ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ν. A. A., Αρ. Yπόθεσης: 2098/2020, 8/6/2023

(1)και

(4)και 4

(1)2(ιβ)του περί Bίας στην Οικογένεια(Πρόληψη και Προστασία θυμάτων Νόμου. Οι Κατηγορίες 2 και 3 αφορούν την πρόκληση ανησυχίας και διασάλευση της ειρήνης με τη συμπεριφορά του κατά παράβαση των άρθρων 95 και 186Α του Ποινικού Κώδικα. Η κατηγορία 4 αφορά το αδίκημα της Απειλής κατά παράβαση του άρθρου 91 Α του Ποινικού Κώδικα. Τα αδικήματα έλαβαν χώρα στην οδό όπου βρίσκεται η κατοικία της παραπονούμενης στο [ ] μεταξύ των ημερομηνιών 9-10/2/

1. Για την υποστήριξη των Κατηγοριών έδωσε μαρτυρία η πρώην σύζυγος του κατηγορούμενου και ο Αστυφύλακας που έλαβε την ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο («ΜΚ1 και ΜΚ2») αντίστοιχα. Περαιτέρω έδωσε μαρτυρία ο αστυφύλακας που έλαβε το γραπτό παράπονο απο την ΜΚ1 («ΜΚ3»). Ο κατηγορούμενος έδωσε ένορκη μαρτυρία. Η ΜΚ1 υιοθέτησε τις καταθέσεις της. Στην κατάθεση της ημερομηνίας 10/2/2020 σημείωσε δήλωσε ότι ήθελε να γίνουν συστάσεις στον κατηγορούμενο. Επειδή όμως στις 12/2/2020 έλαβε χώρα και άλλο περιστατικό μεταξύ τους αποφάσισε όπως καταγγείλει όλα τα περιστατικά που έγιναν μεταξύ τους στις 9 και 10/2/
2. Στην κατάθεση της ημερομηνίας 12/2/2020 Τεκμήριο 1 δήλωσε πως υπήρξε παντρεμένη με τον κατηγορούμενο από το 2017 και είχαν χωρίσει προ 10 μήνες. Μαζί με τον κατηγορούμενο έχουν 2 παιδιά, ένα αγόρι 4 ετών και ένα κορίτσι, 2 ετών. Μεταξύ τους διευθετήθηκε διάταγμα με την σύμφωνη γνώμη και των 2 τους να παραλαμβάνει τα παιδιά Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή από η ώρα 17:00 - 20:
3. Κατά το διάστημα των 10 μηνών είχαν μικροεπεισόδια με τον κατηγορούμενο για διάφορες διαφωνίες τους τα οποία είναι καταγραμμένα στην Αστυνομία. Την τελευταία εβδομάδα, λόγω του ότι ο γιός τους θα είχε τα γενέθλιά του την Πέμπτη 13/02/2020 αντάλλαξαν μηνύματα μεταξύ τους αναφορικά με το τι θα έκανε η ίδια για τα γενέθλια του γιού τους. Την Κυριακή τη νύχτα συγκεκριμένα, ενώ αντάλλαζαν μηνύματα, σε κάποια φάση την πήρε ο κατηγορούμενος τηλέφωνο και άρχισε να της φωνάζει πολύ δυνατά χωρίς να καταλάβει αν την έβριζε ή αν της μιλούσε. Η ίδια του απάντησε ότι αν συνεχίσει αυτό πού θα έκανε θα ήταν να απαιτήσει τις διατροφές που της χρωστούσε και αν δεν τις πλήρωνε θα πήγαινε φυλακή. Αυτός τότε της απάντησε : «Και πού να φκω πού την φυλακή ένα σε κανονίσω όπως ηξέρω». Την Δευτέρα 10/02/2020, επειδή η ίδια ενοχλούνταν τόσο πολύ από τα τηλεφωνήματά του, πήγε στην αστυνομία να το δηλώσει για να του κάνουν παρατήρηση. Εν τω μεταξύ τη Δευτέρα πού ήρθε σπίτι της ήταν η μέρα πού είχε τα μωρά και ήταν μαζί του, σύμφωνα με το διάταγμα. Μετά πού πήγε σπίτι, η Αστυνομία του είχε ήδη τηλεφωνήσει και του έκανε παρατήρηση. Κατά η ώρα 20:00 που της έφερε τα παιδιά, βγήκε έξω να τα παραλάβει και αυτός άρχισε να της φωνάζει μπροστά σε αυτά μεγαλοφώνως για ποιο λόγο πήρε την Αστυνομία τηλέφωνο καταγγέλλοντας ψέματα και να τον παίρνει η Αστυνομία να του κάνει παρατήρηση. Η ίδια κατέβασε τα παιδιά από το αυτοκίνητο και ο κατηγορούμενος κρατούσε την πιπίλα του μωρού. Αυτή του ζήτησε να της την δώσει αλλά δεν της την έδινε και στην προσπάθειά της να την πιάσει μόνη της αυτός της κτύπησε στο χέρι με δύναμη. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσει το τηλέφωνό της στο έδαφος. Από το κτύπημα αυτό δεν τραυματίστηκε, ούτε το τηλέφωνο της έπαθε ζημιά. Ταυτόχρονα της φώναζε ότι «θα τους βάλει ούλους μέσα». Όλα αυτά έγιναν μπροστά στα παιδιά. Στη συνέχεια μπήκε στο αυτοκίνητό του, ξερογύρισε τα λάστιχά και έφυγε με μεγάλη ταχύτητα. Επίσης, στις 12/02/2020 που πήγε να πιάσει τα παιδιά από το σπίτι της, είχαν κανονισμένα να της δώσει μέρος των λεφτών των διατροφών πού της όφειλε αλλά δεν της έδωσε και της είπε «Να σου δώσω μετά, πού να σου πω 2 κουβέντες και μετά» και μπήκε στο αυτοκίνητο μαζί με τα παιδιά και ξερογύρισε πάλι τα αυτοκίνητο και έφυγε ενώ αυτά ήταν μέσα. Στο Δικαστήριο ανέφερε ότι στις 10/2/2020 ο κατηγορούμενος ήταν με το βάν της δουλειάς του και το όλο επεισόδιο έλαβε χώρα έξω από το σπίτι της παραπονούμενης. Επίσης ανέφερε ότι από την όλη συμπεριφορά του κατηγορούμενου φοβήθηκε και ανησύχησε τόσο για την ίδια όσο και για τα παιδιά της. Επίσης στο σπίτι της εκείνη την ώρα βρισκόταν η μάμα της ενώ δίπλα και απέναντι της οικίας βρίσκονται και άλλα σπίτια αλλα δε γνωρίζει κατά πόσο άκουσαν τις φασαρίες οι γείτονες. Κατά την αντεξέταση, της υποβλήθηκε μεταξύ άλλων ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν στις 10/2/2020 με το βαν της δουλειάς του αλλά με ένα αυτοκίνητο Toyota Land Cruiser το οποίο δεν ξερογυρίζει. Στις 10/2/2020 που έγινε το περιστατικό όταν πήγε να το καταγγείλει περιορίστηκε κατόπιν προτροπής που είχε από αστυνομικούς να παραμείνει μόνο στην παρατήρηση. Όταν όμως στις 12/2/2020 πήγε να πάρει τα παιδιά πάλι της είπε ότι θα τις δώσει τις διατροφές αφού τις πει δυό κουβέντες και ξερογύρισε το αυτοκίνητο με τα παιδιά μέσα και έφυγε. Τότε αποφάσισε να προβεί σε καταγγελία για το περιστατικό που έλαβε χώρα στις 10/2/
4. Ο ΜΚ2 υιοθέτησε την κατάθεση του , Τεκμήριο
5. Σε αυτήν ανέφερε ότι έλαβε την ανακριτική κατάθεση του κατηγορούμενου. Όταν του επέστησε την προσοχή στο Νόμο αυτός απάντησε «Είναι ψέματα όλα τούτα που λαλεί». Περαιτέρω κατα την αντεξέταση του ο μάρτυρας ανέφερε ότι το αυτοκίνητο που αναφέρει στην κατάθεση του για τον κατηγορούμενο ήταν ένα ασημί Land SUV Land Cruiser Toyota. O MK3 ήταν το πρόσωπο που έλαβε και κατέγραψε το παράπονο της ΜΚ
6. Η παραπονούμενη προσήλθε στις 10/2/2020 στο σταθμό όπως ανέφερε κατα την αντεξέταση του και αρχικά είχε αναφέρει ότι επιθυμούσε όπως η Αστυνομία προβεί σε συστάσεις στον κατηγορούμενο σχετικά με τη συμπεριφορά του. Μετά που έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις στον κατηγορούμενο σχετικά με τη συμπεριφορά του η παραπονούμενη προέβηκε σε γραπτό παράπονο επειδή εν τω μεταξύ είχε μεσολαβήσει ένα άλλο επεισόδιο μεταξύ τους. Ο μάρτυρας σημείωσε πως κατα τη διερεύνηση και με βάση τα όσα δήλωσε η ΜΚ1 δεν εντοπίστηκε άλλο πρόσωπο μάρτυρας για την υπόθεση. Ο κατηγορούμενος υιοθέτησε την ανακριτική του κατάθεση, Τεκμήριο
7. Σε αυτήν δήλωσε ότι είναι από τις [ ] και διαμένει στο [ ] μαζί με τους γονείς του εδώ και 10 μήνες περίπου από τον καιρό που χώρισε με την ΜΚ
8. Εκδόθηκε διάταγμα επικοινωνίας μέσω Δικαστηρίου για να παραλαμβάνει τα τέκνα του κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή από η ώρα 1730-2000 και πάντα τηρεί το διάταγμα κανονικά. Την 09/02/2020 μιλήσαν από το τηλέφωνο με την ΜΚ1 για τα μωρά και την ρώτησε τι θα έκανε για τα γενέθλια του μωρού που θα ήταν στις 13 Φεβρουαρίου και αυτή του απάντησε «να μην σε κόφτει τι ένα κάμω του μωρού» και λέω της «τώρα έτσι πάει? Αύριο πρωί θα ενημερώσω το γραφείο ευημερίας». Εκείνη του απάντησε «εγώ ένα σε κάτσω στην φυλακή» και τότε αυτός της απάντησε πως: «εγώ ένα φκω που την φυλακή, δεν θα μείνω μέσα.» Δεν της είπε ότι θα την κανονίσει όπως ισχυρίζεται. Τη Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου και περί ώρα 2000 πήρε τα μωρά πίσω στο σπίτι και της ζήτησε το λόγο γιατί να μην τον ενημερώνει γενικά για τα μωρά και επίσης την ρώτησε γιατί πήγε και τον κατήγγειλε στην αστυνομία με ψευδή καταγγελία. Δεν του απαντούσε και τότε αναγκάστηκε και έφυγε από εκεί. Ο μάρτυρας ανέφερε πως όλα είναι ψέματα της ΜΚ1 αφού ούτε της χτύπησε ούτε της φώναζε. Στις 12/02 πήρε τα παιδιά του η ώρα 1730 και του ζήτησε να της δώσει την διατροφή που της χρωστούσε. Αυτός της είπε ότι θα τις τα δώσει την Παρασκευή στις 14/02 όπως έχουν συμφωνία δηλαδή κάθε Παρασκευή κάθε βδομάδας της δίνει την ανάλογη διατροφή και του δίνει απόδειξη είσπραξης. Στη συνέχεια πήρε τα παιδιά του και έφυγε. Περαιτέρω κατα την ακροαματική διαδικασία κατέθεσε ως Τεκμήριο 7 φωτογραφία με το βάν της δουλειάς του αναφέροντας ότι έχει 2 τόνους βάρος σχεδόν, είναι σε συνεχή κίνηση στους 4 τροχούς και δεν ξερογυρίζει αλλά σε κάθε περίπτωση δεν το οδηγούσε στις 10/2/
9. Σε σχέση με τις διατροφές ο κατηγορούμενος σημείωσε ότι κατά εκείνο το χρονικό διάστημα έδινε στην ΜΚ1 κάθε Παρασκευή €100 . Σχετικά κατέθεσε αποδείξεις διατροφών, Τεκμήριο
10. Κατά την αντεξέταση υποβλήθηκε στον κατηγορούμενο ότι από τις αποδείξεις που προσκόμισε διαφαίνεται ότι κατέβαλε τη διατροφή στις 14/2/2020 αφού είχε λάβει χώρα το περιστατικό με την παραπονούμενη. Προχωρώ στην αξιολόγηση της ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας. Η ΜΚ1 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Κρίνω ότι ήταν μάρτυρας της αλήθειας. Αυτό γιατί η εκδοχή της ήταν λογική και είχε συνέπεια ως προς τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν. Περιέγραψε με λεπτομέρεια τα περιστατικά που έλαβαν χώρα με τον κατηγορούμενο από τις 9/2/2020 μέχρι και τις 12/2/2020 που προέβηκε σε γραπτό παράπονο. Η εκδοχή της παρέμεινε συμπαγής ακόμη και μετά την αντεξέταση. Τα μέρη είχαν μεταξύ τους διαφορές και τούτο αποδεικνύεται από την εξέλιξη των γεγονότων. Οι διαφορές προέκυπταν σύμφωνα με τη μαρτυρία της ΜΚ1 από την συμπεριφορά του κατηγορούμενου είτε προς την ίδια στην οποία φώναζε είτε προς τα παιδιά τους είτε από τη διατροφή που είχε υποχρέωση να καταβάλει και ενίοτε είτε καθυστερούσε να καταβάλει είτε δεν κατέβαλε. Συνακόλουθα υπήρχε λόγος διαφωνίας και προστριβής μεταξύ των μερών και ταυτόχρονα υπήρχε και αιτία ο κατηγορούμενος να είναι έντονος με την ΜΚ
11. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της στο σύνολο της. Οι ΜΚ2 και ΜΚ3 μου έκαναν καλή εντύπωση σε γενικές γραμμές. Ο ρόλος τους ήταν περισσότερο διαδικαστικός παρά ουσιαστικός. Αποδέχομαι ότι προέβησαν στις ενέργειες που ανέφεραν. Ο κατηγορούμενος από την άλλη δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Προσπάθησε με μια γενική άρνηση να πείσει ότι τα γεγονότα δεν έγιναν όπως τα ανέφερε η ΜΚ
12. Επίσης προσπάθησε να πείσει ανεπιτυχώς το Δικαστήριο ότι θα ήταν αδύνατο τα γεγονότα να έγιναν με τον τρόπο που περιέγραψε η μάρτυρας καθότι το αυτοκίνητο που οδηγούσε ήταν τέτοιο που το χέρι του δεν θα έφτανε το χέρι της ΜΚ
13. Δεν μπορούν να σταθούν στη βάσανο της λογικής οι εισηγήσεις της υπεράσπισης. Το γεγονός ότι λόγω του μεγέθους του για παράδειγμα το αυτοκίνητο δεν μπορούσε να ξερογυρίζει δεν μπορεί να σταθεί στη βάσανο της λογικής. Όπως απάντησε ο ΜΚ2 το κατά ποσό θα μπορεί να ξεγυρίσει το αυτοκίνητο εξαρτάται από διάφορους παράγοντες. Αλλά σε κάθε περίπτωση δεν είναι αυτή η ουσία. Η ουσία έγκειται στο γεγονός πως τα μέρη είχαν διαφορές λόγω της συμπεριφοράς του κατηγορούμενου τόσο όσον αφορά τη διατροφή όσο και στις σχέσεις με την ίδια και τη συμπεριφορά του προς τα τέκνα του. Ο κατηγορούμενος ενίοτε γινόταν εριστικός και επιθετικός. Δεν αποδέχομαι σε κανένα σημείο τη μαρτυρία του. Το γεγονός ότι παρουσίασε κάποιες αποδείξεις καταβολής διατροφών δεν διαφοροποιεί την κατάσταση ότι εκείνη τη μέρα φώναζε και προκαλούσε ένταση με αποτέλεσμα να προκληθεί επεισόδιο μεταξύ της ΜΚ1 και του ιδίου μπροστά στα ανήλικα τέκνα τους. Μάλιστα το ένα εξ αυτών ξεκίνησε να κλαίει. Δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του σε κανένα σημείο αυτής. Με βάση την ενώπιον μου αποδεκτή μαρτυρία καταλήγω ότι τα γεγονότα έγιναν όπως τα δήλωσε η ΜΚ1 στη γραπτή καταγγελία της και προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Επίσης προβαίνω σε εύρημα ότι η ΜΚ1 αισθάνθηκε φόβο και ταραχή τόσο για την ίδια όσο και για τα τέκνα τους εφόσον το επεισόδιο στις 10/2/2020 εκτυλίχθηκε μπροστά σε αυτά. Δεν προσκομίστηκε άλλη μαρτυρία ότι το επεισόδιο και οι φωνές του κατηγορούμενου στις 10/2/2020 έγιναν αντιληπτά απο τους περιοίκους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει το αδίκημα της Κοινής Επίθεσης στα πλαίσια του άρθρου 3 και 4 του περι Βίας στην Οικογένεια ( Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου, Ν.119(Ι)/2000(«ο Νόμος») Θα πρέπει να λεχθεί εξ αρχής πως δεν έχει αμφισβητηθεί ότι η ΜΚ1 και ο κατηγορούμενος εμπίπτουν στον ορισμό της έννοιας «μέλος οικογένειας» του άρθρου 2 του Νόμου. Αναφορικά με το αδίκημα της 1ης Κατηγορίας το άρθρο 3

(2)του Νόμου προβλέπει πως : «Ανεξάρτητα από την ερμηνεία του όρου "βία" με βάση το εδάφιο

(1)στην πιο πάνω έννοια εμπίπτουν και τα αδικήματα που αναφέρονται στα άρθρα 4

(2)και 5 του παρόντος Νόμου ως επίσης και το αδίκημα που αναφέρεται στο άρθρο 147 του Ποινικού Κώδικα» Στα αδικήματα του άρθρου 4

(2)του Νόμου περιλαμβάνεται και το αδίκημα της «Κοινής Επίθεσης» κατά παράβαση του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα για το οποίο προβλέπεται στο εν λόγω άρθρο ποινή φυλάκισης 2 ετών. Αναφορικά το αδίκημα της Κοινής Επίθεσης, το άρθρο 242 του Π.Κ προβλέπει ότι : «Όποιος επιτίθεται εναντίον άλλου παράνομα, είναι ένοχος πλημμελήματος, αν όμως η επίθεση δεν διαπράχτηκε κάτω από περιστάσεις για τις οποίες σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό προνοείται βαρύτερη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές». Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη, που γίνεται με πρόθεση ή με απερισκεψία (recklessly), να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Στην απόφαση Δήμος Πετρόπουλος ν Αστυνομίας[1] αναφέρθηκαν τα εξής: «Το Άρθρο 242 του Νόμου δε συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση άσκησης βίας σε βάρος του θύματος. Απαγορεύει τη χρήση βίας ή την εκδήλωση πρόθεσης για τη χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα - παρανόμως - (unlawfully)». Το αδίκημα της επίθεσης μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος ή η κατηγορούμενη να αγγίξει το άλλο πρόσωπο. Πρέπει όμως να υπάρξει κάποια εχθρική πράξη για να στοιχειοθετηθεί η επίθεση, μια απειλή, ή μια κίνηση που μπορεί να εκληφθεί ως απειλή (βλ. Fagan ν Metropolitan Police Commisioner

(1968)3 All E.R. 442). Στην υπόθεση Κωνσταντίνος Ωρολογάς ν Αστυνομίας[2] λέχθηκαν τα εξής σε σχέση με το αδίκημα της κοινής επίθεσης: «Ακολούθως, το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού σημείωσε ότι η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος της κοινής επίθεσης (actus reus) "διαπράττεται ακόμη και εάν κάποιος συμπεριφερθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να φανεί στον παραπονούμενο ότι πρόκειται να κτυπηθεί", η δε υποκειμενική του υπόσταση (mens rea) συνίσταται είτε σε πρόθεση είτε σε απερισκεψία (intention or recklessness), στηριζόμενο στα ευρήματά του, έκρινε ότι ο εφεσείων το είχε διαπράξει ενεργώντας απερίσκεπτα». Στην παρούσα περίπτωση η κίνηση του κατηγορούμενου όταν η ΜΚ1 προσπάθησε να πιάσει την πιπίλα να κτυπήσει αυτήν στο χέρι , με αποτέλεσμα να της πέσει το κινητό συνιστά αδιαμφησβήτητα επίθεση. Επίσης η συμπεριφορά του κατηγορούμενου να φωνάζει , να θυμώνει και να προκαλεί ένταση στην ΜΚ1 συνιστά και αυτή μορφή επίθεσης σύμφωνα με την ανωτέρω αναφερθείσα νομολογία. Το τελευταίο ζήτημα με το οποίο θα πρέπει να ασχοληθεί το Δικαστήριο προτού καταλήξει στην ετυμηγορία του είναι ότι σε τέτοιους είδους αδικήματα θα πρέπει να αναζητήσει ενισχυτική μαρτυρία(βλ. σχ απόφαση Μ.ΓΙΩΡΚΑΣ ν ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 27/2021 ημερομηνίας 16/3/2022). Περαιτέρω το άρθρο 16 του Νόμου προνοεί πώς: «Το Δικαστήριο δύναται να κρίνει ένοχο τον κατηγορούμενο με μόνη την κατάθεση του θύματος εφόσον δεν ήταν δυνατόν υπό τις περιστάσεις να εξασφαλιστεί ενισχυτική μαρτυρία". Στην προκείμενη περίπτωση η μόνη μαρτυρία που υπάρχει είναι αυτή της παραπονούμενης. Κρίνω ότι ο κατηγορούμενος μπορεί να καταδικαστεί με μονή αυτή τη μαρτυρία η οποία κρίθηκε καθόλα αποδεκτή και αξιόπιστη. Δεν υφίσταται οποιοδήποτε νομικό κώλυμα να καταδικαστεί ο κατηγορούμενος μόνο με βάση τη μαρτυρία της παραπονούμενης. Απόλυτα σχετικά είναι τα όσα λέχθηκαν στην απόφαση Μ.ΓΙΩΡΚΑΣ, ανωτέρω: «Συναφής, επίσης, με τους πιο πάνω Λόγους Έφεσης είναι και ο Λόγος Έφεσης 23 στην αιτιολογία του οποίου, μεταξύ άλλων, προβάλλεται ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν προέβη σε διεργασία να αναζητήσει ενισχυτική μαρτυρία ως απαιτείται από το Άρθρο 16 του σχετικού Νόμου, αλλά ούτε και στη διεργασία να κρίνει κατά πόσο υπό τις περιστάσεις θα μπορούσε να καταδικάσει χωρίς ενισχυτική μαρτυρία.Το πρωτόδικο Δικαστήριο παρέπεμψε στις πρόνοιες του Άρθρου 16 του Νόμου 119(Ι)/2000 το οποίο προνοεί ότι, «Το Δικαστήριο δύναται να κρίνει ένοχο τον κατηγορούμενο με μόνη την κατάθεση του θύματος εφόσον δεν ήταν δυνατόν υπό τις περιστάσεις να εξασφαλιστεί ενισχυτική μαρτυρία» και ορθά διαπίστωσε ότι σε τέτοιου είδους αδικήματα απαιτείται καταρχάς το Δικαστήριο να αναζητήσει ενισχυτική μαρτυρία. Αφού επεσήμανε ότι στην προκείμενη περίπτωση η μόνη μαρτυρία που υπήρχε ήταν αυτή που προέρχετο από την ίδια την Παραπονούμενη και δεν υφίστατο οποιαδήποτε ενισχυτική μαρτυρία, κατέληξε ότι θα μπορούσε να κρίνει ένοχο τον Εφεσείοντα με μόνη τη μαρτυρία της Παραπονούμενης συζύγου του. Στο πλαίσιο αυτό, αφού αναφέρθηκε στο γεγονός ότι η μαρτυρία της Παραπονούμενης είχε κριθεί καθόλα αξιόπιστη και ότι υπήρχε και υποστηρικτική μαρτυρία της Μ.Κ.5 και της Μ.Κ.4, έκρινε ότι δεν υπήρχε οποιοδήποτε νομικό κώλυμα να καταδικάσει τον Εφεσείοντα.Η πιο πάνω διεργασία που ακολουθήθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο ήταν ορθή και συνάδει και με τα όσα σχετικά αναφέρθηκαν στην υπόθεση A.G. v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 119/2020, ημερ. 16/4/2021». Ως εκ τούτου βρίσκω ένοχο τον κατηγορούμενο στο αδίκημα της 1ης Κατηγορίας. Η 2η κατηγορία αφορά το αδίκημα της πρόκλησης ανησυχίας. Όσον αφορά τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της Ανησυχίας όπως προκύπτει απο το άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα[3] είναι : (α) η πρόκληση από κάποιο πρόσωπο θορύβου ή ταραχής, (β) χωρίς εύλογη αιτία, (γ) σε δημόσιο χώρο που (δ) ενδέχεται να οδηγήσει σε ανησυχία τους περιοίκους ή να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης (βλ. Χατζηγεωργίου ν Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ.319/2018 ημερομηνίας 20/11/2019. Αναφορικά με το πρώτο συστατικό στοιχείο σημειώνεται ότι η συμπεριφορά του κατηγορούμενου να φωνάζει στην ΜΚ1 και να της επιτεθεί μπροστά στα ανήλικα τέκνα του δημιούργησαν θόρυβο και ταραχή. Περαιτέρω σημειώνεται ότι η πρόκληση θορύβου έλαβε χώρα χωρίς εύλογη αιτία εφόσον η εκδοχή του κατηγορούμενου δεν έγινε αποδεκτή. Αυτή έλαβε χώρα δημόσια δηλαδή σε οδό όπου υπήρχαν παρακείμενα σπίτια και γείτονες στους οποίους επίσης θα μπορούσε να προκαλέσει ταραχή και ανησυχία αν έβλεπαν και/ή άκουγαν τη φασαρία που προκάλεσε ο κατηγορούμενος. Σημειωτέον ότι τα ανήλικα τέκνα του κατηγορούμενου βρίσκονταν παρόντα στα οποία προκλήθηκε ταραχή αφού το ένα άρχισε να κλαίει. Συνεπώς πληρούνται και τα λοιπά συστατικά στοιχεία του αδικήματος και βρίσκω ένοχο τον κατηγορούμενο στο αδίκημα της Κατηγορίας 2. Αναφορικά με το αδίκημα τoυ άρθρου 186 Α του Ποινικού Κώδικα, σημειώνεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι α) συμπεριφορά με τέτοιο τρόπο β) σε δημόσιο χώρο γ) η οποία να προκαλεί διασάλευση της ειρήνης. Αναφορικά με τα δύο πρώτα συστατικά στοιχεία όπως διαφαίνεται από την πιο πάνω ανάλυση στην Κατηγορία 2 τούτα πληρούνται. Το σκεπτικό της απόφασης ανωτέρω υιοθετείται για σκοπούς της παρούσας. Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο η συμπεριφορά του κατηγορούμενου προκάλεσε διασάλευση της ειρήνης. Καμία μαρτυρία δεν προσκομίστηκε που να υποστηρίζει ότι άλλοι περίοικοι παραπονέθηκαν ότι θορυβήθηκαν ή ανησύχησαν. Η ΜΚ1 ανέφερε στο Δικαστήριο ότι υπάρχουν γειτονικά σπίτια γύρω της αλλά δε γνωρίζει κατά πόσο οι γείτονες άκουσαν τις φασαρίες. Συνεπώς ελλείψει μαρτυρίας ως προς το συστατικό στοιχείο της πρόκλησης διασάλευσης της ειρήνης ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. Παραμένει προς εξέταση η τελευταία κατηγορία. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της Απειλής. Σε σχέση με το αδίκημα της Απειλής προς την παραπονούμενη σημειώνεται στο άρθρο 91Α του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, προβλέπεται ότι το αδίκημα της απειλής συντελείται όταν πρόσωπο «προκαλεί σε άλλον τρόμο ή ανησυχία απειλώντας τον με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη». Για να αποδειχθεί το εν λόγω αδίκημα θα πρέπει (α) να υπάρχει απειλή για βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη, (β) η οποία να προκαλεί στον άλλον τρόμο ή ανησυχία. Στην πρόσφατη απόφαση ΚΟΥΣΟΥΛΟΣ ν ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ[4] λέχθηκαν σχετικά με τα απαιτούμενα προς απόδειξη του αδικήματος τα εξής: «Το τι συνιστά απειλή είναι ζήτημα πραγματικό, το οποίο κρίνεται σε συνάρτηση με τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Στη Νετζιήπ ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 1, όπου εξετάστηκαν οι πρόνοιες του Άρθρου 91(γ) του Κεφ. 154, αναφέρθηκε ότι η απειλή πρέπει να έχει πραγματικό έρεισμα και να δημιουργεί εξ αντικειμένου τη δυνατότητα εκφοβισμού του θύματος. Τα αποφασισθέντα σ΄ εκείνη την υπόθεση εφαρμόζονται κατ΄ αναλογία και στην παρούσα. Ως προς την πρόκληση τρόμου ή ανησυχίας στον απειλούμενο αυτό εξετάζεται με βάση την υποκειμενική αντίληψη του απειλούμενου. Σχετική είναι η αγγλική υπόθεση DPP v. Ramos [2000] All E.R. (D) 544, όπου εξετάστηκε το Άρθρο 4 του αγγλικού Public Order Act 1986, που αφορά το αδίκημα «fear or provocation of violence»[1], όπου τονίστηκε ότι αυτό που έχει σημασία είναι η υποκειμενική αντίληψη του απειλούμενου, παρά τη στατιστική πιθανότητα άσκησης βίας σε σύντομο χρόνο[2]. Ο κατηγορούμενος πρέπει να είχε πρόθεση εκφοβισμού του παραπονούμενου, έστω και αν δεν είχε σκοπό να διενεργήσει πράξη βίας ή παράνομη πράξη. Αυτή είναι η ένοχη διάνοια για τη διάπραξη του αδικήματος. Το Δικαστήριο, για να καταλήξει σε συμπέρασμα ύπαρξης πρόθεσης εκφοβισμού από τον κατηγορούμενο, όπως ορθά ανέφερε το πρωτόδικο Δικαστήριο, πρέπει να εξετάσει όλα τα γεγονότα που περιβάλλουν το συμβάν. Οι περιστάσεις των εμπλεκομένων και η συμπεριφορά τους, τόσο πριν, όσο και κατά τη διάρκεια που εξελίσσεται το συμβάν, ακόμα και μετά από αυτό, καθώς και η φύση της απειλής, πρέπει να εξεταστούν από το Δικαστήριο, προτού καταλήξει στα συμπεράσματά του». Κατ'ρχήν κρίνεται αναφορικά με το πρώτο συστατικό του αδικήματος όπως εκτέθηκε ανωτέρω, πως στοιχειοθετείται απειλή του κατηγορούμενου για άσκηση παράνομης πράξης. Η φράση «και που να φκώ απο τη φυλακή ενα σε κανονίσω όπως ηξέρω» δεν μπορούν να σημαίνει τίποτε άλλο παρά το ότι ο κατηγορούμενος θα προβεί σε παράνομη ενέργεια εις βάρος της παραπονούμενης. Αναφορικά με το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος σημειώνεται πως με βάση τη μαρτυρία που έγινε αποδεκτή κρίνω ότι τόσο οι περιστάσεις υπο το φώς των οποίων εκτοξεύθηκε η απειλή απο τον κατηγορούμενο στην παραπονούμενη δηλαδή αφού είχαν προηγηθεί διαφωνίες τους όπως για παράδειγμα για την πραγματοποίηση των γενεθλίων του ενός παιδιού τους που πλησίαζαν την 13/2/2020 και/ή η μη καταβολή εκ μέρους του κατηγορούμενου σε κάποιες περιπτώσεις της διατροφής προς την ΜΚ1 κρίνω πως ο κατηγορούμενος είχε πρόθεση να πραγματοποιήσει τις απειλές του. Εν τέλει όπως κατέθεσε η παραπονούμενη αυτή είχε φοβηθεί και ανησυχήσει τόσο για την ίδια όσο και για τα παιδιά της. Καταλήγω πως ο κατηγορούμενος είναι ένοχος στην Κατηγορία 4 που αντιμετωπίζει. (Υπ)........... Μ.Ιεροκηπιώτου, Ε.Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] 2003 2 Α.Α.Δ 574 [2] 2005 2 Α.Α.Δ 709 [3] Όποιος χωρίς εύλογη αιτία προκαλεί θόρυβο ή ταραχή σε δημόσιο χώρο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να οδηγήσει σε ανησυχία τους περίοικους ή να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών μηνών. [4] Ποινική Έφεση Αρ.119/2021 ημερομηνίας 20/1/2022 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο