Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Γιαννάκης Λουκά, Υπόθεση Αρ: 21631/20, 26/7/2024

(5)φωτογραφίες οι οποίες απεικονίζουν το επίμαχο παλέτο και το σημείο παραλαβής του από τον κατηγορούμενο. Οι φωτογραφίες λήφθηκαν στη παρουσία του κατηγορούμενου από τον Λοχία

2. Η σχέση μεταξύ των διαδίκων τερματίστηκε τον Ιούνιο του
3. O παραπονούμενος συνέταξε σχετική επιστολή δια της οποίας κατέγραφε επτά

(7)λόγους δια τερματισμό της συνεργασίας των. Ο Ιδιοκτήτης της οικίας τερμάτισε τις υπηρεσίες του Αρχιτέκτονα (επίσης) τον Ιούνιο του

1. Οι οικονομικές διαφορές των μερών, ως αυτές προέκυψαν από την κατ΄ισχυρισμόν μη καταβολή από μέρους του Ιδιοκτήτη του ποσού που αφορά το 11ο εκδοθέν Διατακτικό Πληρωμής και οι φερόμενες κακοτεχνίες που υφίσταντο στο έργο, οδηγήθηκαν και βρίσκονται ενώπιον αρμοδίων επιμετρητών και διαιτητών, προς επίλυση. Διαφορές Μερών Σύμφωνα με τον παραπονούμενο, η συγκεκριμένη ποσότητα τούβλων, και δη το συγκεκριμένο, σφραγισμένο στο χώρο, παλέτο αποτελούσε περίσσευμα της αρχικής αγορασθείσας από τον ίδιο, ποσότητας τούβλων (2 παλέτα- Τεκμήριο 3), με τον ίδιο να αποτελεί τον μοναδικό ιδιοκτήτη των. Αντίθετη ήταν η θέση του κατηγορούμενου, ο οποίος πρόβαλε και στο στάδιο της ανάκρισης, αλλά και κληθείς σε απολογία από το Δικαστήριο, τους δικούς του ισχυρισμούς, κατά τη ζώσα μαρτυρία του. Μαρτυρία Κατηγορούσας Αρχής Η κατηγορούσα αρχή κάλεσε προς απόδειξη της υπόθεσης της, τρείς μάρτυρες. Οι θέσεις τους επί του καίριου σημείου που καλείται το Δικαστήριο να απαντήσει, ήτοι κατά πόσον ο κατηγορούμενος έκλεψε εν τη εννοία του Νόμο το συγκεκριμένο παλέτο τούβλων, είχαν, εν συντομία ως ακολούθως. Ο παραπονούμενος ΜΚ1, υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης του Τεκμήριο
2. Τον Φεβρουάριο του 2019 συμφώνησε με τον εργολάβο να παραγγείλει την ποσότητα των τούβλων που ο τελευταίος χρειαζόταν για την τοιχοποιία. Ο εργολάβος παρήγγειλε τούβλα πληρώνοντας σχετικά τον προμηθευτή. Για την εργασία της τοιχοποιίας, ο εργολάβος απαίτησε βάση αίτησης, την καταβολή του συνολικού ποσού των €16.268, (βλ. Διατακτικό Τεκμήριο 7) το οποίο του κατέλαβε ο ιδιοκτήτης. Ο παραπονούμενος την 26.2.19 αγόρασε (επίσης) 96 τούβλα (2 παλέτα) με την περιγραφή «ΚΕΒΕ Ν. Orthoblock K300» αξίας €132,48 και συνδετικό κονίασμα τούβλων από την εταιρεία Δ. Μουστάκας ε & Υιοί Λτδ ημερ. 26.2.
3. Τα εν λόγω υλικά πλήρωσε ο ίδιος, απευθείας στον τον προμηθευτή (Τεκμήριο 3). Την ίδια ημερομηνία είχε παραγγείλει αντίστοιχα (μεταξύ άλλων) τούβλα και ο κατηγορούμενος. Με το πέρας της τοιχοποιίας είχε παραμείνει σε συγκεκριμένο χώρο της οικοδομής ένα παλέτο τούβλων 30 εκατοστών τύπου Κ300 KEBE Orthoblock. Μιλώντας με τον εργολάβο για ζητήματα που αφορούσαν την οικοδομή, ο παραπονούμενος εξέφρασε ότι αυτό χρειάζεται, ζητώντας όπως αυτό παραμείνει στο χώρο. Το Σάββατο, 4.4.20 και περί τις 11:00 πληροφορήθηκε από γείτονες ότι ο εργολάβος μετέβη στην οικοδομή με φορτηγό και αφού πήρε το παλέτο αποχώρησε από το μέρος. Κατέθεσε στη διαδικασία τα Τεκμήρια 3 μέχρι 5 τα οποία αποτελούν την απόδειξη/τιμολόγιο για τα τούβλα που αγόρασε ο ίδιος, το Συμβόλαιο που υπεγράφη μεταξύ των μερών και την ενδεικτική προσφορά που υπέβαλε ο κατηγορούμενος αναφορικά με την εκτέλεση των εργασιών. Εκκρεμούν μεταξύ των μερών διαφορές αναφορικά με τις κοστολογήσεις εργασιών και φερόμενες κακοτεχνίες, ενώπιον επιμετρητών και διαιτησίας. Τα τούβλα που παρήγγειλε ο ίδιος ήταν πέραν του συμβολαίου και των σχετικών προσφορών. Σύμφωνα με τη θέση του, ακόμη και εκείνα που στο τέλος τοποθετήθηκαν στην οικοδομή ήταν δικά του αφού για την εν λόγω εργασία, πλήρωσε τον εργολάβο (Τεκμήρια 7 και 9). Ο λόγος που παρήγγειλε επιπλέον τούβλα στην οικοδομή ήταν γιατί, δεν επιθυμούσε την τοποθέτηση οποιουδήποτε τούβλου το οποίο ήταν ραγισμένο ή σπασμένο. Αντεξετασθείς συμφώνησε ότι το ποσό του συμβολαίου ήταν για €293.
4. Στη θέση ότι το εν λόγω συμβόλαιο φέρει την ονομασία «Συμβόλαιο Ποσού Κατ' Αποκοπή», ο μάρτυρας δήλωσε άγνοια επί των τεχνικών όρων και ονομασιών, συμφωνώντας όμως ότι, το ποσό που στο τέλος της ημέρας όφειλε να καταβάλει για την κτίση της οικίας του ανερχόταν στις πιο πάνω χιλιάδες. Συμφώνησε ότι το παλέτο που παρέμεινε στο χώρο ήταν ένα εκ των παλέτων που αγοράστηκε από την εταιρεία Μουστάκα, ως εισαγωγέας. Συμφώνησε με την υπεράσπιση ότι και ο κατηγορούμενος αγόρασε από τον κ. Μουστάκα στις 22.2.19 και 26.2.19 αντίστοιχα τούβλα (Τεκμήριο 10), δυνάμει των οδηγιών του συμβολαίου. Παραδέχθηκε ότι ο λόγος που αγόρασε και ο ίδιος τούβλα ήταν γιατί δεν ήθελε να υπάρχει η παραμικρή ατέλεια στα τούβλα που τοποθετούνταν. Η οδηγία που έδωσε, ανέφερε αντεξετασθείς ήταν, «μην βάλλεις τούβλα τα οποία δεν είναι ακέραια - εγώ θα σου αγοράσω ακόμα δύο παλέτα». Υπέβαλε η υπεράσπιση ότι, τα τούβλα που παρήγγειλε και πλήρωσε ο κατηγορούμενος εργολάβος, ουδέποτε πλήρωσε ή χρεώθηκε ο παραπονούμενος ως «υλικά επί τόπου» όπως είθισται να γίνεται με τα κεραμικά ή τα είδη υγιεινής, εξ' ου και αποτελούν ιδιοκτησία του εργολάβου. Με τις πιο πάνω θέσεις ο μάρτυρας διαφώνησε. Η κα. Γεωργίου υπέβαλε ότι ο παραπονούμενος ουδέποτε πλήρωσε ή χρεώθηκε τούβλα δυνάμει των όρων του συμβολαίου, αλλά αντίθετα, τα ποσά που κατέβαλλε αφορούσαν σε εκτελεσθείσα εργασία, θέση με την οποίαν επίσης διαφώνησε ο μάρτυρας. Επανήλθε η κα. Γεωργίου δηλώνοντας ότι, η εταιρεία Μουστάκας έστειλε την 27.2.20 όλα τα παραγγελμένα τούβλα μαζί, μη διαχωρίζοντας τις δύο παραγγελίες, θέση με την οποίαν ο παραπονούμενος, συμφώνησε. Στη θέση ότι, είναι αδύνατον να αποδειχθεί ενώπιον Δικαστηρίου το ιδιοκτησιακό καθεστώς του εναπομείναντος παλέτου αφού τα τούβλα ήταν ταυτόσημα και αναμείχθηκαν μεταξύ τους, ο μάρτυρας απάντησε ότι, από την στιγμή που πληρώνει ο ίδιος την αξία τους, είτε μέσω διατακτικών, είτε προσωπικά, αυτά δεν μπορεί παρά να του ανήκουν. Παρέπεμψε δε στον όρο 16 του Τεκμηρίου 4 ο οποίος προνοεί ότι: «Υλικά και εμπορεύματα που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ή εφαρμοστεί και εμπορεύματα που παραλαμβάνονται και τοποθετούνται στο χώρο των εργασιών και προτίθενται να χρησιμοποιηθούν, δεν πρέπει να μετακινούνται, εκτός αν θα χρησιμοποιηθούν στις εργασίες ή αν ο Α/ΠΜ έχει δώσει τη γραπτή του συγκατάθεση για τέτοια μετακίνηση. Όταν η αξία τέτοιων υλικών ή εμπορευμάτων έχει περιληφθεί σε αν οποιοδήποτε ενδιάμεσο πιστοποιητικό και έχει πληρωθεί από τον εργοδότη, τέτοια υλικά και εμπορεύματα θα αποτελούν περιουσία του εργοδότη αλλά ο εργολάβος θα παραμένει υπεύθυνος για τη ζημιά ή απώλεια τους». Η υπεράσπιση συνέχισε, δηλώντας ότι τα τούβλα που έφερε στην οικοδομή ο μάρτυρας ήταν προς αποζημίωση (του εργολάβου) για όλα εκείνα που δεν του επέτρεψε να τοποθετήσει, με τον ΜΚ1 να απαντά ότι όλα ανεξαιρέτως τα τούβλα, ανήκουν στον ίδιο. Στη θέση της υπεράσπισης ότι η καταγγελία έγινε κακόπιστα με απώτερο σκοπό την άσκηση πίεσης στον κατηγορούμενο ενόψει των οικονομικών διαφορών που εκκρεμούν μεταξύ τους, ο μάρτυρας απάντησε αρνητικά, δηλώνοντας ότι, αν τα τούβλα επιστρέφονταν, το θέμα θα τελείωνε εκεί. Η παρούσα καταγγελία συνέχισε, καμία σχέση δεν έχει με τα ζητήματα που έχουν προκύψει ή άπτονται της διαιτησίας. ΜΚ2 ο Αστ. 1449 και ανακριτής της παρούσας. Υπηρετεί στον Αστυνομικό Σταθμό Πέρα Χωρίου Νήσου. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης του, Τεκμήριο
5. Εκεί αναφέρει ότι την 5.4.20 έλαβε τηλεφώνημα από τον ΜΚ1 ο οποίος κατήγγειλε την κλοπή του ενός παλέτου τούβλων παρουσιάζοντας σχετική απόδειξη/ τιμολόγιο, Τεκμήριο
6. Ο ίδιος έλαβε την κατάθεση αμφότερων παραπονούμενου και κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος ανακριθείς πρόβαλε τους δικούς του ισχυρισμούς, ενώ προέβη σε υποδείξεις σκηνών παρουσία του Λοχία 1848 ο οποίος φωτογράφισε τα τούβλα και το σημείο παραλαβής των από τον κατηγορούμενο. Κατηγορηθείς για την κλοπή των, ο κατηγορούμενος απάντησε ότι δεν παραδέχεται, παραδίδοντας στον Αστυνομικό Σταθμό Νήσου το επίμαχο παλέτο εκφράζοντας την επιθυμία όπως παραμείνει στην κατοχή της Αστυνομίας μέχρι την εκδίκαση της παρούσας. Ο μάρτυρας αναγνώρισε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 επαναλαμβάνοντας ότι σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ΜΚ1, το συγκεκριμένο κλαπέν παλέτο αποτελούσε περίσσευμα της εκ από μέρους του, δυνάμει τιμολογίου[3] αγορασθείσας, ποσότητας τούβλων. Αναγνώρισε επίσης το Τεκμήριο 10 ως το τιμολόγιο που εκδόθηκε στο όνομα της εταιρείας του κατηγορούμενου για την αγορά υλικών οικοδομής και δη, πανομοιότυπου (μεταξύ άλλων) τύπου, τούβλων με τα κλαπέντα. Κατέθεσε στη διαδικασία τα Τεκμήρια 13-15 ήτοι, τις καταθέσεις του κατηγορούμενου και το Έντυπο Υπόδειξης Σκηνών. Ως Τεκμήριο 16 κατέθεσε τη γραπτή κατηγορία που αποδόθηκε στον τελευταίο. Αντεξετασθείς ανέφερε ότι το Συμβόλαιο (Τεκμήριο 4) «κοίταξε ακροθιγώς» και ότι οι όροι αυτού δεν απασχολούν την Αστυνομία. Εκείνο που εξέτασε είπε, ήταν το παράπονο του ΜΚ1 σε συνδυασμό με το μήνυμα που απέστειλε για επιστροφή του παλέτου και την επιδειχθείσα από μέρους του κατηγορούμενου, αδράνεια. Ο ΜΚ1 είχε ζητήσει όπως τα τούβλα παραμείνουν στο χώρο, γεγονός που αγνοήθηκε από τον κατηγορούμενο. Ρωτήθηκε ο μάρτυρας κατά πόσον εξέτασε τους διάφορους ισχυρισμούς και θέσεις που πρόβαλε ανακριθείς ο κατηγορούμενος, με τον μάρτυρα να απαντά ότι, δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο όπως αυτοί ευσταθούν μεν, τονίζοντας δε, ότι ο κατηγορούμενος παραδέχεται την παραλαβή και απομάκρυνση των τούβλων από την οικοδομή. Σε ότι αφορά τη διερεύνηση, δεν επικοινώνησε με τον αρχιτέκτονα, μήτε ζήτησε να δει τα σχετικά διατακτικά, τιμολόγια ή πληρωμές επί του συμβολαίου. Στην υποβολή ότι ιδιοκτήτης των τούβλων είναι ο κατηγορούμενος, ο μάρτυρας απάντησε ότι, ιδιοκτήτης δυνάμει του Τεκμηρίου 3, είναι ο παραπονούμενος. Υποδειχθείς το Τεκμήριο 10 συμφώνησε, ότι ο εργολάβος την ίδια ημέρα ήτοι 22.2.19 παρήγγειλε από τον ίδιο προμηθευτή πανομοιότυπου τύπου τούβλα (μεταξύ άλλων), δηλώνοντας ότι δεν είχε γνώση του γεγονότος. Στη θέση ότι είναι ανθρωπίνως αδύνατον να γνωρίζει είτε ο παραπονούμενος είτε ο ίδιος ποια παρτίδα τούβλων παρέμεινε στο χώρο, ο μάρτυρας απάντησε θετικά. Ερωτηθείς γιατί η κατάθεση του ΜΚ1 λήφθηκε τον Νοέμβριο του 2020, ήτοι 7 μήνες αργότερα, ο μάρτυρας απάντησε ότι τον Απρίλιο του 2020 είχαν τεθεί σε ισχύ τα πρώτα περιοριστικά μέτρα που αφορούσαν στην πανδημία του Κορονοϊού, καθιστώντας τις μετακινήσεις πολύ δύσκολες. Τελευταίος μάρτυρας εκ μέρους της κατηγορίας ο κ. Αντώνης Μουστάκας (ΜΚ3). Στην κατάθεση του Τεκμήριο 18 δηλώνει ιδιοκτήτης της εταιρείας Δ. Μουστάκας & Υιοί Λτδ στην Λάρνακα. Την 26.2.19 παραδόθηκαν στην Οδό Ανδρέα Κάλβου στο Δάλι, δύο παλέτα τούβλα ΚΕΒΕ Orthoblock K
7. Κάθε παλέτο είχε 48 τεμάχια, σύνολο 98 τούβλα. Παρέδωσε επίσης 20 σακούλια με κονίασμα τούβλων της ΚΕΒΕ 25κιλών στον εργολάβο της οικοδομής κ. Λουκά. Παρών, εκτός από τον εργολάβο κ. Λουκά ήταν και ο ιδιοκτήτης της κατοικίας. Πληρώθηκε με επιταγή από τον εργολάβο και αποχώρησε από το μέρος. Κατά τη ζώσα μαρτυρία του ο ΜΚ3 αναγνώρισε αντίστοιχα τα Τεκμήρια 3 και 10 ως τιμολόγια που εκδόθηκαν από την εταιρεία του. Το Τεκμήριο 3 δήλωσε, πληρώθηκε τοις μετρητοίς (ήτοι με επιταγή, χρήματα και κάρτα) ενώ το Τεκμήριο 10 αφορά σε «πληρωμή επί πιστώσει», γεγονός που υποδηλοί ότι υπήρχε ανοικτός πελατειακός λογαριασμός στον οποίον χρεώνονταν τα προϊόντα. Το Τεκμήριο 10 πληρώθηκε κατά την παράδοση την 27.2.
8. Τα τούβλα αναφορικά με το συγκεκριμένο τιμολόγιο παραγγέλθηκαν την 26.2.
9. Ομοίως, την ίδια ημέρα, 26.2.19 παραγγέλθηκαν τα τούβλα του Τεκμηρίου 3, τα οποία επίσης παραδόθηκαν την 27.2.19 στο εργοτάξιο. Ο μάρτυρας δήλωνε βέβαιος ότι και οι δύο παραγγελίες μεταφέρθηκαν ταυτοχρόνως στο εργοτάξιο την 27.2.
10. Αυτό γιατί η εταιρεία επιθυμούσε την μετάβαση της στην οικοδομή μία φορά και όχι δύο. Παρόντες στο χώρο ήταν αμφότεροι, παραπονούμενος και κατηγορούμενος. Ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε. Μαρτυρία Υπεράσπισης Εκ διαμέτρου αντίθετη η θέση του κατηγορουμένου στις ανακριτικές του καταθέσεις, Τεκμήρια 13 και
11. Εργάζεται στην Εργοληπτική εταιρεία «Gal Oasis Home Builder Ltd» και εκτελεί καθήκοντα Γενικού και Τεχνικού Διευθυντή. Ο παραπονούμενος είναι ο ιδιοκτήτης του έργου που ανήγειραν ως κοινοπραξία οι Χριστόδουλος Χριστοδούλου και Γιαννάκης Λουκά. Στη θέση ότι έκλεψε ένα παλέτο θερμομονωτικών τούβλων 30 εκατοστών, τα οποία περίσσεψαν από την τοιχοποιία, ανάφερε ότι τα εν λόγω τούβλα μετακίνησε εκτός του χώρου του εργοταξίου, όταν είχαν ξεκινήσει οι χωματουργικές εργασίες στην αυλή, περί τον Φλεβάρη του
12. Η πανδημία του Κορονοϊού τον Μάρτη του 2020, δημιούργησε ένα τέλμα στις εργασίες του εργοταξίου. Όταν πλέον επιτράπηκε να εργάζονται πρόσωπα στις οικοδομές και αφού τελείωσε η τοιχοποιία, έδωσε οδηγίες σε υπεργολάβο του όπως μετακινήσει ορισμένα πράγματα από το χώρο, περιλαμβανομένων των τούβλων τα οποία, εν πάση περιπτώσει, του ανήκουν. Οποιαδήποτε υλικά εργασίας παραμένουν στο χώρο και δεν θα χρησιμοποιηθούν, αποτελούν ιδιοκτησία του εργολάβου. Αφού μετακίνησε αυτά την 4.4.20 έλαβε μήνυμα από τον παραπονούμενο, στο οποίο καταγράφονταν τα εξής: «TΑ TOUBLA POU EPHRES DEN EINAI DIKA SOY NA TA EPISTREPSEIS NTROPH NA EPISTREPSEIS TO KLEIDI THS PERIFRAXHS GIATI TA BGALW TA KAGKELA». Στο μήνυμα δεν απάντησε. Περιπλέον, τα δύο παλέτα που έφερε ο παραπονούμενος στο εργοτάξιο ήταν δια αποζημίωση του, αφού ο πρώτος δεν του επέτρεψε όπως χρησιμοποιήσει και/ή αξιοποιήσει μέρος των τούβλων που είχε και ο ίδιος παραγγείλει τα οποία, μπορεί να παρουσίαζαν ανεπαίσθητες ατέλειες. Σε κάθε εργοτάξιο υπάρχουν επιπλέον ή λιγότερα τούβλα, τα οποία οι εργολάβοι συμπληρώνουν ή απομακρύνουν, όποτε χρειαστεί. Ο ίδιος είχε παραγγείλει 2,192 τεμάχια τούβλων, στα οποία περιλαμβάνονταν τούβλα πλάτους 20, 25 εκατοστών και 30 εκατοστών, ΚΕΒΕ Orthoblock. Με δεδομένο ότι ο πελάτης πληρώνει εκτελεσθείσα εργασία βάση του συμβολαίου και όχι υλικά, οποιαδήποτε υλικά εργασιών περισσέψουν από τις εργασίες του εργολάβου ανήκουν στον ίδιο, πλην των υλικών που προμηθεύει ο ιδιοκτήτης όπως παραδείγματος χάριν, τα κεραμικά. Όταν σε κάποια στιγμή ρώτησε τον παραπονούμενο τι θα κάνουν με τα τούβλα, η απάντησή του ήταν «δεν με νοιάζει, κάνε ό,τι θέλεις». Ολοκληρώνοντας την κατάθεσή του ανάφερε ότι δεν μπορεί να κατανοήσει το σκεπτικό του παραπονούμενου, ο οποίος του οφείλει χρήματα και αρνείται να πληρώσει προσπαθώντας με οποιονδήποτε τρόπο να απαλλαγεί των υποχρεώσεων του. Ο κατηγορούμενος υπέδειξε στην αστυνομία συμφώνως του Τεκμηρίου 14 (Έντυπο Υπόδειξης Σκηνών), το χώρο όπου βρισκόταν το παλέτο με τα τούβλα, το οποίο φόρτωσε και παράλαβε, ως δικό του. Κατά την κυρίως εξέταση αναγνώρισε το Τεκμήριο 4, ως το συμβόλαιο που υπέγραψε με τον παραπονούμενο, παρουσία του κ. Μαραθεύτη, Αρχιτέκτονα. Το συμβόλαιο αποτελεί «Συμβόλαιο Ποσού Κατ' Αποκοπή». Αυτό σημαίνει ότι ο εργολάβος οφείλει να ολοκληρώσει την οικοδομή έναντι (στην προκείμενη), του ποσού των €293.
13. Ο εργοδότης δήλωσε, δεν χρεώνεται τίποτα περισσότερο. Μπορεί να μετρείται η ποσότητα της εργασίας ενδεικτικά, όμως ο εργοδότης πληρώνει δια την εκτελεσθείσα εργασία. Στον εργολάβο ανήκουν όλα τα υλικά που περισσεύουν, πλην των υλικών που αφορούν σε αγορές με προνοητικά ποσά, όπως κεραμικά και είδη υγιεινής. Άμμος, τσιμέντο, τούβλα ή σίδερα, που περισσεύουν αποτελούν ιδιοκτησία του εργολάβου. Ο εργολάβος είναι αναγκασμένος να ολοκληρώσει την οικοδομή, δυνάμει του ποσού του συμβολαίου ενώ τον εργοδότη δεν τον απασχολεί, εάν ο εργολάβος επιμέτρησε οποιοδήποτε υλικό λιγότερο ή περισσότερο. Δηλαδή, αν ο εργολάβος παρήγγειλε λιγότερη άμμο από αυτή που θα χρειαζόταν για την εργασία, ο παραπονούμενος δεν θα χρεωνόταν την επιπλέον ποσότητα που θα παρήγγειλε. Η πρώτη παραλαβή τούβλων όταν ξεκίνησε να κτίζεται η τοιχοποιία πρόσθεσε, παραλήφθηκε από την εταιρεία Μέλιος & Παφίτης Λτδ. Η δεύτερη παραγγελία τούβλων ήταν από την εταιρεία του κ. Μουστάκα, για να κτιστούν όσα υπολείπονταν και να συμπληρωθεί η οικοδομή. Στο Πιστοποιητικό Πληρωμής Αριθμός 2 ημερομηνίας 26.3.19, Τεκμήριο 7 επιβεβαιώνεται ότι είχε εκτελεστεί εργασία ύψους €22,065,
14. Η τοιχοποιία είχε βεβαίως ολοκληρωθεί προ της αίτησης του εργολάβου για πληρωμή. Στη δεύτερη παραλαβή, τα τούβλα που παρήγγειλαν ο ίδιος αλλά και ο παραπονούμενος έφθασαν ταυτοχρόνως στην οικοδομή και τοποθετήθηκαν μαζί στο χώρο του εργοταξίου. Και στις δύο παραλαβές υπήρχαν τούβλα Κ300 KEBE Orthblock. Τα υλικά όχι μόνο είναι δικά του γιατί αποτελούν υλικά τα οποία περίσσεψαν στο χώρο και συνεπώς είναι ιδιοκτησίας του εργολάβου, αλλά γιατί ο ίδιος ο παραπονούμενος του είχε αναφέρει ότι τα δύο παλέτα που θα έφερνε θα ήταν σε αντάλλαγμα των τούβλων που δεν του επέτρεψε να χρησιμοποιήσει και αυτό γιατί η πρακτική αυτή του ιδιοκτήτη, προκάλεσε απώλειες στον εργολάβο. Είναι γεγονός δήλωσε, ότι με το πέρας της τοιχοποιίας παρέμεινε ανέπαφο στο χώρο του εργοταξίου ένα παλέτο τούβλων 30 εκατοστών. Αυτό δεν επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί αφού η τοιχοποιία είχε ολοκληρωθεί. Εμμένοντας στη θέση ότι ο ίδιος αποτελεί τον νόμιμο ιδιοκτήτη των, πρόσθεσε ότι είναι αδύνατον πράγματι να γνωρίζει κανείς αν, το εναπομείναν παλέτο αφορά εκείνο που είχε φέρει στην οικοδομή ο παραπονούμενος, ή ο ίδιος. Ο λόγος που ρώτησε τον ιδιοκτήτη τι θα έκαναν με τα τούβλα, παρά την πεποίθηση ότι ο ίδιος (ο κατηγορούμενος) αποτελούσε τον νόμιμο ιδιοκτήτη των ήταν, γιατί, ο πρώτος ήταν ένας ιδιαίτερος πελάτης και δεν ήθελε να υπάρχει οποιαδήποτε σκιά ή αμφιβολία ως προς τις μεταξύ τους σχέσεις, οι οποίες μέχρι τότε, ήταν άριστες. Ο παραπονούμενος του είπε: «δεν με νοιάζει, κάνε ότι θέλεις». Ο ιδιοκτήτης και ο ίδιος είχαν μια πολύ καλή σχέση μέχρι τότε, με τον πρώτο να φέρνει καφέδες και αναψυκτικά στο εργοτάξιο ή ότι άλλο χρειάζονταν οι υπάλληλοί που θα βοηθούσε στην ομαλή πορεία των εργασιών. Την 4.4.20 δεν παρέλαβε μόνο τα τούβλα από την οικοδομή και άλλα αντικείμενα ιδιοκτησίας του όπως κυρίζια και άμμο. Για την παραλαβή των τούβλων πλήρωσε €80 για τις υπηρεσίες ειδικά διαμορφωμένου φορτηγού. Αν ο ιδιοκτήτης του έλεγε πράγματι να τα αφήσει, αυτά βεβαίως και θα άφηνε στην οικοδομή, «γλυτώνοντας» έτσι το ποσό που κατέβαλε για την μετακίνηση των με σκοπό να παραδώσει το χώρο καθαρό. Υπενθύμισε ότι την 4.4.20 το συμβόλαιο ήταν ακόμη σε ισχύ. Αντεξετασθείς διαφώνησε με την κατηγορούσα αρχή ότι τα τούβλα που περίσσεψαν ήταν ιδιοκτησίας του παραπονούμενου, τονίζοντας εκ νέου ότι, από τη στιγμή που ο παραπονούμενος πλήρωνε εκτελεσθείσα εργασία, οποιοδήποτε υλικό περίσσευε και πληρώνετο απευθείας από τον εργολάβο στον προμηθευτή, ήταν ιδιοκτησίας του εργολάβου. Σε ό,τι αφορά τις μεταξύ των οικονομικές διαφορές καμία ενημέρωση δεν έχει ως προς την τυχόν έκδοση τελικής ή άλλης ενδιάμεσης απόφασης από μέρους των διαιτητών ή επιμετρητών. Συμφώνησε ότι ο παραπονούμενος είχε την απαίτηση όπως χρησιμοποιηθούν παντού, ακέραια τούβλα, επιθυμία με την οποίαν ο ίδιος συμμορφώθηκε, τονίζοντας ότι είχε αγοράζει μάλιστα, προς ικανοποίηση των απαιτήσεων του πελάτη, ειδική μηχανή κοπής τούβλων. Ουδέποτε πληρώθηκε επιπλέον για την εργασία, μήτε χρεώθηκε ο πελάτης για οτιδήποτε αφορούσε τα τούβλα ως υλικά. Η ακόλουθη στιχομυθία κρίνεται σημαντική: «E.Και επίσης, σας πήρε τηλέφωνο μετά που τον επήραν, που τον ενημέρωσαν οι γείτονες και είπες του ότι έπιασες τα καταλάθος τζαι είπε σου «φέρτα γιατί θέλω τα». Α. Δεν με πήρε τηλέφωνο. Επιβεβαιώνω ότι έστειλε μήνυμα και τα λεγόμενα του μηνύματος τα έχω αναφέρει στην κατάθεση μου κατά γράμμα με λατινικούς χαρακτήρες, όταν έδωσα την κατάθεση μου. Δεν απάντησα, δεν απάντησα, γιατί ο κ. Μαυρονικόλας κάθε λίγο άλλαζε γνώμη και δεν μπορεί κανείς να ξέρει, να ξέρει, αν αυτό που λέω εγώ ή αυτό που λέει ο κ. Μαυρονικόλας ευσταθεί ή ποιος από τους δύο λέει ψέματα. Εγώ σας λέω ότι έχει τρανταχτές αποδείξεις στις καταθέσεις του που λέει ψέματα. Άρα, γιατί να μην είναι ο κ. Μαυρονικόλας που λέει αυτό απλώς ως εύκολο ψέμα; E. Είναι δουλειά του Δικαστηρίου να καταλήξει ποιος λέει ψέματα κύριε. Εγώ σου λέω ότι εσύ λες ψέματα, γιατί ακόμα και όταν ενημερώθηκες είτε τηλεφωνικώς είτε με SMS δεν αντιλήφθηκες και λες «αν μου έλεγε, ήταν να τα αφήσω». Γιατί δεν τον επήρες πίσω, όταν σου έστειλε το μήνυμα ή ξέρω εγώ; A. Συγγνώμη, το κόστος που τα παίρνω τζαι τα φέρνω; Ας πάει να τα πιάσει που την Αστυνομία, όπως σας είπα εδώ την περασμένη φορά εδώ και σας λέω επίσης τώρα για πολλοστή φορά. Ε. Εκάμαμε του κουτρούλη το γάμο κύριε, για να πάει στην Αστυνομία να τα πιάσει; Γιατί δεν τον έπιασες να του πεις «φίλε μου, έκαμα λάθος τζαι έπιασα τα, έλα πιάστα»; Α. Δεν έκαμα λάθος τα τούβλα μου ανήκουν. Ε. Πώς σου ανήκουν κύριε; A. Βάσει του συμβολαίου ό, τι περίσσεψε από τις τοιχοποιίες ανήκει στον εργολάβο. Έχετε φέρει εδώ τον αρχιτέκτονα, για να πιάσουμε την μαρτυρία του. 'Αμαν θέλετε να καλέσουμε όποιον θέλετε για να πει βάσει του συμβολαίου. Ε. Φέρτε εσείς όποιον θέλετε κύριε. Το συμβόλαιο λέει ξεκάθαρα ότι τα υπόλοιπα των υλικών του ανήκουν. Είναι φυσιολογικό αφού τα πληρώνει, είναι δικά του. Α. Όχι δεν είναι έτσι. Μπορώ να έχω το Τεκμήριο 4; (Υποδεικνύεται στον μάρτυρα το Τεκμήριο 4) Α. Αυτός ο όρος 16 στη σελίδα 9, προτελευταία λέξη είναι «και προτίθεται». Εφόσον δεν πληρώθηκε, αυτό αναφέρεται για τα υλικά επί τόπου που προτίθεται να τοποθετηθούν. Η οικοδομή, η τοιχοποιία έχει συμπληρωθεί και με επιβεβαίωση όπως έχει επιβεβαιώσει και ο κ. Μαυρονικόλας στην κατάθεση του έχει ολοκληρωθεί όλη η τοιχοποιία από μέρους μου. Άρα, δεν προτίθεται να τοποθετηθεί τίποτε από οποιοδήποτε υλικό επί τόπου και ακόμα αυτό που λέω εγώ είναι ότι δεν πληρώθηκε υλικό επί τόπου. Εκείνο που επληρώνετουν ήταν η εκτελεσθείσα εργασία, η οποία περιλαμβάνει τις εργατικές ώρες που χρειάστηκαν για να συμπληρωθεί και τα υλικά που είναι τοποθετημένα στην τοιχοποιία, όχι τα υλικά που περισσεύουν. Αν εγώ έκανα λάθος και έπαιρνα 10 ή 20 παλέτα επιπλέον, έπρεπε να αφήσω 20 παλέτα; Επλήρωσε με την τιμή του συμβολαίου. Ήταν να πληρώσει συν επιπλέον το λάθος που έκανα και επήρα 20 παλέτα; Παράδειγμα το 20». Πρόσθεσε ότι, από την στιγμή που το συμβόλαιο ήταν ακόμη σε ισχύ, ο παραπονούμενος μπορούσε, ή όφειλε ακόμη, όπως επικοινωνήσει με τον αρχιτέκτονα του έργου για να λύσει τη διαφορά του. Μοναδικός μάρτυρας υπεράσπισης ο αρχιτέκτονας του έργου, Κωνσταντίνος Μαραθεύτης (ΜΥ1). Σημειώνεται για σκοπούς πληρότητας ότι τον εν λόγω μάρτυρα κάλεσε πρώτη η κατηγορούσα αρχή ως μάρτυρα κατηγορίας, όμως μετά που ορκίστηκε, για λόγους που παρέμειναν άγνωστοι στο Δικαστήριο αυτός τελικώς δεν κατέθεσε (stepped down). Με δεδομένο ότι η μαρτυρία του κρίθηκε αναγκαία από την υπεράσπιση κλητεύθηκε εκ νέου, δηλώνοντας ότι αποτελεί τον συντάκτη του Τεκμηρίου
15. Διατηρεί ιδιωτικό γραφείο μελετών από το
16. Υπήρξε Πρόεδρος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, Μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του ΕΤΕΚ, Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του ΕΤΕΚ και Πρόεδρος της Επιτροπής Σύνταξης Οικοδομικών Συμβολαίων. Το Τεκμήριο 4 προβλέπει ότι ο εργολάβος θα εκτελέσει συγκεκριμένη εργασία, ως αυτή περιγράφεται στα σχέδια και τεχνικούς όρους και ο εργοδότης θα πληρώσει συγκεκριμένο ποσό έναντι αυτής. Όλα τα υλικά προμηθεύονται και πληρώνονται από τον εργολάβο. Εάν περισσέψουν υλικά, αυτά ανήκουν στον εργολάβο. Τούβλα με μικρές ατέλειες μπορούν να χρησιμοποιηθούν στις οικοδομές με την τοποθέτηση τους να μην κρίνεται ως ένδειξη κακοτεχνίας. Σε ότι αφορά την παρούσα δεν γνωρίζει κατά πόσον ο παραπονούμενος έδωσε συγκεκριμένες οδηγίες στον κατηγορούμενο σε σχέση με τα τούβλα. Αναγνώρισε το περιεχόμενο της επιστολής Τεκμήριο 25, επιβεβαιώνοντας ότι ο παραπονούμενος τερμάτισε τις υπηρεσίες του τον Ιούνιο του
17. Αντεξετασθείς ανάφερε ότι το Τεκμήριο 4 είναι συμβόλαιο χωρίς ποσότητες και καταγράφει τους όρους που διέπουν την μεταξύ των μερών σχέση. Αποτελεί το μοναδικό έγγραφο το οποίο χρησιμοποιείται διεθνώς στην Οικοδομική Βιομηχανία. Η προκήρυξη, Τεκμήριο 19, καταγράφει τα υλικά και την ποιότητα των. Εάν εμφανιστεί στην οικοδομή οτιδήποτε δεν είναι σύμφωνο με τα πρότυπα που τίθενται στο εν λόγω έγγραφο, η χρήση τους οφείλει όπως επανεξεταστεί. Αποτελεί απόλυτο δικαίωμα του ιδιοκτήτη όπως αν δεν του αρέσουν συγκεκριμένα τούβλα, ζητήσει την τοποθέτηση καλύτερης ποιότητας, καταβάλλοντας προς τούτο τη διαφορά μεταξύ των τούβλων που προδιαγράφονται, με αυτά που είχε αγοράσει. Δεν γνωρίζει κατά πόσον τα μέρη προέβησαν σε μεταξύ τους συμφωνία ως προς τα ανωτέρω. Οποτεδήποτε επιθυμούν οι συμβαλλόμενοι όπως τροποποιήσουν όρους της σύμβασης οι οποίοι αφορούν είτε στην ποιότητα των υλικών ή στον τρόπο κατασκευής της ίδιας της οικοδομής, μπορούν να το πράξουν, νοουμένου ότι κοινοποιήσουν την πιο πάνω πρόθεση τους στον αρχιτέκτονα ο οποίος θα ενσωματώσει την αλλαγή αυτή στο συμβόλαιο. Ζητήθηκε από τον μάρτυρα όπως εξηγήσει τον όρο 16 του Τεκμηρίου 4, με τον τελευταίο να αναφέρει ότι: «Λοιπόν, αυτό το άρθρο λέει ότι εάν κάποια υλικά πάνε στο εργοτάξιο, για παράδειγμα είδη υγιεινής, μπήκε το μπάνιο, αποχωρητήριο, νιπτήρας, δεν μπορεί ο εργολάβος να μετακινήσει αυτά τα υλικά από το εργοτάξιο, επειδή πρώτον, ή έχει πληρωθεί ή θα πληρωθεί ή ήδη καλύπτονται από ασφάλεια. Μπορεί ο αρχιτέκτονας σε εξαιρετικές περιπτώσεις, αν διαπιστώσει ότι το εργοτάξιο δεν είναι τόσο ασφαλές και υποδειχθεί μια αποθήκη κάπου, η οποία καλύπτεται από ασφάλεια, μπορεί να επιτρέψει ο αρχιτέκτονας να μετακινηθούν αυτά τα υλικά από το εργοτάξιο σε μια συγκεκριμένη αποθήκη που θεωρείται ότι είναι πιο ασφαλής». Ρωτήθηκε κατά πόσον ζητήθηκε ποτέ η άδειά του για μετακίνηση του παλέτου που περίσσεψε, με τον μάρτυρα να απαντά αρνητικά. Επανεξετασθείς ρωτήθηκε κατά πόσον ο εργολάβος όφειλε να λάβει την άδεια του για την μετακίνηση οποιουδήποτε υλικού, νοουμένου ότι για αυτά πληρώθηκε. Η απάντησή του ήταν η εξής: «Αν τα πληρώθηκε και/ή ολοκλήρωσε τις εργασίες τότε, το ότι είχε μείνει είναι δικό του. Δηλαδή, έχουν μείνει απομεινάρια, άμμοι, τσιακκίλια, τσιμέντα, οτιδήποτε μείνει όφειλε να τα καθαρίσει. Αν τώρα πήγαν τα τούβλα για να κτιστούν και δεν κτίστηκαν και τα έχει πληρωθεί και τα απομάκρυνε, δεν έπρεπε». Βάρος Απόδειξης/ Αξιολόγηση Μαρτυρίας Είναι τοις πάσι γνωστό στον νομικό κόσμο ότι το βάρος απόδειξης του συνόλου των λεπτομερειών του αδικήματος όπως αυτές καταγράφονται στο κατηγορητήριο, οφείλει να αποδείξει η Κατηγορούσα Αρχή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η υπεράσπιση, επουδενί δεν φέρει οποιοδήποτε βάρος για απόδειξη της αθωότητας του κατηγορούμενου, ή συμπλήρωσης τυχόν κενών στην μαρτυρία της πρώτης (βλ. Woolmington v DPP 25 Cr. App. R 72, Munteanu v Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ.459). Με δεδομένη την πιο πάνω αρχή, προχωρώ στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας. Έχω ως γνώμονα μου την ευρεία νομολογία που άπτεται του ζητήματος της αξιολόγησης (βλ. ενδεικτικά Λάρκου ν Παναγή

(1996)1(Α) Α.Α.Δ 80 και Χριστοφή ν Ζαχαριάδη

(2002)1 Α.Α.Δ. 401), ενώ η εντύπωση: «...που αποκομίζει από τους μάρτυρες το πρωτόδικο Δικαστήριο φέρει μαζί της το ευεργέτημα της επισταμένης παρακολούθησης των όσων οι μάρτυρες καταθέτουν, τον τρόπο με τον οποίο καταθέτουν, τη λογική που η μαρτυρία τους εκπέμπει και όλα αυτά σε συνδυασμό με την ανάλογη αντιπαραβολή με τη δικογραφία στις πολιτικές υποθέσεις ή τις καταθέσεις στις ποινικές υποθέσεις και τα εν γένει τεκμήρια. Η ανθρώπινη εμπειρία εν πολλοίς είναι οδηγός ως προς τη λογική των πραγμάτων (Baloise Insurance Co Ltd ν. Κατωμονιάτη κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 1275)» - (Cyprus Popular Bank Public Co Ltd - Υπό εξυγίανση δυνάμει των προνοιών του Περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Αλλών Ιδρυμάτων Νόμου Ν.17

(1)/2013 (Ενεργώντας Μέσω της Ειδικής Διαχειρίστριας της, Άντρης Αντωνιάδου) ν Otis Elevators (Cyprus) Ltd, Πολ. Εφ. 371/2009 ημερ. 16.2.2015). Σημειώνεται ότι μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή ελαχίστου σημασίας ανακρίβειες δεν καταστρέφουν την όλη αξιοπιστία του μάρτυρα (βλ.Κουδουνάρης ν Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ 320), με το Δικαστήριο να οφείλει όπως αξιολογεί την ενώπιον του μαρτυρία συνολικά και όχι αποσπασματικά. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποδεχθεί την μαρτυρία των κύριων μαρτύρων κατηγορίας αφού αυτή στην ολότητα της δεν παρέχει στέρεο έδαφος για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων και συνακόλουθα, ευρημάτων. Και εξηγώ. Ξεκινώντας από την μαρτυρία του ΜΚ2, αναφέρω ότι αποδέχομαι το μέρος της μαρτυρίας του που αφορά στις πράξεις και ενέργειες στις οποίες προέβη με σκοπό την διερεύνηση της υπόθεσης. Όμως εδώ, οφείλουν να σημειωθούν τα ακόλουθα. Ο κατηγορούμενος στην ανακριτική του κατάθεση πρόβαλε κάποιους συγκεκριμένους ισχυρισμούς. Κανένα εξ΄αυτών δεν εξακρίβωσε ο ανακριτής της υπόθεσης, μήτε και προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια δια τα πιο πάνω. Οι θέσεις του κατηγορούμενου ότι, (α) ποτέ δε έκλεψε το παλέτο, (β) ότι αυτός ήταν δυνάμει του συμβολαίου ο ιδιοκτήτης των τούβλων και ότι αυτά εν πάση περιπτώσει (γ) έφερε στο εργοτάξιο ο παραπονούμενος ως αποζημίωση του, δεν διερευνήθηκαν. Το συμβόλαιο κοίταξε ακροθιγώς ως ανέφερε χαρακτηριστικά, ενώ ποτέ δεν ζήτησε όπως μελετήσει το περιεχόμενο των σχετικών πληρωμών/ τιμολογίων και διατακτικών. Ποτέ δεν απευθύνθηκε στον αρχιτέκτονα του έργου για λήψη κατάθεσης ή επιβεβαίωσης ως προς την ορθότητα ή μη, των ισχυρισμών του κατηγορούμενου, ενώ στη θέση της υπεράσπισης ότι, ο κατηγορούμενος ενδέχεται να είναι πράγματι ο ιδιοκτήτης του εναπομείναντος παλέτου, ο μάρτυρας απάντησε θετικά, μη αποκλείοντας το ενδεχόμενο. Οι πιο πάνω θέσεις του κατηγορούμενου, παρέμειναν εκεί, ίδιες και σταθερές από την στιγμή που κλήθηκε για σκοπούς κατάθεσης, μέχρι και σήμερα, ενώπιον Δικαστηρίου. Θα ανέμενε κανείς, με γνώμονα πάντοτε το υψηλό βάρος απόδειξης που βαραίνει την κατηγορούσα αρχή όπως ο ΜΚ2 προβεί σε τέτοιες ενέργειες που θα τον βοηθούσαν στην εξακρίβωση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του παλέτου ή έστω, εξετάσει τις θέσεις που πρόβαλε ο κατηγορούμενος. Από την στιγμή που υπήρχαν διιστάμενες εκδοχές (κυρίως) σε σχέση με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του παλέτου, η αστυνομία όφειλε όπως προβεί στις κατάλληλες ενέργειες που θα την βοηθούσαν να διερευνήσει εις βάθος την παρούσα. Όλα αυτά, βεβαίως, για να εξακριβωθεί κατά πόσον η εκδοχή που παρουσίασε ο κατηγορούμενος, ενδέχεται να ευσταθούσε, και αν όχι, παρουσιαστεί μαρτυρία ισχυρή που να μη άφηνε άλλη λογική εξήγηση εκτός από το εσκεμμένο της όλης πράξης, ως του καταλογίζεται στις λεπτομέρειες του αδικήματος. Η μαρτυρία του ΜΚ2, ομολογουμένως, δεν διαφώτισε το Δικαστήριο ως προς την ουσία των γεγονότων, παρά την ειλικρίνεια του μάρτυρα ως προς τις ενέργειες στις οποίες προέβη. Η μαρτυρία του ΜΚ1 επίσης δεν έπεισε. Επέμενε ο παραπονούμενος κατά τη ζώσα μαρτυρία του ότι το εναπομείναν παλέτο τούβλων αποτελούσε ιδιοκτησία του. Την θέση του όμως αυτή, ουδόλως μπορούσε να υποστηρίξει είτε εγγράφως, είτε δια των προφορικών του τοποθετήσεων. Δεν διέλαθε της προσοχής του Δικαστηρίου ότι η υπεράσπιση κατάφερε δια της αντεξετάσεως της να αποδομήσει κάθε θέση που πρόβαλε ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς του παλέτου. Η θέση του ότι όλα τα τούβλα στην οικοδομή του ανήκουν μπορεί να ακούγεται ορθή στη θεωρία, αλλά το πότε αυτά (τα τούβλα) και υπό ποιες προϋποθέσεις περνούν στην ιδιοκτησία του αποτελεί ζήτημα νομικό, το οποίο πρέπει να αποφασιστεί έχοντας κατά νου όχι μόνο την μεταξύ των μερών συμβατική σχέση και συμφωνία αλλά και οποιαδήποτε άλλη παράλληλη προς την κύρια, συμφωνία, σύναψαν. Η μαρτυρία του φανέρωσε, το παραδεκτό μεταξύ των παραγόντων της δίκης σημείο ότι, τα τούβλα που προσκόμισε ο ίδιος στο εργοτάξιο, πέραν και έξω από τη σύμβαση (τονισμός δικός μου), έφθασαν στο χώρο την ίδια ημέρα, ώρα και στιγμή με αυτά που είχε παραγγείλει δυνάμει των όρων του συμβολαίου ο εργολάβος και ότι αυτά αναμείχθηκαν μεταξύ τους. Οφείλει να σημειωθεί ότι κανένας όρος του συμβολαίου δεν φανερώνει ότι, ο εργολάβος θα αγόραζε τα τούβλα από τον προμηθευτή και μετέπειτα θα πλήρωνε ο παραπονούμενος την αξία των, ως υλικά. Αντίθετα, αυτό που διαφάνηκε ήταν ότι, σε ότι αφορά το κτίσιμο της οικοδομής ακολουθήθηκαν οι όροι του συμβολαίου οι οποίοι υποχρέωναν τον κατηγορούμενο στην αγορά οικοδομικών υλικών, μεταφορά και χρήση τους στο εργοτάξιο. Σε αντίθεση με τις προβαλλόμενες θέσεις του παραπονούμενου, είναι φανερό από την ενώπιον μου μαρτυρία ότι ο ΜΚ1 ουδέποτε κατέβαλε ξεχωριστά ποσά σε σχέση με την αξία του τούβλων ή όποιων άλλων υλικών, στον εργολάβο. Ούτε έχει καταχωρηθεί οποιοδήποτε τεκμήριο με το οποίο ο παραπονούμενος να φαίνεται ότι ξόφλησε τα τούβλα που αγόρασε ο κατηγορούμενος στις 22.2.19 και 26.219 (Τεκμήριο 10) αυτά, κάθε αυτά. Αντίθετα, το ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρικό υλικό το οποίο ο ίδιος ο παραπονούμενος παρουσίασε, επιβεβαιώνει τις θέσεις του κατηγορούμενου ότι, ο παραπονούμενος χρεωνόταν και κατέβαλε ποσά που αφορούσαν την εκτελεσθείσα επί του έργου εργασία. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατατέθηκε αυτούσιο, συμφώνως πάντοτε της αξιόπιστης μαρτυρίας του Αρχιτέκτονα του έργου, μια σύμβαση για ένα κατ' αποκοπή ποσό (Lump Sum Contract). Στο Σύγγραμμα Hudson's Building and Engineering Contracts, 14η εκ. Sweet & Maxwell, παρ. 4-045, υπό τον πλαγιότιτλο «Lump Sum Contract with Work Widely Defined» διαβάζουμε: «Where a contractor must complete a whole work, such as a house, or a railway, from A to B, the Courts readily infer a promise on its part to complete the whole work. Such works are not extras, for they are impliedly included in the lump sum». Ο κατηγορούμενος στην παρούσα ανέλαβε με την υπογραφή του συμβολαίου να ολοκληρώσει την κατοικία του παραπονούμενου για το ποσό του συμβολαίου. Στην περίπτωση που ο εργολάβος υπολόγιζε λάθος την ποσότητα των υλικών που χρειαζόταν για να ολοκληρωθεί το έργο και έφερνε λιγότερα υλικά στο εργοτάξιο, τότε όφειλε χωρίς να ζητήσει επιπλέον ποσά από τον εργοδότη όπως αγοράσει και τα υπόλοιπα που χρειαζόταν για να τιμήσει την υποχρέωση του. Αντίστοιχα, αν έφερνε περισσότερα υλικά με αποτέλεσμα αυτά να περισσέψουν, τότε αυτά όφειλε να απομακρύνει με την ολοκλήρωση της εργασίας, καθότι αποτελούσαν ιδιοκτησία του. Πουθενά δεν υπάρχει πρόνοια στο Τεκμήριο 4 ή στο Τεκμήριο 19 ότι, συγκεκριμένα υλικά, όπως παραδείγματος χάριν τα τούβλα, θα χρεώνονταν ξεχωριστά. Ο παραπονούμενος κατέβαλε στον κατηγορούμενο μετά την έκδοση σχετικών διατακτικών από τον Αρχιτέκτονα (βλ. Ορος 30 του Τεκ.4), ποσά που αφορούσαν σε εκτελεσθείσα εργασία και όχι σε υλικά. Περιπλέον, στο Σύγγραμμα Keating on Construction Contracts, Sweet & Mawell, 11η εκ. σελ.. 353 υπό τον τίτλο «Materials & Plant» εντοπίζουμε την εξής αναφορά: «Materials brought onto the site by the contractor remain the contractor's property, in the absence of a provision to the contrary, until they become affixed to the land i.e are built into the works, whereupon they become the property of the owner of the freehold». Συνάγεται αβίαστα από τα πιο πάνω ότι, τα τούβλα που μεταφέρθηκαν στην οικοδομή και αγοράστηκαν από τον εργολάβο προς τούτο, ήταν, καθ' όλους τους ουσιώδεις χρόνους, μέχρι και το κτίσιμο τους, ιδιοκτησία του εργολάβου. Οι ισχυρισμοί συνεπώς του ΜΚ1 ότι τα τούβλα που έφερε ο κατηγορούμενος στην οικοδομή (Τεκμήριο 10) του ανήκουν επειδή τα πλήρωσε δια μέσω της έκδοσης σχετικών πιστοποιητικών/ διατακτικών πληρωμής, δεν ευσταθούν και απορρίπτονται. Επανερχόμενη τώρα στο επίμαχο παλέτο, είναι φανερό ότι ο παραπονούμενος δεν ήταν σε θέση να πει ότι αυτό πράγματι ήταν το παλέτο που ο ίδιος αγόρασε δυνάμει του Τεκμηρίου 3 και για το οποίο κατήγγειλε τον κατηγορούμενο για κλοπή. Σε αντίθεση με τις θέσεις που υποστήριξε κατά τη ζώσα μαρτυρία του, αποδείχθηκε περίτρανα ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ούτε ο ίδιος μπορεί με βεβαιότητα να αναφέρει και να αποδείξει ότι εναπομείναν παλέτο τούβλων αποτελεί εκείνο που αγόρασε ο ίδιος. Η δε θέση που προώθησε ότι, εν πάση περιπτώσει, το παλέτο του ανήκει, ως υλικό που παρέμεινε στο χώρο του εργοταξίου επίσης δεν ευσταθεί για τους λόγους που έχω παραθέσει ανωτέρω. Περιπλέον, ο όρος 16 του Συμβολαίου στον οποίο παρέπεμψε καμία εφαρμογή δεν έχει σε ότι αφορά τα δεδομένα της παρούσας και αυτό γιατί, τα επιπλέον δύο παλέτα που προσκόμισε ο ΜΚ1 ήταν πέραν και έξω από τους όρους της σύμβασης. Το παράπονο του ΜΚ1 εδράζεται αποκλειστικά επί της θέσης ότι ο κατηγορούμενος έκλεψε το συγκεκριμένο παλέτο τούβλων που αγόρασε και προσκόμισε στο χώρο ο ίδιος, εκτός σύμβασης, πέραν και μακριά από τα τούβλα που αγόρασε ο κατηγορούμενος δια του Τεκμηρίου 10. Το παράπονο του δεν αφορά σε τούβλα την αξία των οποίων ο ίδιος κατέβαλε δυνάμει διατακτικών (δια της πληρωμής εκτελεσθείσας εργασίας), ως τεχνηέντως προσπαθούσε να πείσει όταν κατάλαβε το παράλογο της θέσης του, αλλά αντίθετα, σε τούβλα τα οποία προσκόμισε στο εργοτάξιο, εκτός του πλαισίου του Τεκμηρίου 4, πλήρωσε, ήταν δικά του και κλάπηκαν αυτούσια από τον κατηγορούμενο, επί σκοπού. Εξάλλου, αυτή τη θέση και παράπονο προώθησε κατά την εκδίκαση της υπόθεσης. Ο εν λόγω όρος θα είχε εφαρμογή και θα εξετάζετο καθηκόντως από το Δικαστήριο νοουμένου ότι το παράπονο εδράζετο επί αντικειμένου ή υλικού που αποτελούσε μέρος της σύμβασης. Μήτε η θέση του ότι ζήτησε από τον εργολάβο να αφήσει το παλέτο στο χώρο έπεισε, παρά το μήνυμα που έστειλε αργότερα προς τα ανωτέρω. Εάν πράγματι ζητούσε από τον εργολάβο να αφήσει τα εν λόγω τούβλα στο χώρο, ο τελευταίος δεν θα χρειαζόταν να επωμιστεί έξοδα σε σχέση με τη μεταφορά τους. Περιπλέον δεν μπορεί να διαλάθει της προσοχής μου ότι, σύμφωνα με την μαρτυρία, ο εργολάβος ήταν το πρόσωπο που πρώτο, ρώτησε (τον ιδιοκτήτη) τί μέλλει γενέσθαι με τα τούβλα, προς άρση οιονδήποτε αμφιβολιών, λόγω των άριστων μέχρι τότε, σχέσεων τους. Έχοντας λοιπόν πλήρη γνώση ο κατηγορούμενος ως προς τις ιδιαίτερες απαιτήσεις του συγκεκριμένου ιδιοκτήτη καταλήγω ότι, δεν θα έθετε εαυτόν σε κίνδυνο, δια της απομάκρυνσης ενός παλέτου τούβλων χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του παραπονούμενου. Επιπλέον, η υστεροβουλία που επέδειξε ο παραπονούμενος σε ότι αφορά την καταγγελία του περιστατικού για περίοδο 7 ολόκληρων μηνών, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί έντονο προβληματισμό στο Δικαστήριο ως προς τα πραγματικά κίνητρα του μάρτυρα. Παρά την προφορική αναφορά του στην αστυνομία την 5.4.20, κανένα απτό παράπονο δεν πρόβαλε για μια μεγάλη περίοδο χρόνου. Τούτα καταγράφονται και αποτυπώνονται στο Τεκμήριο 17. Ερωτηθείς δε από την αστυνομία κατά πόσον επιθυμούσε όπως καταγγείλει την υπόθεση ο ίδιος απάντησε ότι «θα το σκεφτεί», χωρίς να είναι σε θέση να απαντήσει ως προς το τί ήταν εκείνο τελικώς που τον οδήγησε στην υποβολή της καταγγελίας. Σημειώνεται επίσης η αναφορά του ΜΚ1 ότι, στην επιστολή τερματισμού που απέστειλε στον κατηγορούμενο τον Ιούνιο του 2020 κατέγραψε επτά

(7)λόγους για τους οποίους η συνεργασία τους δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Σε αυτούς όμως τους λόγους δεν συμπεριέλαβε την κλοπή των τούβλων, η οποία έλαβε χώρα προ δύο μηνών ως θα ανέμενε κανείς, με δεδομένη πάντοτε τη σοβαρότητα της κατηγορίας. Η επιδειχθείσα ολιγωρία εκ μέρους του παραπονούμενου, σε συνδυασμό με την παράλειψη καταγραφής της κλοπής στους λόγους τερματισμού της σύμβασης, μόνο προβληματισμό δημιουργούν στο Δικαστήριο σε σχέση με τη φιλαλήθεια του μάρτυρα. Την μαρτυρία του ΜΚ1 για όλους τους πιο πάνω λόγους δεν αποδέχεται το Δικαστήριο, απορρίπτοντας την στην ολότητα της ως μη ασφαλή για την εξαγωγή τελικών ευρημάτων. Τη μαρτυρία του ΜΚ3 αποδέχομαι ως ειλικρινή και αξιόπιστη, με το μάρτυρα να αποτελεί μάρτυρα γεγονότων. Καμία αμφισβήτηση δεν έτυχε η μαρτυρία του αναφορικά με το πότε μεταφέρθηκαν τα τούβλα στο εργοτάξιο. Η θέση του ότι και οι δύο παραγγελίες έφθασαν μαζί και τοποθετήθηκαν στον ίδιο χώρο, μαζί, τυγχάνει επιβεβαίωσης και από τον παραπονούμενο και τον κατηγορούμενο. Σημειώνεται δε ότι η παράδοση των έγινε παρουσία αμφότερων παραγόντων της δίκης, γεγονός το οποίο επιβεβαίωσαν έκαστος. Την μαρτυρία του αποδέχομαι ως αξιόπιστη, χωρίς κανένα ενδοιασμό. Εξετάζοντας τη μαρτυρία του κατηγορούμενου αυτή, κρίνεται ως αξιόπιστη. Ο κατηγορούμενος απαντούσε άμεσα και χωρίς περιστροφές σε έκαστο συνήγορο, ενώ η ειλικρίνεια του όταν κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα ήταν διάχυτη. Το Δικαστήριο δεν έχει εντοπίσει καμία προσπάθεια εκ μέρους του όπως, είτε αποκρύψει, είτε αλλοιώσει γεγονότα. Επιπλέον, παρά την επίμονη αντεξέταση του σε σχέση με τους όρους του συμβολαίου, τα υλικά που χρησιμοποιούνταν, τις προδιαγραφές των, τη σχέση του με τον παραπονούμενο, το μήνυμα που έλαβε μετά την παραλαβή και το ιδιοκτησιακό καθεστώς του εναπομείναντος παλέτου, ο μάρτυρας δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις σε σχέση με τα όσα ανέφερε ανακρινόμενος στην αστυνομία προ μιας τετραετίας. Αντιθέτως κάθε του απάντηση ενίσχυε και αντανακλούσε τις αρχικές της θέσεις όταν αυτός ανακρινόταν από τις αστυνομικές αρχές. Σε κανένα στάδιο της διαδικασίας δεν έθεσε εαυτόν εκτός των γεγονότων, δηλώνοντας τους λόγους δια τους οποίους θεωρεί εαυτόν ιδιοκτήτη των τούβλων, απομακρύνοντας αυτά από το χώρο, έχοντας λάβει προηγουμένως, τη σύμφωνη γνώμη του παραπονούμενου. Η όλη μαρτυρία του, ιδωμένη σφαιρικά φανερώνει, τη μια και μοναδική εκδοχή του, ήτοι ότι, ο ίδιος είχε την ειλικρινή πεποίθηση ότι διατηρούσε δικαίωμα επί των τούβλων, μετακινώντας το παλέτο χωρίς καμία πρόθεση καταδολίευσης. Οι θέσεις του μάρτυρα σε ότι αφορούσε το συμβόλαιο, τις εργασίες, την πληρωμή του, την έκδοση διατακτικών αλλά και τους όρους που αφορούσαν και καθόριζαν τις μεταξύ των μερών σχέσεις, όχι μόνο αντικατοπτρίζονται από μελέτη του ενώπιον μου μαρτυρικού υλικού αλλά έτυχαν επίρρωσης δια της μαρτυρίας του ανεξάρτητου επί του προκείμενου μάρτυρα, ΜΥ1.Ο ΜΥ1 επιβεβαίωσε με τη σειρά του ότι, σε αυτού του τύπου τα συμβόλαια, οποιαδήποτε υλικά περισσεύουν, ανήκουν στον εργολάβο. Την μαρτυρία του κατηγορούμενου αποδέχομαι ως αξιόπιστη και ειλικρινή. Η ανεξάρτητη μαρτυρία του ΜΥ1 γίνεται αποδεκτή στην ολότητα της, ενώ είναι πλέον ενισχυτική των αξιόπιστων αναφορών του κατηγορούμενου. Υπενθυμίζεται στο στάδιο αυτό η ευθυγραμμισμένη νομολογιακή προσέγγιση ότι, η αξιολόγηση της μαρτυρίας εμπειρογνώμονα, γίνεται δυνάμει των ίδιων αρχών βάση των οποίων κρίνονται οι μαρτυρίες κοινών μαρτύρων (βλ. Κώστας Ψάλτης ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 113). Σύμφωνα με τη νομολογία, έκαστος εμπειρογνώμονας που παρουσιάζεται στο Δικαστήριο έχει την υποχρέωση όπως εφοδιάσει αυτό δια της μαρτυρίας του, με τα απαραίτητα επιστημονικά κριτήρια τα οποία, το Δικαστήριο αφού ακούσει και λάβει υπόψιν του, χρησιμοποιήσει κατά τρόπον που να του επιτρέπει όπως σχηματίσει τη δική του, ανεξάρτητη κρίση ως προς την ορθότητα των συμπερασμάτων του. Καλείται επίσης όπως με την εφαρμογή των κριτηρίων που παρουσιάστηκαν, εφαρμόσει αυτά, στα γεγονότα που παρουσιάστηκαν και απαρτίζουν την ενώπιον του υπόθεση. Σημειώνεται για σκοπούς πληρότητας ότι τα προσόντα του μάρτυρα ουδόλως τέθηκαν εν αμφιβόλω. Αποδέχομαι τη θέση του ΜΥ1 ότι η συνεργασία του ιδίου με τον κατηγορούμενο ξεκίνησε και τελείωσε με την οικοδομή του κ. Μαυρονικόλα και ότι δεν έτυχε να συνεργαστούν είτε προηγουμένως, είτε μεταγενέστερα. Αποδέχομαι επίσης τη θέση του ότι, όλα τα υλικά που προμηθεύονται στην οικοδομή τα αγοράζει (δυνάμει αυτού του είδους του συμβολαίου), ο εργολάβος ο οποίος έχει την υποχρέωση να χρησιμοποιήσει όσα υλικά απαιτούνται για ολοκλήρωση των εργασιών. Εάν περισσέψουν υλικά αυτά ανήκουν στον εργολάβο ο οποίος τα αγόρασε. Αποδέχομαι επίσης τη θέση του ότι, ο παραπονούμενος διατηρούσε κάθε δικαίωμα όπως επικοινωνήσει μαζί του, προς επίλυση του ζητήματος που προέκυψε με τα τούβλα, καθότι το συμβόλαιο ήταν ακόμη σε ισχύ με τον ίδιο να αποτελεί (όσο ήταν ακόμη σε ισχύ το συμβόλαιο), το καταλληλότερο πρόσωπο προς επίλυση της (τότε) ανακύπτουσας διαφοράς. Ο μάρτυρας τέλος ανέφερε ότι ο εργολάβος δεν διατηρεί γενικώς και αδιακρίτως το δικαίωμα να μετακινεί υλικά από το εργοτάξιο τα οποία πρόκειται να χρησιμοποιηθούν, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του αρχιτέκτονα παρά μόνο αν τίθεται ζήτημα ασφάλειας του χώρου του εργοταξίου (Τεκμήριο 4 όρος 16). Τη θέση του ότι δεν γνωρίζει κατά πόσον παραπονούμενος και κατηγορούμενος είχαν συμφωνήσει κάτι πέραν του συμβολαίου σε σχέση με τα τούβλα και ότι ο ίδιος δεν ήταν ενήμερος προς τούτη την παράλληλη συμφωνία, επίσης αποδέχομαι. Νομική Πτυχή: Το αδίκημα της κλοπής εδράζεται στα άρθρα 255 και 262 του Ποινικού Κώδικα και όπως κωδικοποιείται, αποτελεί κακούργημα. Στο Άρθρο 255 του Κεφ. 154, ορίζεται και η έννοιά της κλοπής ενώ σημειώνεται ότι η εν λόγω διάταξη είναι σχεδόν ταυτόσημη με το άρθρο 1 του Αγγλικού Larceny Act 1916 το οποίο, κωδικοποίησε στην ουσία το κοινοδίκαιο όσον αφορά το αδίκημα της κλοπής[4]. Η ευρεία Νομολογία επί του αδικήματος έχει εύστοχα επαναληφθεί και συνοψισθεί στην απόφαση Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ 486, από την οποία προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι: α) η απόκτηση κατοχής και η αποκόμιση πράγματος που μπορεί να καταστεί αντικείμενο κλοπής, β) κατά τον ουσιώδη χρόνο απόκτησης της κατοχής και αποκόμισης του πράγματος ο αδικοπραγών να ενεργεί με πρόθεση να το αποστερήσει μόνιμα από τον ιδιοκτήτη του, γ) κατά τον ουσιώδη χρόνο απόκτησης της κατοχής και αποκόμισης του πράγματος ο αδικοπραγών να ενεργεί χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη του πράγματος, δ) κατά τον ουσιώδη χρόνο απόκτησης της κατοχής και αποκόμισης του πράγματος ο αδικοπραγών να ενεργεί με δόλιο τρόπο και όχι καλόπιστα, ε) κατά τον ουσιώδη χρόνο απόκτησης της κατοχής και αποκόμισης του πράγματος ο αδικοπραγών να μην πιστεύει ειλικρινά ότι με την πράξη του ασκεί ή αξιώνει δικό του περιουσιακό δικαίωμα επί του πράγματος, δηλαδή να μην συντρέχουν οι πρόνοιες του άρθρου 8 του Κεφαλαίου 154. Σύμφωνα με το άρθρο 255

(2)του Νόμου, ο όρος «αποκτά κατοχή» περιλαμβάνει και το να αποκτά κατοχή, (

1. i)με τέχνασμα, (
2. ii)με εκφοβισμό, (iii) με συνέπεια πλάνης του ιδιοκτήτη που είναι σε γνώση του αποκτώντα ότι κατοχή του αποκτώμενου αποκτήθηκε με τέτοιο τρόπο, (
3. iv)με ανεύρεση, εφόσον κατά το χρόνο της ανεύρεσης αυτός που το βρήκε πιστεύει ότι ο ιδιοκτήτης μπορεί να ανακαλυφθεί με εύλογα διαβήματα, ενώ ο όρος «αποκομίζει» περιλαμβάνει κάθε μετακίνηση οποιουδήποτε πράγματος από το χώρο τον οποίο αυτό κατέχει. Τα Συστατικά Στοιχεία (Α) Το Δικαστήριο καταλήγει ότι ο κατηγορούμενος απέκτησε κατοχή του παλέτου, ήτοι ενός αντικειμένου που μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής (actus reus - σημείο (α) των συστατικών στοιχείων, ανωτέρω). Ως αναφέρθηκε στην απόφαση Τίτος κ.α ν Δημοκρατίας

(2000)2Α.Α.Δ. 409, αλλά και στο Σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice, 2009, σ.484, παράγραφος Β6-54, υπό τον τίτλο «Custody or Control», η αντικειμενική υπόσταση (actus reus) της κατοχής συναρτάται με την άμεση κατοχή ή την εξυπακοούμενη κατοχή. Στην παρούσα αποτελεί παραδεκτό γεγονός, ως αυτό αναδείχθηκε μέσα από την μαρτυρία ότι, ο κατηγορούμενος παρέλαβε αυτό από τον ευρύτερο χώρο του εργοταξίου με τη βοήθεια φορτηγού, απομακρύνοντας το από την οικοδομή. (Β) Προϋπόθεση για εξέταση του κατά πόσον τα συστατικά στοιχεία υπό τα σημεία (β) και (γ) ανωτέρω έχουν αποδειχθεί (σωρευτικά μαζί με τα υπόλοιπα), αποτελεί η φανέρωση του κοινού παρονομαστή των, ήτοι της ιδιοκτησίας του πράγματος. Η απόδειξη της ιδιοκτησίας δεν μπορεί παρά να αποτελεί βασικό προαπαιτούμενο στη σωρευτική απόδειξη των συστατικών στοιχείων του αδικήματος και αυτό γιατί, αν αποδειχθεί ότι υπήρξε η σύμφωνη γνώμη του ιδιοκτήτη σε ότι αφορά την κατοχή του πράγματος από το κατηγορούμενο πρόσωπο, τότε αυτομάτως, το αδίκημα της κλοπής δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί. Στην παρούσα υπόθεση, η κατηγορούσα αρχή έχει αποτύχει (για τους λόγους που έχουν ανωτέρω επεξηγηθεί), στην απόδειξη ότι ο κ. Μαυρονικόλας ήταν ο ιδιοκτήτης των εναπομεινάντων στο χώρο, τούβλων συμφώνως των λεπτομερειών της κατηγορίας, το

1. Και εξηγώ. Δυνάμει των Τεκμηρίων 3 και 10 αλλά και του παραδεκτού της μαρτυρίας κατηγορούμενου- παραπονούμενου, η οποία τυγχάνει επίρρωσης από τον ΜΚ3, έχει καταστεί ξεκάθαρο ότι τα τούβλα που παρήγγειλαν αμφότεροι παράγοντες της δίκης παραγγέλθηκαν την ίδια ημέρα και έφθασαν δια της ίδιας εταιρείας την ίδια ημέρα και ώρα στο εργοτάξιο, παρουσία των εργολάβου και ιδιοκτήτη. Η παραλαβή ξεφορτώθηκε ταυτοχρόνως και τα παλέτα τοποθετήθηκαν το ένα δίπλα από το άλλο. Τα παλέτα που τοποθετήθηκαν στο χώρο, και τα οποία συμπεριλάμβαναν και τις δύο παραγγελίες, χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση και/ή ολοκλήρωση της τοιχοποιίας. Η τοιχοποιία ολοκληρώθηκε προ της έκδοσης του 2ου διατακτικού, ήτοι εντός Μαρτίου
2. Από την ολοκλήρωση της τοιχοποιίας παρέμεινε άθικτο στο χώρο ένα παλέτο τούβλων Κ300 KEBE Thermoblock. Και οι δύο παράγοντες της διαδικασίας είχαν παραγγείλει μεταξύ άλλων, ίδιου τύπου τούβλα. Με δεδομένη την ανάμειξη μεταξύ τους, ενδέχεται ιδιοκτήτης του εναπομείναντος παλέτου να είναι ο εργολάβος ο οποίος είχε επίσης παραγγείλει ιδίου τύπου τούβλα. Περί εικασιών όμως ο λόγος. Είναι καλά γνωστή η αρχή ότι το Δικαστήριο δεν δικαιούται να προβαίνει σε υποθέσεις επί γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι αυτές. Η πιθανολόγηση συνεπώς, δεν έχει θέση στα πλαίσια μιας ποινικής δίκης. Από την στιγμή όμως που το ιδιοκτησιακό καθεστώς των τούβλων δεν έχει καταφέρει η κατηγορούσα αρχή να αποδείξει, ενδέχεται αυτά (που παρέμειναν) να αποτελούσαν υλικά τα οποία προμήθευσε στο χώρο ο εργολάβος και τα οποία του ανήκουν με τη συμπλήρωση της οικοδομής ή στην προκείμενη, της τοιχοποιίας. Τα υλικά που παρουσίασε ο κ. Μαυρονικόλας ήταν εκτός του πλαισίου της σύμβασης και συνεπώς ο όρος 16 του Τεκμηρίου 4 δεν τυγχάνει εφαρμογής. Από την στιγμή που αυτά περίσσεψαν και δεν επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν, και νοουμένου ότι αυτά είχε πληρώσει ο εργολάβος (γεγονός το οποίος ενδέχεται στη προκείμενη να είναι έτσι), τότε αυτά, ενδέχεται πράγματι να αποτελούν ιδιοκτησία του εργολάβου. Εάν το εναπομείναν παλέτου είναι όντως δικό του, ήτοι από αυτά που πλήρωσε ο ίδιος στον προμηθευτή, τότε δεν μπορεί να γίνεται λόγος για κλοπή. Από τη στιγμή που η κατηγορούσα αρχή έχει αποτύχει στην φανέρωση του ιδιοκτήτη του πράγματος το οποίο μετακινήθηκε, δεν μπορεί να λεχθεί ότι ο κατηγορούμενος ενήργησε χωρίς την συγκατάθεση του ιδιοκτήτη αφού, ως καταγράφεται στο Σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice

(2020)στην παρ.Β4.25: «Property cannot be stolen unless it belonged to another at the moment of appropriation». Το Δικαστήριο αναδιπλώνοντας περαιτέρω τη δικαστική συλλογιστική του επί προκείμενου αναφέρει ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε όχι μόνο στην απόδειξη ότι ο παραπονούμενος ήταν καθ' όλους του ουσιώδεις χρόνους ιδιοκτήτης του πράγματος αλλά και ότι αυτό είχε «στην κατοχή του»[5]. Κρίνεται κατάλληλο σημείο όπως υπενθυμισθεί το γεγονός ότι το συμβόλαιο ήταν σε ισχύ και ο εργολάβος δυνάμει των όρων του συμβολαίου, ο μοναδικός υπεύθυνος για τα υλικά που βρίσκονταν στο χώρο μέχρι την περάτωση της οικοδομής, όντας για σκοπούς του νόμου και νόμιμος κάτοχος των δια ειδικής άδειας, απορρέουσας από το συμβόλαιο. Σε κάθε περίπτωση το ζήτημα θα απασχολούσε περαιτέρω αν πρωτίστως αποδεικνύετο η ιδιοκτησία του πράγματος. Δυνάμει των πιο πάνω, το Δικαστήριο καταλήγει ότι δεν έχει εμφανιστεί η πλήρωση των συστατικών στοιχείων υπό τα σημεία (β) και (γ) ανωτέρω. (Γ) Η αδυναμία απόδειξης των ανωτέρω, δεν μπορεί παρά να προδιαγράφει και την έκβαση της υπόθεσης. Για σκοπούς πληρότητας της παρούσας όμως, το Δικαστήριο καθηκόντως θα προχωρήσει στην εξέταση του κατά πόσον έχει αποδειχθεί η ύπαρξη της υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος και ο φερόμενος δόλος (συστατικό στοιχείο (δ)) με τον οποίον κατ'ισχυρισμόν, ενήργησε ο κατηγορούμενος, «animus appropriendi». Στην Zissimides v The Republic

(1978)2 C.L.R. 382 το Ανώτατο Δικαστήριο έκανε μνεία στην απόφαση Πλατρίτης ν. Αστυνομίας

(1967)2 C.L.R.174, όπου στη σελίδα 188 έγινε αναφορά και επεξήγηση της έννοιας «fraudulently» και όπου επίσης σημειώνεται η διαφορά ως προς την «πρόθεση» με το Larceny Act. Από την ανάλυση προκύπτει ότι η λέξη «fraudulently» δείχνει πράξη σκόπιμη και με πρόθεση. Στην Zissimides (ante), επίσης αναφέρθηκε η προγενέστερη Αγγλική υπόθεση R. v Feely

(1973)1 All E.R.341. Η λέξη «fraudulently» είχε ήδη αντικατασταθεί στο Theft Act της Αγγλίας με τη λέξη «dishonestly» και είχε επεξηγηθεί από τα Αγγλικά Δικαστήρια ότι με τη νέα έννοια εισάγεται πλέον η αναγκαιότητα ύπαρξης και ηθικού στιγματισμού της πράξης ως μέρος της έννοιας της κλοπής. Οποιεσδήποτε αμφιβολίες διατυπώθηκαν στην Κυπριακή Νομολογία σχετικά με την πραγματική έννοια της λέξης «fraudulently», μετά την υπόθεση Feely, επεξηγήθηκαν από τη μεταγενέστερη υπόθεση Azinas v. Police

(1981)2 C.L.R.9, όπου, μετά από ολοκληρωμένη ανάλυση της νομολογίας, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι το «fraudulently» όπως είχε αποφασίσει και η Πλατρίτης, σημαίνει σκόπιμα και εκ προθέσεως. Η θέση αυτή επιβεβαιώθηκε και μεταγενέστερα στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ.14. Όπως αναφέρεται στο Σύγγραμμα Archbold, Criminal Pleading, Evidence and Practice, 36η έκδοση σελ.364, παρ.1010, η πρόθεση στη συνήθη πορεία των πραγμάτων δεν είναι δεκτική άμεσης απόδειξης και κατά κανόνα ανευρίσκεται ως εξυπακουόμενο γεγονός μέσα από τα παρουσιαζόμενα γεγονότα[6]. Είναι επίσης γνωστή η αρχή δικαίου της απόδειξης ότι: «το στοιχείο της ένοχης διάνοιας αποδεικνύεται κατά κανόνα συμπερασματικά και από το σύνολο της ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας» (βλ. Ζακακιώτης ν Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ.175 και Φανιέρος ν Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ 104). Η απουσία δόλου στην παρούσα περίπτωση φανερώνεται μέσα από το σύνολο των δεδομένων που την περιβάλλουν. O κατηγορούμενος ήγειρε, ευθύς εξ' αρχής, ήτοι κατά το στάδιο ανάκρισης του, την αλήθεια στην προκείμενη, η οποία αποτελεί, εν τη σοφία του Νομοθέτη, υπεράσπιση στο αδίκημα της κλοπής[7], προβάλλοντας ότι, όχι μόνο ποτέ δεν έκλεψε την πινακίδα αλλά άσκησε το νόμιμο του δικαίωμα όπως μετακινήσει αυτήν, διατηρώντας πάντοτε την ειλικρινή πεποίθηση ότι ο ίδιος αποτελούσε τον ιδιοκτήτη του παλέτου. Oι πιο πάνω τοποθετήσεις του κατηγορούμενου επιβεβαιώνουν την απουσία δόλου, με τον κατηγορούμενο να προβαίνει σε μετακίνηση του παλέτου κατά την άσκηση ειλικρινής αξίωσης δικαιώματος επί αυτού χωρίς πρόθεση καταδολίευσης[8]. Δεν υπάρχει αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο, ο κατηγορούμενος διατηρούσε την πραγματική πεποίθηση ότι ασκούσε το πιο πάνω δικαίωμα του νομίμως. Καθοδήγηση αναφορικά με την υπεράσπιση του άρθρου 8 αντλεί το Δικαστήριο από την απόφαση Savva v The Police

(1973)2 C.L.R.331 με το Ανώτατο Δικαστήριο να αποφασίζει ότι: «.. all that mattered was whether the Appellant, in putting up such a defence, was honestly asserting what he believed to be a lawful claim, even though it might eventually be found to be invalid in law or on the facts (see R. v. Bernhard [1938] 2 K.B. 264, at p. 270). Με απλά λόγια, αν το Δικαστήριο πεισθεί ότι ο κατηγορούμενος ειλικρινώς πίστευε ότι διατηρούσε ή είχε αξίωση επί του πράγματος, τότε θα πρέπει να αθωωθεί ακόμη και αν λανθασμένα το πίστευε, ακριβώς λόγο απουσίας δόλου και ένοχης σκέψης. Στην απόφαση The Queen v Pollard[9] ο Δικαστής Gibbs, J αναλύοντας την υπεράσπιση της ειλικρινούς αξίωσης ανέφερε: «It is well settled that a claim of right sufficient to relieve a person of criminal responsibility need only be honest and need not be reasonable (Clerkson v Aspinall; Ex parte Aspinall [1950] StRQd 79, at 89); 'the fact that it is wrongheaded does not matter': R v Gilson and Cohen [1944] 29 CrAppR 174 at 180). In Rex v Bernard [1938] 2 KB 264 at 270 the Court of Criminal Appeal said that a person has such a claim of right 'if he is honestly asserting what he believes to be a lawful claim, even though it may be unfounded in law or in fact». ... «A person cannot successfully raise the defence by saying that he had an intention to return the property if he used the property without the consent of the owner or without an honest claim of right. Similarly, a person who has an honest claim of right cannot be successful in raising the defence under s.8 unless he has acted without intention to defraud. The legislature has clearly set out these matters». Το πιο πάνω πλέγμα γεγονότων φανερώνει την ανυπαρξία δόλου στις ενέργειες του κατηγορούμενου ο οποίος την 4.4.20 μετακίνησε το επίμαχο παλέτο τούβλων πιστεύοντας ειλικρινώς ότι μετακινούσε αντικείμενο ιδιοκτησίας του. Όταν δε ενημερώθηκε από την αστυνομία για την καταγγελία, υπήρξε καθ' όλα συνεργάσιμος, προβαίνοντας σε υποδείξεις σκηνών, παραδίδοντας αυτούσιο το παλέτο στα χέρια των αρχών ευθύς αμέσως, ακριβώς λόγω απουσίας οποιουδήποτε στοιχείου εξαπάτησης ή ιδιοποίησης. Με την απόρριψη της μαρτυρίας των κύριων μαρτύρων κατηγορίας, η απόδειξη της κατηγορίας δεν έχει στοιχειοθετηθεί, αφού με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου δεν προκύπτει το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται ο κατηγορούμενος. Δυνάμει όλων των πιο πάνω, και με γνώμονα ότι η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής δεν έχει γίνει αποδεκτή, καταλήγω ότι η διάπραξη των αδικημάτων δεν έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται σε σχέση με την κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπογρ.)............. M. Ναθαναήλ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Αξίας €66,24 [2] (βλ. Κατάθεση Τεκμήριο 1 και Τεκμήριο 10) [3] (Τεκμήριο 3) [4] Στην υπόθεση Ζησιμίδης ν. Δημοκρατίας

(1978)2 C.L.R.382, έγινε πλήρης ανάλυση της νομολογίας από το Larceny Act 1916 που ίσχυε στην Αγγλία μέχρι και το Theft Act1968 που αντικατέστησε αυτό μεταγενέστερα. [5] Άρθρο 255

(2)(γ). [6] Στη μεταγενέστερη έκδοση του Archbold του 2007, γίνεται πλήρης ανάλυση στις σελ.1754-1756, παρ. 17-34 με 17-39. (Δέστε Στυλιανού ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ.646). [7] Άρθρο 8 του Κεφ. 154. [8] Άρθρο 8 του Κεφ. 154- Σημείο (ε) Συστατικών Στοιχείων/ Υπερασπίσεων. [9] [1962] QWN 13 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο