ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ ν. ROCK AMOUR ESTATES COMPANY LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 2398/11, 24/3/2023

(1)(α), 2 του περί Δημοσίων Κολυμβητικών Δεξαμενών Νόμου του 1992 (Ν.55(Ι)/1992). Ο κατηγορούμενος 2 κατηγορήθηκε και κρίθηκε ένοχος στις κατηγορίες 3 και 7 που τον αφορούν, δυνάμει του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και πρόκειται για το διευθυντή της 1ης κατηγορουμένης. Κατά το στάδιο Έκθεσης Γεγονότων η Κατηγορούσα Αρχή ανέφερε σε σχέση με τις κατηγορίες 1 και 3 ότι κατά τον Ιούλιο του 2022 και σε προγενέστερο χρόνο και ακολούθως μέχρι και σήμερα η κατηγορούμενη 1 ως ιδιοκτήτρια και ως κάτοχος της ξενοδοχειακής μονάδας «Chrysomare» που έχει ανεγερθεί εντός των τεμαχίων με αριθμούς [....] φύλλο/ σχέδιο [..], τμήμα [..] στην τοποθεσία [....] που βρίσκονται εντός των οριών του Δήμου Αγίας Νάπας, εντός της Επαρχίας Αμμοχώστου, ιδιοκτησίας της 1ης κατηγορούμενης, διατηρούσε, χρησιμοποιούσε και λειτουργούσε την εν λόγω ξενοδοχειακή μονάδα χωρίς άδεια λειτουργίας από την Αρμόδια Αρχή ήτοι από τον Δήμο Αγίας Νάπας. Όσον αφορά τον κατηγορούμενο 2 κατά τον Ιούλιο του 2022 και σε προγενέστερο χρόνο και μέχρι σήμερα επέτρεψε και ανέχθηκε τη διατήρηση και τη χρησιμοποίηση και τη λειτουργία της ξενοδοχειακής μονάδας «Chrysomare» που ανεγέρθηκε εντός των προαναφερθέντων τεμαχίων χωρίς να υφίσταται άδεια από την Αρμόδια Αρχή είτε από το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αγίας Νάπας. Σε σχέση με τις κατηγορίες 5 και 7 τα γεγονότα είναι ως το κατηγορητήριο. Η κατηγορούμενη 1 βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες και δη στις ποινικές υποθέσεις με αρ. 1882/19 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου όπου μεταξύ άλλων ποινών που της επιβλήθηκαν εκδόθηκε εναντίον της διάταγμα κατεδάφισης αλλά και στην ποινική υπόθεση με αρ. 3667/19 στην οποία καταδικάστηκε για παρακοή διατάγματος, συγκεκριμένα του διατάγματος κατεδάφισης που εκδόθηκε στην ποινική υπόθεση με αρ. 1882/19 του Ε.Δ. Αμμοχώστου. Για τον 2ο κατηγορούμενο δεν αναφέρθηκαν οποιεσδήποτε προηγούμενες καταδίκες. Μετά την έκθεση των γεγονότων, ζητήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, όπως επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη ποινή ήθελε επιβληθεί από το Δικαστήριο στους κατηγορούμενους όπως το πρώτο ασκήσει τη σύμφυτη εξουσία του και παρατείνει την ισχύ του προσωρινού διατάγματος που εκδόθηκε στις 3/3/2023 εναντίον των κατηγορουμένων καθότι μη παράταση της ισχύος του εν λόγω διατάγματος θα απέληγε σε κατάχρηση της διαδικασίας από μέρους των κατηγορουμένων εφόσον ο σχετικός Περί Δήμων Νόμος, δεν προβλέπει ως μέρος της ποινής που επιβάλλεται, έκδοση διατάγματος αναστολής λειτουργίας υποστατικού και το νομοθετικό αυτό κενό, δεν εξυπακούει ότι το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να εκδώσει ένα τέτοιο διάταγμα ως μέρος της ποινής που επιβάλλεται. Επιπρόσθετα ανέφερε η κα. Παπαευσταθίου, ακόμη και εάν το Δικαστήριο θεωρήσει πως η σύμφυτη του εξουσία δεν του επιτρέπει την έκδοση συναφούς διατάγματος, η δυνατότητα αυτή υπάρχει με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60 το οποίο επιτρέπει στο Δικαστήριο να εκδίδει διηνεκούς φύσεως διατάγματα. Οι λόγοι προστασίας του δημοσίου συμφέροντος που το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του και ενέκρινε την ενδιάμεση αίτηση που καταχώρησε ο παραπονούμενος εκδίδοντας τα σχετικά Διατάγματα, είναι επιπρόσθετοι λόγοι για τους οποίους το Δικαστήριο θα πρέπει να διατάξει την παράταση της ισχύος των προσωρινών Διαταγμάτων αφού τυχόν μη παράταση της ισχύος του ενδιάμεσου Διατάγματος, θα απεμπόλιζε τους σκοπούς για τους οποίους εκδόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο, που δεν είναι άλλοι από αυτούς της προστασίας της δημόσιας ασφάλειας και υγείας. Ο συνήγορος Υπεράσπισης των κατηγορουμένων για σκοπούς μετριασμού της ποινής τους ανέφερε τα ακόλουθα: σε σχέση με την 1η κατηγορούμενη ανέφερε πως έχει καταστεί προφανές ότι δεν πρόκειται για περίπτωση κατάφορης αδιαφορίας προς εξασφάλιση άδειας διατήρησης επαγγελματικού υποστατικού, τουναντίον έχει εκτεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου η συνεχής προσπάθεια των δύο κατηγορουμένων να εξασφαλίσουν τη σχετική άδεια από τον παραπονούμενο, χωρίς να έχουν δείξει ότι δεν τους ενδιαφέρει το ζήτημα ούτως ώστε να είναι περίπτωση ακραίας αδιαφορίας από μέρους των κατηγορουμένων, χωρίς τούτο να εξαλείφει την ποινική ευθύνη τους ευθύνη. Υπάρχει πλειάδα ξενοδοχειακών μονάδων στην ευρύτερη περιοχή Αμμοχώστου, οι οποίες είναι σε πολύ χειρότερη κατάσταση πολεοδομικά και άλλως πως από το ξενοδοχείο που λειτουργεί η κατηγορούμενη 1, ανεξαρτήτως του ότι ο παραπονούμενος επέλεξε να εξαντλήσει την αυστηρότητα του μόνο με τους συγκεκριμένους κατηγορούμενους. Το αδίκημα που αντιμετωπίζουν ανήκει μεν στην κατηγορία των πταισμάτων, δεν θα πρέπει ωστόσο οι συγκεκριμένοι κατηγορούμενοι να την πληρώσουν για όλες τις παρανομίες και πολεοδομικές παρατυπίες που υφίστανται στην ευρύτερη περιοχή Αμμοχώστου. Ζητήθηκε όπως ληφθεί υπόψη η συνεισφορά της 1ης κατηγορούμενης στο οικονομικό γίγνεσθαι της χώρας, είναι εργοδότρια 300‑400 ατόμων Παγκυπρίως και έχει καταβάλει προς το Κράτος εκατομμύρια ευρώ που αφορούν διάφορα τέλη, μεταξύ των οποίων και €500.000 τέλη διανυκτέρευσης στον παραπονούμενο, ο οποίος έχει εισπράξει αυτά τα χρήματα. Σε ό,τι αφορά τον 2ο κατηγορούμενο, αυτός είναι άτομο λευκού ποινικού μητρώου, έχει φοιτήσει μέχρι την Α' Γυμνασίου και σε ό,τι αφορά τη μη εξασφάλιση της απαιτούμενης άδειας διατήρησης επαγγελματικού υποστατικού, ως διευθυντής έχει εμπιστευτεί καλώς ή κακώς έμμισθους υπαλλήλους της 1ης κατηγορούμενης οι οποίοι και τον καθοδήγησαν σε ό,τι αφορά τα διαβήματα που έπρεπε να ληφθούν προκειμένου να εξασφαλιστούν τόσο η άδεια διατήρησης του υποστατικού από τον παραπονούμενο, όσο και η άδεια λειτουργίας της κολυμβητικής δεξαμενής. Ο λόγος που τα αδικήματα που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι επιφέρουν μια τόσο χαμηλή σε ύψος ποινή δεν είναι τυχαίος, αλλά τουναντίον έγκειται στο ότι υπάρχουν συγκεκριμένα νομοθετήματα τα οποία ρυθμίζουν ουσιαστικά και με λεπτομέρεια τα της λειτουργίας ξενοδοχειακών μονάδων. Ο νομοθέτης καθ' αυτό τον τρόπο και συνακόλουθα δεν επέλεξε να καταστήσει τον οποιοδήποτε Δήμο ως τον επόπτη ή ως ουσιαστικά την Αρχή η οποία είναι υπεύθυνη να ελέγχει τη λειτουργία των ξενοδοχειακών μονάδων. Υπάρχει συγκεκριμένη νομοθεσία και εκείνη η νομοθεσία είναι ιδιαιτέρως αυστηρή και ο λόγος που είναι ιδιαιτέρως αυστηρή είναι γιατί αυτή διέπει λεπτομερώς τα των ξενοδοχείων και της λειτουργίας του. Άρα αυτό το αδίκημα δεν έχει να κάνει με ένα επικίνδυνο ξενοδοχείο όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί από την Κατηγορούσα Αρχή. Έχει να κάνει με ένα ξενοδοχείο που δεν εξασφάλισε άδεια λειτουργίας από τον παραπονούμενο όπως οφείλει vα κάνει κάθε επιχείρηση είτε αυτή είναι περίπτερο, είτε φαρμακείο, είτε δικηγορικό ή ελεγκτικό γραφείο, είτε είναι ξενοδοχείο. Αμφότεροι ζητούν τη μέγιστη δυνατή επιείκεια από το Δικαστήριο. Σε ό,τι αφορά το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής για παράταση της ισχύος του προσωρινού διατάγματος, ενιστάμενος επί του αιτήματος ανέφερε πως είναι αδύνατο για το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή η οποία δεν προβλέπεται σε Νόμο και συνακόλουθα δεν κέκτηται τέτοιας εξουσίας το Δικαστήριο. Προς υποστήριξη της θέσης του παρέπεμψε το Δικαστήριο στις αποφάσεις Ιωάννου ν. Μανώλη,

(1998), 1 ΑΑΔ, 1423, Φιλελεύθερος Λτδ,

(1988), 1CLR, 344 και στην The King's Advocates v. Κωνσταντή κ.α.

(1924), ΧΙ CLR, 126. Προς απάντηση στον ισχυρισμό της Κατηγορούσας Αρχής ότι μη επέκταση της ισχύος του προσωρινού διατάγματος θα απέληγε σε κατάχρηση των διαδικασιών από μέρους των Κατηγορουμένων, ο κ. Κυριακίδης ανέφερε πως κατάχρηση των διαδικασιών δημιουργείται από τον ίδιο τον παραπονούμενο εφόσον διαφαίνεται από τις ίδιες τις δηλώσεις του ότι τελικώς το κατηγορητήριο που καταχωρήθηκε εναντίον των κατηγορουμένων ήταν η αφορμή και απώτερος σκοπός ήταν η ενδιάμεση αίτηση ώστε να εξασφαλίσει ο παραπονούμενος αναστολή της λειτουργίας του ξενοδοχείου. Αυτός είναι ο ορισμός της κατάχρησης επεσήμανε. Περαιτέρω, ο νόμος είναι σαφής αναφορικά με τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου. Έχει δώσει μια συγκεκριμένη εξουσία στο Δικαστήριο και αυτή αφορά την έκδοση προσωρινού διατάγματος και όχι τελικού διατάγματος μετά την επιβολή ποινής. Αν αυτός ήταν ο σκοπός του Νομοθέτη θα το έπραττε με σχετική πρόβλεψη στην ποινή όπως εξάλλου προνοείται για παράδειγμα στον περί Ρύθμισης της Ίδρυσης και Λειτουργίας των Ξενοδοχείων, στον περί Ελέγχου Ρύπανσης των Νερών Νόμο, στον περί Οδών και Οικοδομών Νόμων και άλλων νομοθεσιών. Αυτό το οποίο ζητείται από την Κατηγορούσα Αρχή είναι η υπέρβαση της εξουσίας του Δικαστηρίου. Η σύμφυτη εξουσία η οποία ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο ως Δικαστήριο Δικαιοσύνης δεν είναι πανάκεια και δεν εφαρμόζεται επί παντός θέματος. Ως θεραπεία του δικαίου της επιείκειας, σκοπό έχει τη θεραπεία μιας αδικίας, η οποία προκαλείται τον χρόνο που τυγχάνει επίκλησης. Στην παρούσα υπόθεση υπάρχει καταδίκη και υπάρχει νόμος, ο οποίος με πολλή σαφήνεια έχει καθορίσει τις εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι δε λόγοι που εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα δεν μπορούν να αποτελέσουν ευρήματα του Δικαστηρίου εφόσον η επίκληση τους από το Δικαστήριο αφορούσε αποκλειστικά και μόνο κατά πόσο στο ενδιάμεσο στάδιο δικαιολογείτο η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Τέλος, κατά την Υπεράσπιση ενδεχόμενη έγκριση του αιτήματος της Κατηγορούσας Αρχής από μέρους του Δικαστηρίου, θα κατέληγε σε παραβίαση των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων καθώς και της αρχής nullum crimen nulla poena sine lege certa (κανένα αδίκημα, καμιά ποινή χωρίς νόμο) καθώς οποιαδήποτε περαιτέρω επιβολή οποιωνδήποτε επιπρόσθετων μέτρων, όπως θα ήταν η συνέχιση ισχύος του διατάγματος, από τη στιγμή που δεν προβλέπεται σαν ποινική αντιμετώπιση στον ίδιο τον νόμο και ως μέρος ποινής, θα συνιστούσε παραβίαση της παραπάνω αρχής παραβιαστεί. Η ποινή που προβλέπεται για τα αδικήματα που έχουν κριθεί ένοχοι οι κατηγορούμενοι, είναι αντιστοίχως προς τα αδικήματα η πιο κάτω: (α) Σε σχέση με τη διατήρηση επαγγελματικών υποστατικών χωρίς άδεια, κατά παράβαση του άρθρου 103 του Ν. 111/85, χρηματική πoιvή μη υπερβαίvoυσα τις 500ΛΚ (€875) και (β) Σε σχέση με τη διατήρηση και λειτουργία κολυμβητικής δεξαμενής χωρίς άδεια, κατά παράβαση του άρθρου 9 του Ν. 55(Ι)/1992 χρηματική πoιvή πoυ δεv υπερβαίvει τις 450ΛΚ (€788), αv όμως η παράβαση συvεχισθεί μετά τηv καταδίκη τoυ, χρηματική πoιvή πoυ δεv υπερβαίvει τις 50ΛΚ για κάθε ημέρα κατά τηv oπoία συvεχίζεται η παράβαση καθώς επίσης εάν συvτρέχoυv λόγoι πρoστασίας της δημόσιας υγείας επιπρόσθετα της παραπάνω ποινής, το Δικαστήριο μπoρεί κατά τηv κρίση τoυ, vα διατάσσει και τηv αvαστoλή της λειτoυργίας δημόσιας κoλυμβητικής δεξαμεvής για τόσo χρovικό διάστημα όσo θα θεωρoύσε σκόπιμo. Σημειώνω για σκοπούς κατανόησης των ζητημάτων που εξετάζονται παρακάτω πως στα πλαίσια καταχώρησης της παρούσας ποινικής υπόθεσης, ζητήθηκε από τον παραπονούμενο και εκδόθηκε από το Δικαστήριο, προσωρινό διάταγμα δυνάμει του άρθρου 103

(4)του Περί Δήμων Νόμου, ημερ. 3/3/2023 εναντίον όλων των κατηγορουμένων στην παρούσα υπόθεση με βάση το οποίο οι τελευταίοι υποχρεούνται όπως αναστείλουν τη λειτουργία και εμπορική εκμετάλλευση της ξενοδοχειακής Μονάδας «Chrysomare» (ιδιοκτησίας της 1ης κατηγορούμενης) που υφίσταται εντός των τεμαχίων που αναφέρεται στο εν λόγω προσωρινό διάταγμα, μέχρι την αποπεράτωση της παρούσας ποινικής υπόθεσης. Σημειώνω, πως μέχρι το χρονικό σημείο έκδοσης του προσωρινού διατάγματος, οι κατηγορούμενοι 1 και 2 είχαν απαντήσει επί του κατηγορητηρίου, αρνούμενοι ενοχή. Αμέσως μετά την έκδοση του Διατάγματος, οι κατηγορούμενοι ζήτησαν και έλαβαν άδεια από το Δικαστήριο προκειμένου να αλλάξουν απάντηση, όπερ και έπραξαν και έχουν καταδικαστεί δυνάμει της δήλωσης ενοχής τους. Προτού προχωρήσω στην επιβολή ποινής στους κατηγορούμενους, θα εξετάσω κατά πόσο ασκώντας τη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, δικαιολογείται η παράταση της ισχύος των προσωρινών διαταγμάτων που εκδόθηκαν, ή κατά πόσο αυτό είναι δυνατό, δυνάμει των προνοιών του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου ως η εισήγηση της Κατηγορούσας Αρχής. Το άρθρο 32 του Ν. 14/60 εφαρμόζεται από οποιοδήποτε Δικαστήριο κατά την άσκηση της πολιτικής του δικαιοδοσίας. Το ποινικό Δικαστήριο ασκεί πολιτική δικαιοδοσία μόνο σε διαδικασίες έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων. Είναι γι' αυτό εξάλλου το λόγο που όταν ποινικό Δικαστήριο ασκεί πολιτική δικαιοδοσία εξετάζοντας το κατά πόσο θα εκδώσει προσωρινό Διάταγμα που ζητείται, εφαρμόζει τις διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, του περί Δικαστηρίων Νόμου και των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών μεταξύ άλλων. Η διαδικασία ωστόσο επιβολής ποινής διενεργείται στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου ως ποινικό Δικαστήριο. Το άρθρο 103 του Περί Δήμων Νόμου που αφορά το αδίκημα της διατήρησης επαγγελματικού υποστατικού χωρίς άδεια, δεν προβλέπει ως μέρος της ποινής που δύναται να επιβληθεί τυχόν αναστολή λειτουργίας του εν λόγω υποστατικού εν αντιθέσει για παράδειγμα με τις πρόνοιες του Περί Δημόσιων Κολυμβητικών Δεξαμενών Νόμου του 1992, ο οποίος προβλέπει ρητώς, ως μέρος της επιβληθείσας ποινής, ενδεχόμενη αναστολή λειτουργίας της κολυμβητικής δεξαμενής που διατηρείται και λειτουργείται χωρίς άδεια. Η Κατηγορούσα Αρχή προς επίρρωση της θέση της ότι τέτοια δυνατότητα υπάρχει παρέπεμψε στις αποφάσεις Linmare Shipping Co Ltd v. Mounir Boustani

(1981)1 CLR 386 Αγωγή Ναυτοδικείου με αρ. 18/79, Ηλιάδης κ.α. ν. Woolworth (Cyprus) Properties Plc Αγωγή με αρ. 1300/13, Γεν. Αίτηση με αρ. 6/16 RCB Bank Ltd v. Igor Michailovich Bakay κ.α. ημερ. 31/10/2017, Γεν. Αίτηση με αρ. 283/2017 Coral Group Finance S.A. v. Numitora Holdings GMBH ημερ. 08/02/2021, Eθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν. Archimedes & Pavlos Paraskevaides Ltd κ.α. Aρ. Αγ. 2536/09, ημερ. 30/06/2017 (και ενδιάμεσης απόφασης αυτής ημερ. 28/09/2015) καθώς και στην απόφαση της αίτησης με αρ. Ε7/13 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεως Λευκωσίας ημερ. 28/02/2014 , Γεώργιος Κωνσταντινίδης Ακίνητα Λτδ ν. Γεώργιου Καή. Όλες οι πιο πάνω αποφάσεις στις οποίες έχει παραπέμψει το Δικαστήριο η ευπαίδευτη συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, αφορούν εν πρώτοις πρωτόδικες αποφάσεις χωρίς τούτο να σημαίνει ότι δεν είναι ενδεικτικές του περιεχομένου τους. Πρόκειται επίσης για αποφάσεις πολιτικών δικαστηρίων που σε όλες τους ανεξαιρέτως, ενδιαμέσως προσωρινά εκδοθέντα διατάγματα, μετατράπηκαν σε διηνεκούς φύσεως διατάγματα προς υποβοήθηση της εκτέλεσης της τελικής απόφασης που εκδόθηκε προς όφελος των Αιτητών. Το ότι αυτά εκδόθηκαν κατόπιν άσκησης της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου προς αποφυγή της κατάχρησης των διαδικασιών (εφόσον στις πλείστες εξ' αυτών η εκτέλεση της απόφασης υπέρ των Εναγόντων/Αιτητών θα ήταν αδύνατη χωρίς τη συνέχιση των διαταγμάτων), δεν μεταβάλλει το γεγονός ότι η έκδοση τους ήτο δυνατή στα πλαίσια της ίδιας της πολιτικής φύσης του Δικαστηρίου που τα εξέδωσε. Εξάλλου, μετά την έκδοση τελικής απόφασης στις παραπάνω υποθέσεις, ακολουθούσε η εκτέλεση της εν λόγω απόφασης. Στο στάδιο που βρίσκεται η παρούσα υπόθεση, το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή ως ποινικό Δικαστήριο και αμέσως μετά την έκδοση της ποινής, η διαδικασία ολοκληρώνεται. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη περαιτέρω διαδικασία η οποία να υποβοηθούταν από το περιεχόμενο ενός Διατάγματος. Είναι γι' αυτό το λόγο θεωρώ που σε διάφορα νομοθετήματα, η έκδοση τέτοιων διαταγμάτων προβλέπεται ως μέρος της ποινής που επιβάλλεται, ακριβώς επειδή μια ποινική δίκη ολοκληρώνεται δια της επιβολής ποινής και δεν αναμένεται η ακολουθία οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας που σχετίζεται με το αντικείμενο της ποινικής διαδικασίας. Σε όλες δε ανεξαιρέτως τις περιπτώσεις, η βούληση του νομοθέτη είναι σαφής και δεν αφήνει άλλα περιθώρια ερμηνείας. Εδώ, αυτό που ζητείται είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και δεν βρίσκω πως οι παραπάνω υποθέσεις στις οποίες παραπέμφθηκα από την Κατηγορούσα Αρχή, εφαρμόζονται και στην παρούσα. Ό,τι ζητείται εδώ είναι η παράταση ισχύος ενός διατάγματος που εκδόθηκε σε προσωρινή βάση και δη μέχρι την αποπεράτωση της ποινικής υπόθεσης που οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν (άλλωστε κατά αυτό τον τρόπο ζητήθηκε). Αυτό που προβληματίζει το Δικαστήριο είναι ότι, το άρθρο 103

(4)του Ν. 111/85 που αποτέλεσε τη βάση επί της οποίας ουσιαστικά εκδόθηκε το ενδιάμεσο διάταγμα ημερ. 3/3/2023 περιορίζει την εξουσία αυτή του Δικαστηρίου στην έκδοση και μόνο προσωρινού Διατάγματος. Είναι ωστόσο οξύμωρο και συμφωνώ καθόλα με τη θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής ότι στην περίπτωση που ένα υποστατικό λειτουργεί άνευ άδειας, είναι επιτρεπτό να εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η λειτουργία του αλλά δεν υπάρχει περαιτέρω πρόνοια που να καθιστά ως μέρος της ποινής που επιβάλλεται, την αναστολή του εν λόγω υποστατικού για όσο χρόνο και υπό τέτοιους όρους ήθελε αποφασίσει το Δικαστήριο. Επί αυτού του σημείου, η πλευρά της Υπεράσπισης ανέφερε πως δεν είναι τυχαία η μη πρόβλεψη από το νομοθέτη μιας τέτοιας δυνατότητας στον Περί Δήμων Νόμο Ν.111/85 καθότι ως υποστατικό μπορεί να είναι οποιοσδήποτε χώρος εντός του οποίου ασκείται επιχείρηση χωρίς οποιαδήποτε διάκριση σε σχέση με την επαγγελματική φύση του υποστατικού. Η εξασφάλισης άδειας διατήρησης λειτουργίας επαγγελματικού υποστατικού από το Δήμο είναι τυπικής φύσεως διαδικασία με σκοπό να λαμβάνει ο τελευταίος τα τέλη που δικαιούται, εξ' ου και αποτελεί πταίσμα εφόσον η προβλεπόμενη ποινή στο νόμο, δεν είναι άλλη από την χρηματική η οποία δεν υπερβαίνει τις 500ΛΚ. Διάφορες επιχειρήσεις που κατέχουν και λειτουργούν υποστατικά εξασφαλίζοντας άδεια διατήρησης επαγγελματικού υποστατικού από το Δήμο, όπως εν προκειμένω η επιχείρηση λειτουργίας και διαχείρισης ξενοδοχείου, διέπονται από ειδικότερες και εξειδικευμένες νομοθεσίες που πραγματεύονται τα της λειτουργίας τους, των θεμάτων ασφάλειας τους και άλλων επιμέρους υποχρεώσεων των επιχειρήσεων. Στην προκειμένη περίπτωση διαπιστώνω πως όντως, σε ό,τι αφορά τις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, επιμέρους εξειδικευμένα ζητήματα που αφορούν τα της λειτουργίας και ασφάλειας των χώρων μιας τέτοιας επιχείρησης, διέπονται από τον Περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Ξενοδοχείων και Τουριστικών Καταλυμάτων Νόμος του 2019 (Ν. 34(I)/2019). Σε περίπτωση δε λειτουργίας ξενοδοχείου χωρίς άδεια λειτουργίας από την αρμόδια Αρχή, προβλέπεται ως μέρος της ποινής που θα επιβληθεί, η δυνατότητα έκδοσης διατάγματος διακοπής της λειτουργίας του εν λόγω ξενοδοχείου (βλ. σχετικά άρθρο 22 του Νόμου). Το ίδιο συμβαίνει για παράδειγμα και στις περιπτώσεις κέντρων αναψυχής, δυνάμει του σχετικού με αυτά Νόμου, όπου ως επαγγελματικά υποστατικά, υποχρεούνται επίσης όπως κατέχουν άδεια λειτουργίας επαγγελματικού υποστατικού από το Δήμο εντός του οποίου δραστηριοποιούνται ανεξάρτητα από οποιαδήποτε άλλη εκ του νόμου απαιτούμενη άδεια λειτουργίας. Επομένως και η αναφορά της συνηγόρου της Κατηγορούσα Αρχής ότι, μη παράταση της ισχύος του ενδιάμεσου διατάγματος που εκδόθηκε στην παρούσα θα σήμανε ή θα δημιουργούσε τον κίνδυνο κατάχρησης της διαδικασίας από μέρους των κατηγορουμένων, εφόσον θα μπορούσαν μετά την επιβολή χρηματικής ποινής να συνέχιζαν ανενόχλητοι τη λειτουργία του ξενοδοχείου, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Υπάρχει εν προκειμένω σε Νόμο, η δυνατότητα διακοπής της λειτουργίας της επιχείρησης τους, σε περίπτωση που διαπιστωθεί η λειτουργία του χωρίς την άδεια από την αρμόδια Αρχή που στην προκειμένη περίπτωση είναι το Υφυπουργείο Τουρισμού. Στην παρούσα ωστόσο περίπτωση οι κατηγορούμενοι κατηγορούνται με βάση το άρθρο 103 του Περί Δήμων Νόμου για το αδίκημα της διατήρησης επαγγελματικού υποστατικού χωρίς άδεια από το Δήμο και μόνο, και ο εν λόγω Νόμος, δεν παρέχει τη δυνατότητα επέκτασης της ισχύος ενός διατάγματος που εκδόθηκε σε προσωρινή βάση είτε δια μέσω της επιβολής και σχετικής επ' αυτού ποινής είτε άλλως πως. Συναφώς με τα πιο πάνω, θεωρώ πως η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, την οποία η Κατηγορούσα Αρχή επικαλείται δεν είναι δυνατή ώστε να οδηγήσει σε επέκταση της ισχύος του ενδιάμεσου διατάγματος, εφόσον όπως έχει επανειλημμένα λεχθεί η συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιείται ad libitum ώστε να δημιουργεί, στην απουσία σχετικών δικονομικών κανονισμών, μηχανισμούς για να δώσει διέξοδο. Εμπεδοκλής κ.α. (Αρ.3)

(2009)1 Α.Α.Δ. 529. Οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου συναρτώνται με τη διασφάλιση του χαρακτήρα του Δικαστηρίου, ως φορέας απονομής δικαιοσύνης. Απόλυτα σχετικά ως προς τούτο τα όσα έχουν λεχθεί στην απόφαση Μαυρογένη ν. Βουλής των Αντιπροσώπων και άλλων

(1996)1Α Α.Α.Δ. 49 και παρατίθενται πιο κάτω: «4. Οι συμφυείς εξουσίες του δικαστηρίου συναρτώνται με τη διασφάλιση του χαρακτήρα του ως του φορέα απονομής της δικαιοσύνης - (βλ. Bremer Vulkan v. South India Shipping [1981] 1 All E.R. 289,295 (απόφαση του Λόρδου Diplock) και Corby DC v. Hoist & Co. Ltd. [1985] 1 All E.R. 321). Αποτελούν (οι συμφυείς εξουσίες) τους εφεδρικούς κανόνες για τη διασφάλιση της λειτουργικότητας του δικαστηρίου και την εκπλήρωση της αποστολής του να απονέμει το δίκαιο εις πάντας σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους. Ακόμα παρέχεται εξουσία να περιστέλλει κατάχρηση των διαδικασιών, όπου η χρήση τους δεν προάγει τους σκοπούς για τους οποίους παρέχονται - (βλ. Αίτηση Α.Μ. Αρχιεπισκόπων Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου (Αρ.2),

(1993)1 Α.Α.Δ. 248 και Αίτηση Περέλλα Τζεννάρο (Αρ.1),

(1993)1 Α.Α.Δ. 356). Η εξουσία του δικαστηρίου να ρυθμίζει τη διαδικασία ενώπιον του, αναγόμενη στις συμφυείς εξουσίες του δικαστηρίου, δεν αποτελεί μέσο, ούτε παρέχει ευχέρεια απόκλισης ή παράκαμψης των δικονομικών κανόνων. Η διεξαγωγή της δίκης σύμφωνα με τους θεσμοθετημένους κανόνες αποτελεί το πρωταρχικό καθήκον του δικαστηρίου.» (η υπογράμμιση πιο πάνω δική μου) Το ότι στον Περί Δήμων Νόμο Ν.111/85 δεν προβλέπεται ως μέρος της ποινής, η έκδοση διατάγματος αναστολής λειτουργίας υποστατικού που διατηρείται χωρίς τη σχετική άδεια δεν κρίνω ότι αποτελεί θέμα εγγενές που να συσχετίζεται με τη διασφάλιση λειτουργίας του Δικαστηρίου ως Δικαστηρίου δικαιοσύνης, έτσι ώστε οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου να χρήζουν ενεργοποίησης. Οι κατηγορίες που επέλεξε ο παραπονούμενος να προσάψει στους κατηγορούμενους και η συνακόλουθη νομική βάση αυτών, δεν παρέχουν στο Δικαστήριο αυτή την ευχέρεια, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τον επιδιωκόμενο από τον παραπονούμενο σκοπό. Αντίθετη προσέγγιση φρονώ πως θα καθιστούσε το Διάταγμα ως είδος ποινής, κάτι το οποίο επαναλαμβάνω δεν προβλέπεται ρητά στο συγκεκριμένο Νόμο κατά παράβαση των άρθρων 7 της Ευρωπαϊκής Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και 12 του Συντάγματος τα οποία απαγορεύουν επιβολή ποινής ''βαρύτερη'' από αυτήν που προβλέπεται σε Νόμο. Στο βιβλίο των Harris, O' Boyle και Warbrick "Law of the European Convention on Human Rights" Τρίτη έκδοση σελ. 496, υποδεικνύονται τα εξής σε σχέση με το πιο πάνω άρθρο 7 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου: «As elsewhere in the Convention, the term 'law' also implies 'qualitative requirements including those of accessibility and foreseeability. As to foreseeability, an individual must be able to know from the wording of the relevant law and the courts' interpretation of it, what acts and omissions will make him criminally liable and what penalty will be imposed.» Σε ελεύθερη μετάφραση: «Όπως και σε άλλες διατάξεις της Σύμβασης ο όρος 'Νόμος' εξυπακούει ποιοτικές απαιτήσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της προσβασιμότητας και προβλεψιμότητας. Αναφορικά με την προβλεψιμότητα, ένα άτομο πρέπει να δύναται να γνωρίζει από το λεκτικό του σχετικού νόμου και από την ερμηνεία του Δικαστηρίου, ποιες πράξεις και παραλείψεις θα τον καταστήσουν ποινικώς υπεύθυνο και ποια τιμωρία θα επιβληθεί. » Κρίνω επομένως, για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, πως το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής για επέκταση της ισχύος του ενδιάμεσου διατάγματος που εκδόθηκε στις 3/3/2023 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Προχωρώ επομένως, στην επιβολή ποινής στους κατηγορούμενους. Σε ό,τι αφορά την κατηγορούμενη 1, λαμβάνω υπόψη μου προς όφελος της την παραδοχή της, η οποία αν και όχι άμεση έχει τη δική της σημασία. Το προηγούμενο ωστόσο ποινικό μητρώο της δεν μπορεί να παραγνωριστεί και τούτο ως μέτρο καθοριστικό της επιείκειας που δύναται το Δικαστήριο να επιδείξει. Προηγούμενες καταδίκες ενός κατηγορούμενου δεν αποτελούν μεν παράγοντα επιβαρυντικό της ποινής , αλλά επενεργούν ως παράγων περιορισμού της επιείκειας, της οποίας θα μπορούσε να τύχει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος, αν δεν βαρυνόταν με τις προηγούμενες καταδίκες (βλ. Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 306, Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 565 και Vedat v. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 787). Για τους πιο πάνω λόγους, επιβάλλονται: Στην 1η κατηγορούμενη: €700 στην 1η κατηγορία και €600 στην 5η κατηγορία Στον 2ο κατηγορούμενο: €450 στην 3η κατηγορία και €400 στην 7η κατηγορία Eπιπρόσθετα των πιο πάνω κρίνω ότι αφ' ης στιγμής η δημόσια κολυμβητική δεξαμενή για τη λειτουργία της οποίας έχουν κριθεί ένοχοι οι κατηγορούμενοι λειτουργεί άνευ αδείας, δεν έχει προηγηθεί έλεγχος από τηv Υγειovoμική Υπηρεσία ώστε να διαπιστωθεί ότι πληρoύvται oι όρoι και oι πρoϋπoθέσεις πoυ καθoρίζovται δυvάμει τoυ Περί Δημόσιων Κολυμβητικών Δεξαμενών Νόμoυ 55(Ι)/1992 και τωv Καvovισμώv αυτού καθώς και δεν έχει πιστοποίηση της καταλληλότητας τωv μηχαvoλoγικώv, ηλεκτρoλoγικώv και υδραυλικώv εγκαταστάσεωv από τηv Ηλεκτρoμηχαvoλoγική Υπηρεσία τoυ Υπoυργείoυ Συγκoιvωvιώv και Έργωv δυνάμει του άρθρου 4 του Νόμου, υφίστανται λόγοι που άπτονται της προστασίας της δημόσιας υγείας έτσι ώστε δυνάμει του άρθρου 9

(2)του πιο πάνω Νόμου να καθίσταται αναγκαία, επιπρόσθετα της ποινής που επιβλήθηκε στους κατηγορούμενους 1 και 2, η έκδοση σχετικού διατάγματος. Επομένως, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο οι κατηγορούμενοι 1 και 2 υποχρεούνται όπως από σήμερα και στο εξής αναστείλουν τη λειτουργία της δημόσιας κολυμβητικής δεξαμενής που βρίσκεται εντός της ξενοδοχειακής μονάδας «Chrysomare» που έχει ανεγερθεί εντός των τεμαχίων με αριθμό [...] φύλλο/σχέδιο [...], τμήμα [..] στην [...] στην Αγία Νάπα μέχρι την εξασφάλιση σχετικής άδειας από την αρμόδια αρχή ή μέχρι την εξασφάλιση σχετικού πιστοποιητικού καταλληλότητας της από την Υγειονομική Υπηρεσία καθώς και από τηv Ηλεκτρoμηχαvoλoγική Υπηρεσία τoυ Υπoυργείoυ Συγκoιvωvιώv και Έργων. Το σύνολο των πιο πάνω χρηματικών ποινών που επιβλήθηκε σε αμφότερους τους κατηγορούμενους να καταβληθεί άμεσα. Τα έξοδα της υπόθεσης, επιδικάζονται υπέρ του παραπονούμενου και εναντίον των κατηγορουμένων 1 και 2 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............ Ε. Μιντή-Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο