Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. ODYSSEAS SARIDIS, Αρ. Υπόθεσης: 17238/2024, 12/12/2024

(1)του Ποινικού Κώδικα (2η κατηγορία), το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας και κλοπής αντικειμένων συνολικής αξίας €1.120 κατά παράβαση των άρθρων 255, 262, 291 και 292(α) του Ποινικού Κώδικα (3η κατηγορία), το αδίκημα της κατοχής διαρρηκτικών οργάνων κατά τη διάρκεια της ημέρας με σκοπό τη διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση του άρθρου 296(δ) του Ποινικού Κώδικα (4η κατηγορία) και το αδίκημα της μεταφοράς μάχαιρας εκτός κατοικίας κατά παράβαση των άρθρων 82

(2)και 85 του Ποινικού Κώδικα (5η κατηγορία) αντίστοιχα. Μετά που η υπόθεση ορίστηκε για τις 19.12.2024 η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής υπέβαλε αίτημα όπως ο κατηγορούμενος παραμείνει υπό κράτηση λόγω κινδύνου φυγοδικίας και λόγω κινδύνου διάπραξης νέων αδικημάτων. Πρόκειται για 2 λόγους για τους οποίους δικαιολογείται να διαταχθεί η κράτηση ενός κατηγορούμενου οι οποίοι όμως δεν είναι αναγκαίο να συντρέχουν σωρευτικά. Στο εν λόγω αίτημα ο κατηγορούμενος διά του δικηγόρου του έφερε ένσταση. Προς υποστήριξη του αιτήματος της κατηγορούσας αρχής η εκπρόσωπός της κατέθεσε σε 3 διαφορετικές δέσμες, οι οποίες σημειώθηκαν ως Έγγραφο Α, Β και Γ αντίστοιχα, μέρος του μαρτυρικού υλικού το οποίο στη συνέχεια ανέλυσε και παρέπεμψε σε συγκεκριμένες σελίδες από τις καταθέσεις οι οποίες λήφθηκαν και στις οποίες, κατά την εισήγησή της, φαίνεται η παρουσία του κατηγορούμενου στον επίδικο τόπο κατά τον επίδικο χρόνο και η εμπλοκή του στη διάπραξη των επίδικων αδικημάτων. Αναφέρθηκε επίσης στις Εκθέσεις Πραγματογνωμοσύνης του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου (Ι.Ν.Γ.Κ.) οι οποίες περιλαμβάνονται στα Έγγραφα Α και Β από τις οποίες εισηγήθηκε ότι προκύπτει και πάλι σύνδεση του κατηγορούμενου με τους χώρους που υπάρχει ισχυρισμός ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε τα επίδικα αδικήματα. Η κα Γιάλλουρου εισηγήθηκε ότι η σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων είναι πρόδηλη αφού για το αδίκημα της 1ης κατηγορίας προνοείται ποινή φυλάκισης 7 ετών καθώς επίσης ότι από το εν λόγω μαρτυρικό υλικό προκύπτει πιθανότητα καταδίκης του κατηγορούμενου και σε μια τέτοια περίπτωση, λαμβανομένης υπόψη και της σχετικής νομολογίας, αναμένεται να του επιβληθεί μακράς διάρκειας ποινή φυλάκισης. Αναφορικά με τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων από τον κατηγορούμενο σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος, η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής παρέπεμψε στο Έγγραφο Δ το οποίο αποτελείται από το ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου και τα αντίγραφα των κατηγορητηρίων άλλων υποθέσεων τις οποίες αυτός αντιμετωπίζει το επίσης κατέθεσε στο Δικαστήριο. Εισηγήθηκε ότι η καταδίκη του κατηγορούμενου στην υπόθεση με αρ. 12562/2023 του Ε.Δ. Λάρνακας σε 4 κατηγορίες για τα αδικήματα της προμήθειας από άλλο πρόσωπο και της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α και Β αντίστοιχα και η εκκρεμότητα εναντίον του 3 άλλων υποθέσεων και συγκεκριμένα της υπόθεσης με αρ. 11513/2023 του Ε.Δ. Λάρνακας η οποία αφορά το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας και κλοπής, της υπόθεσης με αρ. 10861/2024 του Ε.Δ. Λάρνακας η οποία αφορά το αδίκημα της κατοχής και προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β, της υπόθεσης με αρ. 15230/2024 του Ε.Δ. Λάρνακας που αφορά το αδίκημα της κλοπής καθώς και η ύπαρξη του ποινικού φακέλου με αρ. Σ/33/2024 του Αστ. Σταθμού Ορόκλινης η οποία αφορά το αδίκημα της κατοχής διαρρηκτικών οργάνων κατά τη διάρκεια της ημέρας εναντίον του κατηγορούμενου, δεικνύουν τη ροπή του τελευταίου προς την παρανομία και δημιουργούν την ισχυρή πεποίθηση πως σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος θα διαπράξει και άλλα νέα αδικήματα. Με βάση όλα όσα ανάφερε η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής εισηγήθηκε ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για να εκδοθεί διάταγμα κράτησης του κατηγορούμενου. Από την άλλη ο δικηγόρος του κατηγορούμενου έφερε ένσταση στο ως άνω αίτημα και όταν έλαβε τον λόγο εισηγήθηκε ότι το πρωταρχικό θέμα το οποίο το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει είναι το κατά πόσο ο κατηγορούμενος σε περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος δεν θα παρουσιαστεί στη δίκη του. Εισηγήθηκε επίσης ότι η κράτηση ενός υπόδικου είναι μέτρο εξαιρετικό και πως η πρώτη επιλογή που πρέπει να έχει υπόψη του το Δικαστήριο είναι η απόλυσή του με όρους. Εισηγήθηκε περαιτέρω ο κ. Ανδρέου ότι δεν υπάρχει κίνδυνος φυγοδικίας του κατηγορούμενου επειδή από το μαρτυρικό υλικό υπάρχει εύλογη προσδοκία αθώωσής του και ως εκ τούτου δεν έχει κανένα λόγο να φυγοδικήσει, αφού αν και είναι Έλληνας υπήκοος διαμένει μαζί με την οικογένειά του στην Κυπριακή Δημοκρατία επί εικοσαετία όπου και εργάζεται. Εισηγήθηκε επίσης ότι ο κατηγορούμενος παρόλο που γνώριζε για την εναντίον του υπόθεση εδώ και ένα μήνα δεν έφυγε από τη Δημοκρατία, ένδειξη ότι δεν θα το πράξει ούτε τώρα. Εισηγήθηκε τέλος ότι η παρουσία του κατηγορούμενου μπορεί να διασφαλιστεί με άλλους όρους αντί με την κράτησή του. Ο κ. Ανδρέου δεν αμφισβήτησε ότι τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει πράγματι είναι σοβαρά. Η εξουσία του Δικαστηρίου για κράτηση ενός κατηγορούμενου πηγάζει από τα άρθρα 48 και 157 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Όταν το Δικαστήριο εξετάζει τέτοιο αίτημα πρέπει να καθοδηγείται από τη θεμελιώδη αρχή του Άρθρου 12.4 του Συντάγματος ότι ο κατηγορούμενος είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου καθώς και από το άρθρο 11.2 του Συντάγματος το οποίο ορίζει ότι κανένας δεν στερείται την ελευθερία του παρά μόνο στις περιπτώσεις που ορίζει ο νόμος (Ιωάννου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 596). Η κράτηση ενός υποδίκου μέχρι τη δίκη του ή η επιβολή όρων για να διασφαλιστεί η παρουσία του στο Δικαστήριο εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με αφετηρία την ατομική ελευθερία του ατόμου λαμβανομένου επίσης υπόψη ότι η κράτηση αποτελεί μέτρο κατ' εξαίρεση (M.S.A. v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 200/2022, ημερ. 19.9.2022, ECLI:CY:AD:2022:B362). Είναι θεμελιώδης αρχή ότι κάθε κατηγορούμενος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος εκτός εάν το Δικαστήριο για πειστικούς λόγους ήθελε αποφασίσει διαφορετικά (Γ. Μ. Πικής, Ποινική Δικονομία στην Κύπρο, 2η έκδοση, σελ. 81). Η κράτηση ενός υπόδικου καθίσταται παραδεκτή εφόσον το επιβάλλει η διασφάλιση των σκοπών της απονομής της δικαιοσύνης. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει την κράτηση ενός κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του μπορεί να ασκηθεί, εφόσον εκτιμήσει ότι συντρέχει κίνδυνος φυγοδικίας ή διάπραξης νέων αδικημάτων ή επηρεασμού μαρτύρων. Πρόκειται για 3 αυτοτελείς λόγους οι οποίοι δεν απαιτείται να συντρέχουν αλλά είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί για ένα από αυτούς (M.S.A. v. Αστυνομίας, ανωτέρω, Βασιλείου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 7, Χ'' Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 45 και Π.Τ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 87/2023, ημερ. 10.5.2023). Ο κίνδυνος φυγοδικίας εκτιμάται στη βάση των 3 αντικειμενικών κριτηρίων, ήτοι της σοβαρότητας του αδικήματος, της πιθανότητας καταδίκης και του ενδεχόμενου επιβολής αυστηρής τιμωρίας, λαμβανομένων όμως σοβαρά υπόψη και άλλων σχετικών παραγόντων που ανάγονται σε υποκειμενικά δεδομένα, όπως οι προσωπικές περιστάσεις του υπόδικου και των δεσμών του με την Κύπρο, χωρίς όμως όλα αυτά να απομονώνονται και να υπερφαλαγγίζουν το γενικότερο συμφέρον προς απονομή της δικαιοσύνης (Β.Τ.Τ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 111/2023, ημερ. 23.6.2023, ECLI:CY:AD:2023:B225, M.S.A. v. Αστυνομίας, ανωτέρω και Χ'' Δημητρίου ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω). Σκοπός της κράτησης είναι η εξασφάλιση της παρουσίας του κατηγορούμενου στη δίκη. Στην υπόθεση Στυλιανού ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 78/2024, ημερ. 8.4.2024, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Ως προς την ισχύ της μαρτυρίας, στο στάδιο αυτό δεν εξετάζεται η ύπαρξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, ούτε το Δικαστήριο προβαίνει σε οποιαδήποτε κρίση επί της δεκτότητας ή αξιολόγησης του μαρτυρικού υλικού, ούτε σε τελική διαπίστωση γεγονότων ή εξαγωγή συμπερασμάτων. Περί πιθανολόγησης και μόνον ο λόγος (βλ. Νικήτα ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 54). Το Δικαστήριο αποφασίζει κατά πόσον η πιθανότητα καταδίκης προκύπτει από το σύνολο του μαρτυρικού υλικού εκτιμώμενου στην όψη του, έστω και αν διαπιστώνεται εύλογη προσδοκία αθώωσης. Η εκτίμηση της πιθανότητας καταδίκης πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή, ούτως ώστε οι όποιες παρατηρήσεις ή σχόλια για την ισχύ του μαρτυρικού υλικού να μην επηρεάσουν ή προκαταβάλουν οτιδήποτε το οποίο ανάγεται στη δίκη (βλ. Τσεκούρα ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 32, Κουτσούδη ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 131/20 κ.α., ημερ. 20.8.2020, ECLI:CY:AD:2020:B288, Dydi v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 103/20, ημερ. 3.9.2020). Στην ως άνω υπόθεση Στυλιανού ν. Δημοκρατίας, αναφέρονται επίσης και τα ακόλουθα: «Ως θέμα αρχής συνταγματικά κατοχυρωμένης σε κάθε αίτημα για κράτηση υπόδικου η πρώτη επιλογή είναι η απόλυση υπό όρους. Η κράτηση αποτελεί μέτρο κατ' εξαίρεση (βλ. Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 130). Κατά την εξέταση αιτήματος κράτησης λόγω κινδύνου φυγοδικίας το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη (α) τη σοβαρότητα των υπό κατηγορία αδικημάτων, (β) την πιθανολόγηση καταδίκης βάσει του διαθέσιμου μαρτυρικού υλικού εκτιμώμενου στην όψη του, και (γ) την αυστηρότητα της επιβληθησομένης ποινής σε περίπτωση καταδίκης (βλ. μεταξύ άλλων, Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 45, Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 109, Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 48). Η σοβαρότητα των υπό κατηγορία αδικημάτων αποτελεί σημαίνοντα παράγοντα στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου (βλ. Θεοδωρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 139). . Το κίνητρο φυγοδικίας αυξάνεται αναλόγως της σοβαρότητας της υπόθεσης την οποία ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει. Όσο σοβαρότερες είναι οι κατηγορίες, τόσο μεγαλύτερο είναι το κίνητρο του κατηγορούμενου να αποφύγει τη δίκη του (βλ. Τσαπατσάρης ν. Αστυνομίας

(2004)2. Α.Α.Δ. 600, Σπανού κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 281). Με βάση τη νομολογία η εκτίμηση κινδύνου φυγοδικίας ουδέποτε εξετάζεται με κατά απομόνωση αναφορά στα εν λόγω αντικειμενικά κριτήρια. Πάντοτε λαμβάνονται υπόψη και συνεκτιμώνται υποκειμενικά δεδομένα προερχόμενα από το ιστορικό του υποδίκου, τον χαρακτήρα, την κατοικία, το επάγγελμα, την οικονομική του κατάσταση, τους οικογενειακούς ή άλλους δεσμούς του με την Κύπρο και τις προσωπικές του περιστάσεις (βλ. Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω))». Στην παρούσα περίπτωση η σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων είναι αδιαμφισβήτητη αφού για το αδίκημα της 1ης κατηγορίας προβλέπεται ποινή φυλάκισης 7 χρόνων, για το αδίκημα της 2ης κατηγορίας φυλάκιση 2 χρόνων ή χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και οι 2 αυτές ποινές, για το αδίκημα της 3ης κατηγορίας προβλέπεται επίσης φυλάκιση 7 χρόνων, για το αδίκημα της 4ης κατηγορίας ποινή φυλάκισης 3 χρόνων και τέλος για το αδίκημα της 5ης κατηγορίας ποινή φυλάκισης 1 χρόνου. Το μαρτυρικό υλικό στο στάδιο αυτό εκτιμάται στην όψη του και μόνο χωρίς συμπεράσματα και οριστικές απαντήσεις σε ερωτήματα με σκοπό να διαπιστωθεί από το Δικαστήριο κατά πόσο πιθανολογείται καταδίκη χωρίς να υπεισέρχεται σε θέματα αποδεκτότητας της μαρτυρίας ή αξιοπιστίας μαρτύρων. Ό,τι αποφασίζεται είναι το κατά πόσο η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής έχει τόση δύναμη ώστε να πιθανολογείται καταδίκη. Αναφορικά με τη πιθανότητα καταδίκης παραπέμπω στις εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης του Ι.Ν.Γ.Κ. που αποτελούν μέρος των Εγγράφων Α και Β στις οποίες καταγράφεται ότι συνδέθηκε ο κατηγορούμενος με τον επίδικο χώρο των διαρρήξεων των κατηγοριών 1 και 3 από το γενετικό του υλικό. Παραπέμπω επίσης και στο Έγγραφο Γ στο οποίο ο Α/Αστ. 252 στην κατάθεσή του ισχυρίζεται ότι κατά την έρευνα που διενήργησε στον κατηγορούμενο στις 4.12.2024, που είναι ο κατά τον ισχυρισμό της κατηγορούσας αρχής, χρόνος διάπραξης των αδικημάτων των κατηγοριών 4 και 5, εντόπισε στην κατοχή του κατηγορούμενου τα διαρρηκτικά όργανα και το μαχαίρι που αφορούν οι εν λόγω κατηγορίες. Δεν μου διαφεύγει η εισήγηση του κ. Ανδρέου ότι με όσα καταγράφονται στις εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης ο κατηγορούμενος δεν ταυτίστηκε ως ο μοναδικός δότης του μικτού γενετικού υλικού καθώς επίσης ότι τα αντικείμενα των κατηγοριών 4 και 5 δεν αποτελούσαν διαρρηκτικά όργανα αλλά ήταν εργαλεία εργασίας κρίνω όμως ότι αυτά είναι θέματα τα οποία φυσιολογικά ανάγονται στη δίκη και δεν είναι έργο του Δικαστηρίου στο πλαίσιο εξέτασης της πιθανολόγησης καταδίκης (Παναγή ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 152/2024, ημερ. 25.6.2024). Στην παρούσα υπόθεση εκτιμώντας τη μαρτυρία αυτή στην όψη της μπορεί να πιθανολογηθεί καταδίκη του κατηγορούμενου (Β.Τ.Τ. ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω). Επίσης σε περίπτωση καταδίκης του κατηγορούμενου για τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζει, ως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, η ποινή που αναμένεται να επιβληθεί είναι αυστηρή. Λαμβάνω επίσης υπόψη μου τα υποκειμενικά δεδομένα του κατηγορούμενου ήτοι το γεγονός ότι αν και είναι Έλληνας υπήκοος εργάζεται και διαμένει στην Κυπριακή Δημοκρατία επί εικοσαετία μαζί με την οικογένειά του. Κρίνω όμως ότι οι δεσμοί αυτοί από μόνοι τους δεν επενεργούν ως ασπίδα για τον κατηγορούμενο ώστε να υπερφαλαγγιστεί η σοβαρότητα των αδικημάτων τα οποία αντιμετωπίζει. Έχοντας υπόψη μου ότι προέχει η απονομή της ποινικής δικαιοσύνης οι επιπτώσεις της κράτησης στην προσωπική ζωή του κατηγορούμενου δεν μπορούν να υπερφαλαγγίσουν σε αυτή την περίπτωση την ανάγκη να διασφαλιστεί η παρουσία του κατά τη δίκη του και έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι υπάρχει κίνδυνος μη προσέλευσής του κατά τη δίκη του και ότι θα πρέπει να παραμείνει υπό κράτηση. Αναφορικά με τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων η πρόβλεψη για ύπαρξη και αποτίμηση κινδύνων οι οποίοι σταθμίζονται κατά την εξέταση θέματος κράτησης στη βάση της πιθανότητας διάπραξης άλλων αδικημάτων δεν μπορεί παρά να στηρίζεται είτε σε στοιχεία που προέρχονται από το ιστορικό του υποδίκου ή της υπόθεσης, είτε σε εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της. Τέτοια στοιχεία είναι η συμπεριφορά του υποδίκου σε προηγούμενες περιπτώσεις ή οι προηγούμενες καταδίκες του και μάλιστα όχι κατ' ανάγκην για παρόμοια αδικήματα αλλά και τάσεις που επιδεικνύει και ανάγονται σε κάποιο συμπέρασμα βασιζόμενο μεταξύ άλλων στο ιστορικό του ή σε άλλες περιστάσεις (βλ. Χ'' Δημητρίου ν. Δημοκρατίας, πιο πάνω). Εκείνο που μετρά είναι αν με βάση όλα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα. Για να καταδειχθεί επομένως η ύπαρξη ροπής ενός κατηγορουμένου στο έγκλημα θα πρέπει τα στοιχεία που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου να δημιουργούν ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοιος κίνδυνος (Ιωάννου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 25/2022, ημερ. 4.2.2022, ECLI:CY:AD:2022:B50). Δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία για την ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος αλλά ο κίνδυνος επανάληψης αδικήματος πρέπει να είναι ευλογοφανής (plausible) (Τσιάκκας ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 164). Το ποινικό μητρώο ενός κατηγορούμενου συμπεριλαμβάνεται στους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη ανάλογα με τον χρόνο και τις περιστάσεις διάπραξης των σχετικών αδικημάτων (Σάρρου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 81/2023, ημερ. 10.5.2023, Σπανού ν. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 281 και Πατατάρης ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 46). Δεν είναι απαραίτητη η ύπαρξη προηγούμενων καταδικών για να διαπιστωθεί ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων αλλά αρκεί η ύπαρξη άλλων υποθέσεων που εκκρεμούν εναντίον του. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου

(2001)2 Α.Α.Δ. 373 αποφασίστηκε ότι η εκκρεμότητα άλλων υποθέσεων αποτελεί παράγοντα που, όπως και οι προηγούμενες καταδίκες, μπορεί να συσταθμιστεί. Από την άλλη, ακόμα και το γεγονός προηγούμενης καταδίκης μπορεί, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης, να μην αποτελεί παράγοντα που να οδηγήσει το Δικαστήριο σε διαταγή κράτησης (Γιάγκου ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 216). Η στάθμιση πρέπει να γίνεται πάντοτε υπό το πρίσμα της κυρίαρχης αρχής ότι αφετηρία είναι η ελευθερία του ατόμου και η κράτηση πρέπει να δικαιολογείται κατά τρόπο συγκεκριμένο. Τέτοια στάθμιση εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου Δικαστηρίου (Ν.Ι. ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 246/2022, ημερ. 14.11.2022, ECLI:CY:AD:2022:B448). Στην υπόθεση Δ.Α. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 159/2022, ημερ. 29.9.2022, λέχθηκε ότι δεν «μπορεί οι ισχυρισμοί που προβάλλονται εκ μέρους των μαρτύρων κατηγορίας να αποτελέσουν τη βάση της πιθανολόγησης κινδύνου για διάπραξη νέων αδικημάτων ως εάν να επρόκειτο για αποδεδειγμένα γεγονότα». Άλλο είναι το ζήτημα της συνολικής στάθμισης των δεδομένων, περιλαμβανομένης της σοβαρότητας της υπόθεσης όπως προκύπτει από το κατηγορητήριο και την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής. Εν προκειμένω, εξετάζεται ο συγκεκριμένος κίνδυνος για διάπραξη νέων αδικημάτων (Ν.Ι. ν. Αστυνομίας, ανωτέρω) Στην υπόθεση Παναγή ν. Αστυνομίας λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου (ανωτέρω) το Ανώτατο Δικαστήριο διαφώνησε με τη θέση ότι η εκτίμηση του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων με γνώμονα εκκρεμούσες ποινικές υποθέσεις παραβιάζει το τεκμήριο της αθωότητας. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εφεσείοντος με αναφορά στην υπόθεση Oreb v. Croatia, Application No. 28824/09, ημερ. 31.10.2013, παρ. 113, υποστηρίζει τη θέση ότι η ύπαρξη εκκρεμουσών ποινικών υποθέσεων εναντίον του κατηγορούμενου δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη στην εκτίμηση του κινδύνου διάπραξης άλλων ποινικών αδικημάτων καθότι αντίκειται στο τεκμήριο της αθωότητας (βλ. και Sedji v. The Former Yogoslav Republic of Macedonia, Application No. 8784/11, ημερ. 7.6.2018, παρ. 38). Με κάθε σεβασμό, παρατηρούμε ότι στην Oreb δεν γίνεται καμία αναφορά σε προηγούμενη νομολογία του ΕΔΑΔ επί του θέματος. Η Oreb δεν φαίνεται να ακολουθείται στην Ugulava v. Georgia, Αίτηση Αρ. 5432/15, ημερ. 9.2.2023, παρ. 104, όπου «το ΕΔΑΔ έκρινε δικαιολογημένη την απόφαση του εθνικού Δικαστηρίου να λάβει υπόψη στην εκτίμηση του κινδύνου διάπραξης νέων αδικημάτων, το γεγονός ότι οι νέες κατηγορίες τις οποίες ο Αιτητής αντιμετωπίζει, προσήφθησαν εναντίον του για κατ' ισχυρισμό γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα ενόσω βρισκόταν ελεύθερος υπό όρους, εν σχέσει με άλλη ποινική διερεύνηση» (βλ. Δημοκρατία ν. Θεμιστοκλέους, Ποιν. Έφ. 84/24, ημερ. 16.4.2024). Εν όψει της διάστασης η οποία φαίνεται να υπάρχει στη νομολογία του ΕΔΑΔ επί του θέματος, το Εφετείο ακολουθεί την υπάρχουσα νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου η οποία συνάδει και με την πιο πρόσφατη νομολογία του ΕΔΑΔ. Πέραν τούτου με κάθε σεβασμό είμαστε της γνώμης ότι δεν προκύπτει παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας από την εκτίμηση του κινδύνου διάπραξης άλλων ποινικών αδικημάτων στη βάση εκκρεμουσών ποινικών υποθέσεων, καθότι το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε οποιαδήποτε οριστικά συμπεράσματα ή κρίση επί της ενοχής ή αθωότητας του κατηγορουμένου. Αναφορικά με τον κίνδυνο διάπραξης νέων αδικημάτων λαμβάνοντας υπόψη μου την καταδίκη του κατηγορούμενου στην υπόθεση με αρ. 12562/2023 του Ε.Δ. Λάρνακας σε 4 κατηγορίες για τα αδικήματα της προμήθειας από άλλο πρόσωπο και της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α και Β αντίστοιχα που τελέστηκαν στις 24.1.2023 καθώς και την εκκρεμότητα εναντίον του της υπόθεσης με αρ. 11513/2023 του Ε.Δ. Λάρνακας η οποία αφορά το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας και κλοπής το οποίο φέρεται να τελέστηκε στις 28 - 29.8.2017, της υπόθεσης με αρ. 10861/2024 του Ε.Δ. Λάρνακας η οποία αφορά τα αδικήματα της κατοχής και προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β που φέρονται να τελέστηκαν στις 2.3.2024 και της υπόθεσης με αρ. 15230/2024 του Ε.Δ. Λάρνακας που αφορά το αδίκημα της κλοπής που φέρεται να τελέστηκε στις 25.9.2023 καθώς και την ύπαρξη του ποινικού φακέλου με αρ. Σ/33/2024 του Αστ. Σταθμού Ορόκλινης η οποία αφορά το αδίκημα της κατοχής διαρρηκτικών οργάνων κατά τη διάρκεια της ημέρας το οποίο φέρεται να τελέστηκε στις 8.10.2024 και τέλος ότι τα επίδικα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης φέρονται να διαπράχθηκαν στις 20.9.2024 και 4.12.2024 κρίνω ότι τα πιο πάνω δεικνύουν τη ροπή του προς την παρανομία και μου δημιουργούν την ισχυρή πεποίθηση πως σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος θα διαπράξει και άλλα νέα αδικήματα. Λόγω των πιο πάνω κρίνω ότι στην παρούσα υπόθεση η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει την κράτηση του κατηγορούμενου δικαιολογείται να ασκηθεί προς την έγκριση του αιτήματος της κατηγορούσας αρχής. Λόγω των πιο πάνω ο κατηγορούμενος να παραμείνει υπό κράτηση μέχρι τη δίκη του. (Υπ.) ........... Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο