ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΕΛΕΝΗ ΖΗΝΩΝΟΣ, Αρ. Υπόθεσης: 2872/2024, 18/10/2024

(2014)2 ΑΑΔ 263 και Ocean Reef Properties Ltd v Colville

(2015)1 ΑΑΔ 1002): (α) Κατά τον επίδικο χρόνο η Κατηγορούμενη ήταν η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του Οχήματος Α (βλ. Τεκμήριο 2) και δεν ήταν κάτοχος δελτίου στάθμευσης για άτομα με αναπηρίες. (β) Στις 06.02.2024 ο ΜΚ1 επικοινώνησε τηλεφωνικώς με την Κατηγορούμενη και την πληροφόρησε για το επίδικο αδίκημα και η Κατηγορούμενη αρνήθηκε ότι το Όχημα Α βρισκόταν στο Metropolis Mall στην Λάρνακα κατά τον επίδικο τόπο και χρόνο. 4. Η Αξιολόγηση της Μαρτυρίας Μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με προσοχή όλους τους μάρτυρες και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την όλη μαρτυρία και αξιοπιστία των μαρτύρων με το κριτήριο του μέσου λογικού αντικειμενικού παρατηρητή (βλ. Νεοφύτου ν Γερακιώτη

(2010)1 ΑΑΔ 25) και αφού έχω λάβει υπόψιν μου τόσο την εμφάνιση και συμπεριφορά των μαρτύρων (βλ. C&A Pelekanos v Πελεκάνου

(1999)1 ΑΑΔ1273), όσο και το περιεχόμενο, ποιότητα και πειστικότητα της μαρτυρίας τους (βλ. Μαυροσκούφη ν Τράπεζα Πειραιώς

(2014)1 ΑΑΔ 839 και Ομήρου ν Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ 506) αντιπαραβαλλόμενη με το σύνολο της μαρτυρίας στην δίκη, είτε προέρχεται από άλλη ζώσα μαρτυρία είτε από έγγραφη μαρτυρία και τεκμήρια (βλ. Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ ν Πολυβίου

(2009)1 ΑΑΔ 339, Στυλιανίδης ν Χατζηπιέρα

(1992)1 ΑΑΔ 1056, Pal Tekinder v Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 551 και Στέγη Ευγηρίας «Αρχάγγελος Μιχαήλ» ν Αργυρίδου (Πολιτική Έφεση 32/2014) ημερ. 29/09/2021, ECLI:CY:AD:2021:A430). Δεν μου διαφεύγει ότι μικρές ή επουσιώδεις αντιφάσεις είναι φυσιολογικό να υπάρχουν και τείνουν να ενισχύουν την φιλαλήθεια και αξιοπιστία των μαρτύρων (βλ. Κουδουνάρης ν Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 320 και Ξυδιάς ν Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 174), εκτός βέβαια αν είναι τέτοια ουσιαστικής μορφής που πλήττουν την αξιοπιστία ενός μάρτυρα ή καταδεικνύουν την πρόθεση του να πει ψέματα (βλ. Κυπριανού ν Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 816). Ο ΜΚ1 έκαμε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Ήταν ήρεμος και σταθερός στις απαντήσεις του και δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις κατά την αντεξέταση του. Η θέση της Υπεράσπισης ήταν ότι το όχημα που εντόπισε ο ΜΚ1 σε χώρο στάθμευσης αναπήρων κατά τον επίδικο τόπο και χρόνο δεν ήταν το Όχημα Α. Ο ΜΚ1, όμως, προτού προβεί στην επίδικη καταγγελία, επιβεβαίωσε ότι η μάρκα και τύπος του επί τόπου οχήματος ταυτίζονταν με τα καταχωρημένα στοιχεία του Οχήματος Α στο σύστημα της Αστυνομίας. Τούτο επιβεβαιώνεται και από το Τεκμήριο 2, το περιεχόμενο του οποίου δεν αμφισβητήθηκε. Επισημαίνω δε ότι δεν προβλήθηκε από την Υπεράσπιση οποιοσδήποτε λόγος για τον οποίο ο ΜΚ1 θα δημιουργούσε αυτή την υπόθεση εκ του μηδενός ή ότι υπήρχαν οποιαδήποτε προηγούμενα μεταξύ τους ή ότι η καταγγελία ήταν εσκεμμένη ή κακόπιστη (βλ. επίσης Ιωσηφίδης ν Αστυνομίας

(2014)2 ΑΑΔ 307). Η Κατηγορούμενη, από την άλλη, αρνήθηκε ότι τόσο η ίδια όσο και το Όχημα Α πήγαν ποτέ στο Metropolis Mall στην Λάρνακα. Πέραν της ανωτέρω γενικής άρνησης της, όμως, δεν τεκμηρίωσε με οποιαδήποτε μαρτυρία τους ισχυρισμούς της. Αναφορικά με τις ενέργειες της για να εντοπίσει οπτικοακουστικό υλικό από τις κάμερες ασφαλείας του Metropolis Mall, επισημαίνω ότι αν και η ίδια ανάφερε ότι της είπαν πως μόνο η Αστυνομία θα μπορούσε να ζητήσει και λάβει τέτοιο υλικό, η Κατηγορούμενη ουδέποτε αποτάθηκε στην Αστυνομία για να το ζητήσει. Ενόψει των ανωτέρω, αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΚ1 ως αξιόπιστη και απορρίπτω την μαρτυρία και εκδοχή της Κατηγορούμενης. 5. Η Νομική Πτυχή και Τα Ευρήματα του Δικαστηρίου Εφόσον η Κατηγορούμενη αρνείται την διάπραξη του αδικήματος, η Κατηγορούσα Αρχή έχει υποχρέωση να αποδείξει κάθε συστατικό στοιχείο αυτού πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Οι εικασίες, υποθέσεις και υποψίες, ακόμα και ευλογοφανείς, δεν έχουν οποιαδήποτε νομική ισχύ και δεν μπορούν να καλύψουν τυχόν κενά της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Από την άλλη, η Κατηγορούμενη δεν υποχρεούται να αποδείξει ότι οι ισχυρισμοί της είναι αληθινοί ή βάσιμοι, αλλά αρκεί η δημιουργία λογικής αμφιβολίας. Οι απομακρυσμένες πιθανότητες, όμως, δεν είναι αρκετές να δημιουργήσουν λογική αμφιβολία. Η νομική βάση του κατηγορητηρίου είναι ο Κανονισμός 58

(9)(γ) των Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών (Κ.Δ.Π.66/1984) ως έχει τροποποιηθεί που προνοεί τα εξής: «Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο, οφείλει να μη σταθμεύει το όχημα ούτε εγκαταλείπει αυτό- .(γ) σε χώρους στάθμευσης οχημάτων για άτομα με αναπηρίες και σε χώρους στάθμευσης για ταξί και για οχήματα τροφοδοσίας» Το δε άρθρο 2 του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου (Ν.86/1972) ως έχει τροποποιηθεί ερμηνεύει την έννοια «χώρος στάθμευσης οχημάτων για άτομα με αναπηρίες» ως εξής: "χώρος στάθμευσης οχημάτων για άτομα με αναπηρίες" σημαίνει οποιοδήποτε χώρο που δεικνύεται με σήμανση ότι είναι τέτοιος χώρος και θα σταθμεύουν μόνο οχήματα που φέρουν το σήμα στάθμευσης αναπήρων, όπως αυτό προβλέπεται στον περί Ατόμων με Αναπηρίες Νόμο. Στην παρούσα υπόθεση, δεν υπάρχει αμφισβήτηση για την ύπαρξη και σήμανση του επίδικου χώρου στάθμευσης οχημάτων για άτομα με αναπηρίες. Άλλωστε, εφαρμόζοντας το μαχητό τεκμήριο omnia praesumuntur rite et solemniter esse acta, θεωρείται ότι όλα έγιναν σωστά και νομότυπα κατά την εκτέλεση των πραγμάτων (βλ. Πισσουρίου ν Αστυνομίας (Ποινική Έφεση 43/2020) ημερ. 06/04/2021, ECLI:CY:AD:2021:B125). Εκείνο που αμφισβητείται στην παρούσα υπόθεση και αποτελεί την βασική γραμμή υπεράσπισης της Κατηγορούμενης είναι ότι τόσο η ίδια όσο και το Όχημα Α δεν βρίσκονταν στο Metropolis Mall κατά τον επίδικο τόπο και χρόνο. Σύμφωνα με την μαρτυρία του ΜΚ1, η οποία κρίθηκε ως αξιόπιστη ανωτέρω, το επίδικο όχημα που ήταν σταθμευμένο σε χώρο στάθμευσης αναπήρων στον επίδικο τόπο και χρόνο ήταν μηχανοκίνητο όχημα ίδιας μάρκας και τύπου με το Όχημα Α και έφερε τους αριθμούς εγγραφής του Οχήματος Α. Η Κατηγορούμενη, πέραν της γενικής άρνησης της, δεν προσέφερε οποιαδήποτε μαρτυρία ότι το επίδικο όχημα που εντόπισε ο ΜΚ1 δεν ήταν το Όχημα Α ή ότι το Όχημα Α δεν βρισκόταν στο Metropolis Mall κατά τον επίδικο τόπο και χρόνο. Ως εκ τούτου, η Κατηγορούμενη δεν έχει αποσείσει το αποδεικτικό βάρος (evidential burden of proof) έτσι ώστε να εγείρει αυτό το ζήτημα επαρκώς ως επίδικο (βλ. Κυπρίζογλου κ.α. ν Δημοκρατίας (Ποινικές Εφέσεις 53/2017, 64/2017, 66/2017 και 68/2017) ημερ. 15/12/2017). Ενόψει των ανωτέρω, καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι το όχημα που αφορά η επίδικη καταγγελία του ΜΚ1 ήταν όντως το Όχημα Α, το οποίο ήταν σταθμευμένο στον επίδικο χώρο στάθμευσης αναπήρων χωρίς να φέρει το σχετικό σήμα στάθμευσης αναπήρων. Εκείνο που απομένει να αποφασίσει το Δικαστήριο είναι κατά πόσο η Κατηγορούμενη ήταν το πρόσωπο που οδηγούσε ή είχε την ευθύνη ή τον έλεγχο του Οχήματος Α. Η μοναδική αξιόπιστη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου είναι ότι η Κατηγορούμενη ήταν η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτης του Οχήματος Α κατά τον επίδικο χρόνο. Η έννοια «έχει την ευθύνη» ("in charge") μηχανοκίνητου οχήματος δεν ερμηνεύεται στους Κανονισμούς ή τον Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμο (Ν.86/1972). Για τούτο, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε ερμηνευτική προς τούτο νομολογία. Στην αγγλική απόφαση DPP v Watkins [1989] 2 WLR 966 λέχθηκαν τα εξής: "If the defendant is the owner or lawful possessor of the vehicle or has recently driven it, he will have been in charge of it, and the question for the court will be whether he is still in charge or whether he has relinquished his charge. That is the class of case to which the rule in Haines v. Roberts [1953] 1 W.L.R. 309 was directed. Usually such a defendant will be prima facie in charge unless he has put the vehicle in someone else's charge. However he would not be so if in all the circumstances he has ceased to be in actual control and there is no realistic possibility of his resuming actual control while unfit, e.g. if he is at home in bed for the night, or if he is a great distance from the car or if it is taken by another. . But there was no burden of proof on the prosecution in regard to the likelihood of the defendant driving. The burden was upon him to establish that defence once a prima facie case of being in charge was made out against him." Εφαρμόζοντας τα ανωτέρω στην παρούσα υπόθεση, προκύπτει ότι εφόσον η Κατηγορούμενη ήταν η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του Οχήματος Α, υπάρχει μαχητό τεκμήριο ότι είχε την ευθύνη του οχήματος κατά τον επίδικο τόπο και χρόνο, εκτός αν η ίδια το ανατρέψει αποδεικνύοντας ότι την ευθύνη την είχε κάποιος άλλος. Εντούτοις, ουδεμία σχετική μαρτυρία προσφέρθηκε περί τούτου από την Κατηγορούμενη, η οποία ουσιαστικά δεν αμφισβήτησε ότι η ίδια είχε όντως τον έλεγχο και ευθύνη του Οχήματος Α. Συνεπώς, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι η Κατηγορούμενη, εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του Οχήματος Α, ήταν το πρόσωπο που είχε την ευθύνη και έλεγχο του Οχήματος Α κατά τον επίδικο τόπο και χρόνο. Ενόψει των ανωτέρω, καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. 6. Κατάληξη Συνοψίζοντας και για όλους τους λόγους που καταγράφονται ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ένοχη την Κατηγορούμενη στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.)..................................... Μ. Μαρκουλλής, Προσ. Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο