Δημοκρατία ν. Α. Τ., Αρ. Υπόθεσης: 376/24, 30/9/2025

(4)(α), 14 και 34 του περί της Πρόληψης και Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου, Ν.91(Ι)/2014. Οι λεπτομέρειες των εν λόγω κατηγοριών αναφέρουν τα ακόλουθα: ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Ο Κατηγορούμενος σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ της 4.7.2014 και της 31.12.2016 συμπεριλαμβανομένων στη Λευκωσία της Επαρχίας Λευκωσίας, συμμετείχε σε σεξουαλική πράξη με τη θυγατέρα του, Κ.Π., ημερ. γέννησης 5/1/2008, καταχρώμενος τη θέση εμπιστοσύνης, εξουσίας και επιρροής που κατείχε επάνω της, δηλαδή ενώ βρισκόντουσαν στο ίδιο αυτοκίνητο, την έβαλε να καθίσει πάνω στα πόδια του ενώ οδηγούσε και έβαλε το χέρι του πάνω στο εσώρουχό της και την άγγιξε στα γεννητικά της όργανα. ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Ο Κατηγορούμενος σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ των ετών 2019 και 2020 στον Στρόβολο της Επαρχίας Λευκωσίας, συμμετείχε σε σεξουαλική πράξη με τη θυγατέρα του, Κ.Π., ημερ. γέννησης 5/1/2008, καταχρώμενος τη θέση εμπιστοσύνης, εξουσίας και επιρροής που κατείχε επάνω της, δηλαδή ενώ βρισκόντουσαν σε οικία που διέμεναν στην περιοχή Σταυρού της έβγαλε το παντελόνι που φορούσε και το εσώρουχό της και την έγλειψε στα γεννητικά της όργανα. ΤΡΙΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Ο Κατηγορούμενος σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ των ετών 2019 και 2020 στον Λυθροδόντα της Επαρχίας Λευκωσίας, συμμετείχε σε σεξουαλική πράξη με τη θυγατέρα του, Κ.Π., ημερ. γέννησης 5/1/2008, καταχρώμενος τη θέση εμπιστοσύνης, εξουσίας και επιρροής που κατείχε επάνω της, δηλαδή της είπε να βγάλει τα ρούχα της και αφού το έκανε και έμεινε γυμνή από τη μέση και κάτω, της ζήτησε να κάτσει πάνω στο πρόσωπό του και την έγλειψε στα γεννητικά της όργανα. ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ (αθώωση) ΠΕΜΠΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Ο Κατηγορούμενος σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ των ετών 2019 και 2020 στον Στρόβολο της Επαρχίας Λευκωσίας, σε διαφορετική περίπτωση από αυτήν που περιγράφεται στην Κατηγορία 2, συμμετείχε σε σεξουαλική πράξη με τη θυγατέρα του, Κ.Π., ημερ. γέννησης 5/1/2008, καταχρώμενος της θέση εμπιστοσύνης, εξουσίας και επιρροής που κατείχε επάνω της, δηλαδή ενώ βρισκόντουσαν σε οικία που διέμεναν στην περιοχή Σταυρού, της είπε να βγάλει το από κάτω μέρος του μπικίνι και αφού της είπε να ξαπλώσει στο κρεβάτι την έγλειψε στα γεννητικά της όργανα. ΕΚΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Ο Κατηγορούμενος σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ των ετών 2017 και 2018 στον Στρόβολο της Επαρχίας Λευκωσίας, συμμετείχε σε σεξουαλική πράξη με τη θυγατέρα του, Κ.Π., ημερ. γέννησης 5/1/2008, καταχρώμενος τη θέση εμπιστοσύνης, εξουσίας και επιρροής που κατείχε επάνω της, δηλαδή ενώ βρισκόντουσαν στο σπίτι της θείας της στην περιοχή Σταυρού, ξάπλωσε δίπλα της στο κρεβάτι που κοιμόταν, έβαλε το χέρι του μέσα από το εσώρουχό της και άγγιξε στα γεννητικά της όργανα. Καίτοι το σύνολο των διαπιστώσεων της απόφασης ημερομηνίας 31/07/2025 αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της παρούσης, μεταφέρουμε αυτολεξεί τα όσα αποφασίστηκαν σε σχέση με τις κατηγορίες. Διαπιστώθηκε εν προκειμένω πως: «Βάσει της αξιόπιστης μαρτυρίας και εις επίμετρον των όσων έχουν ήδη διαπιστωθεί, καταλήγουμε στις ακόλουθες διαπιστώσεις: Ενόσω η Μ.Κ.5 πήγαινε πρώτη ή δευτέρα δημοτικού, δηλαδή μεταξύ των ετών 2014 και 2016 και ήταν ηλικίας 6 με 8 ετών, το καλοκαίρι και ενόσω βρίσκονταν στο αυτοκίνητο και καθόταν στη θέση του συνοδηγού, ζήτησε από τον πατέρα της να οδηγήσει το τιμόνι. Κάθισε πάνω στα πόδια του και οδηγούσε και τότε ο κατηγορούμενος έβαλε το χέρι του πάνω στο εσώρουχό της και την άγγιζε στα γεννητικά όργανα. Ήταν βράδυ και επέστρεφαν από το σουπερμάρκετ. Η Μ.Κ.5 τον ρώτησε «εν θα μας δει κάποιος» και της απάντησε ότι είναι βράδυ και δεν μπορεί να τους δει κανείς. Κατά τον ίδιο χρόνο περνούσε άλλο όχημα από δίπλα τους και ο πατέρας της τη ρώτησε «είδες κάποιο μέσα» και σε αρνητική απάντησή της, της είπε «τότε ούτε τζείνοι σε είδαν». Σε άγνωστο χρόνο στον Στρόβολο όταν η Μ.Κ.5 ήταν μεταξύ 9 με 10 ετών, δηλαδή μεταξύ των ετών 2017 και 2018 συμπεριλαμβανομένων, στο σπίτι της Α.Α(Μ.Υ.1) τη γιορτή των Χριστουγέννων, είχε κοιμηθεί στο κρεβάτι της θείας της μαζί με τη μάμα της και τη γιαγιά της ή μαζί με τη θεία της. Το πρωϊνό, καθ' ον χρόνο τα πρόσωπα που κοιμόντουσαν μαζί στο ίδιο κρεβάτι είχαν φύγει, όταν ξύπνησε το χέρι του κατηγορούμενου ήταν μέσα από το εσώρουχό της και άγγιζε τα γεννητικά της όργανα. Έκανε ότι ξύπνησε, τεντώθηκε και τότε ο κατηγορούμενος έφυγε γρήγορα το χέρι του και όταν η ίδια γύρισε από την άλλη, έφυγε. Κατά τον ίδιο χρόνο στο σπίτι ήταν και τα δύο παιδιά της θείας της και όταν σηκώθηκε είδε πως ακόμα κοιμόντουσαν ενώ ο κατηγορούμενος ήταν στην κουζίνα. Καθ' ον χρόνο πήγαινε πέμπτη με έκτη τάξη δημοτικού, δηλαδή μεταξύ των ετών 2019 και 2020 και ήταν ηλικίας 11 με 12 ετών και διέμενε στην περιοχή Σταυρού μαζί με τη θεία της Α.Α με τα δύο παιδιά της, δηλαδή τα ξαδέλφια της Λ.Σ και Ι.Σ, βρισκόταν με τον κατηγορούμενο στο δωμάτιο των γονιών της και έβλεπε τηλεόραση και έπαιζε στο κινητό της. Ο κατηγορούμενος ήταν δίπλα στη θέση του και εκείνος στο κινητό του. Τότε της έβγαλε το παντελόνι και το εσώρουχο που φορούσε και την έγλειψε στα γεννητικά όργανα. Της έλεγε ψιθυριστά ποια στάση να πάρει, την έβλεπε και της έλεγε ακόμα λίγο και την ρωτούσε αν της αρέσει. Κατά τον ίδιο χρόνο στο σπίτι βρισκόταν ο ξάδελφός της Ι.Σ (γιος της Α.Α). Το περιστατικό αυτό κράτησε 10 με 15 λεπτά. Την ίδια χρονική περίοδο, δηλαδή το 2019 και 2020 και πάλι ήταν ηλικίας 11 με 12 ετών, καθ' ον χρόνο διέμενε στη Σταυρού μαζί με την οικογένεια της Μ.Υ.1, προτού πάνε πισίνα ο κατηγορούμενος της είπε «έλα να κάνουμε κάτι πριν πάμε, έλα λλίο, έλα λλίο, μετά πάμε ας πούμε». Η ίδια ήταν με το μαγιό, της ζήτησε να βγάλει το κάτω μέρος και να ξαπλώσει στο κρεβάτι και την έγλειψε στα γεννητικά όργανα. Και αυτό κράτησε για 10 με 15 λεπτά και σταμάτησε όταν ενώ καθόταν στο πρόσωπό του έφυγε από μόνη της. Μετά πήγαν πισίνα. Κατά την ίδια περίοδο μεταξύ των ετών 2019 και 2020 ο κατηγορούμενος για μικρό χρονικό διάστημα έφυγε από το σπίτι και διέμενε στον Λυθροδόντα. Ένα βράδυ πήρε τη Μ.Κ.5 να μείνει στο σπίτι μαζί του στον Λυθροδόντα, που ήταν εκεί στο παλιό σπίτι που έμεναν και τότε έμενε εκεί. Κατ' εκείνο τον χρόνο η Μ.Κ.5 ήταν ηλικίας 11 με 12 ετών. Το βράδυ της είπε να βγάλει τα ρούχα της και να καθίσει πάνω στο πρόσωπό του και την έγλειψε στα γεννητικά όργανα. Της έλεγε να πάρει διάφορες στάσεις και σε κάποιο στάδιο που η Μ.Κ.5 έφυγε από πάνω του της είπε «σειρά σου» και ήταν έτοιμος να βγάλει το ρούχο που φορούσε. Η Μ.Κ.5 του είπε όχι και πήγε τουαλέτα να σκουπιστεί και το βράδυ κοιμήθηκαν στο ίδιο κρεβάτι. Την πρώτη φορά που την έγλειψε της είπε να μην το πει σε κανέναν και ότι είναι το μυστικό τους. Επίσης η ίδια τον ρώτησε «δεν είναι λάθος τούτο το πράγμα» και ο ίδιος της απάντησε «εκάμνα σου το που τον τζιαιρό που ήσουν μωρό». Αναμφίβολο είναι πως το αδίκημα για το οποίο ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος (άρθρο 6

(4)(α) του Ν.91(Ι)/2014), είναι από τα σοβαρότερα του ποινικού χάρτη της χώρας μας, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την ανώτατη στον νόμο προβλεπόμενη ποινή, που στην προκειμένη περίπτωση είναι εκείνη της δια βίου φυλάκισης, εφόσον αναγνωρισμένο είναι ότι αποτελεί την αφετηρία του Δικαστηρίου για την επιμέτρηση της ποινικής ευθύνης αδικοπραγούντος (βλ. Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632). Εις επίμετρον, για αδικήματα αυτού του είδους πλειστάκις το Ανώτατο Δικαστήριο προέβη σε υποδείξεις ότι οι ποινές πρέπει να είναι αυστηρές και αποτρεπτικές, εφόσον στρέφονται κατά των ηθών και προσβάλλουν και καταρρακώνουν την αξιοπρέπεια του θύματος (βλ. Ν. Σ. ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 99/2021, ημερ. 11/05/2022, ECLI:CY:AD:2022:B183). Άλλος παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, εν προκειμένω αυξητικά, έχει να κάνει με τον οφειλόμενο αποτρεπτικό χαρακτήρα τούτης, ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση, καθώς υποδείχθηκε στην Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Δ.Δ 342, 351. Και είναι αναγνωρισμένο νομολογιακά ότι εγκλήματα εναντίον παιδιών βρίσκονται, δυστυχώς, σε συνεχή και ανησυχητική έξαρση (βλ. Η.Ε. ν Δημοκρατίας, Π.Ε.50/2018, ημερ. 08/04/2020, ECLI:CY:AD:2020:B120, Α.Ν.Κ. ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 136/2022, ημερ. 01/08/2025 και Robert Cionel Clarson v. Δημοκρατίας, Π.E. 38/22, ημερ. 27.10.2022). Από την άλλη, όσο σοβαρό και αν είναι ένα αδίκημα, η υποχρέωση για εξατομίκευση της ποινής δεν ατονεί (Abe v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Δ.Δ 211), χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζεται ότι σε αδικήματα σεξουαλικής υφής η εξατομίκευση δεν οδηγεί στην εξουδετέρωση της ποινής και του αποτρεπτικού χαρακτήρα της (βλ. Λευκαρίτης κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2016)2Β Α.Α.Δ. 1165, 1182). Και είναι προς την κατεύθυνση της εξατομίκευσης που επικεντρώθηκε η αγόρευση του συνηγόρου του κατηγορούμενου, ο οποίος έκανε αναφορά σε αριθμό ζητημάτων που άπτονται τόσο του προσώπου του κατηγορούμενου όσο και των ευρημάτων του Δικαστηρίου στην καταδικαστική απόφαση και κάλεσε το Δικαστήριο να υιοθετήσει τούτα ως παράγοντες που προσμετρούνται κατά την επιμέτρηση της ποινής. Μας υποδείχθηκε ότι μέχρι και τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων ο κατηγορούμενος, ο οποίος είναι σήμερα ηλικίας 40 ετών (γεννηθείς την 26/06/1985), ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Προσέτι άμεμπτη παρέμεινε η συμπεριφορά του καθ' ον χρόνο κρατείτο στις κεντρικές φυλακές, τόσο εκκρεμούσης της ακροαματικής διαδικασίας όσο και μετά την καταδικαστική απόφαση και είναι τούτη μία περίοδος περί τους 19 μήνες. Και όλα τα ανωτέρω συσχετίστηκαν περαιτέρω με την εισήγηση πως η εδώ κολάσιμη συμπεριφορά είναι η μόνη που καταλογίζεται στον κατηγορούμενο. Προφανώς και το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου, όπως βεβαίως και η διαγωγή του στις κεντρικές φυλακές καθ' ον χρόνο τελούσε υπό κράτηση, είναι στοιχεία που συναποτιμούνται στην επιμέτρηση της ποινής και φέρουν θετικό για τον κατηγορούμενο πρόσημο (βλ. Κιλινκαρίδης ν. Δημοκρατίας

(2015)2Α Α.Α.Δ. 277, 280). Προστίθεται ακόμη καθετί το οποίο αναφέρθηκε σε σχέση με τις προσωπικές του κατηγορουμένου περιστάσεις, ως αυτές καταγράφηκαν στην έκθεση του γραφείου ευημερίας το περιεχόμενο της οποίας υιοθετήθηκε και ως περαιτέρω αναπτύχθηκαν από τον συνήγορο του κατηγορούμενου. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος είναι το τρίτο παιδί της οικογένειάς του, γεννήθηκε σε ένα φτωχικό χωριό της Μολδαβίας και είχε δύσκολα παιδικά χρόνια λόγω οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η οικογένεια. Ενόσω ήταν μαθητής και μάλιστα από την ηλικία των 12 ετών, υποχρεωνόταν να εργάζεται καθημερινά, άλλοτε στα κτίσματα και άλλοτε σε κτηνοτροφικές και γεωργικές μονάδες, όπως και οι αδελφές του σε άλλες εργασίες, ώστε να συνεισφέρει στα οικονομικά της οικογένειάς του. Κατόρθωσε εντούτοις να ολοκληρώσει το σχολείο, όχι όμως και να προχωρήσει σε σπουδές, λόγω ακριβώς των οικονομικών δυσχερειών. Στην ηλικία των 16 με 17 ετών έχασε τον πατέρα του λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας και ήταν τούτο ένα γεγονός που τον στιγμάτισε ανεπανόρθωτα, ένεκα και του δεσμού που είχε με τον πατέρα του και ακολούθως της θλίψης στην οποία βυθίστηκε η μητέρα του συνεπεία της απώλειας του συζύγου της, καθώς και των οικονομικών προβλημάτων που προέκυψαν. Μετά τον θάνατο του πατέρα του η οικογένειά του μετακόμισε στην Ελλάδα και σε μεταγενέστερο χρόνο στην Κυπριακή Δημοκρατία. Μαζί με τις δύο αδελφές του και τα παιδιά τους, όπως και με τη μητέρα του, διατηρεί άριστες σχέσεις. Οι ανωτέρω προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου λαμβάνονται βεβαίως υπόψιν και προσμετρούνται προς όφελός του, χωρίς εντούτοις να παραγνωρίζεται πως σε τέτοια σοβαρά και ειδεχθή αδικήματα, όπως είναι και το αδίκημα των κατηγοριών που ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, οι προσωπικές περιστάσεις περιορισμένη έχουν σημασία. Αντί περαιτέρω ανάλυσης της σχετικής δικανικής αρχής, παραπέμπουμε στα όσα επ' αυτού του ζητήματος λέχθηκαν στην υπόθεση Κ.Α.Μ. ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 127/2021, ημερ. 04/11/2022, ECLI:CY:AD:2022:B419. Αναφέρθηκε εκεί ότι: «Ξεκινώντας από το τελευταίο, η απαράδεκτη διάπραξη εγκλημάτων αυτής της φύσης εμπίπτει στη δικαστική γνώση όλων των δικαστηρίων, όπως διαπιστώνεται μέσα από τη δική μας δικαστική γνώση. Εάν το Κακουργιοδικείο αναφέρθηκε στις εκκρεμούσες υποθέσεις για να δώσει την όλη εικόνα ουδόλως επηρεάζει. Όπως έχουμε πολύ πρόσφατα τονίσει στην Robert Cionel Clarson v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 38/22, ημερ. 27.10.2022, ECLI:CY:AD:2022:B411, ECLI:CY:AD:2022:B411: «Οι υποθέσεις αυτής της φύσεως και γενικά οι υποθέσεις σεξουαλικών αδικημάτων και μάλιστα με θύματα παιδιά δεν βρίσκονται μόνο σε έξαρση, δεν αποτελούν απλώς αδικήματα που δεσπόζουν στο εγκληματικό στερέωμα της Κύπρου, αλλά έχουν πλέον εξελιχθεί σε πρωτοφανή μάστιγα. Η κατάσταση αυτή δημιουργεί υποχρέωση στα δικαστήρια για επιβολή ιδιαίτερα αποτρεπτικών και συνεπώς αυστηρών ποινών, με αποτέλεσμα οι προσωπικές περιστάσεις να είναι δευτερεύουσας και η εξατομίκευση της ποινής, όσο επιβεβλημένη κι αν είναι, να μην έχει αποφασιστικό ρόλο. Ό,τι έχει σημαίνουσα σημασία είναι η προστασία των παιδιών και των θεμελιακών τους δικαιωμάτων από εγκλήματα αυτής της φύσης, τα οποία συνθλίβουν τον ψυχικό τους κόσμο και εξευτελίζουν την προσωπικότητα τους.» Το παραπάνω απόσπασμα απαντά και στην εισήγηση του ευπαίδευτου δικηγόρου του εφεσείοντα σε σχέση με τη σημασία των ελαφρυντικών παραγόντων. Αυτοί δεν μπορούν να έχουν καθοριστική σημασία, όπως εισηγήθηκε». Περιπλέον, η υπεράσπιση επικαλέστηκε και διαφοροποίηση των προσωπικών και οικογενειακών περιστάσεων του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη των επίδικων αδικημάτων. Συγκεκριμένα, αφότου ο κατηγορούμενος έφυγε από την Κύπρο

(2020), μετέβη στη Μολδαβία όπου εκεί συνήψε ερωτικό δεσμό με άλλη γυναίκα, με την οποία απέκτησε ένα αγόρι, ηλικίας 3 ετών σήμερα. Όπως μας αναφέρθηκε, ο κατηγορούμενος διέμενε με τη σύντροφό του και ήταν ο μόνος που εργαζόταν προς ικανοποίηση των οικονομικών αναγκών της συμβίας του και του παιδιού τους. Μας λέχθηκε ότι εργαζόταν στα κτίσματα και λάμβανε μηναίο μισθό περί τα €500 και κατ' επέκταση ήταν ο προστάτης τούτης της οικογένειας. Προστέθηκε περαιτέρω ότι η ποινή η οποία ήθελε επιβληθεί στον κατηγορούμενο, θα έχει αντίκτυπο όχι μόνο οικονομικό, συνιστάμενο δηλαδή στην απώλεια του χρηματικού ποσού που είναι αναγκαίο για τη διαβίωση της νέας οικογένειάς του, αλλά θα επεκταθεί και σε «σοβαρότατες συναισθηματικές και ψυχολογικές, αυταπόδεικτες επιπτώσεις πάνω στο παιδί». Αναφέρθηκε συναφώς ότι το παιδί αυτό έχει να δει τον πατέρα του εδώ και περίπου 19 μήνες και ότι τον αναζητά. Περαιτέρω, η απουσία του κατηγορούμενου από τη ζωή του παιδιού αναπόδραστα θα επενεργήσει κατά τρόπο αρνητικό τόσο στον ψυχικό όσο και στον συναισθηματικό του κόσμο. Έτι περισσότερο λόγω της τρυφερής του ηλικίας που δεν επιτρέπει να τον επισκεφθεί στο περιβάλλον των κεντρικών φυλακών. Όλα τα ανωτέρω πράγματι συνιστούν διαφοροποίηση των οικογενειακών και προσωπικών περιστάσεων του κατηγορουμένου και προστίθεται ακόμη πως τυχόν επιβολή ποινής φυλακίσεως θα αποστερήσει τη νέα οικογένεια του κατηγορούμενου από πηγή εισοδήματος, ως μας λέχθηκε. Δεν μας αφήνουν αδιάφορους και εγκύψαμε σε αυτά με ιδιαίτερη προσοχή και ευαισθησία. Καίτοι αποτιμήθηκαν προσηκόντως κατά την επιμέτρηση της ποινής, υποχρεωμένοι είμαστε να επαναλάβουμε τα όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση Κ.Χ. ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 272/17, ημερ. 26/09/2019, ECLI:CY:AD:2019:B397, όπου και εκεί διαπιστώθηκε εκ των υστέρων διαφοροποίηση των οικογενειακών περιστάσεων του εφεσείοντος ανάλογη με αυτή του κατηγορούμενου (παντρεύτηκε τη νέα συμβία του και απέκτησαν ένα κοριτσάκι ενός έτους), για την οποία το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής: «Στα πλαίσια επιμέτρησης της ποινής, το Κακουργιοδικείο έλαβε υπόψη του κάθε σχετικό παράγοντα, περιλαμβανομένης της διαφοροποίησης των δεδομένων του εφεσείοντα και των επιπτώσεων που θα έχει σ΄ αυτόν και στην οικογένεια του η επιβολή μακροχρόνιας ποινής φυλάκισης. Προς τούτο παρέπεμψε και στην υπόθεση Μ.Θ. ν. Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 174 και αυτό αντικατοπτρίζεται στην επιβληθείσα ποινή. Θα συμπληρώναμε ότι οι προσωπικές περιστάσεις, έστω και διαφοροποιημένες μετά τη διάπραξη του αδικήματος, είναι ήσσονος σημασίας στην επιμέτρηση της ποινής, δεδομένης της σοβαρότητας τέτοιων αδικημάτων που διαταράσσουν πλήρως και ενίοτε ανεπιστρεπτί τον ψυχικό κόσμο του θύματος». (ο τονισμός δικός μας) Σημαντική όσο και αν είναι η διαφοροποίηση των οικογενειακών περιστάσεων του κατηγορουμένου, και επαναλαμβάνουμε πως διαπιστώνεται διαφοροποίηση και ουδόλως την παραγνωρίσαμε, παραμένει δευτερευούσης σημασίας λόγω ακριβώς της σοβαρότητας του επίδικου αδικήματος και της ποινολογικής θεώρησης τούτου από το Ανώτατο Δικαστήριο και το Εφετείο της χώρας μας. Άλλη θέση της υπεράσπισης εστίασε στον χρόνο που διέρρευσε από την ημερομηνία διάπραξης των εν λόγω αδικημάτων μέχρι και την επιβολή της ποινής και τούτο παρότι ορθώς επισημάνθηκε και αναγνωρίστηκε η νομολογιακή αρχή που εσχάτως επαναλήφθηκε στην υπόθεση Δ.Β.Γ.Κ ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 3/22, ημερ. 29/02/2024, δηλαδή ότι σε υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων η καθυστέρηση στην υποβολή της καταγγελίας δεν προσμετρά ως μετριαστικός παράγοντας, σε αντίθεση με άλλης φύσης αδικήματα, «λόγω των πολλών ανασταλτικών παραγόντων που συνήθως επενεργούν στον ψυχισμό του ανήλικου θύματος να εξωτερικεύσει την κακοποίηση και να βρει το θάρρος να καταγγείλει τον δράστη». Ως μας λέχθηκε, η επί τούτου εισήγηση της υπεράσπισης τέθηκε «όχι υπό το πρίσμα του διαστήματος που μεσολάβησε από την τέλεση των αδικημάτων μέχρι και την επιβολή της ποινής..αλλά στη βάση του δικαστικού λόγου της υπόθεσης R. v. H.

(2011)EWCA Crim 2753». Το απόσπασμα στο οποίο παρέπεμψε ο συνήγορος του κατηγορουμένου αναφέρει τα εξής σημαντικά: «(e)The passing of the years may demonstrate aggravating feature if, for example, the defendant has continued to commit sexual crime or he represents a continuing risk to the public. On the other hand, mitigation may be found in an unblemished life over the years since the offences were committed, particularly if accompanied by evidence of positive good character». Είναι ορθό ότι σε υποθέσεις, καλούμενες historic ή cold cases, κατά την επιμέτρηση της ποινής συναποτιμάται το σύνολο των έξι παραμέτρων που παρατέθηκαν στην υπόθεση R. v. H. ανωτέρω. Μεταξύ αυτών, είναι και το ακηλίδωτο ιστορικό του κατηγορούμενου, ως αυτό συνάγεται από τον χρόνο που διέρρευσε μεταξύ της διάπραξης του αδικήματος και της επιβολής της ποινής (unblemished life over the years since the offences were committed), στοιχείο εντούτοις που συναποτιμάται με τα επίσης αναφερόμενα στην προηγηθείσα υποπαράγραφο (c), όπου σημειώνεται πως: «(c) As always, the particular circumstances in which the offence was committed and its seriousness must be the main focus. Due allowance for the passage of time may be appropriate. The date may have a considerable bearing on the offender's culpability. If, for example, the offender was very young and immature at the time when the case was committed, that remains a continuing feature of the sentencing decision. Similarly if the allegations had come to light many years earlier, and when confronted with them, the Defendant had admitted them, but fo r whatever reason, the complaint had not been drawn to the attention of, or investigated by, the police, or had been investigated and not then pursued to trial, these too would be relevant features». (ο τονισμός δικός μας) Είναι βάσει όλων των ανωτέρω που συνεκτιμήσαμε και αυτή τη διάσταση του παράγοντα χρόνου που διέρρευσε, εν τη εννοία δηλαδή των λεχθέντων στην υπόθεση R. v. H. and others

(2011)EWCA Crim

1. Προσθέτουμε συναφώς ότι στην προκειμένη περίπτωση τα αδικήματα για τα οποία ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος κυμαίνονται, χρονικά, μεταξύ των ετών 2014 με
2. Παρατηρούμε εντούτοις πως η ημερομηνία που η παραπονούμενη προέβη σε αποκάλυψη μέρους των όσων τελικώς καταλόγισε στον κατηγορούμενο, εν προκειμένω απεκάλυψε το περιστατικό της κατηγορίας υπ' αρ. 3, ήταν την 22/03/2023, ως διαπιστώθηκε, και τούτο συνεπεία ξεσπάσματος θυμού της μητέρας της συνοδευόμενου «με απειλή για τη Μ.Κ.5 (παραπονούμενη), δηλαδή ότι θα την έστελνε στον πατέρα της και αυθωρεί αιτιολόγηση της απειλής, δηλαδή για να δει και εκείνος πώς είναι να είσαι γονιός..Και είναι κάτω από αυτές τις περιστάσεις που η Μ.Κ.5 ξέσπασε φωνάζοντας ότι δεν θέλει να πάει στον βιαστή». Και για εκείνο που εδώ απασχολεί σημασία έχουν και οι διαπιστώσεις που αφορούν τα όσα ακολούθησαν της αποκάλυψης και συγκεκριμένα τη γνωστοποίηση τούτης στον κατηγορούμενο. Όπως περαιτέρω διαπιστώθηκε στην καταδικαστική απόφαση: «Βάσει όλων των ανωτέρω αποτελεί διαπίστωσή μας πως μετά το ξέσπασμα της Μ.Κ.5, ως έχει ήδη διαπιστωθεί, η Μ.Κ.6 κατάφερε να επικοινωνήσει με τη μητέρα του κατηγορούμενου, της μετέφερε τη συζήτηση που είχε με τη θυγατέρα της (Μ.Κ.5), η μητέρα του κατηγορούμενου της ανέφερε ότι δεν την πιστεύει και περαιτέρω πως ο ίδιος βρισκόταν εκεί στο μπαλκόνι, οπόταν η Μ.Κ.6 της ζήτησε να τον βάλει σε ανοικτή ακρόαση για να ακούσει τα όσα θα του πει η Μ.Κ.5, όπως και έγινε. Η παραπονούμενη, καθ' όλη τη διάρκεια ήταν παρούσα και συμμετείχε στο τηλεφώνημα. Συγκεκριμένα, η Μ.Κ.5 ανέφερε στον κατηγορούμενο «αν θυμάται που ήρθε και την έπιασε στον Λυθροδόντα και την πήρε και την έγλειψε και ότι εκείνη του είπε ότι αυτό ήταν κακό. Η αντίδραση του κατηγορούμενου ήταν να τους πει· «μα τι θέλετε τώρα επελλάνετε και οι δύο θέλετε λεφτά»». Η παραπονούμενη ήταν σε σοκ, έκλαιγε και έβριζε τον κατηγορούμενο και επαναλάμβανε «ξέρεις τι μου έκανες» και όταν εκείνος της είπε «τι θέλεις Κ. μου», του απάντησε «μεν με λαλείς Κ. μου». Πρόσθετη διαπίστωσή μας είναι πως στο εν λόγω τηλεφώνημα, ημερομηνίας 22/03/2023, η Μ.Κ.6 δεν απαίτησε χρήματα από τον κατηγορούμενο, αλλά αντιθέτως το περιεχόμενο της συζήτησης ήταν αυτό που ανωτέρω έχει διαπιστωθεί. Τέλος, εδραζώμενοι στην αξιόπιστη μαρτυρία των Μ.Κ.4 και Μ.Κ.7, καταλήγουμε πως στο τηλεφώνημα της 22/03/2023 και υπό τις περιστάσεις που διενεργήθηκε ως ανωτέρω διαπιστώθηκαν, δεν ήταν εύλογα αναμενόμενο από την παραπονούμενη που ήταν σε σοκ να αποκαλύψει το σύνολο των περιστατικών». Ακολούθησε η υποβολή παραπόνου και η λήψη οπτικογραφημένης κατάθεσης από την παραπονούμενη την 05/04/
3. Ακολούθως η Μ.Κ.2 (α/αστ. 3662) επικοινώνησε με τον κατηγορούμενο και «τον πληροφόρησε αρχικά ότι επίκειτο η έκδοση του ημεδαπού εντάλματος, στη συνέχεια ότι εκδόθηκε και την τελευταία φορά ότι εκδόθηκε και ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως» και εντέλει, την 23/02/2024 ο Μ.Κ.1 (αστ.1714) εκτέλεσε στην Κύπρο το ημεδαπό ένταλμα συλλήψεως που είχε εκδοθεί, αφού προηγουμένως μετέβη στη Ρουμανία και παρέλαβε τον κατηγορούμενο δυνάμει ευρωπαϊκού εντάλματος που είχε εκτελεστεί. Ο δε κατηγορούμενος παραπέμφθηκε στο Κακουργιοδικείο την 26/02/2024 και έκτοτε βρίσκεται στις κεντρικές φυλακές. Ο χρόνος από την 26/02/2024 μέχρι και σήμερα που επιβάλλεται η ποινή, έχει ήδη πιστωθεί στον κατηγορούμενο ένεκα καλής διαγωγής στις κεντρικές φυλακές, ως ανωτέρω εξηγήθηκε και δεν νοείται να πιστωθεί εκ δευτέρου. Από την άλλη, θεώρηση της δικανικής πτυχής των όσων η υπεράσπιση προτάσσει, φανερώνει ότι η εξέταση του πράγματος δεν είναι απαλλαγμένη, όπως ούτε και διακριτική των λοιπών γεγονότων της υπόθεσης και εδώ εν προκειμένω αυτών που ανωτέρω περιγράφηκαν. Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση R. ν. H. (παρ. 40) με παραπομπή στην υπόθεση R. ν. SU

(2010)ΕWCA Crim 1801 από την οποία αντλήθηκε καθοδήγηση: «... the judgment underlined that the matter was to be looked at in the round, with particular reference to the reasons for the delay, and whether the defendants were responsible for it». Στην υπό κρίση περίπτωση η αποκάλυψη της παραπονούμενης ήταν την 22/03/2023. Ο κατηγορούμενος παρότι βρέθηκε αντιμέτωπος με τη θέση της παραπονούμενης, ως ανωτέρω εξηγήθηκε, για τους δικούς του λόγους αρνήθηκε την κατηγορία και τελικώς ακολούθησαν τα όσα ανωτέρω παραθέσαμε. Εντέλει κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας και είναι σε αυτό το πλαίσιο που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή. Είναι βεβαίως αυτονόητο και πρέπει τούτο να καταστεί σαφές προς όλους, ότι ο κατηγορούμενος δεν θα τιμωρηθεί γιατί δεν παραδέχθηκε ενοχή στις κατηγορίες, ως είναι το αναφαίρετο και συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμά του (βλ. Βενιζέλου ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ.59, 75 ‑ συνιστά σφάλμα αρχής να θεωρείται η μη παραδοχή ενός κατηγορούμενου ως επιβαρυντικός παράγοντας). Εντούτοις από τη στιγμή αποκάλυψης της κατηγορίας από την παραπονούμενη (22/03/2023), η καθυστέρηση που προέκυψε μέχρι και τη σύλληψη του κατηγορούμενου, είναι αμιγώς οφειλόμενη στον ίδιο και την επιλογή του να παραμείνει εκτός Κύπρου για ένα, σχεδόν, έτος, γεγονός το οποίο έθεσε σε λειτουργία τον ποινικό μηχανισμό σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε τελικώς να συλληφθεί στη Ρουμανία και να διακομιστεί στην Κύπρο, για να παραστεί ενώπιον του Κακουργιοδικείου και να αποφασιστεί η ποινική του ευθύνη. Αυτός ο χρόνος δεν δικαιολογείται να τον πιστωθεί, βάσει των αρχών της R. ν. H., ανωτέρω. Εντέλει ό,τι πιστώνεται στον κατηγορούμενο είναι ο χρόνος που διέρρευσε από τον Μάρτιο του 2020 που αναχώρησε από την Κύπρο, μέχρι και την 22/03/2023, δηλαδή μια περίοδος τριών ετών, ως πρότερος ακηλίδωτος βίος, δοθέντος ότι σε αυτή την περίοδο δεν προέβη στη διάπραξη άλλου αδικήματος. Για ό,τι αφορά την περίοδο που βρίσκεται στις κεντρικές φυλακές, έχουμε ήδη αποφανθεί ότι πιστώνεται τούτον τον χρόνο και δεν επαναλαμβάνουμε τα όσα αναφέραμε πιο πάνω. Πρόσθετο στοιχείο το οποίο πιστώνεται στον κατηγορούμενο βάσει των αρχών της R. ν. H., ανωτέρω και σε συμφωνία με τα όσα υπεδείχθησαν από την υπεράσπιση, είναι η απομάκρυνση της πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος στο μέλλον, όμοιας ή διαφορετικής φύσης. Η καλή διαγωγή του στις κεντρικές φυλακές, το ακηλίδωτο παρελθόν του κατά πώς εξηγήθηκε και το λευκό ποινικό του μητρώο, δικαιολογούν πίστωση στον κατηγορούμενο και αυτής της παραμέτρου. Η υπεράσπιση υποστήριξε περαιτέρω πως ο κατηγορούμενος έχει υποστεί εξωδικαστηριακή τιμωρία. Αυτό γιατί μετά την καταδίκη του «συνάδελφοι, κοντινοί φίλοι και γνωστοί του έχουν διακόψει την κάθε επικοινωνία μαζί του, σε βαθμό που δεν επιθυμούν ούτε τα τυπικά». Μέχρι και οι αδελφές του και τα παιδιά τους βιώνουν την κοινωνική περιθωριοποίηση. Ο δε εργοδότης του κατηγορούμενου στη Μολδαβία, μόλις πληροφορήθηκε την έκβαση της υπόθεσης μέσω κοινών γνωστών, τερμάτισε αμέσως την εργοδότηση, απαγορεύοντας στον κατηγορούμενο να επικοινωνήσει μαζί του για οποιονδήποτε λόγο. Σε αυτό το πλαίσιο σημειώνεται πως ορθώς ο συνήγορος του κατηγορούμενου αναγνωρίζει ότι εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 22 και 14 του Ν.91(Ι)/2014, δεν συνιστούν εξωδικαστηριακή τιμωρία, όπως διαυγώς εξηγήθηκε στην υπόθεση Α.Ν.Κ. ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 136/2022, ημερ. 01/08/

1. Είμαστε της γνώμης πως ούτε τα όσα μας αναφέρθηκαν συνιστούν δημόσιο διασυρμό, εν τη εννοία των όσων συνεκτιμήθηκαν στην υπόθεση Αστυνομία ν. Α. Α., Π.Ε. 4/2021, ημερ. 01/07/
2. Τουναντίον, στην υπό κρίση περίπτωση τα όσα αναφέρθηκαν δεν είναι παρά έμφυτη αντίδραση του κάθε στοιχειωδώς ορθά σκεπτόμενου ανθρώπου, που στο άκουσμα καταδίκης για τέτοιες ειδεχθείς και βδελυρές πράξεις, δραστηριοποιείται η άμυνα του οργανισμού και του κοινωνικού συνόλου ως τέτοιου, μεταφραζόμενη σε αποστροφή και απέχθεια του θύτη. Η φυσιολογική και εγγενής αυτή ανθρώπινη συμπεριφορά, άνευ όμως δημόσιου διασυρμού και εν προκειμένω δεν υποστηρίχθηκε κάτι τέτοιο, δεν αποτελεί μετριαστικό παράγοντα που δικαιούται ο κατηγορούμενος να πιστωθεί. Άλλωστε, στη Γ.Α. ν. Δημοκρατίας, Π.Ε.178/2017, ECLI:CY:AD:2018:B457, ημερ. 24/10/2018, μνημονεύθηκε η κοινωνική απαξία που ενέχουν αδικήματα αυτής της φύσης και είναι αυτό πρόσθετο στοιχείο που δικαιολογεί ότι τα επ' αυτού αναφερόμενα από την υπεράσπιση, δεν συνιστούν μετριαστικό παράγοντα. Εντέλει, είναι η θέση της υπεράσπισης πως στην προκειμένη περίπτωση απουσιάζουν επιβαρυντικές περιστάσεις, όπως στοιχεία βιαιότητας, πρόκληση σωματικών βλαβών ή έκθεση των γεννητικών οργάνων του κατηγορούμενου (βλ. Σ.Α.Χ. ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 71/2020, ημερ. 28/01/2021, ECLI:CY:AD:2021:B23), δεν παρατηρείται πρόκληση ειδικών και σοβαρότατων ψυχικών τραυμάτων και τέλος, από τις επιβαρυντικές περιστάσεις του άρθρου 19 του Ν.91(Ι)/2014, πληρείται μόνο το εδάφιο (γ) στην έκταση που αφορά την εκτέλεση του αδικήματος από μέλος της οικογένειας. Συμφωνούμε με την υπεράσπιση πως στην υπό κρίση περίπτωση δεν εντοπίζονται οι επιβαρυντικοί παράγοντες του άρθρου 19 του Ν.91(Ι)/2014, πλην του εδαφίου (γ), το οποίο σχολιάζεται στη συνέχεια. Τα δε σοβαρότατα ψυχικά προβλήματα της παραπονούμενης, δεν συσχετίστηκαν με τα όσα εδώ αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και οφείλουμε να δηλώσουμε τούτο κατά τον πλέον ισχυρό τρόπο. Προσθέτουμε όμως αυτό που και η υπεράσπιση αναγνώρισε, δηλαδή ότι η λογική θέλει και σε κάθε περίπτωση η νομολογία εκλαμβάνει, πως κάποιου βαθμού ψυχολογικές επιπτώσεις στο θύμα είναι αναπόφευκτες, ως εγγενές κατάλοιπο τέτοιων αδικημάτων (βλ. Μηνά ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 228/2018, ημερ. 16/03/2020, ECLI:CY:AD:2020:B102) και είναι αυτό στοιχείο που συναποτιμάται. Πέραν των πιο πάνω, δεν παραγνωρίζεται πως η δράση του κατηγορούμενου, η οποία είχε διάρκεια έξι έτη και αφορά πέντε διαφορετικά περιστατικά, άρχισε μεταξύ των ετών 2014 με 2016 (κατηγορία υπ' αρ. 1), καθ' ον χρόνο η παραπονούμενη ήταν ηλικίας μόλις 6 με 8 ετών. Συνίστατο τότε σε μια περίπτωση αγγίγματος των γεννητικών οργάνων πάνω από το εσώρουχο, εντάθηκε όμως προϊόντος του χρόνου, εφόσον την περίοδο 2017 με 2018, όταν η παραπονούμενη ήταν 9 με 10 ετών, την άγγιξε μέσα, πλέον, από το εσώρουχο (κατηγορία υπ' αρ. 6) και κορυφώθηκε τη διετία 2019 με 2020, όταν σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις προέβη σε αιδοιολειξία (κατηγορίες υπ' αρ. 2, 3 και 5). Είναι γεγονός ότι δεν διαπιστώθηκε απειλή ή βία σε βάρος της παραπονούμενης, παρατηρείται όμως, όπως ορθά σημειώνει και η υπεράσπιση, ότι στη μία περίπτωση αιδοιολειξίας της είπε να μην το πει σε κανέναν και προσθέτουμε περαιτέρω ότι εκ των διαπιστώσεων στην καταδικαστική απόφαση, προκύπτει πως όταν η ίδια τον ρώτησε «δεν είναι λάθος τούτο το πράγμα», της απάντησε «έκαμνα σου το που τον τζιαιρό που ήσουν μωρό», προφανώς σε μια προσπάθεια δημιουργίας αισθήματος ασφάλειας. Και με δεδομένο ότι εδώ θύτης είναι ο πατέρας της παραπονούμενης, με διαφορά ηλικίας 23 έτη, τα ανωτέρω αναδεικνύουν την αναγνωρισμένη νομολογιακά σύνθλιψη του ψυχικού κόσμου του παιδιού όταν δράστης είναι ο πατέρας, δηλαδή μέλος της οικογένειας (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Κ.Ρ.Α., Π.Ε.122/2022, ημερ. 01/1/2022, ECLI:CY:AD:2022:B472). Δεδομένη περαιτέρω είναι και η απουσία σεβασμού της «όλως ιδιαίτερης εξ αίματος σχέσης» και η διενέργεια των βδελυρών τούτων πράξεων ακόμα και μέσα στην οικογενειακή εστία όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση S.J.L. v. Δημοκρατίας, Π.Ε.129/2021, ημερ. 27/10/2022, ECLI:CY:AD:2022:B
3. Εντέλει, αποτροπή προκαλεί ακόμη και αυτή η εκμετάλλευση της επικοινωνίας με την παραπονούμενη σε χρόνο που ο κατηγορούμενος βρισκόταν εκτός συζυγικής εστίας, αντικείμενο της κατηγορίας υπ' αρ.
4. Αν και ζήτησε από τη μητέρα και έλαβε το δικαίωμα, με πρόσχημα την επικοινωνία με το παιδί του, δηλαδή να μείνει η παραπονούμενη μαζί του για ένα βράδυ (κατηγορία υπ' αρ. 3), έγνοια του ήταν η ικανοποίηση των χυδαίων ορέξεών του και συγκεκριμένα να προβεί σε αιδοιολειξία. Τέλος, ακόμη και αυτή η μη επίδειξη των γεννητικών του οργάνων, δεν οφείλεται αμιγώς στον ίδιο αλλά στη δύναμη χαρακτήρος της παραπονούμενης, αφού σύμφωνα με τα όσα διαπιστώθηκαν, στο ίδιο χρονικό πλαίσιο της κατηγορίας υπ' αρ. 3, φεύγοντας η παραπονούμενη από πάνω του, της είπε «σειρά σου και ήταν έτοιμος να βγάλει το ρούχο που φορούσε». Είναι η άρνησή της εκείνη που απότρεψε περαιτέρω συνέχιση του συμβάντος, χωρίς εντούτοις να μας διαφεύγει ότι έστω και κάτω από αυτές τις περιστάσεις δεν υπήρξε τελικώς επίδειξη των γεννητικών του οργάνων. Είναι όλα τα πιο πάνω στοιχεία εκείνα που συναποτιμούνται, μαζί με τα όσα άλλα αναφέραμε και σταθμίζονται με νομολογία ανάλογης ομοιότητας προς καθοδήγηση του μέτρου της ποινής (βλ. Ν.Σ. ν. Δημοκρατίας, Π.Ε.99/2021, ημερ. 11/05/2022, ECLI:CY:AD:2022:B183), με τη διευκρίνιση βεβαίως που τέθηκε στην υπόθεση Λευκαρίτης ν. Δημοκρατίας

(2016)2Β Α.Α.Δ. 1165, 1181, δηλαδή ότι «παρόλο που τα ανθρώπινα επαναλαμβάνονται είναι ανιχνεύσιμες διαφορές και λεπτομέρειες που προσδίδουν στο προηγούμενο, άλλη, διαφοροποιημένη, διάσταση». Στην υπόθεση Γ.Α ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 178/17, ημερ.24/10/2018, ECLI:CY:AD:2018:B457, μετά από ακρόαση, στην βάση των άρθρων 2 και 6

(4)του Νόμου, Ν.91

(1)/14, επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 ετών σε κάθε κατηγορία σεξουαλικής κακοποίησης. Αφορούσε έντεκα περιπτώσεις σε διάρκεια ενός έτους, οι οποίες είχαν ως αντικείμενο φιλί στο στόμα, αγκάλιασμα, χάιδεμα στα γεννητικά όργανα, στα οπίσθια και στο στήθος. Ο κατηγορούμενος ήταν εξ αγχιστείας συγγενής της παραπονούμενης, λευκού ποινικού μητρώου, ηλικίας 37 ετών.. Στην υπόθεση Χ.Χ.Χ. ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 253/17, ημερ.28/02/2019, ECLI:CY:AD:2019:B66, μετά από ακρόαση, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 5 ετών επί κατηγοριών δυνάμει του άρθρου 6

(4)(α) του Νόμου, Ν.91

(1)/14. Ο κατηγορούμενος που συζούσε με τη μητέρα της παραπονούμενης, σε τέσσερεις διαφορετικές περιπτώσεις άγγιξε και χάιδεψε την κοιλιά και τα γεννητικά όργανα της ανήλικης, ηλικίας 11 ετών, ενώ σε μια περίπτωση, επιπρόσθετα, προέβη σε αιδοιολειξία. Η διάπραξη των αδικημάτων ήταν απαλλαγμένη βίας, απειλής ή παραπλάνησης. Ο κατηγορούμενος ήταν λευκού ποινικού μητρώο, αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα και είχε τάση αυτοχειρίας. Στην Η.Ε. ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 137/2018, ημερ. 08/04/2020, ECLI:CY:AD:2020:B120, ο εφεσείων, 40 ετών κατά τον χρόνο της έφεσης, του είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης 7 ετών, την οποία το Ανώτατο Δικαστήριο αύξησε σε 10 έτη. Ο εφεσείων, κρίθηκε ένοχος βάσει του άρθρου 6

(4)(α) για αδικήματα που διέπραξε σε βάρος της έφηβης θετής κόρης του, ηλικίας 13 με 14 ετών, τα οποία είχαν διάρκεια δύο περίπου ετών και σε κάποιες περιπτώσεις διενεργήθηκαν στην παρουσία της μικρότερης αδελφής της. Οι έκνομες πράξεις του συνίσταντο, μεταξύ άλλων, σε τρίψιμο των γεννητικών οργάνων της ανήλικης και ενίοτε του στήθους, φιλιά, αγγίγματα και χάιδεμα. Προστέθηκε πως η ποινή φυλάκισης των 7 ετών θα ήτο ενδεδειγμένη σε περίπτωση παραδοχής. Στη Ν.Σ. ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 99/2021, ημερ. 11/05/2022, ECLI:CY:AD:2022:B183, το Ανώτατο Δικαστήριο τροποποίησε το εύρημα του Κακουργιοδικείου σε σχέση με 14 κατηγορίες, με τη διαπίστωση να καθίσταται ότι ο εφεσείων άγγιξε την παραπονούμενη στα γεννητικά της όργανα. Επίσης, προέβη σε προσθήκη ακόμη 13 κατηγοριών με αντικείμενο πως ο εφεσείων ακούμπησε το πέος του στα γεννητικά όργανα της παραπονούμενης. Ο εφεσείων, ηλικίας 51 ετών, ήταν λευκού ποινικού μητρώου και πατέρας ακόμη δύο τέκνων. Επικυρώθηκε η ποινή φυλάκισης των 8 ετών στις κατηγορίες που παρέμειναν και περαιτέρω, επιβλήθηκε, πρωτογενώς από το Ανώτατο Δικαστήριο, ποινή φυλάκισης 8 ετών στις κατηγορίες που προστέθηκαν. Είναι περιττό να επαναλάβουμε πως η κάθε υπόθεση κρίνεται στη βάση των ιδιαίτερων γεγονότων της, καθώς και των υποκειμενικών περιστάσεων του κατηγορουμένου. Δεν μπορούμε εντούτοις να μην επαναλάβουμε και εμείς με τη σειρά μας την ανησυχία μας για την επίμονη έξαρση σεξουαλικών αδικημάτων σε βάρος παιδιών και αυτό παρά τις αποτρεπτικές ποινές που επιβάλλονται. Εκπλήσσει ομολογουμένως η στρέβλωση των ηθικών κανόνων και η απόκλιση από θεμελιώδεις κοινωνικές νόρμες, που φέρει τον πατέρα, αναμενόμενο προστάτη του παιδιού, να μετατρέπεται σε θύτη και να καταρρακώνει τον ψυχισμό του ίδιου του παιδιού του και περαιτέρω να συνθλίβει κάθε έννοια της οικογένειας. Αντί περαιτέρω σχολιασμού παραπέμπουμε στα όσα ευστόχως υποδείχθηκαν επί του προκειμένου στην υπόθεση Κ.Κ. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ 294. «Τα ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένα καταδεικνύουν ότι βρισκόμαστε ενώπιον μίας ιδιαίτερα σοβαρής περίπτωσης. Ο κατηγορούμενος με κίνητρο την ικανοποίηση αρρωστημένων σεξουαλικών επιθυμιών του προχώρησε κατ' επανάληψη και σε βάθος χρόνου σε πράξεις που μόνο αποστροφή μπορούν να προκαλέσουν. Εκμεταλλευόταν το ίδιο το παιδί του - ένα παιδί που, λόγω ακριβώς της τρυφερής του ηλικίας, έχρηζε ιδιαίτερης προστασίας - το οποίο χρησιμοποιούσε ως σκεύος ηδονής, επιδιώκοντας την ικανοποίηση διεστραμμένων σεξουαλικών του ορέξεων. Φυσικοί και ανθρώπινοι νόμοι εναποθέτουν την προστασία των παιδιών στους γονείς τους. Ο κατηγορούμενος, διαζευγμένος κατά τους κρίσιμους χρόνους, εκμεταλλεύτηκε το δικαίωμα επικοινωνίας που είχε με την κόρη του για να εξυπηρετήσει ζωώδη ένστικτά του. Αντί η επικοινωνία του με το παιδί του να λειτουργήσει ως συνεκτικός μεταξύ τους κρίκος, χρησιμοποιήθηκε από τον κατηγορούμενο ως ευκαιρία σεξουαλικής εκμετάλλευσης του ίδιου του σπλάχνου του. Αποτέλεσμα της βδελυρής συμπεριφοράς του ήταν η κατερείπωση του ψυχικού κόσμου της παραπονούμενης - κόρης του. Τα τραύματα που επιφέρουν στο θύμα περιστατικά βίας στην οικογένεια, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν σεξουαλικό χαρακτήρα, καθιστούν εξ αντικειμένου αδικήματα αυτής της κατηγορίας ιδιάζουσας σοβαρότητας. Πέραν του τραύματος και του εξευτελισμού που προκαλούν στο θύμα τα αδικήματα αυτά, κλονίζουν το θεμέλιο της οικογένειας και αφήνουν τα παιδιά έκθετα στην ανασφάλεια που τους προκαλούν, ανατρέποντας τον ψυχικό τους κόσμο και βεβηλώνοντας την ύπαρξη τους. Αναλογισμός της σοβαρότητας των εγκλημάτων αυτής της μορφής δικαιολογεί την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στις ποινές οι οποίες επιβάλλονται. (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Α. Β

(2002)2 Α.Α.Δ 382)». Συνεκτιμώντας όλα όσα αναφέραμε και έχοντας κατά νου τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, ως έχουν διαπιστωθεί, τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου, καθώς και κάθε άλλο μετριαστικό παράγοντα που μας αναφέρθηκε, καταλήγουμε ότι η επιλογή ποινής φυλάκισης είναι η μόνη αρμόζουσα και ενδεδειγμένη για τον κατηγορούμενο ποινή. Ως εκ τούτου επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές. Πρώτη κατηγορία - 4 έτη Δεύτερη κατηγορία - 8 έτη Τρίτη κατηγορία - 8 έτη Πέμπτη κατηγορία - 8 έτη Έκτη κατηγορία - 5 έτη Οι ποινές να συντρέχουν μεταξύ τους και περαιτέρω μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελούσε σε προφυλάκιση συμφώνως του άρθρου 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, ήτοι από 26/02/2024. (Υπ.)........................................ Λ. Α. Παντελή, Π.Ε.Δ (Υπ.)........................................ Μ. Θεοκλήτου, Α.Ε.Δ (Υπ.)........................................ Κ. Μ. Πασιαρδής, Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο