ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. PETYA SVETOZAROVA ATANASOVA κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 9750/22, 19/2/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Σύνθεση Κακουργιοδικείου : Λ. Μουγής, Π.Ε.Δ. Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ. Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 9750/22 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν.
- ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΥ
- PETYA SVETOZAROVA ATANASOVA Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 19 Φεβρουαρίου
- Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Ο κ. Μ. Κουτσόφτας. Για την Κατηγορούμενη 2: Ο κ. Κ. Χριστοφόρου. Κατηγορούμενη 2 παρούσα. Π Ο Ι Ν Η (EX-TEMPORE) Η κατηγορούμενη 2 έχει βρεθεί ένοχη με δική της παραδοχή στο αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας εν καιρώ νυκτός κατά παράβαση των άρθρων 255, 291 και 292 (α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, κατηγορείται ότι μεταξύ των ημερομηνιών 20/9/2021 και 21/9/2021 σε άγνωστη ημερομηνία και ώρα, στην οδό [ ] της Επαρχίας Λάρνακας, κατά τη διάρκεια της νύχτας διέρρηξε και εισήλθε στην οικία του Φοίβου Πέτρου από τη Λάρνακα και έκλεψε το χρηματικό ποσό των 150 ευρώ. Τα γεγονότα που συνθέτουν τη διάπραξη του αδικήματος, τέθηκαν από πλευράς κατηγορούσας αρχής και τα οποία έχουν ως ακολούθως: «Τα γεγονότα ως το κατηγορητήριο. Παραπονούμενος στην παρούσα υπόθεση είναι ο Φοίβος Πέτρου, συνταξιούχος, ιδιοκτήτης της κατοικίας στην οδό [ ] 4, Λάρνακα. Στις 21/09/21 καταγγέλθηκε στο ΤΑΕ Λάρνακας από τον Φοίβο Πέτρου, παραπονούμενο στην παρούσα υπόθεση, ότι μεταξύ των ημερομηνιών 20-21/09/21 και μεταξύ των ωρών 21:00 με 06:30, ενώ κοιμόταν στην οικία του, άγνωστοι διέρρηξαν την οικία του και έκλεψαν το ποσό των 150 ευρώ. την ίδια μέρα, ο Α/1766 κ. Μουττάς του ΤΑΕ Λάρνακας, μετέβηκε στη σκηνή και διαπίστωσε ότι οι δράστες πέτυχαν είσοδο από κλειστό απασφάλιστο συρτό αλουμινένιο παράθυρο με τη χρήση σωματική βίας. Η σκηνή εξετάστηκε και παραλήφθηκαν μία απόσπαση αποτυπώματος του δεξιού συρτού αλουμινένιου παραθύρου, από το οποίο πέτυχαν είσοδο οι δράστες και μία δειγματοληψία. Το τεκμήριο απεστάλη στο ΥΠΕΓΕ Αρχηγείου Αστυνομίας και διαπιστώθηκε ότι ταυτίζεται με τα αποτυπώματα της κατηγορούμενης. Ακολούθως στις 25/10/21 εναντίον της κατηγορούμενης εκδόθηκε δικαστικό ένταλμα σύλληψης για τα αδικήματα τα οποία διερευνώνται εναντίον της και τα στοιχεία της τοποθετήθηκαν στο κατάλογο stop list. Στη συνέχεια, στις 12/05/22 και περί ώρα 06:00 ο Λοχίας 2753 Π. Χρυσοστόμου του ΟΠΕ Λάρνακας, εντόπισε και συνέλαβε την κατηγορούμενη δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης που εκκρεμούσε εναντίον της. Αφού πληροφορήθηκε τους λόγους της σύλληψης και της επιστήθηκε η προσοχή της στο Νόμο απάντησε «Δεν παραδέχομαι». Ακολούθως την ίδια μέρα η Α/544 Χρ. Πέτρου του ΤΑΕ Λάρνακας, έλαβε από την κατηγορούμενη τα δακτυλικά της αποτυπώματα τα οποία αργότερα στάληκαν για σύγκριση με την υπό αναφορά απόσπαση αποτυπώματος στο εργαστήριο δακτυλοσκοπίας του ΥΠΕΓΕ. Στη συνέχεια την ίδια μέρα ο Α/3238 Χ. Κυριάκου του ΤΑΕ Λάρνακας, ανέκρινε γραπτώς την κατηγορούμενη με τη μέθοδο ερωτοαπαντήσεων. Της υποβλήθηκαν συνολικά 15 ερωτήσεις στις οποίες απάντησε αλλά αρνήθηκε ενοχή. Ακολούθως την ίδια μέρα, ο α/3238, κατηγόρησε γραπτώς την κατηγορούμενη για το αδίκημα της νυκτερινής διάρρηξης και κλοπής 150 ευρώ, αφού της επιστήθηκε η προσοχή της στο νόμο απάντησε «ότι έχω να πω, θα το πω στο Δικαστήριο». Ακολούθως απολύθηκε της κράτησης της». Έχει τεθεί τέλος από πλευράς κατηγορούσας αρχής, ότι η κατηγορούμενη βαρύνεται με 4 προηγούμενες καταδίκες, ως αυτές περιγράφονται στο ποινικό της μητρώο που κατατέθηκε ως Έγγραφο Α. Οι προηγούμενες καταδίκες αφορούν τις υποθέσεις 7575/16, 12629/18, 5498/20 και 2155/
- Να τεθεί εδώ ότι στην κατηγορούμενη είχε δοθεί Προεδρική χάρη, με αποτέλεσμα να έχει αποφυλακιστεί κατά την τελευταία της καταδίκη πιο σύντομα από την ημερομηνία κατά την οποία θα αποφυλακιζόταν σε κανονικές συνθήκες και με αποτέλεσμα να παραμένουν προς έκτιση ακόμα 87 ημέρες. Ο συνήγορος υπεράσπισης αγορεύοντας για σκοπούς μετριασμού της ποινής, υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας, όπου αναφέρονται οι προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις της κατηγορούμενης. Είναι ηλικίας 43 ετών και κατάγεται από τη Βουλγαρία. Είναι άγαμη και άτεκνη. Είναι το μεγαλύτερο από τα 2 παιδιά τα οποία απέκτησαν οι γονείς της οι οποίοι διαμένουν στην Κύπρο πέραν των 20 ετών. Η ίδια παρέμεινε στη Βουλγαρία με τους παππούδες της, ενώ επανασυνδέθηκε με τους γονείς της και εγκαταστάθηκε στην Κύπρο το
- Οι γονείς της ήρθαν σε οριστική διάσταση πριν 10 χρόνια, χωρίς όμως να έχουν προχωρήσει στην έκδοση διαζυγίου. Ο πατέρας της τα τελευταία 2 χρόνια έχει διαγνωστεί με καρκίνο και ακολουθεί θεραπείες και στο παρόν στάδιο δεν εργάζεται. Η μητέρα της εργάζεται ως νοσηλεύτρια σε ιδιωτική κλινική και η μικρότερη της αδελφή διαμένει με την οικογένειά της στην Αγγλία. Η κατηγορούμενη ολοκλήρωσε τη φοίτησή της σε σχολείο στη Βουλγαρία και όταν ήρθε στην Κύπρο εργάστηκε ως σερβιτόρα στην Αγία Νάπα, Λευκωσία και Λάρνακα. Σε ηλικία 27 ετών άρχισε να προβαίνει σε χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών, με την εξάρτησή της να διαρκεί 10 χρόνια, γεγονός το οποίο την οδήγησε σε περαιτέρω αντικοινωνική συμπεριφορά. Κατάφερε να διακόψει τη χρήση ηρωίνης χωρίς να ενταχτεί σε οποιοδήποτε πρόγραμμα απεξάρτησης. Κατ' εκείνη την περίοδο διαγνώστηκε με ηπατίτιδα, όμως ακολούθησε θεραπευτική αγωγή και η κατάσταση της υγείας της έχει πλέον αποκατασταθεί. Τα τελευταία 9 χρόνια διατηρεί δεσμό με Κύπριο και η συμβίωσή της είχε σαν αποτέλεσμα τον υποτροπιασμό στη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών. Ο κ. Χριστόφορου κάλεσε το Δικαστήριο όπως λάβει περαιτέρω υπόψιν του την παραδοχή της κατηγορούμενης, κάτι το οποίο διασώζει πολύτιμο Δικαστικό χρόνο, αλλά καταδεικνύει και την έμπρακτη μεταμέλεια και απολογία της κατηγορούμενης. Ένα άλλο στοιχείο το οποίο κατά τον κ. Χριστόφορου το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψιν του, είναι το χαμηλό κοινωνικό επίπεδο της κατηγορούμενης και το ότι ήταν χρόνια χρήστης ναρκωτικών. Μάλιστα κατά το χρόνο διάπραξης του αδικήματος, άρχισε πρόγραμμα αποτοξίνωσης και απεξάρτησης. Είχε και συνεχίζει να έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, τα οποία αποτέλεσαν το λόγο για τη διάπραξη του αδικήματος το οποίο έχει δηλώσει παραδοχή. Από την ημερομηνία όμως που τελεί υπόδικος στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης, έχει απαλλαχτεί από τις κακές συνήθειες και εξαρτήσεις του παρελθόντος και εκφράζει την υπόσχεση ότι θα κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια, όχι μόνο για να παραμείνει μακριά από τις εξαρτησιογόνες ουσίες, αλλά και να ενταχτεί ως κανονικό μέλος στην κοινωνία. Αναφερόμενος στις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος, ο κ. Χριστόφορου κάλεσε το Δικαστήριο να προσμετρήσει τον επιπόλαιο και ερασιτεχνικό τρόπο που η κατηγορούμενη ενήργησε, κάτι που δείχνει ότι η κατηγορούμενη δεν είναι σκληρός ή επαγγελματίας εγκληματίας, αλλά πρόσωπο το οποίο ερασιτεχνικά παρέβηκε το Νόμο. Κάλεσε τέλος το Δικαστήριο ο κ. Χριστόφορου να λάβει υπόψιν του το χρόνο που η κατηγορούμενη τελεί υπό κράτηση και να συνυπολογιστεί κατά την επιβολή της ποινής. Χωρίς αμφιβολία, το αδίκημα στο οποίο έχει βρεθεί ένοχη η κατηγορούμενη, είναι σοβαρό. Η σοβαρότητά του αντικατοπτρίζεται από την ποινή που προβλέπεται από το νόμο, όπου για το αδίκημα της διάρρηξης εν καιρώ νυκτός, η προβλεπόμενη ποινή είναι αυτή της φυλάκισης των 10 ετών. Είναι περαιτέρω αδικήματα τα οποία διαπράττονται με ιδιαίτερη συχνότητα και λαμβάνουμε γνώση από τον πολύ μεγάλο αριθμό υποθέσεων που καταχωρούνται ενώπιον των Δικαστηρίων. Σύμφωνα δε με τη νομολογία, σε αδικήματα της εξεταζόμενης φύσης, πρέπει να επιβάλλονται αποτρεπτικές ποινές λόγω του ότι οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα, είναι στην πρώτη γραμμή εγκληματικότητας (βλ. Balampanidιs ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 210/18, ημερομηνίας 10/5/2019), ECLI:CY:AD:2019:B
- Στην υπόθεση Gheorghe Lucian και Άλλοι ν. Δημοκρατίας
(2013)2 ΑΑΔ 824, καταδεικνύεται η σοβαρότητα των αδικημάτων που στρέφονται κατά της περιουσίας από τα ακόλουθα: «Στις πλέον πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με υποθέσεις διάρρηξης και κλοπής, επανατονίσθηκε, η χωρίς σημεία κάμψης συνεχόμενη αυξητική τάση των διαρρήξεων και κλοπών, γεγονός που κλονίζει την ασφάλεια που πρέπει να αισθάνεται κάθε πολίτης ενός εύνομου κράτους, (Φραντζίδης ν. Αστυνομίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 146). Παρόμοια επισήμανση ως προς το γεγονός ότι αδικήματα της φύσεως αυτής απασχολούν σχεδόν καθημερινά τα Δικαστήρια, με αποτέλεσμα οι ποινές που επιβάλλονται να πρέπει να είναι αποτρεπτικές, έγινε και στις υποθέσεις Bukowski και άλλος v. Αστυνομίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 92. Στην δε Φράγκου ν. Αστυνομίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 13, το Εφετείο αρνήθηκε να παρέμβει στην καταδίκη από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας του εφεσείοντα σε συνολική ποινή φυλάκισης 15 μηνών σε 22 κατηγορίες διάρρηξης και κλοπής, ενώ εξέτιε και ποινή φυλάκισης 2½ ετών, η οποία επιβλήθηκε σε 26 κατηγορίες διάρρηξης και κλοπής. Το συνολικό ποσό που απεσπάσθη από την καταδίκη του στις 22 κατηγορίες ήταν €8.000. Κρίθηκε ότι η αρχή της συνολικότητας του ποινικού μέτρου δεν είχε παραβιαστεί στην υπόθεση εκείνη, η δε ποινή των 15 μηνών φυλάκισης που επιβλήθηκε για τις 22 κατηγορίες, χαρακτηρίστηκε και επιεικής.» Αναφορά μπορεί να γίνει και στην Τσιλικίδης ν. Αστυνομίας
(2013)2 Α.Α.Δ. 272 στην οποία το Εφετείο απέρριψε την έφεση κατά της ποινής των τριών ετών που επιβλήθηκε σε άτομο ηλικίας 23 ετών με λευκό ποινικό μητρώο για έξι διαρρήξεις και κλοπές που απέφεραν στον εφεσείοντα τιμαφλή και μετρητά ύψους €64.000 περίπου, από τα οποία τίποτε δεν επιστράφηκε στους δικαιούχους. Το Εφετείο τόνισε εκ νέου ότι κλοπές, διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα παραμένουν στην πρώτη γραμμή εγκληματικότητας, χωρίς σημεία κάμψης. Τα Δικαστήρια αντιμετωπίζουν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα εφόσον δημιουργούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαταράσσουν το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών. Περαιτέρω, στην ακόμη πιο πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην Bezanidis v. Δημοκρατίας
(2013)2 Α.Α.Δ. 785, όχι μόνο επιβεβαιώθηκαν τα πιο πάνω, αλλά έγινε αναφορά και στις υποθέσεις Πισκόπου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 342 και Κλεοβούλου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 485, στις οποίες τονίστηκε η ανάγκη για αποτροπή τόσο των ιδίων των παραβατών, όσο και της αναχαίτησης τρίτων από τη διάπραξη ομοίων ή παρομοίων εγκλημάτων. Η κατανόηση που το Δικαστήριο οφείλει να επιδεικνύει στις προσωπικές περιστάσεις του δράστη δεν υπερφαλαγγίζει την ανάγκη της αποτροπής υπό το φως των περιστατικών και της φύσης των ιδίων των αδικημάτων.» Παρά τα πιο πάνω όμως το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής δεν μειώνεται αλλά ούτε και ατονεί αφού οφείλει να προσεγγίζει την κάθε περίπτωση στη βάση των δικών της γεγονότων και τον κάθε κατηγορούμενο, ανάλογα με τις προσωπικές και άλλες περιστάσεις του (βλ. Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 478). Από την άλλη όμως η διεργασία εξατομίκευσης δεν σημαίνει ότι θα πρέπει ταυτόχρονα να υπερακοντίζει και το άλλο Δικαστικό καθήκον για την επιβολή της αρμόζουσας για τον συγκεκριμένο παραβάτη ποινής. Προς όφελος της κατηγορούμενης, χωρίς βέβαια να παραγνωρίζουμε τη φύση του αδικήματος και το ότι εισήλθε εν καιρώ νυκτός στην οικία άλλου προσώπου, που όπως είναι νομολογημένο το σπίτι του καθενός αποτελεί το κάστρο του, λαμβάνουμε υπόψιν μας την παραδοχή της, παράγοντας ο οποίος όπως είναι νομολογημένο επιφέρει έκπτωση στην ποινή, (βλ. Χαρτούπαλος ν. Δημοκρατίας
(2002)2 ΑΑΔ 28), τις προσωπικές και οικογενειακές της περιστάσεις όπως αυτές έχουν τεθεί από τον συνήγορο υπεράσπισης, αλλά καταγράφονται και στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και ιδιαίτερα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, που συνδέονται εν πολλοίς και με τις εξαρτησιογόνες ουσίες στις οποίες κατά καιρούς έχει καταφύγει, το ότι έχει απεξαρτηθεί από αυτές και δείχνει και έχει εκφράσει την πρόθεσή της να ενταχτεί στο κοινωνικό σύνολο χωρίς τη δημιουργία οποιωνδήποτε άλλων προβλημάτων, ως επίσης και τον τρόπο με τον οποίο ενήργησε και αποτέλεσε την εισήγηση του κ. Χριστόφορου, ότι ήταν επιπόλαιος και ερασιτεχνικός. Θεωρούμε ορθό εδώ βέβαια να αναφερθούμε και στην ύπαρξη προηγούμενων καταδικών, ο οποίος είναι ένας παράγοντας που περιορίζει το Δικαστήριο να επιδείξει στον κατηγορούμενο την επιείκεια που θα επιδείκνυε αν ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Στην υπόθεση Kαμμούγιαρος, Γεωργίου Σωτήρης Zαχαρία ν. Aστυνομίας
(2003)2 ΑΑΔ 565, επαναλήφθηκαν τα εξής: «Κατά την ενασχόληση του με το θέμα των προηγούμενων καταδικών το Πρωτόδικο Δικαστήριο παρατήρησε ότι «η υπάρξη προηγούμενων καταδικών δεν είναι επιβαρυντικό στοιχείο, απλώς ελλείπει το ελαφρυντικό στοιχείο του καθαρού ποινικού μητρώου». Ακολούθως αναφέρθηκε στην Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 138, 142, 143* στην οποία έγινε επισκόπηση της σχετικής νομολογίας. Η επί του προκειμένου θέση της Αγγλικής Νομολογίας όπως παρατίθεται στο "Sentencing and Penal Policy" του Andrew Ashworth, σελ. 209, στο οποίο μας παρέπεμψε ο κ. Σαουρής, έχει ως εξής: «The general principle: progressive loss of mitigation The general principle is that with each subsequent conviction an offender progressively loses the mitigation which he had as a first offender; but, on the other hand, no matter how long his record of previous convictions, this 'will not justify the imposition of a term of imprisonment in excess of the permissible ceiling for the facts of the immediate offence'. The gravity of his present offence sets the ceiling for the sentence and, although a long criminal record loses him mitigation, it should not be allowed to operate as an aggravating factor. The proper approach is for the court to determine the sentence appropriate for the offence, and then to consider whether it can extend some leniency to the offender, having regard to his record. If the record is bad, it probably cannot.» Σε μετάφραση: «Η γενική αρχή: προοδευτική απώλεια της μείωσης Σύμφωνα με τη γενική αρχή με κάθε μεταγενέστερη καταδίκη ο κατηγορούμενος προοδευτικά χάνει την μείωση την οποία είχε ως κατηγορούμενος με λευκό μητρώο, πλην όμως από την άλλη, ανεξάρτητα από το πόσο βεβαρυμένο είναι το μητρώο των προηγούμενων καταδικών του, αυτό δεν θα δικαιολογήσει την επιβολή ποινής φυλάκισης πέρα από την παραδεκτή οροφή για τα γεγονότα του υπό κρίση αδικήματος. Η σοβαρότητα του παρόντος αδικήματος θέτει την οροφή για την ποινή, και ανκαι ένα μακρό ποινικό μητρώο του στερεί την μείωση, δεν πρέπει να του επιτραπεί να λειτουργήσει ως επιβαρυντικός παράγων. Η ορθή προσέγγιση είναι ο καθορισμός από το Δικαστήριο της ποινής που είναι κατάλληλη για το αδίκημα και μετά να εξετάσει κατά πόσο μπορεί να παράσχει κάποια μείωση στον κατηγορούμενο λαμβανομένου υπόψη του μητρώου του. Αν το μητρώο είναι βεραρυμένο, πιθανόν να μη μπορεί.» Το ίδιο πράττουμε και εδώ. Οι προηγούμενες καταδίκες της κατηγορούμενης, δεν τίθενται για να τιμωρηθεί εκ νέου για αδικήματα για τα οποία έχει ήδη τιμωρηθεί, αλλά επηρεάζει την επιείκεια την οποία το Δικαστήριο θα επιδείκνυε αν δεν βαρυνόταν με αυτές. Δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι οι προηγούμενες καταδίκες της κατηγορούμενης αφορούν και πάλι διαρρήξεις και κλοπές, κάτι που καταδεικνύει την τάση της προς διάπραξη τέτοιου είδους αδικήματα και το σεβασμό της προς τους νόμους του κράτους. Έχοντας κατά νουν τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μας, κρίνουμε ότι η αρμόζουσα ποινή υπό τις περιστάσεις, είναι αυτή της φυλάκισης. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τα πιο πάνω, επιβάλλουμε στην κατηγορούμενη στην πέμπτη κατηγορία που αντιμετωπίζει, ποινή φυλάκισης 2 χρόνων. Αυτό που θα πρέπει να εξετάσουμε τώρα, είναι κατά πόσο θα ενεργοποιήσουμε και το υπόλοιπο της ποινής φυλάκισης των 87 ημερών που της επιβλήθηκε στην υπόθεση 5498/20 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας και το οποίο υπόλοιπο παρέμεινε μετά που της είχε παρασχεθεί Προεδρική χάρη. Στην υπόθεση Σάκκος ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 196/2020, ημερ. 20/9/2022, ECLI:CY:AD:2022:B355 επαναλήφθηκαν οι αρχές που έχουν καθιερωθεί και διέπουν το ζήτημα της επιβολής διαδοχικών ή συντρεχουσών ποινών φυλάκισης ως εξής: «Οι αρχές που εφαρμόζονται ως προς τις συντρέχουσες ή τις διαδοχικές ποινές είναι γνωστές. Βασική αρχή αποτελεί ότι δεν ενδείκνυται να επιβάλλονται διαδοχικές ποινές για αδικήματα που είναι όμοια ή που σχετίζονται μεταξύ τους ως μέρος μιας ενιαίας ενέργειας ή συμπεριφοράς (Γενικός Εισαγγελέας ν. Πέτρου
(2006)2 Α.Α.Δ. 183, Δημητρίου ν. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 21, Γενικός Εισαγγελέας ν. Παπαγεωργίου
(2007)2 Α.Α.Δ. 514, Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου
(2008)2 Α.Α.Δ. 562, Κερκής ν. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 433 και Κατσιαρή ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 163/2019, ημερ. 20/12/2019). Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Θωμά, Ποινική Έφεση Αρ. 132/2017, σχ. με 136/2017, ημερ. 26/6/2019: «Συντρέχουσες ποινές επιβάλλονται κατά κανόνα όταν τα αδικήματα απορρέουν από μια ενιαία έκνομη συμπεριφορά, τέτοια που χρονικά και τοπικά να συνδέονται. (Thomas: Principles of Sentencing σελ. 47 κ. επ.). Η ομοιότητα των παρανόμων πράξεων, η σύνδεση και συνάφεια των γεγονότων και η συσχέτιση τους αποτελούν οδηγό για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (Achilleos v. P.
(1989)2 C.L.R. 331, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 123, Ευσταθίου ν. Δημοκρατίας
(2014)2 Α.Α.Δ. 541 και Γ. Μ. Πική: Sentencing in Cyprus, 2η Έκδ. σελ. 19 κ.ε.).» Από την άλλη, η διαδοχικότητα των ποινών είναι δυνατή όπου τα αδικήματα είναι μεταξύ τους ασύνδετα σε τόπο και χρόνο, ή υποδηλώνουν συμπεριφορά που να δικαιολογεί τη διαδοχικότητα τους και οι συντρέχουσες ποινές δεν επαρκούν για να στιγματίσουν την ολική εγκληματική συμπεριφορά, υπό την αίρεση, ωστόσο, ότι η αθροιστική ποινή δεν θα καταντούσε υπερβολική με βάση την αρχή της αναλογικότητας της τιμωρίας προς το έγκλημα και της συνολικότητας της ποινής η οποία έχει ως επίκεντρο την αποφυγή υπέρμετρης ή δυσανάλογης ποινής ως προς τη συνολική ποινική ευθύνη ενός κατηγορούμενου (Χριστοφόρου v. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 443, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Κυριάκου
(2008)2 Α.Α.Δ. 562 και Manga Ekole ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 108/2021, ημερ. 15/2/2022, ECLI:CY:AD:2022:B62).». Έχοντας κατά νουν το θέμα ενεργοποίησης του υπολοίπου της ποινής της κατηγορουμένης το οποίο αναστάλθηκε μετά από Προεδρική χάρη, εξετάσαμε με μεγάλη προσοχή και στο κατάλληλο στάδιο ενώ αποφασίζαμε για το είδος και ύψος της ποινής, το κατά πόσον το σύνολο της ποινής που θα προκύψει μετά από την ενεργοποίηση τού υπολοίπου της φυλάκισης της κατηγορούμενης (87 μέρες), θα παραβίαζε την αρχή της συνολικότητας, καθιστώντας έτσι την ποινή υπερβολική. Λάβαμε περαιτέρω υπόψη μας και ότι στην υπόθεση Τζιαμά ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 17/2017, ημερομηνίας 18/12/2017, ECLI:CY:AD:2017:B468 τέθηκε ότι: «Ο εφεσείων έτυχε του πλεονεκτήματος της προεδρικής χάρης με την αναστολή της ποινής για περίοδο τριών ετών, το Νοέμβριο του 2013. Σύμφωνα με τους όρους κάτω από τους οποίους αποφυλακίστηκε, εάν οποτεδήποτε προ της παρόδου της περιόδου αναστολής των τριών ετών διαπράξει νέο αδίκημα και καταδικαστεί γι΄ αυτό σε ποινή φυλάκισης, η ανασταλείσα ποινή θα ενεργοποιηθεί αυτόματα εις τρόπο ώστε μετά την έκτιση της οποιασδήποτε τέτοιας ποινής, ο κατάδικος να εκτίσει στη συνέχεια το υπόλοιπο της ανασταλείσας ποινής. Ο εφεσείων δεν εκμεταλλεύτηκε τη χάρη που του δόθηκε και διέπραξε τα υπό κρίση αδικήματα κατά την περίοδο της αναστολής.» Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω τεθέντα κρίνουμε ότι η ενεργοποίηση της ποινής των 87 ημερών δεν θα καθιστούσε υπερβολική την επιβληθείσα ποινή, σύμφωνα με τις αρχές της συνολικότητας. Ως εκ τούτου, ενεργοποιείται η ποινή φυλάκισης των 87 ημερών που της επιβλήθηκε στην υπόθεση 5498/2020 και θα είναι διαδοχική της ποινής των 2 ετών που επιβάλαμε για την κατηγορία 5 στην παρούσα υπόθεση. Άρα η ποινή φυλάκισης η οποία επιβάλλεται, και που η κατηγορούμενη 2 θα εκτίσει συνολικά είναι 2 χρόνια και 87 μέρες. Ο χρόνος που η κατηγορούμενη 2 τελεί υπό κράτηση (δηλαδή από τις 26/8/2022), να συνυπολογιστεί κατά το άρθρο 117
(1)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. (Υπ.) ........... Λ. Μουγής, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο