ΕΦΟΡΟΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ ν. ELENGTAS LTD κ.α., Υπόθεση υπ' αρ.: 4340/21, 5/5/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2023:B31 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε.Μιντή, Προσ. Ε.Δ. Υπόθεση υπ' αρ.: 4340/21 ΕΦΟΡΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ Κατήγορος -ν-
- ELENGTAS LTD
- ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΥ Κατηγορούμενοι Ημερομηνία: 5/5/2023 Για Κατηγορούσα Αρχή: κ. Α. Βαλανίδης Κατηγορούμενος Αυτοπροσώπως (παρών) ΠΟΙΝΗ Οι Κατηγορούμενοι, κατόπιν δικής του παραδοχής, κρίθηκαν ένοχοι σε 41 κατηγορίες για παραβιάσεις του περί Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Νόμου του 2000, Νόμος 95(I)/2000 και των δυνάμει αυτού εκδοθέντων Κανονισμών οι οποίες ομαδοποιούνται ως εξής: (α) παράλειψη καταβολής οφειλόμενου φόρου μετά από ειδοποίηση καταβολής φορολογίας ημερ. 05/09/2016 ύψους €183,36 (1η κατηγορία) (β) παράλειψη υποβολής, σύμφωνα με τον νόμο των φορολογικών του δηλώσεων για συνεχιζόμενες φορολογικές περιόδους από 1/06/2016-28/02/
- (κατηγορίες 2-20) (γ) παράλειψη καταβολής πρόσθετου φόρου και τόκου συνολικού ύψους €45,80 που επιβλήθηκε λόγω μη εμπρόθεσμης καταβολής ΦΠΑ ύψους €184,36 (21η κατηγορία) και (δ) παράλειψη καταβολής χρηματικής επιβάρυνσης ύψους €51,00 για έκαστη κατηγορία λόγω μη έγκαιρης υποβολής φορολογικής δήλωσης για τις φορολογικές περιόδους 01/03/2016-28/02/2021 (κατηγορίες 22-41). Η 1η κατηγορούμενη εκπροσωπείται από τον 2ο κατηγορούμενο ως εκ της ιδιότητας του διευθυντή της και ο 2ος κατηγορούμενος αυτοπροσώπως. Τα γεγονότα είναι ως εκτέθηκαν από μέρους του κ. Βαλανίδη ο οποίος σημείωσε πως σήμερα παραμένει οφειλόμενο το ποσό των €1397,16 από μέρους της Κατηγορούμενης 1 για το οποίο ζήτησε την έκδοση διατάγματος καταβολής του δυνάμει του άρθρου 46
(12)του Ν.95(Ι)/2000 με νόμιμο τόκο επί του ποσού των €202,79 από 11/1/2021 μέχρι εξοφλήσεως. Δεν υπάρχουν αναφέρθηκε περαιτέρω στοιχεία σε σχέση με προηγούμενες καταδίκες των κατηγορουμένων. Είναι νομολογημένο ότι η μη συνέπεια των πολιτών με τις φορολογικές τους υποχρεώσεις συνιστά σοβαρό παράπτωμα αφού έχει μεγάλη σημασία για το δημόσιο. (βλ μεταξύ άλλων Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Antreas Makris Tourist Taxi Service Co. Ltd.
(1996)2 Α.Α.Δ. 262) Στην απόφαση δε Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Σπύρου Σπύρου Ποινική Έφεση Αρ. 276/2015, 18/09/2017 το Ανώτατο Δικαστήριο, αναφερόμενο στην σοβαρότητα των αδικημάτων που σχετίζονται με φορολογικές οφειλές ή υποχρεώσεις, σοβαρότητα που κατά κανόνα αποτιμάται με αναφορά στο μέγιστο της προβλεπόμενης από τον νόμο ποινής, σημείωσε και εξέφρασε την άποψη, ότι, σε ότι αφορά τα αδικήματα που αφορούν τον νόμο περί Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (της παράλειψης καταβολής Φ. Π. Α., πρόσθετου φόρου και τόκων και παράλειψης υποβολής φορολογικών δηλώσεων), οι ποινές που ο νόμος προνοεί για αυτά, δεν αντικατοπτρίζουν την αντικειμενική σοβαρότητα των αδικημάτων. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του Εφετείου το οποίο ομιλεί αφ' εαυτού: «[...] κατ΄ αρχάς ο επίδικος Νόμος είναι εξαιρετικής σημασίας εφόσον η μη τήρηση των προνοιών του πλήττει καίρια την εθνική οικονομία, κύρια πηγή εσόδων της οποίας είναι ο Φ.Π.Α. Όπως συναφώς τονίστηκε στην Μελάς κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 412, με αναφορά και στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ζακατζιώτης
(2001)2 Α.Α.Δ. 85, η παράλειψη πληρωμής Φ.Π.Α. "ενέχει μεγάλη σημασία στο Δημόσιο, γι΄ αυτό άλλωστε και η επιβολή ποινής στερητικής της ελευθερίας δεν είναι ασυνήθης επιλογή, ιδιαίτερα σε περίπτωση μη καταβολής Φ.Π.Α., ο οποίος εισπράττεται και δεν καταβάλλεται στο κράτος". Υιοθετούμε πλήρως την προσέγγιση αυτή, με την προσθήκη ότι η ιδιορρυθμία του πολύ σημαντικού για την εθνική οικονομία επίδικου Νόμου είναι η είσπραξη του από ιδιώτες που ενεργούν ως εντολοδόχοι του Κράτους και η παράλειψη πληρωμής του - όπως στην υπό κρίση περίπτωση - συνιστά παράνομη οικειοποίηση χρημάτων που τους εμπιστεύτηκαν οι καταναλωτές για απόδοση του στα δημόσια ταμεία ώστε το Κράτος να μπορεί να ανταποκριθεί στην αποστολή του. Πρόκειται επομένως για πολύ σοβαρά αδικήματα και οι ποινές που θα πρέπει να επιβάλλονται στους παραβάτες θα πρέπει να ενέχουν αποτρεπτικό χαρακτήρα. Κατά πάγια δε νομολογία, όπου εντοπίζεται τέτοια ανάγκη οι προσωπικές συνθήκες ενός παραβάτη ναι μεν λαμβάνονται υπόψη αλλά στο βαθμό και κατά την έκταση που δεν εξουδετερώνεται ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της ποινής καθότι προέχει η αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου (βλ. μεταξύ άλλων Μαληκκίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 40/15 ημερ. 26.11.16). Με αυτονόητο βεβαίως, το στοιχείο ότι η σοβαρότητα ενός αδικήματος καθορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής που προβλέπεται από το Νόμο, που αποτελεί και τη βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για επιμέτρηση της ποινής (βλ. Ασσιώτη ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 146/16 ημερ. 18.1.17 που παραπέμπει και σε προηγούμενη νομολογία). Στην παρούσα δε περίπτωση ο Νόμος (άρθρο 46
(11)προβλέπει για τα αδικήματα της εξεταζόμενης φύσης χρηματική ποινή μέχρι €8.543,01 (£5.000) ή φυλάκιση μέχρι 12 μήνες ή αμφότερες τις ποινές, οι οποίες κατά την άποψή μας δεν αντικατοπτρίζουν τη σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων.». Προχώρησα στην παρούσα υπόθεση στη διαδικασία επιβολής ποινής σε σχέση με τον 2ο κατηγορούμενο, έχοντας προηγουμένως ζητήσει και λάβει Έκθεση από το γραφείο Ευημερίας αφού δεν εκπροσωπήθηκε στην διαδικασία από δικηγόρο έτσι ώστε να μπορούν να εκτεθούν και να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο, οι προσωπικές του περιστάσεις. Σημειώνω ωστόσο πως η εν λόγω Έκθεση, δεν ήταν ιδιαίτερα βοηθητική για το Δικαστήριο, μιας και το περιεχόμενο της είναι τόσο φτωχό, ώστε να συγκεντρώνεται σε μόλις 1 παράγραφο. Έχω για τούτο δώσει την ευκαιρία στον κατηγορούμενο 2, όπως προσθέσει εάν το επιθυμούσε ο,τιδήποτε άλλο έκρινε ότι δεν συμπεριλαμβάνεται στην Έκθεση, χωρίς ωστόσο να αναφέρει επιπροσθέτως ο,τιδηποτε, πλην της απολογίας του. Από το περιεχόμενο της Έκθεσης του γραφείο ευημερίας διαφαίνεται ότι ο κατηγορούμενος 2 είναι ηλικίας 49 ετών, άγαμος και άτεκνος και διαμένει μαζί με τους ηλικιωμένους γονείς του. Είναι το μοναδικό παιδί της οικογένειας και είναι απόφοιτος του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης. Περί το έτος 2007 δημιούργησε τη δική του επιχείρηση ως Σύμβουλος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, στην οποία εργάζεται μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με το Άρθρο 46
(10)και
(11)του Νόμου 95(I)/2000 : «46.—
(10)Οποιοδήποτε πρόσωπο παραλείπει να υποβάλει φορολογική δήλωση για καθορισμένη φορολογική περίοδο μέσα στην προθεσμία που προβλέπουν Κανονισμοί που εκδίδονται δυνάμει του άρθρου 20
(1), είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και υπόκειται σε χρηματική ποινή μέχρι €8.543, 01 ( πέντε χιλιάδες λίρες) ή σε φυλάκιση μέχρι δώδεκα μήνες ή και στις δύο αυτές ποινές. -
(11)Κάθε πρόσωπο που παραλείπει ή αρνείται να καταβάλει στον Έφορο οποιοδήποτε ποσό Φ.Π.Α. που βεβαιώθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 49 και 49Α, εντός τριάντα ημερών από τη λήψη της σχετικής ειδοποιήσεως, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και υπόκειται σε χρηματική ποινή μέχρι €8.543, 01 ( πέντε χιλιάδες λίρες) ή σε φυλάκιση μέχρι δώδεκα μήνες ή και στις δύο αυτές ποινές». Κατά το στάδιο επιμέτρησης της ποινής που ένα Δικαστήριο επιβάλλει, απαιτείται εξατομίκευση της κατά τρόπο που να είναι μεν η ποινή που θα επιβληθεί ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος και να εκπέμπει τα ορθά μηνύματα προς την πολιτεία, από την άλλη όμως να προσαρμόζεται στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση καθώς και τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου. (βλ. μεταξύ άλλων Σακαρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 272). Το ότι τα υπό εκδίκαση αδικήματα είναι σοβαρά δεν εξυπακούεται την κατάργηση του καθήκοντος του Δικαστηρίου να προβεί στην παραπάνω διεργασία εξατομίκευσης της ποινής (βλέπε Θεοχάρους v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 575, Κόκκινος ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 135) Η ποινή που εν τέλει θα επιβληθεί κατόπιν των παραπάνω δε θα πρέπει να συνιστά μόνο τιμωρία για το έγκλημα, αλλά να αρμόζει και στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη που το Δικαστήριο έχει απέναντι του. (βλ. Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224) Στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνω υπόψη μου την άμεση παραδοχή των κατηγορουμένων καθώς και το λευκό τους ποινικό μητρώο (βλ. μεταξύ άλλων Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Λεωνίδα Ματθαίου
(1994)2 Α.Α.Δ. 1), ως επίσης τις προσωπικές περιστάσεις του 2ου κατηγορούμενου. Λαμβάνω όμως και από την άλλη υπόψη μου ότι τα αδικήματα είναι συνεχόμενα και καλύπτουν μια περίοδο περί των πέντε ετών, κατά τη διάρκεια των οποίων ουδεμία συμμόρφωση επιδείχθηκε από τους κατηγορούμενους, παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις του κατηγορούμενου 2 προς το Δικαστήριο, επιβαρυντικό κατά τη κρίση μου παράγοντα. Ουδεμία εξήγηση δόθηκε από τον ίδιο ως προς το λόγο που δεν συμμορφώθηκαν προς τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Η ειδοποίηση βεβαίωσης επιβολής φορολογίας που πραγματεύεται η 1η κατηγορία ήταν εις γνώση των κατηγορουμένων από το 2016 οπότε και εκδόθηκε. 7 χρόνια μετά δεν κατέστη δυνατό, το ποσό αυτό να εξοφληθεί, παρότι το ύψος του δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλό. Ούτε και οι φορολογικές δηλώσεις της κατηγορούμενης 1 υποβλήθηκαν, παρά επίσης την επέλευση 7 ετών από την αρχική περίοδο που παρέλειψε να τις υποβάλει. Σε τέτοιου είδους αδικήματα, η πλήρης ή έστω σημαντική συμμόρφωση με τις κατηγορίες που ένας κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, είναι παράμετρος που πολλές φορές επενεργεί θετικά ώστε να αποφευχθεί το έσχατο μέτρο τιμωρίας που είναι αυτό της φυλάκισης (βλ. κατ' αναλογία, Γρηγορίου ν. Φλωρεντίνου Ποιν. Έφεση 34/2019 ημ. 8/7/2020 και Κασάπη ν. Μενεξή, Ποιν. Έφεση 137/2020 ημ. 18/10/2021). Εδώ, αυτή η παράμετρος ελλείπει. Επιβάλλονται συνεπώς: Στην 1η κατηγορούμενη, χρηματική ποινή ύψους €100, σε κάθε μια από τις κατηγορίες 1-20, στις δε κατηγορίες 21-41 δεν επιβάλλεται οποιαδήποτε ποινή ενόψει της ποινής που επιβλήθηκε στις κύριες παραλείψεις της (κατηγ. 1-20). Επιπρόσθετα, στη βάση του άρθρου 46
(12)του Νόμου εκδίδεται διάταγμα εναντίον της 1ης κατηγορούμενης, με το οποίο διατάσσεται όπως καταβάλει προς τον Έφορο Φορολογίας το ποσό των €1.397, 16 πλέον νόμιμο τόκο επί του ποσού των €202,79 από 11.1.2021 μέχρι εξοφλήσεως. Σε σχέση με τον κατηγορούμενο 2, κρίνω πως εν προκειμένω η αρμόζουσα ποινή υπό τις περιστάσεις, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις κατηγορίες 1-20 είναι αυτή της φυλάκισης. Επιβάλλεται συνεπώς, σε κάθε μια κατηγορία από αυτές ποινή φυλάκισης 10 ημερών. Οι ποινές να είναι διαδοχικές Στις κατηγορίες 21-41, επιβάλλεται σε κάθε κατηγορία χρηματική ποινή ύψους €5,00. Προχωρώ να εξετάσω το ενδεχόμενο αναστολής της ποινής φυλάκισης που έχω επιβάλει στον 2ο κατηγορούμενο. Το Δικαστήριο, αποφασίζοντας ως προς το κατά πόσον ενδείκνυται η αναστολή της εκτέλεσης της ποινής, θεωρεί εκ νέου τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος και τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και αποδίδει «διπλή βαρύτητα» σε όλους τους σχετικούς με το αδίκημα και τον αδικοπραγούντα παράγοντες - είτε επιβαρυντικούς είτε μετριαστικούς - οι οποίοι μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση του για την αναστολή ή όχι της ποινής (βλ. Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 930.). Τα όρια της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εξετάζοντας το ενδεχόμενο αναστολής της ποινής φυλάκισης δεν περιορίζονται με αναφορά σε συγκεκριμένους παράγοντες και δη με αναφορά σε παράγοντες οι οποίοι έχουν ήδη ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Παπαπαντελή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 11/16, ημερ. 17.10.16, Θεόδωρος Αργυρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας
(2013)2 Α.Α.Δ. 449, Κωνσταντίνου Γεωργίου κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 27/16, ημερ. 19.7.16, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 583). Βασικό είναι πάντοτε το ερώτημα κατά πόσον, ισοζυγίζοντας το σύνολο των περιστάσεων θα μπορούσε ή πρέπει οι παράγοντες αυτοί να επενεργήσουν κατά τρόπο ο οποίος να δικαιολογεί να δοθεί στον κατηγορούμενο μια δεύτερη ευκαιρία, και «κατά την εξέταση του ζητήματος σημαντικό ερώτημα είναι κατά πόσο η ανασταλείσα ποινή θα αντικατοπτρίζει την αντικειμενική σοβαρότητα του αδικήματος και θα εξυπηρετούσε τους πολλαπλούς σκοπούς της ποινής» (βλ. Ιωσήφ πιο πάνω) Λαμβάνοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω και έχοντας περαιτέρω κατά νου τις πρόνοιες του άρθρου 3
(2)του περί της Υφ΄ όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως Εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72, τη σχετική νομολογία και λαμβάνοντας συναφώς υπόψη μου όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω σε σχέση με τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, τη σοβαρότητα τους και χωρίς να παραγνωρίζεται το γεγονός της παντελούς έλλειψης συμμόρφωσης, θεωρώ πως δικαιολογείται η αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στον κατηγορούμενο για ένα και μοναδικό λόγο. Ενόψει του ότι συνεχίζει να διευθύνει τις εργασίες της 1ης κατηγορούμενης και η 1η κατηγορούμενη να διεξάγει εργασίες, σε περίπτωση που δεν ανέστελλα την επιβληθείσα ποινή φυλάκισης που του έχω επιβάλει, θα ελαχιστοποιούνταν οι πιθανότητες ακόμη και μετά την καταδίκη των κατηγορουμένων, αυτοί να συμμορφωθούν, με τις παρούσες ή και άλλες υποχρεώσεις τους προς τον Έφορο Φορολογίας. Η αναστολής της ποινής, ευελπιστώ ότι θα λειτουργήσει ως δαμόκλειος σπάθη για τη μελλοντική συμπεριφορά του κατηγορούμενου 2 σε σχέση με τις υποχρεώσεις του, εφόσον αργά ή γρήγορα, σε περίπτωση που αυτός δε συμμορφώνεται, θα οδηγηθεί εκ νέου στο Δικαστήριο με ορατό τον κίνδυνο να ενεργοποιηθεί και η παρούσα ποινή. Η ποινή φυλάκισης επομένως που έχει επιβληθεί στον 2ο κατηγορούμενο, αναστέλλεται για περίοδο 3 ετών από σήμερα. (επεξηγείται στον κατηγορούμενο η έννοια της αναστολής της ποινής φυλάκισης) (Υπ.) .......................................... Ε. Μιντή, Προσ. Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο