ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ ν. ROCK AMOUR ESTATES COMPANY LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 2398/22, 3/3/2023

(4)και 112, στον περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 των άρθρων 2, 3

(1)(β), 3

(1)στ, 4, 9, 10 και 20, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο (Κεφ.6) άρθρα 4, 5 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο (Ν.14/1960),άρθρο 32, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ. 1-4, 8 και 9 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση στηρίζεται στην ένορκη δήλωση της κας. Γ.Π ημερ. 1.8.22, Δημοτικής Μηχανικού στην υπηρεσία του Παραπονουμένου. Στην Ένορκη Δήλωση Γ.Π. αναφέρονται συνοπτικά τα ακόλουθα: Η Καθ΄ης η αίτηση είναι ιδιοκτήτρια των τεμαχίων με αρ. [.], Φ. Σχ. [..], Τμήμα [.] στην περιοχή [...] στην Επαρχία Αμμοχώστου εντός των οποίων βρίσκεται και λειτουργεί η ξενοδοχειακή μονάδα «Chrysomare» (στο εξής θα αναφέρεται ως «το ξενοδοχείο»). Η ιδιοκτησία, χρήση και λειτουργία της πιο πάνω ξενοδοχειακής μονάδας ανήκει στην καθ' ης η αίτηση 1, διευθυντής και γραμματέας της οποίας είναι ο καθ' ου η αίτηση

1. Η καθ' ης η αίτηση 3 είναι μέτοχος της καθ' ης η αίτηση 1, ήταν δε διευθύντρια επίσης μέχρις τις 9/8/2019, εκπροσωπεί την καθ' ης η αίτηση 1 σε διάφορες διαδικασίες και έχει ενεργό ρόλο στη λήψη αποφάσεων που αφορούν την καθ' ης η αίτηση
2. Στις 5/2/2016 η Καθ' ης η αίτηση 1 είχε εξασφαλίσει πολεοδομική άδεια για ανάπτυξη επί των πιο πάνω ακινήτων, ξενοδοχείου 5 αστέρων. Επίσης την ίδια ημέρα είχε εξασφαλιστεί από την ίδια Πολεοδομική άδεια για μετατροπή των πιο πάνω ακινήτων σε ένα οικόπεδο. Κατόπιν των πιο πάνω πολεοδομικών αδειών η Καθ' ης η αίτηση 1 μέσω της Καθ' ης η αίτηση 3 υπέβαλε αίτηση στον Αιτητή για εξασφάλιση οικοδομικής άδειας η οποία παραχωρήθηκε στις 5/07/2018 και η οποία αφορούσε την ανέγερση του πιο πάνω ξενοδοχείου με τους όρους που περιλαμβάνονταν σε αυτήν. Την ίδια ημέρα ο Αιτητής εξέδωσε και άδεια διαίρεσης γης/κατασκευής δρόμου στην Καθ' ης η αίτηση 1 και η οποία αφορούσε την μετατροπή των ακινήτων σε ένα, με τους όρους και εγκεκριμένα σχέδια της Πολεοδομικής Άδειας που εξασφαλίστηκε προηγουμένως για τον παραπάνω σκοπό καθώς και τους λοιπούς όρους των διαφόρων κυβερνητικών τμημάτων που περιλαμβάνονται στο τεκμ. 6 που επισυνάφθηκε υποστηρικτικά. Κατόπιν επιτόπιας επιθεώρησης του Αιτητή στις 17/5/2019 διαπιστώθηκε από τον επιθεωρητή παρέκκλιση των όρων της οικοδομικής άδειας καθώς και προσθήκες και μετατροπές επί της οικοδομής που δεν καλύπτονταν από την εν λόγω άδεια αλλά και από την Πολεοδομική Άδεια που παραχωρήθηκε για τον παραπάνω σκοπό. (στην ένορκη δήλωση παρατίθενται αναλυτικά οι διαπιστώσεις). Λόγω των πιο πάνω διαπιστώσεων, καταχωρήθηκε από τον Αιτητή, η ποινική υπόθεση με αρ. 1882/2019 ενώπιον του Ε.Δ. Αμμοχώστου, εναντίον της Καθ΄ης η Αίτηση 1 και της εταιρείας A. Tsokkos Developer Ltd η οποία κατά τον αιτητή ήταν εταιρεία που μαζί με την Καθ' ης η Αίτηση 1 ανήγειραν το ξενοδοχείο, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η έκδοση διατάγματος κατεδάφισης όλων των οικοδομών που ανεγέρθηκαν κατά παράβαση της άδειας οικοδομής εντός 2 μηνών από την έκδοση του εν λόγω διατάγματος. Παρά το ότι το εν λόγω διάταγμα επιδόθηκε στους (εκεί) Καθ΄ ων η αίτηση δια μέσω των διευθυντών τους οι οποίοι ήταν μεταξύ άλλων και η (εδώ) καθ' ης η αίτηση 3, η καθ' ης η αίτηση 1 και η εταιρεία A. Tsokkos Developer Ltd όχι μόνο δε συμμορφώθηκαν αλλά προχώρησαν σε ολοκλήρωση των εργασιών του ξενοδοχείου ως εκ τούτου ακολούθησε η καταχώρηση της ποινικής υπόθεσης με αρ. 3677/2019 από τον Αιτητή εναντίον των εταιρειών για ανυπακοή διατάγματος με αποτέλεσμα να τους επιβληθεί χρηματική ποινή. Ενόσω εκκρεμούσε η συμμόρφωση των εταιρειών με το διάταγμα κατεδάφισης της ποιν. υπόθεσης με αρ. 3677/2019 και συγκεκριμένα στις 10/07/2019 υποβλήθηκε από την Καθ' ης η Αίτηση 1 αίτηση για άδεια έγκρισης τροποποιημένων σχεδίων σε σχέση με την προηγουμένως εκδοθείσα Πολεοδομική Άδεια, στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως. Η εν λόγω αίτηση απορρίφθηκε στις 02/08/2019 για τους λόγους που εκεί εξηγούνται και αφορούν μεταξύ άλλων παρεκκλίσεις από τους όρους που εκδόθηκε η προηγούμενη πολεοδομική άδεια. Στις 6/9/2019 υποβλήθηκε από την Καθ΄ης η Αίτηση 1 ιεραρχική προσφυγή εναντίον της πιο πάνω απόφασης η οποία επίσης απορρίφθηκε στις 18/1/2021 και στη συνέχεια ασκήθηκε αίτηση ακύρωσης της πιο πάνω απόφασης στο Διοικητικό Δικαστήριο Κύπρου η οποία έλαβε τον αρ. 334/2021 και η οποία εκκρεμεί μέχρι και σήμερα. Στο μεταξύ, είχε υποβληθεί στο μεσοδιάστημα και συγκεκριμένα στις 22/12/2020 αίτηση ανανέωσης/παράτασης ισχύος των αρχικώς εκδοθείσων πολεοδομικών αδειών της Καθ' ης η αίτηση 1, από την τελευταία, η οποία παρομοίως απορρίφθηκε και εναντίον των οποίων επίσης ασκήθηκε ιεραρχική προσφυγή στις 15/02/
3. Και η εν λόγω ιεραρχική προσφυγή απορρίφθηκε στις 11/07/2022 και το αρμόδιο Υπουργείο καλούσε με την απορριπτική απόφαση του το Τμήμα Πολεοδομίας, να λάβει τα αναγκαία μέτρα προς αποκατάσταση της νομιμότητας. Παράλληλα με τα πιο πάνω, στις 29/01/2021 η Καθ' ης η αίτηση 3 προώθησε αίτημα της Καθ' ης η αίτηση 1 μέσω του Καθ' ου η αίτηση 2 προς τον αιτητή για ανανέωση των αδειών οικοδομής της Καθ' ης η αίτηση
4. Στις 28/05/2021 ο Αιτητής απέρριψε το εν λόγω αίτημα και γνωστοποίησε την απόφαση του στην Καθ' ης η αίτηση
5. Στις δε 30/3/2021 η Καθ' ης η αίτηση 1 υπέβαλε εκ νέου αίτημα προς το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως για κατά παρέκκλιση της Δήλωσης Πολιτικής Αγίας Νάπας, εξασφάλιση άδειας προς έγκριση προσθηκομετατροπών επί της ξενοδοχειακής μονάδας. Το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως γνωστοποίησε στον Αιτητή το πιο πάνω αίτημα ώστε να εξασφαλίσει τις απόψεις του τελευταίου, ο οποίος για τους λόγους που αναφέρονται στο Τεκμήριο 22, ενίστατο στη χορήγηση και έγκριση της αίτησης. Μέχρι και σήμερα εξ' όσων γνωρίζει αναφέρει η ομνύουσα, δεν έχει χορηγηθεί τέτοια έγκριση. Η ομνύουσα προέβηκε σε έλεγχο επί της ξενοδοχειακής μονάδας μαζί με τεχνικό επιθεωρητή της Τεχνικής Υπηρεσίας του αιτητή και στις 27/4/22 ετοίμασε έκθεση όπου στο περιεχόμενο της φαίνεται να μην έχει συμμορφωθεί πλήρως μέχρι εκείνη την ημερομηνία η καθ' ης η αίτηση 1 με το διάταγμα κατεδάφισης που είχε εκδοθεί σε προγενέστερο χρόνο. Στις 11/05/2022 ο Αιτητής παρέλαβε αίτηση από την Καθ' ης η αίτηση 1, δια μέσω του καθ' ου η αίτηση 2 με την οποία ζητούσε από τον πρώτο όπως προχωρήσει σε έκδοση άδειας λειτουργίας του ξενοδοχείου, χωρίς ωστόσο η εν λόγω αίτηση να συνοδεύεται από κάποιο έγγραφο όπως απαιτείται και δη: (α) αντίγραφο άδειας οικοδομής ή/και πιστοποιητικό τελικής έγκρισης του υποστατικού που να φαίνεται η συγκεκριμένη χρήση όπως υποβάλλεται η αίτηση, (β) πιστοποιητικού εγγραφής στο Μητρώο Παρασκευής τροφίμων του Υπουργείου Υγείας ή/και βεβαίωση της Υγειονομικής Υπηρεσίας, (γ) πιστοποιητικού επιθεώρησης πυροπροστασίας από την Πυροσβεστική Υπηρεσία (δ) πιστοποιητικού καταλληλότητας από το Τμήμα Ηλεκτρομηχανολογικών Υπηρεσιών (ε) άδειας λειτουργίας από το Υφυπουργείο Τουρισμού (ζ) βεβαίωση Υπουργείου Εργασίας που να πιστοποιεί την πλήρωση των βασικών διατάξεων της νομοθεσίας περί ασφάλειας και υγείας στην εργασία (λούνα παρκ, υδρόπαρκα κτλ) όπου αυτό εφαρμόζεται (η) πιστοποιητικό μηχανικού ελέγχου των παιχνιδιών (λούνα παρκ, υδόπαρκο κτλ) όπου αυτό εφαρμόζεται (θ) βεβαίωση από το Συμβούλιο Αποχετεύσεως Αγίας Νάπας ότι το υποστατικό είναι συνδεδεμένο με το κεντρικό σύστημα αποχέτευσης (ι) πρόσφατες φωτογραφίες της πρόσοψης του υποστατικού για έλεγχο των διαφημιστικών πινακίδων Στις 12/07/2022 το Διοικητικό Συμβούλιο του αιτητή συνήλθε σε συνεδρία και αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης της Καθ' ης η αίτηση 1 ενόψει του ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις έκδοσης της. Στις 21/07/2022 συνεπεία της παραπάνω απόρριψης, ο αιτητής απέστειλε στην Καθ' ης η αίτηση 1 επιστολή με την οποία την καλούσε όπως προχωρήσει σε αναστολή της λειτουργίας του ξενοδοχείου εντός 5 ημερών. Στις 25/07/2022 διεξήχθη από τον αιτητή επιτόπιος έλεγχος και διαπιστώθηκε ότι το ξενοδοχείο βρισκόταν σε λειτουργία. Εξ' ΄όσων ενημερώθηκε από τον Δήμαρχο και Δημοτικό Ταμία, στις 27/06/2022 η Καθ' ης η αίτηση 1 υπέβαλε κατάσταση διανυκτερεύσεων για τον μήνα Μάιο που αφορά την εν λόγω ξενοδοχειακή μονάδα, συνοδευόμενη από επιταγή για την πληρωμή των σχετικών τελών. Η εν λόγω επιταγή δεν εξαργυρώθηκε και κρατήθηκε για σκοπούς επιβολής φορολογίας σε μεταγενέστερο στάδιο. Στις σελίδες 13-24 γίνεται εκτενής αναφορά ζητημάτων κατά την ομνύουσα που άπτονται της λειτουργίας του ξενοδοχείου και τους λόγους που οι επιμέρους αιτήσεις της Καθ' ης η αίτηση 1 έχουν απορριφθεί καθώς και αναφορά σε συζητήσεις που έγιναν μεταξύ του Αιτητή και της Καθ΄ ης η αίτηση 1 και έγκεινται στις προσπάθειες που έγιναν για εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσης, οι οποίες τελικά δεν κατέληξαν πουθενά. Πλείστα εξ' αυτών αφορούν ζητήματα που αυστηρά ομιλούντες δεν άπτονται της παρούσας υπόθεσης. Έχω λάβει ωστόσο υπόψη το περιεχόμενο τους και εκεί και όπου κρίνω ότι ενέχουν τη σημασία τους για την παρούσα απόφαση μου, θα αναφερθώ ειδικά στη συνέχεια. Δεν αξιολογώ τίποτα εξ αυτών, παρά μόνο εξετάζω εάν μπορούν να προσδώσουν οποιαδήποτε βαρύτητα σε ό,τι η παρούσα αίτηση εξετάζει και για τον περιορισμένο αυτό σκοπό της έκδοσης ή μη του αιτούμενου ενδιάμεσου διατάγματος. Προκύπτει ξεκάθαρα αναφέρει η ομνύουσα ότι με βάση τα τεκμήρια που κατατέθηκαν στην Ένορκη της, ότι η Καθ' ης η αίτηση λειτουργεί παράνομα όχι μόνο χωρίς την άδεια λειτουργίας του Αιτητή αλλά και των παρεμφερών κρατικών υπηρεσιών με την συνδρομή και ανοχή των Καθ' ων η αίτηση 2 και
6. Δεν έχουν δε πρόθεση οι Καθ΄' ων η αίτηση να σταματήσουν τη λειτουργία του ξενοδοχείου και υπάρχει ο κίνδυνος πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα εφόσον η μη εξασφάλιση των προαπαιτουμένων πιστοποιητικών ασφάλειας και υγείας από τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες ώστε να καταστεί εφικτή η έκδοση άδειας λειτουργίας, εγκυμονεί κινδύνους για την ασφάλεια της οικοδομής αλλά και των χρηστών. Ιδιαιτέρως δε ενόψει του γεγονότος ότι διοχετεύονται παράνομα λύματα στο Κεντρικό Αποχετευτικό δίκτυο του Συμβουλίου Αποχετεύσεως, υπάρχει ο επιπρόσθετος κίνδυνος να προκύψει υπερχείλιση των λυμάτων σε μια περιοχή όπου απέχει λιγότερο από 100 μέτρα από γνωστή παραλία της Αγίας Νάπας την οποία επισκέπτονται καθημερινά τουρίστες με καταστροφικές συνέπειες για τη φήμη του Αιτητή σε μια τέτοια περίπτωση. Παρόμοια ζημιά ενδεχομένως να προκύψει και σε άλλους ιδιοκτήτες τουριστικών καταλυμάτων που γειτνιάζουν με την ξενοδοχειακή μονάδα της Καθ' ης η Αίτηση
7. Ακολούθησε η Ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 21.11.22, στην οποία προβάλλονται 17 απαριθμούμενοι λόγοι. Η ένσταση των καθ'ων η αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Δ.48 Θ.1-4, 8 και 9 και 11, Δ.59 και Δ.64, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο (Ν.14/1960) άρθρα 29, 30 και 32, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο (Κεφ.6) άρθρα 4, 5 και 9, στον περί ποινικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 155, άρθρο 39, στον Περί Δήμων Νόμο 111/85, άρθρα 2, 83,84, 103

(4), 112 και 116, στον περί Δήμων Νόμο του 2022 (Ν.52(Ι)/2022, άρθρα 152 και 153, στον περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 των άρθρων 2, 3

(1)(β), 3

(1)στ, 4, 9, 10 και 20, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, άρθρα 12 και 30, στη νομολογία, στο Δίκαιο της Επιείκειας και συμφυείς εξουσίες, στην πρακτική καθώς και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η ένσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση υποστηρίζεται από τις Ένορκες Δηλώσεις των κ.κ. Θ.Χ., ειδικού σε θέματα χωροταξίας και πολεοδομίας ο οποίος είναι συνεργάτης της Καθής η αίτηση 1 και του Γ.Χ., Διευθυντή του ξενοδοχείου το οποίο ανήκει στην Καθ' ης η Αίτηση 1. Οι 17 απαριθμούμενοι λόγοι που ενίστανται οι καθ' ων η αίτηση στην έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος συνοψίζονται με βάση το περιεχόμενο τους ως ακολούθως: (α) Δεν πληρούνται οι νομολογιακά καθιερωμένες και/ή τυπικές και/ή ουσιαστικές και/ή εκ του Νόμου απαιτούμενες προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου προσωρινού Διατάγματος (Λόγοι ένστασης 1-9 και 17 συμπεριλαμβανομένων) (β) Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι ανεπαρκής για να υποστηρίξει το αιτούμενο διάταγμα και/ή περιέχει ψευδείς και/ή αναληθείς και/ή λανθασμένους και/ή παραπλανητικούς ισχυρισμούς και/ή ο Αιτητής δεν προβαίνει σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων και/ή στοιχείων που σχετίζονται με την υπόθεση και ο Αιτητής δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και προσπαθεί να παραπλανήσει και/ή να αποκρύψει ουσιώδη γεγονότα και/ή στοιχεία. (Λόγος Ένστασης 10) (γ) Υπάρχει κώλυμα από μέρους του Αιτητή από το να επιζητεί το αιτούμενο διάταγμα λόγω παρεμβολής και/ή παρέμβασης του προς τρίτους και/ή προς άλλες αρμόδιες Αρχές ώστε να δημιουργήσει συνθήκες για την έγερση του κατηγορητηρίου της υπόθεσης και/ή του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και κώλυμα του λόγω εγγράφων παραστάσεων του και/ή συμπεριφορά των αντιπροσώπων του αλλά και του ιδίου (Λόγοι Ένστασης 11 και 12) (δ) Τα αιτούμενα διατάγματα και η προώθηση της αίτησης συνιστούν κατάχρηση διαδικασίας, η δε αίτηση είναι κακόβουλη και/ή κακόπιστη και/ή εκδοκητική και/ή καταπιεστική και προωθείται προκειμένου ναεξυπηρετήσει αλλότριους σκοπούς και επιπροσθέτως επειδή ο αιτητής επιλεκτικά πεικαλείται τις εξουσίες του σε σχέση με τους Καθ΄ ων η αίτηση ενώ παραλείπει να λάβει ανάλογα και/ή αντίστοιχα και/ή παρόμοια μέτρα για τεράστιο αριθμό ξενοδοχείων με πολύ χειρότερες περιστάσεις (Λόγοι Ένστασης 13-15 συμπεριλαμβανομένων) (ε) Ο Περί Δήμων Νόμος, στο βαθμό που συγκεντρώνει στο πρόσωπο του Αιτητή και τον ρόλο της εγκριτικής Αρχής και τον ρόλο της διωκτικής αρχής αναφορικά με τη λειτουργία των επιχειρήσεων είναι αντισυνταγματικός. (Λόγος Ένστασης 16) Παρεμβάλλω να αναφέρω πριν προχωρήσω στην επί της ουσίας εξέταση της αίτησης πως ο κατά το (ε) σημείο πιο πάνω λόγος, δεν φαίνεται να έχει προωθηθεί μέσα από τη γραπτή αγόρευση των Καθ' ων η αίτηση και συνεπώς θεωρώ ότι έχει εγκαταλειφθεί. Επομένως, δεν θα αφιερώσω οποιοδήποτε χρόνο στην εξέταση του. Στις Ένορκες Δηλώσεις Γ.Χ. και Θ.Χ. που συνοδεύεουν την ένσταση των Καθ'ων η αίτηση, αναφέρονται συνοπτικά τα ακόλουθα: Ο μεν Θ.Χ., ειδικός σε θέματα χωροταξίας και πολεοδομίας όπως αναφέρει και ως συνεργάτης της Καθ' ης η Αίτηση 1, προβάλει τους δικούς του ισχυρισμούς σε σχέση με το κατά πόσο ορθά ή όχι απορρίφθηκαν οι επιμέρους αιτήσεις της Καθ' ης η αίτηση 1 (πολεοδομικές, οικοδομικές και άλλες). Αναφέρεται σε κενά και παραλείψεις της Ένορκης Δήλωσης Γ.Π. και δίδει λεπτομέρειες ως προς αυτή του την πεποίθηση. Εκφράζει δε τη θέση ότι η Καθ' ης η αίτηση 1 έχει ουσιαστικά συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της και δη με το διάταγμα κατεδάφισης που είχε εκδοθεί αλλά και με τις υπόλοιπες απαιτήσεις της σχετικής επί των θεμάτων νομοθεσίας και είναι ο Αιτητής που ουσιαστικά προβάλει συνεχή προσκόμματα με αποτέλεσμα οι αιτήσεις της Καθ΄ης η αίτηση να απορρίπτονται με αποτέλεσμα η τελευταία να αποταθεί για εξασφάλιση άδειας κατά παρέκκλιση, ενώ τα υπόλοιπα κρατικά τμήματα κατά τον ομνύοντα είχαν θετικές απόψεις. Παρατίθενται σχετικές λεπτομέρειες ως προς τα πιο πάνω τις οποίες παρότι δεν επαναλαμβάνω, έχω λάβει υπόψη μου στο σύνολο τους. Θεωρεί ως συνεπακόλουθο των όσων αναφέρει, πως ο Αιτητής κάνει ό, τι είναι δυνατό για να εμποδίσει τη λειτουργία της Καθ' ης η αίτηση και επεμβαίνει σε άλλες κρατικές αρχές και δημόσια τμήματα ώστε να αποτρέψει την παροχή των αναγκαίων πιστοποιητικών και εγκρίσεων προκειμένου να εκδοθεί άδεια λειτουργίας από τον Αιτητή. Η Καθ' ης η αίτηση αναφέρει ο ομνύοντας κατέχει οικοδομική και πολεοδομική άδεια, η δε καλυπτική άδεια σε σχέση με τις μετατροπές που δύναται δικαιολογημένα να αδειοδοτηθούν, καθυστερεί εξ' υπαιτιότητας του αιτητή, ο οποίος είναι ο ίδιος που ανάγκασε τους εμπλεκομένους να προβούν στην καταχώρηση της. Η όλη συμπεριφορά του αιτητή χαρακτηρίζεται κατά τον ομνύοντα από εμπάθεια, είναι δε κακόβουλη και καταχρηστική. Δεν υφίσταται επιπλέον, οποιοσδήποτε κίνδυνος εφόσον η ανάπτυξη έχει ήδη επιθεωρηθεί και δεν κρίθηκε ότι δημιουργεί οποιουσδήποτε κινδύνους, άλλωστε δε λειτουργεί από τον Μάιο και δεν έχει δημιουργηθεί οποιοδήποτε πρόβλημα, παρά τις δυσκολίες και επεμβάσεις του αιτητή. Επ' αυτού ο ομνύοντας αφιερώνει αρκετό μέρος της Ένορκης Δήλωσης του στις παραγράφους 45-52 για να εξηγήσει πως οι οποιεσδήποτε παρεκκλίσεις θα ήταν δυνατό να νομιμοποιηθούν, για να καταλήξει ότι δεν υφίσταται οποιοσδήποτε κίνδυνος, τουλάχιστον από άποψη ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων. Στην Ένορκη Δήλωση Γ.Χ., επαναλαμβάνονται ουσιαστικά, τα γεγονότα που αναφέρει και ο Θ.Χ.. Βεβαιώνει δε ότι δεν υφίσταται οποιοσδήποτε κίνδυνος από τη λειτουργία του ξενοδοχείου, ότι το ξενοδοχείο έχει εξασφαλίσει προκαταρκτική κατάταξη Ξενοδοχείου 5 αστέρων από το Υφυπουργείο Τουρισμού, το οποίο είναι το πλέον αρμόδιο για την αδειοδότηση και εποπτεία του ξενοδοχείου, κάτι που εξυπακούει αυτόματα ότι πληροί όλες τις κτηριακές προϋποθέσεις των κανονισμών περί τελικής κατάταξης αλλά και όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που απαιτούνται. Η έκδοση άδειας λειτουργίας από τον Αιτητή δεν είναι τίποτε άλλο παρά μιας τυπικής φύσεως άδεια η οποία εκδίδεται σε όλες ανεξαιρέτως τις επιχειρήσεις. Ενδεικτική αναφέρει ο μάρτυρας είναι και η ποινή που αντιμετωπίζει η Καθ' ης η αίτηση 1 σε περίπτωση καταδίκης της που είναι αυτής του χρηματικού προστίμου. Παρατηρώ, όπως ορθά διαπιστώνουν παραδεχόμενες και οι δύο πλευρές στις γραπτές αγορεύσεις τους, πως πλείστα εκ των θεμάτων που αναφέρονται τόσο στις Ένορκες Δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση, άπτονται της δικαιοδοσίας ενδεχομένως του Διοικητικού Δικαστηρίου και αναφέρομαι συγκεκριμένα σε εκατέρωθεν ισχυρισμούς ή αναφορές που έχουν να κάνουν με το κατά πόσο ορθά ή λανθασμένα ο Αιτητής ενέκρινε ή απέρριψε αιτήσεις της Καθ' ης η Αίτηση 1, ή το κατά πόσο σε διάφορες περιπτώσεις ο Αιτητής έχει υπερβεί την εξουσία που του δίδει ο Νόμος ή γενικότερα ενήργησε κατά παράβαση των Γενικών Αρχών που διέπουν τα των Διοικητικών Οργάνων. Δεν θα ασχοληθώ με επιμέρους πτυχές αυτών των ισχυρισμών , εκτός όπου και εάν κρίνω ότι δύνανται να επηρεάσουν την κρίση μου, στα πλαίσια της δικής μου δικαιοδοσίας και με γνώμονα πάντοτε πως δεν αξιολογώ κάθε τι λέγεται αλλά ούτε και καταλήγω σε ευρήματα συνεπεία οποιασδήποτε αξιολόγησης. Ό,τι εξετάζω και ό,τι αναφέρω πιο κάτω ότι λαμβάνεται υπόψη μου, αφορά περιοριστικά το κατά πόσο οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και η σχετική νομολογία πληρούνται με βάση τα όσα εκατέρωθεν οι πλευρές αναφέρουν. Το άρθρο 103

(4)του Περί Δήμων Νόμου 111/85 που αποτελεί την ουσιαστική νομική βάση των Αιτητών, προνοεί τα ακόλουθα: «Σε διαδικασία δυνάμει του άρθρου αυτού, το δικαστήριο δύναται, τη αιτήσει του ενδιαφερομένου δήμου, να εκδίδει προσωρινό διάταγμα για την αναστολή της λειτουργίας η οποία γίνεται χωρίς άδεια: Νοείται ότι η έκδοση τοιούτου προσωρινού διατάγματος υπόκειται εις τας διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, του περί Δικαστηρίων Νόμου και των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών.» Σύμφωνα δε με το άρθρο 32 του Νόμου 14/1960, παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα δεν εκδίδεται, εκτός εάν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, υπάρχει πιθανότητα ο αιτών διάδικος να δικαιούται σε θεραπεία και επιπροσθέτως ότι εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατον να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Οι εκ του νόμου τιθέμενες προϋποθέσεις για την έκδοση παρεμπιπτόντων απαγορευτικών διαταγμάτων αναλύθηκαν στην Odysseos v. Pieris Estates Ltd

(1982)1 CLR 557, όπως και σε σωρεία άλλων δικαστικών αποφάσεων[2]. Η προϋπόθεση της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση διαπιστώνεται με βάση τα καταχωρισμένα δικόγραφα ή, όπου δεν υπάρχουν, την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση. Σε ό,τι αφορά δε, ενδιάμεσες αιτήσεις που καταχωρούνται στο πλαίσιο ποινικής υπόθεσης, τέτοια καθοδήγηση αντλείται από το κατηγορητήριο που το Δικαστήριο έχει υπόψη του. Ό,τι εξετάζεται σε σχέση με αυτή την πρώτη προϋπόθεση, είναι κατά πόσον αποκαλύπτεται κάποια γνωστή στον νόμο αιτία, η οποία, εάν επιτύχει, θα έχει ως συνέπεια τη χορήγηση ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, της αναγκαιότητας να υπάρχει καλή βάση και καλές πιθανότητες ο διάδικος που αιτείται να δικαιούται σε θεραπεία και έκδοση προς όφελός του δικαστικής απόφασης, όπως υποδείχθηκε μεταξύ άλλων στην T.A. Micrologic Comp. Conlsut. Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 AAΔ.1802, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Απαιτείται κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Όπως έχει αναφερθεί στην Κυτάλα ν. Χρυσάνθου

(1996)1 ΑΑΔ 253, η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η πιθανότητα, υπό την πιο πάνω έννοια. Η τρίτη προϋπόθεση του νόμου, το ότι δηλαδή εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα να υπάρχει το ενδεχόμενο πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς οπότε θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη, έχει την έννοια ότι τυχόν αποζημιώσεις δεν θα αποτελούσαν επαρκή θεραπεία στην ίδια την αγωγή. Το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Ωστόσο η επάρκεια της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη. Η εν λόγω προϋπόθεση δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη έννοια της προστασίας των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία: βλ. Papastratis v. Petrides (ανωτέρω), M & Ch Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co.

(1997)1(Γ) A.A.Δ. 1791 και Κυρίσαββα κ.α. v. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245. Οι πιο πάνω προϋποθέσεις θα πρέπει να πληρούνται σωρευτικά και αποτελούν το υπόβαθρο πάνω στο οποίο το Δικαστήριο, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, θα αποφασίσει υπέρ της έγκρισης ή υπερ της απόρριψης της αίτησης. Σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις συντρέχουν, το Δικαστήριο εξετάζει επιπροσθέτως, κατά πόσο η έκδοσή του αιτούμενου διατάγματος δικαιολογείται στο ισοζύγιο της ευχέρειας, (balance of convenience) εάν δηλαδή είναι εύλογο υπό τις περιστάσεις και δίκαιο να προχωρήσει στην έκδοση του Διατάγματος. Η εξέτασή των πιο πάνω προϋποθέσεων είναι διαδοχική και απαιτείται η ικανοποίηση της μίας προϋπόθεσης, για να μπορέσει το Δικαστήριο να προχωρήσει στην εξέταση της επόμενης. Συνεπώς, εάν σε οποιοδήποτε στάδιο της εξέτασης αυτής το Δικαστήριο δεν ικανοποιείται περί της ύπαρξης οποιασδήποτε εκ των προϋποθέσεων, η εξέταση σταματά αμέσως, χωρίς να χρειάζεται η δικαιολόγηση μέσω της έκθεσης υποθέσεων, απλώς χάριν πληρότητας. Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί αμφισβητούμενων γεγονότων που άπτονται της ουσίας της υπόθεσης και αποτελεί υποχρέωση του Δικαστηρίου η αποφυγή αξιολόγησης της προσαχθείσας μαρτυρίας. Ό,τι εξετάζει το Δικαστήριο στην παρούσα φάση της διαδικασίας είναι κατά πόσο φαίνεται να υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις σε σχέση με τα ουσιαστικά δικαιώματα των διαδίκων και δεν κρίνει ούτε αποφασίζει κατά πόσο αυτά αποδείχθηκαν ή όχι (βλ. T. A. Micrologic Computer Consultant Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 Α.Α.Δ. 1802 και Δημοκρατίας της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka A.P.

(1999)1 Α.Α.Δ. 225). Ούτε και επιτρέπεται στο Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο να εμπλακεί σε ο,τιδήποτε που να προσομοιάζει με προκαταρκτική εκδίκαση των επίδικων θεμάτων πάνω σε συγκρουόμενες ένορκες δηλώσεις (όπως εν προκειμένω) για να αξιολογήσει τη δυνατότητα της υπόθεσης του κάθε μέρους. Επανέρχομαι να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται οι εκ του Νόμου προϋποθέσεις που αναλύθηκαν πιο πάνω. Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις θα μπορούσε να λεχθεί πως είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες. Οι συνήγοροι των δύο πλευρών με τις εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις τους, υποστήριξαν στο βαθμό που αφορά την κάθε μια πλευρά τη θέση τους παραπέμποντας σε σχετικές με τα θέματα που εγείρουν αποφάσεις Δικαστηρίου. Προσεγγίζω τις ανάγκες της παρούσας περίπτωσης έχοντας υπόψη μου την ενώπιον μου μαρτυρία σε συνάρτηση με τις θέσεις των μερών και καθοδηγούμενη από τις προαναφερθείσες αρχές που διέπουν τα της άσκησης εξουσίας έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων. Σε σχέση με την προϋπόθεση να υπάρχει: (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό όπως αναφέρω και πιο πάνω δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως τίποτε άλλο πέραν από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. Με βάση λοιπόν τις εκθέσεις αδικημάτων κατηγοριών, καθώς και τις λεπτομέρειες των αδικημάτων κρίνω ότι οι αιτητές απέδειξαν ότι πληρείται αυτή η προϋπόθεση αφού υπάρχει μαρτυρία (και είναι παραδεκτό από τους Καθ' ων η αίτηση) ότι ασκούν επιχείρηση και λειτουργούν το ξενοδοχείο το οποίο επίσης είναι μη αμφισβητούμενο ότι ανήκει στην Καθ΄ης η Αίτηση 1 και ότι διευθυντής της είναι ο Καθ' ου η αίτηση 2 και ότι η Καθ' ης η αίτηση 3 έχει ενεργό ρόλο στη διαχείριση του, εντός των ορίων των αιτητών χωρίς να έχουν εξασφαλίσει εκ των προτέρων άδεια από τους αιτητές για τους λόγους που έκαστη πλευρά αναφέρει. Το αιτιολογημένο ή μη των εν λόγω λόγων, δεν είναι κάτι που θα πρέπει να με απασχολήσει στα πλαίσια εξέτασης της παρούσας. Σε σχέση με τον ισχυρισμό των Καθ' ων η αίτηση ότι η προϋπόθεση αυτή δεν πληρείται καθότι το κατηγορητήριο πάσχει από πολλαπλότητα και ως εκ τούτου είναι προδήλως ελαττωματικό εφόσον στις ίδιες κατηγορίες περιλαμβάνονται πέραν του ενός αδικήματος στη βάση διαφόρων νομοθετημάτων με αποτέλεσμα οι Καθ΄ων η αίτηση να τελούν υπό σύγχυση σε σχέση με το ποια αδικήματα τελικά αντιμετωπίζουν, οφείλω να διαπιστώσω ότι εν μέρει ο πιο πάνω ισχυρισμός τους με βρίσκει σύμφωνη ως προς το εξής: Πράγματι, από την όψη των κατηγοριών στην νομική τους βάση, προκύπτει το εύλογο ερώτημα, πως για παράδειγμα εφαρμόζεται ο Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμος Κεφ. 96 και ποια η σχετικότητα επίσης για παράδειγμα του άρθρου 20 του νόμου, σε μια κατηγορία που όπως είναι διατυπωμένη στις λεπτομέρειες της παραπέμπει σαφώς στο αδίκημα της λειτουργίας υποστατικού χωρίς άδεια από την αρμόδια Αρχή με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 103 του Περί Δήμων Νόμου 111/

1. Ανεξαρτήτως όμως τούτου, δεν συμφωνώ με την εισήγηση των ευπαιδεύτων συνηγόρων των Καθ΄ ων η αίτηση ότι τους προκαλείται οποιαδήποτε σύγχυση σε σχέση με το αδίκημα που αντιμετωπίζουν. Οι λεπτομέρειες των κατηγοριών είναι ξεκάθαρες και από αυτές θεωρώ δεν θα ήταν δυνατό να προκύψει οποιοδήποτε άλλο ποινικό αδίκημα πέραν του αδικήματος της λειτουργίας επαγγελματικού υποστατικού άνευ σχετικής άδειας, κατά παράβαση του Περί Δήμων Νόμου 111/
2. Πώς άλλωστε τους έχει προκληθεί σύγχυση όταν αναλώνουν μεγάλο μέρος της επιχειρηματολογίας τους στην προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή για το εν λόγω αδίκημα; Τυχόν άλλωστε, ζητήματα ελαττωματικότητας του κατηγορητηρίου, δεν θα εξεταστούν εν προκειμένω αλλά στο κατάλληλο στάδιο της δίκης όπως και τυχόν θεραπεία του εάν κριθεί ως τέτοιο. Για τους περιορισμένους σκοπούς εξέτασης του κατά πόσο υπάρχει και αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση από την όψη του κατηγορητηρίου, κρίνω ότι ο πιο πάνω λόγος ένστασης δεν ευσταθεί. Παρομοίως και αναλογικά, επαναλαμβάνω τα πιο πάνω και με το ζήτημα του δεδικασμένου που εγείρεται σε σχέση με την Καθ' ης η Αίτηση 1.Ούτε και συμμερίζομαι την άποψη ότι ο Περί Δήμων Νόμος 111/85 έχει καταργηθεί με τον νέο Περί Δήμων Νόμο του 2022 Ν.52(Ι)/2022 καθότι πλην του άρθρου 148 του νέου Νόμου το οποίο με βάση το άρθρο 153 τέθηκε σε ισχύ με τη δημοσίευση του Νόμου στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, το υπόλοιπο μέρος του Νόμου δεν έχει ακόμα τεθεί σε ισχύ με βάση και πάλι το άρθρο 153 και η ισχύς του θα τεθεί με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου η οποία φαίνεται να μην έχει παρθεί ακόμη. (β) Πιθανότητες ότι οι αιτητές δικαιούνται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Με βάση την τεθείσα μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου από τους αιτητές, το Δικαστήριο κρίνει ότι πληρείται και αυτή η προϋπόθεση, διότι έχοντας κατά νου την φύση των αδικημάτων των κατηγοριών, οι αιτητές έχουν καταδείξει ότι οι πιθανότητες οι αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία είναι ορατές, διότι δεν υπάρχει ισχυρισμός των καθ΄ ων η αίτηση ότι κατέχουν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ή κατείχαν κατά την έναρξη του ουσιώδους χρόνου άδεια άσκησης του επίδικου επαγγέλματος εν τη έννοια του νόμου. Ό,τι ουσιαστικά προβάλλουν οι Καθ' ων η αίτηση είναι ότι κακώς δεν έχει εκδοθεί τέτοια άδεια καθώς επίσης ότι ο αιτητής έχει ενορχηστρώσει για αλλότριους σκοπούς το παρασκήνιο το οποίο οδήγησε στη μη έκδοση της άδειας λειτουργίας που ζήτησε η Καθ' ης η αίτηση από τον αιτητή. Είναι εξάλλου ένας εκ των λόγων που οι Καθ' ων η αίτηση παραπονούνται για κατάχρηση της διαδικασίας από μέρους του αιτητή. Ο,τιδήποτε ωστόσο, έχει προβληθεί από τους Καθ' ων η αίτηση και αφορά σε ισχυρισμούς περί κατάχρησης της διαδικασίας, δεν είναι σαφώς δυνατό να αποφασιστεί στα πλαίσια της υπό κρίση αίτησης εφόσον εξέταση του προαπαιτεί την εξαγωγή ευρημάτων και συμπερασμάτων επ' αυτών. Ο ισχυρισμός δε που τέθηκε εκ μέρους της Καθ' ης η αίτηση 3 ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε νομική βάση που να δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος εναντίον της καθώς και ότι δεν υπάρχει επαρκής μαρτυρία που να την καθιστά πιθανή συναυτουργό, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Στην νομική βάση των κατηγοριών προστίθεται το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα γεγονός που από μόνο του καταδεικνύει ότι οι καθ' ων η αίτηση 2 και 3 κατηγορούνται ουσιαστικά ως συναυτουργοί της Καθ' ης η αίτηση
3. Υπάρχει δε υπόβαθρο μαρτυρίας, το οποίο εμπλέκει την καθ' ης η αίτηση 3 στην διαχείριση και λειτουργία της καθ' ης η αίτηση
4. Προς τούτο παραπέμπω σχετικά στα τεκμήρια 2,8,37,63,64 από τα οποία προκύπτει έως κάποιο βαθμό, η εμπλοκή της στη διαχείριση της λειτουργίας της καθ' ης η αίτηση
5. Το κατά πόσο αυτή η εξ' όψεως εμπλοκή είναι δυνατή να θεμελιώσει και μεταγενέστερα την καταδίκη της, είναι άλλο ζήτημα, το οποίο θα αποφασιστεί κατά την ακρόαση της ουσίας της υπόθεσης. Για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας θεωρώ ότι και μαρτυρία και νομικό υπόβαθρο υπάρχει, έτσι ώστε εάν δικαιολογείται η έκδοση του διατάγματος, να εκδοθεί και εναντίον της. (γ) Χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Οι Καθ΄ ων η αίτηση ανέπτυξαν τη θέση επί της παραπάνω προϋπόθεσης πως δεν έχει καταδειχθεί κίνδυνος να παραμείνει ανικανοποίητη τυχόν απόφαση επιβολής οποιασδήποτε χρηματικής ποινής, αφ΄ης στιγμής η προβλεπόμενη στο Νόμο ποινή για τα αδικήματα που οι Καθ' ων η αίτηση αντιμετωπίζουν δεν ξεπερνά τα €854 και η Καθ' ης η αίτηση 1 λειτουργεί ένα ξενοδοχείο υπερπλήρες, γεγονός που της δίδει συνακόλουθα τη δυνατότητα, να καταβάλει οποιαδήποτε χρηματική ποινή ήθελε της επιβληθεί. Εάν δε στον αντίποδα εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ανασταλεί η λειτουργία του ξενοδοχείου, τότε η Καθ' ης η αίτηση θα σταματήσει να εισπράττει χρήματα, θα αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο χρεωκοπίας αφού τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα σημαίνει κλείσιμο της επιχείρησης και είναι τότε που θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί ορθά η δικαιοσύνη. Η δε πλευρά των αιτητών αναφέρει επ' αυτού ότι ενόψει του γεγονότος: (α) μη ανανέωσης και ισχύος της πολεοδομικής άδειας που είχε εκδοθεί αρχικά, (β) της μη εξασφάλισης έγκρισης προσθηκομετατροπών που έγιναν στον ξενοδοχείο, (γ) της μη χωροθέτησης υποσταθμού της ΑΗΚ όπως αρχικά προνοείτο στην άδεια που είχε εξασφαλίσει η Καθ' ης η αίτηση 1, (δ)της μη ύπαρξης πιστοποιητικού καταλληλότητας από το Τμήμα Ηλεκτρομηχανολογικών Υπηρεσιών το οποίο είχε μεν εκδοθεί αρχικά, έπαψε δε να ισχύει στη συνέχεια λόγω αθέτησης των όρων που τέθηκαν κατά την έκδοση του με αποτέλεσμα να μην πιστοποιείται η καταλληλότητα καθώς και η ασφάλεια της ηλεκτρικής εγκατάστασης του ξενοδοχείου και να τίθεται σε κίνδυνο η ασφάλεια των χρηστών του ξενοδοχείου (ε) της μη διασύνδεσης του ξενοδοχείου με το Κεντρικό Αποχετευτικό Σύστημα, γεγονός οδηγεί στην αυθαίρετη διοχέτευση λυμάτων με αποτέλεσμα την πρόκληση κινδύνων για το περιβάλλον, τη δημόσια υγεία καθώς και τη φήμη του Αιτητή (ε) της μη ύπαρξης άδειας λειτουργίας από το Υφυπουργείο Τουρισμού ή βεβαίωσης ανανέωσης της κατάταξης του ξενοδοχείου από το εν λόγω Υφυπυργείου (ζ) της μη προσκόμισης βεβαίωσης ελέγχου από την Υγειονομική Υπηρεσία ή πιστοποιητικού εγγραφής στο Μητρώο Παρασκευής τροφίμων του Υπουργείου Υγείας (η) της απουσίας άδειας λειτουργίας δημόσιας κολυμβητικής δεξαμενής με αποτέλεσμα η ασφάλεια του κοινού που χρησιμοποιεί την εν λόγω κολυμβητική δεξαμενή η οποία δεν έτυχε ελέγχου, να τίθεται σε κίνδυνο καθώς και (θ) της μη εξασφάλισης άδειας υδροδότησης της Καθ' ης η αίτηση 1, υπάρχει το αναγκαίο υπόβαθρο ώστε να θεωρείται πως δημιουργούνται και υφίστανται αυτομάτως κίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια και υγεία τόσο όσων εργάζονται όσο και όσων διαμένουν εκεί για όσο διάστημα λειτουργεί το ξενοδοχείο. Είναι δε κίνδυνοι απρόβλεπτοι και δεδομένοι και ελλοχεύουν ανά πάσα στιγμή και δεν δύναται να αποτραπούν σε μεταγενέστερο στάδιο αφ' ης στιγμής το ξενοδοχείο λειτουργούσε και λειτουργεί χωρίς να έχει εξασφαλίσει προηγουμένως όλα τα παραπάνω πιστοποιητικά. Η δε εξασφάλιση προκαταρκτικής κατάταξης ξενοδοχείου 5 αστέρων που επικαλείται η καθ' ης η αίτηση 1 ότι έχει εξασφαλίσει δεν είναι τίποτε άλλο από μια πιστοποίηση ότι το ξενοδοχείο πληροί τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του ξενοδοχείου και δη του αριθμού κλινών και σε καμιά περίπτωση δεν διασφαλίσει εκ των προτέρων την ασφάλεια του. Το γεγονός δε ότι τα ζητήματα που αφορούν τη μη έκδοση άδειας λειτουργίας από μέρους του αιτητή, προς όφελος της Καθ' ης η αίτηση 1 άπτονται ζητημάτων δημόσιας ασφάλειας και υγείας, εξυπακούουν ότι θα ήταν αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εφόσον τέτοιας σπουδαιότητας ζητήματα δεν αφήνουν οποιαδήποτε περιθώρια ανοχής. Συμφωνώ με τις εισηγήσεις της ευπαίδευτης συνηγόρου των αιτητών και συγκλίνω προς την άποψη ότι ζητήματα δημόσιας ασφάλειας και υγείας δεν είναι επιδεχόμενα οποιασδήποτε ανοχής. Από τη φύση τους, έχουν το στοιχείο του ανεπανόρθωτου της όποιας βλάβης δυνατό να προκληθεί. Η πιστοποίηση της ασφάλειας μιας επιχείρησης προκύπτει μέσα από τους ελέγχους που διενεργούνται από δημόσιους, αρμόδιους φορείς. Στην προκειμένη υπόθεση προκύπτει ότι τέτοιοι ελέγχοι είτε δεν διενεργήθηκαν είτε εάν διενεργήθηκαν δεν οδήγησαν στην έκδοση συναφών πιστοποιητικών καταλληλότητας και ασφαλείας. Ο ισχυρισμός που προβάλλεται από πλευράς των καθ΄ων η αίτηση μέσω των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την ένσταση τους (και δη της ένορκης δήλωσης Γ.Χ.) ότι παρά τη λειτουργία του ξενοδοχείου κατά τους προηγούμενους μήνες δεν προέκυψε οποιαδήποτε βλάβη σε οποιοδήποτε πρόσωπο και άρα τεκμαίρεται ότι υφίσταται ο απαιτούμενος βαθμός ασφάλειας σε εργαζομένους και επισκέπτες του ξενοδοχείου, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή για τον απλούστατο λόγο ότι ένας εκ των σκοπών που ζητείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος είναι και η αποτροπή μιας πιθανής βλάβης που ενδέχεται να προκύψει σε οποιοδήποτε πρόσωπο. Το ότι δεν επεσυνέβηκε-ευτυχώς- μέχρι σήμερα, δεν σημαίνει αυτόματα ότι δεν δύναται να συμβεί και στο εξής. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Ως εκ των ανωτέρω, θεωρώ πως και η τρίτη προϋπόθεση πληρείται συνεπώς, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο εξετάζοντας το ισοζύγιο της ευχέρειας δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Παρεμβάλλω ότι η ίδια φράση "balance of convenience" αφήνει ανοικτό το πεδίο κρίσης ως προς την ορθότητά της. Είναι μια πρακτική συντομογραφία, αλλά, όπως εντοπίσθηκε από τον May L.J. στην υπόθεση Cayne v. Global Natural Resources plc

(1984)1 All E.R. 225 at 237h: "The balance that one is seeking to make is more fundamental, more weighty, than mere 'convenience'. I think it is quite clear . that, although the phrase may well be substantially less elegant, the 'balance of the risk of doing an injustice' better describes the process involved" Το ισοζύγιο λοιπόν δικαιοσύνης (όπως χαρακτηρίστηκε) υποδηλώνει το καθήκον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν διαφανεί ότι η απόφασή του που εκδόθηκε στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο ήταν εσφαλμένη, υπό την έννοια ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει να αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη ή, διαζευκτικά, με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει. Συνεπώς, αποτελεί θεμελιώδη αρχή ότι το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας, εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν «λανθασμένη» [Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd [1996] 1(B) ΑΑΔ 788, 795]. Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου αυτού είναι η διατήρηση του status quo , της κατάστασης δηλαδή πραγμάτων η οποία υφίστατο αμέσως πριν από την πράξη που αποτελεί την αιτία πολέμου (casus belli). Με βάση λοιπόν τις πιο πάνω νομικές αρχές κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως προχωρήσω στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος καθότι σε αντίθετη περίπτωση θα επιτραπεί η λειτουργία του ξενοδοχείου χωρίς να έχει προηγηθεί οποιοσδήποτε σχετικός με την έκδοση άδειας λειτουργίας έλεγχος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Προέχει κατά την άποψη μου η προστασία του δημοσίου συμφέροντος το οποίο δεν είναι άλλο από την απαίτηση νομιμότητας μέσω της προστασίας και διασφάλισης της δημόσιας υγείας και ασφάλειας τόσο των εργαζομένων του ξενοδοχείου όσο και των επισκεπτών του. Τα όσα οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν προβάλει και άπτονται των ζημιών (οικονομικών κυρίως) που ενδεχομένως να τους προκληθούν δεν με έχουν αφήσει απροβλημάτιστη. Τουναντίον, έχω προβληματιστεί ιδιαίτερα ως προς αυτόν τον παράγοντα ωστόσο αυτό που προέχει όπως αναφέρω πιο πάνω είναι η διασφάλιση της νομιμότητας και η προστασία του δημοσίου συμφέροντος. Ας μη λησμονείται ότι είναι οι ίδιοι οι Καθ' ων η αίτηση που έχουν εκθέσει τον εαυτό τους στον παραπάνω κίνδυνο αποφασίζοντας να λειτουργήσουν την επιχείρηση τους ενόσω γνώριζαν πως η αρμόδια αρχή, δεν τους έχει παραχωρήσει σχετική άδεια. Είχαν δε προειδοποιηθεί για την κατάληξη που θα είχε ενδεχόμενη λειτουργία του ξενοδοχείου πριν την εξασφάλιση της εν λόγω άδειας και επέλεξαν αγνοώντας τους πάντες να προωθήσουν τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, κρίνω ότι το αίτημα είναι δικαιολογημένο και συνεπώς η αίτηση εγκρίνεται ως το 'Α' αιτητικό της. Το δε ενδιάμεσο, προσωρινής φύσεως διάταγμα που εκδίδεται, ισχύει μέχρι την πλήρη αποπεράτωση της υπόθεσης. Τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ΄ ων η αίτηση ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............ Ε. Μιντή-Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Κατά παράβαση των άρθρων 2, 83,84, 103,112 και 116 του Περί Δήμων Νόμου 111/85, των άρθρων 2, 3

(1)(β), 3

(1)στ, 4, 9, 10 και 20 του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96, του άρθρου 20 του ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και του Νόμου 166/87- κατηγ. 1 και κατηγ. 5 κατά παράβαση των άρθρων 2,4, 9

(1)(α), 2 του περί Δημοσίων Κολυμβητικών Δεξαμενών Νόμου του 1992 (Ν.55(Ι)/1992) σε ό,τι αφορά την 5η κατηγορία. [2] Βλ. σχετικά μεταξύ άλλων Karydas Taxi Co. Ltd v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321, Acropol Shipping Co Ltd and others v. Rossis

(1976)1 C.L.R.38, Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, Jonitexco Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή

(1989)1(E) A.A.Δ. 255 και Iπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χ"Βασίλη

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152 . cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο