Δημοκρατία ν. T., Αρ. Υπόθεσης: 1133/22, 17/11/2023

Δημοκρατία ν. T., Αρ. Υπόθεσης: 1133/22, 17/11/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΣΥΝΘΕΣΗ: N. Μαθηκολώνη, Π.Ε.Δ. Μ. Παπαθανασίου, Α.Ε.Δ. Ε. Μιντή, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 1133/22 Δημοκρατία ν. T.... Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 17 Νοεμβρίου 2023 Ε Μ Φ Α Ν Ι Σ Ε Ι Σ: Για Κατηγορούσα Αρχή: κ. Α. Δημοσθένους, για Γενικόν Εισαγγελέα Για τον Κατηγορούμενο: κα Α. Πασή. Κατηγορούμενος παρών. Α Π Ο Φ Α Σ Η (Η διαδικασία στην παρούσα υπόθεση έχει διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών και η κυκλοφορία της απόφασης υπόκειται σε περιορισμό. Έτσι το πρωτότυπο που περιλαμβάνει τα ονόματα ή άλλα στοιχεία των αδικημάτων, θα παραμείνει στο φάκελο, ενώ θα κυκλοφορήσει κείμενο της απόφασης, χωρίς ονομασίες προσώπων, τόπων και άλλων στοιχείων που δύνανται να οδηγήσουν σε αποκάλυψη προσώπων και αυτό βέβαια, για προστασία των τελευταίων.) Ο Κατηγορούμενος στην παρούσα υπόθεση, αρνήθηκε ενοχή σε μια κατηγορία βιασμού (κατηγορία 1), μια κατηγορία της στέρησης της ελευθερίας με σκοπό να υποβληθεί πρόσωπο σε σεξουαλική κακοποίηση (κατηγορία 2), μια κατηγορία κοινής επίθεσης (κατηγορία 3) και δύο κατηγορίες απειλής βιαιοπραγίας (κατηγορίες 4 και 5). Όλα τα αδικήματα που αποδίδονται στον Κατηγορούμενο φέρονται να έλαβαν χώρα στις 2.4.

1. Εκδοχή της κατηγορούσας αρχής ήταν ότι η Παραπονούμενη, η οποία γνωριζόταν με τον Κατηγορούμενο, μετέβη στις 2.4.22 στο σπίτι του τελευταίου με σκοπό να πωλήσει σε φίλους του, οι οποίοι ως της είχε πει, θα ήταν εκεί, κάποια κοσμήματα στο πλαίσιο της τότε εργασίας της, αλλά και για να πάρει κάποια χρήματα που της όφειλε ο Κατηγορούμενος από προηγούμενη αγορά κοσμημάτων στην οποία προέβη ο ίδιος. Εκεί ο τελευταίος αφού την κλείδωσε στο διαμέρισμα του, είχε σεξουαλική επαφή μαζί της δια της βίας και χωρίς της συναίνεση της, η οποία σταμάτησε όταν η Παραπονούμενη υπέστη κρίση άσθματος, εξ αιτίας της οποίας του ζητούσε να πάει στο νοσοκομείο, πράγμα το οποίο εν τέλει έγινε, αφότου η Παραπονούμενη δημιούργησε σε φασαρία στο διαμέρισμα του. Προς τούτο τηλεφώνησε ο ίδιος ο Κατηγορούμενος ταξί το οποίο τους μετέφερε και τους δύο στο νοσοκομείο, αφού ο Κατηγορούμενος επέμεινε να πάει μαζί της, φοβούμενος μήπως αυτή αποκαλύψει σε οποιοδήποτε το τί έγινε. Επίσης θέση της κατηγορούσας αρχής ήταν ότι ο Κατηγορούμενος την απείλησε τόσο στο διαμέρισμα του όσο και εντός του ταξί, πως αν αποκάλυπτε οτιδήποτε από ό,τι έγινε θα τη σκότωνε, θα την έκανε να δει το κακό του πρόσωπο και θα έπινε το αίμα της. Τέλος, ήταν ουσιώδης θέση της κατηγορούσας αρχής πως η Αστυνομία ενεπλάκη, όταν φίλος της Παραπονούμενης, με τον οποίο αυτή είχε τηλεφωνική επικοινωνία ενόσω βρισκόταν στην οικία του Κατηγορούμενου, αντελήφθη ότι αυτή κινδύνευε και ειδοποίησε σχετικά την αστυνομία, η οποία κατόπιν διαφόρων ενεργειών εντόπισε την Παραπονούμενη, η οποία βρισκόταν πλέον στο νοσοκομείο. Θέση του Κατηγορούμενου ήταν ότι κατά την επίδικη ημερομηνία δεν υπήρξε σεξουαλική επαφή μεταξύ τους και πως η ίδια επινόησε εκδικητικά την κατηγορία του βιασμού (και τις υπόλοιπες επί του κατηγορητηρίου), επειδή μετέβη στο σπίτι του με σκοπό να κάνει σεξ μαζί του, έναντι αμοιβής €100 (πράγμα που είχαν ξανακάνει περί τους δύο-τρεις μήνες προηγουμένως) και εκεί αντελήφθη ότι ο Κατηγορούμενος δεν είχε αυτό το ποσό για να της το δώσει. Περαιτέρω ήταν θέση της υπεράσπισης κότι η Παραπονούμενη προώθησε τα περί βιασμού, επειδή είχε δει μεγάλο αριθμό αστυνομικών στο νοσοκομείο και πανικοβλήθηκε. Προς απόδειξη των κατηγοριών η κατηγορούσα αρχή κάλεσε επτά μάρτυρες, ήτοι την Αστ. 1694 Γ. Γ. (Μ.Κ.1), την Παραπονούμενη Ν. C. M. (Μ.Κ.2), τον Ε.Γ., οδηγό ταξί (Μ.Κ.3), τον G.L.A., φίλο της Παραπονούμενης (M.K.4), τον Δ.Φ., φύλακα στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου (Μ.Κ.5), την Μ.Θ., νοσηλευτική λειτουργό (Μ.Κ.6) και την Α.Π., ιατροδικαστή (Μ.Κ.7). Περαιτέρω κατατέθηκαν 12 τεκμήρια καθώς και η ιατροδικαστική έκθεση μαζί με διάφορες άλλες καταθέσεις, ως Έγγραφα Α-Θ. Επίσης θα πρέπει να σημειωθεί ότι κατατέθηκε και εγκρίθηκε αριθμός παραδεκτών γεγονότων, αναφορά στα οποία θα γίνει πιο κάτω. Αφότου ο Κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία και επεξηγήθηκαν σε αυτόν τα δικαιώματα του, επέλεξε να τηρήσει το δικαίωμα της σιωπής, ενώ δεν κάλεσε οποιοδήποτε μάρτυρα υπεράσπισης. Α. Σύνοψη Μαρτυρίας Η Μ.Κ.1 υιοθέτησε την κατάθεση της Έγγραφο Α, όπου αναφέρει τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες πληροφορήθηκε ότι η Παραπονούμενη βρισκόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου (Γ.Ν.Α.) και ότι μετέβη και η ίδια εκεί όπου τη συνάντησε. Επίσης ανέφερε ότι όταν το έπραξε η τελευταία βρισκόταν σε κατάσταση σοκ, ότι της ζήτησε να της πει τί συνέβη και αυτή της έλεγε ότι αν μιλήσει, το πρόσωπο αυτό θα την σκοτώσει, ότι την καθησύχασε και ότι εν τέλει μετά από κάποια λεπτά της ανέφερε ότι βιάστηκε από τον Κατηγορούμενο, τον οποίο γνώριζε με το όνομα Oliver και της εξήγησε τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες αυτό συνέβη, καθώς και ότι το εν λόγω πρόσωπο μετέβη μαζί της στο νοσοκομείο για να είναι σίγουρος ότι η ίδια δεν θα μιλούσε σε κανένα, αλλά επειδή έκανε φασαρία τον έδιωξαν. Η Μ.Κ.1 ανέφερε επίσης, ότι μέσω του κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης εντόπισε το πρόσωπο το οποίο ήταν με την Παραπονούμενη λίγο προηγουμένως, ότι φεύγοντας από το νοσοκομείο μετέβη με την Παραπονούμενη προς υπόδειξη της οικίας του εν λόγω προσώπου, ότι εκεί μετέβη και αργότερα την ίδια μέρα όπου εντόπισε τον Κατηγορούμενο, ότι του επέστησε την προσοχή στο Νόμο και αυτός της ανέφερε ότι δεν είχε σεξουαλική επαφή με την Παραπονούμενη. Κατέθεσε τις καταθέσεις του Κατηγορούμενου (Τεκμήρια 7 και 8) καθώς και ένα βίντεο από την πλατφόρμα «youtube» το οποίο της παρέδωσε ο ίδιος (Τεκμήριο 3), ενώ επίσης κατέθεσε και συνομιλίες στην εφαρμογή «whatsapp», που εξήχθησαν από το κινητό της Παραπονούμενης (βλ. Τεκμήρια 11 και 12) και οι οποίες ως ανέφερε περιήλθαν στη γνώση της λίγες ημέρες πριν την έναρξη της ακρόασης. Αντεξετάστηκε για να της υποβληθεί, με αναφορά και στα σχετικά πλάνα από το κλειστό κύκλωμα του Γ.Ν.Α., ότι όταν συνάντησε την Παραπονούμενη αυτή δεν ήταν σε σοκ ούτε έτρεμε, ότι αυτό που αναστάτωσε την Παραπονούμενη, εάν ήταν αναστατωμένη, ήταν ο (μεγάλος) αριθμός αστυνομικών που μετέβη στο μέρος, ότι η ίδια η μάρτυρας τη ρώτησε αν τη βίασε κάποιος και ότι από το φόβο της η Παραπονούμενη, της απάντησε καταφατικά. Επίσης αντεξετάστηκε σε σχέση με διάφορα ζητήματα που αφορούσαν τις καταθέσεις που λήφθηκαν από την Παραπονούμενη, της υποβλήθηκε ότι έλεγξε το κινητό του Κατηγορούμενου και ότι έσβησε μέρος συνομιλιών του τελευταίου με την Παραπονούμενη, ενώ επίσης της υποβλήθηκε ότι και η Παραπονούμενη έσβησε μέρος των συνομιλιών Τεκμήρια 11 και 12 που εκτυπώθηκαν από το τηλέφωνο της και ότι εν γένει η ίδια (η Μ.Κ.1) προέβη σε επιλεκτική διερεύνηση της υπόθεσης, θέσεις τις οποίες απέρριψε. Η Παραπονούμενη (Μ.Κ.2), υιοθέτησε τις καταθέσεις της Έγγραφα Β (ημερ. 6.4.22), Γ (ημερ. 3.4.22) και Δ (ημερ.4.4.22). Με τις δύο πρώτες χρονολογικά καταθέσεις της (Έγγραφα Γ και Δ), περιγράφει τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες γνώρισε τον Κατηγορούμενο, το λόγο για τον οποίο τον επισκέφθηκε την επίδικη ημερομηνία καθώς και τα γεγονότα ως κατά τη θέση της εκτυλίχθηκαν στο διαμέρισμα του κατά την εν λόγω ημερομηνία, οπόταν ο Κατηγορούμενος τη βίασε. Ανέφερε επίσης ότι από το σοκ που έπαθε, υπέστη κρίση άσθματος, δεν μπορούσε να αναπνεύσει και έτσι ο Κατηγορούμενος πανικοβλήθηκε και σταμάτησε, ενώ ακολούθως και μετά από δική της επιμονή δέχθηκε να την πάρει στο νοσοκομείο, εν μέσω απειλών ότι αν έλεγε σε κάποιον οτιδήποτε θα την σκότωνε και θα έβλεπε το κακό του πρόσωπο. Επίσης ήταν η θέση της ότι και στο ταξί την απείλησε ξανά ότι αν μιλήσει σε κάποιον θα την σκότωνε και θα έπινε το αίμα της, με αποτέλεσμα να φοβηθεί και να μην πει κάτι στον ταξιτζή. Περαιτέρω ανέφερε ότι στο πρώτο πρόσωπο που την εξέτασε (το οποίο ως διευκρίνισε ήταν γυναίκα) φοβήθηκε να πει την αλήθεια, επειδή ο Κατηγορούμενος την ακολουθούσε και έτσι ερωτηθείσα σχετικά, αναφέρθηκε μόνο στην κρίση άσθματος. Ανέφερε επίσης ότι ο Κατηγορούμενος έκανε φασαρία και έτσι τον έδιωξαν και όταν έμεινε μόνη ήρθε η Μ.Κ.1., ότι στο νοσοκομείο συνειδητοποίησε ότι η τηλεφωνική επικοινωνία που είχε ενώ βρισκόταν στο διαμέρισμα του Κατηγορούμενου με τον Μ.Κ.4, δεν είχε διακοπεί και ότι αυτός άκουγε τα πάντα και ειδοποίησε την Αστυνομία. Με την κατάθεση Έγγραφο Β, την οποία έδωσε αφότου είδε το βίντεο (Τεκμήριο 3) που την έδειχνε να ευρίσκεται στο σπίτι του Κατηγορούμενου, παραδέχθηκε ότι αντίθετα με τα όσα είχε αναφέρει στις πρώτες δύο καταθέσεις της, είχε πάει πολλές φορές σπίτι του Κατηγορούμενου, ότι το εν λόγω βίντεο γυρίστηκε τη μέρα που του πώλησε το σταυρό και την αλυσίδα, ότι κάθε φορά που πήγαινε στο σπίτι του αυτός της πρότεινε χρήματα για να κοιμηθεί μαζί του, αλλά η ίδια αρνιόταν, χωρίς όμως οποιαδήποτε φορά να ήταν επιθετικός απέναντι της, εξ ου και πήγαινε στο σπίτι του χωρίς να φαντάζεται πως θα της έκανε κάτι τέτοιο. Ανέφερε επίσης ότι την επίδικη ημερομηνία πήγε στο σπίτι του με σκοπό να δείξει τα κοσμήματα της σε φίλους του (υποψήφιους πελάτες) και πριν πάει ο Κατηγορούμενος της έστειλε μηνύματα ότι αν πάει και περάσει μαζί του το βράδι τότε θα της έδινε €100, αλλά η ίδια και πάλι τον αγνόησε γιατί σκέφτηκε ότι αυτός ήταν άλλος ένας τρόπος να την πείσει. Ανέφερε περαιτέρω ότι πίστευε πως αν η ίδια δεν ήθελε τίποτε δεν θα συνέβαινε και εξήγησε ότι ο λόγος που δεν τα ανέφερε όλα αυτά από την αρχή ήταν γιατί φοβόταν ότι σε περίπτωση που τους έλεγε ότι ξαναπήγε στο σπίτι του με τη θέληση της, δεν θα την πίστευαν ότι τη βίασε. Κατά την προφορική της μαρτυρία αναγνώρισε τα Τεκμήρια 10 -12, ανέφερε ότι ποτέ δεν έκανε συναινετικό σεξ με τον Κατηγορούμενο, είτε επί πληρωμή είτε χωρίς και εξήγησε ότι η μόνη φορά που έκανε σεξ με τον Κατηγορούμενο ήταν στις 2.4.22, όταν τη βίασε. Επίσης ανέφερε ότι στον Μ.Κ.4 τηλεφώνησε πριν το βιασμό γιατί αισθανόταν τρομοκρατημένη και ήθελε να φοβίσει τον Κατηγορούμενο ότι θα καλούσε την αστυνομία, αλλά δεν του είπε τί πραγματικά συνέβαινε επειδή πίστευε ότι ο Κατηγορούμενος θα νόμιζε ότι μιλούσε με την Αστυνομία, ενόψει του ότι δεν καταλάβαινε τη γλώσσα τους και έτσι θα φοβόταν και θα σταματούσε. Αντεξετάστηκε μεταξύ άλλων ως προς τις αντιφάσεις, που κατά την υπεράσπιση, προκύπτουν από τις καταθέσεις της και ιδιαίτερα ως προς το γιατί είχε αναφέρει ότι αντάλλαξαν τηλέφωνα την ημέρα που βρέθηκαν τυχαία στο φούρνο, εφόσον συνομιλούσε μαζί του και τον επισκεπτόταν στο σπίτι του από πολύ προηγουμένως, ως προς τους λόγους για τους οποίους κρίθηκε αναγκαίο να δώσει δύο καταθέσεις, ως προς το εάν η εργασία της στο περίπτερο ήταν νόμιμη, δεδομένου του καθεστώτος της ως αιτήτριας ασύλου, ως προς το εάν ενώ εργαζόταν ως αυτοεργοδοτούμενη λάμβανε και επίδομα από το κράτος, ως προς τους λόγους που δεν ανέφερε τα όσα συνέβαιναν στον Μ.Κ.4 με τον οποίο είχε συνομιλία, αλλά και ως προς το γιατί δεν ανέφερε τα, κατά τη θέση της, διαδραματισθέντα ούτε στον ταξιτζή αλλά ούτε και στη νοσοκόμα που την εξέτασε στο νοσοκομείο. Επίσης αντεξετάστηκε σε σχέση με το πώς η ίδια εξέλαβε την παρουσία αριθμού αστυνομικών στο μέρος αλλά και ως προς τα μηνύματα Τεκμήρια 11 και 12 για να της υποβληθεί ότι τα αλλοίωσε, με την ίδια να αρνείται τις σχετικές υποβολές. Ο Μ.Κ.3 (οδηγός ταξί), υιοθέτησε την κατάθεση του Έγγραφο Ε, στην οποία αναφέρει ότι στις 2.4.22 και περί ώρα 22:56, του τηλεφώνησε ένας άντρας και του ζήτησε να μεταφέρει μια κοπέλα στο νοσοκομείο γιατί δεν αισθανόταν καλά και περιέγραψε το τί αντελήφθη κατά την άφιξη του αλλά και κατά τη διαδρομή. Ανέφερε μεταξύ άλλων ότι οι δύο συζητούσαν μεταξύ τους έντονα και ο άντρας της έλεγε ότι την αγαπά και νοιάζεται για αυτήν και αυτή του έλεγε ότι είναι κακό άτομο και ότι δεν νοιάζεται για αυτήν, ότι στον ίδιο δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ήταν ζευγάρι και ότι ο άντρας έτρεφε αγάπη προς τη γυναίκα. Ανέφερε επίσης ότι όταν έφθασαν, ο ίδιος κατέβηκε να μιλήσει με ένα γνωστό του, ότι η κοπέλα πήγε κοντά του και τον ρώτησε αν θα μπορούσε να την πάρει πίσω όταν τελειώσει και ότι αμέσως κοντά τους πήγε και ο άντρας, ο οποίος της είπε να πάνε μέσα και ότι έχει αυτός το τηλέφωνο του μάρτυρα. Αντεξετασθείς ανέφερε ότι όταν αντίκρισε τη γυναίκα φαινόταν "νορμάλ", ότι της έδωσε τη σακούλα προληπτικά επειδή δεν φαινόταν καλά, πράγμα που έκρινε από το γεγονός ότι ζητούσε να πάει στο νοσοκομείο και όχι από κάτι που είδε σε αυτήν. Ανέφερε επίσης ότι δεν είχε αντιληφθεί η κοπέλα να έτρεμε ή να βρισκόταν σε σοκ, ούτε να ήταν ιδιαίτερα αναστατωμένη, ότι οι δύο μιλούσαν έντονα στην αγγλική γλώσσα την οποία αντιλαμβάνεται ο ίδιος, όχι όμως 100%, ότι δεν απέκλειε να του είπε ο Κατηγορούμενος όταν τους συνάντησε αρχικά ότι βρήκε την κοπέλα στο δρόμο και ήθελε να την βοηθήσει, αλλά παράλληλα ανέφερε πως αν του το έλεγε και το θυμόταν όταν έδιδε την κατάθεση του, θα το είχε αναφέρει. Επίσης ανέφερε ότι δεν τον άκουσε να την αποκαλεί «μαύρη» σε οποιοδήποτε στάδιο, ενώ κατά την επαναξέταση ερωτηθείς αν παρατήρησε ότι δεν ήταν αναστατωμένη ή σοκαρισμένη και αν έδωσε σημασία σε αυτά τα πράγματα, ανέφερε ότι δεν μπαίνει σε πολλές λεπτομέρειες διότι έχει «τα δικά του», ήταν περασμένη και η ώρα και πως αν έδινε σημασία στον καθένα που μπαίνει στο ταξί θα έπρεπε να γράψει βιβλία. Ο Μ.Κ.4, υιοθέτησε την κατάθεση του Έγγραφο Στ, στην οποία αναφέρει ότι κατάγεται από το Καμερούν, ότι είναι φίλος με τον Α., ο οποίος διατηρεί δεσμό με την Παραπονούμενη και ότι και με την Παραπονούμενη διατηρεί φιλική σχέση και μιλούν συχνά στο τηλέφωνο. Επίσης αναφέρει ότι στις 2.4.22 τον πήρε τηλέφωνο η Παραπονούμενη μέσω «Whatsapp», ότι είχαν μια φυσιολογική συζήτηση χωρίς να του πει που βρισκόταν, ότι καθώς μιλούσαν κάποιος άλλος φίλος του τον κάλεσε με αποτέλεσμα η κλήση με την Παραπονούμενη να τεθεί σε αναμονή, ότι ο ίδιος νόμισε ότι η Παραπονούμενη διέκοψε την κλήση και ότι όταν ολοκλήρωσε το άλλο τηλεφώνημα, αντελήφθη ότι η κλήση με την Παραπονούμενη συνέχιζε, αλλά η Παραπονούμενη δεν μιλούσε. Ότι μπορούσε, παρά ταύτα, να ακούσει μια αντρική φωνή η οποία έλεγε "Σου είπα ότι σ' αγαπώ" και την Παραπονούμενη να του λέει "Άφησε με θέλω να φύγω", ότι άκουσε την Παραπονούμενη να τσιρίζει λέγοντας "Άφησε με μόνη" και τον άντρα να της λέει "Δεν θα πάεις πουθενά" και ότι επίσης άκουσε την Παραπονούμενη να του λέει "Είμαι ασθματική. Παρε με νοσοκομείο" και ο άντρας να της λέει "Θα σε πάρω στο νοσοκομείο αλλά όχι τώρα". Ενόψει του ότι η Παραπονούμενη δεν ανταποκρίνετο στα μηνύματα του και επειδή φοβήθηκε και πανικοβλήθηκε από αυτά που άκουγε, κάλεσε τον Αστυνομικό Σταθμό Παραλιμνίου, όπου έδωσε το τηλέφωνο της Παραπονούμενης και του φίλου του Α., τον οποίο εν τέλει κάλεσε η Αστυνομία, αφού η Παραπονούμενη δεν ανταποκρινόταν. Επίσης ανέφερε ότι η Παραπονούμενη τελικά απάντησε τις κλήσεις και τους ανέφερε ότι βρισκόταν στο νοσοκομείο και ότι ο ίδιος όταν πληροφορήθηκε πως την βρήκαν πήγε για ύπνο. Θέση του ήταν επίσης ότι την επόμενη μέρα η Παραπονούμενη του ανέφερε ότι η ίδια τσακώθηκε με τον άντρα αυτό (σωματικά) και γι' αυτό έπαθε κρίση άσθματος και έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο, ενώ επίσης του ανέφερε ότι η Αστυνομία θα την έπαιρνε τη μέρα εκείνη για να την εξετάσει ο γιατρός. Ανέφερε επίσης ότι η κλήση παρέμεινε ανοικτή για περίπου 40 λεπτά και ότι αυτό που συνέβαινε κατά τη διάρκεια της κλήσης ήταν τρομακτικό. Αντεξετάστηκε, μεταξύ άλλων, ως προς τη διάρκεια της συνομιλίας του με την Παραπονούμενη για να του υποβληθεί πως δεν μίλησαν 3-4 λεπτά αλλά 12, ως προς το γεγονός ότι δεν αναφέρει στην κατάθεση του ότι η διάρκεια της κλήσης ήταν 40 λεπτά, ως προς το τί ακριβώς είχε ακούσει, πόσο καθαρά μπορούσε να ακούσει τα όσα κατ' ισχυρισμόν άκουσε, αλλά και ως προς το πότε άκουσε την Παραπονούμενη να λέει «είμαι ασθματική, πάρε με στο νοσοκομείο». Ο Μ.Κ.5 υιοθέτησε την κατάθεση του Έγγραφο Ζ με την οποία ανέφερε ότι εργάζεται ως φρουρός στο Γ.Ν.Α., ότι στις 2.4.22 βρισκόταν καθήκον, ότι είδε έναν άντρα τον οποίο αναγνώρισε ως τον Κατηγορούμενο, ο οποίος φαινόταν συγχισμένος και μιλούσε στο τηλέφωνο με σπαστά ελληνικά και αγγλικά. Επίσης ανέφερε ότι στο μέρος των εγγραφών βρισκόταν μια κοπέλα πιθανόν αφρικανικής καταγωγής, η οποία έκανε την εγγραφή της για να εξεταστεί, ότι αφότου ολοκλήρωσε την εγγραφή της την έβαλε να καθίσει στο χώρο υποδοχής και ότι μετά πήγε προς το μέρος του προαναφερόμενου άντρα, ο οποίος άρχισε από μόνος του να του λέει ότι ενδιαφέρεται για την κοπέλα, ότι την έφερε στο νοσοκομείο γιατί νοιάζεται για εκείνη και ότι την αγαπά. Ανέφερε επίσης ότι ο ίδιος φώναξε στην κοπέλα για να δουν αν μπορούσαν να βρουν μια λύση και η ίδια του ανέφερε μπροστά από τον άντρα ότι θέλει την ησυχία της και ότι δεν θέλει άλλα προβλήματα με αυτόν. Επίσης ανέφερε ότι η κοπέλα προέβη σε μια κίνηση με τα χέρια της, από την οποία ο μάρτυρας αντελήφθη ότι πιθανόν ο Κατηγορούμενος να την είχε πιάσει από το λαιμό με τα χέρια του. Μετά από αυτά η γυναίκα κάθισε στο χώρο υποδοχής και ο άντρας αποχώρησε από το νοσοκομείο. Περιέγραψε την κοπέλα ως φοβισμένη και ταραγμένη και αντεξετάστηκε ως προς το γεγονός ότι δεν εντοπίζονται τέτοιες αναφορές στην κατάθεση του, ενώ κληθείς να αναφέρει πως αντελήφθη ότι ο Κατηγορούμενος ήταν συγχυσμένος, ανέφερε ότι είχε αμηχανία, νευρικότητα και εν γένει δεν ήταν ήσυχος. Δεν θυμόταν αν ο Κατηγορούμενος έκανε φασαρία, αλλά δεν απέκλεισε να τον έβγαλε έξω αν έκανε κάτι τέτοιο. Δεν αισθάνθηκε όμως ότι η κατάσταση μεταξύ τους ήταν τέτοια που έπρεπε να καλέσει την Αστυνομία, δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο ο Κατηγορούμενος να έφυγε πριν έρθει η αστυνομία, αλλά θέση του ίδιου ήταν πως πριν έρθει η αστυνομία ο Κατηγορούμενος ήταν εκεί. Σε υποβολή ότι δεν υπήρχε οποιοδήποτε πρόβλημα μεταξύ τους για να βοηθήσει, διαφώνησε. Η Μ.Κ.6 υιοθέτησε την κατάθεση της Έγγραφο Θ, στην οποία αναφέρει ότι εργάζεται ως νοσηλευτική λειτουργός στο Γ.Ν.Α., ότι στις 2.4.22 και ώρα 23:00 αξιολόγησε στο δωμάτιο διαλογής την Παραπονούμενη, ότι στο δωμάτιο ήταν μόνο οι δύο τους, ότι η πόρτα ήταν κλειστή και ότι Παραπονούμενη της είχε αναφέρει ως συμπτώματα τη δυσκολία στην αναπνοή και την κόπωση, συμπτώματα που είχε για μια ώρα περίπου προηγουμένως. Ανέφερε επίσης ότι η μάρτυρας φαινόταν φοβισμένη και ότι έξω από γυαλί του δωματίου διαλογής στεκόταν άντρας ο οποίος κοίταζε μέσα (τον οποίο αναγνώρισε ως τον Κατηγορούμενο), ότι αυτός κάτι έλεγε ενόσω μιλούσε με την κοπέλα χωρίς η ίδια να δίνει σημασία σε αυτό, ότι σε κάποια στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο της κοπέλας και αυτή το απάντησε χωρίς η μάρτυρας να δίνει σημασία για να ακούσει τί έλεγε και ότι ο άντρας όταν την είδε της είπε να κλείσει το τηλέφωνο για να συνεχίσει η διαδικασία αξιολόγησης της. Ανέφερε επίσης ότι η ίδια όταν τον άκουσε, άνοιξε την πόρτα με σκοπό να λάβει τη βοήθεια του για να συνεννοηθεί καλύτερα μαζί της για το rapid test, γιατί η εντύπωση που είχε ήταν ότι ήταν φοβισμένη και ότι πιθανόν να μην καταλάβαινε. Θέση της ήταν επίσης ότι όταν του άνοιξε αυτός της μίλησε απότομα λέγοντας της να συνεργαστεί με τους γιατρούς και τους νοσηλευτές και ότι μετά από αυτό ο Κατηγορούμενος έμεινε έξω και η μάρτυρας έκλεισε την πόρτα, ότι διενήργησε το τέστ και ότι ακολούθως και λόγω του τρόπου που ο άντρας της είχε μιλήσει, την ρώτησε αν συνέβαινε κάτι, αλλά η κοπέλα δεν της απάντησε. Μετά τη διαλογή της είπε να πάει για εγγραφή και να περιμένει στην αίθουσα αναμονής να την φωνάξουν και αργότερα εξετάστηκε από ιατρό. Αντεξετασθείσα δεν θυμόταν αν κατά το χρόνο που η Παραπονούμενη εισήλθε στο δωμάτιο διαλογής, οποιοδήποτε άλλο άτομο μπήκε ή προσπάθησε να εισέλθει σε αυτό, ούτε μπορούσε να δώσει άλλες λεπτομέρειες σχετικά με την αναφορά της ότι ο Κατηγορούμενος μίλησε απότομα στην κοπέλα. Ανέφερε επίσης ότι όταν είδε την κοπέλα αρχικά δεν αντελήφθη τα χαρακτηριστικά που εντόπισε όταν την είδε μέσα, ότι η πίεση της ήταν κανονική και ότι τα μόνα συμπτώματα που της ανέφερε ήταν αυτά που καταγράφει στην κατάθεση της. Η Μ.Κ.7 κατέθεσε ως εμπειρογνώμονας και συγκεκριμένα ιατραδικαστής και υιοθέτησε την έκθεση Έγγραφο Θ, την οποία ετοίμασε, αφού εξέτασε την Παραπονούμενη στις 3.4.
2. Σε αυτήν αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι από την εξέταση της δεν εντόπισε κακώσεις στα γεννητικά της όργανα, ούτε άλλες κακώσεις στο υπόλοιπο σώμα. Υποστήριξε επίσης ότι η απουσία κακώσεων στα γεννητικά όργανα ή στο υπόλοιπο σώμα της Παραπονούμενης δεν δύναται ούτε να επιβεβαιώσει, αλλά ούτε και να αποκλείσει βιασμό. Αντεξετάστηκε για να της υποβληθεί ότι η απουσία κακώσεων στα γεννητικά όργανα ή στο σώμα της, τη στιγμή που η ίδια ισχυρίστηκε ότι δέχθηκε χαστούκια και ότι ο Κατηγορούμενος την έπιασε από το λαιμό και ότι εν τέλει την βίασε, καταδεικνύει ότι δεν υπέστη κακοποίηση ή βιασμό, θέση με την οποία η μάρτυρας διαφώνησε επεξηγώντας ότι τέτοια τοποθέτηση είναι ιατροδικαστικά εσφαλμένη. Ο Κατηγορούμενος, ως ήδη λέχθηκε επέλεξε το δικαίωμα της σιωπής ενώ δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Οι καταθέσεις όμως που έδωσε στην αστυνομία κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 7 και
3. Στην κατάθεση του Τεκμήριο 7 πέραν από κάποιες προσωπικές πληροφορίες, αναφέρει ότι δεν είχε σεξουαλική επαφή τη δεδομένη ημερομηνία με την Παραπονούμενη, αλλά δύο μήνες προηγουμένως με τη συγκατάθεση της, ότι την επίδικη νύχτα την κάλεσε στο διαμέρισμα του για να κάνουν σεξ, ότι αυτή του είπε ότι θα πήγαινε νοουμένου ότι θα την πλήρωνε €100, ότι ο ίδιος κατά το χρόνο που την κάλεσε ήταν λίγο μεθυσμένος και ότι εξ αιτίας τούτου, της είπε ότι θα της έδινε τα €
4. Επίσης αναφέρει ότι όταν πήγε στο σπίτι του η Παραπονούμενη του ζήτησε τα €100 για να κάνουν σεξ, ότι αυτός της είπε ότι δεν τα είχε, και ότι τότε αυτή άρχισε να φωνάζει και να τον απειλεί επειδή της είπε ψέματα, ενώ μετά του είπε ότι δεν αισθανόταν καλά και συγκεκριμένα του ανέφερε ότι είχε πρόβλημα με το στομάχι της και του ζήτησε να την πάρει στο νοσοκομείο, πράγμα που αυτός έκανε καλώντας ταξί που τους μετέφερε στο νοσοκομείο, όπου και πάλιν τον απείλησε. Με τη συμπληρωματική κατάθεση του Τεκμήριο 8, επαναλαμβάνει ουσιαστικά τα λεγόμενα του στην κατάθεση Τεκμήριο 7, σημειώνοντας ότι το σεξ που είχε κάνει με την Παραπονούμενη επ' αμοιβή, ήταν τρεις μήνες προηγουμένως και ότι επίσης έχει βίντεο μαζί της το οποίο παρέδωσε στην Μ.Κ.1 (βλ. Τεκμήριο 3). Β. Αξιολόγηση Μαρτυρίας - Ευρήματα Έχουμε παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες και εξετάσαμε όπως επιβάλλεται τη μαρτυρία τους, καθώς και κάθε άλλη μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί υπό μορφή δηλώσεων ή εγγράφων εν τη εννοία του περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ.
5. Είμαστε σε θέση να αξιολογήσουμε την αξιοπιστία των μαρτύρων και την ως άνω μαρτυρία, προς εξαγωγή των αναγκαίων ευρημάτων και συμπερασμάτων επί των πραγματικών γεγονότων. Ι. Καταγγελία- Διερεύνηση (Μ.Κ.1, Μ.Κ.4, Μ.Κ.7) Προτού λεχθεί οτιδήποτε άλλο, θα πρέπει να σημειωθεί πως ένα μέρος των γεγονότων και δη αυτών που αφορούν τη διερεύνηση της υπόθεσης παρέμεινε, ως επί το πλείστον αναντίλεκτο. Και αναφερόμαστε βέβαια κατ' αρχάς στη μαρτυρία του Μ.Κ.4, ο οποίος παρ' ότι αμφισβητήθηκε επί άλλων σημείων, αναφορά στα οποία θα γίνει στη συνέχεια, εντούτοις δεν αμφισβητήθηκε, ούτε και του έγινε οποιαδήποτε υποβολή, εν σχέσει με τη θέση του ότι κατά την 2.4.22 τηλεφώνησε στην Αστυνομία και ανέφερε ότι, συνεπεία τηλεφωνικής επικοινωνίας του με την Παραπονούμενη είχε αντιληφθεί ότι αυτή βρισκόταν με άγνωστο άντρα, σε μέρος που δεν γνώριζε ο ίδιος, υπό τις περιστάσεις που τους περιέγραψε και οι οποίες εγκυμονούσαν κίνδυνο για την ίδια. Τη θέση του αυτή την αποδεχόμαστε και αποτελεί συνακόλουθα και εύρημα μας, αφού και η Μ.Κ.1 ανέφερε, χωρίς επί τούτου να αμφισβητηθεί, ότι στις 2.4.22 και περί ώρα 23:00 ενημερώθηκε από συγκεκριμένο συνάδελφο της ότι είχε επικοινωνήσει με το Σταθμό αλλοδαπός άντρας, με το όνομα Guy (που είναι το μικρό όνομα του Μ.Κ.4) και ανέφερε ότι φίλη του (με το μικρό όνομα της Παραπονούμενης και καταγόμενη από τη χώρα καταγωγής της τελευταίας), βρισκόταν στο σπίτι ενός άντρα και ότι αυτός την πίεζε να κάνει σεξ μαζί του, ότι έκλαιγε και ότι δεν ήξερε τί της συνέβαινε. Μετά λοιπόν από την ενημέρωση της οποίας έτυχε η Αστυνομία από τον Μ.Κ.4, τη συνέχεια στα όσα ακολούθησαν δίδει η μαρτυρία της Μ.Κ.
6. Η Μ.Κ.1 δεν γνώριζε οιοδήποτε εκ των εμπλεκομένων μερών, ούτε και διαφάνηκε να είχε οποιοδήποτε συμφέρον από την έκβαση της υπόθεσης. Επρόκειτο δηλαδή για ανεξάρτητη μάρτυρα, η οποία κατέθεσε ως προς το πώς αντελήφθη τα πράγματα και περιέγραψε καθηκόντως τα γεγονότα που περιήλθαν στην αντίληψη της, ως εκ της εμπλοκής της στη διερεύνηση της παρούσας. Εν γένει η μαρτυρία της χαρακτηριζόταν από ευθείς και λεπτομερείς απαντήσεις, χωρίς διάθεση υπεκφυγής. Η βασιμότητα των όσων ανέφερε επιβεβαιώνεται και από την αντιπαραβολή της μαρτυρίας της με τη λοιπή αξιόπιστη μαρτυρία στην υπόθεση, γραπτή και προφορική. Μεγάλο δε μέρος της δεν αμφισβητήθηκε. Πέραν λοιπόν από τη μη αμφισβήτηση της θέσης της περί της ενημέρωσης της Αστυνομίας από τον Μ.Κ.4 για τα ανωτέρω, δεν αμφισβητήθηκε ούτε η θέση της ότι ακολούθησαν ενέργειες μέσω υπηρεσιών τηλεπικοινωνιών και ότι η ίδια ενημερώθηκε εν τέλει ότι το πρόσωπο στο οποίο αφορούσε η πληροφορία βρισκόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου (Γ.Ν.Α.), όπου μετέβη και η ίδια. Επίσης δεν αμφισβητήθηκε η θέση της ότι πριν η ίδια φτάσει στο μέρος και δει την Παραπονούμενη, την τελευταία είδε μια νοσοκόμα στο δωμάτιο διαλογής (Μ.Κ.6), χωρίς η Παραπονούμενη να αποκαλύψει στην εν λόγω νοσοκόμα οτιδήποτε περί βιασμού. Πράγμα, που ανέφερε στην ίδια τη Μ.Κ.1, όταν έφθασε στο νοσοκομείο και μίλησαν κατ' ιδίαν στο σχετικό δωμάτιο της Αστυνομίας. Από αυτή τη πτυχή της μαρτυρίας της, ό,τι αμφισβητήθηκε αφορούσε αφενός την περιγραφή της Παραπονούμενης όταν την εντόπισε η ίδια στο Γ.Ν.Α. και αφετέρου τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες, η τελευταία της ανέφερε ότι βιάστηκε από τον Κατηγορούμενο. Ως προς το πρώτο ζήτημα που αφορά την περιγραφή της Παραπονούμενης, σημειώνουμε ότι πράγματι αμφισβητήθηκε έντονα η θέση της (Μ.Κ.1) ότι η Παραπονούμενη ήταν σε κατάσταση σοκ, ότι έτρεμε ολόκληρη και ότι τα πόδια της χτυπούσαν νευρικά στο έδαφος. Και τούτο, με αναφορά και στα πλάνα από το Γ.Ν.Α, τα οποία της υπεδείχθησαν (βλ. Τεκμήριο 1.11). Πρέπει βέβαια να τονιστεί αφενός πως τα πλάνα που της υποδείχθηκαν, δεν προέρχονται από το δωμάτιο της αστυνομίας όπου η Μ.Κ.1 συνομίλησε με την Παραπονούμενη[1] και αφετέρου ότι προηγούνται χρονικά της στιγμής που η Μ.Κ.1 την είδε. Είναι βέβαια γεγονός ότι, στα πλάνα που υπεδείχθησαν στην Μ.Κ.1, οι κινήσεις της Παραπονούμενης φαίνονται να είναι, εν πολλοίς, συγκροτημένες. Τούτο όμως, δεν αποκλείει, κατά την κρίση μας, τη θέση της Μ.Κ.1, ότι η Παραπονούμενη ήταν πράγματι στην κατάσταση που περιέγραψε, κατά το χρόνο και χώρο που η ίδια την είδε και που ως ήδη λέχθηκε, διέφερε από το χρόνο και χώρο των πλάνων που της υποδείχθηκαν. Και τούτο διότι η εισήγηση της υπεράσπισης παραλείπει να λάβει υπόψη ότι, κατά το χρόνο που λήφθηκαν τα πλάνα, δεν ετίθετο θέμα από πλευράς Παραπονούμενης υποβολής καταγγελίας, ούτε ανέμενε την εμπλοκή της Αστυνομίας (η οποία θυμίζουμε ότι ενεπλάκη ένεκα των ενεργειών του Μ.Κ.4). Όταν δε πλέον η Μ.Κ.1 τη συνάντησε, η Παραπονούμενη ήρθε, εκ των πραγμάτων, απρόσμενα αντιμέτωπη με το δίλημμα της καταγγελίας των συμβάντων, για τα οποία μάλιστα είχε ήδη, ως η θέση της απειληθεί, ότι αν τα αποκάλυπτε θα κινδύνευε από τον Κατηγορούμενο. Υπό το πρίσμα αυτό λοιπόν, δεν μπορούμε να αποδεχθούμε τη σχετική εισήγηση της υπεράσπισης. Εξάλλου η Μ.Κ.1 δεν είχε λόγο να επινοήσει την περιγραφή αυτή της Παραπονούμενης, ούτε άλλωστε μας υποδείχθηκε κάποιο κίνητρο που δυνατόν να είχε για να ενεργήσει έτσι, ούτε εν πάση περιπτώσει γνώριζε την Παραπονούμενη ή τον Κατηγορούμενο, για να έχει λόγο να υποστηρίξει την πρώτη, έναντι του δεύτερου. Η δε παραστατικότητα και αμεσότητα με την οποία περιέγραφε την Παραπονούμενη, δεν αφήνει σε εμάς καμία αμφιβολία πως βίωσε, τα όσα κατέθετε[2]. Ως προς τη θέση της υπεράσπισης, ότι η Παραπονούμενη όταν εξήλθε από το γραφείο της αστυνομίας (βλ. Τεκμήριο 1.11, ώρα 1:04:05) φαίνεται επίσης να είναι ήρεμη, πρέπει να πούμε πως αντίθετα με τις εισηγήσεις της υπεράσπισης, δεν θεωρούμε πως τούτο πλήττει τη θέση της Μ.Κ.1 ως προς την περιγραφή της λίγο πριν. Αντίθετα κρίνουμε πως η συνέχεια αυτή είναι μάλλον αναμενόμενη, αν ληφθεί υπόψη η θέση της Μ.Κ.1 ότι στο μεταξύ η Παραπονούμενη καθησυχάστηκε και μπόρεσε να αισθανθεί ασφαλής και να της αναφέρει τα όσα κατά τη θέση της είχαν προηγηθεί. Έχοντας αποδεχθεί τη μαρτυρία της Μ.Κ.1 επί της περιγραφής της Παραπονούμενης για τους λόγους που πιο πάνω επεξηγήθηκαν, επανερχόμαστε στο δεύτερο ζήτημα αμφισβήτησης της μαρτυρίας της, που αφορά τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες η Παραπονούμενη ανέφερε στην εν λόγω μάρτυρα ότι βιάστηκε από τον Κατηγορούμενο. Επί τούτου η Μ.Κ.1 αντεξετάστηκε εκτενώς, για να της υποβληθεί ότι ένεκα της πληροφόρησης που (η Μ.Κ.1) είχε λάβει πριν μεταβεί στο νοσοκομείο, η ίδια υπέβαλε στην Παραπονούμενη ότι βιάστηκε, χωρίς η τελευταία να της αναφέρει (αυτόβουλα) οτιδήποτε για βιασμό. Ως και πιο πάνω υποδείξαμε δεν εντοπίζουμε λόγο ή κίνητρο από πλευράς Μ.Κ.1, για να πράξει κάτι τέτοιο. Άλλωστε και η ίδια η μάρτυρας ήταν κατηγορηματική στο ότι ουδέποτε ενεργεί με αυτόν τον τρόπο και ότι ούτε στην προκειμένη περίπτωση, ενήργησε ως της υποβλήθηκε. Εξάλλου ως πολύ λογικά εξήγησε, δεν είχε λόγο να εξωθήσει την Παραπονούμενη σε μια τέτοια δήλωση, αφού πράττοντας τούτο το μόνο που θα επιτύγχανε, ήταν να προσθέσει όγκο εργασίας στον εαυτό της, εμπλέκοντας τον στη διερεύνηση μιας χρονοβόρας και δύσκολης υπόθεσης βιασμού. Ως προς το εάν η αναφορά βιασμού ήταν αποτέλεσμα φόβου που η Παραπονούμενη αισθάνθηκε ένεκα της παρουσίας πολλών μελών της αστυνομίας στο μέρος, τούτο αποτελεί ζήτημα που θα εξετάσουμε στη συνέχεια με αναφορά και στη μαρτυρία της Παραπονούμενης. Επί του παρόντος σημειώνουμε τη θέση της Μ.Κ.1 ότι κατά το χρόνο που η Παραπονούμενη της εξιστόρησε τα συμβάντα, ευρίσκονταν μόνες τους στο δωμάτιο της αστυνομίας. Την αφήγηση λοιπόν προς τη Μ.Κ.1, από την Παραπονούμενη, των όσων κατά την τελευταία έλαβαν χώρα, ακολούθησε η ενημέρωση του ιατρού από την Μ.Κ.1, ο οποίος την εξέτασε εξωτερικά. Τούτο δεν αποτέλεσε αντικείμενο αμφισβήτησης μεταξύ των δύο πλευρών και αποτελεί συναφώς και δικό μας εύρημα. Ως προς το γιατί η Μ.Κ.1 ενημέρωσε τον ιατρό ότι υπήρχε ισχυρισμός βιασμού, πριν αυτός την εξετάσει, αποδεχόμαστε την πειστική εξήγηση που έδωσε η Μ.Κ.1, ότι δηλαδή σε περιπτώσεις βιασμού ακολουθεί ιατροδικαστική εξέταση και έτσι η ίδια καθηκόντως όφειλε να ενημερώσει σχετικά τον ιατρό, για να μπορέσει να προβεί στις περαιτέρω απαιτούμενες ενέργειες για τη διενέργεια της ιατροδικαστικής εξέτασης. Με τον ίδιο δε πειστικό τρόπο εξήγησε το, εν πολλοίς αυτονόητο, ότι δηλαδή ο Κατηγορούμενος δεν εξετάστηκε από ιατροδικαστή επειδή δεν υπήρχαν εξωτερικές κακώσεις ή καταγγελία ότι υπήρχε αντίσταση και τραυματισμός του. Τούτο οδηγεί συναφώς και στην απόρριψη της εισήγησης της υπεράσπισης, ότι τούτο συνιστά άλλη μια ένδειξη της ελλειπούς διερεύνησης της υπόθεσης, στην οποία κατά τη θέση της υπεράσπισης, προέβη η Μ.Κ.
7. Επίσης από τη μαρτυρία της δεν αμφισβητήθηκε η θέση της ότι, μετά που η Παραπονούμενη της είχε αναφέρει ότι το πρόσωπο που εμπλέκετο στην υπόθεση την είχε συνοδεύσει στο νοσοκομείο, η ίδια (η Μ.Κ.1) μέσω του κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης του Γ.Ν.Α., εντόπισε το πρόσωπο το οποίο ήταν με την Παραπονούμενη λίγο προηγουμένως. Αναντίλεκτο παρέμεινε και το ότι υπέδειξε τα σχετικά πλάνα στην Παραπονούμενη και αυτή της ανέφερε ότι πράγματι αυτό ήταν το πρόσωπο στο οποίο αναφερόταν και ότι φεύγοντας από το νοσοκομείο περί τις 01.45 π.μ. της 3.4.22, μετέβη με την Παραπονούμενη προς υπόδειξη της οικίας του εν λόγω προσώπου. Επίσης κοινό τόπο αποτέλεσε και το ότι την ίδια μέρα μετέβη στο διαμέρισμα που της υπέδειξε προηγουμένως η Παραπονούμενη, όπου εντόπισε τον Κατηγορούμενο και αφού του επέστησε την προσοχή στο Νόμο αυτός ανέφερε "I swear I didn't make sex with her", του επέδωσε γραπτώς τα δικαιώματα του, ενώ από τον Κατηγορούμενο λήφθηκαν δύο καταθέσεις (βλ. Τεκμήρια 7 και 8) καθώς και ένα βίντεο από την πλατφόρμα «youtube» (βλ. Τεκμήριο 3). Ως προς τη λήψη της πρώτης κατάθεσης της Παραπονούμενης τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 3.4.22 (Έγγραφο Γ), σημειώνουμε πως παρά τη σχετική αντεξέταση στην οποία υποβλήθηκε η Μ.Κ.1, δεν προέκυψε οποιαδήποτε σκοπιμότητα από τη λήψη της εν λόγω κατάθεσης στην αγγλική γλώσσα. Πράγμα που προκύπτει πως έγινε, αφενός διότι η Παραπονούμενη πράγματι γνώριζε σε ικανοποιητικό βαθμό την αγγλική γλώσσα και αφετέρου διότι δεν υπήρχε ευχέρεια να ληφθεί στη γαλλική γλώσσα, με την παρουσία διερμηνέα, κατά το δεδομένο χρόνο. Όταν δε κλήθηκε για να δώσει κατάθεση στη μητρική της γλώσσα στις 4.4.22 (Έγγραφο Δ), υιοθέτησε την πρώτη (Έγγραφο Γ ημερ. 3.4.22), πράγμα που επιβεβαιώνει τη θέση της Μ.Κ.1, ότι ο πρωταρχικός σκοπός για τον οποίο την κάλεσε για να δώσει συμπληρωματική κατάθεση, ήταν για να βεβαιωθεί ότι η πρώτη κατάθεση δεν περιείχε κάποιο λάθος, εξ ου και στο πλαίσιο της δεύτερης κατάθεσης, υιοθέτησε την πρώτη. Το ότι η Μ.Κ.1 δεν θυμόταν αν παράλληλα προέκυψαν και άλλα πράγματα που έπρεπε να ερωτηθεί, δεν θεωρούμε ότι επηρεάζει την αντικειμενικότητα της μάρτυρος, ούτε μεταβάλλει καθ' οιονδήποτε τρόπο την όλη εικόνα ή την αξιοπιστία της. Εξάλλου δεν είναι ασύνηθες, ούτε βέβαια και μεμπτό, μετά από τη λήψη μιας κατάθεσης να προκύψει ανάγκη για λήψη δεύτερης, με σκοπό τη διευκρίνιση ζητημάτων που μπορεί να προκύπτουν από την πρώτη. Το εάν δε η Παραπονούμενη προέβαλε αντιφατικές θέσεις στο πλαίσιο των δύο αυτών καταθέσεων της ή αν από το περιεχόμενο τους προκύπτουν ζητήματα που πλήττουν εν γένει την αξιοπιστία της, αυτό αποτελεί ζήτημα που θα απασχολήσει στο πλαίσιο της αξιολόγησης της δικής της μαρτυρίας. Επί του παρόντος όμως δεν θεωρούμε ότι υπάρχουν τέτοια στοιχεία ενώπιον μας που να μπορούν να οδηγήσουν σε συμπέρασμα ότι, η λήψη των δύο αυτών καταθέσεων καταδεικνύει πλημμέλεια ή μερολήψία από πλευράς της Μ.Κ.1 κατά την επιτέλεση του έργου της διερεύνησης, ως η θέση που επανειλημμένα της τέθηκε. Το δε γεγονός ότι η Μ.Κ.1 ανέφερε ότι ήταν η αστυνομία που κάλεσε την Παραπονούμενη για συμπληρωματική κατάθεση, ενώ η Παραπονούμενη ανέφερε ότι η ίδια ήταν αυτή που το ζήτησε, δεν θεωρούμε ότι αποτελεί ζήτημα δυνάμενο να κρίνει την γενικότερη αξιοπιστία των μαρτύρων αυτών, αλλά αντίθετα καταδεικνύει απουσία προσυνεννόησης μεταξύ τους, ως προς το τί θα κατέθεταν. Σε μείζον θέμα επιχείρησε βέβαια να αναγάγει η υπεράσπιση και το ότι το πρόσωπο προς το οποίο η Παραπονούμενη αναφέρει ότι τηλεφώνησε ενόσω βρισκόταν στο διαμέρισμα του Κατηγορούμενου, ήταν άντρας και όχι πρόσωπο γένους θηλυκού όπως εκ λάθους φαίνεται να καταγράφεται στην πρώτη της κατάθεση (Έγγραφο Γ)[3]. Η Μ.Κ.1 το απέδωσε σε λάθος, το ίδιο και η Παραπονούμενη. Πράγματι και εμείς είμαστε πεπεισμένοι ότι επρόκειτο περί λάθους που δεν αντελήφθη η Παραπονούμενη όταν της αναγνώστηκε η κατάθεση και εκεί αποδίδουμε την εν λόγω αναφορά, χωρίς άλλες προεκτάσεις. Αφού ούτως ή άλλως, δεν υπήρξε καμμιά εισήγηση ενώπιον μας, ότι υπήρχε άλλο πρόσωπο θηλυκού γένους, που είχε εμπλακεί στα όσα διαδραματίζονταν και εν πάση περιπτώσει το πρόσωπο το οποίο τηλεφώνησε στην Αστυνομία για να αναφέρει αυτά που αντελήφθη ενώ συνομιλούσε με την Παραπονούμενη, παρέμεινε αναντίλεκτο πως ήταν άντρας και δη ο Μ.Κ.
8. Ως προς τη μεροληψία που ουσιαστικά της καταλογίστηκε, με αναφορά στο ότι όταν συνάντησε τον Κατηγορούμενο έλεγξε το κινητό του και ότι αφότου αυτός της έδειξε τις συνομιλίες του με την Παραπονούμενη, αυτή έσβησε μέρος αυτών από το τηλέφωνο του, σημειώνουμε τα εξής. Η μάρτυρας με ειλικρίνεια δέχθηκε ότι ο Κατηγορούμενος της έδειξε στο κινητό του ένα video στο «youtube», αλλά απέρριψε κατηγορηματικά τα περί διαγραφής μέρους των συνομιλιών του με την Παραπονούμενη. Αποδεχόμαστε τη θέση της αυτή, αφού η γενική υποβολή που της έγινε παρέμεινε εν πολλοίς μετέωρη, χωρίς να συνοδευθεί από οποιαδήποτε συγκεκριμένη μαρτυρία που να δημιουργεί έστω κάποια υπόνοια, ότι κάτι τέτοιο συνέβη. Ως προς τα μηνύματα Τεκμήρια 11 και 12, τα οποία εκτύπωσε από το κινητό της Παραπονούμενης, σε σχέση με τα οποία της τέθηκε πως η Παραπονούμενη διέγραψε μέρη των συνομιλιών αυτών, η μάρτυρας επέμεινε πως ό,τι της υπέδειξε η Παραπονούμενη εκτυπώθηκε και ευρίσκεται στο Δικαστήριο. Επί τούτου σημειώνουμε πως δεν διατηρούμε καμμιά αμφιβολία, πως η μάρτυρας εκτύπωσε ό,τι της υπέδειξε η Παραπονούμενη κατά τον εν λόγω χρόνο, αφού ως ήδη υποδείξαμε κανένα συμφέρον ή όφελος θα είχε να παραποιήσει μαρτυρία. Ως προς το χρόνο που έγινε η εκτύπωση και πάλιν αποδεχόμαστε ότι έγινε αρκετούς μήνες μετά την καταγγελία και λίγο πριν την έναρξη της ακρόασης, και τούτο διότι τότε περιήλθε στην αντίληψη της Μ.Κ.1, η ύπαρξη τους. Επομένως δεν θεωρούμε ότι ευσταθεί η εισήγηση περί μεροληπτικής διερεύνησης επειδή, «ούσα και ανακρίτρια της υπόθεσης, ενώ έλαβε τρεις καταθέσεις από την Παραπονούμενη, περίμενε 17 μήνες μετά την καταγγελία για να ζητήσει να φέρει το κινητό της η παραπονούμενη . », αφού εκ των πραγμάτων δεν είχε ένδειξη είτε από πλευράς Κατηγορούμενου, είτε από πλευράς Παραπονούμενης, για την ύπαρξη τέτοιων στοιχείων. Το αν βέβαια η Παραπονούμενη είχε διαγράψει οποιοδήποτε μέρος των συνομιλιών αυτών, εννοείται ότι αφορά την αξιολόγηση της μαρτυρίας της ίδιας και μόνο, εξ ου και επί τούτου θα επανέλθουμε κατωτέρω. Επί του παρόντος πάντως, σημειώνουμε τη θέση της ότι η ίδια δεν αντελήφθη οτιδήποτε διαγραμμένο στο κινητό της Παραπονούμενης. Επίσης άλλο στοιχείο μεροληπτικής συμπεριφοράς που της καταλογίζεται, είναι ότι απέφυγε να καταγράψει όλα όσα έγιναν εκείνο το βράδυ στο Τεκμήριο 2 και συγκεκριμένα ότι παρέλειψε να καταγράψει την άφιξη τριών αστυνομικών στο ΤΑΕΠ, όπως και τις συνομιλίες της με νοσοκόμους και το γιατρό, ενώ επίσης της αποδίδεται ότι παρέλειψε να λάβει από αυτούς κατάθεση. Επί τούτου κατ' αρχάς σημειώνουμε ότι το Τεκμήριο 2, αποτελεί στην ουσία μια σύνοψη των σημαντικότερων, κατά τη μάρτυρα σημείων, που περιέχουν τα πλάνα που λήφθηκαν από το νοσοκομείο και ως τέτοια, δεν αναμένεται να περιέχει κάθε πτυχή των εκεί διαμειφθέντων. Εξάλλου τα ίδια τα πλάνα τέθηκαν ενώπιον μας αυτούσια (βλ. Τεκμήριο 1.11) και συνεπώς αδυνατούμε να αποδώσουμε στη μάρτυρα οποιοδήποτε αλλότριο κίνητρο, λόγω μη αναφοράς των όσων η υπεράσπιση υπέδειξε. Σε κάθε περίπτωση σημειώνουμε ότι, όπως και η ίδια η Μ.Κ.1 πειστικά εξήγησε, οι άλλοι αστυνομικοί δεν είχαν κάποιο ουσιαστικό ρόλο, ούτε κάποια μαρτυρία να προσφέρουν, ο δε γιατρός είχε ετοιμάσει έκθεση και μπορούσε να κληθεί να μαρτυρήσει σε σχέση με αυτή. Ούτε βέβαια θα μπορούσε ευλόγως η Μ.Κ.1 να προβλέψει ότι η υπεράσπιση θα προέβαλλε τη θέση ότι, η Παραπονούμενη κατήγγειλε ψευδώς βιασμό, επειδή είδε στο μέρος πολλούς αστυνομικούς και φοβήθηκε, για να τίθετο θέμα από πλευράς της μάρτυρος να δώσει έμφαση στην παρουσία τους. Ως προς τους νοσοκόμους δε, σημειώνεται πως λήφθηκε κατάθεση από τη Μ.Κ.6, η οποία είχε πρώτη εξετάσει την Παραπονούμενη και δεν είναι αντιληπτό ούτε και υποδείχθηκε, τί θα προσέθετε στην υπόθεση προς όφελος του Κατηγορούμενου η λήψη καταθέσεων από άλλους νοσοκόμους, ή πώς ακριβώς επηρεάστηκε ο Κατηγορούμενος στην υπεράσπιση του από τη μη λήψη καταθέσεων από αυτούς. Επομένως είναι προφανές πως οι θέσεις της υπεράσπισης περί μεροληπτικής διερεύνησης παρέμειναν εν πολλοίς σε επίπεδο υποβολών που δεν έγιναν δεκτές και δεν υποστηρίχθηκαν από μαρτυρία. Έμειναν κατ' επέκταση μετέωρες και χωρίς ίχνος ερείσματος που να τείνει να δημιουργήσει, έστω και εν είδει υπόνοιας, την πιο αμυδρή αμφιβολία στο μυαλό μας περί της ύπαρξης τέτοιας μεροληψίας από πλευράς Μ.Κ.
9. Πόσω δε μάλλον να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι διερεύνησε την υπόθεση, λαμβάνοντας ως δεδομένη την ενοχή του Κατηγορούμενου, ως ήταν η εισήγηση της υπεράσπισης, την οποία υπό το φως των ανωτέρω δεν μπορούμε να αποδεχθούμε. Επομένως και στη βάση των ανωτέρω, αποδεχόμαστε στο σύνολο τη μαρτυρία της Μ.Κ.1, στην οποία και βασιζόμαστε για να εξαγάγουμε ανάλογα ευρήματα. Βεβαίως παρά την καλή εντύπωση που άφησε η μάρτυρας, τονίζουμε ότι το Δικαστήριο δεν δεσμεύεται από την εντύπωση που η ίδια απεκόμισε διαβάζοντας τα μηνύματα Τεκμήρια 11 και 12, όσο και αν πιστεύουμε ότι ειλικρινώς εξέφρασε την άποψη αυτή. Και τούτο διότι το ζήτημα αυτό άπτεται της αξιολόγησης της μαρτυρίας των εμπλεκομένων στα ουσιώδη γεγονότα και ως τέτοιο, θα κριθεί από το ίδιο το Δικαστήριο. Πέραν των ανωτέρω σημειώνουμε πως παρέμεινε επίσης αναντίλεκτο ότι στο πλαίσιο διερεύνησης της υπόθεσης, η Παραπονούμενη κατόπιν ενεργειών της Αστυνομίας, εξετάστηκε στις 3.4.22 από τη Μ.Κ.7, πράγμα το οποίο επιβεβαιώθηκε και από την ίδια τη Μ.Κ.7, της οποίας η εμπειρογνωμοσύνη στον τομέα της ιατροδικαστικής επιστήμης δηλώθηκε και εγκρίθηκε ως παραδεκτό γεγονός. Στη βάση δε των ανωτέρω, την αποδεχόμαστε και εμείς ως εμπειρογνώμονα στον τομέα αυτό. Ήταν μάρτυρας που δεν γνώριζε οποιονδήποτε εκ των εμπλεκομένων στην υπόθεση, ούτε είχε οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον να εξυπηρετήσει. Η εντύπωση που αποκομίσαμε ήταν ότι η ίδια προσπάθησε με τρόπο αμερόληπτο και αντικειμενικό να παραθέσει την επιστημονική της άποψη επί του ζητούμενου, που δεν ήταν άλλο από το εάν η απουσία κακώσεων στα γεννητικά και περιγεννητικά όργανα ή και στο υπόλοιπο σώμα, την οποία διαπίστωσε (βλ. Έγγραφο Θ) και η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη, μπορούσε να αποκλείσει το ενδεχόμενο βιασμού ή κακοποίησης. Η μάρτυρας δίδοντας τα απαραίτητα στοιχεία και εχέγγυα για να μπορεί το Δικαστήριο να ελέγξει τη μαρτυρία της και συμμορφούμενη πλήρως προς τις σχετικές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας τέτοιων προσώπων, τις οποίες είχαμε υπόψιν κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας της[4], εξήγησε πειστικά τους λόγους για την κατάληξη της. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι αποτελεί γενική αρχή της ιατροδικαστικής επιστήμης ότι η μη εύρεση κακώσεων στα εν λόγω σημεία δεν μπορεί, ούτε να επιβεβαιώσει, αλλά ούτε και να αποκλείσει βιασμό. Παρά δε τις αντίθετες εισηγήσεις της υπεράσπισης, η μάρτυρας παρέμεινε σταθερή στη θέση της, την οποία αιτιολόγησε, λέγοντας αφενός πως μετά από χαστούκισμα, πολλές φορές το μόνο που προκύπτει είναι κάποια ερυθρότητα που διαρκεί πολύ λίγο χρόνο και δεν συνοδεύεται από οίδημα ή εκχύμωση ή ακόμα και εντυπώματα και αφετέρου ότι η Παραπονούμενη εξετάστηκε από την ίδια την επομένη του συμβάντος. Αφήνοντας έτσι να γίνει ξεκάθαρα αντιληπτό, ότι ο μη εντοπισμός τέτοιων ενδείξεων την επομένη, δεν αποκλείει να είχε υποστεί χαστούκισμα, ως ήταν η θέση της, αλλά ούτε και το αντίθετο. Εξήγησε ακόμα ότι η ύπαρξη είτε εντυπώματος είτε οιδήματος είτε εκχύμωσης, εξαρτάται και από το πόσο ισχυρή είναι η δύναμη με την οποία διενεργείται η επίθεση, αλλά και η σωματική διάπλαση του ατόμου που δέχεται την επίθεση, επισημαίνοντας, πως η εδώ Παραπονούμενη, ήταν άτομο μέτριας σωματικής διάπλασης και όχι για παράδειγμα παιδί, επί του δέρματος του οποίου, μπορεί ευκολότερα να παραμείνει ένδειξη κάποιας κακοποίησης. Τούτων δεδομένων αδυνατούμε να αποδεχθούμε τη θέση της συνηγόρου του Κατηγορούμενου ότι η μάρτυρας εντέχνως απέφευγε να απαντήσει ευθέως, αφού ό,τι παρατηρήσαμε ήταν ότι διασυνέδεε τα όσα ανέφερε με δεδομένα της υπόθεσης. Στο ίδιο πλαίσιο υπέδειξε επίσης ότι ο λαιμός, όπου η Παραπονούμενη είχε υποδείξει επίθεση, είναι ευαίσθητο όργανο με αποτέλεσμα οποιαδήποτε πίεση ακόμη και μικρής ισχύος, να εκλαμβάνεται από το άτομο που τη δέχεται ως μεγάλη. Για να καταλήξει έτσι στο ότι, ακόμα και η αναφορά της Παραπονούμενης ότι την έσφιγγε δυνατά από το λαιμό, να μην μπορεί να οδηγήσει οπωσδήποτε σε συμπέρασμα ότι θα έπρεπε να εντοπιστούν σχετικές ενδείξεις στο σημείο εκείνο και μάλιστα ώρες μετά το επίδικο συμβάν. Απέρριψε δε τη θέση ότι τα δεδομένα της υπόθεσης συνιστούν ειδική περίπτωση και πως τα όσα ανέφερε αποτελούν τον γενικό κανόνα, που δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής στην παρούσα. Τουναντίον τόνισε πως η μη εύρεση κακώσεων σε περιπτώσεις βιασμού δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο, αφού απαιτείται μεγάλη βιαιότητα για να φανούν ενδοκολπικές ή περιγεννητικές κακώσεις ή αιμορραγίες. Στη βάση λοιπόν του συνόλου της μαρτυρίας της αποδεχόμαστε τόσο τα ευρήματα της Μ.Κ.7 κατά την ιατροδικαστική εξέταση ως το Έγγραφο Θ, καθώς και το σχετικό συμπέρασμα της ότι η απουσία κακώσεων στα σημεία που αναφέρει στην έκθεση της, δεν μπορεί να αποδείξει, αλλά ούτε και να αποκλείσει ενδεχόμενο βιασμού ή άλλης κακοποίησης. Προτού ολοκληρώσουμε τα όσα αφορούν το ανακριτικό στάδιο σημειώνουμε πως δηλώθηκαν ως παραδεκτά, τα γεγονότα που αφορούν τις εξετάσεις που διενεργήθηκαν σε επίπεδο γενετικού υλικού, τα οποία αποτελούν και δικά μας περαιτέρω ευρήματα. Συγκεκριμένα δηλώθηκε και εγκρίθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι:
10. Από τις εξετάσεις που διενεργήθηκαν σε επίπεδο γενετικού υλικού δεν εντοπίστηκαν σπερματικά κύτταρα ή σπερματικές ουσίες ή γενετικό υλικό του Κατηγορούμενου ή άλλου ανδρός στην περιοχή των γεννητικών οργάνων της Παραπονούμενης, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά.
11. O μη εντοπισμός σπερματικών κυττάρων ή σπερματικών ουσιών ή και γενετικού υλικού αντρικής προέλευσης σε κολπικά επιχρίσματα, δεν στηρίζει αλλά ούτε και αποκλείει ισχυρισμό για διείσδυση αντρικού πέους στον κόλπο ενός ατόμου.
12. Στα σεντόνια Τεκμήριο 1.1, δεν εντοπίστηκε γενετικό υλικό της Παραπονούμενης.
13. Δεν εντοπίστηκε γενετικό υλικό του Κατηγορούμενου στο στηθόδεσμο χρώματος άσπρου Τεκμήριο 1.9 (είτε στην εξωτερική είτε στην εσωτερική πλευρά) ή σε οποιαδήποτε άλλα ρούχα της Παραπονούμενης.
14. Όταν ένα άτομο έρχεται σε επαφή με γυμνά χέρια ή σώμα με ένα αντικείμενο δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι στο αντικείμενο εκείνο θα ανιχνευτεί το γενετικό του υλικό. ΙΙ. Τα Γενονότα της 2.4.22 (Παραπονούμενη (Μ.Κ.2), Μ.Κ.3, Μ.Κ.4, Μ.Κ.5, Μ.Κ.6, Κατηγορούμενος) Ένεκα του ότι ουσιωδέστερη μάρτυρας των γεγονότων αυτών ήταν η Παραπονούμενη, οφείλουμε εξαρχής να παρατηρήσουμε πως εκ της φύσης της υπόθεσης το πρώτο που μας απασχόλησε ήταν το κατά πόσον ισχύει ο κανόνας πρακτικής, ο οποίος επιβάλλει στο Δικαστήριο την αναζήτηση ενισχυτικής μαρτυρίας και την αυτοπροειδοποίηση του για τους ενδεχόμενους κινδύνους να καταλήξει σε εύρημα ενοχής, χωρίς την ύπαρξη ενισχυτικής μαρτυρίας. Το αδίκημα του βιασμού στην προκειμένη περίπτωση εδράζεται στο άρθρο 144 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
15. Όπως δε εν τέλει διευκρινίστηκε στην υπόθεση Σ.Σ. κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ.147/16 κ.ά., ημερ. 20.11.19, παρά τις καταργήσεις σε διάφορα νομοθετήματα εντούτοις «. παραμένει ο κανόνας πρακτικής για αναζήτηση ενίσχυσης της μαρτυρίας των παραπονουμένων όταν οι κατηγορίες για σεξουαλικά αδικήματα στηρίζονται στον Ποινικό Κώδικα .». Παρά ταύτα όμως εντοπίζεται πως τα επίδικα αδικήματα συνιστούν και αδικήματα βίας εν τη εννοία του Ν.115(Ι)/21, με βάση το άρθρο 29[5] του οποίου, προνοείται ότι για την απόδειξη αδικήµατος βίας κατά γυναίκας, δεν είναι απαραίτητη η αναζήτηση ενισχυτικής µαρτυρίας, μεταξύ άλλων, της ένορκης µαρτυρίας γυναίκας, ούτε η αυτοπροειδοποίηση του Δικαστηρίου για τον κίνδυνο καταδίκης µε µόνη την ένορκη µαρτυρία γυναίκας. Ως προς την ερμηνεία της πρόνοιας αυτής οφείλουμε να σημειώσουμε ότι δεν έχουμε εντοπίσει απόφαση του Εφετείου ή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η οποία να πραγματεύεται το ζήτημα αυτό. Παρά ταύτα στην Ε.Α. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 231/2018, ημερομηνίας 19.11.2019, ECLI:CY:AD:2019:B473, η οποία αφορούσε αδικήματα κατά παράβαση του Ν. 87(Ι)/07, με βάση το άρθρο 4