ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΗ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 15410/23, 23/12/2024

(4)(δ) και 4

(4)(ζ), αντίστοιχα, του Περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου Κεφ.54 και των Άρθρων 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (κατηγορίες αρ. 4, 8, 14, 18, 22, 26, 30 και 5, 9, 15, 19, 23, 27 και 31 αντίστοιχα), της Απόπειρας Καταστροφής περιουσίας με εκρηκτικές ύλες, κατά παράβαση των Άρθρων 325, 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (κατηγορίες αρ. 6, 10, 16, 20, 24, 28 και 32), της Κακόβουλης βλάβης σε περιουσία, κατά παράβαση των Άρθρων 324

(3)(α), 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (κατηγορίες αρ. 7, 11, 21, 29 και 33) και της Κακόβουλης βλάβης σε περιουσία, κατά παράβαση των Άρθρων 324

(1), 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (κατηγορίες αρ. 17 και 25). Συγκεκριμένα, παραδέχτηκε ότι στις 16/06/23, 18/06/23, μεταξύ 21/6/203 - 22/06/23, 22/06/23, 23/06/23, 04/07/23 και 09/07/2023, παράνομα και με σκοπό να καταστρέψει ή να προξενήσει ζημιά σε περιουσία, τοποθέτησε εκρηκτική ύλη, δηλαδή ένα εκρηκτικό μηχανισμό - αυτοσχέδια βόμβα: 1) έξω από την οικία της Γεωργίας Γεωργίου, προκαλώντας ζημιά αξίας €30 σε ανθώνα επί της κατοικίας της, ενόσω εντός αυτής βρίσκονταν πρόσωπα, 2) έξω από την οικία του Ανδρέα Νεοκλέους προκαλώντας ζημιά αξίας €7,000 στην κατοικία του, ενόσω σε αυτή βρίσκονταν πρόσωπα, 3) έξω από το μηχανουργείο του Μohamad Alhussien, προκαλώντας ζημιά αξίας €1700 στη μεταλλική του εξώπορτα, 4) έξω από την οικία του Ιdo Fishman, προκαλώντας ζημιά αξίας €1,200 στην κατοικία του, ενόσω σε αυτή βρίσκονταν πρόσωπα, 5) έξω από το υποστατικό με την ονομασία «ΠΡΟΟΔΟΣ», προκαλώντας ζημιά αξίας €6000 στο εν λόγω υποστατικό, 6) έξω από την οικία του Xρίστου Χρίστου, προκαλώντας ζημιά αξίας €200 στην κατοικία του, ενόσω εντός αυτής βρίσκονταν πρόσωπα και 7) έξω από την οικία του Ανδρέα Νεοκλέους, προκαλώντας ζημιά αξίας €3000 στην κατοικία του, ενόσω εντός αυτής βρίσκονταν πρόσωπα. Περαιτέρω, αποδίδεται στον Κατηγορούμενο ότι κατά τις πιο πάνω ημερομηνίες κατείχε και χρησιμοποίησε εκρηκτικές ύλες, δηλαδή, εκρηκτικούς μηχανισμούς - αυτοσχέδιες βόμβες. Πρέπει, επίσης, να αναφερθεί, προτού γίνει αναφορά στα γεγονότα που πλαισιώνουν τις πιο πάνω κατηγορίες, ότι o κατηγορούμενος αρ. 1, αντιμετώπιζε όλες τις πιο πάνω κατηγορίες από κοινού με τον Κατηγορούμενο. Επιπρόσθετα, αντιμετώπιζαν από κοινού τις κατηγορίες με αρ. 1-3, 12, 13 και 34, οι οποίες, σε ότι αφορά τον Κατηγορούμενο, αναστάλθηκαν από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και αυτός απαλλάχθηκε από αυτές. Επίσης, o κατηγορούμενος αρ. 1 αντιμετώπιζε και τις κατηγορίες 35 έως 37 οι οποίες αφορούσαν τα αδικήματα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α και Β και χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α. Μετά την παραδοχή του κατηγορούμενου αρ. 1 σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε (κατηγορίες αρ. 1 έως 37), του επιβλήθηκαν ποινές στις 15/12/2023, στις οποίες θα αναφερθούμε κατωτέρω, και η υπόθεση γι' αυτόν ολοκληρώθηκε. Τα γεγονότα της υπόθεσης εκτέθηκαν με λεπτομέρεια από τον εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής, ο οποίος παρέδωσε σχετικό έγγραφο στο Δικαστήριο που καταχωρήθηκε στο φάκελο της υπόθεσης και με αυτά συμφώνησε και ο συνήγορος υπεράσπισης του Κατηγορουμένου. Συνοπτικά και επί των ουσιωδών μερών αυτών, προκύπτει ότι κατά τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο του 2023 είχε παρατηρηθεί έξαρση σε υποθέσεις τοποθέτησης εκρηκτικών μηχανισμών σε οικίες/ υποστατικά και οχήματα, τις οποίες υποθέσεις διερευνούσε το ΤΑΕ Λεμεσού. Στις 12/07/2023 είχε δοθεί πληροφορία ότι την ίδια μέρα γύρω στις έξι το πρωί ο τροχονόμος του Δήμου Γερμασόγειας Ν. Μιχαηλίδης, είχε δει έξω από την είσοδο του ΣΚΕ Αγίου Τύχωνα ένα ύποπτο αντικείμενο το οποίο ανταποκρινόταν στην περιγραφή των εκρηκτικών / εμπρηστικών αντικειμένων που είχαν τοποθετηθεί σε αριθμό περιστατικών. Μετά που τα μέλη του ΤΑΕ βρήκαν το σημείο που ο τροχονόμος είδε το πιο πάνω ύποπτο αντικείμενο και ενώ διενεργούσαν εξετάσεις στην περιοχή, εντόπισαν ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο ενοικιάσεως εντός του οποίου εντοπίστηκε πίσω από το κάθισμα του συνοδηγού ένα πλαστικό δοχείο με καφέ κολλητικές ταινίες, η περιγραφή του οποίου ανταποκρινόταν στο πιο πάνω ύποπτο αντικείμενο. Στο χώρο αποσκευών του εν λόγω οχήματος εντοπίστηκε, επίσης, διπλωμένο ένα ηλεκτρικό πατίνι σκούρου χρώματος, το οποίο ανταποκρινόταν στην περιγραφή που χρησιμοποιούσε ο δράστης σε υποθέσεις εκρηκτικών υλών. Κατόπιν μαρτυρίας που εξασφαλίστηκε, ότι κάποιος νεαρός που οδηγούσε το προαναφερόμενο όχημα θεάθηκε να εισέρχεται σε μία βοηθητική οικία, η Αστυνομία επισκέφθηκε την εν λόγω οικία και κατόπιν έρευνας που διενήργησαν εντός αυτής, βρήκαν κρυμμένο εντός του δωματίου τον 1ο κατηγορούμενο. Αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο, αυτός παραδέχθηκε ότι είναι ο κάτοχος του οχήματος που εντοπίσθηκε ο εκρηκτικός μηχανισμός. Όταν του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο σε σχέση με την εμπλοκή του σε υποθέσεις απόπειρας καταστροφής περιουσίας με εκρηκτικές ύλες που είχαν διαπραχθεί πρόσφατα στην Λεμεσό, αυτός απάντησε: «Ξέρεις πολλά καλά τι έχω με στο αυτοκίνητο πάμε κάτω στην Αστυνομία να τα πούμε.» Στη συνέχεια, ο πρώην κατηγορούμενος αρ. 1, προέβη σε αριθμό καταθέσεων και υποδείξεις σκηνών, συνεπεία των οποίων προέκυψε περαιτέρω διερεύνηση. Από το σύνολο της διερεύνησης προέκυψε, ότι ο 1ος κατηγορούμενος τοποθετούσε, έναντι αμοιβής, τους εκρηκτικούς μηχανισμούς κατόπιν οδηγιών του Κατηγορούμενου, ο οποίος τον εφοδίαζε με αυτούς και του υποδείκνυε τα σημεία τοποθέτησης τους σε χάρτες (google maps). Τους εκρηκτικούς μηχανισμούς τους συναρμολογούσε ο κατηγορούμενος και τους έκρυβε μέσα σε λάστιχο ενός τρακτέρ που βρισκόταν σε κάποιο χωράφι, από όπου τους παρελάμβανε ο κατηγορούμενος αρ.

1. Όπως, επίσης, προέκυψε, ο Κατηγορούμενος κατέβαλε στον πρώην κατηγορούμενο αρ. 1 περί τις €2.
2. Από τη διερεύνηση προέκυψε, επίσης, ότι ο 1ος κατηγορούμενος κατόπιν οδηγιών του Κατηγορούμενου τοποθέτησε εκρηκτικούς μηχανισμούς στις ακόλουθες περιπτώσεις: 1η περίπτωση (κατηγορίες αρ. 4 , 5, 6 και 7). Στις 16/06/2023 έγινε έκρηξη στην οδό [ ] στη οικία της Γεωργίας Γεωργίου. Από την έκρηξη προκλήθηκε εστία φωτιάς από την οποία κάηκαν ξερά φύλλα και μέρος πλαστικού ανθώνα που βρισκόταν ακριβώς διπλά από το σημείο της έκρηξης. Από την έκρηξη προκλήθηκε ζημιά ύψους €
3. Κατά τον χρόνο της έκρηξης το πιο πάνω πρόσωπο βρισκόταν εντός της οικίας. 2η περίπτωση (κατηγορίες αρ. 8, 9, 10 και 11). Στις 18/06/23 και περί ώρα 01:00, έγινε έκρηξη στην είσοδο κατοικίας του Ανδρέα Νεοκλέους στην οδό [ ] στη Λεμεσό. Από τις εξετάσεις που ακολουθήσαν διαπιστώθηκε ότι προηγήθηκε έκρηξη και στη συνέχεια προκλήθηκε ανάφλεξη, με τη χρήση εκρηκτικής ύλης. Την έκρηξη και την φωτιά αντιλήφθηκε ο Άρης Σαμαράς 18 ετών, ο οποίος διέμενε στην πιο πάνω οικία και κατά τον δεδομένο χρόνο παρακολουθούσε τηλεόραση με φίλους του, με την βοήθεια των οποίων την κατέσβησε. Από την έκρηξη και τη φωτιά προκλήθηκε ζημία στην ξύλινη πέργολα και στην τοιχοποιία της κατοικίας ύψους €7.
4. Η έκρηξη προκλήθηκε από αυτοσχέδιο πλαστικό εκρηκτικό αντικείμενο, εκρηκτικής ύλης, σε συνδυασμό με ποσότητα υγρής εύφλεκτης ύλης, εντός πλαστικού δοχείου χωρητικότητας 4 λίτρων. 3η περίπτωση (κατηγορίες αρ. 14, 15, 16 και 17). Μεταξύ 21/06/2023 και 22/06/2023, σημειώθηκε έκρηξη στο γκαράζ αυτοκινήτων που χρησιμοποιούσε ο Mohamad Alhussien, από την Συρία στην οδό [ ] στην Λεμεσό. Από τις εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι η έκρηξη οφειλόταν σε πυροδότηση αυτοσχέδιου πλαστικού εκρηκτικού αντικειμένου σε συνδυασμό με ποσότητα υγρής εύφλεκτης ύλης. Από την έκρηξη προκλήθηκαν ζημιές σε μεταλλική πόρτα του υποστατικού και ζημίες σε δυο αυτοκίνητα που βρίσκονταν εκεί για επιδιόρθωση. Το ύψος της προκληθείσας ζημίας ανέρχεται σε €1.
5. 4η περίπτωση (κατηγορίες αρ. 18, 19, 20 και 21). Στις 22/06/23 και περί ώρα 00:00 σημειώθηκε έκρηξη σε κατοικία στην οδό [ ] στον Άγιο Αθανάσιο, ιδιοκτησίας του Ido Fısherman. Kατά τη διάρκεια της έκρηξης το πιο πάνω πρόσωπο, η σύζυγος και τα 4 παιδιά τους βρίσκονταν εντός της οικίας. Κατόπιν ελέγχου διαπιστώθηκε, ότι η έκρηξη οφειλόταν στην πυροδότηση αυτοσχέδιου πλαστικού εκρηκτικού αντικειμένου το οποίο ρίχθηκε από την εξωτερική περίμετρο στην βόρεια πλευρά της οικίας, σε βεράντα του πρώτου ορόφου στην ιδιά πλευρά. Από την έκρηξη προκλήθηκαν ζημίες στην μπαλκονόπορτα και στο πάτωμα της βεράντας ύψους €1.
6. 5η περίπτωση (κατηγορίες αρ. 22, 23, 24 και 25). Στις 23/06/23 και περί ώρα 03:25 σημειώθηκε έκρηξη στο σύλλογο ΠΡΟΟΔΟΣ που βρίσκεται στην οδό [ ] στη Λεμεσό. Κατόπιν ελέγχου, διαπιστώθηκε ότι η έκρηξη οφειλόταν στην πυροδότηση αυτοσχέδιου εκρηκτικού αντικειμένου σε συνδυασμό με ποσότητα εύφλεκτης ύλης. Από την έκρηξη σημειωθήκαν εκτεταμένες ζημίες στην είσοδο του συλλόγου ύψους €6.
7. 6η περίπτωση (κατηγορίες αρ. 26, 27, 28 και 29). Στις 04/07/23 και περί ώρα 02:45 έγινε έκρηξη στην είσοδο της οικίας στην οδό [ ] στη Λεμεσό όπου διέμενε ο Χρίστος Χρίστου. Στη σκηνή, η οποία αποκλείστηκε, μετέβηκαν για εξετάσεις αξιωματικός και μέλη του ΤΑΕ και του ΟΠΕ Λεμεσού καθώς επίσης και ο πυροτεχνουργός της ΑΔΕ Λεμεσού. Από τις εξετάσεις που ακολουθήσαν και σύμφωνα με τον πυροτεχνουργό της ΑΔΕ Λ/σου η έκρηξη οφειλόταν στην πυροδότηση αυτοσχέδιου μεταλλικού εκρηκτικού αντικειμένου το οποίο περιείχε ποσότητα εκρηκτικής ύλης και τοποθετήθηκε στην κύρια είσοδο της οικίας. Από την έκρηξη προκλήθηκαν ζημίες στην αλουμινένια κύρια είσοδο της οικίας ύψους €200 ενώ κατά τον χρόνο της έκρηξης ο Χρίστου και ο γιός του Μιχάλης, ηλικίας 23 ετών, βρίσκονταν εντός της οικίας. 7η περίπτωση (κατηγορίες αρ. 30, 31, 32 και 33). Στις 9/7/2023 και ώρα 03:40 έγινε έκρηξη στην είσοδο οικίας στην οδό [ ] στη Λεμεσό, όπου διαμένει ο Ανδρέας Νεοκλέους. Στη σκηνή έσπευσαν μέλη της πυροσβεστικής υπηρεσίας για κατάσβεση της φωτιάς που εκδηλώθηκε συνέπεια της έκρηξης. Από τις εξετάσεις που ακολούθησαν, προέκυψε πως η έκρηξη οφειλόταν στην πυροδότηση αυτοσχέδιου μεταλλικού εκρηκτικού αντικειμένου, σε συνδυασμό με υγρή εύφλεκτη ύλη, που τοποθετήθηκε στην βεράντα μπροστά από την κύρια είσοδο της οικίας. Από την έκρηξη προκλήθηκαν ζημίες στη γυάλινη είσοδο της βεράντας, καθώς και σε αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής [ ], το οποίο βρισκόταν σταθμευμένο έξω από την πιο πάνω οικία, οι οποίες ζημιές ανέρχονταν στις €3.
8. Κατά τον χρόνο της έκρηξης εντός της οικίας βρίσκονταν ο Ανδρέας Νεοκλέους, η γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους ηλικίας 6 και 18 ετών. Όπως προέκυψε, κατά τον χρόνο διάπραξης όλων των πιο πάνω αδικημάτων, ο Κατηγορούμενος (με τον προαναφερόμενο τρόπο δράσης του) κατείχε και χρησιμοποίησε, για κάθε μία από τις προαναφερόμενες περιπτώσεις, εκρηκτικό μηχανισμό, δηλαδή, αυτοσχέδια βόμβα χωρίς άδεια του επιθεωρητή εκρηκτικών υλών. Περαιτέρω, ο Κατηγορούμενος αποπειράθηκε να καταστρέψει και εσκεμμένα προκάλεσε ζημία στα πιο πάνω υποστατικά και οικίες και ενόσω, εντός των οικιών, βρίσκονταν άτομα. Ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, αναφέρθηκε επιπρόσθετα στο γεγονός ότι, ο Κατηγορούμενος βαρύνεται με τρείς προηγούμενες καταδίκες. Συγκεκριμένα, στην Ποινική Υπόθεση Αρ. 4156/2021 του Ε.Δ. Λεμεσού ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε στις 16/05/2022 σε ποινή φυλάκισης ενός μηνός για το αδίκημα της έκδοσης επιταγής χωρίς αντίκρισμα το οποίο διαπράχθηκε στις 30/09/
9. Την ίδια ημέρα, δηλαδή στις 16/05/2022, καταδικάστηκε σε δύο Ιδιωτικές Ποινικές Υποθέσεις με Αρ. 16180/2019 και 9361/2019 του Ε.Δ. Λεμεσού, για τα αδικήματα της έκδοσης επιταγής χωρίς αντίκρισμα και της παροχής συνδρομής στην έκδοση επιταγής χωρίς αντίκρισμα αντίστοιχα, αδικήματα τα οποία διαπράχθηκαν την 01/10/
10. Οι ποινές φυλάκισης ενός μηνός που το Δικαστήριο επέβαλε σε κάθε μία από τις προαναφερόμενες δύο Ιδιωτικές υποθέσεις, ήταν συντρέχουσες. Σε ότι αφορά την ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στην Ποινική Υπόθεση Αρ. 4156/2021 αυτή θα ήταν διαδοχική με τις προαναφερόμενες συντρέχουσες ποινές φυλάκισης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορούμενου κατέθεσε στο Δικαστήριο γραπτή αγόρευση για σκοπούς μετριασμού της ποινής που θα του επιβληθεί, στην οποία αναφέρεται σε όλους τους μετριαστικούς παράγοντες τους οποίους κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του κατά την επιμέτρηση της ποινής. Συνοπτικά, ο ευπαίδευτος συνήγορος κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του την παραδοχή του Κατηγορούμενου ενώπιον του Δικαστηρίου, τονίζοντας ότι με την παραδοχή του εξοικονομήθηκε πολύτιμος δικαστικός χρόνος, αφού αυτή έλαβε χώρα πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας και συγκεκριμένα μόλις ο κατηγορούμενος απαλλάχθηκε από αριθμό κατηγοριών. Ανέφερε, επίσης, ότι θα ήταν δύσκολη η απόδειξη των υπό τιμωρία κατηγοριών, αφού εκτός από τις καταθέσεις του κατηγορουμένου 1, ο οποίος απέδωσε στον Κατηγορούμενο και τις κατηγορίες που αναστάληκαν από τον Γενικό Εισαγγελέα, δεν υπήρχε οποιαδήποτε μαρτυρία που να σύνδεε τον Κατηγορούμενο με τη διάπραξη των αδικημάτων. Κάλεσε, επίσης, το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του τις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορούμενου, όπως αυτές αναφέρονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, την οποία ο συνήγορος υιοθέτησε και τα όσα επιπρόσθετα ανέφερε σε σχέση με αυτές, για τις οποίες σχετική αναφορά γίνεται κατωτέρω. Σε ότι αφορά τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, ο συνήγορος απέδωσε την εγκληματική συμπεριφορά του Κατηγορούμενου στη «μιζέρια» στην οποία ζούσε τα τελευταία χρόνια, ως απόρροια της δεινής οικονομικής και προσωπικής του ζωής, η οποία όπως είπε τον κατέστησε ευάλωτο στην εκμετάλλευση από τρίτα πρόσωπα. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Κατηγορούμενος αποδέχθηκε την πρόταση τρίτου προσώπου, ο οποίος γνωρίζοντας την οικονομική του κατάσταση, τον προσέγγισε περί τον Ιούνιο του 2023 ζητώντας του να διαμεσολαβήσει μεταξύ του πρώην κατηγορούμενου 1 και του ιδίου, επειδή δεν ήθελε να φαίνεται στην αλυσίδα μεταφοράς και κατοχής. Ο Κατηγορούμενος, σύμφωνα με τα όσα περαιτέρω αναφέρει ο συνήγορος του, δεν ήταν ο ιθύνων νους της όλης εγκληματικής δράσης, αφού δεν ήταν αυτός που κατασκεύαζε ή αγόραζε τους εκρηκτικούς μηχανισμούς αλλά ούτε και επέλεγε τις οικίες και υποστατικά που αυτοί θα τοποθετούνταν. Ο ρόλος του περιοριζόταν στην παραλαβή και συναρμολόγηση των πρώτων υλών των εκρηκτικών μηχανισμών που αναφέρονται στις υπό τιμωρία κατηγορίες, οι οποίες πρώτες ύλες του δίνονταν από το τρίτο πρόσωπο και στη συνέχεια ο ίδιος, ως αναφέρθηκε πιο πάνω, τις συναρμολογούσε. Πέραν τούτου, το τρίτο πρόσωπο είναι αυτό που του ανέφερε τις τοποθεσίες που θα έπρεπε να τοποθετούνταν οι εκρηκτικοί μηχανισμοί. Του ανέφερε, επίσης, το τρίτο πρόσωπο ότι με την τοποθέτηση των εκρηκτικών μηχανισμών αποσκοπούσε στον εκφοβισμό και όχι στην πρόκληση σωματικών βλαβών. Συνεχίζοντας ανέφερε, πως μετά που ο Κατηγορούμενος συναρμολογούσε τους εκρηκτικούς μηχανισμούς τους παρέδιδε στον κατηγορούμενο 1, με τον τρόπο που αναφέρθηκε πιο πάνω, αναφέροντας του που θα έπρεπε να τους τοποθετήσει. Από τα πιο πάνω, όπως περαιτέρω ανέφερε ο συνήγορος, προκύπτει ότι ο Κατηγορούμενος δεν είχε ηγετικό ρόλο, αλλά λειτουργούσε ως μεσάζων μεταξύ του τρίτου προσώπου και του κατηγορούμενου
11. Ο Κατηγορούμενος δεν είχε καμία διαφορά με τον οποιονδήποτε ούτε και ευθυνόταν για το ακριβές σημείο που θα τοποθετούνταν οι εκρηκτικοί μηχανισμοί. Ως αντάλλαγμα δε για τη πιο πάνω δράση του ο Κατηγορούμενος έλαβε από το τρίτο πρόσωπο το συνολικό ποσό των €2,
12. Το ίδιο ποσό έλαβε από το τρίτο πρόσωπο, μέσω του Κατηγορούμενου, και ο πρώην κατηγορούμενος
13. Σε ότι αφορά τις προηγούμενες καταδίκες με τις οποίες ο Κατηγορούμενος βαρύνεται και οι οποίες έγιναν αποδεκτές, ο συνήγορος κάλεσε το Δικαστήριο να τις αγνοήσει, γιατί τα αδικήματα στα οποία καταδικάστηκε διαπράχθηκαν πριν από 6 χρόνια αλλά και γιατί ουδεμία σχέση είχαν εκείνα τα αδικήματα με αυτά της παρούσας υπόθεσης. Αναγνωρίζοντας ο συνήγορος τη σοβαρότητα των υπό τιμωρία αδικημάτων, κάλεσε το Δικαστήριο να προβεί σε μία πραγματική και ουσιαστική εξατομίκευση της ποινής το ύψος της οποίας θα πρέπει, όπως είπε, να αντικατοπτρίζει τόσο το πρόσωπο του κατηγορούμενου όσο και το ρόλο του στην όλη παράνομη συμπεριφορά του. Καταληκτικά εισηγήθηκε, για τους λόγους που παρέθεσε, ότι το Δικαστήριο θα πρέπει στη βάση της αρχής της ίσης μεταχείρισης των παραβατών να επιβάλει στον Κατηγορούμενο ουσιωδώς ελαφρύτερη ποινή από αυτή που επέβαλε στον κατηγορούμενο 1, δεδομένου και ότι ο τελευταίος καταδικάστηκε και για αδικήματα για τα οποία ο Κατηγορούμενος απαλλάχθηκε. Αναμφίβολα τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος είναι ιδιαίτερα σοβαρά και αυτό αντικατοπτρίζεται και από τις προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές. Συγκεκριμένα, για τα αδικήματα της Κατοχής και Χρήσης εκρηκτικών υλών, προνοείται ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα 10 χρόνια ή χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις €5.000 ή και με τις δύο αυτές ποινές μαζί. Για το αδίκημα της Απόπειρας καταστροφής περιουσίας με εκρηκτικές ύλες, το Άρθρο 325 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, προνοεί ποινή φυλάκισης μέχρι 14 χρόνια, για δε το αδίκημα της Κακόβουλης βλάβης σε περιουσία, το Άρθρο 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, προνοεί ότι «εκτός αν προνοείται διαφορετικά είναι πληµµέληµα, αυτός, αν δεν προβλέπεται κάποια άλλη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων ή σε χρηµατική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές:». Το αδίκημα, όμως, αυτό, δηλαδή της Κακόβουλης βλάβης σε περιουσία, όταν λαμβάνει χώρα κάτω από συγκεκριμένες περιστάσεις αναβαθμίζεται σε κακούργημα και επισύρει μέχρι δια βίου φυλάκιση, σύμφωνα με το Άρθρο 324

(3)(α) το οποίο έχει ως ακολούθως: «

(3)Προκειµένου για κατοικία ή σκάφος, αν η βλάβη προκαλείται από την έκρηξη εκρηκτικής ύλης, και αν— (α) στην κατοικία ή στο σκάφος βρίσκεται οποιοδήποτε πρόσωπο. ή (β) ............ ο υπαίτιος είναι ένοχος κακουργήµατος και υπόκειται στην ποινή της φυλάκισης διά βίου.» (βλ. Πέτρος Πατσαλίδης v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 76/2022, Ημερ. 19/01/2023), ECLI:CY:AD:2023:B13. Οι προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές συνιστούν ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν τη σοβαρότητα του αδικήματος, ο οποίος λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Δημοκρατία v. Kυριάκου κ.α.

(1990)2 Α.Α.Δ.264, Souilmi v. Aστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Λεβέντης v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632). Όσο μεγαλύτερη είναι η προβλεπόμενη στο Νόμο ποινή, τόσο σοβαρότερο πρέπει να θεωρείται και το ποινικό αδίκημα. Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η αρχή από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή (βλ. Λεβέντης v. Αστυνομίας (ανωτέρω). Οι περιστάσεις διάπραξης του αδικήματος, επίσης, επιδρούν καθοριστικά στο ζήτημα της ποινής. Και αυτό επειδή, όπως αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Μιχαηλίδης v Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 391, η σοβαρότητα ενός ποινικού αδικήματος, δεν εξαρτάται αποκλειστικά, από το ανώτατο όριο της ποινής που ο νόμος προνοεί για τη διάπραξή του, αλλά: «σε μεγάλο βαθμό από το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν τη διάπραξή του και διαγράφουν το μέγεθος της βλάβης και τις εν γένει συνέπειες που η διάπραξή του μπορεί να επιφέρει στην κοινωνία και οι οποίες δυνατόν είτε να υποβιβάζουν ένα αδίκημα για το οποίο προνοείται πολυετής φυλάκιση σε απλή και τυπική παράβαση, είτε να καθιστούν εξαιρετικά σοβαρό ένα αδίκημα για το οποίο δεν προνοείται αυστηρή ποινή υπό μορφή πολυετούς φυλάκισης». Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σχέση με την ανεξέλεγκτη κατοχή και χρήση εκρηκτικών υλών καταδεικνύει τη σοβαρότητα των αδικημάτων αυτών, που όπως έχει τονιστεί αποτελούν απειλή προς την έννομη τάξη και την ασφάλεια των πολιτών (βλ. Δημοκρατία v. Λεωνίδου

(1997)2 Α.Α.Δ. 300, Παπαγεωργίου (Γιάγκος) v. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 646 και Κλεάνθους v. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 281). Όλα τα αδικήματα που ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, είναι ιδιαίτερα σοβαρά, λόγω των εγγενών κινδύνων και των συνεπειών που η διάπραξη τους ενδέχεται να έχει στην ζωή και στην σωματική ακεραιότητα ανυποψίαστων πολιτών καθώς επίσης σε περιουσίες. Είναι, επίσης, αδικήματα τα οποία διαχρονικά βρίσκονται σε έξαρση και απαιτείται η αυστηρή αντιμετώπιση τους (βλ. Μalkhaz Gaprindashvili v. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ 424). Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Αναστασίου

(2005)2 Α.Α.Δ. 125 αναφέρθηκε ότι «Το κοινό πρέπει να προστατευθεί από τέτοια εγκλήματα που προκαλούν ζημιά όχι μόνο στα θύματα τους, αλλά δημιουργούν στους πολίτες αίσθημα ανασφάλειας και φόβο για την επικράτηση της παρανομίας. Δεν μπορεί τέτοιου είδους εγκλήματα να οργιάζουν και να παραμένουν ατιμώρητα.» Στην Κυριάκος Κ. Γρηγορίου v. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ 158 γίνεται αναφορά στις αρχές που διέπουν την επιμέτρηση της ποινής σε τέτοιου είδους υποθέσεις, με παραπομπή στην υπόθεση Byrne v. R. [1976] 62 Cr. App. R. 159, οι οποίες συνοψίζονται ως εξής: (α) Ποιος ο πρωταρχικός σκοπός της επίθεσης; Να τεθούν σε κίνδυνο ζωές ή να προκληθεί υλική ζημιά. (β) Η έκταση των ζημιών. (γ) Κατά πόσο η βομβιστική επίθεση ενεργείται από οργανωμένη ομάδα εγκληματιών ή από στοιχεία ανεξάρτητα (βλ. επίσης Μάριος Χριστοδούλου v. Δημοκρατίας

(2014)2Α Α.Α.Δ 248). Τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, όπως αυτά αναφέρθηκαν ανωτέρω, είναι ιδιαίτερα σοβαρά. Ο Κατηγορούμενος, όπως προκύπτει από τα όσα τέθηκαν ενώπιον μας, ενέργησε σκόπιμα και οργανωμένα, αφού κατόπιν συμφωνίας με τρίτο πρόσωπο παραλάμβανε από αυτό τις πρώτες ύλες με τις οποίες συναρμολογούσε τους εκρηκτικούς μηχανισμούς. Ακολούθως, τους έκρυβε σε συγκεκριμένο σημείο, από το οποίο τους παραλάμβανε ο πρώην κατηγορούμενος αρ.1, ο οποίος με τη σειρά του, τους τοποθετούσε στα υποστατικά και οικίες που ο Κατηγορούμενος του υποδείκνυε, με σκοπό την καταστροφή ξένης περιουσίας. Από τα ενώπιον μας γεγονότα προκύπτει, επίσης, ότι δεν επρόκειτο για μια μεμονωμένη ενέργεια, αλλά για επανειλημμένες έκνομες πράξεις οι οποίες οργανώνονταν με τον τρόπο που αναφέρθηκε πιο πάνω έναντι αμοιβής που ο Κατηγορούμενος λάμβανε από το τρίτο άγνωστο πρόσωπο. Η δράση του Κατηγορούμενου ήταν προσχεδιασμένη και συστηματική, αφού σ' ένα χρονικό διάστημα περί του ενός, περίπου, μηνός, τοποθετήθηκαν επτά εκρηκτικοί μηχανισμοί σε οικίες και υποστατικά. Η πιο πάνω γενική διαπίστωση η οποία προκύπτει από τα ενώπιον μας γεγονότα καταδεικνύει μια άκρως σοβαρή εγκληματική συμπεριφορά και αποτελεί ένα ιδιαίτερα επιβαρυντικό στοιχείο, το οποίο λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας. Ο Κατηγορούμενος υπέδειξε μια άκρως περιφρονητική στάση έναντι των Νόμων του Κράτους. Υπέσκαψε με βάναυσο τρόπο την έννομη τάξη και υπονόμευσε το αίσθημα ασφάλειας του κοινού, αφού σε μια πολύ μικρή περίοδο έλαβαν χώρα οι προαναφερόμενες εκρήξεις οι οποίες προκάλεσαν ζημιές και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ της μιας από την άλλη. Αν και όπως προκύπτει, το κίνητρο του Κατηγορούμενου για την έκνομη συμπεριφορά του ήταν οικονομικό και παρά το ότι γνώριζε ότι η τοποθέτηση των εκρηκτικών μηχανισμών αποσκοπούσε στην πρόκληση μόνο υλικών ζημιών και ότι επρόκειτο για αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς σε πλαστικά και αλουμινένια δοχεία και με χαμηλής ισχύος εκρηκτική ύλη, στοιχεία βέβαια που λαμβάνονται υπόψη, δεν θα πρέπει να παραγνωρίζονται οι εγγενείς κίνδυνοι που υπήρχαν από αυτή την εγκληματική συμπεριφορά. Ειδικότερα, δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής, ότι σε πέντε περιπτώσεις, οι εκρηκτικοί μηχανισμοί τοποθετήθηκαν σε οικίες εντός των οποίων υπήρχαν πρόσωπα. Πέραν των πιο πάνω, λαμβάνουμε υπόψη την έκταση των ζημιών που προκλήθηκαν σε έκαστη περίπτωση από την έκρηξη των εν λόγω εκρηκτικών μηχανισμών, όπως λεπτομερώς αναφέρθηκε ανωτέρω. Ο Κατηγορούμενος, όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, έδρασε κατόπιν οδηγιών τρίτου προσώπου έναντι χρηματικής αμοιβής και δεν προκύπτει να ήταν ο ιθύνων νους ή να ήθελε να εξυπηρετήσει οποιοδήποτε δικό του συμφέρον από τις ενέργειες του αυτές, πέραν του οικονομικού οφέλους που θα είχε. Ο ρόλος του, ωστόσο, ήταν σημαντικός και καθοριστικός στη διάπραξη των αδικημάτων και δεν αναιρούν τη σοβαρότητα της όλης εγκληματικής συμπεριφοράς την οποία ο Κατηγορούμενος επέδειξε κατά τον ουσιώδη χρόνο. Συστηματικά διέπραξε τα επίδικα αδικήματα, πλήττοντας σοβαρά το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών και προκαλώντας ζημιές στις περιουσίες τους με κίνητρο το οικονομικό όφελος που θα είχε, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που οι πράξεις αυτές θα είχαν ή ενδέχετο να είχαν. Χωρίς την δική του, ουσιαστική και καθοριστική συμβολή, (συναρμολόγηση των εκρηκτικών υλών, παράδοση αυτών και υπόδειξη προς τον πρώην κατηγορούμενο 1 των στόχων) δεν θα ήταν εφικτή η διάπραξη των αδικημάτων και χωρίς να εμφανιζόταν η εμπλοκή του τρίτου αυτού άγνωστου προσώπου. Η οικονομική του δυσχέρεια και οι προσωπικές του περιστάσεις στις οποίες αναφέρθηκε λεπτομερώς ο συνήγορος του Κατηγορούμενου, δεν μπορούν, όπως ορθά επισήμανε και ο συνήγορος του, να αποτελέσουν δικαιολογίες για αυτή του την έκνομη συμπεριφορά. Όπως έχει αναφερθεί στην Μακρή v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 33/12, ημερ. 15/01/2013, «αν τα οικονομικά προβλήματα, συνδεόμενα και με άλλα προβλήματα ευρύτερα, οικογενειακά ή υγείας, μπορούσαν να δικαιολογήσουν την παρανομία, αυτό θα ήταν η οριστική κατάρρευση κάθε ηθικής αρχής αλλά και κάθε τάξης και δικαίου» Η σοβαρότητα και έκταση της εγκληματικής συμπεριφοράς του Κατηγορούμενου, όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, απαιτεί την επιβολή αυστηρής και αποτρεπτικής ποινής. Το Δικαστήριο έχει καθήκον να προστατέψει την έννομη τάξη, η κατάρρευση της οποίας θα οδηγήσει σε αναρχία καθώς επίσης να διαφυλάξει το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών. Δυστυχώς βομβιστικές επιθέσεις ως μέσο εκφοβισμού ή καταστροφής περιουσίας βρίσκονται σε διαχρονική έξαρση, ως αναγνωρίζεται από την νομολογία και προκύπτει και από τις πολλές υποθέσεις που άγονται ενώπιον του Δικαστηρίου, κάτι για το οποίο έχουμε δικαστική γνώση. Θα πρέπει να σταλεί το μήνυμα, ότι υπάρχει μηδενική ανοχή σε όποιους εμπλέκονται σε τέτοιου είδους συμπεριφορές και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και ρόλο και η ποινή που θα επιβληθεί θα πρέπει να ενέχει το στοιχείο της αποτροπής. Δεν διαφεύγει της προσοχής μας και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος βαρύνεται με τρείς προηγούμενες καταδίκες, για τις οποίες λεπτομερής αναφορά έγινε πιο πάνω. Η σημασία των προηγούμενων καταδικών έγκειται στο γεγονός, ότι η ύπαρξη τους τείνει να μειώσει σε κάποιο βαθμό ανάλογα με τον αριθμό, τον χρόνο και τη φύση των αδικημάτων, την επιείκεια που μπορεί να επιδείξει το Δικαστήριο, αφού αποτελούν κυρίως ένδειξη της στάσης του κατηγορούμενου προς την τήρηση των Νόμων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Ματθαίου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1 και Κλείτος Κλεοβούλου v. Αστυνομίας,

(2012)2 Α.Α.Δ 17). Στην Κλεοβούλου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 7/18, Ημερ. 26/09/2018, σε σχέση με τις προηγούμενες καταδίκες, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Εν προκειμένω ελήφθη υπόψη η σωρεία προηγούμενων καταδικών τις οποίες έχει εις βάρος του ο εφεσείων, που αφορούσαν παρόμοια αδικήματα, καταδίκες στις οποίες κάθε φορά λαμβάνετο υπόψη και μεγάλος αριθμός άλλων παρόμοιων επίσης υποθέσεων. Βέβαια η αναφορά σε προηγούμενες καταδίκες δεν έχει την έννοια ότι ένας κατηγορούμενος τιμωρείται για δεύτερη φορά. Η προηγούμενη όμως εγκληματική συμπεριφορά, αφενός επηρεάζει το βαθμό επιείκειας που το Δικαστήριο θα ήταν διατεθειμένο να επιδείξει και, αφετέρου αποτελεί ένδειξη της όλης στάσης και της έλλειψης σεβασμού του κατηγορούμενου έναντι του νόμου (Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 138, Περικλέους ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 397). Ροπή ενός δράστη στο έγκλημα και μάλιστα συγκεκριμένου τύπου αναδεικνύει την ιδιαίτερη ανάγκη για αποτρεπτικότητα της ποινής.» Στην υπόθεση Cotorceanu ν Αστυνομίας, κ. α., Ποινική Έφεση Αρ. 84/2020, κ. α., 17/02/2021, επίσης αναφέρθηκε ότι «. ουδείς τιμωρείται εκ νέου για αδικήματα για τα οποία έχει ήδη τιμωρηθεί. Η ύπαρξη όμως προηγούμενων καταδικών τείνει να μειώσει σε κάποιο βαθμό, μεγάλο ή μικρό, ανάλογα με τον αριθμό, το χρόνο και τη φύση των αδικημάτων στα οποία αναφέρονται, την επιείκεια που μπορεί να επιδειχθεί. Και τούτο, κυρίως γιατί αποτελούν ένδειξη της στάσης ενός κατηγορουμένου προς την τήρηση των Νόμων.» (βλ. επίσης, Κυριάκου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 68/2020, 11/05/2022), ECLI:CY:AD:2022:B

1. Θα προσμετρήσουμε στην επιβολή της ποινής τις προηγούμενες καταδίκες του κατηγορούμενου, ως ένδειξη τη στάσης του προς τους νόμους, χωρίς όμως να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι αυτές αφορούσαν διαφορετικού τύπου αδικήματα, ασύνδετα με αυτά της παρούσας υπόθεσης. Είναι αδικήματα τα οποία διαπράχθηκαν το 2018 και ο Κατηγορούμενος καταδικάστηκε το
2. Όπως λέχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση, Κωνσταντίνου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 10/2021, 14/07/2022, «το ότι η προηγούμενη καταδίκη δεν αφορά σε παρόμοια με τα επίδικα αδικήματα, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Οι προηγούμενες καταδίκες, ανεξάρτητα αν αφορούν σε παρόμοιας φύσης αδικήματα, αποτελούν, σύμφωνα με πάγια νομολογία, ένδειξη της στάσης και του σεβασμού ενός κατηγορούμενου στους νόμους της Πολιτείας.». Όπως αναφύεται από όλα τα πιο πάνω, τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση είναι ιδιαίτερα σοβαρά και χρήζουν αποτροπής δια της επιβολής αυστηρών ποινών. Παρά τα πιο πάνω όμως, η κάθε περίπτωση θα πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά και κατά την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται η εξατομίκευση της έτσι ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος σε συνδυασμό με τα ελαφρυντικά στοιχεία του κατηγορουμένου και των γεγονότων. Η υποχρέωση για εξατομίκευση της τιμωρίας δεν ατονεί ώστε να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη, νοουμένου ότι η εξατομίκευση δεν οδηγεί στην εξουδετέρωση του στοιχείου της αποτροπής που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά της υπόθεσης. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 245, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224 και Κόκκινος v. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 135). Προς μετριασμό της ποινής που θα επιβληθεί στον Κατηγορούμενο λαμβάνουμε υπόψη μας την παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, η οποία σημειώνεται πως έλαβε χώρα πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας και συγκεκριμένα αμέσως μετά τη διακοπή των κατηγοριών με αρ. 1, 2, 3, 12, 13 και 34 που αντιμετώπιζε. Όπως έχει επανειλημμένα τονιστεί, η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)1 Α.Α.Δ 28). Όπως, επίσης, τονίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Ανδρέου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 163/2015, 11/07/2016, «. η παραδοχή είναι ο μόνος απτός τρόπος για να "μεταφερθεί" στο Δικαστήριο η μεταμέλεια ενός κατηγορουμένου και γι' αυτό το λόγο έχει δεσπόζουσα σημασία στην επιμέτρηση της ποινής.» (βλ. επίσης, M. C. T. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 222/2020, 14/10/2022), ECLI:CY:AD:2022:B386. Στην παρούσα περίπτωση, θα λάβουμε σοβαρά υπόψη μας την παραδοχή του κατηγορούμενου στο Δικαστήριο, η οποία περίσωσε σημαντικό και πολύτιμο δικαστικό χρόνο ένεκα της φύσης, πολυπλοκότητας και τον αριθμό μαρτύρων επί του κατηγορητηρίου. Είναι, επίσης, γεγονός ότι η μοναδική μαρτυρία που συνέδεε και ενέπλεκε τον Κατηγορούμενο με τη διάπραξη των αδικημάτων ήταν αυτή του πρώην συγκατηγορούμενου του, ο οποίος, όμως, μετά την καταδίκη του ήταν διαθέσιμος προς την Κατηγορούσα Αρχή για να καταθέσει εναντίον του Κατηγορούμενου. Σε κάθε περίπτωση, η παραδοχή του Κατηγορούμενου συνέβαλε στην καταδίκη. Η πιο πάνω στάση του Κατηγορούμενου, δηλαδή, η παραδοχή του στο Δικαστήριο και η απολογία του καταδεικνύουν και την έμπρακτη μεταμέλεια του, στοιχείο το οποίο θα λάβουμε σοβαρά υπόψη μας. Προς περαιτέρω μετριασμό και εξατομίκευση της ποινής του Κατηγορούμενου, λαμβάνουμε υπόψη μας τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του περιστάσεις όπως φαίνονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και τα όσα επιπρόσθετα ανέφερε ο συνήγορος του. Ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας 32 ετών κατάγεται από τη Λεμεσό και έχει άλλα 5 αδέλφια. Ο πατέρας, 58 ετών είναι οικοδόμος και η μητέρα ηλικίας 55 ετών, είναι οικοκυρά. Ο μικρότερος αδελφός του, ηλικίας 27 ετών διαμένει με τους γονείς του, με τους οποίους διέμενε και ο Κατηγορούμενος μέχρι τη σύλληψη του. Με τον πατέρα του δεν είχε ιδιαίτερα καλές σχέσεις, ένεκα του ότι ο τελευταίος είχε δύσκολη προσωπικότητα. Ειδικότερα, δεν ήταν ιδιαίτερα στοργικός με τα παιδιά του και για διάφορους λόγους, όταν τα παιδιά ήταν μικρά, απουσίαζε συχνά από το σπίτι. Επίσης, θύμωνε με το παραμικρό και ασκούσε συχνά ψυχολογική και σωματική βία στα παιδιά του, γεγονός που απομάκρυνε τον Κατηγορούμενο από αυτόν. Ο Κατηγορούμενος μετά την αποφοίτηση του από το λύκειο και την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας (ΟΥΚ) ασχολήθηκε σε διάφορους χώρους εστίασης, ως λεπτομερώς αναφέρονται στην αγόρευση του συνηγόρου του. Επιχείρησε να λειτουργήσει και δική του επιχείρηση, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την οικονομική καταστροφή, κάτι το οποίο, τον οποίο επηρέασε ψυχολογικά και είχε ως αποτέλεσμα και τον χωρισμό του με τη συμβία του. Λαμβάνουμε υπόψη μας όλες τις πιο πάνω προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορουμένου και τις δύσκολες προσωπικές και οικονομικές συνθήκες, όπως έχουν εκτεθεί ενώπιον μας, θα πρέπει, ωστόσο, να λεχθεί ότι οι προσωπικές του συνθήκες δεν πρέπει να εξατομικεύονται σε τέτοιο βαθμό που να εξουδετερώνουν την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής, λόγω της εγγενούς σοβαρότητας των αδικημάτων που διέπραξε. Η σημασία τους, έναντι της ανάγκης για αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου, η οποία, για προστασία της κοινωνίας, προέχει, είναι μειωμένη (βλ. Μαληκκίδης ν Δημοκρατίας

(2016)2Β Α.Α.Δ. 1186, Γενικός Εισαγγελέας ν Σπύρου, κ. α., Ποινική Έφεση Αρ. 276/2015, κ. α., 18/09/2017). Πέραν των πιο πάνω, θα συνυπολογίσουμε και τα όσα ο συνήγορος, ανάφερε σε σχέση με την άμεμπτη συμπεριφορά που ο Κατηγορούμενος επιδεικνύει στις Κεντρικές Φυλακές και την ένταξη του σε διάφορες ασχολίες (βλ. Ιωάννης Κιλινκαρίδης v. Δημοκρατίας

(2015)2Α Α.Α.Δ 277). Συνεκτιμώντας, λοιπόν, όλα τα δεδομένα που αφορούν την παρούσα υπόθεση, όπως έχουν λεπτομερώς αναφερθεί ανωτέρω και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και τα ελαφρυντικά του Κατηγορουμένου, κρίνουμε ότι η ποινή φυλάκισης στην παρούσα είναι η μόνη ενδεδειγμένη. Οποιαδήποτε άλλη ποινή δεν θα εξυπηρετούσε τις ανάγκες του Νόμου και θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα. Όλα τα ελαφρυντικά του Κατηγορούμενου, όπως λεπτομερώς αναφέρθηκαν πιο πάνω, δεν είναι ικανά να διαφοροποιήσουν το είδος της ποινής που θα επιβληθεί, το οποίο δεν μπορεί να είναι άλλο εκτός από ποινή στερητική της ελευθερίας του, αλλά θα διαδραματίσουν ρόλο στο ύψος αυτής, όπως θα διαφανεί κατωτέρω. Η νομολογία είναι καθοδηγητική για τον τρόπο αντιμετώπισης τέτοιου είδους αδικημάτων και για το ύψος της ποινής που θα πρέπει να επιβάλλεται, αλλά όχι δεσμευτική καθότι κάθε υπόθεση κρίνεται στη βάση των δικών της περιστατικών. Σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αποφάσεις του για το ζήτημα της ποινής σχετικά με συγκεκριμένο ποινικό αδίκημα, είναι μόνο ενδεικτικές της ποινικής μεταχείρισης που ένας κατηγορούμενος μπορεί να τύχει από το Δικαστήριο, καθότι: «Ουδέποτε υπάρχει απόλυτη ταύτιση μεταξύ των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων δύο υποθέσεων.». Όπως ελέχθη από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Ναζίπ ν Αστυνομίας

(2014)2Β Α.Α.Δ 808: «Εκείνο στο οποίο βοηθά η προηγούμενη νομολογία, είναι στο πλαίσιο ανάδειξης εκείνου του μέτρου που ακολουθείται σε διάφορες υποθέσεις, ώστε να εξετάζεται σφαιρικά και η ποινή που θα επιβληθεί στη συγκεκριμένη υπόθεση που είναι ενώπιον του Δικαστηρίου.». Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Χριστόδουλος Μαυρουδής v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 112/2021, Ημερ. 19/12/2022, ECLI:CY:AD:2022:B485, αναφέρθηκε ότι η αναφορά σε μεγάλο αριθμό αποφάσεων δεν συνιστά ουσιαστική καθοδήγηση και ενίοτε αποπροσανατολίζει. Θα πρέπει να επιλέγονται οι υποθέσεις εκείνες όπου γεγονότα, στο βαθμό που προσδιορίζουν τη σοβαρότητα του αδικήματος προσομοιάζουν. Και εξυπηρετεί να καταγράφονται οι ουσιαστικές παράμετροι που συνέδραμαν στην ποινή που μνημονεύεται, ώστε να καθίσταται ευχερής η όποια σύγκριση. Η έρευνα του Δικαστηρίου δεν έχει οδηγήσει σε προηγούμενη απόφαση στην οποία να επιβλήθηκε ποινή για συστηματική και κατ' επανάληψη απόπειρα καταστροφής περιουσίας με εκρηκτικές ύλες, κατοχή και χρήση εκρηκτικών υλών καθώς επίσης και για κακόβουλη βλάβη, ως οι περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης. Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφέρεται σε τέτοιου είδους αδικήματα πλην όμως αφορούν μεμονωμένες εγκληματικές ενέργειες της φύσης αυτής. Θα αναφερθούμε κατωτέρω στη νομολογία αυτή, για να καταδειχθεί το ύψος των ποινών που επιβλήθηκαν σε εκείνες τις υποθέσεις και τα όσα συνέδραμαν στην κατάληξη σε αυτές. Στην Κυριάκος Ι. Γρηγορίου v. Της Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ 158, είχε ριφθεί αυτοσχέδια βόμβα στο πεζοδρόμιο έξω από την οικία του παραπονούμενου, αξιωματικού στις Βρεττανικές Βάσεις. Η βόμβα ήταν υψηλής ισχύος και αποτελείτο από ποσότητα δυναμίτιδας (400 γραμμάρια), ένα πυροκροτητή και τεμάχια βραδύκαυστου πυραγωγού σχοινιού. Από την έκρηξη προκλήθηκε ζημιά στην κατοικία του παραπονουμένου ύψους £140 ως επίσης ζημιά, ακαθόριστου ύψους σε γειτονικές κατοικίες. Ο εφεσειών ήταν το άτομο που ήθελε να τοποθετηθεί η βόμβα στον παραπονούμενο και τα ελατήρια του ήταν ελατήρια εκδίκησης, γιατί ο εφεσείων είχε σχηματίσει την εντύπωση ότι ο παραπονούμενος ήταν ο υπαίτιος για την μη επαγγελματική ανέλιξη του αδελφού του, ο οποίος υπηρετούσε στις Βρεττανικές Βάσεις σαν αστυνομικός. Ο εφεσειών προς τούτο επιστράτευσε άλλα άτομα και ένας εκ των συγκατηγορούμενων του, ήταν αυτός που τοποθέτησε την βόμβα, δίνοντας του το χρηματικό ποσό των £300. Κρίθηκε ένοχος με δική του παραδοχή, ήταν λευκού ποινικού μητρώου, συνεργάστηκε με την Αστυνομία, ομολόγησε ενοχή αναφέροντας το ρόλο του και μεταμελήθηκε. Επίσης, λήφθηκε υπόψη τα προβλήματα υγείας του και το γεγονός ότι σαν αποτέλεσμα της καταδίκης του θα έχανε την εργασία του στις Βάσεις και ποσό των £18.000 από το Ταμείο Προνοίας. Ποινή φυλάκισης 6 και 4 ετών που του επιβλήθηκαν πρωτόδικα στις κατηγορίες της κακόβουλης ζημιάς σε κατοικία με εκρηκτικές ύλες, κατά παράβαση των άρθρων 324

(3)(α) και 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και της κατοχής εκρηκτικών υλών χωρίς άδεια του επιθεωρητή εκρηκτικών υλών κατά παράβαση του άρθρου 4

(4)(δ) του περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου, Κεφ. 54, όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 27/78 και 166/87 και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, αντίστοιχα, επικυρώθηκαν κατ' έφεση. Στην Κωνσταντίνος Ελευθερίου Ιωάννου v. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 582, ο εφεσειών κρίθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής στις κατηγορίες, της Κατοχή εκρηκτικών υλών (τέσσερις κατηγορίες), ήτοι μιας αμυντικής χειροβομβίδας, δύο πυροκροτητών, τριών αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών τύπου υδροσωλήνα και μιας χειροβομβίδας αγνώστου τύπου, της Απόπειρας καταστροφής περιουσίας με αμυντική χειροβομβίδα και της Κατοχής αεροβόλου όπλου χωρίς πιστοποιητικό εγγραφής. Του επιβλήθηκαν πρωτοδίκως ποινές φυλάκισης 2½ χρόνων, 2 χρόνων, 2½ χρόνων και 2½ χρόνων αντίστοιχα, σε κάθε κατηγορία αναφορικά με την κατοχή εκρηκτικών υλών, 3 χρόνων στην κατηγορία απόπειρας καταστροφής περιουσίας με αμυντική χειροβομβίδα και 2 μηνών στην κατηγορία κατοχής αεροβόλου όπλου . Σύμφωνα με τα γεγονότα όπως είχαν παρουσιασθεί από την Κατηγορούσα Αρχή, η Αστυνομία, στα πλαίσια της διενέργειας ανακρίσεων για την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στη Λεμεσό στις 8/1/2001, κάλεσε προς ανάκριση και τον εφεσείοντα. Μετά τη συμπλήρωση της ανάκρισης η οποία δεν κατέληξε σε οτιδήποτε ενοχοποιητικό για τον εφεσείοντα, ο τελευταίος προθυμοποιήθηκε να συνεργαστεί με την Αστυνομία σχετικά με παρόμοιες παλιές ανεξιχνίαστες για την Αστυνομία υποθέσεις. Προς τούτο προέβηκε αμέσως σε μια θεληματική κατάθεση αποκαλύπτοντας τη συμμετοχή του σε διάφορα παρόμοια προηγούμενα ποινικά αδικήματα. Μετά τη συμπλήρωση της κατάθεσης του ο εφεσείων συνελήφθηκε και ακολούθως οδήγησε τους ανακριτές του σε διάφορες τοποθεσίες που είχαν σχέση με τα αδικήματα που είχε αποκαλύψει. Σύμφωνα με την αποκαλυπτική ενοχοποιητική κατάθεση του εφεσείοντος, ο τελευταίος είχε πάρει τις δύο χειροβομβίδες από τον πατέρα του, που τις είχε φυλαγμένες από το

1. Έριξε την πρώτη χειροβομβίδα στις 18/11/97 στο αυτοκίνητο κάποιου προσώπου που σχετιζόταν με την πρώην αρραβωνιαστικιά του, προκαλώντας στο όχημα ζημιές ύψους £
2. Τη δεύτερη χειροβομβίδα την κατέστρεψε ρίχνοντάς την σε ένα άδειο οικόπεδο στον Άγιο Σύλα στον Ύψωνα. Για την έκρηξη αυτή δεν υπήρξε οποιαδήποτε καταγγελία στην Αστυνομία και δεν ανευρέθηκε οποιοδήποτε τεκμήριο στο χώρο που υπέδειξε ο εφεσείων. Τους δύο πυροκροτητές τους είχε κατασκευάσει ο ίδιος και το 1997 τους έδωσε σε ένα τρίτο πρόσωπο. Τους τρεις αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς τύπου υδροσωλήνα τους είχε επίσης κατασκευάσει ο ίδιος και το 1997-98 τους παρέδωσε σε ένα τρίτο πρόσωπο. Το αεροβόλο του το είχε παραδώσει ένα πρόσωπο που δεν κατονόμασε, για αποπληρωμή μηχανολογικής εργασίας που είχε κάμει προς όφελος του προσώπου αυτού. Ο εφεσειών ήταν λευκού ποινικού μητρώου, οικειοθελώς και αυτοβούλως απεκάλυψε στην Αστυνομία τη διάπραξη των αδικημάτων, προέβηκε σε παραδοχή στο Δικαστήριο, είχε υποστεί σοβαρά τραύματα σε τροχαίο ατύχημα το 1998, με επακόλουθο την εμφάνιση διαταραχών νευρολογικής φύσης και είχε παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από την διάπραξη των αδικημάτων (7 - 8 χρόνια). Κατ' έφεση οι ποινές μειώθηκαν με ανώτερες ποινές αυτές των 16 και 18 μηνών στις κατηγορίες της κατοχής εκρηκτικών υλών και απόπειρας καταστροφής με αμυντική χειροβομβίδα. Τονίστηκε η αυτόβουλη αποκάλυψη των αδικημάτων. Σημειώνεται, ότι εκείνη η υπόθεση κρίθηκε στη βάση των δικών της ιδιαίτερων περιστατικών. Στην Μάριος Χριστοδούλου v. Δημοκρατίας,

(2014)2Α Α.Α.Δ 248, ποινή φυλάκισης 5 χρόνων για παράνομη κατοχή και χρήση εκρηκτικών υλών και ποινή φυλάκισης 4 χρόνων για απόπειρα καταστροφής περιουσίας, μειώθηκε κατ' έφεση σε 3 και 2 χρόνια φυλάκιση, αντίστοιχα καθότι δεν λήφθηκαν ορθά υπόψη τα περιστατικά και τα προβλήματα υγείας του εφεσείοντα. Σε εκείνη την υπόθεση δεν υπήρχαν οι επιβαρυντικοί παράγοντες που καθορίζει η νομολογία, ο σκοπός του εφεσείοντα ήταν η πρόκληση μόνο υλικών ζημιών και είχε συνεργαστεί με την Αστυνομία για τη λήψη DNA το οποίο οδήγησε στην καταδίκη του, μετά από ακρόαση. Ήταν επίσης λευκού ποινικού μητρώου. Στην Γεώργιος Μαύρος άλλως Χατζής v. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 466, ο εφεσειών καταδικάστηκε, μετά από ακρόαση, σε ποινή φυλάκισης 3 ½ ετών στο αδίκημα της Απόπειρας καταστροφής περιουσίας με εκρηκτικές ύλες, η οποία κατ' έφεση δεν κρίθηκε έκδηλα υπερβολική. Στόχος της τοποθέτησης της βόμβας σε ταχυδρομείο ήταν η απόσπαση προσοχής της Αστυνομίας στη διερεύνηση άλλων σοβαρών αδικημάτων, ώστε αυτή να παύσει να ασκεί έλεγχο σε νυκτερινό κέντρο με το οποίο ο εφεσείων είχε κάποιες σχέσεις. Επρόκειτο για μεμονωμένη ενέργεια μη συνδεόμενη με οργανωμένο έγκλημα που δεν ήταν δυνατό να θέσει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές λόγω της χαμηλής ισχύος της εκρηκτικής ύλης που χρησιμοποιήθηκε και ο εφεσειών συνεργάστηκε με άλλο πρόσωπο στην τοποθέτηση της βόμβας. Στην Αντωνίου v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 746 επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 3 και 2 ½ χρόνων στις κατηγορίες της Απόπειρας Καταστροφής περιουσίας με εκρηκτικές ύλες και της μεταφοράς εκρηκτικών υλών, αντίστοιχα. Επρόκειτο για έκρηξη έξω από οικία οφειλόμενη στη ρίψη αμυντικής θραυσματικής χειροβομβίδας με αποτέλεσμα να προκληθούν ζημιές στην οικία ύψους £120. Το κίνητρο στη διάπραξη των αδικημάτων ήταν οι οικονομικές διαφορές των ενοίκων της εν λόγω οικίας με τον πατέρα του εφεσείοντα. Ο τελευταίος κρίθηκε ένοχος μετά από ακροαματική διαδικασία και σημειώνεται ότι η έφεση στράφηκε μόνο εναντίον της καταδίκης και όχι της ποινής. Αντλούμε καθοδήγηση από την πιο πάνω νομολογία και τα όσα συνέδραμαν σε κάθε υπόθεση που αναφέρθηκε, στο ύψος της ποινής που επιβλήθηκε και λαμβάνουμε υπόψη τα όποια διαφοροποιητικά στοιχεία υπάρχουν με αυτά της παρούσας και ειδικότερα την συστηματική διάπραξη των αδικημάτων από τον Κατηγορούμενο, έναντι αμοιβής και το ρόλο του. Προτού προχωρήσουμε και να καταλήξουμε στο ύψος των επιβαλλόμενων ποινών, θα αναφερθούμε στο ζήτημα του κατά πόσο οι ποινές στην παρούσα υπόθεση που θα επιβληθούν, θα πρέπει να είναι διαδοχικές ή συντρέχουσες. To Δικαστήριο έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια να επιβάλει συντρέχουσες ή διαδοχικές ποινές ή συνδυασμό τους. Είτε όμως οι ποινές δομηθούν ως συντρέχουσες είτε ως διαδοχικές, η ποινή που θα επιβληθεί θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να είναι ανάλογη της εγκληματικής συμπεριφοράς του κατηγορούμενου. Όπως έχει αναφερθεί στην χχχ Νικολάου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 54/2019, Ημερ. 19/05/2022, ECLI:CY:AD:2022:D195, η πρωταρχική αρχή είναι ότι η συνολική ποινή πρέπει να είναι δίκαια και αναλογική. Στην χχχ Μούζου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 127/2020, Ημερ. 18/03/2022, ECLI:CY:AD:2022:B119 λέχθηκε ότι όταν τα αδικήματα διαπράττονται στα πλαίσια μιας εγκληματικής ενέργειας ή συνδέονται μεταξύ τους θεματικά και χρονικά, είναι ενδεδειγμένο να τιμωρούνται με συντρέχουσες ποινές φυλάκισης. Από την άλλη, σε διακριτές εγκληματικές συμπεριφορές μπορούν να επιβληθούν διαδοχικές ποινές. Παραθέτουμε επίσης το κάτωθι σχετικό απόσπασμα από την Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. xxx (xxx) Θωμά, Ποινική Έφεση Αρ. 132/2017, σχ. με 136/2017, Ημερ. 26/06/2019, αναφορικά με τους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά πόσο οι ποινές μπορούν να συντρέχουν ή ενδείκνυται να είναι διαδοχικές: «Οι αρχές που εφαρμόζονται ως προς τις συντρέχουσες ή τις διαδοχικές ποινές είναι γνωστές. Συντρέχουσες ποινές επιβάλλονται κατά κανόνα όταν τα αδικήματα απορρέουν από μια ενιαία έκνομη συμπεριφορά, τέτοια που χρονικά και τοπικά να συνδέονται. (Thomas: Principles of Sentencing σελ. 47 κ. επ.). Η ομοιότητα των παρανόμων πράξεων, η σύνδεση και συνάφεια των γεγονότων και η συσχέτιση τους αποτελούν οδηγό για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (Achilleos v. P.

(1989)2 C.L.R. 331, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123, Ευσταθίου ν. Δημοκρατίας

(2014)2 Α.Α.Δ. 541 και Γ. Μ. Πική: Sentencing in Cyprus, 2η Έκδ. σελ. 19 κ.ε.). Από την άλλη, η διαδοχικότητα των ποινών είναι δυνατή όπου τα αδικήματα είναι μεταξύ τους ασύνδετα σε τόπο και χρόνο ή υποδηλώνουν συμπεριφορά που να δικαιολογεί τη διαδοχικότητα όπως όταν κάποιος διαπράττοντας σεξουαλικό αδίκημα, προχωρεί ταυτόχρονα φεύγοντας και σε ληστεία του θύματος (R. v. Sam Buckland [2013] EWCA Crim 91, Ομήρου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. αρ. 91/2017 ημερ. 2.5.2018), ECLI:CY:AD:2018:B

1. Η αρχή που υπερίπταται στη διαδοχικότητα είναι αυτή της συνολικότητας. Οι διαδοχικές ποινές δεν πρέπει να είναι δυσανάλογες εν τω συνόλω τους με τη γενικότερη αποτίμηση της παράνομης συμπεριφοράς. Η επιβαλλόμενη ποινή οφείλει σφαιρικά να είναι δίκαιη και ανάλογη. Αυτή είναι και η οδηγούσα αρχή του Sentencing Guidelines Council: Definitive Guideline του
2. Σημειώνεται όμως επίσης ότι αδικήματα τα οποία έστω και αν απορρέουν από την ίδια συμπεριφορά ή είναι μεταξύ τους συνδεδεμένα εκ της φύσεως τους, δυνατόν να επισύρουν την ανάγκη για διαδοχικές ποινές εάν οι συντρέχουσες ποινές δεν επαρκούν για να στιγματίσουν την ολική εγκληματική συμπεριφορά. Ακόμη και αν το αποτέλεσμα των διαδοχικών ποινών είναι η σωρευτική ποινή να υπερβαίνει το ανώτατο όριο που επιτρέπεται από το Νόμο, αυτό δεν αποκλείεται όταν κρίνεται αναγκαίο (George Blake [1961] 45 Cr. App. Rep. 292). Στον Thomas, ανωτέρω, σελ. 56, αναφέρεται ότι ακόμη και εάν δύο αδικήματα είναι χρονικά συνδεδεμένα αυτό δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι θα αντιμετωπισθούν ως μέρος μιας συμπεριφοράς εάν είναι κατ' ουσίαν διαφορετικά σε χαρακτήρα ή έχουν αναφορά σε διαφορετικό θεματολόγιο. (βλ. επίσης Στέλιος Στυλιανού v. Δημοκρατίας

(2015)2Β Α.Α.Δ 680). Στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνουμε υπόψη μας ότι ο Κατηγορούμενος σε εφτά ξεχωριστές περιπτώσεις διέπραξε τα αδικήματα της απόπειρας καταστροφής περιουσίας με εκρηκτικές ύλες και της Κακόβουλης βλάβης, ότι η εγκληματική του συμπεριφορά έλαβε χώρα σε διαφορετικό τόπο και χρόνο και στρεφόταν εναντίον διαφορετικών προσώπων, υποστατικών και οικιών (πλην μιας περίπτωσης) και υπό αυτή την έννοια θα μπορούσε οι επιβαλλόμενες ποινές να δομηθούν ως διαδοχικές. Παρόλα αυτά, δεν θα πρέπει να παραγνωρίζεται ότι η όλη εγκληματική συμπεριφορά του Κατηγορούμενου, έλαβε χώρα σε μια πολύ σύντομη χρονική διάρκεια - διέπραξε τα πιο πάνω αδικήματα μεταξύ της περιόδου 16/06/2023 - 09/07/2023 - υπάρχει ομοιότητα των παράνομων πράξεων του, αντιμετωπίζει τα ίδια αδικήματα σε όλες τις περιπτώσεις, η όλη εγκληματική του συμπεριφορά προκύπτει να είναι συνδεόμενη και τα γεγονότα προκύπτει να έχουν συνάφεια μεταξύ τους, ασχέτως ότι στρέφονταν εναντίον διαφορετικών προσώπων κάθε φορά. Δηλαδή, ο Κατηγορούμενος αφού συμφώνησε, έναντι πληρωμής, με τρίτο άγνωστο πρόσωπο συναρμολογούσε τις πρώτες ύλες των εκρηκτικών μηχανισμών που παραλάμβανε από το τρίτο πρόσωπο, στη συνέχεια τους τοποθετούσε σε συγκεκριμένο μέρος απ' όπου τους παραλάμβανε ο πρώην κατηγορούμενος 1, ο οποίος τις τοποθετούσε στα υποστατικά και οικίες που του ανέφερε ο Κατηγορούμενος καθ' υπόδειξη του τρίτου προσώπου με σκοπό την καταστροφή ξένης περιουσίας. Εν όψει των πιο πάνω και λαμβάνοντας υπόψη τη φύση και σοβαρότητα των αδικημάτων και το μέγιστο ύψος των ποινών που επισύρουν, κρίνουμε ότι μπορεί να επιβληθούν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης στις κατηγορίες αυτές, οι οποίες όμως να αντικατοπτρίζουν ολόκληρη την εγκληματική συμπεριφορά που ο Κατηγορούμενος επέδειξε, κατά τον ουσιώδη χρόνο. Περαιτέρω, έχοντας υπόψη μας την αρχή της ισότητας σύμφωνα με το Άρθρο 28.1 του Συντάγματος θα πρέπει, προτού προχωρήσουμε στον καθορισμό τους ύψους των ποινών που θα επιβληθούν, να εξετάσουμε και το κατά πόσο ο Κατηγορούμενος, θα πρέπει να τύχει της ίδιας ή διαφορετικής μεταχείρισης με τον συγκατηγορούμενο του, ο οποίος ήταν μέρος της όλης επιχείρησης και εγκληματικής δραστηριότητας και στον οποίο επιβλήθηκαν σε προγενέστερο στάδιο ποινές φυλάκισης στις οποίες γίνεται αναφορά κατωτέρω. Εκείνο που διασφαλίζεται με το προαναφερόμενο Άρθρο του Συντάγματος είναι, ότι ίσα και όμοια πράγματα θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Όπως προκύπτει από την νομολογία επί του θέματος είναι ότι το πιο πάνω άρθρο, δεν προϋποθέτει την εξομοίωση των ανομοίων, ούτε παρεμβάλει κώλυμα σε διακρίσεις μεταξύ των ανομοίων οι οποίες δικαιολογούνται από την ανομοιότητα τους. Εκεί όπου τα δεδομένα δικαιολογούν τη μεταξύ των κατηγορουμένων διαφοροποίηση, η διαφοροποίηση είναι επιτρεπτή και δεν οδηγεί σε παραβίαση των συνταγματικών δικαιωμάτων του κατηγορούμενου που επηρεάζεται (βλ. Μιχάλης Καλαθάς ν. Γενικός Εισαγγελέας

(2002)2 Α.Α.Δ. 38 Τάσος Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 360, Λούκας Παναγιώτου Κακουρή και Άλλος ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 391 και Γιαννάκης Ξυδιάς & Άλλος ν. Αστυνομίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 174). Το ζήτημα της άνισης μεταχείρισης μεταξύ αδικοπραγούντων εξετάστηκε στην Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 79/2019 ημερ. 27.4.2021, ECLI:CY:AD:2021:B173, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά: «Η αρχή της ισότητας διασφαλίζεται από το Άρθρο 28.1 του Συντάγματος. Η υποχρέωση του Δικαστηρίου κατά την επιβολή ποινής είναι να μεταχειρίζεται με ομοιόμορφο τρόπο όλους όσους βρίσκονται στην ίδια θέση, έτσι ώστε να μην προκαλείται, δικαιολογημένα, αίσθημα αδικίας. Η ισότητα, όμως, ενώπιον του Νόμου δε σημαίνει αριθμητική εξίσωση, αλλά ισότητα έναντι αυθαίρετων διακρίσεων, μη αποκλείοντας εύλογες διακρίσεις, εάν αυτό δικαιολογείται από τις περιστάσεις (βλ. Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 354 και Γερμανός ν. Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 525).» Στην περίπτωση που ο βαθμός συμμετοχής των συνενόχων στο έγκλημα είναι διαφορετικός, τότε αυτό αποτελεί αποφασιστικό και ουσιαστικό παράγοντα ο οποίος νομιμοποιεί τη διαφορετική μεταχείριση (βλ. Hassan ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 356, Κάττος ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 195 και Ζαχαρίου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 595). Πέραν του ρόλου συμμετοχής των συνενόχων στο έγκλημα και άλλοι παράγοντες είναι δυνατό να διαφοροποιήσουν τον τρόπο μεταχείρισης τους, όπως η παραδοχή στο αρχικό στάδιο της διαδικασίας, η συνεργασία με τις διωκτικές αρχές και η έμπρακτη μεταμέλεια (βλ. Suresh Crisnatha Rangajeeva ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 485 και Λοϊζου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 546). Ο ρόλος του Κατηγορούμενου και του πρώην συγκατηγορούμενου του προκύπτει από τα όσα τέθηκαν ενώπιον μας και από την ποινή την οποία του επιβάλαμε σε προγενέστερο στάδιο. Συγκεκριμένα, ο Κατηγορούμενος ήταν το πρόσωπο που συναρμολογούσε τους εκρηκτικούς μηχανισμούς και ο πρώην κατηγορούμενος 1 ήταν αυτός που τους παραλάμβανε από το σημείο που τους άφηνε ο Κατηγορούμενος και ακολούθως τους τοποθετούσε στις προαναφερόμενες οικίες και υποστατικά, τις οποίες ο Κατηγορούμενος του υποδείκνυε. Από τη συμμετοχή τους στην εγκληματική τους αυτή δραστηριότητα είχαν και οι δύο το ίδιο οικονομικό όφελος. Ο ιθύνων νους της όλης εγκληματικής δραστηριότητας, όπως προκύπτει από τα ενώπιον μας γεγονότα, ήταν κάποιο τρίτο άγνωστο πρόσωπο το οποίο γνώριζε και τους δύο κατηγορούμενους και το οποίο παρέδιδε στον Κατηγορούμενο τις πρώτες ύλες με σκοπό τη συναρμολόγηση των εκρηκτικών μηχανισμών. Το εν λόγω τρίτο πρόσωπο, ήταν επίσης αυτό που έδινε τις οδηγίες για τα μέρη που θα τοποθετούνταν οι εκρηκτικοί μηχανισμοί και ήταν το πρόσωπο που πλήρωνε, με τον τρόπο που αναφέρθηκε πιο πάνω, τους κατηγορούμενους για τη συμμετοχή τους στην εγκληματική τους δραστηριότητα. Παρά το ότι ο ιθύνων νους της όλης εγκληματικής δραστηριότητας δεν ήταν οι κατηγορούμενοι, αλλά κάποιο τρίτο άγνωστο πρόσωπο, και παρά το ότι ο ρόλος των κατηγορουμένων, όπως προκύπτει από τα προαναφερόμενα, ήταν διαφορετικός, εντούτοις δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι ο κάθε ένας από τους κατηγορούμενους είχε ουσιαστικό και εξίσου σημαντικό ρόλο στη διάπραξη των αδικημάτων, αφού χωρίς τη συμμετοχή του κάθε ενός από αυτούς δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί η διάπραξη των αδικημάτων. Σε κάθε περίπτωση, υπό τις περιστάσεις, δεν θεωρούμε ότι μπορεί ουσιωδώς να διαφοροποιηθεί ο ρόλος του Κατηγορούμενου από αυτόν του πρώην συγκατηγορούμενου του. Συνυπολογίζουμε, επίσης, το γεγονός, ότι τόσο ο πρώην Κατηγορούμενος αρ. 1 έχει προβεί σε παραδοχή όσο και ο Κατηγορούμενος (αν και μεταγενέστερα του κατηγορουμένου αρ. 1, εντούτοις πριν την έναρξη της ακρόασης). Περαιτέρω, και οι δύο κατηγορούμενοι μεταμελήθηκαν και απολογήθηκαν για την εγκληματική τους δράση. Οι προσωπικές τους συνθήκες, επίσης, δεν παρουσιάζουν κάτι το ξεχωριστό και ιδιαίτερο μεταξύ τους, πέραν του γεγονότος ότι ο κατηγορούμενος αρ. 1 είναι πατέρας δύο ανήλικων παιδιών, στοιχείο το οποίο συνυπολογίζουμε. Ο κατηγορούμενος αρ.1 όμως, έχει επιπρόσθετα καταδικαστεί στα πλαίσια της υπόθεσης αυτής σε 8 κατηγορίες που αφορούν τα αδικήματα της Συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος (κατηγορία αρ. 1), του Εμπρησμού (κατηγορία αρ. 2), της Κακόβουλης βλάβης σε περιουσία (κατηγορία αρ. 3), της Κατοχής και Χρήσης εκρηκτικών υλών (κατηγορίες αρ. 12 και 13), της Παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α και Β και της Παράνομης χρήσης του ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α (κατηγορίες αρ. 35, 36 και 37, αντίστοιχα). Στην 1η κατηγορία δεν του επιβλήθηκε καμία ποινή, στη 2η κατηγορία του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 7 χρόνων, στη 3η κατηγορία του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 15 μηνών και στη 12η και 13η κατηγορία του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 3 χρόνων σε κάθε μία από αυτές. Οι πιο πάνω ποινές φυλάκισης αποφασίστηκε όπως είναι συντρέχουσες. Σε ότι αφορά τις κατηγορίες 35, 36 και 37 του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 3 μήνες, 2 μήνες και 4 μήνες, αντίστοιχα οι οποίες, επίσης, ήταν συντρέχουσες και θα εκτιθούν διαδοχικά με τις ποινές φυλάκισης των κατηγοριών με αρ. 2, 3, 12 και 13 και των υπόλοιπων κατηγοριών στις οποίες του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης και αντιμετωπίζει από κοινού με τον Κατηγορούμενο. Ο κατηγορούμενος αρ. 1, όμως, είναι λευκού ποινικού μητρώου σε αντίθεση με τον Κατηγορούμενο ο οποίος βαρύνεται με τρείς προηγούμενες καταδίκες, στον βαθμό φυσικά που αυτές έχουν ληφθεί υπόψη ως ανωτέρω αναφέρθηκε. Ο συνήγορος του Κατηγορούμενου, μας κάλεσε ουσιαστικά όπως διαφοροποιήσουμε την ποινή που θα επιβληθεί στον Κατηγορούμενο καθότι αυτός καταδικάστηκε σε λιγότερες κατηγορίες από αυτές που καταδικάστηκε ο πρώην Κατηγορούμενος, ως έχει αναφερθεί ανωτέρω. Έχουμε λάβει σοβαρά υπόψη μας τα πιο πάνω, τη φύση και τον αριθμό των κατηγοριών αυτών οι οποίες αναστάληκαν. Το όλο ζήτημα, όμως, δεν είναι απλά και μόνο αριθμητικό. Ανεξάρτητα τούτου, θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο πρώην Κατηγορούμενος αρ. 1 είχε το ευεργέτημα της απόλυτης συνεργασίας με την Αστυνομία από την αρχή μέχρι και την καταδίκη του από το Δικαστήριο, στο οποίο προχώρησε σε άμεση παραδοχή. Η συνεργασία του Κατηγορούμενου αρ. 1 ήταν ουσιαστική και καθοριστική στην πλήρη και ταχεία εξιχνίαση της υπόθεσης. Ήταν μόνο κατόπιν της ομολογίας του και υπόδειξης σκηνών που εξιχνιάστηκαν όλες οι υποθέσεις και ήταν το πρόσωπο το οποίο ενέπλεξε τον Κατηγορούμενο με την παρούσα υπόθεση και προσάχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Επίσης, ήταν πάντοτε διαθέσιμος να καταθέσει εναντίον του. Υπό αυτές τις περιστάσεις ο πρώην Κατηγορούμενος αρ.1 είχε ένα σοβαρό μετριαστικό παράγοντα που δεν έχει ο Κατηγορούμενος (βλ. Θωμάς Πισσάς v. Δημοκρατίας, Ποινική Εφεση Αρ. 229/2016, Ημερ. 14/03/2018), ECLI:CY:AD:2018:B114. Έχουμε λάβει υπόψη μας το κάθε τι που περιβάλλει το ζήτημα, δηλαδή το ρόλο εκάστου των κατηγορούμενων, τον αριθμό των κατηγοριών και την έκταση της εγκληματικής τους συμπεριφοράς, το μητρώο τους, τις προσωπικές περιστάσεις τους και τα ελαφρυντικά τους και κρίνουμε ότι δεν δικαιολογείται διαφοροποίηση στην έκταση των ποινών φυλάκισης που θα επιβληθούν στον Κατηγορούμενο από αυτές που επιβλήθηκαν στον πρώην κατηγορούμενο αρ. 1, στις κοινές κατηγορίες που αντιμετώπισαν. Έχοντας, λοιπόν, υπόψη τα πιο πάνω, τη σοβαρότητα των αδικημάτων, των περιστάσεων διάπραξης τους, την ανάγκη για αποτροπή και όλα τα ελαφρυντικά του Κατηγορούμενου, επιβάλλουμε σε αυτόν τις ακόλουθες ποινές: Στην 7η , 11η , 21η , 29η και 33η κατηγορία: Ποινή φυλάκισης 9 ετών σε έκαστη από αυτές. Στην 16η και 24η κατηγορία: Ποινή φυλάκισης 7 ετών σε έκαστη από αυτές. Στην 17η και 25η κατηγορία: Ποινή φυλάκισης 15 μηνών σε έκαστη από αυτές. Στην 4η , 5η και 6η κατηγορία, στην 8η , 9η και 10η κατηγορία, στην 14η και 15η κατηγορία, στην 18η , 19η και 20η κατηγορία, στην 22η και 23η κατηγορία, στην 26η, 27η και 28η κατηγορία και στην 30η, 31η και 32η κατηγορία: Καμία ποινή καθότι τα γεγονότα αυτών εμπεριέχονται στα γεγονότα της 7ης , 11ης , 16ης , 21ης , 24ης , 29ης και 33ης κατηγορίας, αντίστοιχα, στις οποίες επιβλήθηκε ποινή (βλ. Βασιλείου v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 385 και Περικλέους v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 34). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, οι ποινές που επιβλήθηκαν θα συντρέχουν. Οι ποινές φυλάκισης να μειωθούν κατά το χρονικό διάστημα που ο Κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση για την παρούσα υπόθεση και συγκεκριμένα από τις 28/07/2023. (Υπ.) ----------------------------------------- Χρ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ----------------------------------------- Μιχάλης Γ. Λοϊζου Α.Ε.Δ. (Υπ.) ----------------------------------------- Ε. Χατζήπαπα - Αβραάμ Ε.Δ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο