ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Χρίστου Γεωργίου κ.α., Υπόθεση Αρ.: 20940/2022, 29/5/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟΥ: Λ. Μουγής, Π.Ε.Δ. Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ. Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Υπόθεση Αρ.: 20940/2022 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν.
- Χρίστου Γεωργίου
- Ivaylo Slavchev Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 29 Μαΐου 2024 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Η κα Ε. Κληρίδου. Για τους Κατηγορούμενους: Ο κ. Α. Αναστασίου Κατηγορούμενοι παρόντες. ΠΟΙΝΗ Αμφότεροι οι κατηγορούμενοι έχουν κριθεί ένοχοι, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, στο αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα (κατηγορία 3) και, κατόπιν παραδοχής τους, στο αδίκημα της κλοπής κατά παράβαση των άρθρων 255 και 262 του Ποινικού Κώδικα (κατηγορία 4). Επιπλέον, ο κατηγορούμενος 2 κρίθηκε ένοχος, κατόπιν παραδοχής του, στο αδίκημα των αμελών και απερίσκεπτων πράξεων κατά παράβαση του άρθρου 236(α) του Ποινικού Κώδικα (κατηγορία 5). Τα γεγονότα που συνθέτουν τη διάπραξη του αδικήματος της κατηγορίας 3 αναφέρονται στην αιτιολογημένη απόφαση του Δικαστηρίου που δόθηκε στις 29.04.2024 που για σκοπούς της παρούσας παραθέτουμε σύνοψη τους. Στις 29.10.22 το βράδυ, οι κατηγορούμενοι 1 και 2 βρίσκονταν σε χωμάτινη περιοχή παρά της οδού Κοτζιά Τεπέ στη Λάρνακα με σκοπό την κλοπή καταλύτη από όχημα. Σε κάποιο στάδιο και ενώ είχαν αφαιρέσει καταλύτη από συγκεκριμένο αυτοκίνητο, o κατηγορούμενος 1, έγινε αντιληπτός από τον ΜΚ7 ο οποίος διέμενε σε παρακείμενο κοντέινερ. Ενημέρωσε τον ΜΚ3, ιδιοκτήτη παρακείμενης ταβέρνας, ο οποίος ξεκίνησε με θαμώνες της να κινούνται προς το μέρος. Μεταξύ των προσώπων που ξεκίνησαν να μεταβούν στον χώρο ήταν και ο ΜΚ6 - παραπονούμενος. Προτού εξέλθει ο ΜΚ7 από το κοντέινερ στο οποίο βρισκόταν, ο κατηγορούμενος 1 έτρεξε προς το όχημα [ ], το οποίο άναψε τα φώτα πορείας του. Εξερχόμενος ο ΜΚ7 από το κοντέινερ πήρε στα χέρια του ένα κουβά που βρήκε στο σημείο. Ταυτόχρονα, όμως, το όχημα των κατηγορουμένων ξεκίνησε να κινείται με την όπισθεν και ο ΜΚ7 έριξε τον κουβά χωρίς να πετύχει το όχημα, και ξεκίνησε να τρέχει προς αυτό. Παράλληλα το όχημα κινείτο με υψηλή, υπό τις περιστάσεις ταχύτητα πάντα με την όπισθεν. Συνεχίζοντας με την όπισθεν κτύπησε τον επερχόμενο ΜΚ6 και στη συνέχεια εξήλθε του χωμάτινου δρόμου, εισήλθε και πάλι με την όπισθεν στην οδό Κοτζιά Τεπέ, ελάττωσε ταχύτητα και συνέχισε την πορεία του με την όπισθεν στην οδό Κοτζιά Τεπέ προς την οδό Ουμ Χαράμ, όπου έγινε αντιληπτό από το περιπολικό στο οποίο επέβαινε ο ΜΚ
- Τότε κινήθηκε με μπροστινή. Στο όχημα [ ] οδηγός ήταν ο κατηγορούμενος 2 και συνοδηγός ο κατηγορούμενος
- Ο παραπονούμενος από τη σύγκρουση τραυματίστηκε και διακομίστηκε με το ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακος. Παρουσίαζε θλαστικό τραύμα φίλτρου κάτω γνάθου (αριστερής) ρινοπαρειακής άρλακας(αρ) προωτιαίας χώρας. Την 31.10.22 ο ΜΚ6 εισήχθη στη Γναθοχειρουργική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, όπου παρέμεινε για νοσηλεία μέχρι την 4.11.
- Σε σχέση με το αδίκημα της κατηγορίας 4 τα γεγονότα εκτέθηκαν από την κατηγορούσα αρχή και έχουν ως ακολούθως: «Την 29/10/22 το βράδυ οι κατηγορούμενοι σε χωμάτινη περιοχή παρά της οδού Κοτζιά Τεπέ έκλεψαν από το σταθμευμένο αυτοκίνητο μάρκας MERCEDES με αρ. εγγραφής [ ] το καταλύτη του, συνολικής αξίας €300, ιδιοκτησίας του Μιχάλη Κυριάκου(ΜΚ4 επι του κατηγορητηρίου), χρησιμοποιώντας σμυρίλιο. Ο κατηγορούμενος 1 προέβηκε στην αφαίρεση του καταλύτη από το σταθμευμένο όχημα και ο 2ος κατηγορούμενος βρισκόταν στο αυτοκίνητο με αρ. Εγγραφής [ ] και περίμενε.» Τέλος, σε σχέση με το αδίκημα της κατηγορίας 5 στο οποίο κρίθηκε ένοχος κατόπιν παραδοχής του μόνο ο κατηγορούμενος 2, τα γεγονότα τέθηκαν από την κατηγορούσα αρχή και έχουν ως ακολούθως: «Αφού ο κατηγορούμενος 1 έγινε αντιληπτός από τον ΜΚ7 ως αναγράφεται στα ευρήματα της τελικής απόφασης του δικαστηρίου ημερομηνίας 29/4/24, σελίδα 23 έτρεξε προς το όχημα που τον περίμενε ο 1ος κατηγορούμενος στη θέση του οδηγού. Ο 1ος κατηγορούμενος έβαλε την όπισθεν οδηγώντας το όχημα με αλόγιστο, βεβιασμένο ή αμελή τρόπο, αφού δεν έλεγξε επαρκώς τα καθρεφτάκια και το πισινό γυαλί του αυτοκινήτου. Η ενέργεια του αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να κτυπήσει τον παραπονούμενο Κωνσταντίνο Τσαγγαρίδη και να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του. Ο παραπονούμενος από τη σύγκρουση υπέστη τα τραύματα που περιγράφονται στο κείμενο παραδεκτών γεγονότων, έγγραφο Α, και στα ιατρικά πιστοποιητικά που κατατέθηκαν στη διαδικασία τεκμήρια 30 και 31.» Περαιτέρω, η συνήγορος για την κατηγορούσα αρχή εξέθεσε το ποινικό μητρώο ενός εκάστου εκ των κατηγορουμένων. Συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος 1 βαρύνεται με τις ακόλουθες καταδίκες: (α) Ποινική Υπόθεση 5601/20 Ε/Δ Λάρνακος, με ημερομηνία καταδίκης 14.07.23 (ημερομηνία αδικήματος 27/07/20). Αφορούσε το αδίκημα της διάρρηξης κτιρίου και κλοπής. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 12 μηνών. Στην επιμέτρηση της ποινής λήφθηκε υπόψη η ποινική υπόθεση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας με αριθμό 4393/20 (ημερομηνία αδικήματος 18/02/20), η οποία αφορούσε τα αδικήματα κακόβουλης βλάβης και διάρρηξης κτιρίου και κλοπής. (β) Ποινική υπόθεση 160/19 του Ε/Δ Λάρνακος με ημερομηνία καταδίκης 14.07.23 (ημερομηνία αδικήματος 24.09.18). Αφορούσε το αδίκημα των αντιφατικών καταθέσεων και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 3 μηνών. Αναφορικά με τις προηγούμενες καταδίκες του κατηγορούμενου 2 αυτές είναι οι ακόλουθες: (α) Ποινική υπόθεση 11625/21 του Ε/Δ Λευκωσίας με ημερομηνία καταδίκης 15.10.21 (ημερομηνία αδικήματος 2.05.21). Αφορούσε το αδίκημα της κλοπής και του επιβλήθηκε ποινή προστίμου €
- (β) Ποινική υπόθεση 10336/22 του Ε/Δ Λευκωσίας με ημερομηνία καταδίκης 16.09.22 (ημερομηνία αδικήματος 13/01/21). Αφορούσε αδίκημα κατά παράβαση του περί Λοιμοκάθαρσης Νόμου και Κανονισμών. Επιβλήθηκε ποινή προστίμου €
- (γ) Ποινική υπόθεση 13569/22 του Ε/Δ Λευκωσίας, με ημερομηνία καταδίκης 2.8.23 (ημερομηνία αδικήματος 10/5/22). Αφορούσε τα αδικήματα της κλοπής και κακόβουλης ζημίας. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης ενός μηνός. Προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου ετοιμάστηκε έκθεση του γραφείου ευημερίας ως προς τις κοινωνικό-οικονομικές περιστάσεις των κατηγορούμενων, όπου καταγράφονται συνοπτικά τα ακόλουθα: Ο κατηγορούμενος 1 κατάγεται από τη Λάρνακα, είναι ηλικίας 38 ετών, άγαμος και πατέρας 3 τέκνων. Έχει άλλα 3 αδέλφια και οι γονείς του χώρισαν όταν ο ίδιος ήταν σε ηλικία 18 ετών. Ο πατέρας του δεν εργάζεται λόγω προβλημάτων υγείας και η μητέρα εργάζεται ως υπάλληλος σε κτηματομεσιτικό γραφείο και το έτος 2023 διαγνώστηκε με λευχαιμία και σαρκοείδωση στον εγκέφαλο. Φοίτησε μέχρι την Β τάξη του Γυμνάσιου και ακολούθως εντάχθηκε στο σύστημα μαθητείας στον κλάδο ηλεκτρολογίας. Εγκατέλειψε το σχολείο σε ηλικία 16 ετών και ξεκίνησε να εργάζεται ως ψυκτικός. Κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά, αλλά απαλλάχθηκε από την υποχρέωση εκπλήρωσης της θητείας του λόγω απροσάρμοστης συμπεριφοράς. Σε ηλικία 23 ετών εντάχθηκε στο εσπερινό λύκειο όπου φοίτησε μέχρι την Α Λυκείου. Ακολούθως μετέβη με τη σύντροφό του στην Αγγλία όπου και παρέμειναν για ένα έτος προτού επανέλθουν στην Κύπρο. Το 2016 με τη γέννηση του 3ου τους παιδιού το ζεύγος ήλθε σε διάσταση. Από ηλικία 11 ετών αντιμετωπίζει πρόβλημα ουσιοεξάρτησης. Σε ηλικία 13 με 18 ετών ήταν χρήστης κοκαΐνης, χαπιών έκσταση και LSD. Το τελευταίο 1 χρόνο δηλώνει καθαρός. Ο κατηγορούμενος 2 είναι ηλικίας 37 ετών, κατάγεται από τη Βουλγαρία και είναι πατέρας ενός παιδιού ηλικίας 7 ετών. Είχε μια αδελφή η οποία απεβίωσε πριν 6 χρόνια. Οι γονείς του εργάζονται στον στρατό. Φοίτησε στο σχολείο μέχρι την ηλικία των 18 ετών και ακολούθως υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία. Ακολούθως ήρθε στην Κύπρο. Είναι χρήστης ουσιών. Προς μετριασμό της ποινής των κατηγορουμένων αγόρευσε ο συνήγορος αυτών. Ο κ Αναστάσιου, υιοθέτησε το περιεχόμενο των εκθέσεων του γραφείου ευημερίας και αναφέρθηκε στις προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων. Ως προς το αδίκημα της 3ης κατηγορίας, εισηγήθηκε ότι επρόκειτο για μεμονωμένο περιστατικό για το οποίο δεν υπήρξε προσχεδιασμός. Ανέφερε επίσης ότι η σωματική βλάβη που υπέστη που παραπονούμενος δεν έθεσε τη ζωή του σε κίνδυνο. Αναγνώρισε ότι ήταν σοβαρή, αλλά εισηγήθηκε ότι εμπίπτει στην κατηγορία των λιγότερο σοβαρών ζημιών. Σε σχέση με την κατηγορία 4 υπέδειξε ότι η αξία της κλοπιμαίας περιουσίας ήταν μικρή. Επιπλέον, αναφέρθηκε ο συνήγορος υπεράσπισης στο ρόλο του κατηγορουμένου 1, χαρακτηρίζοντας τον ως μειωμένο, εισηγούμενος παράλληλα ότι τυχόν μειωμένη ποινή σε αυτόν δεν θα συνιστά άνιση μεταχείριση σε σχέση με τον κατηγορούμενο
- Κάλεσε επίσης το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του τα προβλήματα υγείας της μητέρας του κατηγορουμένου 1 για τα οποία επισύναψε σχετικά ιατρικά πιστοποιητικά. Μετέφερε τέλος ο κ. Αναστασίου τη λύπη των κατηγορουμένων για τις ζημίες που υπέστη ο παραπονούμενος και ζήτησε όπως το Δικαστήριο τους κρίνει με τη μέγιστη υπό τις περιστάσεις δυνατή επιείκεια. Έχει κατ' επανάληψη τονισθεί ότι η σοβαρότητα ενός αδικήματος αντικατοπτρίζεται από το ανώτατο όριο ποινής που προβλέπει ο Νόμος (βλ. Λεβέντης ν. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 632 και Βραχίμη ν. Αστυνομίας
(2000)). Η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή, συνιστά τη βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο το έργο επιμέτρησης της ποινής και αποτελεί στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασής της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν Χρυσοστόμου κ.α.
(2002)2 ΑΑΔ 575 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Αριστοτέλους
(2004)2 ΑΑΔ 166). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αδικήματα στα οποία οι κατηγορούμενοι έχουν κριθεί ένοχοι, με βάση τις προβλεπόμενες στον νόμο ποινές, είναι σοβαρά. Το πιο σοβαρό εξ αυτών είναι το αδίκημα της κατηγορίας 3, ήτοι το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, που σύμφωνα με το άρθρο 231 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154 τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 7 χρονών ή χρηματική ποινή ή και στις δύο αυτές ποινές. Για το αδίκημα της κλοπής που αφορά η κατηγορία 4 η ποινή που προβλέπεται είναι αυτή της φυλάκισης των 3 χρόνων ενώ για το αδίκημα των αμελών και απερίσκεπτων πράξεων της κατηγορίας 5 προβλεπόμενη ποινή είναι και αυτή της φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα δύο χρόνια. Ιδίως, σε σχέση με το αδίκημα της κατηγορίας 3, η νομολογία έχει υποδείξει ότι η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας, αφού πλήττει το θεμελιώδες συνταγματικό δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του. (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Τόκκαλου
(2001)2 ΑΑΔ 95 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Γεωργίου
(2002)2 ΑΑΔ 464). Περαιτέρω, όπως επισημαίνεται στο σύγγραμμα Sentencing in Cyprus, G. M. Pikis, 2nd ed. σελ. 116-117, η συνήθης ποινή για το αδίκημα της εξεταζόμενης φύσης είναι η ποινή της φυλάκισης. Στην υπόθεση Mehmet Urgan v. Αστυνομίας
(2011)2 ΑΑΔ 189 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Τα φαινόμενα βίας που συχνά παρατηρούνται τον τελευταίο καιρό σε διάφορες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, μας προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία. Η βία στα γήπεδα, στους δρόμους, στην οικογένεια, ακόμα και στα σχολεία, είναι πλέον θέματα της καθημερινότητας. Προτού αυτά τα φαινόμενα προσλάβουν μεγαλύτερες διαστάσεις και με ολέθριες συνέπειες κάποιοι πρέπει να προβληματιστούν ώστε εγκαίρως και με τα κατάλληλα μέτρα να αντιμετωπιστεί όσο μπορεί πιο αποτελεσματικά η κατάσταση. Τα Δικαστήρια από τη δική τους πλευρά οφείλουν να μεριμνούν ώστε υποθέσεις αυτού του είδους να εκδικάζονται χωρίς καθυστέρηση και να επιβάλλονται στους δράστες αποτρεπτικές ποινές στέλνοντας ένα μήνυμα μηδενικής ανοχής». Προκύπτει, συνεπώς, ότι για το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης λόγω και της συχνότητας διάπραξης τους αλλά και των επιπτώσεων στο θύμα, αρμόζει η απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Στην επιμέτρηση της ποινής λαμβάνεται υπόψη η έκταση της χρήσης βίας, τα μέσα που χρησιμοποιούνται, οι σωματικές βλάβες που προκαλούνται στο θύμα, το προβλεπτό αυτών και οι επιπτώσεις του τραυματισμού στο θύμα. Σχετικά παραπέμπουμε στις αποφάσεις Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Evans
(2005)2 ΑΑΔ 639, Σακαρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας
(2011)2 ΑΑΔ 272 και Πισκόπου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 ΑΑΔ 342. Περαιτέρω λαμβάνεται υπόψη η ύπαρξη ή η έλλειψη προσχεδιασμού είτε ως επιβαρυντικός είτε ως ελαφρυντικός παράγοντας ανάλογα (βλ. Αχτάρ κ.α. ν. Αστυνομίας
(2010)2 ΑΑΔ 397). Πέραν από το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, η νομολογία έχει υποδείξει την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών και για το αδίκημα της κλοπής, καθότι τα αδικήματα αυτής της φύσης προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβρώνουν το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη. Ενδεικτικά παραπέμπουμε στις αποφάσεις Παναγίδη ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 104 και Balampanidis ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 213/2018, ημερομηνίας 10.5.2019. Περαιτέρω, όπως συνοψίζεται στο σύγγραμμα Sentencing in Cyprus (ανωτέρω), στην επιμέτρηση της ποινής λαμβάνονται υπόψη οι περιστάσεις διάπραξης, το κίνητρο, η ύπαρξη και έκταση προσχεδιασμού, η αξία της κλαπείσας περιουσίας και οι περιστάσεις του θύματος. Σε σχέση δε με την αντιμετώπιση των αδικημάτων που σχετίζονται με την οδήγηση, ένεκα των ανησυχητικών διαστάσεων που έχουν προσλάβει τα τροχαία δυστυχήματα στην χώρα μας, η νομολογία έχει επανειλημμένα υποδείξει την ανάγκη αυστηρής αντιμετώπισής του και την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών. Σχετικά παραπέμπουμε στις αποφάσεις Γενικός Εισαγγελέας ν. Γιάπα
(2006)2 ΑΑΔ 432 και Παναγή ν. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 75, Τουμάζου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 166/2016, ημερομηνίας 5.10.2018, ECLI:CY:AD:2018:B432, Καλαϊτζήδη ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση Αρ.307/18 ημερομηνίας 20.11.2018, ECLI:CY:AD:2018:B505 και Πολυκάρπου ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση Αρ. 184/2018, ημερομηνίας 9.7.2020, ECLI:CY:AD:2020:B243. Διευκρινίζουμε τέλος ότι ο βαθμός συμμετοχής και ο ρόλος των συνενόχων στην τέλεση του εγκλήματος οπωσδήποτε διαβαθμίζεται και προσμετρά ανάλογα στον καθορισμό του είδους και του ύψους της ποινής. ( βλ. Hassan v. Αστυνομίας
(2006)2 ΑΑΔ 356). Στην υπό κρίση υπόθεση λαμβάνουμε υπόψη μας ότι οι κατηγορούμενοι βρίσκονταν στην χωμάτινη οδού επί της οδού Κοτζιά Τεπέ με σκοπό κλέψουν πράγμα που πέτυχαν κλέβοντας ένα καταλύτη αξίας €300 χρησιμοποιώντας σμυρίλιο. Η χρήση σμυρίλιου δεικνύει και προσχεδιασμό αφού σύμφωνα και με τα ευρήματα μας μετέβηκαν στον συγκεκριμένο χώρο με σκοπό την κλοπή. Ακολούθως μόλις έγιναν αντιληπτοί επιχείρησαν να διαφύγουν με τρόπο που περιγράφεται στα ευρήματα του Δικαστηρίου. Στην προσπάθεια αυτή προκάλεσαν την επίδικη βάρια σωματική βλάβη στον παραπονούμενο. Μέσα από τα γεγονότα της παρούσας αυτό που προκύπτει είναι ότι ο κατηγορούμενος 2 με την ενέργεια του να κινηθεί οδηγώντας το όχημα με την όπισθεν κτυπώντας τον παραπονούμενο χωρίς καν να σταματήσει μετά την πρόσκρουση αλλά να συνεχίσει την πορεία του με τον ίδιο τρόπο με σκοπό να διαφύγει από το σημείο που διέπραξε την κλοπή, επέδειξε πλήρη απαξία για την σωματική ακεραιότητα του παραπονούμενου. Το πιο πάνω στοιχείο επενεργεί επιβαρυντικά στην επιμέτρηση, καθότι δεικνύει ότι ο κατηγορούμενος 2 μπροστά στην επίτευξη επιτυχούς διαφυγής τους δεν δίστασε να προκαλέσει σοβαρούς τραυματισμούς παραβιάζοντας το συνταγματικό δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του παραπονούμενου και καταρρακώνοντας την αξιοπρέπειά του. Επιπλέον, λαμβάνουμε υπόψη το ότι ο κατηγορούμενος 2 έπραξε τα πιο πάνω υποκινούμενος μόνο από το εγωιστικό ένστικτο της διαφυγής και εξασφάλισης της κλοπιμαίας περιουσίας, χωρίς να υπάρξει οποιαδήποτε πρόκληση από μέρους του παραπονούμενου, ο οποίος το μόνο που έπραττε ήταν να τρέχει προς το σημείο της κλοπής. Επομένως, ως ήταν και τα ευρήματα του Δικαστηρίου, η πράξη των κατηγορουμένων που επέφερε τον επίδικο τραυματισμό δεν ήταν αποτέλεσμα φόβου, ως εισηγήθηκε εκ νέου ο συνήγορος τους, αλλά αποτέλεσμα ηθελημένης ενέργειας. Επίσης, λαμβάνουμε υπόψη τη φύση των τραυματισμών που υπέστη ο παραπονούμενος και το ότι παρέμεινε για νοσηλεία στο νοσοκομείο από τις 29.10.2022 μέχρι τις 4.11.2022, γεγονός που καταδεικνύει την έκταση και τη σοβαρότητα του τραυματισμού. Σε σχέση με το αδίκημα της κλοπής λαμβάνουμε υπόψη μας και το αντικείμενο της κλοπής το οποίο ήταν εξάρτημα από όχημα κάποιου ανυποψίαστου πολίτη. Έτσι, παρά το γεγονός ότι η αξία του καταλύτη ήταν €300, η αφαίρεση ενός εξαρτήματος από κάποιο όχημα έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις στον ιδιοκτήτη από την αυτή καθ' αυτή την οικονομική του αξία. Παρά τα πιο πάνω όμως το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής δεν μειώνεται αλλά ούτε και ατονεί αφού οφείλει να προσεγγίζει την κάθε περίπτωση στη βάση των δικών της γεγονότων και τον κάθε κατηγορούμενο, ανάλογα με τις προσωπικές και άλλες περιστάσεις του (βλ. Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 478). Από την άλλη όμως η διεργασία εξατομίκευσης δεν σημαίνει ότι θα πρέπει ταυτόχρονα να υπερακοντίζει και το άλλο Δικαστικό καθήκον για την επιβολή της αρμόζουσας για τον συγκεκριμένο παραβάτη ποινής. Σημειώνουμε, όμως, ότι η νομολογία έχει κατ' επανάληψη υποδείξει ότι σε αδικήματα τα οποία αρμόζει επιβολή αποτρεπτικής ποινής οι περιστάσεις των κατηγορούμενων είναι ήσσονος σημασίας. Ενδεικτικά παραπέμπουμε στις αποφάσεις Παναγιώτου v. Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 540, Memic v. Δημοκρατίας
(2014)2Α ΑΑΔ 276 και Balampanidis v. Δημοκρατίας (ανωτέρω). Προς όφελος των κατηγορουμένων λαμβάνουμε υπόψη μας την παραδοχή τους στις κατηγορίες που έκαστος εξ αυτών αντιμετώπιζε, πλην της κατηγορίας της βαριάς σωματική βλάβης, παράγοντας που ως είναι νομολογημένο επιφέρει έκπτωση στην ποινή (βλ. Χαρτούπαλος ν. Δημοκρατίας
(2002)2 ΑΑΔ 28), τις προσωπικές και οικογενειακές τους περιστάσεις ως καταγράφονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αλλά και τα όσα ο συνήγορος υπεράσπισης έθεσε ενώπιον μας. Δεν μας διαφεύγει ότι και οι δύο κατηγορούμενοι είναι γονείς ανήλικων παιδιών στοιχείο όμως που δεν επενέργησε αποτρεπτικά στις άνομες πράξεις τους. Λαμβάνουμε περαιτέρω υπόψιν μας ότι το δεν έχει τεθεί με ιατρική μαρτυρία και με την απαραίτητη επάρκεια ότι ο τραυματισμός που υπέστη ο παραπονούμενος έχει αφήσει μόνιμα κατάλοιπα. Θα πρέπει όμως εδώ να τεθεί το γεγονός ότι αμφότεροι οι κατηγορούμενοι βαρύνονται με προηγούμενες καταδίκες. Ο μεν κατηγορούμενος 1 βαρύνεται με δυο προηγούμενες καταδίκες, ο δε κατηγορούμενος 2 με τρεις προηγούμενες καταδίκες. Το πιο πάνω δεδομένο είναι παράγοντας ο οποίος περιορίζει το Δικαστήριο να επιδείξει στους κατηγορούμενους την επιείκεια που θα επιδείκνυε αν ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Στην υπόθεση Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας
(2003)2 ΑΑΔ 565 επαναλήφθηκαν τα εξής: «Αποτελεί θέση της νομολογίας μας ότι οι προηγούμενες καταδίκες δεν πρέπει να δικαιολογούν επιβολή ποινής τέτοιας ώστε να δημιουργείται η εντύπωση ότι τιμωρείται για δεύτερη φορά ένας παραβάτης. Ωστόσο είναι δυνατό η προηγούμενη εγκληματική συμπεριφορά να επηρεάσει το βαθμό επιείκειας που το δικαστήριο θα ήταν διατεθειμένο να επιδείξει (Βλ. Κυπριανίδης κ.ά. ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 246, 250, 251, Περικλέους ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 5977/22.2.96). Περαιτέρω έχει νομολογηθεί ότι οι προηγούμενες καταδίκες είναι στοιχείο το οποίο έχει σημασία και λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο στην επιμέτρηση της ποινής γιατί αποτελούν ένδειξη της στάσης και του σεβασμού του κατηγορουμένου προς τους Νόμους της Πολιτείας (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ματθαίου Άλλως Μαλέγκου
(1994)2 Α.Α.Δ. 1, 8, 9, Stratos and Another v. Police 17 C.L.R. 73 και Χατζηνικολάου ν. Αστυνομίας
(1976)2 Α.Α.Δ. 63).» Το ίδιο πράττουμε και εμείς κατ' εφαρμογή των ως άνω νομολογιακών αρχών. Τέλος, για σκοπούς επιμέτρησης, λαμβάνουμε υπόψη μας τον διαφορετικό ρόλο των κατηγορουμένων. Δεν παραγνωρίζουμε ότι ο κατηγορούμενος 2 ήταν το πρόσωπο που κατά τον κρίσιμο χρόνο είχε τον έλεγχο και οδηγούσε το όχημα HZB 176 και στην προσπάθεια του έτσι ώστε και οι δυο κατηγορούμενοι να διαφύγουν, κτύπησαν τον παραπονούμενο. Παρά το γεγονός ότι και ο κατηγορούμενος 1 αν και συνοδηγός, ως εξηγήσαμε στην αιτιολογημένη απόφαση του Δικαστηρίου, κρίθηκε ποινικά υπεύθυνος εν τούτοις το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής που θα επιβληθεί. Σε σχέση προς την ποινολογική μεταχείριση κατηγορούμενων σε παρόμοιας φύσης υποθέσεις και προβαίνοντας πάντοτε στις ανάλογες και επιβαλλόμενες αναπροσαρμογές στη βάση τού τι ισχύει εδώ ως ζήτημα γεγονότων (παραδείγματος χάριν σε σχέση προς την ύπαρξη ή όχι παραδοχής, την έκταση της βίας που ο δράστης επέδειξε και την έκταση της βλάβης με την οποία με τη συμπεριφορά του επέφερε) και έχοντας συγχρόνως κατά νουν πως «Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν, όμως, το δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη.» (βλ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 1), αναδεικνύουμε ως καθοδηγητικές και ενδεικτικές και τις ακόλουθες αποφάσεις. Στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Evans (ανωτέρω), για το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης δυνάμει του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα, η ποινή φυλάκισης των 14 μηνών που επιβλήθηκε πρωτόδικα, κρίθηκε ως έκδηλα ανεπαρκής και αυξήθηκε στα 2 έτη. O κατηγορούμενος επέφερε πολλαπλά κτυπήματα στον παραπονούμενο, με τη συμπεριφορά του να χαρακτηρίζεται ως «κτηνώδης αντίδραση», έστω και αν τούτος τελούσε υπό την επήρεια οινοπνεύματος. Στην υπόθεση Constantin Loja ν. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ 624, η επιβληθείσα ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών μειώθηκε κατ΄ έφεση σε ποινή φυλάκισης 12 μηνών για αδίκημα πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης ενόψει της ισχυρότατης πρόκλησης την οποία δέχθηκε ο εφεσείων. Στην υπόθεση Σακαρίδης ν. Αστυνομίας κ.ά. (ανωτέρω) οι εφεσείοντες παραδέχθηκαν πέντε κατηγορίες που αυτοί αντιμετώπιζαν από κοινού και τους επιβλήθηκαν πρωτόδικα συντρέχουσες ποινές φυλάκισης με μεγαλύτερη εκείνη των 2 ½ ετών για το αδίκημα της βαριάς σωματικής βλάβης ως επίσης επιβλήθηκαν σ΄ αυτούς και άλλες ποινές για άλλα αδικήματα. Η ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στους εφεσείοντες μειώθηκε σε 18 μήνες καθότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν συνεκτίμησε ότι υπήρξε σχετική πρόκληση. Στην υπόθεση Αχτάρ ν. Αστυνομίας (ανωτέρω), οι εφεσείοντες μεταξύ άλλων αντιμετώπιζαν το αδίκημα των πράξεων που σκοπεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) και την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Οι τέσσερεις αστυνομικοί τραυματίστηκαν με ένα από αυτούς να έχει υποστεί τους σοβαρότερους τραυματισμούς με σοβαρής μορφής αστάθεια του αριστερού αγκώνα, με πλήρη ρήξη των έσω πλαγίων συνδέσμων και της έσω πλευράς του θύλακα αριστερού αγκώνα. Χρειαζόταν χειρουργική επέμβαση για σταθεροποίηση του αγκώνα. Οι ποινές φυλάκισης μειώθηκαν για μεν τον εφεσείοντα στην Ποινική Έφεση αρ. 207/08 σε ποινές φυλάκισης 18 μηνών και 1 χρόνου, για τον εφεσείοντα στην Ποινική Έφεση 208/08 μειώθηκε σε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών και 3 ετών και για τον εφεσείοντα στην Ποινική Έφεση με αρ. 209/08 μειώθηκε σε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Να τονίσουμε εδώ ότι οι πιο πάνω αποφάσεις εκδόθηκαν χρόνια πριν και παρά ταύτα αδικήματα βίας που στρέφονται κατά του προσώπου και της σωματικής ακεραιότητας του, όχι μόνο δεν δείχνουν να μειώνονται αλλά τουναντίον αυξάνονται με πολύ ανησυχητικούς ρυθμούς, γεγονός που καθιστά ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη επιβολής αυστηρότερων ποινών με σκοπό την αποτροπή. Στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Λαζαρή Ποιν.Έφεση 25/21 ημερ. 8/3/22, ECLI:CY:AD:2022:D89 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Να σημειώσουμε ακόμη ότι οι πιο πάνω υποθέσεις κρίθηκαν χρόνια πριν. Δυστυχώς, χρόνια μετά, αδικήματα που στρέφονται εναντίον της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου, όχι μόνον δεν παρουσιάζουν κάμψη αλλά συνεχίζουν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας, κάτι που δικαιολογεί την επιβολή ακόμη πιο αυστηρών ποινών (Μιχαήλ ν. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ, 577, Abunazha v. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ, 551 και Hamisi Selmani κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 235/13 και 236/13, απόφαση ημερ. 5.10.2016).» Λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω και συνεκτιμώντας τους μετριαστικούς παράγοντες που έχουν τεθεί ενώπιον μας και τη σοβαρότητα των αδικημάτων, ως αυτή προδιαγράφεται από το νόμο, κρίση μας είναι ότι η ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί δεν είναι άλλη από αυτή της φυλάκισης. Ως εκ τούτου επιβάλλονται στους κατηγορούμενους οι κάτωθι ποινές: Στον κατηγορούμενο 1: Στην 3η κατηγορία ποινή φυλάκισης 18 μηνών. Στην 4η κατηγορία ποινή φυλάκισης 9 μηνών. Στον κατηγορούμενο 2: Στην 3η κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Στην 4η κατηγορία ποινή φυλάκισης 9 μηνών. Στην 5η κατηγορία ποινή φυλάκισης 6 μηνών. Οι ποινές που επιβλήθηκαν στον κάθε κατηγορούμενο να συντρέχουν για τον καθένα ξεχωριστά. Ο χρόνος που οι κατηγορούμενοι τελούν σε προφυλάκιση στην παρούσα υπόθεση ήτοι από 11/11/2022-28/11/2022 και 29/4/2024-29/5/2024, να συνυπολογιστεί κατά το άρθρο 117
(1)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155. Το κλειδί του οχήματος με αριθμούς εγγραφής [ ] να επιστραφεί στον νόμιμο δικαιούχο του μετά την παρέλευση του χρόνου καταχώρισης έφεσης. Τα υπόλοιπα τεκμήρια και πάλι μετά την παρέλευση του χρόνου έφεσης, να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Τα έξοδα που ανέρχονται σε €200 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) ........... Λ. Μουγής, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο