ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ν. MOHAMED AL SHAMALI κ.α., Αρ. Yπόθεσης: 847/2023, 28/7/2023

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, να επιλέγει να καταθέσει ενώπιόν μου ενόρκως. Πέραν του Κατηγορούμενου, μαρτυρία ενώπιόν μου, για σκοπούς υποστήριξης της Υπεράσπισης, δόθηκε και από την H. Thomas (στο εξής η «ΜΥ»). Ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι περπατούσε προς το σπίτι μαζί με τη φιλενάδα του, την ΜΥ, η οποία βρισκόταν περίπου ένα με δύο μέτρα μπροστά του αφού ήθελε να πάρει ένα κομμάτι πίτσα από παρακείμενη πιτσαρία. Καθώς βρισκόταν πίσω της, γύρω στους τέσσερις με πέντε άντρες την περικύκλωσαν, ο ένας την άρπαξε από τη μέση και οι υπόλοιποι άρχισαν να την αρπάζουν και να κάνουν κάποια σήματα. Ο Κατηγορούμενος έτρεξε γρήγορα, κράτησε την ΜΥ αγκαλιάζοντάς την και γύρισε την πλάτη του προς τα εν λόγω πρόσωπα, τα οποία άρχισαν να τον γρονθοκοπούν. Απομάκρυνε την ΜΥ από τον κίνδυνο και το επόμενο που θυμάται ήταν ένα μπουκάλι να τον κτυπά στο κεφάλι. Ένας αστυφύλακας είδε τα όσα συνέβησαν και του είπε να καθίσει κάτω, κοντά στο «Encore». Ο Κατηγορούμενος του ανέφερε ότι άγγιξαν την ΜΥ. Ακολούθως του ζητήθηκε να περπατήσει προς το υποστατικό «Pirates». Συμμορφώθηκε με τις οδηγίες αυτές και περπάτησε προς το εν λόγω υποστατικό, στάθηκε εκεί, περίμενε και άκουσε τα όσα του ανέφεραν οι αστυνομικοί. Η ΜΥ μιλούσε με τους αστυνομικούς λέγοντάς τους ότι ο Κατηγορούμενος δεν είχε κάνει κάτι λάθος και ότι την προστάτευε. Η συνομιλία με την αστυνομία δεν ήταν επιθετική, ήταν όλοι ήρεμοι και του ειπώθηκε ότι χρειαζόταν να μεταβεί στον αστυνομικό σταθμό. Δεν του περάσαν χειροπέδες καθ' όλη τη διάρκεια της διαδρομής προς τον αστυνομικό σταθμό. Η ΜΥ ήρθε μαζί του με το όχημα της αστυνομίας, παρέμεινε έξω από τον αστυνομικό σταθμό, έκλαιγε και ήταν αναστατωμένη. Εκεί του γνωστοποίησαν τα δικαιώματά του και ακολούθως του είπαν ότι μπορούσε να πάει σπίτι, όπου και επέστρεψε, μαζί με την ΜΥ. Αρνήθηκε ότι προσπάθησε να διαφύγει από τον χώρο που έλαβε χώρα το περιστατικό διερωτώμενος γιατί να επιχειρούσε να πράξει κάτι τέτοιο ενόσω ελάμβανε χώρα επίθεση εναντίον της φιλενάδας του. Ήθελε να μείνει μαζί της, είχε μάλιστα την πρόθεση να της κάνει και πρόταση γάμου. Τέλος, ανέφερε ότι ενημέρωσε την αστυνομία ότι είχε κτυπηθεί στο κεφάλι με μπουκάλι. Κατά την αντεξέτασή του, επέμεινε ότι ανέφερε στην αστυνομία ότι είχε κτυπηθεί στο κεφάλι με μπουκάλι και ότι η ΜΥ ήταν μαζί του καθ' όλη τη διάρκεια μέχρι δηλαδή και την ώρα που έφτασαν στον αστυνομικό σταθμό. Αρνήθηκε ότι προσπάθησε να διαφύγει, αφού στον χώρο βρισκόταν η κοπέλα του, δηλαδή η ΜΥ. Η ΜΥ κατέθεσε ότι όταν ανέβαινε το λόφο για να αγοράσει ένα κομμάτι πίτσα, την άρπαξε ένας άντρας και οι φίλοι του άρχισαν να κάνουν το ίδιο. Έτσι ο Κατηγορούμενος, ήρθε, την κράτησε, την μετακίνησε για να την προστατέψει, και μετά άρχισαν να τον κτυπούν. Την απομάκρυνε ενώ τα εν λόγω πρόσωπα και συνέχιζαν να τον κτυπούν. Ενώ προσπαθούσαν να απομακρυνθούν, ο Κατηγορούμενος κτυπήθηκε στο κεφάλι με ένα μπουκάλι. Μετά από αυτό, επενέβη η αστυνομία και ζητήθηκε από τον Κατηγορούμενο να καθίσει. Η ΜΥ τους ανέφερε ότι της είχαν επιτεθεί και ότι ο Κατηγορούμενος την βοηθούσε. Τους ζητήθηκε να μετακινηθούν προς το υποστατικό «Pirates» και ακολούθως οι αστυνομικοί ζήτησαν από τον Κατηγορούμενο να μεταβεί μαζί τους στο σταθμό, οδηγίες με τις οποίες ο τελευταίος συμμορφώθηκε. Η ΜΥ συνόδευσε τον Κατηγορούμενο στο αυτοκίνητο της αστυνομίας και μεταφέρθηκαν και οι δύο με το αστυνομικό όχημα στον αστυνομικό σταθμό Αγίας Νάπας. Ο Κατηγορούμενος μπήκε στον σταθμό ενώ η ΜΥ παρέμεινε έξω από τον σταθμό καθ' όλη τη διάρκεια που ο Κατηγορούμενος ήταν εντός, μέχρις ότου αυτός εξήλθε, οπότε και αποχώρησαν μαζί. Ανέφερε ότι ήθελε να δώσει κατάθεση αλλά της ζήτησαν να παραμείνει έξω και να περιμένει τον Κατηγορούμενο. Κατά την αντεξέτασή της, η ΜΥ ανέφερε ότι ζήτησε να δώσει κατάθεση αλλά της είπαν από την αστυνομία ότι δεν χρειαζόταν με αποτέλεσμα να περιμένει τον Κατηγορούμενο έξω από τον αστυνομικό σταθμό μέχρι να τελειώσει. Ο Κατηγορούμενος δεν πήγε στον γιατρό γιατί δεν ήταν τόσο σοβαρός ο τραυματισμός του από το μπουκάλι. Με τον Κατηγορούμενο είναι μαζί εδώ και ένα χρόνο και κατά τον επίδικο χρόνο ήταν μαζί για μερικούς μήνες. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της ΜΥ, δηλώθηκε από πλευράς Υπεράσπισης ότι δεν θα προσφέρετο οποιαδήποτε περαιτέρω μαρτυρία, με αποτέλεσμα η ακρόαση της υπόθεσης να ολοκληρωθεί με τις αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων, οι οποίοι επιχειρηματολόγησαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεών τους. Άκουσα με προσοχή τα όσα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ανέφεραν στο πλαίσιο των ικανών τους αγορεύσεων. Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό, προτού προχωρήσω με την αξιολόγηση της μαρτυρίας, να αναφερθώ στη νομική στη νομική πτυχή που διέπει το αδίκημα που ο Κατηγορούμενος εν προκειμένω αντιμετωπίζει. Σημειώνω καταρχάς, ότι το βάρος απόδειξης των συστατικών στοιχείων του αδικήματος που καταλογίζεται στον Κατηγορούμενο το φέρει η Κατηγορούσα Αρχή, η οποία βαρύνεται με την υποχρέωση απόδειξής τους, με αποδεκτή μαρτυρία, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. μεταξύ άλλων, Charitonos v. The Republic

(1971)2 C.L.R. 40, Λοΐζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363 και Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 486). Αναφορικά με το επίδικο αδίκημα, το οποίο προσάπτεται στον Κατηγορούμενο, παραπέμπω στο άρθρο 89 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 σύμφωνα με το οποίο: «Όποιος συμμετέχει συμπλοκής σε δημόσιο χώρο, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός χρόνου.» Προκύπτει συναφώς, από το λεκτικό του άρθρου 89, του Κεφ. 154, ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος τα οποία η Κατηγορούσα Αρχή πρέπει εν προκειμένω να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας είναι: (α) ότι επισυνέβη συμπλοκή, (β) ότι ο Κατηγορούμενος συμμετείχε στη συμπλοκή, και (γ) ότι η συμπλοκή έλαβε χώρα σε δημόσιο χώρο. Καθοδηγητική, τόσο σε σχέση με το αδίκημα της συμπλοκής, όσο και με το ζήτημα της αυτοάμυνας γενικότερα, είναι η απόφαση Μαραγκός ν. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 251 στην οποία αναφέρθηκε ότι: «Η άμυνα είναι δικαίωμα που καθιστά τη χρήση βίας για αποτροπή επίθεσης, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, νόμιμη. Η αμυντική πράξη δεν είναι, υπό τέτοιες συνθήκες, ποινικά κολάσιμη. Πρέπει να λεχθεί, ότι μια τέτοια θεώρηση λειτουργεί προς όφελος κατηγορουμένου γιατί με την έγερση του θέματος, αυτός δεν αναλαμβάνει το παραμικρό βάρος απόδειξης. Είναι ευθύνη της κατηγορούσας αρχής να εξουδετερώσει το ενδεχόμενο ο κατηγορούμενος να αμύνθηκε για να παρεμποδίσει την απειλούμενη σε βάρος του βιαιοπραγία. Στην R. v. Wheeler [1967] 3 All E.R. 829, 830 έχει σχετικά λεχθεί ότι: "Where a Judge does slip into the error or quasi-error of referring to such explanations as defences, it is particularly important that he should use language which suffices to make it clear to the jury that they are not defences in respect of which any onus rests on the accused, but are matters which the prosecution must disprove as an essential part of the prosecution case before a verdict of guilty is justified." Για το ίδιο ζήτημα μπορεί να γίνει χρήσιμη παραπομπή στην Lobell [1957] 1 Q.B.D. 547.» Παρεμβάλλω επίσης ότι στην ίδια απόφαση αναφέρθηκε ότι το αδίκημα της συμπλοκής δύναται να διαπραχθεί και από ένα μόνο άτομο[1]. Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι, όπου εγείρεται η υπεράσπιση της αυτοάμυνας, το βάρος είναι στην Κατηγορούσα Αρχή να την αποκλείσει, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. επίσης Γιάλλουρου ν. Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 320, Milliotis v. Police

(1971)2 C.L.R. 292 και Maifoshis v. Police

(1978)2 C.L.R. 9). Τέλος, ως προς το τι αποτελεί δημόσιο χώρο, παραπέμπω στην ερμηνεία που δίδεται στον εν λόγω όρο από το άρθρο 4 του Κεφ. 154 σύμφωνα με το οποίο: «"δημόσιος χώρος" ή "δημόσιο υποστατικό" περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτίριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης, όπου κάθε φορά το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου, είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής, καθώς και κτίριο ή χώρο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση, για συνάθροιση ή ως δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση». Των πιο πάνω λεχθέντων, προχωρώ στην αξιολόγηση της ενώπιόν μου προσκομισθείσας μαρτυρίας και σημειώνω ότι παρακολούθησα τους μάρτυρες ενόσω αυτοί κατέθεταν ενώπιόν μου με προσοχή, διατηρώντας πάντοτε κατά νου τις αρχές της Νομολογίας που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας (βλ. μεταξύ άλλων, Ρασποπούλου ν. Μακρή, Ποινική Έφεση αρ. 287/2015, 11/5/2017, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 83, Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 676, Χρίστου ν. Khoreva

(2002)1 Α.Α.Δ. 454, Rana κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 489). Διεξήλθα περαιτέρω των πρακτικών της διαδικασίας και ειδικότερα της εκατέρωθεν προσκομισθείσας μαρτυρίας καθώς και του περιεχομένου του συνόλου των εγγράφων που κατατέθηκαν ενώπιόν μου, ως τεκμήρια. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα και πειστικότητά της και σε σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία (βλ. Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Σύμφωνα δε με την σχετική επί του θέματος Νομολογία, η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται στη βάση της μαρτυρίας η οποία σχετίζεται με τα επίδικα θέματα (βλ. Ρασποπούλου (ανωτέρω) και Al Ittihad Al Watani κ.α. ν. Παπαδόπουλου

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1924). Τονίζω καταρχάς ότι δεν ετέθηκε καθ' οιονδήποτε τρόπο εν αμφιβόλω ότι κατά την επίδικη ημερομηνία και ώρα, στον επίδικο χώρο που περιγράφεται στο κατηγορητήριο, όντως επισυνέβη συμπλοκή μεταξύ αριθμού ατόμων. Δεν αμφισβητήθηκε επίσης ότι ο πεζόδρομος εντός του οποίου έλαβε χώρα η συμπλοκή αποτελεί δημόσιο χώρο εν τη εννοία του Νόμου. Ό,τι αμφισβητήθηκε από πλευράς Υπεράσπισης ήταν η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής ως προς τη συμμετοχή του Κατηγορούμενου στη συμπλοκή αλλά και τα όσα ακολούθησαν αυτής, με τον τελευταίο να διατείνεται ότι αμυνόταν καθ' όλη τη διάρκειά της, προσπαθώντας να προστατεύσει τη ΜΥ και τον εαυτό του από τα πρόσωπα που την άγγιξαν και ακολούθως επιτέθηκαν στον ίδιο. Στρέφομαι στη μαρτυρία του ΜΚ και σημειώνω ότι αποδέχομαι τις αναφορές του ως προς το ότι όντως είδε, από το σημείο όπου βρισκόταν, τη συμπλοκή να εκτυλίσσεται εντός του πεζόδρομου, μπροστά από το υποστατικό «Encore» και ότι σε αυτήν συμμετείχαν περί τα τέσσερα με πέντε άτομα. Αποδέχομαι επίσης ότι η συμπλοκή διαλύθηκε κατόπιν παρέμβασης του ΜΚ και των συναδέλφων του. Οι θέσεις του αυτές δεν αμφισβητήθηκαν από την Υπεράσπιση, κατά την αντεξέτασή του. Εξάλλου, η συμπλοκή, αυτή καθαυτή, και το γεγονός ότι επισυνέβη κατά τον επίδικο χρόνο και στον επίδικο τόπο που προσδιορίζεται στο κατηγορητήριο, πέραν του ότι δεν αμφισβητήθηκαν, προκύπτουν και ως παραδεκτά γεγονότα μεταξύ των μερών στη βάση και των όσων ο Κατηγορούμενος και η ΜΥ κατέθεσαν ενώπιόν μου. Παρά ταύτα, δεν δύναται να αποδοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα σε σχέση με την ισχυριζόμενη, κατά τον ΜΚ, εμπλοκή του Κατηγορούμενου και δη στη θέση του μάρτυρα περί συμμετοχής του Κατηγορούμενου στη συμπλοκή. Εξηγώ. Η σχετική μαρτυρία του ΜΚ, για τη συμμετοχή δηλαδή του Κατηγορούμενου στο περιστατικό, περιορίστηκε στην απλή αναφορά περί συμμετοχής του, χωρίς ο ΜΚ να προσδιορίζει καθ' οιονδήποτε τρόπο πως ακριβώς ο Κατηγορούμενος ενήργησε κατά τη διάρκειά της. Συγκεκριμένα, η επί του προκειμένου ζητήματος μαρτυρία του ΜΚ παρέμεινε γενική και αόριστη με τον μάρτυρα να περιορίζεται στην απλή αναφορά ότι ο Κατηγορούμενος συμμετείχε, χωρίς ωστόσο να δίδει οποιεσδήποτε λεπτομέρειες αναφορικά με τις ενέργειες, τις πράξεις και την όλη συμπεριφορά που αποδίδει στον Κατηγορούμενο. Τόσο το περιεχόμενο της κατάθεσης του ΜΚ (Τεκμήριο 1), η οποία και αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασής του, όσο και τα όσα ενώπιόν μου ανέφερε προφορικά σχετικά με το εν λόγω, κεφαλαιώδες, ζήτημα, παρέμειναν εξ ολοκλήρου γενικά, αόριστα και ασαφή, χωρίς να δίδονται οποιαδήποτε στοιχεία και λεπτομέρειες οι οποίες να βοηθούν καθ' οιονδήποτε τρόπο στον επακριβή προσδιορισμό της συμμετοχής του Κατηγορούμενου κατά τη διάρκεια του περιστατικού. Μάλιστα, όπως ο ίδιος ο ΜΚ αναφέρει στο Τεκμήριο 1, αντιλήφθηκε τον Κατηγορούμενο αφότου φώναξε «Police» όταν τον είδε, ως ισχυρίστηκε, να προσπαθεί να διαφύγει, χωρίς όμως να προσδιορίσει σε ποιες ενέργειες ο Κατηγορούμενος προέβη προηγουμένως και πού ακριβώς βρισκόταν ο τελευταίος σε σχέση με τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους στο επεισόδιο. Τα πιο πάνω ενώ ο ίδιος ο ΜΚ βρισκόταν ήδη σε κάποια απόσταση αφού είδε το περιστατικό όταν βρισκόταν πριν το υποστατικό «Pirates» το οποίο όπως μαρτύρησε βρίσκεται σε κάποια απόσταση από το «Encore». Δεν παραγνωρίζω φυσικά τις όποιες δυσκολίες πιθανό να προκύπτουν στον προσδιορισμό εξατομικευμένων συμπεριφορών των εμπλεκομένων, δεδομένου ότι το περιστατικό εκτυλίχθηκε κατά τις νυκτερινές ώρες, μεταξύ τεσσάρων με πέντε προσώπων αλλά και διότι, όπως ο ΜΚ ανέφερε κατά την αντεξέτασή του, στον πεζόδρομο υπήρχε πλήθος κόσμου που αποχωρούσε από τα νυκτερινά κέντρα της περιοχής. Παρά ταύτα, εύλογα αναμενόταν ότι θα εδίδοντο κάποια έστω στοιχεία και λεπτομέρειες που θα έτειναν να καταδείξουν, κατά τρόπο συγκεκριμένο, τη συμμετοχή του Κατηγορούμενου στη συμπλοκή. Αντιπαραβάλλοντας δε το Τεκμήριο 1 και τη μαρτυρία του ΜΚ, με τα όσα αναφέρονται στην κατάθεση Τεκμήριο 2, η οποία επαναλαμβάνω ότι κατατέθηκε για την αλήθεια του περιεχομένου της, εντοπίζεται ότι, στο Τεκμήριο 2, σε αντίθεση με το Τεκμήριο 1, προσδιορίζεται συγκεκριμένη συμπεριφορά που αποδίδεται στο πρόσωπο που συνελήφθη από τον Αστυφύλακα 601. Αναφέρεται δηλαδή σε αυτήν ότι ο Αστυφύλακας είδε το πρόσωπο το οποίο συνέλαβε, να συμμετέχει στη συμπλοκή, κρατώντας ένα μπουκάλι και ρίχνοντάς το στο κεφάλι άλλου προσώπου. Παρεμβάλλω επίσης ότι καμία μαρτυρία προσκομίστηκε από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής για σκοπούς αποκλεισμού του ισχυρισμού που προβλήθηκε από πλευράς Κατηγορούμενου περί άμυνάς του καθ' όλη τη διάρκεια του περιστατικού για σκοπούς προστασίας της ΜΥ και του εαυτού του. Λαμβανομένου μάλιστα υπόψη ότι αυτή ήταν εξ αρχής η θέση του Κατηγορούμενου, την οποία και μετέφερε στον ΜΚ, ότι δηλαδή τα άλλα πρόσωπα άγγιξαν την φιλενάδα του. Κρίνω σκόπιμο επίσης να αναδείξω ότι η μαρτυρία του ΜΚ παρέμεινε γενική και αόριστη και σε σχέση με τα όσα ακολούθησαν της επέμβασης της αστυνομίας, με τον μάρτυρα να αναφέρει ότι «φαντάζεται» ότι ο Κατηγορούμενος απομακρύνθηκε από το σημείο, για να αποφύγει τη σύλληψη και όχι για να αποφύγει την συμπλοκή. Η πιο πάνω αναφορά του όμως, καθώς και η θέση του ότι πέρασε χειροπέδες στον Κατηγορούμενο, δεν συνάδουν με το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος, όπως ο ίδιος ο ΜΚ ανέφερε, ήταν συνεργάσιμος με τις αρχές. Ούτε και η θέση του ότι τον ακολούθησε για να τον ακινητοποιήσει γίνεται αποδεκτή, ιδιαίτερα λαμβανομένων υπόψη των συνθηκών που επικρατούσαν στο χώρο, όπως ο ίδιος ο μάρτυρας τις περιέγραψε, σε συνάρτηση την απόσταση στην οποία ο ΜΚ βρισκόταν όταν είδε τη συμπλοκή αλλά και την παρουσία της ΜΥ στο χώρο. Σημειώνω επίσης ότι ο ΜΚ δεν ήταν σε θέση να διαφωτίσει το Δικαστήριο ως προς το κατά πόσο η ΜΥ, ενώ βρισκόταν στον χώρο, όντως μεταφέρθηκε ή όχι μαζί με τον Κατηγορούμενο στον σταθμό αφού όταν ερωτήθηκε σχετικά, περιορίστηκε να αναφέρει ότι δεν θυμόταν. Τέλος, δεδομένου ότι η εμπλοκή του ΜΚ περιορίστηκε στην παρέμβασή του κατά τη συμπλοκή και τη μεταφορά του Κατηγορούμενου στο σταθμό όπου και τον κατηγόρησε γραπτώς, δεν ήταν σε θέση να κατατοπίσει το Δικαστήριο ως προς τους λόγους που δεν λήφθηκε κατάθεση από την ΜΥ ενώ είχε προβληθεί εξ αρχής ο ισχυρισμός από πλευράς της αλλά και του Κατηγορούμενου ότι τα άλλα πρόσωπα την είχαν αγγίξει. Αντίθετα, η μαρτυρία που προσκομίστηκε από πλευράς Υπεράσπισης σχετικά με την όλη εμπλοκή του Κατηγορούμενου στο περιστατικό ήταν σαφής και παρέμεινε σταθερή και ακλόνητη κατά την αντεξέταση. Τα όσα δε αναφέρθηκαν επί του προκειμένου, τόσο από τον Κατηγορούμενο όσο και από την ΜΥ, συνάδουν και μεταξύ τους. Βρίσκω ότι οι εν λόγω μάρτυρες ήταν ειλικρινείς ενώπιόν μου και αποτελούν μάρτυρες της αλήθειας. Ο Κατηγορούμενος κατά τη μαρτυρία του ήταν συγκεκριμένος και σαφής ως προς τη συμπεριφορά του, η οποία, όπως ανέφερε, περιορίστηκε σε αμυντικές ενέργειες για σκοπούς προστασίας της ΜΥ. Η δε θέση του ότι κτυπήθηκε στο κεφάλι από μπουκάλι, χωρίς όμως να υποστεί σοβαρής μορφής βλάβη, παρέμεινε ακλόνητη παρά την έντονη αντεξέταση του επί του προκειμένου. Περαιτέρω, τα όσα ο Κατηγορούμενος ανέφερε, ως προς το τι πραγματικά επισυνέβη, ανταποκρίνονται και στη κοινή λογική, δεδομένου ότι στο επεισόδιο, σύμφωνα με τη μαρτυρία που προσκομίστηκε από αμφότερες τις πλευρές, συμμετείχε αριθμός ατόμων ενώ ο Κατηγορούμενος ήταν στην ουσία μόνος του μαζί με την ΜΥ. Στην κοινή λογική ανταποκρίνεται και η θέση του ότι δεν προσπάθησε να διαφύγει από τις αρχές αφού στο σημείο βρισκόταν και η φιλενάδα του, δηλαδή η ΜΥ, την οποία, στη βάση των όσων ανέφερε στον ΜΚ, είχε αγγίξει ένας εκ των εμπλεκομένων. Τέλος, η μέχρι τότε διάρκεια της σχέσης του Κατηγορούμενου με τη ΜΥ, η οποία αποτέλεσε ζήτημα που απασχόλησε κατά την αντεξέταση αμφοτέρων, δεν θεωρώ ότι επηρεάζει καθ' οιονδήποτε τρόπο την θέση του ότι αυτός δεν επιχείρησε και ούτε θα επιχειρούσε να διαφύγει από το χώρο, εγκαταλείποντάς την. Αποδέχομαι συνεπώς τη μαρτυρία του Κατηγορούμενου και συγκεκριμένα, ότι καθ' όλη τη διάρκεια του περιστατικού ενήργησε αμυντικά, προσπαθώντας να απομακρύνει και να προστατεύσει την ΜΥ και τον εαυτό του από τα υπόλοιπα πρόσωπα, χωρίς να επιτεθεί ο ίδιος στους υπόλοιπους εμπλεκόμενους. Μαρτυρία η οποία υποστηρίζεται και από τα όσα η ΜΥ ανέφερε, η μαρτυρία της οποίας επίσης παρέμεινε ακλόνητη και γίνεται αποδεκτή. Αποδέχομαι συνεπώς τη μαρτυρία που προσκομίστηκε από την Υπεράσπιση σε αντίθεση με την μαρτυρία του ΜΚ η οποία, πλην των σημείων που αναφέρονται ανωτέρω ως αποδεκτά, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και απορρίπτεται στο υπόλοιπο μέρος της. Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης, προβαίνω στα ακόλουθα ευρήματα: Την 21/8/2022 και ώρα 0420, στην οδό Αγίας Μαύρης στην Αγία Νάπα της επαρχίας Αμμοχώστου, στον πεζόδρομο μπροστά από το υποστατικό «Encore» επισυνέβη συμπλοκή μεταξύ τεσσάρων με πέντε προσώπων. Στο σημείο όπου επισυνέβη η συμπλοκή, βρισκόταν και ο Κατηγορούμενος μαζί με την ΜΥ, με τον πρώτο να ενεργεί κατά τη διάρκεια της συμπλοκής με τον τρόπο που περιέγραψε στη μαρτυρία του η οποία έγινε αποδεκτή. Με την επέμβαση της αστυνομίας η συμπλοκή διαλύθηκε. Ο Κατηγορούμενος μαζί με την ΜΥ συμμορφώθηκαν με τις οδηγίες των αστυνομικών αρχών και μετακινήθηκαν αρχικά μπροστά από το υποστατικό «Pirates» και ακολούθως μεταφέρθηκαν στον Αστυνομικό Σταθμό Αγίας Νάπας όπου ο πρώτος κατηγορήθηκε γραπτώς. Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων μου, ως προς τα πραγματικά γεγονότα, κρίνω ότι, παρά την απόδειξη της συμπλοκής και ότι αυτή έλαβε χώρα σε δημόσιο χώρο, δεν έχει αποδειχθεί με αξιόπιστη και αποδεκτή μαρτυρία η συμμετοχή του Κατηγορούμενου στη συμπλοκή καθώς και ότι αυτός δεν αμυνόταν κατά τη διάρκεια του περιστατικού (βλ. Μαραγκός (ανωτέρω)). Δεν αποκλείστηκε δηλαδή, στη βάση της προσκομισθείσας από την Κατηγορούσα Αρχή μαρτυρίας, η προβληθείσα από την υπεράσπιση εκδοχή, ότι δηλαδή, οι όποιες ενέργειες του Κατηγορούμενου έγιναν στο πλαίσιο της προσπάθειάς του να αμυνθεί για σκοπούς προστασίας της ΜΥ και του ίδιου. Η μαρτυρία που παρουσιάστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, ως προς το, κατ' ισχυρισμό, αξιόποινο των ενεργειών του Κατηγορούμενου δεν ήταν συγκεκριμένη, σαφής και επαρκής ώστε να δύναται να γίνει αποδεκτή, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να βασιστώ σε αυτήν για να καταλήξω ότι ο Κατηγορούμενος, ενήργησε είτε κατά τρόπο ποινικά κολάσιμο στο πλαίσιο της συμπλοκής, είτε ότι δεν ενήργησε αμυντικά. Τα πιο πάνω και δη η ύπαρξη λογικής αμφιβολίας σε σχέση με τη συμμετοχή του Κατηγορούμενου στη συμπλοκή κατά τρόπο ποινικά κολάσιμο, εν τη εννοία της απόφασης Μαραγκός (ανωτέρω), κρίνει την έκβαση της παρούσας υπόθεσης λαμβανομένου υπόψη ότι το βάρος απόδειξης της υπόθεσης, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, είναι η Κατηγορούσα Αρχή που το φέρει η οποία όφειλε να το αποσείσει με αποδεκτή και αξιόπιστη μαρτυρία, κάτι το οποίο απέτυχε, εν προκειμένω, να πράξει. Δεδομένης δε της απόρριψης της εκδοχής της Κατηγορούσας Αρχής δεν τίθεται θέμα ενδεχόμενης άντλησης οποιωνδήποτε συμπερασμάτων από τη συμπεριφορά του Κατηγορούμενου για σκοπούς στοιχειοθέτησης της όποιας πιθανής ενοχής του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246). Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί στο απαιτούμενο επίπεδο και με αποδεκτή μαρτυρία η διάπραξη του αδικήματος από τον Κατηγορούμενο. Κατά συνέπεια, ο Κατηγορούμενος 2 αθωώνεται και απαλλάσσεται από την κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ........ Β. Α. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] «Έχουμε υπόψη, καταλήγοντας στην αθωωτική απόφαση, ότι το αδίκημα της συμπλοκής είναι δυνατό να διαπραχθεί από ένα μόνο πρόσωπο. Το λόγο εξηγεί η Taylor v. D.P.P. [1973] A.C. 964: ".... one person fighting unlawfully could properly be convicted of an affray, since of two persons fighting one might be participating lawfully and the other unlawfully, and if one was participating unlawfully it was not necessary to inquire whether other participants were acting lawfully or unlawfully."» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο