Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. ABDIQANI HUSSEIN κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 6413/2024, 8/11/2024

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/

1. Το Δικαστήριο κατέληξε μεταξύ άλλων στα ακόλουθα ευρήματα: «Στις 26.5.2024 και ώρα 23:35 ο Μ.Κ.3 κατέβηκε από την οικία του η οποία βρίσκεται στη Λεωφ. [ ] 95 στη Λάρνακα στο πεζοδρόμιο στο οποίο είχε σταθμεύσει το μοτοποδήλατό του. Οι κατηγορούμενοι ερχόμενοι περπατητοί από το Τερσεφάνου προς τη Λάρνακα τον πλησίασαν και ο 2ος κατηγορούμενος του ζήτησε 1 ευρώ. Ο Μ.Κ.3 του είπε ότι δεν έχει χρήματα μαζί του και τότε ο 2ος κατηγορούμενος τον γρονθοκόπησε και του αφαίρεσε το κινητό του τηλέφωνο. Ακολούθως οι κατηγορούμενοι έφυγαν από εκείνο το μέρος. . Ο Μ.Κ.3 στο νοσοκομείο εξετάστηκε από τον Μ.Κ.5 ο οποίος διαπίστωσε ότι αυτός έφερε ορατό ερύθημα - εκδορά ύπερθεν του άνω χείλους αριστερά με ήπιο σύστοιχο οίδημα μαλακών μορίων χωρίς οστική λύση ή άλλη ορατή παθολογία. Κατά την επιστροφή των Μ.Κ.3 και Μ.Κ.4 από το νοσοκομείο με προορισμό την αστυνομία ο Μ.Κ.3 κοντά στην περιοχή Δροσιάς είδε και αναγνώρισε τους κατηγορούμενους ως τα πρόσωπα τα οποία εμπλέκονταν στο περιστατικό που είχε λάβει χώρα νωρίτερα στη Λεωφ. [ ] και ειδοποίησε εκ νέου τον Μ.Κ.
2. Στην περιοχή Δροσιάς μετέβηκε και ο Μ.Κ.2 ο οποίος εκείνο το βράδυ βρισκόταν σε μηχανοκίνητη περιπολία μαζί με άλλους συναδέλφους του. Εκεί συνάντησε τον Μ.Κ.3 ο οποίος του υπέδειξε τους κατηγορούμενους ως τα πρόσωπα που του είχαν επιτεθεί. Ο Μ.Κ.2 επέδειξε στους κατηγορούμενους την αστυνομική του ταυτότητα και ζήτησε από τους κατηγορούμενους τα στοιχεία τους και το σακίδιο που είχε μαζί του ο 2ος κατηγορούμενος για να το ελέγξει. Τότε ο 2ος κατηγορούμενος αρνήθηκε επίμονα να του το δώσει και τον κλώτσησε. Στη συνέχεια ο Μ.Κ.2 του ανέφερε ότι είναι υπό σύλληψη για το αυτόφωρο αδίκημα της επίθεσης εναντίον αστυνομικού και στην προσπάθειά του να τον συλλάβει ο 2ος κατηγορούμενος αντιστεκόταν και τελικά με τη συνδρομή συναδέλφου του κατόρθωσε να τον συλλάβει. Στο σακίδιο του 2ου κατηγορούμενου εντοπίστηκε το τηλέφωνο ιδιοκτησίας του Μ.Κ.3 το οποίο ακολούθως του παραδόθηκε και αυτός υπέγραψε το σχετικό έντυπο παραλαβής. Μετά οι κατηγορούμενοι μεταφέρθηκαν στον αστυνομικό σταθμό και ο Μ.Κ.2 μετέβη και αυτός στο νοσοκομείο Λάρνακας όπου ο Μ.Κ.5 τον εξέτασε και διαπίστωσε ότι αυτός έφερε εκδορά δεξιού γόνατος με ερύθημα χωρίς άλλη εμφανή κάκωση. Ο Μ.Κ.5 ετοίμασε και σχετικές βεβαιώσεις στις οποίες αναγράφονται τα τραύματα των Μ.Κ.2 και Μ.Κ.3». Η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι άτομο λευκού ποινικού μητρώο καθώς επίσης ότι υπάρχει ειδικός χώρος κράτησης ανηλίκων εντός των Κεντρικών Φυλακών στη Λευκωσία. Ο δικηγόρος του κατηγορούμενου κατά τον μετριασμό παρέδωσε στο Δικαστήριο γραπτό κείμενο στο οποίο καταγράφεται μεταξύ άλλων ότι ο κατηγορούμενος τον οποίο εκπροσωπεί εκφράζει μέσω του ιδίου την απολογία και την ειλικρινή μεταμέλειά του. Καταγράφεται επίσης ότι αυτός έχει πλέον ενηλικιωθεί αφού κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων ήταν ανήλικος και πως λόγω του γεγονότος ότι βρισκόταν στη Δημοκρατία ως ασυνόδευτος ανήλικος τελούσε ταυτόχρονα και υπό τη φροντίδα του Γραφείου Ευημερίας και διέμενε στη δομή Τερσεφάνου μαζί με άλλους ασυνόδευτους ανήλικους. Καταγράφεται επίσης ότι ο κατηγορούμενος είναι πρόθυμος να υποβληθεί στην ποινή της κοινοτικής εργασίας και πως σε περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ως αρμόζουσα ποινή αυτή της φυλάκισης δικαιολογείται να εκδοθεί διάταγμα για την αναστολή της άμεσης εκτέλεσής της. Ο κ. Φελλάς ανέφερε επίσης ότι υιοθετεί το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας στην οποία καταγράφεται ότι ο κατηγορούμενος γεννήθηκε στη Σομαλία στις 15.9.2006 και πως ουδέποτε γνώρισε τους γονείς του αφού τη φροντίδα του την είχε αναλάβει μια μακρινή συγγενής της μητέρας του. Βρίσκεται στην Κυπριακή Δημοκρατία από το 2022 και δηλώνει πρόθυμος για την έκδοση διατάγματος επιτήρησης από επιτηρητή δοκιμασίας σε συνδυασμό με διάταγμα παροχής κοινοτικής εργασίας. Μελέτησα με προσοχή και έχω λάβει υπόψη μου όλα όσα ο δικηγόρος του κατηγορούμενου εισηγήθηκε. Το Δικαστήριο κατά τη διαδικασία επιλογής του είδους της ποινής που θα επιβάλει σε μια συγκεκριμένη υπόθεση λαμβάνει υπόψη του τη σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων ως αυτή προκύπτει από την προβλεπόμενη από τον νόμο ποινή, τις συνθήκες διάπραξής τους καθώς επίσης και τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του εκάστοτε κατηγορούμενου. Επιπλέον λαμβάνει υπόψη πως σε αδικήματα στα οποία παρατηρείται αυξητική τάση διάπραξής τους η επιβολή αποτρεπτικών ποινών καθίσταται αναγκαία. Στο έργο εξατομίκευσης της ποινής είναι καθήκον του Δικαστηρίου να λαμβάνει επίσης υπόψη του όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία, περιλαμβανομένων των ατομικών συνθηκών του παραβάτη καθώς και εκείνα που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης, για εξισορρόπηση της ποινής έτσι ώστε αυτή να μη συνιστά απλώς τιμωρία αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη (Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224). Από την άλλη όμως η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν πρέπει να συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής, όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή (Μιχάλης Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 557, Hussein v. Αστυνομίας και Balampanidis v. Δημοκρατίας (ανωτέρω). Σε υποθέσεις οι οποίες πρέπει να αντιμετωπίζονται με αποτρεπτικές ποινές λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων που αυτές αφορούν ναι μεν λαμβάνονται υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του παραβάτη αλλά στον βαθμό και στην έκταση που δεν εξουδετερώνεται το αποτρεπτικό στοιχείο της ποινής. Οι παλαιότερες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου που αφορούν στην επιβολή ποινών παρέχουν ένδειξη του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής πλην όμως δεν έχουν τον δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου επειδή η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που τη συνθέτουν και των συνθηκών του εκάστοτε παραβάτη (Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1, Γεωργίου κ.ά. v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 61/2020, ημερομηνίας 14.7.2022, ECLI:CY:AD:2022:B304 και ANDREI ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 164 και 165/2022, ημερομηνίας 23.1.2023). Αναφορικά με το αδίκημα της ληστείας σχετικά είναι τα άρθρα 282 και 283 του Ποινικού Κώδικα τα οποία προνοούν τα ακόλουθα: «

1. Όποιος κλέβει κάτι και κατά ή αμέσως πριν ή αμέσως μετά το χρόνο της κλοπής, χρησιμοποιεί ή απειλεί να χρησιμοποιήσει πραγματική βία εναντίον οποιουδήποτε προσώπου ή περιουσίας, με σκοπό απόκτησης ή κατακράτησης εκείνου που εκλάπηκε ή με σκοπό αποτροπής ή εξουδετέρωσης αντίστασης που προβάλλεται εναντίον της κλοπής ή κατακράτησης αυτού, είναι ένοχος του κακουργήματος της ληστείας.
2. Όποιος διαπράττει το ποινικό αδίκημα της ληστείας υπόκειται σε φυλάκιση δεκατεσσάρων χρόνων. Αν ο υπαίτιος είναι οπλισμένος με επικίνδυνο ή επιθετικό όπλο ή όργανο ή συνοδεύεται από ένα ή περισσότερα πρόσωπα ή αν κατά ή αμέσως πριν ή αμέσως μετά το χρόνο της ληστείας, τραυματίσει, κτυπήσει, πλήξει ή χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε άλλη μορφή σωματικής βίας εναντίον άλλου, αυτός υπόκειται στην ποινή της φυλάκισης διά βίου». Το αδίκημα της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης της 4ης κατηγορίας εδράζεται στο άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα το οποίο ορίζει ότι: «Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων». Το αδίκημα της αντίστασης για ματαίωση νόμιμης σύλληψης της 5ης κατηγορίας εδράζεται στο άρθρο 244(α) του Ποινικού Κώδικα το οποίο ορίζει ότι: «
3. Όποιος (α) επιτίθεται εναντίον άλλου με σκοπό διάπραξης κακουργήματος ή αντίστασης ή ματαίωσης της νόμιμης σύλληψης ή κράτησης του εαυτού του ή άλλου για κάποιο ποινικό αδίκημα ή . είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων». Από τις πιο πάνω ανώτατες ποινές προκύπτει ότι τα επίδικα αδικήματα είναι σοβαρά, σοβαρότερο δε όλων είναι αυτό της ληστείας το οποίο τιμωρείται με ποινή φυλάκισης διά βίου. Στα πλαίσια προσδιορισμού του είδους της κατάλληλης ποινής στην παρούσα υπόθεση λαμβάνω υπόψη μου τη σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων ως αυτή προκύπτει από την προβλεπόμενη για καθένα από αυτά ανώτατη ποινή. Από το πιο πάνω προκύπτει επίσης πως η ποινή που θα επιβληθεί είναι αναγκαίο να αντανακλά την αυστηρότητα με την οποία πρέπει να αντιμετωπίζονται αδικήματα όπως αυτό της ληστείας στην οποία προέχει το στοιχείο της αποτρεπτικότητας της ποινής. Λαμβάνω επίσης υπόψη μου ότι ως προκύπτει από τη σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου υπάρχει αυξητική τάση στη διάπραξη του αδικήματος της ληστείας (Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 13, Φανάρας κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 50, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 411, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1986)2 Α.Α.Δ. 224, Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342, Urgur ν. Αστυνομίας

(2012)2 A.A.Δ. 189 και ΙPPOKRATIS GIANNAKOV ν. Δημοκρατίας

(2014)2 Α.Α.Δ. 137) η οποία καθιστά αναγκαία την επιβολή αυστηρών ποινών για το εν λόγω αδίκημα. Έχω περαιτέρω υπόψη μου ότι ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος ύστερα από ακροαματική διαδικασία. Αυτό, βέβαια, δεν επιβαρύνει τη θέση του, αλλά του στερεί το δικαίωμα σε περαιτέρω επιείκεια ένεκα παραδοχής (SEFIK YUSUF ν. Δημοκρατίας

(2016)2 Α.Α.Δ. 140). Ως μετριαστικούς παράγοντες στην παρούσα υπόθεση λαμβάνω υπόψη μου το νεαρό της ηλικίας του κατηγορούμενου, το λευκό του ποινικό μητρώο, το γεγονός ότι μεγάλωσε χωρίς τη φροντίδα των γονέων του τους οποίους δεν γνώρισε καθώς επίσης ότι τα επίδικα αδικήματα τελέστηκαν χωρίς προσχεδιασμό. Έχω επίσης υπόψη μου πως παρά το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος σήμερα είναι ενήλικας εξακολουθεί να τυγχάνει εφαρμογής ο Ν.55(I)/2021 αφού κατά τον χρόνο της διάπραξης των επίδικων αδικημάτων αυτός ήταν ανήλικος. Σκοπός του πιο πάνω νόμου είναι η εγκαθίδρυση συστήματος δικαιοσύνης φιλικού προς τα παιδιά το οποίο θα τα μεταχειρίζεται σύμφωνα με τις αρχές και διατάξεις της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η οποία κυρώθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία με τον Περί της Συμβάσεως Περί των Δικαιωμάτων του Παιδιού (Κυρωτικό) Νόμο 5(ΙΙΙ)/2000. Λόγω των πιο πάνω το Δικαστήριο λαμβάνει πρώτιστα υπόψη του το συμφέρον του παιδιού και την αρχή ότι η στέρηση της ελευθερίας του συνιστά έσχατο μέτρο καθώς ο βασικός σκοπός είναι η αναμόρφωση και επανένταξη του παιδιού στην κοινωνία και όχι η τιμωρία του (βλ. επίσης άρθρα 3, 37(β) και 40 του Ν.5(ΙΙΙ)/2000 και άρθρο 5 του Ν.55(Ι)/2021). Προς διασφάλιση των ανωτέρω αρχών σε σχέση με την επιβολή ποινής, το άρθρο 88 του Ν.55(Ι)/2021 προνοεί για τα ακόλουθα μέτρα και ποινές που έχει εξουσία να επιβάλει το Δικαστήριο Παιδιών σε περίπτωση που κρίνει ένοχο παιδί σε σύγκρουση με τον νόμο: «(α) Επίπληξη του παιδιού∙ (β) επιβολή προστίμου· (γ) επιβολή καταβολής των εξόδων ή/και ειδικές αποζημιώσεις στο θύμα από το παιδί· (δ) διάταγμα που υποχρεώνει τους ασκώντες τη γονική μέριμνα αυτού να καταβάλει αποζημίωση στο θύμα· (ε) διάταγμα γονικής επιτήρησης· (στ) διάταγμα κοινοτικής επιτήρησης· (ζ) διάταγμα κράτησης σε χώρο κράτησης παιδιών∙ (η) αναστολή ποινής κράτησης∙ (θ) διάταγμα παρακολούθησης με ηλεκτρονικό βραχιόλι∙ (ι) διάταγμα υποχρεωτικής συνεργασίας του παιδιού με οποιαδήποτε δημόσια αρχή∙ (ια) διάταγμα θεραπείας σε κέντρο θεραπείας ουσιοεξάρτησης αδειοδοτημένο από την Αρχή Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων Κύπρου, σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Θεραπείας Κατηγορούμενων Χρηστών ή Ουσιοεξαρτημένων Νόμου.» Η λειτουργός του Γραφείου Ευημερίας στην έκθεσή της εισηγείται την έκδοση διατάγματος επιτήρησης, το οποίο να περιλαμβάνει πρόγραμμα εκπαίδευσης και εκμάθησης της ελληνικής και αγγλικής γλώσσας σε συνδυασμό με εκτέλεση κοινοτικής εργασίας, η οποία θα ήταν προς όφελος του κατηγορούμενου για την ομαλή επανένταξή του στην κοινωνία, καταδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο την ανάγκη για επιτήρησή του από τις κρατικές αρχές. Επισημαίνω δε ότι σύμφωνα με το άρθρο 89 του Ν.55(Ι)/2021 σκοπός της ετοιμασίας της έκθεσης είναι για να «βοηθήσει το Δικαστήριο στον καθορισμό της κατάλληλης ποινής ή άλλου τρόπου αντιμετώπισης του παιδιού» καθώς η επιβολή και επιμέτρηση της ποινής παραμένει αποκλειστικό καθήκον του Δικαστηρίου. Στην παρούσα υπόθεση ο κατηγορούμενος είναι πρόσωπο το οποίο τόσο πριν όσο και κατά τον χρόνο της διάπραξης των αδικημάτων τελούσε ήδη υπό την επίβλεψη και φροντίδα του Γραφείου Ευημερίας λόγω του γεγονότος ότι βρίσκεται στην Κυπριακή Δημοκρατία ως ασυνόδευτος ανήλικος. Έχοντας υπόψη μου το πιο πάνω κρίνω πως η επιβολή σε αυτόν της υποχρέωσης συμμόρφωσης με ένα διάταγμα επιτήρησης τη στιγμή που αυτός ούτως ή άλλως βρισκόταν υπό την επίβλεψη και κηδεμονία του Γραφείου Ευημερίας θα συνιστούσε μέτρο και ποινή χωρίς αποτρεπτικό χαρακτήρα τόσο για τον ίδιο όσο και για άλλους ασυνόδευτους ανήλικους οι οποίοι βρίσκονται υπό την επίβλεψη και κηδεμονία του Γραφείου Ευημερίας. Έχω υπόψη μου ότι ο Ν.55(Ι)/2021 αποσκοπεί αφενός στην προστασία των δικαιωμάτων του παιδιού και την επανένταξη του ανήλικου παραβάτη στην κοινωνία και αφετέρου ότι δεν πρέπει ο εν λόγω νόμος να εφαρμόζεται κατά τρόπο που να επιτρέπει ή να ενθαρρύνει τους ανήλικους να παρανομούν εκμεταλλευόμενοι την επιεική μεταχείριση τους από το σύστημα δικαιοσύνης. Κάτι τέτοιο θα καταστρατηγούσε ακριβώς τους ίδιους τους σκοπούς του Ν.55(Ι)/2021 και θα έθετε σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια και το κράτος δικαίου. Θα πρέπει να τονισθεί επίσης πως σε σοβαρά αδικήματα όπως τα επίδικα το νεαρό της ηλικίας ενός ανήλικου κατηγορούμενου δεν υπερφαλαγγίζει τον γενικότερο σκοπό της ποινής προς αποτροπή διάπραξης τέτοιων αδικημάτων. Στην υπόθεση Velcu ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 100/2019, ημερ. 20.1.2020, ECLI:CY:AD:2020:B21, το Ανώτατο Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη του τον Ν.5(ΙΙΙ)/2000 και τις πρόνοιες της Σύμβασης Περί των Δικαιωμάτων του Παιδιού, σε σχέση με ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε σε κατηγορούμενο ηλικίας 16 ετών, ανέφερε, μεταξύ άλλων, και τα εξής: «Η αναγκαιότητα, όμως, για επιτέλεση του σκοπού της αναμόρφωσης, δεν μπορεί να εξουδετερώνει τους υπόλοιπους στόχους της επιβολής ποινής που αφορούν στην αποτροπή διάπραξης αδικημάτων, τόσο από τον ίδιο τον κατηγορούμενο, όσο και από τρίτους, και, επιπλέον, στοχεύει στην προστασία του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου από συμπεριφορές όπως αυτές του εφεσείοντα. Δεν θα ήταν ορθό το νεαρό της ηλικίας ενός κατηγορουμένου να θεωρηθεί ότι αποτελεί παράγοντα αποφυγής των συνεπειών του νόμου και απουσίας επιβολής οποιασδήποτε ποινής». Για να δύναται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή κράτησης, ως είναι το λεκτικό το οποίο χρησιμοποιεί ο σχετικός νόμος, θα πρέπει (α) ο κατηγορούμενος να έχει συμπληρώσει το 16ο έτος της ηλικίας του, (β) να έχει εξεταστεί η δυνατότητα επιβολής άλλης ποινής ή μέτρου, (γ) ο κατηγορούμενος να έχει εκπροσωπηθεί από δικηγόρο (άρθρο 119

(2)του Ν.55(Ι)/2021) και (δ) η κατηγορούσα αρχή να έχει δηλώσει ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος θα κρατείται σε ειδικό χώρο κράτησης εντός των φυλακών. Στην παρούσα υπόθεση, ο κατηγορούμενος συμπλήρωσε το 16ο έτος της ηλικίας του αφού γεννήθηκε στις 15.9.2006 και εκπροσωπήθηκε δεόντως από δικηγόρο. Επίσης, η κατηγορούσα αρχή δήλωσε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι υπάρχει τέτοιος ειδικά διαμορφωμένος χώρος κράτησης εντός των φυλακών για την κράτηση ανηλίκων. Όσον αφορά τη δυνατότητα επιβολής άλλης ποινής, σημειώνω ότι στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας δεν υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά ή εισήγηση σε σχέση με την καταλληλότητα οποιουδήποτε μέτρου ή ποινής, πέραν του διατάγματος επιτήρησης, το οποίο, για τους λόγους που αναφέρθηκαν ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ως ανεπαρκές μέτρο και ποινή για να επιβληθεί στην παρούσα υπόθεση. Συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα τα ανωτέρω, ήτοι τις συνθήκες διάπραξης των επίδικων αδικημάτων, τη φύση και τη σοβαρότητά τους καθώς επίσης και τους μετριαστικούς παράγοντες που καταγράφονται πιο πάνω και λαμβάνοντας περαιτέρω υπόψη μου την ηλικία του κατηγορούμενου, τον βαθμό ωριμότητάς του, το περιβάλλον και τις συνθήκες διαβίωσης και ανατροφής του, κρίνω πως υπό τις περιστάσεις κατάλληλη ποινή και μέτρο για τις κατηγορίες στις οποίες καταδικάστηκε είναι αυτή της κράτησης. Η σοβαρότητα των αδικημάτων, οι συνθήκες διάπραξής τους και η ανάγκη για γενική πρόληψη και αποτροπή άλλων επίδοξων παραβατών δεν επιτρέπουν την επιβολή άλλου είδους ποινής ή μέτρου καθότι σε διαφορετική περίπτωση θα στέλνονταν λανθασμένα μηνύματα ειδικά στους ανήλικους αλλά και στην κοινωνία γενικότερα. Βεβαίως, αν και τα ανωτέρω ελαφρυντικά του κατηγορούμενου δεν είναι ικανά να μετατρέψουν το είδος της ποινής, εντούτοις λαμβάνονται δεόντως υπόψη με αποτέλεσμα η ποινή να μειώνεται. Έχω επίσης υπόψη μου ότι ο κατηγορούμενος λόγω του νεαρού της ηλικίας του επωφελείται ήδη από τον νομοθέτη με μειωμένη ποινής κράτησης η οποία δεν μπορεί να υπερβαίνει το ήμισυ της προβλεπόμενης από τον Νόμο ποινής και σε περίπτωση που η ποινή που προβλέπεται είναι η ισόβια κάθειρξη, όπως στην παρούσα για το αδίκημα της ληστείας, τα δέκα

(10)έτη (άρθρο 119

(3)του Ν.55(Ι)/2021). Συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων χωρίς να παραγνωρίζω τους πιο πάνω μετριαστικούς παράγοντες, κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή είναι αυτή της κράτησης, ως είναι ο όρος τον οποίο χρησιμοποιεί το άρθρο 88 του Ν.55(Ι)/2021. Κρίνω ως αρμόζουσες ποινές τις ακόλουθες: · Στη 2η κατηγορία ποινή κράτησης 18 μηνών · Στην 4η κατηγορία ποινή κράτησης 3 μηνών · Στην 5η κατηγορία ποινή κράτησης 2 μηνών Οι ως άνω ποινές να συντρέχουν. Έχοντας επιβάλει στον κατηγορούμενο ποινή κράτησης κάτω των 3 ετών προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω το θέμα της αναστολής της ποινής που του επιβλήθηκε. Το θέμα τούτο ανήκει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και σχετικές είναι οι πρόνοιες του άρθρου 3

(2)του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε από τον Νόμο 186(Ι)/2003 καθώς επίσης και οι αρχές που έχει καθιερώσει η νομολογία επί του θέματος (Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ρομίνας Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161). Επιβληθείσα ποινή φυλάκισης μη υπερβαίνουσα τα 3 έτη είναι δυνατό να ανασταλεί εφόσον αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης ή και από τα προσωπικά περιστατικά ενός κατηγορούμενου. Σχετικά με το ζήτημα της αναστολής ποινής φυλάκισης στην υπόθεση Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 930 λέχθηκε ότι «κατά την εξέταση του ζητήματος, σημαντικό ερώτημα είναι κατά πόσο η ανασταλείσα ποινή θα αντικατοπτρίζει την αντικειμενική σοβαρότητα του αδικήματος και θα εξυπηρετήσει τους πολλαπλούς σκοπούς της τιμωρίας». Στην πολύ πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Απέργη ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 64/2023, ημερ. 22.6.2023 έγινε αναφορά στην υπόθεση Νεοφύτου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 9/2021, ημερ. 29.7.2021 στην οποία εξηγήθηκε ότι ποινή φυλάκισης, ακόμα και εκεί όπου θα μπορούσε να θεωρηθεί και αυστηρή λόγω του ύψους της, μπορεί να απωλέσει το στοιχείο της αποτροπής εφόσον ανασταλεί, ακόμα και να καταστεί ανεπαρκής για την τιμωρία του καταδικασθέντα. Έχοντας υπόψη μου τις πρόνοιες του άρθρου 3

(2)του Νόμου 95/1972, όπως τροποποιήθηκε από τον Νόμο 186(Ι)/2003 και τις αρχές που έχει καθιερώσει η νομολογία επί του θέματος (Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ρομίνας Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161) και λαμβάνοντας περαιτέρω υπόψη μου τη φύση και τη σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων και κυρίως αυτού της 2ης κατηγορίας κρίνω ότι στην παρούσα υπόθεση δεν δικαιολογείται όπως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκηθεί υπέρ της αναστολής της ποινής που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο. Κρίνω περαιτέρω πως αναστολή της ποινής δεν θα αντικατόπτριζε τη σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων, δεν θα εξυπηρετούσε την παράμετρο της αποτροπής και θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα για αυτού του είδους τη συμπεριφορά. Η ποινή κράτησης που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο να εκτελεστεί άμεσα. Ο χρόνος κράτησης μειώνεται για το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση ήτοι από τις 31.5.2024. (Υπ.) ........... Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο