ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. ΑΝΔΡΕΑ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑ, Αρ. Υπόθεσης: 2014/21, 27/9/2024

(1992), 1 Α.Α.Δ. 1056, Mustafa v. Κακουρή κ.ά.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 165. Επίσης, η κρίση του Δικαστηρίου επί της αξιοπιστίας των μαρτύρων δεν περιορίστηκε στην εξωτερική εμφάνιση που προκαλεί ο μάρτυρας, αλλά τέθηκε στην βάσανο της αξιολόγησης του περιεχομένου της. (βλ. Γεώργιος και Σπύρος Τσιαππής v. Πολυβίου

(2009), 1 Α.Α.Δ. 339. Όπως επισημάνθηκε στην Αθηνής v. Δημοκρατίας

(2008), 2 Α.Α.Δ. 256: «Όταν αναφερόμαστε στη βάσανο της αξιολόγησης του περιεχομένου της μαρτυρίας, εννοούμε κατά κύριο λόγο τον έλεγχο με την βάσανο της λογικής και την ανθρώπινη εμπειρία ως προς την αναμενόμενη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων της ζωής. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται κατά κύριο λόγο στην βάση τη μαρτυρίας που σχετίζεται με τα επίδικα θέματα (Hasan v Ανδρέου, πολιτική έφεση 2/11, ημερ.2.12.15). Το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα και να απορρίψει άλλο (Βασιλειάδης v Σπύρου Λτδ, πολιτική έφεση 123/09, ημερ.14.10.15). Μάρτυρας Κατηγορίας 1 (ΜΚ1 στη συνέχεια) ήταν ο Αναπληρωτής Υπαστυνόμος Α.Παντελίδης που υπηρετεί στο Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λεμεσού. Τον Δεκέμβριο του 2020 υπηρετούσε στον Αστυνομικό Σταθμό Πλατρών και έφερε τον βαθμό του Αρχιλοχία. Αυτός υϊοθέτησε την κατάθεση του έγγραφο Α. Σε αυτό αναφέρεται ότι ο μάρτυρας πληροφόρησε τον κατηγορούμενο για τα δικαιώματα του (τεκμ.1), του έλαβε ανακριτική κατάθεση και τον κατηγόρησε γραπτώς για την παρούσα υπόθεση. Αυτά τα κατέθεσε στο δικαστήριο (τεκμ.2,3). Ήταν ο εξεταστής της παρούσας υπόθεσης. Αναγνώρισε τον κατηγορούμενο στο δικαστήριο. Αντεξεταζόμενος είπε ότι δεν καταγγέλθηκε ο παραπονούμενος για εξύβριση του κατηγορουμένου με την φράση «αξιολύπητος». Η μαρτυρία του ήταν τυπική και ουσιαστικά παρέμεινε αναντίλεκτη. Συνεπώς την αποδέχομαι ως αξιόπιστη και προβαίνω στα ανάλογα ευρήματα. Έγινε παραδεκτό γεγονός η κατάθεση του Αστυφύλακα 3256 Νικόλα Χριστοδούλου (τεκμ.5) για την αλήθεια του περιεχομένου της αναφορικά με την λήψη της κατάθεσης του παραπονούμενου από αυτόν (τεκμ.4). Ο ΜΚ2 παραπονούμενος κατά την κυρίως εξέταση του αναγνώρισε την κατάθεση του (τεκμήριο 4) και τον κατηγορούμενο. Αντεξεταζόμενος συμφώνησε ότι είχε πει του κατηγορουμένου ότι ήταν αξιολύπητος. Δεν έχει κατηγορηθεί γι΄αυτό. Στην υποβολή ότι ο κατηγορούμενος ουδέποτε τον εξύβρισε αυτός είπε ότι πριν το επεισόδιο είχε πάει στο Κοινοτικό Συμβούλιο για να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες για το πιστοποιητικό τελικής έγκρισης της κατοικίας του και μετά ενώ βρισκόταν στον πρώτο όροφο της οικίας του και αφού βγήκε έξω και συνομίλησε με τον κατηγορούμενο ο οποίος βρισκόταν μέσα στο δρόμο ο τελευταίος τον εξύβρισε με τις φράσεις μαλάκα, γαουρόσπορε, τραουλλομάσιερο. Αυτός είχε αναφέρει αυθημερόν το περιστατικό στον Κοινοτικό Γραμματέα και στην αστυνομία. Ο μάρτυρας μου έκανε καλή εντύπωση καταθέτοντας τα γεγονότα που έλαβαν χώρα την επίδικη ημέρα. Διαφάνηκε ότι υπήρχε διαφορά σε σχέση με την κατοικία του παραπονούμενου στο Πέρα Πεδί αφού και ο ίδιος είπε ότι πριν το επεισόδιο είχε μεταβεί στο Κοινοτικό Συμβούλιο για να ολοκληρώσουν διαδικασίες για το πιστοποιητικό τελικής έγκρισης της κατοικίας του. Ο κατηγορούμενος φαίνεται ότι είχε ειδοποιηθεί περί τούτου εξ΄ου και τον ρώτησε «τελικά αποφάσισες εννά το κόψεις;». Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι κατέθεσε τα πραγματικά γεγονότα και ότι ο κατηγορούμενος του απηύθυνε τις φράσεις «μαλάκας, γαουρόσπορε, τραουλλομάσιερο». Συνακόλουθα αποδέχομαι την μαρτυρία του ως αξιόπιστη και προβαίνω στα ανάλογα ευρήματα. Μετά το πέρας της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής ο συνήγορος υπεράσπισης δεν εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου δυνάμει του άρθρου 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Στη συνέχεια κρίθηκε με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ότι με βάση την προσκομισθείσα μαρτυρία έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου και κλήθηκε σε απολογία στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Αυτός αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματά του, δυνάμει του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Αυτός δεν παρουσίασε ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοδήποτε μάρτυρα υπερασπίσεως. ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (τεκμήριο 2) στην οποία αναφέρει ότι στο πιο πάνω χωριό έχει περιουσία και στον ίδιο δρόμο χτίστηκε κατοικία από τον πατέρα του παραπονούμενου που επηρεάζει ένα από τα τεμάχια του. Την επίδικη ημέρα στις τρεις το απόγευμα πήγε μαζί με την σύζυγό του στην περιουσία του. Ο παραπονούμενος έβγαλε το κεφάλι του από το παράθυρο στον όροφο της κατοικίας του και του είπε αρκετές φορές ότι είναι αξιολύπητος και ότι η κακία θα του μείνει. Αρνείται ότι τον εξύβρισε ή τον προκάλεσε με οποιοδήποτε τρόπο. Όσον αφορά τη γραπτή κατάθεση του κατηγορουμένου, υπάρχει σωρεία αποφάσεων σχετικά με τη βαρύτητα την οποία το Δικαστήριο μπορεί να αποδώσει σ' αυτή. Στο γενικό αυτό κανόνα υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις όπου τα γεγονότα όπως τα απέδειξε με την μαρτυρία της η Κατηγορούσα Αρχή είναι τέτοια που χρήζει να δοθεί κάποια εξήγηση από τον κατηγορούμενο, ιδιαίτερα εκεί που μια τέτοια εξήγηση εμπίπτει στη δική του αποκλειστική γνώση. Περαιτέρω, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί μέρος της κατάθεσης του κατηγορουμένου και να απορρίψει άλλο ασχέτως αν αυτό αποτελεί άμεσα ή έμμεσα παραδοχή του αδικήματος. Είναι φυσικό να αποδίδεται μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος εκείνο το οποίο συνθέτει παραδοχή στο αδίκημα ή περιέχει δηλώσεις ενάντια προς τα συμφέροντα του κατηγορουμένου. Είναι όμως, ελεύθερο το Δικαστήριο να αποδώσει μικρότερη σημασία ή ακόμη να απορρίψει άλλα μέρη της κατάθεσης για τα οποία παρέχεται εξήγηση ή δικαιολογία για εκ πρώτης όψεως εγκληματικές πράξεις. (Βλ. Vrakas α.ο. v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139, Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195), Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 109 και Findlay Duncan 73 Crim. App. R. 359). Κατά την ένορκη μαρτυρία του ο κατηγορούμενος επανέλαβε τα πιο πάνω και ότι ουδέποτε τον εξύβρισε. Τον είχε δει μία ή δύο φορές. Ο παραπονούμενος έχτισε πάνω στο σύνορο και τον επηρέασε στα δικά του οικόπεδα γιατί έπρεπε να μείνει 3 μέτρα μέσα. Επίσης ο τοίχος που έχτισε ήταν μέσα στον κύριο δρόμο και τον ανάγκασε η Πολεοδομία να τον κατεδαφίσει αλλά του έδωσε παράτυπα πολεοδομική άδεια. Αυτό κρατάει περισσότερο από 20 χρόνια. Σε ερώτηση αν έχει αντιπάθεια προς το πρόσωπό του παραπονούμενου είπε ότι δεν είναι προς το πρόσωπό του παραπονούμενου αλλά ένα μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου τον έβαλε να χτίσει στα σύνορα για να αποκτήσει δικαιώματα και να του φάει την περιουσία του τρώγοντας του 1000 τετρ.μέτρα. Διαφάνηκε στη συνέχεια ότι αυτό είναι το βασικό πρόβλημα με τον παραπονούμενο. Σε ερώτηση της Κατηγορούσας Αρχής αν πήγε τυχαία στην περιουσία του δεν απάντησε. Επανέλαβε ότι δεν εξύβρισε τον παραπονούμενο και ότι είχε και έχει πρόβλημα με την ομιλία του και έχασε τη φωνή του παντελώς, δεν μπορούσε να εκφραστεί, δεν μπορούσε να του μιλήσει απλώς ο παραπονούμενος επαναλάμβανε τις λέξεις ότι αυτός είναι αξιολύπητος. Ο κατηγορούμενος δεν μου έκανε καλή εντύπωση και ήταν εμφανής η προσπάθειά του να πείσει το δικαστήριο ότι δεν ανέφερε τις πιο πάνω λέξεις στον παραπονούμενο. Ο ίδιος πρόσθεσε ενόρκως ότι τότε είχε πρόβλημα υγείας για να καταδείξει ότι δεν θα μπορούσε να μιλήσει και να τον εξυβρίσει, κάτι όμως που δεν φαίνεται να αναφέρεται στην κατάθεσή του που έδωσε τότε στις 22.12.

1. Ούτε ότι προηγουμένως βρισκόταν σε εστιατόριο και μετά μετέβηκε στην περιουσία του. Μάλιστα ο ίδιος όταν ρωτήθηκε αν πήγε τυχαία στην περιουσία του δεν απάντησε. Ο ίδιος έθεσε ότι για πολλά έτη είχε πρόβλημα με τον παραπονούμενο και την περιουσία του η οποία βρισκόταν πλησίον της δικής του. Συνεπώς δεν ευσταθεί η θέση του ότι είχε δει τον ΜΚ2 μία ή δύο φορές. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτός ειδοποιήθηκε για την εξέλιξη της επίσκεψης του παραπονούμενου στο Κοινοτικό Συμβούλιο για θέματα που αφορούσαν τα ακίνητα τους και όντως ενοχλημένος απευθύνθηκε στον παραπονούμενο με τις φράσεις «μαλάκα, γαουρόσπορε και τραουλλομάσιερο». Ακόμη δεν είναι λογικό ο ΜΚ2 να απευθύνθηκε προς αυτόν λέγοντας του ότι «είναι αξιολύπητος και η κακία θα σου μείνει» χωρίς να προηγηθεί συνομιλία μεταξύ τους. Συνακόλουθα από την μαρτυρία του αποδέχομαι ότι την επίδικη ημέρα αυτός με την σύζυγο του ευρισκόταν έξω από την οικία του ΜΚ2, είχε διαφορές με αυτόν λόγω των ακινήτων τους αλλά δεν αποδέχομαι ότι δεν απηύθυνε τις πιο πάνω λέξεις στον ΜΚ
2. Όταν ολοκληρώθηκε η ακροαματική διαδικασία τόσο ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής όσο και ο συνήγορος υπεράσπισης ανέφεραν στο Δικαστήριο τις τελικές τους εισηγήσεις και θέσεις. Αυτές έχουν δεόντως μελετηθεί και ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο και ως εκ τούτου δεν θεωρείται απαραίτητο να παρατεθούν εδώ αυτούσιες, μόνο εκεί όπου είναι αναγκαίο. Λαμβανομένης υπόψη μου της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας προβαίνω στα πιο κάτω ευρήματα: ΕΥΡΗΜΑΤΑ Στις 29.10.20 περί ώρα 14.00 ενώ ο ΜΚ2 ευρισκόταν στην οικία του στην οδό 1ης [ ] στο χωριό Πέρα Πεδί άκουσε φωνές και αφού άνοιξε το παράθυρο είδε τον κατηγορούμενο με την σύζυγο του μέσα στον δρόμο ο οποίος του είπε: «εντάξει ούλλα καλά, εννά το κόψεις τελικά δαμέ;» Αφού ο ΜΚ2 του είπε «ότι θα κάμω στο σπίτι μου είναι δουλειά δική μου και των αρμοδίων αρχών, είσαι αξιολύπητος» ο κατηγορούμενος του είπε «είσαι μαλάκας, γαουρόσπορος και τραουλλομάσιερο». Ο ΜΚ2 κατάγγειλε την υπόθεση αρχικά τηλεφωνικώς στην αστυνομία και περί ώρα 15.30 επισκέφθηκε τον Αστ.Σταθμό Πλατρών και κατήγγειλε τον κατηγορούμενο στον Αστ.3256 Ν.Χριστοδούλου (τεκμ.5). Ο Αν.Υπαστυνόμος Α.Παντελίδης αφού πρώτα πληροφόρησε τον κατηγορούμενο για τα δικαιώματα του (τεκμ.1) του έλαβε ανακριτική κατάθεση, τον κατηγόρησε γραπτώς και απάντησε «δεν παραδέχομαι, εγώ δεν τον εξύβρισα» (τεκμ.2,3). Ο κατηγορούμενος και ο ΜΚ2 είχαν μεταξύ τους διαφορές για την ακίνητη ιδιοκτησία τους την ευρισκόμενη στο χωριό Πέρα Πεδί. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σύμφωνα με το κατηγορητήριο ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει στην 1η κατηγορία το αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «Όποιος, σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση......». Τα συστατικά του στοιχεία είναι τα ακόλουθα:
3. Ο κατηγορούμενος να εξυβρίσει άλλον,
4. Η εξύβριση να γίνεται με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει παρευρισκόμενο πρόσωπο σε επίθεση,
5. Η εξύβριση να γίνεται σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο. Όσον αφορά το τι συνιστά δημόσιο χώρο, ο όρος αυτός δίδεται στο άρθρο 4 του Κεφ. 154 και ερμηνεύθηκε στις υποθέσεις Ευθυμιάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 25, Anthony Castelow and another v. The Police

(1970)2 C.L.R. 141 και Μιχαήλ κ.α ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 362. Το τι αποτελεί εξύβριση δεν καθορίζεται στον Ποινικό Κώδικα. Αποτελεί θέμα πραγματικό που αποφασίζεται από το Δικαστήριο στο πλαίσιο των γεγονότων της υπόθεσης και έχοντας υπόψη τις επικρατούσες απόψεις περί ηθικής και ευπρέπειας. Στην υπόθεση Brutus v. Cozens

(1972)2 All E.R. 1297 που αφορούσε κατηγορία βάση του άρθρου 4 του Public Order Act 1986, με παρόμοια συστατικά στοιχεία με αυτά του άρθρου 99 του Ποινικού μας Κώδικα, αποφασίσθηκε ότι η ερμηνεία της λέξης «insulting» (σε ελληνική μετάφραση «υβριστικός») δεν είναι νομικό θέμα και θα πρέπει να αποδίδεται σε αυτή το κανονικό της νόημα. Αναφέρθηκε δε σχετικά ότι ο μέσος συνετός άνθρωπος αντιλαμβάνεται την ύβρη όταν τη βλέπει ή την ακούει. Το κριτήριο για την ύπαρξη όλων των πιο πάνω στοιχείων είναι καθαρά αντικειμενικό. Στην Αχιλλέως ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 98 κρίθηκε ως ορθή η πρωτόδικη απόφαση ότι η λέξη «καραγκιόζης» που είχε εκστομίσει η εφεσείουσα εναντίον Αστυνομικού, στον τόπο και υπό τις συνθήκες που χρησιμοποιήθηκε είναι υβριστική και εκδηλώνει περιφρόνηση προς το πρόσωπο προς το οποίο εκστομίζεται και είναι γενικά προσβλητική και μειωτική του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται. Στην ίδια απόφαση έγινε αναφορά στην Brutus ανωτέρω και επισημάνθηκε ότι από το λεκτικό του Lord Reid ήτοι "... an ordinary sensible man knows an insult when he sees or hears one" και πιο συγκεκριμένα από την φράση "sees one" εισάγεται παράλληλα με την εξύβριση δια λόγων και η εξύβριση με χειρονομίες. Επιπρόσθετα στην Αχιλλέως κρίθηκε ότι δεν χρειάζεται απόδειξη ότι προκλήθηκε οποιοσδήποτε παρευρισκόμενος να επιτεθεί. Είναι αρκετόν ότι, όπως ρητά προβλέπει το άρθρο 99, ήταν ενδεχόμενο από την εξύβριση να αντιδράσει επιθετικά παριστάμενο πρόσωπο. Κάτι τέτοιο συνάγεται στην κάθε περίπτωση από τις περιστάσεις στο σύνολο τους. Ως προς το σημείο δε αυτό στην ίδια υπόθεση κρίθηκε ότι από το σύνολο των περιστάσεων ήταν βέβαιο ότι ο παραπονούμενος δε θεώρησε αθώα την επίμαχη έκφραση, ούτε ασφαλώς την εξέλαβε ως εκδήλωση ευγένειας, διότι, αν μη τι άλλο, υπέβαλε παράπονο στην Αστυνομία. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υϊοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας εναντίον Σπύρος Σπύρου

(2002)2, Α.Α.Δ. 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοίζου εναντίον Αστυνομίας 1989

(2)Α.Α.ΑΔ 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης εναντίον Αστυνομίας 1991

(2)Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι αξιόπιστη και σαφής. (Φλουρής εναντίον Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). ΤΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ Έχοντας λοιπόν κατά νου τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω εάν οι φράσεις που εκστόμισε ο κατηγορούμενος εναντίον του ΜΚ2 είναι εξυβριστικές. Η φράση «μαλάκας» στο Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας σημαίνει τον βλάκα, τον ηλίθιο, τον αφελή, ή αυτόν που αυνανίζεται. Η φράση «γαουρόσπορος» στην κυπριακή διάλεκτο είναι σύνθετη λέξη αποτελούμενη από την λέξη γαϊδούρι και σπόρος συνεπώς ερμηνεύεται ως ο σπόρος του γαϊδουριού. Η φράση «τραουλλομάσιερο» ερμηνεύεται ως το μαχαίρι του τράγου, ή για να περιγράψει κάποιον που είναι αδέξιος ή ατζαμής. Λαμβάνοντας υπόψη τα ευρήματα του Δικαστηρίου αναφορικά με τις συνθήκες και τις σχέσεις του κατηγορούμενου με τον ΜΚ2 σε συνδυασμό με τις πιο πάνω νομικές αρχές κρίνω ότι οι φράσεις «μαλάκας, γαουρόσπορος» και «τραουλλομάσιερο» τις οποίες εκστόμισε ο κατηγορούμενος εναντίον του παραπονούμενου ΜΚ2 είναι προσβλητικές, μειωτικές και δηλώνουν περιφρόνηση προς το πρόσωπο του. Στο κατηγορητήριο αναφέρεται επιπρόσθετα ότι ο κατηγορούμενος εξύβρισε τον ΜΚ2 με την λέξη «πεζεβέγκης» την οποία όμως αυτός δεν ανέφερε όταν κατέθετε αντεξεταζόμενος. Συνεπώς κρίνω ότι δεν αποδείχθηκε η εκστόμιση αυτής της λέξης από τον κατηγορούμενο. Οι μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής ανέφεραν ότι το όλο συμβάν έλαβε χώρα έξω από το σπίτι του παραπονούμενου σε δρόμο και θεωρώ ότι η εκστόμιση των πιο πάνω λέξεων από τον κατηγορούμενο ήταν ενδεχόμενο ν΄ακουστεί από οποιονδήποτε πρόσωπο που βρισκόταν σε δημόσιο χώρο. Επίσης με την συμπεριφορά που επέδειξε ο κατηγορούμενος ήταν ενδεχόμενο παριστάμενο πρόσωπο να προβεί σε επίθεση. Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την κατηγορία της δημόσιας εξύβρισης εναντίον του κατηγορούμενου, ως έχει υποχρέωση να πράξει και κρίνεται ένοχος σε αυτήν. [Υπ.] ........................................... Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο