ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Ο.Κ, Αρ. Υπόθεσης: 325/23, 6/8/2024

(9)κατηγορίες Σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 6

(4)(γ) του Περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης, της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου 91

(1)/2014 (κατηγορίες αρ. 1 - 9) και σε μια

(1)κατηγορία Απειλής, κατά παράβαση του Άρθρου 91Α του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (κατηγορία αρ. 10). Πιο συγκεκριμένα, κρίθηκε ένοχος στο ότι, σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ Ιουλίου 2021 και Σεπτεμβρίου 2021, με τη χρήση βίας, συμμετείχε σε σεξουαλική πράξη με την Δ.Β.Γ., γεννηθείσα την 14ην Ιουλίου του 2006, δηλαδή: α) Σε δύο περιπτώσεις έβαλε τα δάκτυλα του μέσα στο γεννητικό της όργανο (κατηγορίες αρ. 1 και 2). β) Σε δύο περιπτώσεις έβαλε τα δάκτυλα του μέσα στον πρωκτό της (κατηγορίες αρ. 3 και 4). γ) Σε δύο περιπτώσεις την εξανάγκασε να του κάνει στοματικό έρωτα (κατηγορίες αρ. 5 και 6). δ) Σε δύο περιπτώσεις την δάγκωσε στο γεννητικό όργανο και στα χείλη (κατηγορίες αρ. 7 και 8). ε) Σε μια περίπτωση προσπάθησε να διεισδύσει το πέος του στο γεννητικό της όργανο (κατηγορία αρ. 9). Επιπρόσθετα, κρίθηκε ένοχος στο ότι κατά τον ίδιο πιο πάνω αναφερόμενο χρόνο, προκάλεσε τρόμο στην ανωτέρω ανήλικη, απειλώντας την με βία. Τα γεγονότα τα οποία περιβάλλουν τις συνθήκες διάπραξης όλων των πιο πάνω αδικημάτων, αναφέρονται με περισσή λεπτομέρεια στην καταδικαστική απόφαση της πλειοψηφίας, ημερομηνίας 25/07/2024 και για σκοπούς της παρούσας ποινής λαμβάνονται υπόψη στην ολότητα τους. Παραθέτουμε αυτούσια τα ουσιαστικά, για σκοπούς ποινής, ευρήματα του Δικαστηρίου:

1. Η παραπονούμενη, κατά τους ουσιώδεις χρόνους ήταν ηλικίας 15 χρόνων (γεννήθηκε στις 14/07/2006) και φοιτούσε την Α΄ τάξη Λυκείου.
2. Ο κατηγορούμενος, κατά τους ουσιώδεις χρόνους, ήταν ηλικίας 19 περίπου χρόνων (γεννήθηκε στις 14/11/2002), γεννήθηκε στη Λεμεσό από γονείς Κούρδους της Συρίας στην καταγωγή και φοίτησε σε ελληνικά σχολεία.
3. Το καλοκαίρι του 2021, η παραπονούμενη σε μια έξοδο της με την παρέα της, γνώρισε τον κατηγορούμενο, ο οποίος της άρεσε εμφανισιακά και συνέχιζαν να βγαίνουν όλοι μαζί.
4. Την πρώτη μια με μιάμιση εβδομάδα, η συμπεριφορά του ήταν καλή. Στη συνέχεια, ο κατηγορούμενος έγινε πολύ νευρικός, άρχιζε να κτυπά τραπέζια, να την βρίζει και να την κτυπά (πάτσους) μπροστά σε κόσμο.
5. Κατά τις συναντήσεις της παραπονούμενης με τον κατηγορούμενο, μέσω της κοινής τους παρέας, ο κατηγορούμενος προέβαινε εναντίον της σε σεξουαλικές πράξεις. Συγκεκριμένα, όταν ήταν έξω στα καφέ και μπαρ της οδού Σαριπόλου, ο κατηγορούμενος ζητούσε από την παραπονούμενη να πάνε δήθεν βόλτα και την έπαιρνε σε κάτι στενά, την απομόνωνε και την πίεζε να κάνουν σεξουαλικές πράξεις. Επίσης, οι φίλοι της την έπαιρναν στον Άγιο Αθανάσιο όπου συναντούσε τον κατηγορούμενο ο οποίος την απομόνωνε σε κάτι τούνελς.
6. Όταν ήταν μόνοι τους, ο κατηγορούμενος έβγαζε τα ρούχα της παραπονούμενης, την άγγιζε και την δάγκωνε σε όλο της το σώμα και στο γεννητικό της όργανο και στα χείλη. Έβαζε τα δάκτυλα του στο γεννητικό της όργανο και στον πρωκτό και την έβαζε να του κάνει στοματικό έρωτα. Σε όλες τις περιπτώσεις, με διάφορες εκφράσεις στο πρόσωπο της, η παραπονούμενη του έδειχνε ότι δεν ήθελε. Τις περισσότερες φορές που γινόταν έκλαιγε και πολλές φορές αντιδρούσε λέγοντας του «Εν θέλω», τον έσπρωχνε και εκείνος την κτυπούσε.
7. Ο κατηγορούμενος ασκούσε βία εναντίον της παραπονούμενης, κτυπώντας την και προκαλώντας της μώλωπες. Την πίεζε να συνεχίσει να τον συναντά διαφορετικά θα έκανε κακό στην ίδια και στην οικογένεια της. Αντιδρούσε στην πιο πάνω συμπεριφορά του με αποτέλεσμα να την κτυπά και η παραπονούμενη να τον φοβάται και να συνεχίζει, μέσω της παρέας της να τον συναντά, παρά το γεγονός ότι δεν ήθελε. Φοβόταν και δεν μπορούσε να το διαχειριστεί.
8. Η όλη συμπεριφορά του και οι πιο πάνω αναφερόμενες σεξουαλικές πράξεις εναντίον της γίνονταν κάθε φορά που συναντιόνταν και έλαβαν χώρα αρκετές φορές για περίπου ενάμιση μήνα. Δηλαδή, διήρκεσε μέχρι το τέλος Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου, οπόταν αναγκάστηκε και του είπε ότι δεν θέλει να έχει ξανά επαφή μαζί του.
9. Η πιο πάνω απόφαση και ενέργεια της έλαβε χώρα, μετά από ένα επεισόδιο το οποίο έγινε στο σπίτι της φίλης της παραπονούμενης [ ], κατά τη διάρκεια ενός πάρτι. Συγκεκριμένα, το πάρτι ήταν στην ταράτσα του σπιτιού της φίλης της, όπου βρίσκονταν όλοι και στα πλαίσια ενός παιχνιδιού, έπρεπε να απομονωθούν. Μετέβηκαν στο κάτω σπίτι και βγήκαν έξω από το σαλόνι, όπου υπήρχε ένα μπαλκόνι. Εκεί ο κατηγορούμενος της κατέβασε τα ρούχα από τη μέση και κάτω και έβγαλε και ο ίδιος τα δικά του και την άγγιζε σε όλο της το σώμα, έβαζε τα δάκτυλα του στο γεννητικό της όργανο και στον πρωκτό και της ζητούσε να του κάνει στοματικό. Δηλαδή, έκανε αυτά που συνήθως της έκανε. Ο κατηγορούμενος, όμως, την ημέρα εκείνη επιχείρησε να έχει και ολοκληρωμένη σεξουαλική επαφή με την παραπονούμενη. Η τελευταία, στην προσπάθεια του αυτή «πάγωσε» και δεν ήξερε τί να κάνει και δεν είχε αντιδράσει. Σε κάποια φάση, όμως, βρήκε τη δύναμη και του είπε ότι αν το κάνει θα φωνάξει για να ακούσουν τα υπόλοιπα άτομα και τότε ο κατηγορούμενος σταμάτησε.
10. Μετά από τα πιο πάνω, ο κατηγορούμενος είπε στην παραπονούμενη ότι αυτό που έγινε να μείνει μεταξύ τους διαφορετικά θα έχει συνέπειες, απειλώντας της ουσιαστικά ότι θα κάνει κακό στην ίδια και στην οικογένεια της.
11. Η παραπονούμενη την επόμενη μέρα πήρε τηλέφωνο τον κατηγορούμενο και του είπε ότι δεν θέλει να έχουν ξανά οποιαδήποτε επαφή αλλά δεν ανάφερε ο,τιδήποτε σε κανένα διότι ντρεπόταν και τον φοβόταν.
12. Η συμπεριφορά της παραπονούμενης στο σχολείο είχε αλλάξει. Δεν έμπαινε στην τάξη, τα διαλείμματα ήταν μόνη της και κλεινόταν μέσα στις τουαλέτες. Είχε συναντήσεις με την Σύμβουλο του σχολείου, Μ.Κ.1 και μια μέρα, όταν ένοιωσε άνετα και συγκεκριμένα στις 09/11/2021 ζήτησε και την είδε, οπόταν για πρώτη φορά αποκάλυψε την συμπεριφορά του κατηγορούμενου έναντι της και το επεισόδιο που έλαβε χώρα στο σπίτι της φίλης της.
13. Η Μ.Κ.1, αφού ενημέρωσε τους γονείς της παραπονούμενης, καθηκόντως ανάφερε το πιο πάνω συμβάν στην Αστυνομία.
14. Η παραπονούμενη στα πλαίσια ψυχολογικής αξιολόγησης από την Μ.Κ.7, διαπιστώθηκε ότι τα καταγγελλόμενα περιστατικά συνέτειναν στο να εδραιωθεί η συμπτωματολογία Διαταραχής Μετατραυματικού Στρες, ενώ ταυτόχρονα παρουσίασε επιδείνωση στην κοινωνική απόσυρση, εσωστρέφεια και στα συναισθήματα μοναξιάς, ματαιότητας και έλλειψης κινήτρων για να ζήσει. Η παραπονούμενη κρίθηκε ως έφηβη υψηλού κινδύνου και για επανα - θυματοποίηση και αυτοκαταστροφικότητα και θα ήταν χρήσιμο να λάβει ατομική θεραπεία για ανακούφιση της ενεργής συμπτωματολογίας και να λάβουν συμβουλευτική καθοδήγηση οι γονείς.
15. Σημειώνεται ότι η παραπονούμενη ήταν δέκτης διαφόρων τραυματικών γεγονότων μέσα στα χρόνια, όπως οι συχνοί τσακωμοί των γονιών της, εντάσεις και περιστατικά σωματικής βίας με αποτέλεσμα να αντιμετώπιζε συναισθηματικές δυσκολίες.
16. Σύμφωνα με την ίδια την παραπονούμενη, σήμερα η κατάσταση της είναι πολύ καλύτερη, νιώθει καλύτερα και συνεργάζεται με την ψυχολόγο της.» Πέραν των πιο πάνω, έχει αναφερθεί από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής ότι ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου, για σκοπούς μετριασμού της ποινής, κάλεσε το Δικαστήριο όπως λάβει υπόψη του τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου, όπως φαίνονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, η οποία ετοιμάστηκε κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε. Περαιτέρω, ζήτησε όπως ληφθεί υπόψη το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου και το νεαρό της ηλικίας του, παραπέμποντας σε νομολογία αναφορικά με τον τρόπο που θα πρέπει να αντιμετωπίζονται νεαρά πρόσωπα. Επιπρόσθετα, ο συνήγορος του κατηγορούμενου, ζήτησε όπως ληφθεί υπόψη ο χρόνος που διέρρευσε από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή κα ανέρχεται στα τρία χρόνια, όπως ανάφερε. Τέλος, κάλεσε το Δικαστήριο όπως ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και διατάξει την αναστολή της ποινής φυλάκισης, που ήθελε επιβληθεί. Αναμφίβολα τα αδικήματα τα οποία ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει είναι ιδιαίτερα σοβαρά και αυτό αντικατοπτρίζεται από τις προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές. Για το αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού, όταν γίνεται με τη χρήση βίας, το άρθρο 6

(4)(γ) του Ν.91(Ι)/2014 προνοεί ποινή φυλάκισης μέχρι και δια βίου. Το αδίκημα της Απειλής, επισύρει ποινή φυλάκισης μέχρι

(3)τρία χρόνια, σύμφωνα με το Άρθρο 91Α του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Οι προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές συνιστούν ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν τη σοβαρότητα του αδικήματος και ο οποίος λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Δημοκρατία v. Kυριάκου κ.α.

(1990)2 Α.Α.Δ.264, Souilmi v. Aστυνομίας

(1992)2Α.Α.Δ.248, Λεβέντης v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632). Η σοβαρότητα ενός ποινικού αδικήματος, διαγράφεται από το μέγιστο της προβλεπόμενης στο Νόμο ποινής. Η πρόβλεψη από τον Νομοθέτη για ποινικό αδίκημα, ιδιαιτέρως ποινής φυλάκισης, αλλά και το μέγεθος της, δίδουν και το στίγμα του μεγέθους της απαρέσκειας ή και αποστροφής της κοινωνίας για πράξεις ή παραλείψεις, των οποίων, μέσω αυτής, επιδιώκεται η αποτροπή. Όσο μεγαλύτερη είναι η προβλεπόμενη στο Νόμο ποινή, τόσο σοβαρότερο πρέπει να θεωρείται και το ποινικό αδίκημα. Το Δικαστήριο εφαρμόζει το Νόμο, πρέπει να τον εφαρμόζει αποτελεσματικά ώστε οι σκοποί του να επιτυγχάνονται και για αυτό ακριβώς τον λόγο, η σοβαρότητα ενός ποινικού αδικήματος, ως οροθετείται από τον Νομοθέτη και η ανάγκη για αποτροπή, πρέπει να αντανακλώνται και στην ποινή (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Γεωργίου

(2001)2 Α.Α.Δ. 272). Όλα τα αδικήματα, εκτός από το αδίκημα της Απειλής, στα οποία καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, απορρέουν από τον Νόμο 91(I)/2014. Οι σκοποί του και η φιλοσοφία της ποινικοποίησης πράξεων και συμπεριφορών, που, με βάση τις πρόνοιες του, αποτελούν σεξουαλική εκμετάλλευση ή και κακοποίηση παιδιών, σε σχέση και με το ζήτημα της διαμόρφωσης των ποινών από το Δικαστήριο για τα σχετικά ποινικά αδικήματα, εξετάστηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Αστυνομία ν Πατούρη, Ποινική Έφεση Αρ. 51/2020, 03/12/2020, από την απόφαση του οποίου, για σκοπούς επεξήγησης, παραθέτουμε την ακόλουθη περικοπή: «Ο Νόμος 91(Ι)/2014 θεσπίστηκε με σκοπό την καλύτερη εφαρμογή του νομικού γίγνεσθαι αναφορικά με την προστασία των δικαιωμάτων του παιδιού, η οποία καθιερώθηκε με πράξεις Διεθνών Οργανισμών. Προπαντός, όμως, έγινε προς εναρμόνιση της ημεδαπής νομοθεσίας με πράξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο συγκεκριμένο τομέα του δικαίου. Από αυτές, ξεχωρίζει, ιδιαίτερα, η Οδηγία 2011/92/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 13ης Δεκεμβρίου, 2011, (η «Οδηγία»), την οποία ο εν λόγω Νόμος έχει, εν πολλοίς, ως πρότυπο. Στο Προοίμιό της, εκτιμάται, διά της αιτιολογικής σκέψεως 1, ότι:- "Η σεξουαλική κακοποίηση και η σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών, συμπεριλαμβανομένης της παιδικής πορνογραφίας, συνιστούν σοβαρές παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων, ειδικότερα των δικαιωμάτων των παιδιών στην προστασία και τη φροντίδα που είναι αναγκαίες για την ευημερία τους, όπως προβλέπονται στη σύμβαση του 1989 των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα του παιδιού και στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης." Ακολούθως, στην αιτιολογική σκέψη 2, εκτιμάται, σύμφωνα με ό,τι διαλαμβάνει το πρόγραμμα της Στοκχόλμης, πως:- "Μια ανοικτή και ασφαλής Ευρώπη που εξυπηρετεί και προστατεύει τους πολίτες παρέχει σαφή προτεραιότητα στην καταπολέμηση της σεξουαλικής κακοποίησης, της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών και της παιδικής πορνογραφίας." Εμφανώς, η προστασία του παιδιού αναγνωρίζεται από το διεθνές και ημεδαπό δίκαιο ως κοινωνική ανάγκη, πηγάζουσα εκ της εγγενούς φύσεώς του. Στο προοίμιο της Σύμβασης περί των Δικαιωμάτων του Παιδιού, κυρωθείσας με τον ομώνυμο Νόμο του 1990, (Ν. 243/1990), αναφέρεται, συναφώς ότι: "..., όπως υποδεικνύεται στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού, 'το παιδί, λόγω της σωματικής και διανοητικής του ανωριμότητας, χρειάζεται ειδική προστασία και φροντίδα, συμπεριλαμβανομένης και της κατάλληλης νομικής προστασίας, τόσο πριν όσο και μετά τη γέννησή του'". Στο επίπεδο, ειδικά, της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, εκτιμάται, στην αιτιολογική σκέψη 12 της Οδηγίας, πως:- "Για τις σοβαρές μορφές σεξουαλικής κακοποίησης και σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών θα πρέπει να επιβάλλονται αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές ποινές." Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, έχοντας ως πρότυπο τις πιο πάνω αρχές, διαμόρφωσε, ανάλογα, τις ποινές οι οποίες επιβάλλονται για αδικήματα που εμπίπτουν στον υπό αναφορά τομέα του δικαίου.». Στην Σ. Λ. v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 155/2019, ECLI:CY:AD:2021:B57, Ημερομηνίας 25/02/2021, αναφέρθηκε και το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα: «Η γενετήσια ελευθερία είναι έκφανση της προσωπικής ελευθερίας. Κάθε ενήλικο πρόσωπο έχει τη δυνατότητα να τελεί γενετήσιες πράξεις με πρόσωπα που συνειδητά επιλέγει. Οι ανήλικοι βρίσκονται σε μια κρίσιμη διαδικασία διαμόρφωσης της προσωπικότητας τους. Έχουν μειωμένη δυνατότητα αντίληψης των δικαιωμάτων τους και των συνεπειών των πράξεων τους. Κατ΄ επέκταση δεν έχουν την ωριμότητα να επιλέγουν τους ερωτικούς τους συντρόφους ή τα πρόσωπα με τα οποία θα αναπτύξουν σεξουαλικές δραστηριότητες. Ο πιο πάνω Νόμος έχει στο επίκεντρο του την προστασία των παιδιών. Όσοι διαπράττουν αξιόποινες πράξεις εις βάρος των παιδιών, βρίσκονται αντιμέτωποι με αυστηρές ποινές.» Όπως, περαιτέρω, έχει νομολογηθεί, σεξουαλικής φύσεως αδικήματα τιμωρούνται από τα Δικαστήριο με αποτρεπτικές ποινές, τόσο επειδή στρέφονται και προσβάλλουν τα ήθη γενικά, όσο και επειδή προσβάλλουν και συνθλίβουν την προσωπικότητα των θυμάτων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου

(2008)2 Α.Α.Δ. 562). Όπως έχει λεχθεί στην Λευκαρίτης κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 135/14 (σχ. με 138/14), ημερ. 22.11.2016 «Ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, η ποινή μπορεί να είναι ιδιαίτερα αυστηρή. Όταν στρέφονται κατά νεαρών προσώπων, τα οποία δεν έχουν ακόμη ολοκληρωμένη και ορθή αντίληψη για τη σεξουαλική πτυχή της ζωής ούτε σταθερές δυνάμεις αντίστασης, τα αδικήματα αυτά καθίστανται ιδιαίτερα σοβαρά. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι, παρόλον που ένα νεαρό θύμα μπορεί, φαινομενικά, να είχε συναινέσει, η συμπεριφορά αυτή μπορεί να του προκαλέσει βλάβη, γι' αυτό ακριβώς ο νομοθέτης προνόησε για το συγκεκριμένο αδίκημα (R. v. Perry [2010] 2 Cr. App. R (S) 98).» Πέραν των πιο πάνω, αντλούμε δικαστική γνώση για την συχνότητα με την οποία διαπράττονται σεξουαλικής φύσεως αδικήματα από τις πολλές υποθέσεις που άγονται καθημερινά ενώπιον του Δικαστηρίου. Άλλωστε και η νομολογία έχει αναγνωρίσει ήδη την κατάσταση αυτή τονίζοντας την ανάγκη για επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών (βλ. Δημοκρατία ν Χατζηαθανασίου, Ποινική Έφεση Αρ. 20/2021, Ημερομηνίας 19/10/2021. Στην Κ. Α. Μ. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 127/2021, Ημερομηνίας 04/11/2022, ECLI:CY:AD:2022:B419, λέχθηκε ότι «.η επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών αποτελεί καθήκον του Δικαστηρίου, ιδιαίτερα όταν τα θύματα είναι παιδιά ή ανήλικα πρόσωπα, την ανωριμότητα, την ευαισθησία ή και την αδυναμία των οποίων εκμεταλλεύονται οι δράστες για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους ορέξεις». Όπως τονίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση S. J. L. ν Δημοκρατίας, κ. α., Ποινική Έφεση Αρ. 129/2021, κ. α., Ημερομηνίας 27/10/2022: «. Αναμφίβολα στις περιπτώσεις όπου συγκεκριμένα αδικήματα παρουσιάζουν έξαρση δικαιολογείται η επιβολή ακόμη πιο αυστηρών ποινών για σκοπούς αποτροπής (Abumazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 551 και Selmani κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 235/2013 και 236/2013, ημερ. 5/10/2016). Μόλις σήμερα μας δόθηκε η ευκαιρία σε άλλη υπόθεση παρόμοιας φύσης (Robert Cionel Clarson ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 38/2022, ημερ. 27/10/2022), ECLI:CY:AD:2022:B411 να τονίσουμε τα ακόλουθα σε σχέση με την απαράδεκτη συχνότητα με την οποία διαπράττονται τέτοια εγκλήματα: "Οι υποθέσεις αυτής της φύσεως και γενικά οι υποθέσεις σεξουαλικών αδικημάτων και μάλιστα με θύματα παιδιά δεν βρίσκονται μόνο σε έξαρση, δεν αποτελούν απλώς αδικήματα που δεσπόζουν στο εγκληματικό στερέωμα της Κύπρου, αλλά έχουν πλέον εξελιχθεί σε πρωτοφανή μάστιγα. Η κατάσταση αυτή δημιουργεί υποχρέωση στα δικαστήρια για επιβολή ιδιαίτερα αποτρεπτικών και συνεπώς αυστηρών ποινών, με αποτέλεσμα οι προσωπικές περιστάσεις να είναι δευτερεύουσας και η εξατομίκευση της ποινής, όσο επιβεβλημένη κι αν είναι, να μην έχει αποφασιστικό ρόλο. Ό,τι έχει σημαίνουσα σημασία είναι η προστασία των παιδιών και των θεμελιακών τους δικαιωμάτων από εγκλήματα αυτής της φύσης, τα οποία συνθλίβουν τον ψυχικό τους κόσμο και εξευτελίζουν την προσωπικότητα τους. [.] Καθοριστική είναι η έντονη ανάγκη αποτροπής και ο τονισμός της αυστηρότητας που απαιτείται σε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το έγκλημα αυτής της φύσης. Έγκλημα εναντίον του παιδιού, της κοινωνίας και του πολιτισμού."». Όπως, λοιπόν, προκύπτει από όλα τα ανωτέρω και την νομολογία, σεξουαλικής φύσης αδικήματα τα οποία στρέφονται εναντίον παιδιών αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερα αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές (βλ. επίσης Δ.Β.Γ.Κ. v Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 3/2022, Ημερ. 29/02/2024 και ARR v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 20/2022, Ημερ. 30/04/2024). Ένεκα της ανάγκης για επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών οι προσωπικές περιστάσεις σε τέτοιας φύσης αδικήματα, αν και λαμβάνονται υπόψη και έχουν τον ρόλο τους στην επιμέτρηση της ποινής, εντούτοις είναι ήσσονος σημασίας. Εκείνο το οποίο προέχει είναι η αυστηρή τιμωρία. Στην Γ.Α. v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 178/2017, ημερ. 24/10/2018, ECLI:CY:AD:2018:B457 λέχθηκε ότι «Η μεγάλη κοινωνική απαξία που τα αδικήματα αυτής της φύσης ενέχουν, η ανάγκη αποτροπής που πηγάζει από την απαράδεκτη συχνότητα με την οποία παρουσιάζονται και η μεγάλη σημασία που έχει το αγαθό που ο Νόμος θέλει να προστατεύσει, δηλαδή το παιδί, είναι παράγοντες που καθιστούν τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις δευτερεύουσας σημασίας». Σε σχέση με τον ύψος των επιληφθεισών ποινών σε τέτοιους είδους υποθέσεις, εξαρτάται πάντοτε από τα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Άντληση καθοδήγησης μπορεί να γίνει από το Εγχειρίδιο "Sexual Offences Definitive Guideline" του Sentencing Council, ("Definitive Guideline") του Ηνωμένου Βασιλείου, έχοντας όμως υπόψη ότι η προβλεπόμενη ποινή για το αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης βάσει του Άρθρου 6

(4)(α) (η ίδια ποινή προβλέπεται και στο αδίκημα του Άρθρου 6

(4)(γ)), του Νόμου 91

(1)/2014) είναι κατά πολύ χαμηλότερη και καθορίζεται στα 14 χρόνια ενώ η μέγιστη ποινή στο πιο πάνω δικό μας Άρθρο και για τα αδικήματα τα οποία κρίθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος είναι η δια βίου φυλάκιση (Αστυνομία v. Πατουρή (ανωτέρω)). Το Άρθρο 19 του Νόμου 91

(1)/2014, επίσης, καθορίζει συγκεκριμένες επιβαρυντικές περιστάσεις που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την εκδίκαση τέτοιας φύσεως αδικημάτων. Στρεφόμενοι στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, εκείνο το οποίο προκύπτει είναι ότι ο κατηγορούμενος, για μια περίοδο ενάμιση περίπου μηνός κακοποιούσε σεξουαλικά την ανήλικη παραπονούμενη, ηλικίας τότε 15 περίπου χρονών. Όπως έχει προκύψει, μετά την αρχική του γνωριμία με την παραπονούμενη, αυτός εισήλθε στην παρέα της και σε κοινές τους εξόδους, κατάφερνε και απομόνωνε την παραπονούμενη, προβαίνοντας στις ανωτέρω αναφερόμενες σεξουαλικές πράξεις, την φύση των οποίων λαμβάνουμε υπόψη. Ο κατηγορούμενος, μετά την πρώτη μια - μιάμιση εβδομάδα γνωριμίας του με την παραπονούμενη, άρχισε να γίνεται νευρικός και να κτυπά την παραπονούμενη. Επίσης, προέβαινε στις ανωτέρω σεξουαλικές πράξεις με την παραπονούμενη, παρά την άρνηση της τελευταίας και ασκώντας βία εναντίον της (την κτυπούσε). Ο κατηγορούμενος με τη συμπεριφορά του αυτή αλλά και με τις απειλές εναντίον της, δημιούργησε φόβο στην παραπονούμενη και είχε «εγκλωβιστεί» αναγκαζόμενη να τον συναντά, μέσω της παρέας της κατά τις εξόδους τους και χωρίς να μπορεί να το διαχειριστεί. Σημειώνεται, περαιτέρω, ότι η παραπονούμενη ήταν ευάλωτο άτομο, με την έννοια ότι λόγω των οικογενειακών της καταστάσεων, αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα. Παρά, λοιπόν, την άρνηση της παραπονουμένης στις επίδικες σεξουαλικές πράξεις, δείχνοντας του το ή λέγοντας του, όπως αναφέρεται στα ευρήματα, εκείνος αδιαφορούσε πλήρως και κατέφευγε και σε άσκηση βίας εναντίον της, με απώτερο σκοπό και στόχο να ικανοποιούσε τις σεξουαλικές του ορέξεις. Πέραν των πιο πάνω, ο κατηγορούμενος επιχείρησε να έρθει και σε ολοκληρωμένη σεξουαλική επαφή με την ανήλικη, στο πάρτι της φίλης της. Η πιο πάνω συμπεριφορά που επέδειξε ο κατηγορούμενος είναι ιδιαίτερα σοβαρή και άκρως καταδικαστέα και λάμβανε χώρα συστηματικά για μια περίοδο περίπου ενάμιση μηνός. Δεν παραγνωρίζουμε την μικρή διαφορά ηλικίας που υπήρχε μεταξύ θύματος και κατηγορούμενου, δηλαδή αυτή των 4 χρόνων, αφού η παραπονούμενη ήταν ηλικίας τότε περίπου 15 χρόνων και ο κατηγορούμενος περίπου 19 χρόνων καθώς επίσης και το γεγονός ότι οι επίδικες σεξουαλικές πράξεις, λάμβαναν χώρα κατά τις κοινές εξόδους κατηγορούμενου και θύματος με την υπόλοιπη παρέα τους. Παρόλα αυτά, εκτός του ότι η παραπονούμενη ήταν ανήλικη, κάτι το οποίο ο κατηγορούμενος γνώριζε και σε κάθε περίπτωση δεν θα μπορούσε να παράσχει οποιαδήποτε «συναίνεση» σε σεξουαλικές πράξεις, αυτός, και παρά την άρνηση της στις επίδικες σεξουαλικές πράξεις, αδιαφορούσε πλήρως και ασκούσε εναντίον της βία και της εκτόξευε απειλές για να μην πει τίποτε σε κανένα, διότι θα έκανε κακό τόσο στην ίδια όσο και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας της, στοιχείο το οποίο συνυπολογίζεται. Δεν θα πρέπει, επίσης, να παραγνωρίζονται οι συνέπειες προς το θύμα από την πιο πάνω εγκληματική συμπεριφορά του κατηγορούμενου. Η σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη από τον κατηγορούμενου, σύμφωνα με την κλινική ψυχολόγο, συνέτεινε στο να εδραιωθεί μετατραυματικό στρες. Επίσης, έχει προκύψει ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει την φοίτηση της στο σχολείο και για δύο περίπου χρόνια, βρισκόταν σε κατ' οίκο φοίτηση. Το θύμα ακόμα και σήμερα συνεχίζει να παρακολουθείται από ψυχολόγο και με βάση την ίδια η κατάσταση της είναι καλύτερη. Λαμβάνονται, λοιπόν, υπόψη οι πιο πάνω συνέπειες προς το θύμα αν και νομολογιακά αναγνωρίζεται ότι τέτοιες πράξεις και ενέργειες απολήγουν, σε πλήγμα της προσωπικότητας του θύματος και του ψυχικού του κόσμου, χωρίς να χρειάζεται σχετική μαρτυρία περί τούτο (βλ. Blackstone΄s, Criminal Practice, Έκδοση 2009, σελ. 3109 και Μηνά ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 228/18, ημερ. 16.3.2020), ECLI:CY:AD:2020:B102. Όπως έχει λεχθεί, επίσης, στην Σ. Π. ν. Αστυνομίας,

(2014)2 Α.Α.Δ. 468: «Η αμαύρωση και σπίλωση της παιδικής ψυχικής αθωότητας αποσυνθέτει τον χαρακτήρα του παιδιού σε βαθμό που αποστερείται της φυσιολογικής ζωής.». Τέτοιου είδους συμπεριφορές οι οποίες διαπράττονται σε βάρος ανήλικων παιδιών δεν μπορεί να γίνουν ανεκτές και εκείνο το οποίο προέχει είναι η αυστηρή τιμωρία και η αποτροπή. Το Δικαστήριο έχει καθήκον να προστατέψει τα δικαιώματα των παιδιών, να διαφυλάξει την υγιή ανάπτυξη τους και να προστατέψει τον ψυχικό τους κόσμο. Η επιβολή της ποινής αποτελεί πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου και η δικαστική διεργασία για την επιμέτρηση της δεν είναι εύκολη. Απαιτείται εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη από την άλλη (βλ. Κωνσταντίνος Λευκαρίτης κ.α. v. Δημοκρατία (ανωτέρω). Παρά τα πιο πάνω και τη σοβαρότητα των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει και την ανάγκη που υπάρχει για αυστηρή αντιμετώπιση τους, η υποχρέωση του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής, ώστε η ποινή που τελικά θα επιβληθεί από το Δικαστήριο, να αρμόζει στις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, λαμβάνοντας πραγματικά υπόψη, όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που μπορεί να υπάρχουν, δεν ατονεί. Η εξατομίκευση της ποινής όμως σε τέτοιου είδους αδικήματα δεν μπορεί εξουδετερώνει τα στοιχεία εκείνα που σχετίζονται με τη σοβαρότητα του ποινικού αδικήματος και την ανάγκη, ως και προελέχθη, για αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου προς προστασία των παιδιών ειδικά και της κοινωνίας γενικότερα (βλ. Κ. Χ. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 272/2017, 26/09/2019, ECLI:CY:AD:2019:B397, Γ. Α. ν Δημοκρατίας (ανωτέρω), Αστυνομία ν Πατούρη (ανωτέρω) και A. D. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 177/2021, 16/03/2022), ECLI:CY:AD:2022:B96. Προς όφελος του κατηγορούμενου και για σκοπούς μετριασμού της ποινής, λαμβάνουμε υπόψη το λευκό του ποινικό μητρώο, στοιχείο το οποίο του δίνει την ευχέρεια να αιτείται την επιείκια του Δικαστηρίου (βλ. Ψωμά v. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 40). Θα πρέπει να σημειωθεί, όμως, ότι η επιείκια που θα μπορούσε να επιδειχθεί στον κατηγορούμενο θα ήταν μεγαλύτερη και ουσιαστική αν ενυπήρχε παραδοχή και μεταμέλεια εκ μέρους του στις κατηγορίες, κάτι το οποίο ελλείπει στην παρούσα υπόθεση. Στην Γ. Α. ν Δημοκρατίας (ανωτέρω) λέχθηκαν τα εξής σχετικά: «Η παραδοχή ακριβώς υποδηλώνει την αντίληψη του δράστη για το κακό που διέπραξε. Σε περιπτώσεις δε όπως η παρούσα έχει ως αποτέλεσμα να μην υποβληθεί ένα παιδί στην τραυματική εμπειρία της δίκης, όσο προσεκτική και αν είναι η αντιμετώπισή του κατά τη διάρκεια της αντεξέτασής του. Τότε είναι που θα μπορούσε ο εφεσείοντας με ψυχική και συνειδησιακή ταπείνωση έναντι του παιδιού, του οποίου την προσωπικότητα εξευτέλισε και τραυμάτισε ενεργώντας συστηματικά σε μια μακρά περίοδο χρόνου, να επικαλεστεί έμπρακτη μεταμέλεια και μειωμένη ανάγκη για ειδική αποτροπή. Η παρατήρηση βεβαίως αυτή δεν αναφέρεται στο αναφαίρετο δικαίωμα κάθε κατηγορούμενου να μην παραδεχθεί ενοχή το οποίο, όπως ορθά παρατήρησε το Κακουργιοδικείο, δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως επιβαρυντικός παράγοντας, αλλά στο ότι ένας κατηγορούμενος, ιδιαίτερα υπό τέτοιες περιστάσεις όπου η μη παραδοχή δεν περιορίστηκε στη νομική πτυχή αλλά είχε ως αποτέλεσμα να κληθεί ως μάρτυρας η ανήλικη, δεν μπορεί να τύχει της επιείκειας που θα εδικαιούτο εάν εξέφραζε εξ αρχής πλήρη και έμπρακτη μεταμέλεια.». (βλ. επίσης, Αστυνομία ν Πατούρη (ανωτέρω), Γενικός Εισαγγελέας ν Σ. Σ., Ποινική Έφεση Αρ. 202/2021, Ημερ. 17/03/2022, ECLI:CY:AD:2022:D116, A. D. ν Δημοκρατίας (ανωτέρω), Filip ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 112/2019, 03/12/2020, ECLI:CY:AD:2020:D412, Κ. Α. Μ. ν Δημοκρατίας (ανωτέρω), M. C. T. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 222/2020, ημερ. 14/10/2022, ECLI:CY:AD:2022:B386, Ν. Σ. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 184/2015, 13/02/2018, ECLI:CY:AD:2018:B72 και Νικολάου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 2/2022, 19/12/2022). Υιοθετούμε το πιο πάνω απόσπασμα και βρίσκει πλήρους εφαρμογής στην παρούσα. Προς περαιτέρω μετριασμό και εξατομίκευση της ποινής που θα επιβληθεί, λαμβάνουμε υπόψη τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του συνθήκες, όπως αυτές αναφέρονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, την οποία ο συνήγορος του υιοθέτησε. Ειδικότερα, λαμβάνουμε υπόψη ότι ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας, σήμερα, 21 χρόνων, συριακής καταγωγής, άγαμος και άτεκνος. Προέρχεται από εξαμελή, συγκροτημένη οικογένεια. Ο πατέρας του είναι εργολάβος ενώ η μητέρα του εργοδοτήθηκε πρόσφατα σε αρτοποιείο. Έχει άλλα τρία αδέλφια και ο ίδιος είναι το δεύτερο σε σειρά γέννησης παιδί της οικογένειας του. Οι διαπροσωπικές σχέσεις των μελών της οικογένειας του περιγράφονται ως πολύ καλές με τους γονείς ανέκαθεν να συμβουλεύουν και να στηρίζουν τον ίδιο και τα αδέλφια του. Γεννήθηκε στη Λεμεσό και διαμένει μόνιμα στην Κύπρο. Έχει αποκτήσει το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας. Ο κατηγορούμενος φοίτησε μέχρι την β΄ τάξη Γυμνασίου και διέκοψε για να φοιτήσει στο Σύστημα Μαθητείας, στον κλάδο μηχανικών αυτοκινήτων. Κατά τη φοίτηση του εργαζόταν παράλληλα σε μηχανουργείο για την πρακτική του εξάσκηση. Με την ενηλικίωση του ξεκίνησε να εργάζεται προκειμένου να βελτιώσει την ποιότητα ζωής του και το οικονομικό του επίπεδο. Εργάστηκε σε σουβλατζίδικο και σε καφετέρια. Πρόσφατα επαναπροσλήφθηκε σε καφετέρια όπου εργαζόταν πριν από δύο χρόνια με μηνιαίο μισθό €800, μέχρι και την κράτηση του για την υπόθεση αυτή. Σύμφωνα με τον ίδιο δεν αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας και δεν προβαίνει σε χρήση παράνομων ουσιών ή υπερκατανάλωση αλκοολούχων ποτών. Λαμβάνουμε υπόψη μας τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και τις οικονομικές του συνθήκες, όπως αποκαλύπτονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, όμως θα πρέπει να αναφερθεί ότι σε αδικήματα αυτής της φύσης, δηλαδή αδικήματα ιδιαίτερα σοβαρά τα οποία χρήζουν αποτροπής, οι προσωπικές περιστάσεις, δεν μπορούν να εξουδετερώσουν ή να αποδυναμώσουν τον αποτρεπτικό χαρακτήρα που πρέπει να έχει η ποινή. Η σημασία τους, έναντι της ανάγκης για αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου, η οποία, για προστασία του παιδιού ειδικά, και του κοινωνικού συνόλου, γενικότερα, προέχει, είναι μειωμένη (Κ. Χ. ν Δημοκρατίας (ανωτέρω), Γ. Α. ν Δημοκρατίας (ανωτέρω), Αστυνομία ν Πατούρη (ανωτέρω) και A. D. ν Δημοκρατίας (ανωτέρω). Πέραν των πιο πάνω, λαμβάνουμε υπόψη μας το νεαρό της ηλικίας του κατηγορούμενου. Κατά τη διάπραξη των αδικημάτων, αυτός ήταν ηλικίας 19 ετών ενώ σήμερα είναι ηλικίας 21 ετών. Είναι γνωστός ο τρόπος που αντιμετωπίζονται νεαρά πρόσωπα. Παρόλα αυτά, δεν μπορεί να παραγνωριστεί εκ του νεαρού της ηλικίας και μόνο, το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης, η φύση και σοβαρότητα των αδικημάτων. Σημειώνεται ότι ο κατηγορούμενος, όχι μόνο προέβαινε σε σεξουαλικές πράξεις με το θύμα, το οποίο ήταν ανήλικο και δεν θα μπορούσε να παράσχει «συναίνεση» προς τούτο, αυτός επιδίωκε τις πράξεις αυτές, ασκώντας βία εναντίον του θύματος και εκτοξεύοντας απειλές αν αποκάλυπτε σε οποιονδήποτέ την έκνομη αυτή συμπεριφορά του. Σύμφωνα με τη νομολογία το νεαρό της ηλικίας αποτελεί επιπρόσθετο ελαφρυντικό παράγοντα (βλ. Φανάρας κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 50). Επισημαίνουμε, ωστόσο, ότι ακόμα και στην περίπτωση νεαρών παραβατών, ένα Δικαστήριο δεν θα διστάσει να επιβάλει ποινή φυλάκισης και, μάλιστα, πολυετή αν κρίνει ότι τούτο είναι η μόνη ορθή επιλογή (Christos Charalambous Savvides v. The Republic

(1988)2 C.L.R 51 και Φανάρας κ.α. ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω). Παραπέμπουμε, επίσης, στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου Αντώνης Φραγκούδης v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 239/2023, Ημερ. 11/07/2024. Πέραν των πιο πάνω, λαμβάνουμε υπόψη το χρόνο που διέρρευσε από την καταγγελία και την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης μέχρι σήμερα που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή. Σημειώνεται ότι τα αδικήματα διαπράχθηκαν μεταξύ Ιουλίου του 2021 και Σεπτεμβρίου του 2021 και η καταγγελία στην Αστυνομία έλαβε χώρα στις 26/11/2021, με την οπτικογραφημένη κατάθεση της παραπονούμενης. Η καθυστέρηση που παρατηρείται από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι την καταγγελία της παραπονούμενης, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη (βλ. Δ.Β.Γ.Κ v. Δημοκρατίας (ανωτέρω). Όπως έχει νομολογηθεί, σε υποθέσεις όπως η παρούσα, τα πράγματα είναι διαφορετικά σε σχέση με τη καθυστέρηση στην καταγγελία του θύτη από ανήλικο. Η καθυστέρηση σε τέτοιου είδους αδικήματα είναι κατανοητή εφόσον είναι σύνηθες ότι χρειάζεται αρκετό θάρρος από νεαρό άτομο γενετήσιας ασέλγειας να το καταγγείλει (βλ. ΧΧΧ Μηνά v. Δημοκρατίας (ανωτέρω), Μιχαήλ v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123 και ΧΧΧ Αθηνάκη v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 218/2017 (σχ. Με 219/2017), Ημερ. 28/07/2020). Πόσο μάλλον στην παρούσα που ο κατηγορούμενος απειλούσε την παραπονούμενη με παράνομη πράξη, ως αναφέρθηκε ανωτέρω, σε περίπτωση που έλεγε ο,τιδήποτε σε οποιοδήποτε πρόσωπο. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν πρόκειται για ιδιαίτερα μεγάλο χρονικό διάστημα. Από εκεί και πέρα όμως, παρατηρείται μια ολιγωρία στην προώθηση της υπόθεσης στο Δικαστήριο, χωρίς να δοθεί από την Κατηγορούσα Αρχή οποιαδήποτε δικαιολογία, την οποία θα λάβουμε υπόψη. Όπως αναφέρθηκε, η καταγγελία έγινε στις 26/11/2021, ο κατηγορούμενος ανακρίθηκε και στην συνέχεια κατηγορήθηκε γραπτώς στις 14/12/2021 και η υπόθεση προωθήθηκε στο Δικαστήριο στις 30/01/2023, οπόταν παραπέμφθηκε στο Κακουργιοδικείο για τις 13/02/2023. Πέραν των πιο πάνω, για την μετέπειτα καθυστέρηση, δεν προκύπτει από τα πρακτικά του Δικαστηρίου, ο κατηγορούμενος να φέρει σημαντικό μερίδιο ευθύνης, αφού πέραν της άρνηση του στις κατηγορίες, κάτι το οποίο ήταν δικαίωμα του, η υπόθεση αναβαλλόταν για λόγους που δεν τον αφορούσαν, πλην μιας περίπτωσης στις 31/10/2023, όπου αποσύρθηκε ο δικηγόρος του και του δόθηκε χρόνος για να διορίσει άλλο δικηγόρο. Είναι γνωστή η αρχή ότι ο χρόνος είναι μεταξύ των παραγόντων που λαμβάνονται υπ' όψιν κατά την επιμέτρηση της ποινής και μάλιστα έχει νομολογηθεί, ότι εκτός από τις περιπτώσεις στις οποίες κρίνεται απολύτως αναγκαίο είναι ανεπιθύμητη η επιβολή ποινής φυλάκισης μετά από παρέλευση μακρού χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Πεγειώτη κ.α. (Αρ. 2)

(2001)2 Α.Α.Δ. 617). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη

(1993)2 Α.Α.Δ 355 υποδείχθηκε, ότι η πάροδος μακρού χρόνου από τον χρόνο διάπραξης του αδικήματος είναι στοιχείο ουσιώδες που λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή της ποινής, δηλαδή, αν θα επιβληθεί ποινή φυλάκισης. Εκτός στις περιπτώσεις όπου θεωρείται απόλυτα αναγκαίο είναι ανεπιθύμητη η επιβολή ποινής φυλάκισης μετά από παρέλευση μακρού χρόνου από την ημέρα της διάπραξης του αδικήματος. Περαιτέρω, ο βασικός λόγος για τον οποίο η καθυστέρηση προσμετρά ως ελαφρυντικός παράγοντας είναι διότι στο μεταξύ οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου μπορεί να έχουν αλλάξει. Επιπρόσθετα, η αποτίμηση της καθυστέρησης ως παράγοντα ελαφρυντικού της ποινής τείνει να μετριάσει την απόσταση που δημιουργείται ως προ το άτομο του παραβάτη, μεταξύ του χρόνου που διαπράττεται το αδίκημα και του χρόνου της τιμωρίας του (βλ. Σωτήρης Αβραάμ v. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 365). Θα λάβουμε υπόψη μας, λοιπόν, την παρατηρηθείσα καθυστέρηση, η οποία ανέρχεται στα 2 ½ περίπου χρόνια, σημειώνοντας, ωστόσο, ότι στο μεσοδιάστημα δεν έχει προκύψει να υπήρξε οποιαδήποτε δραματική αλλαγή στις προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου και θα δώσουμε στον παράγοντα αυτό, τη δέουσα βαρύτητα. Η καθυστέρηση αυτή, όμως, δεν είναι ικανή να διαφοροποιήσει το είδος της ποινής που θα πρέπει να επιβληθεί, το οποίο δεν μπορεί να είναι άλλο από ποινή φυλάκισης (βλ. Νικολάου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 45/2019, Ημερ. 03/07/20200. Η φύση των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει απαιτεί την αυστηρή αντιμετώπιση τους. Οι περιστάσεις διάπραξης τους, επίσης, είναι σοβαρές (βλ. Αστυνομία v ΧΧΧ Βακανά (ανωτέρω)). Η καθυστέρηση αυτή θα ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο κατά την επιμέτρηση της ποινής και θα παίξει ρόλο στον καθορισμό του ύψους της ποινής και όχι του είδους της. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω, κρίνουμε ότι η ποινή φυλάκισης δεν μπορεί να αποφευχθεί στην παρούσα. Τα αδικήματα τα οποία ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει και οι περιστάσεις διάπραξης τους είναι ιδιαίτερα σοβαρά και οποιαδήποτε άλλη ποινή, πέραν αυτή της φυλάκισης, θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα και δεν θα εξυπηρετούσε τις ανάγκες και σκοπούς του Νόμου. Όλα τα ελαφρυντικά του κατηγορούμενου και οι προσωπικές του περιστάσεις δεν είναι ικανά να διαφοροποιήσουν το είδος της ποινής και αυτά θα παίξουν ρόλο στο ύψος της ποινής φυλάκισης που θα επιβληθεί. Προηγούμενες αποφάσεις επιβολής ποινών δεν ενέχουν δεσμευτικό χαρακτήρα καθότι είναι αλληλένδετες με τη φύση και συνθήκες διάπραξης του εκάστοτε αδικήματος και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Είναι, όμως, ενδεικτικές ως προς τον καθορισμό του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων αδικημάτων και των παραμέτρων καθορισμού της ποινής (βλ. Ναζίπ ν Αστυνομίας

(2014)2Β Α.Α.Δ 808, Bistriceanu ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 76/2017, 26/04/2018, ECLI:CY:AD:2018:B199 και Νικολάου ν Δημοκρατίας, (ανωτέρω). Στην Ο.Ο. v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 337/2018 (σχ. με την 351/2017), Ημερ. 20/01/2020, κ.α., ο εφεσειών καταδικάστηκε σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 3 και 4 ετών, αφού κρίθηκε ένοχος (α) κατόπιν παραδοχής σε επτά

(7)κατηγορίες κακοποίησης παιδιού, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 6

(1)του Ν.91(Ι)/2014, και (β) κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας σε δύο

(2)κατηγορίες σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού, κατά παράβαση των άρθρων 2, 6

(4)(α) και 6

(4)(γ) του ίδιου πιο πάνω Νόμου, αδικήματα τα οποία διαπράχθηκαν την περίοδο Ιουνίου 2016 και Μαΐου 2017, με θύμα τη 14χρονη (τότε) ανήλικη xxx η οποία παρουσίαζε ήπια νοητική αδυναμία. Κατ' έφεση οι ποινές φυλάκισης των τεσσάρων ετών που επιβλήθηκαν στα αδικήματα κατά παράβαση του Άρθρου 6

(4)(α)(γ), αυξήθηκε σε 7 χρόνια, αφού λήφθηκε υπόψη και το γεγονός ότι ο εφεσίβλητος στερήθηκε της ελευθερίας του για 18 μήνες λόγω μη συμμόρφωσης στους όρους εμφάνισης του. Ο εφεσειών, ηλικίας κατά τον ουσιώδη χρόνο 46 ετών, ήταν νυμφευμένος με (πρώτη) εξάδελφη της μητέρας της ανήλικης και διέμενε μαζί με τη σύζυγο του και τα δύο τους παιδιά - ηλικίας 12 και 18 χρόνων - σε οικία στο χωριό xxx, η οποία βρισκόταν δίπλα από την οικία όπου διέμενε η ανήλικη με την οικογένεια της. Η ανήλικη, λόγω των σχέσεων των δύο οικογενειών, επισκεπτόταν συχνά το σπίτι του εφεσείοντα ο οποίος, εκμεταλλευόμενος κάθε προσφερόμενη ευκαιρία, είτε της έδειχνε πορνογραφικό υλικό σε ηλεκτρονικό υπολογιστή είτε αυνανιζόταν μπροστά της. Συγκεκριμένα, την περίοδο Ιουνίου-Ιουλίου του 2016, έδειξε στην ανήλικη σε τρεις περιπτώσεις πορνογραφικό υλικό στο οποίο απεικονίζονταν πρόσωπα να επιδίδονται σε σεξουαλικές πράξεις, παρά την αντίδραση της ανήλικης και ενώ ήθελε να φύγει ο εφεσείων δεν την άφηνε (κατηγορίες 4, 5 και 6), ενώ την περίοδο Ιουνίου 2016 και Μαΐου 2017, αυνανίστηκε μπροστά στην ανήλικη σε τέσσερις περιπτώσεις (κατηγορίες 7, 8, 9 και 10). Πέραν των πιο πάνω, ο εφεσειών σε μία περίπτωση και ενώ βρισκόταν μόνος με την ανήλικη στο σαλόνι του σπιτιού του, της επιτέθηκε άσεμνα και αφού την έσυρε προς την καρέκλα που βρισκόταν εκεί, έβαλε το χέρι του μέσα στο κοντό παντελονάκι που φορούσε και εισχώρησε το δάχτυλο του, πρώτα στο αιδοίο και εν συνεχεία στον πρωκτό της. Με την εισχώρηση του δαχτύλου στο αιδοίο της, η ανήλικη πόνεσε και έσπρωξε τον Κατηγορούμενο για να τον απωθήσει. Σε άλλη περίπτωση, ο εφεσειών ενώ η ανήλικη βρισκόταν σε πισίνα, την πλησίασε ο εφεσειών και αφού πρόταξε τα χέρια του στο περιτοίχισμα της πισίνας, εμποδίζοντας με τον τρόπο αυτό τη διαφυγή της, της είπε να μείνει εκεί. Ακολούθως κατέβασε το μαγιό του αλλά προτού προλάβει να προβεί σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια, η ανήλικη διέφυγε, κολυμπώντας κάτω από το νερό. Οι παρενοχλήσεις της ανήλικης από τον Κατηγορούμενο δεν περιορίστηκαν μόνο στα ανωτέρω δύο περιστατικά. Σε αρκετές περιπτώσεις επεδείκνυε τα γεννητικά του όργανα στην ανήλικη. Λήφθηκαν υπόψη ως επιβαρυντικοί παράγοντες για τον εφεσίβλητο (α) η εκμετάλλευση της παιδικής αφέλειας της ανήλικης, (β) η ήπια νοητική της υστέρηση, (γ) η μεγάλη διάρκεια των παρενοχλήσεων (Ιούνιο του 2016 μέχρι το Μάιο του 2017), (δ) η μεγάλη διαφορά ηλικίας θύτη (46 χρόνων) και θύματος (14 χρόνων) και (ε) το γεγονός ότι οι παρενοχλήσεις τραυμάτισαν τον ψυχικό κόσμο της ανήλικης, με αποτέλεσμα την πρόκληση σε αυτή μετατραυματικού στρες. Λήφθηκαν υπόψιν ως μετριαστικοί παράγοντες οι προσωπικές συνθήκες του εφεσίβλητου συμπεριλαμβανομένων και των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει όσο και το λευκό ποινικό του μητρώο. Στην Γ.Α. v. Δημοκρατίας (ανωτέρω), επιβλήθηκαν στο εφεσείοντα, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 ετών για κάθε κατηγορία σεξουαλικής κακοποίησης, κατά παράβαση του Άρθρου 6

(4)(α) του Νόμου 91

(1)/2014 και 15 μηνών για κάθε κατηγορία Άσεμνης Επίθεσης, κατά παράβαση του Άρθρου 151 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, οι οποίες επικυρώθηκαν κατ' έφεση. Η έκνομη συμπεριφορά του εφεσείοντα στρεφόταν εναντίον της 10 χρονης τότε παραπονούμενης εκδηλούμενη από τον Μαϊο του 2015 μέχρι το Μαϊο του 2016. Κρίθηκε ένοχος μετά από ακροαματική διαδικασία σε 22 κατηγορίες, οι οποίες συνίσταντο στο ότι σε μια περίπτωση τη φίλησε στο στόμα, σε άλλες επτά περιπτώσεις τη φίλησε στο στόμα, τη «χαϊδεψε» στα γεννητικά όργανα, στα οπίσθια και στο στήθος, σε άλλες δύο περιπτώσεις τη φίλησε, τη χαϊδεψε στα γεννητικά όργανα, στα οπίσθια και στο στήθος, καθώς επίσης ότι τη φίλησε στο στόμα. Σε μια άλλη περίπτωση, φίλησε την ανήλικη, την αγκάλιασε και τη χαϊδεψε. Λήφθηκαν υπόψη ότι ο εφεσείοντας ενήργησε με μεθοδευμένο τρόπο δράσης και οι προσωπικές του συνθήκες και τονίστηκε η ιδιαίτερη σοβαρότητα τέτοιας φύσεων αδικημάτων και η ανάγκη για αποτροπή. Στην υπόθεση Filip ν Δημοκρατίας (ανωτέρω), συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 7 χρόνων που επιβλήθηκαν στον εφεσείοντα από το πρωτόδικο Δικαστήριο σε δύο ξεχωριστές κατηγορίες για το αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού, κατά παράβαση του Άρθρου 6

(4)(α) του Νόμου 91

(1)/2014, μειώθηκαν κατ' έφεση σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 5 χρόνων φυλάκισης. Ο κατηγορούμενος, ήταν ο πατέρας της ανήλικης, η οποία όταν έλαβαν χώρα τα επίδικα περιστατικά, ήταν ηλικίας 13 χρονών. Ήταν ο μοναδικός γονέας και προστάτης της ανήλικης και άλλων δύο ανήλικων παιδιών. Ο κατηγορούμενος, σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις στην διάρκεια του ιδίου έτους, είχε εισέλθει στο υπνοδωμάτιο της ανήλικης, ενώ αυτή ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της. Την πλησίασε και άρχισε να την αγγίζει σε διάφορα μέρη του σώματος της. Και τις δύο φορές, η ανήλικη αντέδρασε, φωνάζοντας για να τον απωθήσει. Κατά την διάρκεια του πρώτου περιστατικού μάλιστα, όταν η ανήλικη έπραξε ως προαναφέρθηκε, ο κατηγορούμενος την κτύπησε στο πρόσωπο με αποτέλεσμα αυτή να πέσει στο κρεβάτι και να κτυπήσει στην συνέχεια με το κεφάλι της στο πάτωμα. Και στις δύο περιπτώσεις, ο κατηγορούμενος δεν πτοήθηκε από την αντίδραση της ανήλικης. Ξάπλωσε στην συνέχεια δίπλα της στο κρεβάτι, της αφαίρεσε τα ρούχα και της άγγιζε στα γεννητικά όργανα. Ο κατηγορούμενος, ήταν λευκού ποινικού μητρώου και παραδέχθηκε αμέσως ενώπιον του Δικαστηρίου την εγκληματική του συμπεριφορά, επιδεικνύοντας μεταμέλεια. Ως μετριαστικός παράγοντας της ποινής του κατηγορουμένου που δεν ελήφθη υπόψη από το Δικαστήριο, κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι ήταν, η επίδραση που θα είχε η ποινή φυλάκισης στα άλλα δύο ανήλικα παιδιά του κατηγορουμένου. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν Ν. Ν., Ποιν. Έφεση Αρ. 69/2017, ημερ. 05/12/2017 ποινή φυλάκισης 18 μηνών που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο από το πρωτόδικο Δικαστήριο, σε μία κατηγορία για το ποινικό αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού, κατά παράβαση του Άρθρου 6

(3)του Νόμου 91

(1)/2014, αυξήθηκε κατ' έφεση σε ποινή φυλάκισης 3 χρόνων. Η σεξουαλική κακοποίηση συνίστατο σε τρίψιμο των γεννητικών οργάνων ανήλικου παιδιού ηλικίας 6 ½ χρόνων ενώ ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 36 χρονών και φιλικό, προς την οικογένεια της ανήλικης, άτομο. Το περιστατικό, έλαβε χώρα σε χρόνο που η ανήλικη βρισκόταν υπό την εποπτεία της μητέρας του κατηγορουμένου. Ο κατηγορούμενος, είχε πάρει την ανήλικη μαζί με ακόμη ένα συγγενικό του παιδί, να παίξουν στην αυλή της οικίας του. Εκεί, στις κούνιες, ενώ ο κατηγορούμενος κουνούσε την ανήλικη στην κούνια, βρίσκοντας την κατάλληλη ευκαιρία, έβαλε το χέρι του μέσα από το φόρεμα της και κάτω από το εσώρουχο της και έτριψε τα γεννητικά της όργανα. Ως αποτέλεσμα του συμβάντος, ήταν η πρόκληση ψυχικού τραύματος στην ανήλικη, η οποία, σύμφωνα με την γνώμη παιδοψυχίατρου, έχρηζε ψυχολογικής υποστήριξης και θεραπείας για να συνεχίσει απρόσκοπτα η φυσιολογική ψυχό-συναισθηματική της ανάπτυξη. Σε εκείνη την υπόθεση, όμως, δεν υπήρξε προσχεδιασμός για την εγκληματική δράση του κατηγορουμένου, βία ή απειλή από πλευράς του προς την ανήλικη, ούτε και υπήρξε ποτέ στο παρελθόν από μέρους κατηγορουμένου τέτοιου είδους συμπεριφορά. Ο κατηγορούμενος ήταν λευκού ποινικού μητρώου, άγαμος, άνεργος και χρόνιος καρδιοπαθής. Παραδέχθηκε αμέσως στον ποινικό ανακριτή την εγκληματική του δράση και στην συνέχεια, παραδέχθηκε αμέσως και ενώπιον του Δικαστηρίου. Δήλωσε προς το Δικαστήριο, αναφερόμενος και στην συναισθηματική του συντριβή λόγω της εγκληματικής του δράσης, την μεταμέλεια του. Τονίστηκε η ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής, στις περιπτώσεις παιδιών κάτω των 13 ετών και σημειώθηκε ότι με βάση το Definite Guideline, η υπόθεση εντάσσεται στην κατηγορία 2 αφορώσα «Τοuching of naked genitalia, Sexual assault of a child under 13», όπου η αφετηρία για την επιβολή ποινής καθορίζεται στα δύο χρόνια, χωρίς όμως να παραγνωρίζεται ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο οι προβλεπόμενες ποινές είναι χαμηλότερες από ότι στην Κύπρο, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω. Στην Α.R.R. v. Aστυνομίας (ανωτέρω), συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 3,5 ετών που επιβλήθηκαν στον εφεσείοντα σε δύο κατηγορίες σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού, κατά παράβαση του Άρθρου 6

(4)(α) του Νόμου 91

(1)/2014, μειώθηκαν κατ' έφεση σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 3 ετών καθότι λανθασμένα λήφθηκε ως επιβαρυντικός παράγοντας η κατάχρηση θέσης εμπιστοσύνης, αφού αποτελούσε συστατικό στοιχείο των αδικημάτων. Ο εφεσείοντας διέπραξε τα αδικήματα κατά των δυο ανηλίκων παιδιών της συζύγου του από προηγούμενο γάμο, ήτοι της Ι.Κ. και Κ.Κ., γεννηθείσες περί τον Οκτώβριο του 2006 και Φεβρουάριο του 2005, αντίστοιχα. Κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων ο Εφεσείων ήταν παντρεμένος με τη μητέρα των ανηλίκων με την οποία απέκτησαν ένα παιδί. Συζούσαν όλοι μαζί στην οικογενειακή κατοικία από το 2016. Τα αδικήματα κατά της Ι.Κ. διαπράχθηκαν στις 17.11.2020, όταν το θύμα βρισκόταν σε ηλικία 14 ετών. Ο Εφεσείων εισήλθε αργά το βράδυ περί τις 11μ.μ., στο δωμάτιο της ανήλικης φορώντας μόνο το εσώρουχο του και της ζήτησε να του κάνει μασάζ, το οποίο η ανήλικη έπραξε για λίγο. Ακολούθως ο Εφεσείων της είπε να ξαπλώσει μπρούμυτα και «αφού κάθισε στα οπίσθια της, της έβγαλε τη φανέλα και το στηθόδεσμο και της έγλειψε την πλάτη». Η ανήλικη του είπε ότι δεν ήθελε άλλο και τότε ο Εφεσείων έφυγε από το δωμάτιο, λέγοντας της να μην αποκαλύψει τι έγινε στη μητέρα της. Τα δε αδικήματα κατά της Κ.Κ. διαπράχθηκαν μεταξύ των ημερομηνιών 1.1.2018 και 31.7.2020, σε δυο διαφορετικές περιπτώσεις στις οποίες ο Εφεσείων «την αγκάλιαζε σφικτά αγγίζοντας την παράλληλα σε διάφορα μέρη του σώματος της κυρίως πάνω από τον κόκκυγα και στα πλαϊνά της κοιλιάς της». Ως επιβαρυντικοί παράγοντες λήφθηκαν υπόψη η μεγάλη διαφορά ηλικίας μεταξύ του Εφεσείοντος και της Ι.Κ. (29 έτη) και το γεγονός ότι η Ι.Κ. ήταν ευάλωτο παιδί το οποίο πάσχει από Δ.Ε.Π.Υ. Προς μετριασμό της ποινής λήφθηκε υπόψη το λευκό του ποινικό μητρώο και το ότι είναι πατέρα μιας θυγατέρας την οποία απέκτησε με τη μητέρα του θύματος. Στην Ν.Σ. v. Δημοκρατίας (ανωτέρω), ο εφεσειών κρίθηκε ένοχος μετά από ακρόαση για το αδίκημα του Άρθρου 6

(3)του Νόμου 91

(1)/2014. Ποινή φυλάκισης 3 ετών που του επιβλήθηκε πρωτόδικα αυξήθηκε κατ' εφέση στα 5 έτη. Το θύμα ήταν ηλικίας 13 ετών και εφεσείοντας 63 ετών. Εντοπίστηκαν να στέκονται σε σημείο πολυκατοικίας και φιλιόνταν, γλείφονταν στο λαιμό, αγκαλιάζονταν και ο εφεσείοντας έπιανε τα οπίσθια και άλλα μέρη του σώματος της. Ο εφεσείοντας ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Η ηλικία του ήταν ιδιαίτερα επιβαρυντικός παράγοντας ως προς την ίδια τη διάπραξη του αδικήματος και την ηλικία του θύματος. Επιβαρυντικά στοιχεία επίσης θεωρήθηκαν ο απόμερος και σκοτεινός τόπος που συντελέστηκε το αδίκημα, καθώς και οι λοιπές του συνθήκες, όπως ο εξ' αντικειμένου αντίκτυπος της πράξης στο συγκεκριμένο θύμα. Τονίστηκε περαιτέρω η σημασία που υπέχει η παραδοχή σε τέτοιου είδους αδικήματα, η οποία δεν υπήρχε σε εκείνη την υπόθεση. Σημειώνεται ότι η καταδίκη του εφεσείοντα για το αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης με κατάχρηση ευάλωτης θέσης, εδραζόμενο στο άρθρο 6

(4)(β) του ιδίου Νόμου και στην οποία πρωτόδικα επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 7 έτη, ακυρώθηκε κατ' έφεση. Στην Μ.Χ. v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 72/2021, Ημερ. 04/02/2022, ECLI:CY:AD:2022:D51 ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε τέσσερις κατηγορίες κατά παράβαση του Άρθρου 6

(3)και τέσσερις κατηγορίες κατά παράβαση του Άρθρου 6

(4)(γ) του Νόμου 91

(1)/2014, τις οποίες δεν παραδέχθηκε. Σε άλλες δύο κατηγορίες Άσεμνης επίθεσης, προέβηκε σε παραδοχή. Η ακρόαση διεξήχθη στη βάση μόνο ότι δεν είχε ασκηθεί εξαναγκασμός, βία και απειλές στο θύμα. Επρόκειτο για σεξουαλικές πράξεις που αφορούσαν στοματικό έρωτα. Κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας και του επιβλήθηκε ποινή 48 μηνών στα αδικήματα κατά παράβαση του Άρθρου 6

(4)(γ). Κατ' έφεση ακυρώθηκε η καταδίκη για τα εν λόγω αδικήματα και το Ανώτατο Δικαστήριο προχώρησε στην επιβολή ποινής για τα αδικήματα του Άρθρου 6

(3), το οποίο δεν απαιτεί την χρήση εξαναγκασμού, απειλής ή βίας. Λήφθηκε υπόψη η διαφορετικότητα στη σοβαρότητα των αδικημάτων του Άρθρου 6

(3)από αυτά του Άρθρου 6

(4)(γ) και ότι τα πρώτα είναι λιγότερο σοβαρά αδικήματα από τα δεύτερα στην βάση και των προβλεπόμενων στο Νόμο ποινών. Λέχθηκε ότι «Δεδομένη είναι η σοβαρότητα των κακουργημάτων του Άρθρου 6

(3)αλλά η απαξία, νομική, κοινωνική, και ανθρωπιστική των αδικημάτων του Άρθρου 6

(4)(γ), αδιαμφισβήτητα καθιστά τα κακουργήματα αυτά ακόμα πιο σοβαρά. Συνεπώς, δικαιολογείται διαφορετική προσέγγιση αναφορικά με τα κακουργήματα του Άρθρου 6

(3). Ο εφεσειών ήταν λευκού ποινικού μητρώου, 23 ετών και το θύμα (αγόρι) 16 ετών. Λήφθηκε υπόψη ο χρόνος που παρήλθε, το γεγονός ότι ο εφεσειών με το θύμα παραμένουν φίλοι, τονίστηκε το γεγονός ότι θα επιβληθεί ποινή με το δεδομένο ότι δεν υπήρξε εξαναγκασμός, βία ή απειλή. Επίσης, εξέλειπε ο επιβαρυντικός παράγοντας της μεγάλης διαφοράς ηλικίας δράστη-θύματος. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 ετών στις κατηγορίες του Άρθρου 6

(3)και αίτημα για αναστολή εκτέλεσης τους απορρίφθηκε. Στην Αστυνομία ν. Πατούρη (ανωτέρω) συντρέχουσες ποινές 10 μηνών για σεξουαλική κακοποίηση παιδιού ηλικίας 13½ ετών, βάσει των Άρθρων 6

(3)και 6

(4)(α) του Ν.91(Ι)/2014, κρίθηκαν έκδηλα ανεπαρκείς και αυξήθηκαν σε 3 έτη. Τα γεγονότα αφορούσαν δυο ξεχωριστά περιστατικά κατά τα οποία ο Εφεσείων ηλικίας 51 ετών, όντας σύντροφος και συμβίος της διαζευγμένης μητέρας της ανήλικης, (α) της τράβηξε την φανέλα που φορούσε προς τα πάνω πιάνοντας την από το στήθος και σφίγγοντας την συγχρόνως, το οποίο συνέχισε παρότι του ζήτησε να σταματήσει, (β) την επομένη ημέρα επανέλαβε την ίδια συμπεριφορά και πρόσθετα την έγλειψε στο στήθος και την φίλησε στο στόμα. Αποτελούσε αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο συμβίος της μητέρας της βρισκόταν σε θέση εμπιστοσύνης προς την ανήλικη, το οποίο αποτέλεσε επιβαρυντικό παράγοντα, καθώς και η μεγάλη διαφορά ηλικίας. Αναφορά γίνεται και στο Sexual Offences Definitive Guideline (σελ. 45-47), όπου για παρόμοια περιστατικά επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης μεταξύ 2 και 6 ετών. Για άλλη μια φορά επισημαίνεται η σημασία της παραδοχής σε σεξουαλικής φύσης αδικήματα, καθότι το θύμα δεν υπόκειται εκ νέου στην ψυχολογική δοκιμασία αναβίωσης της τραυματικής εμπειρίας. Στην ΧΧΧ ΑL Dhess v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 177/2021, Ημερ. 16/03/2022, ECLI:CY:AD:2022:B96, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 5 χρόνων για τα αδικήματα της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων και επιθέσεις. Επρόκειτο για αγγίγματα και χαϊδέματα των ανήλικων. Συγκεκριμένα, ο εφεσειών ο οποίος ήταν σύντροφος της μητέρας των ανηλίκων, Μ.Μ., Ν.Ν. και Α.Α. και διέμενε μαζί τους στην ίδια κατοικία, από τον Ιανουάριο του 2017 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2020, σε δέκα περιπτώσεις συμμετείχε σε σεξουαλικές πράξεις με την ανήλικη Μ.Μ., δηλαδή την χαΐδευε τόσο στο στήθος όσο και στα οπίσθια. Ξεκίνησε όταν η Μ.Μ. ήταν 10 χρόνων και τερματίστηκε όταν ήταν 13 ετών. Της επιτέθηκε, επίσης, κτυπώντας την στα χέρια και σε διάφορα σημεία του σώματος της. Την ίδια περίοδο, ο εφεσειών σε δέκα περιπτώσεις συμμετείχε σε σεξουαλικές πράξεις με την Ν.Ν., δηλαδή την χαΐδευε στο στήθος και στα οπίσθια. Κατά την ίδια περίοδο ο Εφεσείων σε τέσσερις περιπτώσεις κτύπησε, επίσης, την εν λόγω ανήλικη σε διάφορα σημεία του σώματος της. Οι ανήλικες παρουσίαζαν ψυχικά ενοχλήματα από τη συμπεριφορά του εφεσείοντα. Λήφθηκε υπόψη η παραδοχή του κατηγορούμενου σε εκείνη την υπόθεση καθώς και το γεγονός ότι η υπόθεση εντασσόταν στην κατηγορία της επαφής δια του αγγίγματος στο σώμα του θύματος, χωρίς να υπάρχει επαφή σε γυμνό σημείο, κάτι το οποίο διαφέρει από την παρούσα αφού υπήρχαν αγγίγματα, εισδοχή των δακτύλων του κατηγορούμενου στα γεννητικά όργανα της ανήλικης, που είναι σαφώς σοβαρότερες πράξεις σεξουαλικής κακοποίησης, χωρίς φυσικά να παραγνωρίζονται οι άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες που υπήρχαν σε εκείνη την υπόθεση και δεν υπάρχουν στην παρούσα. Έχοντας υπόψη μας όλα τα πιο πάνω και ισοζυγίζοντας, από τη μια τη σοβαρότητα των αδικημάτων και των περιστάσεων διάπραξης τους και συνολικά την όλη εγκληματική συμπεριφορά που ο κατηγορούμενος επέδειξε και από την άλλη όλα τα ελαφρυντικά του κατηγορούμενου και ειδικότερα το λευκό του ποινικό μητρώο, το νεαρό της ηλικίας του και ότι ελλείπει ο επιβαρυντικός παράγοντας της μεγάλης διαφοράς ηλικίας δράστη - θύματος, επιβάλλονται σε αυτόν οι ακόλουθες ποινές: 1) Στις κατηγορίες αρ. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 και 9, ποινή φυλάκισης 5 χρόνων, σε έκαστη από τις κατηγορίες αυτές. 2) Στην κατηγορία αρ. 10, ποινή φυλάκισης 6 μηνών. Όλες οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν να συντρέχουν και να μειωθούν κατά το χρονικό διάστημα που ο Κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση για την παρούσα υπόθεση και συγκεκριμένα από τις 25/07/2024. €210 έξοδα να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) ----------------------------------------- Χρ. Ι. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ----------------------------------------- Ε. Χατζήπαπα - Αβραάμ, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο