ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. D. B., Υπόθεση αρ. 3086/2024, 29/11/2024

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. D. B., Υπόθεση αρ. 3086/2024, 29/11/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Υπόθεση αρ. 3086/2024 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. D. B. ____________________ Ημερομηνία: 29 Νοεμβρίου 2024 Εμφανίσεις: Σ. Παπαλαζάρου (κα), για την Κατηγορούσα Αρχή Γ. Παπασάββα (κα), για τον Κατηγορούμενο Κατηγορούμενος: παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η (εκ πρώτης όψεως) (ex tempore)

1. Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει διάφορες κατηγορίες, ορισμένες εκ των οποίων έχει παραδεχθεί και άλλες τις οποίες δεν έχει παραδεχθεί. Οι κατηγορίες που δεν έχει παραδεχθεί είναι οι ακόλουθες: 4η Κατηγορία: ότι μεταξύ των ημερομηνιών 05.06.2024 με 26.06.2024, στην Πάφο, παρέλειψε να υπακούσει στο διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου που εκδόθηκε στην ποινική υπόθεση με αριθμό 2597/2024, ημερομηνίας 05.06.2024, σύμφωνα με το οποίο απαγορεύονταν στον Κατηγορούμενο να παρενοχλεί με οποιονδήποτε τρόπο την παραπονούμενη, που κατονομάζεται, μέχρι την εκδίκαση της ποινικής υπόθεσης [άρθρο 137 του περί Ποινικού Κώδικας Νόμος Κεφ.154 (ΠΚ)] 5η Κατηγορία: ότι κατά τον χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην 4η Κατηγορία, ενώ την 05.06.2024 εκδόθηκε διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου στην ποινική υπόθεση με αριθμό 2597/2024, σύμφωνα με το οποίο απαγορεύονταν στον Κατηγορούμενο να παρενοχλεί με οποιονδήποτε τρόπο την παραπονούμενη, που κατονομάζεται, μέχρι την εκδίκαση της ποινικής υπόθεσης, αυτός παρέλειψε να το πράξει, διαπράττοντας με την πράξη του σκόπιμη ασέβεια προς τη δικαστική διαδικασία [άρθρο 44 § 1(ιβ) του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960]. 6η Κατηγορία: ότι την 22.06.2024, στο εστιατόριο με την ονομασία «Tramps», που βρίσκεται στη Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων στην Πάφο, έκλεψε το κινητό μάρκας "Samsung A30" με τη θήκη του, αξίας €150, περιουσία του Ο. Σ. από την Τίμη, και πριν από διάπραξη της πιο πάνω κλοπής, καταδικάστηκε για κλοπή από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στην υπόθεση 5411/2021 [άρθρα 255, 272 § 1 ΠΚ].
2. Μετά το πέρας της υπόθεσης για της Κατηγορούσας Αρχής για προαναφερόμενες κατηγορίες, υποβλήθηκε, σύμφωνα με το άρθρο 74(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.155, πως δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου, επαρκώς, ώστε να υποχρεούται να προβάλει υπεράσπιση.
3. Αμφότερες οι πλευρές αγόρευσαν επί αυτής της εισήγησης και έχω υπόψη μου ό,τι αναφέρθηκε, στην πλήρη μορφή. Νομικές πτυχές
4. Κατά κανόνα, το Δικαστήριο δεν καταλήγει σε κρίση περί αθωότητας ή ενοχής, εάν δεν ακούσει το σύνολο της μαρτυρίας. Σε περίπτωση που υπάρξει εισήγηση ή διαπίστωση του Δικαστηρίου (χωρίς εισήγηση) ότι η δίκη θα πρέπει να διακοπεί στο στάδιο αυτό, αφενός τέτοια εισήγηση ή διαπίστωση πρέπει να είναι συγκεκριμένη, απαντώντας σε μία εκ των δύο περιπτώσεων που θα εξηγηθούν στη συνέχεια, αφετέρου είναι εισήγηση ή διαπίστωση βασικά πως «δεν υπάρχει υπόθεση» ("no case").
5. Όπως έχει διαχρονικά νομολογηθεί[1], η διακοπή της δίκης στο στάδιο αυτό και, κατ' επέκταση η αθώωση του κατηγορούμενου, δικαιολογείται μόνον σε δύο περιπτώσεις, εάν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας, λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, ή (β) η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτήν την καταδίκη του κατηγορούμενου.
6. Το μέτρο είναι αντικειμενικό. Εξετάζεται εάν, πρώτα απ' όλα, υφίσταται μαρτυρία, και έπειτα εάν επικαλύπτει τα συστατικά στοιχεία του κάθε αδικήματος. Αυτή είναι η πιο εύκολη περίπτωση.
7. Η πιο σύνθετη περίπτωση είναι να υπάρχει μαρτυρία που επικαλύπτει και τα συστατικά στοιχεία του κάθε αδικήματος. Και πάλι, μπορεί να διακοπεί η δίκη στο στάδιο αυτό, με αναφορά πλέον σε αυτήν την υφιστάμενη μαρτυρία. Θεωρείται στην όψη της η μαρτυρία, χωρίς να αξιολογείται. Το ίδιο αντικειμενικό κριτήριο επιτάσσει και τότε πως, για να καταδειχθεί αντινομία ή έλλειψη πειστικότητας στη μαρτυρία, χωρίς όμως αξιολόγησή της, στην όψη της και μόνον, θα πρέπει να είναι καταφανώς θεμελιακό το πρόβλημα που αναδεικνύεται σε αυτήν μέσα από την αμφισβήτησή της, δια της αντεξέτασης, ώστε να μην μπορεί, οποιοδήποτε Δικαστήριο, να αντιπαρέλθει, εάν σε ένα επόμενο στάδιο προχωρήσει με την αξιολόγηση της μαρτυρίας αυτής.
8. Το ερώτημα που τίθεται σε αυτό το στάδιο, εάν υφίσταται μαρτυρία, είναι εάν ένα λογικό Δικαστήριο θα μπορούσε να καταδικάσει με βάση αυτήν την συγκεκριμένη μαρτυρία, στο απόγειό της, ώστε να μπορεί να λεχθεί πως υπάρχει υπόθεση, εκ πρώτης όψεως υπόθεση, για να απαντηθεί. Εάν στην υφιστάμενη μαρτυρία υπάρχουν ζητήματα αξιοπιστίας της εκδοχής των μαρτύρων σχετικά με τα γεγονότα, από τα οποία εξαρτάται η ισχύς ή η στάθμιση της δύναμης της μαρτυρίας, ή άλλα ζητήματα που καθορίζονται υποκειμενικά, και υπάρχουν στοιχεία στη βάση των οποίων θα μπορούσε να βασιστεί και κρίση ενοχής, η δίκη θα πρέπει να συνεχιστεί, εάν αυτή η μαρτυρία δεν εκθεμελιώθηκε, με συντριπτική αντεξέταση, ώστε να αναδύεται φυσιολογικά η ανάγκη να μην προχωρήσει η υπόθεση, και όχι το αντίθετο. Τέτοια ανάδυση συμβαίνει στη λειτουργία της λογικής πως, εάν δεν μπορεί να αποδειχθεί μια υπόθεση στη όψη της υφιστάμενης μαρτυρίας, γιατί είναι τόσο πολύ αδύναμη η μαρτυρία αυτή, δεν μπορεί να αποδειχθεί και πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, που θα είναι το αποδεικτικό βάρος στη συνέχεια της υπόθεσης.
9. Συναφώς, εάν δεν υφίσταται μαρτυρία που να επικαλύπτει όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή εάν υφίσταται μαρτυρία και εκθεμελιώνεται ώστε να μην μπορεί να επιβιώσει σε περίπτωση που συνεχίσει η δίκη, και μπορεί αντικειμενικά να διατυπωθεί πως «δεν υπάρχει υπόθεση», είναι καθήκον του Δικαστηρίου να διακόψει τη δίκη. Η πλευρά του Κατηγορούμενου δεν καλείται να θεραπεύσει ελαττώματα στη μαρτυρία της πλευράς της Κατηγορούσας Αρχής, ούτε να την ενισχύσει, με δική της μαρτυρία.
10. Το Δικαστήριο προχωρά στην εκτίμηση για το εκ πρώτης όψεως με συνοπτική αιτιολόγηση, χωρίς ανάλυση της μαρτυρίας, κατά τρόπο που θα μπορούσε να υπεισέλθει και σε αξιολόγηση[2]. Τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων
11. Σύμφωνα με το 137 ΠΚ: «
12. Όποιος ανυπακούει σε διάταγμα, ένταλμα, ή διαταγή που εκδόθηκε από Δικαστήριο, λειτουργό ή πρόσωπο που ενεργεί με οποιαδήποτε επίσημη ιδιότητα και κανονικά εξουσιοδοτημένο για αυτό, είναι ένοχος πλημμελήματος .»
13. Για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος του άρθρου 137 ΠΚ, θα πρέπει να αποδειχθούν[3]: (α) η ύπαρξη διατάγματος, εντάλματος ή διαταγής· (β) να έχει εκδοθεί από Δικαστήριο ή λειτουργό ή πρόσωπο που ενεργεί με επίσημη ιδιότητα και κανονική εξουσιοδότηση γι' αυτό· (γ) να υπάρχει ανυπακοή στο περιεχόμενό του.
14. Το διάταγμα, ένταλμα ή διαταγή θα πρέπει να είναι νόμιμα, ώστε να δημιουργείται υποχρέωση υπακοής. Για να δημιουργεί υποχρέωση υπακοής, θα πρέπει να μπορεί να επιβληθεί, να μην είναι λόγου χάριν απλώς αναγνωριστικής ή ρυθμιστικής φύσης.
15. Έπειτα, η υποχρέωση υπακοής που δημιουργεί θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη, να αναφέρεται σε συγκεκριμένη συμπεριφορά που ο Καθ' ου το διάταγμα, ένταλμα ή διαταγή πρέπει να έχει, είτε αφορά προσταγή είτε απαγόρευση, έτσι ώστε εάν δεν συμπεριφερθεί ως ορίζει το διάταγμα, ένταλμα ή διαταγή, να επέρχεται ανυπακοή.
16. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής δεν αρκεί από μόνο του, εφόσον η ανυπακοή (disobedience), ως έννοια, ενέχει βουλητικό στοιχείο. Προϋποθέτει τη γνώση της ύπαρξης και του περιεχομένου του διατάγματος, του εντάλματος ή της διαταγής, καθώς και τη βούληση μη εκτέλεσης της υποχρέωσης που επιβάλλει, ώστε να επέλθει το αποτέλεσμα της ανυπακοής.
17. Σύμφωνα με το άρθρο 44 § 1 (ιβ) ν.14/60: «Οιovδήπoτε πρόσωπov τo oπoίov . (ιβ) διαπράττει oιαvδήπoτε άλληv πράξιv σκoπίμoυ ασέβειας εις oιαvδήπoτε δικαστικήv διαδικασίαv, ή πρoς oιovδήπoτε πρόσωπov εvώπιov τoυ oπoίoυ τoιαύτη διαδικασία διεξάγεται, είvαι έvoχov πλημμελήματoς, και υπόκειται εις φυλάκισιv διά περίoδov εξ μηvώv ή εις πρόστιμov μη . .»
18. Η καταφρόνηση του δικαστηρίου (contempt) είναι συμπεριφορά που παρεμβαίνει στη δέουσα απονομή της δικαιοσύνης ή παρεμποδίζει τη δέουσα απονομή της δικαιοσύνης[4].
19. Για την απόδειξη του αδικήματος αυτού, της συγκεκριμένης περίπτωσης (ιβ), θα πρέπει να αποδειχθούν: (α) η ύπαρξη δικαστικής διαδικασίας· (β) συμπεριφορά ασέβειας σε αυτήν, ή προς το πρόσωπο που τη διεξάγει· (γ) η συμπεριφορά αυτή να είναι σκόπιμη, ηθελημένη. Δεν αρκεί η αμέλεια ή η απροσεξία[5].
20. Σύμφωνα με την § 10 του ιδίου άρθρου, στο εν λόγω άρθρο, «δικαστική διαδικασία» σημαίνει οποιαδήποτε διαδικασία ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου είτε η διαδικασία αυτή διεξάγεται ενώπιον ακροατηρίου είτε ιδιαίτερο γραφείο του δικαστή.
21. Η ανυπακοή σε δικαστικό διάταγμα δυνατόν να ιδωθεί και ως μορφή καταφρόνησης, εάν είναι σε επίπεδο σκόπιμης ασέβειας στη δικαστική διαδικασία.
22. Αμφότερες η 4η Κατηγορία και 5η Κατηγορία αναφέρονται στο διάταγμα ημερομηνίας 05.06.2024 που εκδόθηκε στην ποινική υπόθεση 2597/2024 Ε.Δ. Πάφου, το οποίο απαγόρευσε την «παρενόχληση». Συνεπώς, θα πρέπει να αποδειχθεί πως η συμπεριφορά του Κατηγορούμενου, που αναφέρεται ως ανυπακοή του συγκεκριμένου διατάγματος, είναι η «παρενόχληση» του προσώπου που κατονομάζεται στο διάταγμα ως η παραπονούμενη. Εάν πρόκειται για διάταγμα που εκδόθηκε στο πλαίσιο ειδικής νομοθεσίας, η «παρενόχληση» θα έχει την έννοια που δίδεται στην ίδια νομοθεσία.
23. Συναφώς, η «παρενόχληση» στο πλαίσιο του ν.119(Ι)/2000, με αναφορά σε διάταγμα που εκδίδεται βάσει του άρθρου 15 § 3 ως όρος απόλυσης, εφόσον δεν εννοιοδοτείται διαφορετικά, είναι για την παρεμπόδιση διάπραξης του αδικήματος του άρθρου 32 του ιδίου νόμου («παρενόχληση θύματος και άλλου προσώπου»), ως προς το οποίο εφαρμόζονται οι πρόνοιες του άρθρου 15 και για ταχεία εκδίκαση. Εξ αυτών προκύπτει πως η «παρενόχληση» έχει την έννοια της ενόχλησης ή του εκφοβισμού, κατά τρόπο που επηρεάζει ή να μπορεί να επηρεάσει τη διερεύνηση ή εκδίκαση υπόθεσης βίας ή που προκαλεί ψυχική αναστάτωση σε θύμα βίας ή μάρτυρα σε υπόθεση βίας (υπαλλαγή), εν γνώσει του ότι πρόκειται για θύμα βίας ή μάρτυρα σε υπόθεση βίας.
24. Σύμφωνα με το άρθρο 255 ΠΚ: «