπισης του συγκεκριμένου αδικήματος, ωστόσο άμεση βοήθεια, δεν είναι δυνατό να αντληθεί από σχετικές προηγούμενες αποφάσεις, λόγω των ιδιαίτερων γεγονότων της κάθε υπόθεσης αλλά και της σημασίας που ενέχει η διεργασία εξατομίκευσης της ποινής. (βλ. LCA DOMIKI LTD v. RKA KIKKOS DEVELOPERS LTD κ.ά.,

(2015)2 (Α) ΑΑΔ 91 και Πολυδώρου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 141/2017 ημερομηνίας 31.5.2019). Κατά το στάδιο επιμέτρησης της ποινής απαιτείται εξατομίκευση της κατά τρόπο που να είναι μεν η ποινή που θα επιβληθεί ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος και να εκπέμπει τα ορθά μηνύματα προς την πολιτεία, από την άλλη όμως να προσαρμόζεται στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση καθώς και τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου. Το ότι τα υπό εκδίκαση αδικήματα είναι σοβαρά δεν εξυπακούεται την κατάργηση του καθήκοντος του Δικαστηρίου να προβεί στην παραπάνω διεργασία εξατομίκευσης της ποινής (βλέπε Θεοχάρους v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575, Κόκκινος ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 135). Η ποινή που εν τέλει θα επιβληθεί κατόπιν των παραπάνω δε θα πρέπει να συνιστά μόνο τιμωρία για το έγκλημα, αλλά να αρμόζει και στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη που το Δικαστήριο έχει απέναντι του. (βλ. Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224) Στην προκειμένη υπόθεση υπάρχουν επιβαρυντικοί παράγοντες, τους οποίους δεν μπορώ να αγνοήσω. Αυτοί συνίστανται στο ότι παραμένει αυτή τη στιγμή οφειλόμενο, ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό της τάξης των €63.759,

1. Το εν λόγω ποσό ναι μεν οφείλεται ουσιαστικά από την Κατηγορούμενη 1, πλην όμως βάσει των προνοιών του άρθρου 48 του Νόμου, η ποινική ευθύνη του διευθυντή εξισώνεται με εκείνη του νομικού προσώπου. Τούτο διότι, όπως εξηγήθηκε και στην υπόθεση Μελάς (βλ. πιο πάνω), με τον καταλογισμό ευθύνης και τιμωρίας σε αξιωματούχους ενός νομικού προσώπου διασφαλίζεται η εκπλήρωση των νομικών υποχρεώσεων του νομικού προσώπου μέσω του κολασμού των αξιωματούχων του, χωρίς έτσι, ο βαθμός ανάμειξης του αξιωματούχου στο νομικό πρόσωπο ή τα οποιαδήποτε κίνητρα του στη διάπραξη των αδικημάτων να συνιστούν παράγοντα σχετικό που θα μπορούσε να μετριάσει την ποινή του. Επίσης, το πιο πάνω ποσό έχει καταστεί οφειλόμενο από το 2017, 4 χρόνια δηλαδή πριν την καταχώρηση του κατηγορητηρίου και 6 πριν από την ημερομηνία που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή. Κατά τη διάρκεια δε αυτών των τελευταίων 6 ετών, τα όποια ποσά καταβλήθηκαν ήταν μηδαμινά σε συσχετισμό πάντοτε με το χρόνο που εκκρεμεί η υπόθεση αλλά και με το ύψος των οφειλομένων. Επιβαρυντικό επίσης παράγοντα εκλαμβάνω το γεγονός ότι το 1/3 του πιο πάνω ποσού, προέκυψε μετά από έρευνα της αρμόδιας Υπηρεσίας, γεγονός που οδηγεί αναπόδραστα στο συμπέρασμα πως πρόθεση, ήταν η αποφυγή δήλωσης του. Δεν παραγνωρίζω βεβαίως το γεγονός ότι η Κατηγορούμενη 1 τερμάτισε τις εργασίες ελάχιστο χρόνο μετά που τα οφειλόμενα ποσά βεβαιώθηκαν ή προέκυψαν ως καταβλητέα, γεγονός που καταδεικνύει και την οικονομική αδυναμία ενδεχομένως, έστω εκπρόθεσμης καταβολής τους. Ούτε και παραγνωρίζω την καθυστέρηση που παρατηρήθηκε στην καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις κατηγορίες 1,2, 4 και
2. Ωστόσο, σε ό,τι αφορά την 3η κατηγορία σημειώνω πως η καθυστέρηση προκλήθηκε εν μέρει και από την πλευρά των κατηγορουμένων, με την υποβολή και εξέταση της ένστασης τους η οποία φαίνεται να ολοκληρώθηκε περί το έτος
3. Από την ημερομηνία δε καταχώρησης της παρούσας υπόθεσης και εντεύθεν, είναι η πλευρά των κατηγορουμένων που φέρει την ευθύνη για το χρόνο που διέρρευσε μέχρι σήμερα που καλούμε να επιβάλω ποινή εφόσον, ζητήθηκε και δόθηκε επανειλημμένα χρόνος για συμμόρφωση, χωρίς ωστόσο να προκύψει οποιαδήποτε ουσιαστική συμμόρφωση. Για σκοπούς μετριασμού της ποινής του κατηγορουμένου, λαμβάνω υπόψη μου προς όφελος του το λευκό του ποινικό μητρώο, την άμεση παραδοχή του, τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του όπως επίσης και τις ενδεχόμενες επιπτώσεις που μπορεί να έχει η φυλάκιση στον ίδιο αλλά και στην οικογένεια του. Επίσης ως μετριαστικό παράγοντα της ποινής του κατηγορουμένου λαμβάνω υπόψη μου το γεγονός ότι για τους συγκατηγορούμενους του, επίσης αξιωματούχους της 1ης κατηγορούμενης, η ποινική δίωξη αναστάλθηκε, (για όποιους λόγους αναστάλθηκε) και την εξ' ολοκλήρου ευθύνη καλείται να την αναλάβει ο κατηγορούμενος. Σχετικά επ' αυτού τα όσα έχουν λεχθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση Λούκας Κυριάκου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 35/2022, ημερ. 25/01/2023, ECLI:CY:AD:2023:B24: «[..] οι αρμόδιες αρχές του Κράτους, οφείλουν να προσάγουν ενώπιον των ανεξάρτητων δικαστικών αρχών, όλους τους παραβάτες. Αυτό υπαγορεύει η αρχή της ίσης μεταχείρισης των παραβατών (Άρθρο 28 του Συντάγματος και Gagloshvili v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 33/21, ημερ. 21.12.2021). Η αναστολή ποινικής δίωξης είναι άσκηση εξουσίας του Γενικού Εισαγγελέα, συνταγματικά κατοχυρωμένη. Η άσκηση των εξουσιών του βάσει του Άρθρου 113.2 του Συντάγματος, δεν ελέγχεται δικαστικά. Ωστόσο, όπως επαναλήφθηκε στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Λοίζου κ.ά.

(2000)2 ΑΑΔ 371, 381: «. η αναστολή ποινικής δίωξης άπτεται του τρόπου μεταχείρισης των παραβατών και κατά συνέπεια λαμβάνεται υπόψη στον καθορισμό της τιμωρίας των ατόμων οι οποίοι συγκατηγορούνται με τα άτομα των οποίων η δίωξη αναστέλλεται. Η νομολογία επί του θέματος αναλύεται και οι αρχές που προκύπτουν από αυτή εξηγούνται στην πρόσφατη απόφασή μας στη Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 141. Στην ίδια απόφαση υπογραμμίζεται ότι, «Η αρχή της ισότητας, όπως καθιερώνεται στο Άρθρο 28 του Συντάγματος είναι καθολική. Η ισονομία και ισοπολιτεία αποτελούν την πεμπτουσία της Δικαιοσύνης. Η επιλεκτική μεταχείριση των παραβατών αποδυναμώνει το δίκαιο και καταστρατηγεί το κράτος δικαίου.» Η υπόθεση Ιωάννου (βλ. πιο πάνω) στην οποία με παρέπεμψε ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, κρίνω ότι δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής στην παρούσα από μόνο το λόγο (μεταξύ άλλων) ότι στην υπόθεση Ιωάννου, αφότου επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης σε όλους τους κατηγορούμενους, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προχώρησε σε αναστολή της ποινής φυλάκισης στον ένα εκ των τριών καταδικασθέντων δυνάμει του άρθρου 53

(4)του Συντάγματος και ο Εφεσείων στην υπόθεση Ιωάννου, παραπονούμενος ότι η ποινή που του επιβλήθηκε ήτο έκδηλα υπερβολική ζητούσε από το Εφετείο όπως το τελευταίο αναστείλει την ποινή φυλάκισης που του επιβλήθηκε καθότι κατά την άποψη του, η προηγούμενη απόφαση του Προέδρου της Δημοκρατίας ως προς τον συγκατηγορούμενο του, δημιουργούσε παραβίαση της αρχής ότι όλοι είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου, αρχή η οποία διασφαλίζεται από το άρθρο 28 του Συντάγματος. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κατά πλειοψηφία απέρριψε την Έφεση επί του αιτιολογικού ότι δεν είναι δυνατόν να λαμβάνεται υπόψη η άσκηση της εξουσίας του Προέδρου δυνάμει του Άρθρου 53.4 του Συντάγματος, υπέρ τρίτου προσώπου, αφού η εν λόγω εξουσία δεν ελέγχεται από το Δικαστήριο. Στην παρούσα, αυτό που ζητείται από την Υπεράσπιση, ήτοι να ληφθεί υπόψη ως μετριαστικός παράγοντας της ποινής το γεγονός ότι η ποινική δίωξη των συγκατηγορουμένων του κατηγορούμενου αναστάλθηκε, διαφέρει ουσιωδώς από το τι επιζητείτο στην παραπάνω υπόθεση Ιωάννου. Ούτε και συμμερίζομαι τη θέση του ευπαιδεύτου συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής ότι τυχόν αποδοχή της θέσης της Υπεράσπισης από το Δικαστήριο, θα συνιστούμε έμμεσο έλεγχο από το τελευταίο της ανέλεγκτης κατά τα άλλα εξουσίας του Γενικού Εισαγγελέα, να διατάζει αναστολή μιας ποινικής δίωξης. Εδώ, δεν εξετάζεται εάν ορθώς ή όχι έπραξε ο Γενικός Εισαγγελέας αλλά τουναντίον εάν το αποτέλεσμα της απόφαση του τελευταίου, δύναται να ληφθεί υπόψη στον καθορισμό της τιμωρίας των ατόμων εκείνων οι οποίοι συγκατηγορούνται με τα άτομα των οποίων η δίωξη αναστάλθηκε. Όλα τα πιο πάνω ωστόσο είναι μεν καθοριστικά του ύψους της ποινής που θα επιβληθεί, δεν μπορούν ωστόσο να εξουδετερώσουν την σοβαρότητα των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει. Ούτε και είναι αποφασιστικής σημασίας στον καθορισμό του είδους της ποινής που θα επιβάλω (βλ. Ζακατζιώτη (ανωτέρω), Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας Ποιν. Έφεση 2/19 ημ. 25/2/2021 και Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφέσεις 127/2019 και 130/2019 ημ. 10/03/2021, ECLI:CY:AD:2021:B88, ECLI:CY:AD:2021:B88). Οι ποινές που πρέπει να επιβάλλονται, πρέπει να αντανακλούν τη σοβαρότητα των αδικημάτων που διαπράχθηκαν και παράλληλα να είναι αποτρεπτικές έτσι ώστε να μην υπάρχει ενθάρρυνση στην παρανομία και στην παράνομη κατακράτηση των εσόδων του κράτους όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε και στην απόφαση Makris Tourist Taxi Service Co Ltd (πιο πάνω). Συνεκτιμώντας επομένως, όλα όσα έχω αναφέρει επιβάλλω στον κατηγορούμενο: 1. στην 1η κατηγορία, ποινή φυλάκισης 15 ημερών 2. στην 2η κατηγορία, ποινή φυλάκισης 1 μηνός 3. στην 3η κατηγορία, ποινή φυλάκισης 1 μηνός Οι πιο πάνω ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Δεν επιβάλλεται οποιαδήποτε ποινή στις κατηγορίες 4 και 5 εφόσον τα αδικήματα των εν λόγω κατηγοριών προκύπτουν από τα αδικήματα στα οποία του έχει ήδη επιβληθεί ποινή και αφορούν τις κατηγορίες 1 και 2 οι οποίες συνιστούν τις κύριες παραλείψεις. Στην 6η κατηγορία, δεν επιβάλλεται επίσης οποιαδήποτε ποινή ενόψει της αρχής της συνολικότητας της ποινής. Έχω εξετάσει επίσης, κατά πόσο θα ήταν υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης ορθό και δίκαιο να ασκήσω τη διακριτική ευχέρεια που μου παρέχει ο περί Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ορισμένας Περιπτώσεις Νόμος του 1972 (ως έχει τροποποιηθεί) και να αναστείλω την εκτέλεση της ποινής φυλάκισης που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο, ως ήταν εξάλλου η εισήγηση της Υπεράσπισης καθοδηγούμενη από τη σχετική επί του θέματος νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων Γενικός Εισαγγελέας ν. Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161). Κατόπιν προσεκτικής μελέτης των περιστάσεων της υπόθεσης και με γνώμονα ότι απουσιάζει οποιοδήποτε απτό στοιχείο μεταμέλειας του κατηγορούμενου, το οποίο θα υφίστατο δια μέσω της συμμόρφωσης του έστω προς κάποιο σημαντικό μέρος της οφειλής, κρίνω ότι δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις η αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που του έχει επιβληθεί. Οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του, τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, όπως και το λευκό ποινικό μητρώο του αλλά και οι ιδιάζουσες περιστάσεις της υπόθεσης, λήφθηκαν υπόψη προς μετριασμό της ποινής του και έχουν μετριάσει σημαντικά αυτήν. Ελλείψει των παραπάνω, η ποινή που θα επιβαλλόταν θα ήταν σαφώς μεγαλύτερη. Η ποινή φυλάκισης επομένως που έχει επιβληθεί στον κατηγορούμενο να εκτελεστεί άμεσα. Η Διεύθυνση των Φυλακών έχει υποχρέωση να παρέχει στον κατηγορούμενο κάθε δυνατή φροντίδα ούτως ώστε να διαφυλαχθεί η υγεία του αλλά και να μεριμνήσει να παράσχει στον κατηγορούμενο, όλες τις απαραίτητες διευκολύνσεις και μέσα τα οποία απαιτούνται για τη διαφύλαξη της υγείας του, κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του. (Υπ) .................................. Ε. Μιντή, Προσ. Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Όπως διευκρινίστηκε από μέρους της Υπεράσπισης, η εν λόγω εταιρεία είναι η Κατηγορούμενη 1 σε άλλη ποινική υπόθεση, την υπ' αρ. 606/21 ποινική υπόθεση που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, για αδικήματα όμοια με αυτά που πραγματεύεται η παρούσα. [2] Τα συναφή άρθρα 46

(9),

(10),

(11)του Περί Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Νόμου του 2000 προβλέπουν (ποινή φυλάκισης μέχρι δώδεκα μήνες ή χρηματική ποινή μέχρι €8.543,01 ή και με τις δύο αυτές ποινές), cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο