Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. KYLE CHRISTOPHER JACK HAYHURST, Αρ. Υπόθεσης: 1038/2024, 3/10/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Μ. Μυτίδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 1038/2024 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου εναντίον KYLE CHRISTOPHER JACK HAYHURST Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 03.10.2024 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Περγαντή Χ. Για τον Κατηγορούμενο: κος Σατολιάς Η. Κατηγορούμενος παρών ΠΟΙΝΗ Ο Κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος μετά από δική του παραδοχή σε έξι συνολικά κατηγορίες που αντιμετωπίζει με το παρόν κατηγορητήριο. Συγκεκριμένα οι κατηγορίες αρ.1 και αρ.2 αφορούν το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β, ήτοι κάνναβης βάρους 11,01 γραμμαρίων και 0,44 γραμμαρίων αντίστοιχα, οι κατηγορίες αρ.3 και αρ.4 το αδίκημα της παράνομης χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β ήτοι ότι κάπνισε κάνναβη και ρητίνη κάνναβης αντίστοιχα. Η 5η κατηγορία αφορά το αδίκημα της κατοχής απαγορευμένων ουσιών ήτοι 18 φιαλιδίων που περιείχαν απαγορευμένη ουσία η οποία ανήκει στην ομάδα των αναβολικών ανδρογενών στεροειδών και η 6η κατηγορία το αδίκημα της κυκλοφορίας φαρμακευτικού προϊόντος χωρίς άδεια κυκλοφορίας ήτοι ότι κυκλοφόρησε την απαγορευμένη ουσία που περιγράφεται στις λεπτομέρειες της 5ης κατηγορίας εντός της Δημοκρατίας, χωρίς να έχει εκδοθεί άδεια κυκλοφορίας. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαρτίου του 2023 στην Πάφο. Τα γεγονότα, όπως έχουν αναφερθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν αμφισβητήθηκαν από την Υπεράσπιση, έχουν ως οι λεπτομέρειες των κατηγοριών. Ο κος Νεοκλέους πρόσθεσε ότι ο κατηγορούμενος είχε ανακοπεί κατά συνήθη έλεγχο τροχαίας και εντοπίστηκε η ουσία της κάνναβης και ρητίνης κάνναβης στο όχημα του οπότε και ειδοποιήθηκε η ΥΚΑΝ Πάφου. Επίσης εντοπίστηκαν και τα φιαλίδια που αναφέρονται στις κατηγορίες αρ.5 και αρ.6. Στην κατάθεση που του λήφθηκε ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε τη διάπραξη των αδικημάτων και ζήτησε συγγνώμη. Αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής του ο κος Σατολιάς μετέφερε την απολογία και μεταμέλεια του κατηγορούμενου στο Δικαστήριο. Προσκόμισε βεβαίωση συμμετοχής του πελάτη του στο Ανοικτό Θεραπευτικό Κέντρο Εξαρτημένων Ατόμων «Η Τολμη», (Έγγραφο Α) σύμφωνα με την οποία δέχθηκε υπηρεσίες αυτού κατόπιν ίδια πρωτοβουλίας και στο οποίο συμμετείχε από την 02.10.2023 μέχρι την 26.01.2024. Συμμετείχε σε συνολικά 15 προγραμματισμένες ατομικές συναντήσεις ενώ σε πέντε
(5)ουροληπτικούς ελέγχους που υποβλήθηκε δεν ανιχνεύθηκαν ψυχοτρόπες ουσίες. Σύμφωνα με την εν λόγω βεβαίωση, το περιεχόμενο της οποίας δεν αμφισβητήθηκε, ο κατηγορούμενος είχε συστηματική και δέουσα συμμετοχή στο πρόγραμμα το οποίο και ολοκλήρωσε με επιτυχία. Είναι υπόψη του Δικαστηρίου το όλο περιεχόμενο του Εγγράφου Α. Ο συνήγορος υπεράσπισης τόνισε ότι ο πελάτης του δεν έχει οποιεσδήποτε άλλες καταδίκες ούτε και έχει διαπράξει οποιοδήποτε άλλο αδίκημα από της καταγγελίας του στην παρούσα υπόθεση. Αναφέρθηκε στο νεαρό της ηλικίας του σε συνδυασμό με τις πρόνοιες του άρθρου 30
(2)(i)(ii) του Ν.29/1977 και επεσήμανε ότι δικαιούται στη βάση αυτών να τύχει επιεικέστερης μεταχείρισης. Σε σχέση με την ανεύρεση των 18 φιαλιδίων ανέφερε ότι τα χρησιμοποιούσε λόγω του ότι ο ίδιος ένοιωθε άβολα με το σωματότυπο που είχε και λόγω επιθυμίας του να τον καλυτερεύσει. Πρόσθεσε ακόμα ότι οι κατηγορίες για χρήση κάνναβης προέκυψαν από δική του αναφορά στην αστυνομία με την οποία συνεργάστηκε πλήρως. Εισηγήθηκε τέλος πως αν το Δικαστήριο προσανατολίζεται στην επιβολή ποινής φυλάκισης τότε και ενόψει των ελαφρυντικών του παραγόντων δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας για αναστολή εκτέλεσης τους. Αναμφίβολα, οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος είναι σοβαρές με ιδιαίτερα πιο σοβαρές αυτών της 1ης, 5ης και 6ης κατηγοριών. Στην υπόθεση Μαληκκίδη ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 40/15, ημερ. 25.11.2016, επαναλήφθηκε η αρχή πως το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι βασική παράμετρος που προσμετρά το Δικαστήριο στην πορεία για επιμέτρηση της ποινής. Τούτο ασχέτως του δυνατότητας επιβολής ποινής μέχρι ενός συγκεκριμένου ύψους (βλ. Ghafari v. Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 442). Πράγματι ο Κατηγορούμενος κατά το χρόνο διάπραξης ήταν ηλικίας κάτω των 25 ετών και χωρίς προηγούμενη καταδίκη για αδίκημα κατά παράβαση του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου, Ν.29/77, όπως τροποποιήθηκε, ή των δυνάμει αυτού εκδιδομένων Κανονισμών. Το γεγονός αυτό του παρέχει το ευεργέτημα να κριθεί υπό το φως της επιφύλαξης του άρθρου 30
(2)του εν λόγω Νόμου σύμφωνα με το οποίο η μέγιστη ποινή φυλάκισης για αδίκημα που αφορά σε χρήση, κατοχή ή μεταφορά ελεγχόμενου φαρμάκου για προσωπική χρήση δεν υπερβαίνει τα 2 έτη. Πρέπει βέβαια να λεχθεί ότι η εν λόγω επιφύλαξη σε καμιά περίπτωση δεν μειώνει το αξιόμεμπτο της έκνομης συμπεριφοράς του παραβάτη. Η επιφύλαξη απλά επιδιώκει να αντιμετωπίσει επιεικέστερα τους νεαρούς παραβάτες οι οποίοι με τον τρόπο αυτό ενθαρρύνονται να σταματήσουν την καταστροφική έξη των ναρκωτικών. Συνακόλουθα για τις κατηγορίες αρ.1 έως και αρ.4 η βάση για την οποία θα προσμετρήσει για την επιβολή της ποινής είναι αυτή των 2 ετών. Η σοβαρότητα των υπό τιμωρία αδικημάτων προκύπτει και μέσα από την Νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου το οποίο σε σειρά αποφάσεων του με κατευθυντήρια την υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας
(1998)2 ΑΑΔ 240 σημείωσε την αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικών ποινών κυρίως λόγω της συχνότητας και έξαρσης με την οποία αδικήματα αυτής της φύσης εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο αλλά και των ζημιογόνων και καταστρεπτικών συνεπειών που προκύπτουν από τη διάπραξη τους σε κοινωνικό επίπεδο. Στην υπόθεση Μάρκος Brayan Berne v. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 437 τονίσθηκε η ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών σε υποθέσεις αδικημάτων που σχετίζονται με τα ναρκωτικά σε μια προσπάθεια περιορισμού ή εξάλειψης παρόμοιων αδικημάτων και προστασίας του κοινού. Τονίστηκε, επίσης, ότι είναι καιρός όπως οι επιβαλλόμενες ποινές καταστούν αυστηρότερες για να δείχνουν τόσο την αποδοκιμασία όσο και την ενεργό συμμετοχή της Δικαιοσύνης στον αγώνα που διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα για την καταπολέμηση της χρήσης και εμπορίας των ναρκωτικών. Υπογραμμίστηκε ακόμα, ότι στον καθορισμό της ποινής θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το είδος και η ποσότητα των ναρκωτικών όπως και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται καταλήγοντας ότι η επιβολή ιδιαίτερα σοβαρών ποινών ενδείκνυται σε περιπτώσεις όπου η κατοχή συνδέεται με την πρόθεση εμπορίας. Στην υπόθεση Λαζάρου ν Αστυνομίας, κ. α.
(2010)2 Α.Α.Δ. 633, το Ανώτατο Δικαστήριο δια του έντιμου Δικαστή, ως ήταν τότε, Α. Πασχαλίδη, ανέφερε τα εξής: « Τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, πληγές οι οποίες δυστυχώς, όπως διαπιστώνουμε από τη συχνότητα των υποθέσεων που έρχονται ενώπιον των δικαστηρίων, όχι μόνο δεν φαίνεται να υποχωρούν, αλλά επιδεινώνονται ραγδαία. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι παραβάτες είναι πρόσωπα νεαρής ηλικίας. Είναι πραγματικό λυπηρό, οδυνηρό και τραγικό να διαπιστώνουμε πως η απώλεια ζωών, νέων κυρίως ανθρώπων, έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας και πως η λίστα των νέων που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά την αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική...». Θα πρέπει, επίσης, να λεχθεί ότι η ανευρεθείσα ποσότητα κάνναβης είναι ένα ακόμη επιβαρυντικό στοιχείο για τον Κατηγορούμενο το οποίο θα πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής. Αν και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μεγάλη την ίδια ώρα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί και ως αμελητέα. Σε ό,τι αφορά τις κατηγορίες αρ.5 και αρ.6 η κατοχή και κυκλοφορία φαρμακευτικού προϊόντος για το οποίο δεν υπάρχει σε ισχύ άδεια εκδομένη από την αρμόδια αρχή αποτελεί αδίκημα, το οποίο, δυνάμει των προνοιών του άρθρου 5
(1)(ε)
(2)(β) του Ν. 7(ΙΙΙ)/2009 τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι πέντε
(5)χρόνια ή πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις Λ.Κ.£50.000 (το ισότιμο σε 85.430 ευρώ) ή και τις δύο αυτές ποινές. Ίδιες ποινές προβλέπονται και στο άρθρο 99
(1)του Ν.70(Ι)/2001 για το αδίκημα της κυκλοφορίας μη αδειούχου φαρμακευτικού προϊόντος. Αναμφίβολα προκύπτει ότι πρόκειται για αρκετά σοβαρότερα αδικήματα από αυτά που περιλαμβάνονται στις κατηγορίες αρ.1 έως και αρ.4, λαμβανομένης υπόψη της σημαντικής ποσότητας κατοχής και κυκλοφορίας 18 φιαλιδίων που περιείχαν απαγορευμένες ουσίες. Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι τόσο η εισαγωγή και κυκλοφορία φαρμακευτικού προϊόντος ή απαγορευμένης ουσίας χωρίς η ποιότητα του να υποστεί έλεγχο από το αρμόδιο επιστημονικό τμήμα όσο και η παρουσία απαγορευμένων ουσιών στην κυπριακή κοινωνία θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Η χρήση τους καταστρέφει την υγεία των χρηστών ενώ οι επιπτώσεις που προκαλούνται κυμαίνονται από σοβαρότατες έως θανατηφόρες. Τα Δικαστήρια επιδεικνύουν ιδιαίτερη ευαισθησία στην προστασία της ανθρώπινης ζωής αντιμετωπίζοντας τέτοιες περιπτώσεις με τη δέουσα σοβαρότητα. Η σοβαρότητα αυτή επιδεικνύεται έμπρακτα με την επιβολή αυστηρών ποινών αποτρεπτικής φύσεως. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι η συνολική παραβατική συμπεριφορά που επέδειξε ο κατηγορούμενος δημιουργεί λαβή για έντονη ανησυχία. Όχι μόνο είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Β, του οποίου δέχθηκε ότι στο παρελθόν έκανε χρήση, αλλά την ίδια ώρα κατείχε και έθεσε σε κυκλοφορία απαγορευμένες ουσίες. Αυτού του είδους οι συμπεριφορές πρέπει να αντιμετωπίζονται με τη δέουσα αυστηρότητα ώστε να αποστέλλονται τα κατάλληλα μηνύματα. Η σοβαρότητα ενός αδικήματος δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να επιβάλει εκείνο το είδος της ποινής που κατά την κρίση του τα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση και τον αδικοπραγούντα δικαιολογούν. Αποτελεί αξίωμα ότι η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση δεν μειώνει την παράλληλη ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση ώστε αυτή να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητά του, χωρίς όμως να εξουδετερώνεται η αποτελεσματικότητα του νόμου ή να εξαλείφεται στο στοιχείο της αποτροπής όπου πρέπει, όπως εν προκειμένω να χαρακτηρίζει την ποινή. Για τους χρήστες ναρκωτικών έχει λεχθεί ότι θα πρέπει να τους επιβάλλονται αποτρεπτικές ποινές «όχι όμως της ίδιας έντασης με αυτές που επιβάλλονται στους εμπόρους, εκείνους που καθιστούν το επάγγελμα τους τη διασπορά του θανάτου» (βλ. Afroughi v. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ 174). Προς όφελος του κατηγορουμένου για σκοπούς μετριασμού της ποινής, λαμβάνω υπόψη μου τα ακόλουθα: (α) Το γεγονός ότι κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες και δεν έχει υποπέσει σε οποιαδήποτε άλλα αδικήματα μέχρι σήμερα. (β) Την παραδοχή του κατηγορουμένου στο Δικαστήριο η οποία παρά το ότι δεν έγινε με την πρώτη ευκαιρία, μπορεί να χαρακτηριστεί ως άμεση εφόσον αυτή έλαβε χώρα πριν την έναρξη της ακρόασης και μετά από δυο αναβολές που ζητήθηκαν από την Υπεράσπιση για Απάντηση. (γ) Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος έχει αντιμετωπίσει αποφασιστικά τη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών. Η παρουσίαση του Εγγράφου Α δηλοί με τον πιο εναργή τρόπο την αποφασιστικότητα του να απεξαρτηθεί από τη μάστιγα των ναρκωτικών εφόσον ιδία βουλήσει εντάχθηκε σε πρόγραμμα σε καταρτισμένο κέντρο και σε πέντε διαφορετικές περιπτώσεις, ήτοι κατά την περίοδο από 10.11.23 μέχρι 19.01.24, είχε αρνητικά αποτελέσματα στην ανίχνευση εξαρτησιογόνων ουσιών στον οργανισμό του. Σύμφωνα με την Νομολογία ακόμα και η προσπάθεια για απεξάρτηση, ανεξαρτήτως επιτυχίας, θα πρέπει να αποτιμάται και να ανταμείβεται ώστε να ενθαρρύνεται ο χρήστης να την συνεχίζει (Βλ. Πέτρος Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας
(2004)2 ΑΑΔ 148, και Γιαννακάκη ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. αρ. 117/15, ημερ. 21.4.16) (δ) Το νεαρό της ηλικίας του. Κατά τη διάπραξη των αδικημάτων ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας μόλις 23 ετών (Βλ. Βασίλης Φανάρας κ.α. ν. Δημοκρατίας
(1999)2 ΑΑΔ 50). Στο σύγγραμμα «Sentencing in Cyprus», του Γ. Μ. Πική, 2η έκδοση, σελ. 88 αναφέρεται ότι η αντιμετώπιση νεαρών παραβατών αποτελεί ένα ευαίσθητο θέμα. Στις περιπτώσεις αυτές προέχει ισχυρή η ανάγκη για αναμόρφωση παρά η τιμωρία μιας και το ενδεχόμενο αναμόρφωσης νεαρών ατόμων είναι μεγαλύτερο από ότι σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας τα οποία είναι πλέον εξοικειωμένα με τις συνήθειες και συμπεριφορές τους. Σε κάθε περίπτωση επιβολή ποινής φυλάκισης σε νεαρά πρόσωπα θα πρέπει να είναι η τελευταία επιλογή του Δικαστηρίου εκτός αν κρίνει ότι τούτο είναι η μόνη ορθή επιλογή (ε) Τη συνεργασία του με την Αστυνομία (βλ. Chafari v. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 442). Στην παρούσα περίπτωση, ο Κατηγορούμενος φαίνεται να συνεργάστηκε πλήρως με την αστυνομία παραδεχόμενος τη διάπραξη των αδικημάτων της 3ης και 4ης κατηγορίας ως προς τη χρήση κάνναβης. Δεν μπορώ βέβαια να αποδεχθώ ως μετριαστικό παράγοντα το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος αισθανόταν άβολα με το σώμα του το οποίο και επιθυμούσε να βελτιώσει με τη χρήση ουσιών για τις οποίες δεν εξασφαλίστηκαν οι απαραίτητες άδειες. Η χρήση απαγορευμένων ουσιών άνευ οποιασδήποτε άδειας εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους για την δημόσια υγεία και ο κατηγορούμενος θα έπρεπε να επεδείκνυε μεγαλύτερη προσοχή στο ζήτημα αυτό. Σημειώνω όμως ότι δεν έχει διαφανεί οποιαδήποτε πρόθεση προμήθειας των σκευασμάτων αυτών σε τρίτα πρόσωπα. Συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω περιλαμβανομένου των δεδομένων που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλουν τη διάπραξη, τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, χωρίς παράλληλα να παραγνωρίζονται οι προαναφερόμενοι ελαφρυντικοί παράγοντες και αφού έλαβα υπόψη την αρχή της συνολικότητας της ποινής, επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια προς τον κατηγορούμενο, καταλήγω ότι υπό τις περιστάσεις η επιβολή ποινής φυλάκισης είναι αναπόφευκτη αναφορικά με τις κατηγορίες αρ.1, αρ.5 και αρ.
- Οποιαδήποτε άλλη ποινή σε σχέση με τις εν λόγω κατηγορίες θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα στον κοινωνία και στους επίδοξους παραβάτες. Όσον αφορά τις υπόλοιπες κατηγορίες θεωρώ πως η ποινή χρηματικού προστίμου εξυπηρετεί τους σκοπούς επιβολής της. Τονίζω βεβαίως πως το σύνολο των μετριαστικών παραγόντων και οτιδήποτε άλλο έχει λεχθεί για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής λαμβάνεται υπόψη και επηρεάζει ουσιωδώς την έκταση των ποινών που θα επιβληθούν στον Κατηγορούμενο. Καταληκτικά επιβάλλονται στον Κατηγορούμενο οι ακόλουθες ποινές: Στην 1η κατηγορία ποινή φυλάκισης ενός μηνός. Σε έκαστη των κατηγοριών αρ.2 και αρ.3 χρηματική ποινή ύψους €200 Στην 4η κατηγορία δεν επιβάλλω οποιαδήποτε ποινή εφόσον τα γεγονότα αυτής απορρέουν από τα γεγονότα της 3ης κατηγορίας. Σε έκαστη των κατηγοριών της 5ης και 6ης κατηγορίας επιβάλλω ποινή φυλάκισης 6 μηνών. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν ένεκα του ότι τα αδικήματα διαπράχθηκαν την ίδια χρονική περίοδο. Έρχομαι τώρα να εξετάσω εάν οι συντρέχουσες ποινές φυλάκισης που επέβαλα στον κατηγορούμενο θα πρέπει να οδηγήσει στην άμεση φυλάκιση του ή δύναται να ανασταλεί δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/
- Με το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε την πιο πάνω νομοθεσία, η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς όπως προνοείται μέσα από το άρθρο 3
(2)το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλ. επίσης Στεφάνου v. Αστυνομίας
(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση αυτή είναι χαρακτηριστικό και ομιλεί από μόνο του: "Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97 (που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.α.
(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου
(1996)2 Α.Α.Δ. 303)." Στην προκειμένη περίπτωση ενώπιον μου είναι ένας νέος άνθρωπος στο ξεκίνημα της ζωής του. Έχει καταβάλει σοβαρές προσπάθειες απεξάρτησης από τα ναρκωτικά και ολοκλήρωσε με επιτυχία σχετικό πρόγραμμα. Παρουσιάζεται αποφασισμένος να ξανασκεφτεί τη ζωή του, να διάγει έντιμο βίο καθώς και να θέσει τέρμα στην εξάρτηση του από τις ναρκωτικές ουσίες. Το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθεί αρωγός στην προσπάθεια του αυτή δίδοντας του με αυτό τον τρόπο μια δεύτερη ευκαιρία να αποδείξει εκτός φυλακών ότι δεν θα προβεί στο μέλλον σε οποιαδήποτε άλλη παράνομη πράξη. Περαιτέρω στην απόφαση μου αυτή έλαβα σοβαρά υπόψη μου το λευκό του ποινικό μητρώο και την άμεση παραδοχή του σε όλες τις κατηγορίες. Συνεπώς κρίνω ότι δικαιολογείται η έκδοση διαταγής για αναστολή της ποινής φυλάκισης που του έχω επιβάλει. Είναι στο χέρι του κατηγορούμενου να αδράξει την ευκαιρία που του δίδει σήμερα το Δικαστήριο ώστε να αποδείξει το γνήσιο της θέλησης του να γίνει χρήσιμος και νομοταγής πολίτης στην κοινωνία. Υπενθυμίζεται πως η αναστολή επενεργεί ως «δαμόκλειος σπάθη» και ο Κατηγορούμενος θα πρέπει να γνωρίζει πως αν παρανομήσει ξανά στο μέλλον η φυλάκιση ενδέχεται να ενεργοποιηθεί, και συνεπώς θα πρέπει να είναι διπλά προσεκτικός. Συνακόλουθα διατάσσω την αναστολή των ποινών που επέβαλα σήμερα στον Κατηγορούμενο για περίοδο 3 ετών από σήμερα. Τα τεκμήρια της υπόθεσης που αφορούν το σύνολο των κατηγοριών να κατασχεθούν και καταστραφούν. (Επεξηγούνται στον κατηγορούμενο το νόημα και οι συνέπειες της αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης) (Υπ.)....................................... Μ. Μυτίδης , Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο