ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ C. S., Ευρωπαικο Ενταλμα Συλληψης Αρ.: 6/24, 10/12/2024

(1)/2004), ως αυτός έχει τροποποιηθεί (ο «Νόμος»). Ο Νόμος ψηφίστηκε για σκοπούς εναρμόνισης του ημεδαπού δικαίου με το Ευρωπαϊκό δίκαιο. Ο μηχανισμός λειτουργείας του Ε.Ε.Σ. στηρίζεται στο υψηλό επίπεδο αμοιβαιότητας, εμπιστοσύνης και σεβασμού μεταξύ των δικαστικών αρχών των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρόκειται για μια οικειοθελή απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας εκάστου κράτους μέλους προς όφελος μιας υπερεθνικής δικαιοδοτικής εφαρμογής των αρχών δικαίου με στόχο τη δημιουργία συνθηκών ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης σε ευρωπαϊκό επίπεδο[8]. Σκοπός του μηχανισμού που διέπει την έκδοση και εκτέλεση ενός Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης είναι η απλοποίηση μεταξύ ευρωπαϊκών χωρών της διαδικασίας παράδοσης προσώπων που ενέχονται στη διάπραξη συγκεκριμένων ποινικών αδικημάτων, μέσω της παροχής δικαστικής συνδρομής μεταξύ των κρατών μελών ώστε να συμμορφώνονται και να παραδίδονται οι ύποπτοι χωρίς ιδιαίτερα περίπλοκες διαδικασίες ή αχρείαστες καθυστερήσεις. Η όλη διαδικασία δεν ανάγεται σε καθαυτή ποινική δίωξη, ούτε προσφέρεται για την εξέταση και θεμελίωση τυχόν ποινικής ευθύνης του εκζητουμένου, εξ ου και τα στενά χρονικά περιθώρια που προβλέπονται από το Νόμο για την εξέταση αιτήσεων τέτοιας φύσης. Αυτό αποτελεί έργο της χώρας η οποία επιδιώκει την έκδοση του υπόπτου στο έδαφος της, οι δικαστικές αρχές της οποίας είναι και οι μόνες υπεύθυνες για την εξέταση και διαπίστωση της όποιας ποινικής ευθύνης του εκζητουμένου, στη βάση των ισχυόντων στην επικράτεια της, κανόνων δικαίου[9]. Τα δικαστήρια των κρατών-μελών θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους κατά την πορεία εξέτασης Ε.Ε.Σ., έχοντας πάντα κατά νουν ότι, τηρουμένων, βεβαίως, των προϋποθέσεων που θέτει ο Νόμος, κάθε τέτοιο ένταλμα εκτελείται βάσει της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης, η οποία αποτελεί μέσο που ενισχύει τη συνοχή του χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο μηχανισμός εκτέλεσης του Ε.Ε.Σ. θα ανασταλεί μόνο εάν διαπιστωθεί σοβαρή και διαρκείς παραβίαση από κράτος-μέλος των αρχών της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, του σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών και του κράτους δικαίου[10], αρχές οι οποίες είναι κοινές στα κράτη-μέλη και συνιστούν, εξάλλου, απαραίτητη προϋπόθεση που νομιμοποιεί την ύπαρξη και ανάπτυξη του εν λόγω χώρου. Σκοπός έκδοσης του Ε.Ε.Σ. Το Ε.Ε.Σ., σύμφωνα με τις πρόνοιες του Άρθρου 3 του Νόμου, αποτελεί Απόφαση ή Διάταγμα δικαστικής αρχής κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εκδίδεται με σκοπό τη σύλληψη και την παράδοση προσώπου το οποίο ευρίσκεται στο έδαφος άλλου κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ζητείται από τις αρμόδιες αρχές του κράτους έκδοσης του εντάλματος: (α) για την άσκηση ποινικής δίωξης ή (β) για την εκτέλεση ποινής ή μέτρου στερητικού της ελευθερίας. Προκύπτει από το περιεχόμενο του Ε.Ε.Σ., και δεν φαίνεται να αμφισβητείται από την πλευρά του εκζητούμενου, ότι στην προκειμένη περίπτωση, αυτό δεν έχει εκδοθεί για την εκτέλεση ποινής ή μέτρου στερητικού της ελευθερίας του εκζητούμενου. Αποτελεί, όμως, εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του εκζητούμενου, ότι το Ε.Ε.Σ. δεν έχει εκδοθεί ούτε με σκοπό την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον του εφόσον κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται «ρητά» στο ίδιο το Ε.Ε.Σ.. Περαιτέρω, με παραπομπή στο μαρτυρικό υλικό, εισηγείται η πλευρά του εκζητούμενου ότι το ανακριτικό έργο δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί από τις γερμανικές αρχές και πουθενά δεν γίνεται λόγος για λήψη από κάποιο αρμόδιο όργανο «απόφασης ποινικής δίωξης του εκζητούμενου στη Γερμανία». Κατά συνέπεια, το επίδικο Ε.Ε.Σ. δεν έχει εκδοθεί για νόμιμο σκοπό και άρα η εκτέλεσή του θα πρέπει να απορριφθεί[11]. Προβάλλεται, περαιτέρω, ο ισχυρισμός ότι η λήψη κατάθεσης από τον εκζητούμενο, βάσει ξεχωριστής Ευρωπαϊκής Εντολής Έρευνας, έπειτα από τη σύλληψή του στις 05.11.24, καταδεικνύει ότι τέτοιο μέτρο θεωρήθηκε από τις γερμανικές αρχές χρήσιμο για σκοπούς διερεύνησης της υπόθεσης και κατά συνέπεια ότι η σύλληψη του εκζητούμενου, κατά το χρόνο που αυτή έλαβε χώρα, ήτοι πριν τη λήψη κατάθεσης από αυτόν, παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας. Παρά το ότι τα πιο πάνω επιχειρήματα προβάλλονται διαζευκτικά, στην πραγματικότητα είναι αλληλένδετα, εφόσον και τα δύο στηρίζονται στη θέση ότι η σύλληψη του εκζητούμενου βάσει του Ε.Ε.Σ. δεν έλαβε χώρα για σκοπούς άσκησης ποινικής δίωξης εναντίον στη Γερμανία αλλά για σκοπούς περαιτέρω διερεύνησης της υπόθεσης. Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο το Ε.Ε.Σ. έχει εκδοθεί με σκοπό την ποινική δίωξη του εκζητούμενου στη Γερμανία ή όχι. Κατ' αρχάς, επισημαίνεται ότι στην πρώτη σελίδα του Ε.Ε.Σ., το οποίο έχει εκδοθεί από το Γερμανικό Δικαστήριο, το αίτημα διατυπώνεται ως εξής: «Ζητώ τη σύλληψη και παράδοση του [εκζητούμενου] με σκοπό την άσκηση ποινικής δίωξης ή την εκτέλεση ποινής ή μέτρου ασφάλειας στερητικού της ελευθερίας». Προβάλλονται, λοιπόν, από την αρχή έκδοσης και οι δύο περιπτώσεις ως λόγοι για τους οποίους φαίνεται να ζητείται η έκδοση του Ε.Ε.Σ., χωρίς να απαλείφεται η φράση «ή την εκτέλεση ποινής ή μέτρου ασφάλειας στερητικού της ελευθερίας», που αποτελεί λόγο, ο οποίος σαφώς δεν υποστηρίζεται από το περιεχόμενο του Ε.Ε.Σ. και των υπόλοιπων στοιχείων που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Περαιτέρω, προκύπτει από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου ότι η υπόθεση εναντίον του εκζητούμενου δεν βρίσκεται στο αρχικό στάδιο διερεύνησης. Στην παράθεση των «πραγματικών περιστατικών» στο Ε.Ε.Σ.[12] γίνονται συγκεκριμένες αναφορές στο ρόλο που κατ' ισχυρισμό, διαδραμάτισε ο εκζητούμενος στην «εμπορική και ομαδική απάτη», σε ονόματα άλλων προσώπων που φέρεται να εμπλέκονται στη διάπραξη του αδικήματος, κάποια εκ των οποίων διώκονται ήδη αλλού και σε καταγγελίες που έγιναν από τουλάχιστον 170 Γερμανούς πολίτες. Επίσης, στο εθνικό ένταλμα σύλληψης[13], επί του οποίου βασίζεται η έκδοση του επίδικου Ε.Ε.Σ., αναφέρεται ότι από τις μέχρι τώρα εξετάσεις εγείρονται «ισχυρές υποψίες» (strong suspicion) εναντίον του εκζητούμενου, ότι η μαρτυρία που έχει συλλεχθεί μέχρι σήμερα επιβεβαιώνει (confirm) ότι ο κατηγορούμενος/εκζητούμενος (accused) κατείχε κεντρικό και διευθύνοντα ρόλο στην διεξαγωγή των εγκληματικών δραστηριοτήτων της οργάνωσης και ότι υπάρχουν ισχυροί λόγοι να θεωρείται (strongly assumed) ότι ο εκζητούμενος εμπλέκεται με δόλιο τρόπο στις επενδυτικές πλατφόρμες που αναφέρονται εκεί. Μάλιστα, στο εθνικό ένταλμα σύλληψης αναφέρεται ότι εάν καταδικαστεί (if convicted), αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο επιβολής αυστηρής ποινής φυλάκισης και μάλιστα, ότι υπάρχει λόγος για την κράτηση του εκζητούμενου πριν τη δίκη του (pre-trial detention) εφόσον, λόγω των προσωπικών του περιστάσεων ως αναφέρονται στο ένταλμα, υφίσταται κίνδυνος ότι, εάν αφεθεί ελεύθερος θα επιχειρήσει να αποφύγει τη δίκη του (a risk that the accused will evade criminal proceedings). Προκύπτει από τα πιο πάνω, ότι η υπόθεση δεν αφορά πλέον στο στάδιο που θα πρέπει να υποβληθούν ερωτήσεις στον εκζητούμενο ή να συλλεχθεί περαιτέρω μαρτυρικό υλικό για να διαφανεί κατά πόσο αυτός θα πρέπει να θεωρηθεί ως ύποπτο πρόσωπο το οποίο εμπλέκεται στη διάπραξη του υπό κρίση αδικήματος. Τα όσα αναφέρονται, τόσο στο εθνικό ένταλμα σύλληψης και κατ' επέκταση, -αλλά ίσως πιο περιορισμένο τρόπο- και στο επίδικο Ε.Ε.Σ., καταδεικνύουν ότι, βάσει των εξετάσεων των Γερμανικών Αρχών και του μαρτυρικού υλικού που έχουν στη διάθεσή τους, έχει διαμορφωθεί μία ξεκάθαρη εικόνα ως προς την εμπλοκή του εκζητούμενου στο εν λόγω αδίκημα και ότι η υπόθεση αναμένεται να παραπεμφθεί στο Δικαστήριο προς εκδίκαση, εξ ου και οι αναφορές για τον κίνδυνο φυγοδικίας και την ανάγκη προδικαστικής του κράτησης. Επίσης, στις 13.11.24, απαντώντας σε σχετική ερώτηση που υποβλήθηκε από τον Μ.Κ.Α.1, οι Εισαγγελικές Αρχές της Γερμανίας διευκρίνισαν ότι «in the underlying investigation proceedings, an indictment has not yet been filed in court"[14], υποδηλώνοντας, προφανώς και σε συνάρτηση με τα πιο πάνω, ότι αναμένεται ότι στο μέλλον θα καταχωρηθεί η ποινική υπόθεση ενώπιον του Γερμανικού Δικαστηρίου. Επισημαίνεται, ότι κάθε κράτος έχει τη δική του διαδικασία σε σχέση με τη δίωξη προσώπων για ποινικά αδικήματα, η οποία είναι δυνατόν να διαφέρει από την αντίστοιχη διαδικασία της χώρας από την οποία ζητείται η παράδοση του Εκζητούμενου. Λόγω των διαφορών που υπάρχουν μεταξύ διαφορετικών ποινικών συστημάτων (ηπειρωτικού και κοινοδικαίου), κατά την εξέταση αιτήματος τέτοιας φύσης, το Δικαστήριο δεν πρέπει να καταπιάνεται με επιμέρους έννοιες, όπως το κατά πόσο ο ενώπιον του εκζητούμενος μπορεί να θεωρηθεί "κατηγορούμενος" ("accused") ή πότε ακριβώς θεωρείται, βάσει του αλλοδαπού δικαίου, ότι ολοκληρώνεται το ανακριτικό έργο και ξεκινά η ποινική του δίωξη. Τέτοια μικροσκοπική προσέγγιση εκφεύγει της έννοιας της αλληλεγγύης που διέπει την ευρωπαϊκή ενότητα, στην οποία στηρίζεται ο μηχανισμός λειτουργία του Ε.Ε.Σ.. Σημειώνω ότι η ίδια προσέγγιση έχει ακολουθηθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ GHEBALI, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 50/2020, 11/5/2020, όπου εξετάστηκαν παρόμοια ζητήματα και αποφασίστηκε ότι, ενόψει του προχωρημένου σταδίου της διερεύνησης της υπόθεσης εναντίον του εκεί εκζητούμενου και των υπόλοιπων στοιχείων που είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, μπορούσε να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι η έκδοση του Ε.Ε.Σ. αποσκοπούσε στην ποινική δίωξη του εκεί εκζητούμενου. Αναφέρθηκε, επίσης, ότι η παράλειψη διαγραφής του διαζευκτικού λόγου έκδοσης στο Ε.Ε.Σ., ήτοι της φράση «ή την εκτέλεση ποινής ή μέτρου ασφάλειας στερητικού της ελευθερίας», δεν μπορούσε να διαδραματίσει κάποιο σημαίνοντα ρόλο ως προς αυτή την κατάληξη[15]. Το ζήτημα εξετάζεται ως θέμα ουσίας: κατά πόσο, δηλαδή, στη βάση του σταδίου που βρίσκεται η εξέταση της εναντίον του εκζητούμενου καταγγελίας, η οποία ενδεχομένως να μην έχει ολοκληρωθεί, μπορεί να θεωρηθεί ότι αν και εφόσον παραδοθεί στην χώρα έκδοσης, τούτος αναμένεται να διωχθεί ποινικά. Για τους λόγους που έχω αναφέρει, η απάντηση στο ερώτημα δεν μπορεί παρά να είναι καταφατική. Ευσεβάστως, το γεγονός ότι ζητήθηκε η λήψη κατάθεσής του εκζητούμενου, έπειτα από τη σύλληψή του, δεν αναιρεί το σκοπό για τον οποίο εκδόθηκε το Ε.Ε.Σ., ούτε συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας ή παραβίαση της «αρχής της αναλογικότητας». Προκύπτει από το μαρτυρικό υλικό ότι λόγω της φύσης της υπόθεσης, κρίθηκε αναγκαίο από τις Γερμανικές Αρχές ότι τόσο τα Ευρωπαϊκά Εντάλματα Έρευνας που είχαν εκδοθεί, όσο και τα Ευρωπαϊκά Εντάλματα Σύλληψης εναντίον προσώπων που φέρεται να εμπλέκονται στην υπόθεση, εκτελεστούν από την αστυνομία της Κύπρου σε προκαθορισμένη ημερομηνία στο πλαίσιο μιας συντονισμένης επιχείρησης[16]. Ενδεχομένως, η στρατηγική αυτή να αποσκοπούσε στο να διατηρηθεί το στοιχείο του αιφνιδιασμού και να αποφευχθεί η καταστροφή μαρτυρικού υλικού ή η φυγή των εκζητούμενων προσώπων. Με δεδομένο ότι το επίδικο Ε.Ε.Σ. έχει σκοπό την παράδοση του εκζητούμενου στη Γερμανία ώστε να διωχθεί ποινικά, για σοβαρό, μάλιστα, αδίκημα που τιμωρείται με μέγιστη ποινή φυλάκισης μέχρι και 15 έτη (και όχι απλώς για τη λήψη κατάθεσης από αυτόν), δεν εντοπίζεται λιγότερο επαχθές μέτρο που να εξασφαλίζει την επίτευξη αυτού του σκοπού και άρα δεν παραβιάζεται η αρχή της αναλογικότητας[17]. Περιεχόμενο και τύπος του Ε.Ε.Σ. Έχοντας εξετάσει το επίδικο Ε.Ε.Σ., κρίνω ότι πληρούνται σωρευτικά όλα τα απαραίτητα στοιχεία τα οποία πρέπει να περιλαμβάνει ένα Ε.Ε.Σ. στη βάση του Άρθρου 4 του Νόμου. Συγκεκριμένα αναφέρονται σε αυτό τα στοιχεία της ταυτότητας του εκζητούμενου, η ιθαγένειά του, η διεύθυνση και τα στοιχεία επικοινωνίας της δικαστικής αρχής έκδοσης του εντάλματος, η φύση και ο νομικός χαρακτηρισμός της αξιόποινης πράξης που καταλογίζεται στον εκζητούμενο με παραπομπή στη σχετική Νομοθετική διάταξη καθώς και η προβλεπόμενη από το Γερμανικό Νόμο ποινή σε σχέση με την εν λόγω αξιόποινη πράξη. Επίσης, γίνεται μνεία σε σχέση με το εθνικό ένταλμα σύλληψης στο οποίο βασίζεται η έκδοση του Ε.Ε.Σ.. Περαιτέρω, στο σημείο «ε» του Ε.Ε.Σ. παρατίθεται περιγραφή των περιστάσεων τέλεσης της αξιόποινης πράξης όπου συμπεριλαμβάνονται ο χρόνος, οι τοποθεσίες, καθώς και ο βαθμός συμμετοχής του εκζητούμενου στην εν λόγω αξιόποινη πράξη. Εισηγήθηκε η πλευρά του εκζητούμενου ότι η περιγραφή των περιστάσεων τέλεσης της αξιόποινης πράξης δεν είναι επαρκής εφόσον, λόγω του εύρους του χρόνου τέλεσης της αξιόποινης πράξης, ήτοι «από τον Αύγουστο του 2022 έως τις 04.10.24», του αριθμού των θυμάτων που κατ΄ισχυρισμό επηρεάστηκαν από την απάτη αλλά και των διαφόρων ενεργειών που καταλογίζονται στον εκζητούμενο εντός της πιο πάνω περιόδου, ως αυτές περιγράφονται στο τμήμα με τίτλο «πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης» στο Ε.Ε.Σ., δίδεται η εντύπωση ότι καταλογίζονται σε αυτόν πέραν της μίας αξιόποινης πράξης. Ευσεβάστως, δεν συμφωνώ με την πιο πάνω εισήγηση. Κατ' αρχάς, δεν αναμένεται να δοθούν πλήρεις λεπτομέρειες ως προς τις ακριβείς ενέργειες, χρόνο και τόπο που διαπράχθηκε το αδίκημα στο οποίο αφορά το Ε.Ε.Σ.. Ό,τι απαιτείται είναι τέτοια περιγραφή ώστε, αφενός, η δικαστική αρχή του κράτους εκτέλεσης να είναι σε θέση να διαπιστώνει κατά πόσο συντρέχουν λόγοι για τη μη εκτέλεση του εντάλματος και αφετέρου, ο κατηγορούμενος να ενημερωθεί για τους λόγους που συνελήφθη και κατηγορείται[18]. Έχοντας μελετήσει την περιγραφή των γεγονότων που παρατίθενται από την αρχή έκδοσης του Ε.Ε.Σ., σύνοψη των οποίων παρατίθεται πιο πάνω, κρίνω ότι αυτή είναι επαρκής και κατατοπιστική σε βαθμό που ικανοποιεί τους πιο πάνω σκοπούς. Περαιτέρω, είναι ξεκάθαρο από το τμήμα «ε» του Ε.Ε.Σ.[19] ότι στον εκζητούμενο καταλογίζεται μόνο μία αξιόποινη πράξη και συγκεκριμένα η «εμπορική και ομαδική απάτη», αδίκημα το οποίο διέπεται από συγκεκριμένη πρόνοια του Ποινικού Κώδικα της Γερμανίας που προσδιορίζεται στο Ε.Ε.Σ.. Στο σημείο «ε(ι)» του Ε.Ε.Σ., το Γερμανικό Δικαστήριο συμπληρώνοντας το σχετικό Παράρτημα, σημείωσε με «χ» δίπλα από τον προκαθορισμένο κατάλογο με αξιόποινες πράξεις, για τις οποίες δεν υπάρχει ανάγκη ελέγχου του διττού αξιόποινου, ότι η αξιόποινη πράξη που προσάπτεται στον εκζητούμενο αφορά σε «συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση», «εγκληματικότητα στον κυβερνοχώρο» και «απάτη». Η ίδια η φύση της αξιόποινης πράξης που προσάπτεται στον κατηγορούμενο, ήτοι συμμετοχή σε «εμπορική και ομαδική απάτη», ως αυτή εξειδικεύεται στους ισχυρισμούς γεγονότων που παρατίθενται στο παράρτημα, εμπεριέχει εκ των πραγμάτων και τις τρεις πιο πάνω αναφερόμενες πράξεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στην προκειμένη περίπτωση, ζητείται η ποινική δίωξη του εκζητούμενου για τις τρεις πιο πάνω πράξεις ξεχωριστά. Νοείται ότι εάν η δικαστική αρχή έκδοσης επιθυμούσε να καταλογίσει στον εκζητούμενου περισσότερες από μία αξιόποινες πράξεις, θα το ανέφερε ρητά στο Ε.Ε.Σ.. Αντί αυτού, κατέγραψε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι το Ε.Ε.Σ. αφορά μόνο μία και συγκεκριμένη αξιόποινη πράξη. Ομοίως, δεν ζητείται η ποινική δίωξη του εκζητούμενου για κάθε μία από τις ενέργειες στις οποίες κατ' ισχυρισμό προέβη κατά τη διάρκεια της περιόδου των δύο περίπου ετών ως μέλος της εγκληματικής οργάνωσης σε σχέση με κάθε ένα από τα 170 θύματα ξεχωριστά. Είναι σαφές από το κείμενο των περιστατικών της υπόθεσης ότι οι διάφορες ενέργειες του εκζητούμενου ως περιγράφονται στο παράρτημα του Ε.Ε.Σ. απαρτίζουν ουσιαστικά τη μία αξιόποινη πράξη που προσάπτεται στον εκζητούμενο, η οποία εκτείνεται χρονικά σε δύο περίπου έτη. Εάν από τα περιστατικά της υπόθεσης προκύπτουν και άλλες αξιόποινες πράξεις που δεν περιλήφθηκαν στην παράγραφο (ε) τότε κάτι τέτοιο δημιουργεί κώλυμα στις Γερμανικές αρχές στην άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον του εκζητούμενου σε σχέση με αυτές, κατ' επίκληση της αρχής της ειδικότητας. Ευσεβάστως θεωρώ ότι, ενόψει της ξεκάθαρης αναφοράς στο Ε.Ε.Σ. ότι αυτό εκδόθηκε σε σχέση με μία συγκεκριμένη αξιόποινη πράξη στη βάση συγκεκριμένης νομοθετικής διάταξης του Γερμανικού δικαίου, η εκφρασθείσα ανησυχία εκ μέρους του εκζητούμενου ως προς την ενδεχόμενη δυσκολία του να επικαλεσθεί τον «κανόνα της ειδικότητας» σε περίπτωση που επιχειρηθεί η δίωξή του για άλλο αδίκημα, στερείται ερείσματος και δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο για τη μη εκτέλεση του Ε.Ε.Σ.. Προϋποθέσεις για την εκτέλεση του Ε.Ε.Σ. Οι προϋποθέσεις για την εκτέλεση του Ε.Ε.Σ. καθορίζονται στο Άρθρο 12, οι οποίες εξετάζονται παράλληλα με τα όσα καθορίζονται στα Άρθρα 13, 14 και 15 του Νόμου. Αναφορικά με τις πρόνοιες του Άρθρου 12 του Νόμου, δεν αμφισβητείται ότι η πράξη, για την οποία έχει εκδοθεί το Ε.Ε.Σ., συνιστά έγκλημα το οποίο τιμωρείται με στερητική της ελευθερίας ποινή σύμφωνα με το δίκαιο της Γερμανίας και είναι αξιόποινη σύμφωνα και με τους Κυπριακούς Ποινικούς Νόμους, ανεξαρτήτως του νομικού χαρακτηρισμού της. Εμπίπτει, εν πάση περιπτώσει, και στην ομάδα αξιόποινων πράξεων για την οποία δεν χρειάζεται έλεγχος του διττού αξιόποινου[20]. Το Άρθρο 13 απαριθμεί τους λόγους υποχρεωτικής μη εκτέλεσης του Ε.Ε.Σ.. Κανένας από αυτούς δεν συντρέχει στην προκειμένη περίπτωση. Το Άρθρο 14 αναφέρει τους λόγους προαιρετικής μη εκτέλεσης του Ε.Ε.Σ.. Ό,τι ενδιαφέρει, εν προκειμένω, είναι το εδάφιο (στ) του Άρθρου 14 όπου αναφέρεται ότι αποτελεί δυνητικός λόγος μη έκδοσης εκζητούμενου εάν το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης έχει εκδοθεί για αξιόποινη πράξη, η οποία «θεωρείται κατά τον Κυπριακό ποινικό νόμο ότι τελέστηκε εξ ολοκλήρου ή εν μέρει στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας ή σε εξομοιούμενο προς αυτό τόπο». Εισηγείται η πλευρά του εκζητούμενου ότι το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να αρνηθεί την εκτέλεση του Ε.Ε.Σ. λόγω του ότι οι πράξεις που αποδίδονται σε αυτόν, έλαβαν χώρα στην Κύπρο. Από τα όσα καταγράφονται στο Ε.Ε.Σ., οι έκνομες δραστηριότητες που αποδίδονται στον εκζητούμενο φαίνεται να έλαβαν χώρα στην Κύπρο, τουλάχιστον «εν μέρει», εφόσον αυτός διέμενε στο νησί κατά την χρονική περίοδο τέλεσης της ισχυριζόμενης αξιόποινης πράξης. Τονίζεται ότι στο πλαίσιο υλοποίησης του δόλιου σχεδίου, σύμφωνα με τα όσα του καταλογίζονται, ο εκζητούμενος ενεργούσε πάντοτε σε συνεννόηση με άλλα πρόσωπα τα οποία δραστηριοποιούνταν σε άλλες χώρες, περιλαμβανομένης της Γερμανίας, και ότι λάμβανε οδηγίες από το Βερολίνο. Γίνεται αναφορά σε τηλεφωνικό κέντρο που λειτουργούσε στη Λεμεσό, στην αποστολή μηνυμάτων μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου καθώς και στην καταχώρηση λογαριασμών στην πλατφόρμα «What's up», όλα με σκοπό την επικοινωνία με θύματα/επενδυτές από Γερμανόφωνες χώρες, περιλαμβανομένων τουλάχιστον 170 Γερμανών πολιτών, από τους οποίους φαίνεται να αποσπάστηκε το συνολικό ποσό των 10 εκατομμυρίων ευρώ. Συνάγεται ότι πρόκειται για μία σύνθετη διεθνή εγκληματική δράση, η οποία δεν περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο τόπο τέλεσης. Συνεπώς, στη βάση των γεγονότων που περιγράφονται στο Ε.Ε.Σ., θεωρώ ότι ένεκα της φύσης της αξιόποινης πράξης, ήτοι απάτη σε σχέση με επενδύσεις χρημάτων στο πλαίσιο ενός οργανωμένου σχεδίου σε συνεννόηση με πρόσωπα που διαμένουν σε διαφορετικές χώρες, με τη χρήση σύγχρονης τεχνολογίας και του διαδικτύου, τη λειτουργία τηλεφωνικών κέντρων εγκατεστημένων σε διαφορετικές χώρες και με θύματα επενδυτές από τη Γερμανία (και άλλων γερμανόφωνων χωρών), δικαιοδοσία για την εκδίκαση της υπόθεσης μπορεί να έχουν δύο ή περισσότερες χώρες, χωρίς να υπάρχουν αντικρουόμενες δικαιοδοσίες. Ωστόσο, στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει δοθεί μαρτυρία αλλά ούτε και τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοδήποτε στοιχείο που να παραπέμπει σε ποινική διαδικασία ή διερεύνηση ή ποινική δίωξη του εκζητούμενου στην Κύπρο. Οι αρχές της Κύπρου δεν φαίνεται να έχουν πρόθεση να διερευνήσουν ή να διώξουν ποινικά τον εκζητούμενο. Η συμμετοχή τους στη διερεύνηση της υπόθεσης περιορίστηκε στην εκτέλεση των διαφόρων Ε.Ε.Ε. και Ε.Ε.Σ. που εκδόθηκαν από το Γερμανικό Δικαστήριο στο πλαίσιο, μάλιστα, συντονισμένης επιχείρησης που αφορά και άλλα πρόσωπα τα οποία φέρονται να εμπλέκονται στην εν λόγω εγκληματική δραστηριότητα. Συνεπώς, δεν εντοπίζω οποιοδήποτε λόγο ικανό να οδηγήσει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της απόρριψης της έκδοσης του εκζητούμενου στη Γερμανία στη βάση του ότι η αξιόποινη πράξη που του προσάπτεται διαπράχθηκε εν μέρει στην Κύπρο[21]. Η παραβίαση των θεμελιακών δικαιωμάτων ως γενικός λόγος άρνησης εκτέλεσης του Ε.Ε.Σ. Στρέφομαι τώρα να εξετάσω την εισήγηση της πλευράς του εκζητούμενου περί παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του που προστατεύονται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου («ΕΣΔΑ») και καταχρηστικής συμπεριφοράς από τις Γερμανικές αρχές. Παρά το ότι η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν απαριθμείται στο Νόμο ως ξεχωριστός λόγος άρνησης εκτέλεσης ενός Ε.Ε.Σ., προκύπτει από το Άρθρο 2

(2)του Νόμου ότι το Δικαστήριο δύναται να αρνηθεί την εκτέλεση τέτοιου εντάλματος εάν διαπιστωθεί ότι κάτι τέτοιο θα έχει ως αποτέλεσμα την παραβίαση της υποχρέωσης σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και αρχών, σύμφωνα με το Άρθρο 6 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εισηγείται, αρχικά, η πλευρά του εκζητούμενου ότι ο τρόπος που έχουν παρατεθεί από την αρχή έκδοσης τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση στο σχετικό παράρτημα του επίδικου Ε.Ε.Σ. καταπατεί το τεκμήριο της αθωότητας που λειτουργεί προς όφελος του εκζητούμενου, ως αυτό προστατεύεται από το Άρθρο 6 της ΕΣΔΑ. Προβάλλεται η θέση ότι λόγω της διατύπωσης που χρησιμοποιήθηκε, παρουσιάζεται ο εκζητούμενος ωσάν να έχει τελέσει την αξιόποινη πράξη που του καταλογίζεται. Ευσεβάστως, δεν με βρίσκει σύμφωνο αυτή η θέση. Φρονώ ότι τέτοια ερμηνεία θα αποτελούσε μια μικροσκοπική προσέγγιση του συγκεκριμένου λεκτικού, αποσυναρτώμενη από το σύνολο των περιστάσεων και του σκοπού παράθεσης των γεγονότων στο συγκεκριμένο παράρτημα. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι η παράθεση των γεγονότων από τη δικαστική αρχή της Γερμανίας στο συγκεκριμένο σημείο του Ε.Ε.Σ. γίνεται για σκοπούς γνωστοποίησης των γεγονότων που περιβάλουν την υπόθεση τόσο προς το Δικαστήριο της χώρας εκτέλεσης για σκοπούς εξέτασης του αιτήματος, όσο και στον ίδιο τον εκζητούμενο ώστε να γνωρίζει τους λόγους της σύλληψής του. Εν προκειμένω, η επιλογή του τρόπου διατύπωσης της παράθεσης των περιστατικών της υπόθεσης, σαφώς, δεν εξομοιώνεται με έκφραση της τελικής κρίσης του Γερμανικού Δικαστηρίου ως προς το αποτέλεσμα του ανακριτικού έργου, ούτε αντικρίζεται από το παρόν Δικαστήριο με τέτοιο τρόπο. Εξάλλου, το ίδιο το αίτημα εκτέλεσης του Ε.Ε.Σ. αποσκοπεί στην προσαγωγή του εκζητούμενου ενώπιον του Γερμανικού Δικαστηρίου για να διαγνωστεί τυχόν ποινική του ευθύνη. Αυτό γίνεται, αντιληπτό και από μια απλή ανάγνωση του εθνικού εντάλματος σύλληψης που εκδόθηκε από το Γερμανικό Δικαστήριο, όπου γίνεται αναφορά σε «υποψίες» εναντίον του εκζητούμενου και στις επιπτώσεις που θα έχει «εάν καταδικαστεί». Η πιο πάνω θέση απορρίπτεται. Περαιτέρω, εισηγείται η πλευρά του εκζητούμενου ότι η συμπεριφορά των εκπροσώπων των ανακριτικών αρχών της Γερμανίας στην Κύπρο, έπειτα από τη σύλληψη του εκζητούμενου, αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων του βάσει του Άρθρου 6 του ΕΣΔΑ. Ως προκύπτει από τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου, δύο μέλη των ανακριτικών αρχών της Γερμανίας, ήταν παρόντα κατά τη λήψη κατάθεσης του εκζητούμενου από την αστυνομία, η οποία έλαβε χώρα στο πλαίσιο εκτέλεσης Ε.Ε.Ε, έπειτα από τη σύλληψή του στις 05.11.24. Δεν αμφισβητείται ότι πριν τη λήψη κατάθεσης από τον εκζητούμενο, είχαν γνωστοποιηθεί σε αυτόν τα δικαιώματά του ως ύποπτου προσώπου ενώ παρόν κατά τη λήψη της κατάθεσης ήταν και Κύπριος δικηγόρος της επιλογής του. Στην κατάθεσή του, ο εκζητούμενος δήλωσε ότι δεν επιθυμούσε να απαντήσει σε οποιεσδήποτε ερωτήσεις ασκώντας έτσι το δικαίωμά στη σιωπή και μη αυτοενοχοποίηση, τα οποία είναι συνυφασμένα με το τεκμήριο της αθωότητας, και προστατεύονται από το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ. Παρενέβη, όμως, κατά τη λήψη της κατάθεσης, μία Γερμανίδα ανακρίτρια λέγοντάς του στα γερμανικά ότι το Γερμανικό Δικαστήριο, έχοντας εξετάσει τα αποδεικτικά στοιχεία που είχε ενώπιον του, αποφάσισε να εκδώσει ένταλμα σύλληψης εναντίον του και έθεσε «μεγάλες απαιτήσεις για αυτό το ένταλμα», προσθέτοντας ότι μια «έγκαιρη κατάθεση θα θεωρηθεί ως διάθεση συνεργασίας και θα ληφθεί υπόψη». Κατόπιν αιτήματος του δικηγόρου του, η παρέμβαση αυτή καταγράφηκε υπό μορφή ερώτησης/δήλωσης στο συνταχθέν κείμενο της κατάθεσης του εκζητούμενου[22]. Ο εκζητρούμενος επέμεινε ότι, χωρίς να δει το φάκελο της υπόθεσης, δεν επιθυμεί να απαντήσει οτιδήποτε. Η πιο πάνω παρέμβαση της Γερμανίδας ανακρίτριας, δύναται να ερμηνευθεί ως μια μορφή έμμεσης άσκησης ψυχολογικής πίεσης στον εκζητούμενο με σκοπό να κατευθύνει τη βούλησή του σε συγκεκριμένη κατεύθυνση, ήτοι στο να απαντήσει στα ερωτήματα που του υποβάλλονταν. Ως τέτοια, δεν φαίνεται να συνάδει με την προστασία που προσφέρεται στον εκζητούμενο από το Άρθρο 6 του ΕΣΔΑ. Βεβαίως, στην προκειμένη περίπτωση, η εν λόγω παρέμβαση δεν λειτούργησε εξαναγκαστικά προς τον εκζητούμενο, εφόσον ο ίδιος άσκησε και πάλι το δικαίωμά του στη σιωπή και το ζήτημα έληξε εκεί, χωρίς δηλαδή να προσφέρει κάποια μαρτυρία που δυνατόν να χρησιμοποιείτο εναντίον του. Παρόμοια γεγονότα εκτυλίχθηκαν και σε σχέση με τον κ. M.A., πρόσωπο το οποίο φέρεται να συνωμότησε με τον εκζητούμενο στη διάπραξη της αξιόποινης πράξης για την οποία εκδόθηκε το Ε.Ε.Σ. και το οποίο συνελήφθη, επίσης, στη βάση Ε.Ε.Σ.. Στην περίπτωση του κ. M.A., οι Γερμανίδες ανακρίτριες τον προσέγγισαν περισσότερες φορές, αναφέροντάς του ότι εάν συνεργαζόταν και έδιδε πληροφορίες, θα τύγχανε ευνοϊκότερης μεταχείρισης όταν θα παραδιδόταν στις Γερμανικές αρχές. Αν και για τους ίδιους λόγους, ούτε αυτή η συμπεριφορά φαίνεται να συνάδει με το γράμμα του Άρθρου 6 του ΕΣΔΑ, εντούτοις αυτό δεν θα απασχολήσει περαιτέρω το Δικαστήριο ως ζήτημα παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του εδώ εκζητούμενου σε περίπτωση εκτέλεσης του Ε.Ε.Σ., εφόσον αφορά ενδεχόμενη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων άλλου προσώπου και πιθανόν να αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης από το Δικαστήριο στο πλαίσιο άλλης διαδικασίας για την εκτέλεση του Ε.Ε.Σ. που τον αφορά. Επισημαίνεται, κατ' αρχάς, ότι η πιο πάνω συμπεριφορά των Γερμανίδων ανακριτριών δεν φαίνεται να επηρέασε με οποιοδήποτε τρόπο το δικαίωμα του εκζητούμενου σε δίκαιη δίκη όσον αφορά την παρούσα διαδικασία. Δεν αποστερήθηκε από τον εκζητούμενο η ευχέρεια να παρουσιάσει την υπόθεσή του προς απόρριψη του υπό κρίση αιτήματος, ούτε εκμαιεύθηκε από αυτόν με αθέμιτο τρόπο, κάποια μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου. Τηρήθηκαν, εν προκειμένω, οι πρόνοιες του Άρθρου 17 του Νόμου[23]. Το εγειρόμενο ζήτημα φαίνεται να συσχετίζεται με το κατά πόσο ο εκζητούμενος θα απωλέσει το δικαίωμά του σε δίκαιη δίκη σε περίπτωση που παραδοθεί στις Γερμανικές Αρχές ώστε να δικαιολογείται για αυτόν το λόγο η απόρριψη του αιτήματος εκτέλεσης του Ε.Ε.Σ.. Από τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου, δεν θεωρώ ότι υφίσταται τέτοιος λόγος. Όπως αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ A. K. v. ΚΑΤ' ΕΦΕƩΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑƩΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑƩ, Ε.Ε.Ε.Ʃ. Αρ. 2/2023, 16/5/2023, αντιπαραβάλλοντας την περίπτωση εκζητούμενου προσώπου στη βάση Ε.Ε.Σ. με την περίπτωση υπόπτου προσώπου που ανακόπτεται και περιορίζεται ή συλλαμβάνεται βάσει ημεδαπού εντάλματος σύλληψης, «πράξεις ή παραλείψεις που μπορεί να παραβιάζουν τα συνταγματικά δικαιώματα του υπόπτου δεν επιμολύνουν την ποινική δίκη που μπορεί να ακολουθήσει, παρά μόνο την αποδεχτότητα τυχόν μαρτυρίας που εξασφαλίστηκε από τον ύποπτο ή με τη βοήθεια ή με τη συνεργασία του». Συνεπώς, πρόκειται για ζήτημα που εμπίπτει στην υποχρέωση του ελέγχου της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιωμάτων συλληφθέντων από τη δικαστική αρχή του κράτους που ζήτησε την έκδοση του εκζητούμενου και, σε περίπτωση που διαπιστώνεται παραβίαση τέτοιων δικαιωμάτων, του τρόπου της μετέπειτα διεξαγωγής της δίκης του ενώπιον του Γερμανικού Δικαστηρίου. Στην προκειμένη περίπτωση, δεν εντοπίζω κάποιο στοιχείο το οποίο να επιτρέπει στο Δικαστήριο να καταλήξει ότι η έμμεση άσκηση πίεσης σε αυτόν κατά τη λήψη κατάθεσής του από την αστυνομία, μέσω της παρέμβασης της Γερμανίδας ανακρίτριας, με τον τρόπο που έγινε, ενδέχεται να οδηγήσει και στην παραβίαση του δικαιώματός του σε δίκαιη δίκη σε περίπτωση έκδοσής του στη Γερμανία. Οι ενέργειες της Γερμανίδας ανακρίτριας δεν αρκούν, υπό τις περιστάσεις, για να οδηγήσουν το παρόν Δικαστήριο στο να αμφισβητήσει εκ των προτέρων, το σύννομο των ενεργειών του Γερμανικού Δικαστηρίου που θα ακολουθήσουν μετά την παράδοση του εκζητούμενου στη Γερμανία και αντίστοιχα της συμβατότητάς αυτών με τις πρόνοιες της ΕΣΔΑ. Τέτοια προσέγγιση, εξάλλου, θα καταστρατηγούσε την αρχή της αμοιβαίας εμπιστοσύνης που επικρατεί μεταξύ των κρατών μελών της Ε.Ε., η οποία στηρίζεται στο ενιαίο επίπεδο προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου αλλά και τήρησης των ελαχίστων ευρωπαϊκών επιπέδων που ισχύουν σε όλα τα κράτη μέλη στα ζητήματα απονομής της δικαιοσύνης [24]. Ομοίως, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι τα πιο πάνω ζητήματα καταδεικνύουν ότι το αίτημα για την εκτέλεση του Ε.Ε.Σ. προωθείται καταχρηστικά από τις Γερμανικές Αρχές. Δεν παραγνωρίζω ότι, ως είναι νομολογημένο, η κατάχρηση μιας διαδικασίας δυνατόν να προσλάβει διάφορες μορφές. Εντούτοις, προϋπόθεση για την στοιχειοθέτηση ενώπιον του Δικαστηρίου τέτοιας κατάχρησης, είναι απόδειξη ότι ένα συγκεκριμένο διάβημα, εν προκειμένω η έκδοση του Ε.Ε.Σ. με σκοπό τη διαμεταγωγή του στη Γερμανία, είτε γίνεται προς εξυπηρέτηση αλλότριου σκοπού, είτε αποσκοπεί σε καταπίεση του εκζητούμενου[25]. Παρά την αντίθετη εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του εκζητούμενου, η προσαχθείσα μαρτυρία δεν είναι ικανή να οδηγήσει σε τέτοιο συμπέρασμα. Για τους λόγους που έχω ήδη εξηγήσει, το Ε.Ε.Σ. έχει εκδοθεί με σκοπό την ποινική δίωξη του εκζητούμενου για την αξιόποινη πράξη που του προσάπτεται. Αυτό είναι καθόλα θεμιτό. Η μετέπειτα προσπάθεια εκμαίευσης μαρτυρίας εκ μέρους της Γερμανίδας ανακρίτριας από τον εκζητούμενο έπειτα από τη σύλληψή του, δεν φαίνεται να συσχετίζεται με το λόγο έκδοσης του Ε.Ε.Σ. ή με την παρούσα διαδικασία, ούτε συνεπάγεται, δίχως άλλο, «εργαλιοποίηση» (manipulation) του μηχανισμού έκδοσης Ε.Ε.Σ. από την αρχή έκδοσης για το σκοπό αυτό. Περαιτέρω, δεν έχει καταδειχθεί πώς η πιο πάνω στάση της Γερμανίδας ανακρίτριας, η οποία δεν είχε και κάποιο αποτέλεσμα, έχει επηρεάσει δυσμενώς τα δικαιώματα του εκζητούμενου σε τέτοιο βαθμό, ώστε η τυχόν εκτέλεση του Ε.Ε.Σ. και παράδοσή του στις Γερμανικές Αρχές να καθίσταται «άδικη» για τον ίδιο και άρα καταχρηστική. Ακόμη και εάν υπήρξε παραβίαση του Άρθρου 6 του ΕΣΔΑ ένεκα της ως άνω τοποθέτησης της Γερμανίδας ανακρίτριας κατά τη λήψη κατάθεσης από τον εκζητούμενο (ή σε σχέση με τον κ. M.A.), αυτό αφορά σε παραβίαση του δικαιώματός συλληφθέντος προσώπου κατά τη λήψη της μαρτυρίας του και αναμένεται να εξεταστεί από το Γερμανικό Δικαστήριο κατά την δίκη του εκζητούμενου σε πλήρη συμμόρφωση με την υποχρέωση διασφάλισης του δικαιώματος του εκζητούμενου σε δίκαιη δίκη. Η πιο πάνω συμπεριφορά, ιδωμένη στο σύνολό της ως αναφύεται από τη μαρτυρία, δεν είναι τέτοιας φύσης ώστε να δικαιολογεί την αμφισβήτηση του σκοπού έκδοσης του Ε.Ε.Σ. από την αρχή έκδοσης, ούτε είναι ικανή για να μολύνει την όλη διαδικασία εκτέλεσης του Ε.Ε.Σ. ή να την καταστήσει «καταχρηστική». Τέτοιος συνειρμός δεν υποστηρίζεται από τη μαρτυρία. Υπό αυτές τις περιστάσεις, η αποδοχή του από το Δικαστήριο θα προϋπόθετε μια, εκ προοιμίου, δυσπιστία και καχυποψία έναντι του ποινικού συστήματος μιας άλλης χώρας μέλους της Ε.Ε., μη συνάδουσα με την αμοιβαία εκτίμηση και σεβασμό που πρέπει να επιδεικνύεται μεταξύ των δικαστικών αρχών των Κρατών Μελών της Ε.Ε. Ευσεβάστως, η σχετική εισήγηση από την πλευρά του εκζητούμενου δεν με βρίσκει σύμφωνο και απορρίπτεται. Κατάληξη Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι το υπό εξέταση Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης, είναι σύμφωνο με τις πρόνοιες του Άρθρου 12 του Νόμου και μπορεί να εκτελεστεί. Δεν εντοπίζεται οποιοσδήποτε λόγος στην βάση του οποίου το Δικαστήριο θα μπορούσε να ενεργήσει προς απόρριψη του αιτήματος, δυνάμει των προνοιών των Άρθρων 13, 14 και 15 του Νόμου ή δυνάμει της ισχυριζόμενης κατάχρησης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, εγκρίνεται η εκτέλεση του εντάλματος. Διατάσσεται όπως ακολουθηθούν οι πρόνοιες του Άρθρου 29

(1)του Νόμου, το αργότερο εντός 10 ημερών από σήμερα. Ο εκζητούμενος στο μεταξύ να τεθεί υπό αστυνομική κράτηση. Κάθε προγενέστερη διαταγή του Δικαστηρίου, σχετική με την απόλυση του εκζητουμένου με εγγύηση, ακυρώνεται. Ο αρμόδιος Πρωτοκολλητής να κοινοποιήσει την παρούσα απόφαση στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης της Δημοκρατίας. [Υπ.] ......... Θ. Συμεωνίδης, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Γίνεται αναφορά στη λειτουργεία τηλεφωνικών κέντρων στη Λεμεσό, στην καταχώρηση λογαριασμών WhatsApp με σκοπό την επικοινωνία μεταξύ των πρακτόρων της ομάδας με τους υποτιθέμενους πελάτες, στην ανάληψη ευθύνης για τη διαχείριση του διακομιστή που χρησιμοποιείται από τους δράστες, στη λήψη αποφάσεων για μονάδες παρακολούθησης και μηχανισμούς προστασίας από μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση στις εγκαταστάσεις στο Βερολίνο, όπου φυλάσσονται τα χρήματα που προέρχονται από τις απάτες και στην καταβολή χρημάτων για την αγορά και συντήρηση του συστήματος ασφαλείας που χρησιμοποιείται για το σκοπό αυτό. [2] Βλ. Τεκμήρια 1-7 [3] Βλ. Τεκμήριο 8 [4] Βλ. Τεκμήριο 9 [5] Είχε κατατεθεί προηγουμένως ως Τεκμήριο 8 [6] Τεκμήριο 11 [7] Βλ. Άρθρα 24 και 27 του περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9 σε σχέση με την αποδεκτότητα και αξιολόγηση εξ ακοής μαρτυρίας [8] Βλ. REIIWALD ν. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Πολιτική Έφεση Αρ. 42/2019, 23/4/2019, ECLI:CY:AD:2019:A159 [9] Βλ. ενδεικτικά Πηγασίου ν Γενικός Εισαγγελέας

(2009)1 (Α) Α.Α.Δ. 519 και Κωνσταντίνος (Ντίνος) Μιχαηλίδης ν Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολιτική Έφεση 221/2013, ημερ. 2.9.2013. [10] βλ.Said Shini-Mehrabzadeh ν. ΓΕ

(2015)1ΑΑΔ 2404 [11] C-241/15, Bob-Dogi [12] Τεκμήριο 1 [13] Τεκμήριο 6, σελ. 6-7 [14] Υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου [15] Βλ. επίσης KA v. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Έφεση Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης Αρ. 1/2023, 27/3/202 καθώς και την απόφαση του Αγγλικού Δικαστηρίου στην υπόθεση Βalzaz Aztastos v. The Szellsord Court, Hungary

(2010)EWHC237. [16] Βλ. Τεκμήριο 9 όπου στην Ενότητα Β του Παραρτήματος Α του Ε.Ε.Ε. γίνεται αναφορά στον αιτούμενο χρόνο εκτέλεσης του από την αστυνομία της Κύπρου. Υπέδειξε ο συνήγορος του εκζητούμενου ότι η αρχή έκδοσης δεν επέλεξε ως λόγο επείγουσας εκτέλεσης του Ε.Ε.Ε. την ποινική του δίωξη στη Γερμανία. Όντως, ο χρόνος εκτέλεσης της Ε.Ε.Ε. δεν καθορίστηκε από τις Γερμανικές Αρχές σε συνάρτηση με τον επείγον της άσκησης της διεξαγωγής της δίκης εναντίον των υπόπτων, εφόσον ακόμη η ποινική δίωξη εναντίον των υπόπτων δεν έχει εκκινήσει. Αυτό, όμως, δεν συνεπάγεται ότι δεν υπάρχει πρόθεση άσκησης ποινική δίωξης εναντίον τους από τις Γερμανικές Αρχές, ως η εισήγηση που τέθηκε από το συνήγορο του Εκζητούμενου. Έχει επιλεγεί ως λόγος επείγουσας εκτέλεσης του Ε.Ε.Ε. το σημείο «οποιαδήποτε άλλη αιτία» και ακολούθως επεξηγείται ότι αίτημα των Γερμανικών Αρχών είναι όπως το Ε.Ε.Ε. εκτελεστεί σε συγκεκριμένη ημερομηνία στο πλαίσιο συντονισμένης επιχείρησης για λόγους στρατηγικής. [17] Βλ. KA v. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Έφεση Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης Αρ. 1/2023, 27/3/202 [18] Αναφορικά με το Θωμά Πέτρου, Πολιτική Έφεση 421/2017, ημερομηνίας 11.1.2018, ECLI:CY:AD:2018:A10 [19] Σελίδες 6-8 στο Ε.Ε.Σ. [20] Ως προκύπτει από το Ε.Ε.Σ., το συγκεκριμένο αδίκημα εκ της φύσεως του και σε συνάρτηση με τα περιστατικά διάπραξής του αντιστοιχεί στα εξής αδικήματα ως αυτά καταγράφονται στο Άρθρο 12

(2)του Νόμουγια τα οποία δεν χρειάζεται έλεγχος του διττού αξιόποινου: «(α) εγκληματική οργάνωση», «(ια) εγκλήματα σχετικά με ηλεκτρονικούς υπολογιστές» και «(κ) απάτη». [21] Βλ. DNX v. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Πολιτική ΄Εφεση Αρ.06/2022, 7/6/2022 στην οποία εξετάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο πανομοιότυπο ζήτημα επικυρώνοντας την απόφαση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου να μην ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς αυτή την κατεύθυνση. [22] Τεκμήριο 8 - ερώτηση 3 [23] Σχετικά είναι και τα όσα αναφέρονται στο εδάφιο

(9)του άρθρου 17 του Νόμου, με παραπομπή στα Άρθρα 33-36 του περί των Δικαιωμάτων Υπόπτων Προσώπων που Συλλαμβάνονται και Προσώπων που Τελούν υπό Κράτηση Νόμου του 2005, Ν.163(Ι)/2005, για το δικαίωμα αποζημίωσης σε σχέση με την παραβίαση των δικαιωμάτων συλληφθέντα, σε περίπτωση που ο εκζητούμενος επιθυμεί να εγείρει τέτοια αξίωση. [24] Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Mrukwa

(2014)1 ΑΑΔ 495 [25] Βλ. Τζεννάρο Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217 και Beogradska

(1996)1 Α.Α.Δ. 911. Διαφωτιστική ως προς το εγειρόμενο ζήτημα είναι και η απόφαση του High Court της Αγγλίας στην υπόθεση Belbin v. The Regional Court of Lille, France [2015] EWHC 149 (Admin) στην οποία με παρέπεμψε ο συνήγορος του εκζητούμενου (σελ. 22 και 23 στο γραπτό κείμενο αγορεύσεων). Εκεί αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά: «However, whether it is the prosecuting authority's behaviour or that of another entity that constitutes the Judicial Authority of the requesting state that is being criticised, it will only amount to an abuse of the extradition process if the statutory regime in the EA is being "usurped" (see [97] of Bermingham). It would, for example, be "usurped" by bad faith on the part of the Judicial Authority in the extradition proceedings or a deliberate manipulation of the extradition process. But any issues relating to the internal procedure of the requesting state are outside the implied abuse of process jurisdiction concerning extradition proceedings: see [36] of Symeou. Moreover, as is clear from the decision of this court in Federal Public Prosecutor, Brussels, Belgium v Bartlett [2012] EWHC 2480 (Admin), this "usurpation" of the statutory extradition regime has to result in the extradition being "unfair" and "unjust" to the requested person. In this regard it has also to be shown that, as a result of the "usurpation" of the statutory regime, the requested person will be unfairly prejudiced in his subsequent challenge to extradition in this country or unfairly prejudiced in the proceedings in the requesting country if surrendered there.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο